အခန်း ၄ — ပညာရေးဆိုင်ရာ အတွေးအမြင်များ

 

အခန်း၄—ပညာရေးဆိုင်ရာ အမြင်များ

လူသားတစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ လုပ်ဆောင်ဖူးခြင်းမရှိသော မည်သည့်အလုပ်သည်မဆို လူငယ်များနှင့် ကလေးသူငယ်များကို သင့်လျော်စွာ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးခြင်းထက် ပိုမိုကြီးမားသော ဂရုစိုက်မှုနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုကို လိုအပ်သည် မရှိပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ငယ်ရွယ်သောအရွယ်များတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဝန်းရံနေသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုများလောက် အစွမ်းထက်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှု မရှိပါ။ ပညာရှိက၊ "ထိုက်တန်သောလမ်းအတိုင်း ကလေးကို ဆုံးမလော့။ သက်ကြီးရွယ်အိုဖြစ်သောအခါ ထိုလမ်းမှ မဖဲလွဲရ" ဟု ဆိုထားသည်။ လူ၏သဘောသဘာဝသည် သုံးဆူပါဝင်ပြီး၊ ရှောလမုန်မင်းကြီး မှာကြားခဲ့သော လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မှုတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ ဉာဏပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို မှန်ကန်စွာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ဤလုပ်ငန်းကို မှန်ကန်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် မိဘများနှင့် ဆရာများသည် "ကလေးသွားရမည့်လမ်း" ကို ကိုယ်တိုင် နားလည်ကြရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် စာအုပ်များအကြောင်း သိရှိခြင်း သို့မဟုတ် ကျောင်းပညာသင်ကြားခြင်းထက် ပိုမိုပါဝင်သည်။ ၎င်းတွင် ကိုယ်ကျင့်တရားကို ထိန်းသိမ်းခြင်း၊ အချင်းချင်း မေတ္တာထားခြင်းနှင့် ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းခြင်း၊ မိမိကိုယ်တိုင်အပေါ်၊ မိမိတို့၏ အိမ်နီးနားချင်းများအပေါ်နှင့် ဘုရားသခင်အပေါ်ထားရှိသော ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ကျေပွန်စွာ ထမ်းဆောင်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။

ကလေးသူငယ်များကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ရာတွင် အသိဥာဏ်မရှိသော တိရစ္ဆာန်များကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ခြင်းကို အုပ်ချုပ်သည့် နည်းနာနှင့် မတူညီသော နည်းနာဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ တိရစ္ဆာန်သည် ၎င်း၏သခင်ကို နာခံရန်သာ အကျင့်ပါနေရမည်ဖြစ်သော်လည်း ကလေးကိုမူ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်တတ်အောင် သင်ကြားပေးရမည်ဖြစ်သည်။ အလိုဆန္ဒကို ဆင်ခြင်တုံတရားနှင့် အသိတရားတို့၏ အမိန့်များကို နာခံတတ်စေရန် လေ့ကျင့်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ကလေးတစ်ဦးကို တိရစ္ဆာန်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒမရှိဘဲ၊ သူ၏ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆိုင်ရာ လက္ခဏာသည် သူ၏ဆရာ၏ လက္ခဏာထဲတွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်အထိ စည်းကမ်းတင်းကျပ်နိုင်ပေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မှုသည် ဉာဏ်မမီဘဲ ၎င်း၏ အကျိုးဆက်မှာ ဆိုးရွားလှပေသည်။ ဤကဲ့သို့ ပညာသင်ကြားပေးခံရသော ကလေးများသည် ခိုင်မာမှုနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်မှု အားနည်းကြလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့ကို အခြေခံမူအရ လုပ်ဆောင်တတ်စေရန် မသင်ကြားပေးထားပါက ဆင်ခြင်တုံတရားဆိုင်ရာ စွမ်းအားများသည် လေ့ကျင့်ခန်းလုပ်ခြင်းဖြင့် အားကောင်းလာမည်မဟုတ်ပေ။ တတ်နိုင်သမျှ ကလေးတိုင်းကို ကိုယ်ကိုးကွယ်ရာအဖြစ်မှီခိုနိုင်ရန် လေ့ကျင့်ပေးသင့်သည်။ အမျိုးမျိုးသော စွမ်းရည်များကို လေ့ကျင့်ပေးခြင်းဖြင့် သူသည် မိမိမည်သည့်နေရာတွင် အသန်မာဆုံးဖြစ်ပြီး မည်သည့်နေရာတွင် အားနည်းသည်ကို သိရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ပညာရှင်ဆရာတစ်ဦးသည် ကလေးက ဟန်ချက်ညီပြီး သဟဇာတဖြစ်သော စရိုက်လက္ခဏာကို တည်ဆောက်နိုင်စေရန်အတွက် အားနည်းသော စရိုက်လက္ခဏာများကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန် အထူးအာရုံစိုက်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

ကျောင်းအချို့နှင့် မိသားစုအချို့တွင် ကလေးများသည် တိုက်ရိုက်စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုအောက်တွင် ရှိနေစဉ်အခါက ကောင်းမွန်စွာ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးထားပုံရသော်လည်း ၎င်းတို့ကို သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ချုပ်နှောင်ထားသော စနစ် ပျက်ပြားသွားသောအခါတွင်မူ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် တွေးတောရန်၊ လုပ်ဆောင်ရန် သို့မဟုတ် ဆုံးဖြတ်ရန် မစွမ်းဆောင်နိုင်ကြတော့သည်ကို တွေ့ရသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့အား ဖြစ်နိုင်သမျှ မြန်မြန်နှင့် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လေ့ကျင့်သုံးသပ်တတ်စေရန် သင်ကြားပေးခဲ့ပါက ထိုဆိုးကျိုးကို ရှောင်ရှားနိုင်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် ၎င်းတို့ကို မိဘများ သို့မဟုတ် ဆရာများက အလွန်တရာ ကြာမြင့်စွာ အုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသောကြောင့် ၎င်းတို့အပေါ်တွင်သာ လုံးဝ မှီခိုနေခဲ့ကြရသည်။ မိမိ၏ ကျောင်းသားများ၏ တစ်ဦးတစ်ယောက်ချင်းဆိုင်ရာ လက္ခဏာကို မိမိ၏ လက္ခဏာထဲသို့ ပေါင်းစပ်ဝင်ရောက်စေရန်၊ သို့ဖြင့် ဆင်ခြင်တုံတရား၊ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အသိတရားတို့သည် မိမိ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိစေရန် ရှာဖွေသူသည် တာဝန်ဝတ္တရား ကင်းမဲ့ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော တာဝန်ကို ယူဆောင်နေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အသုံးဝင်သော အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးများ ဖြစ်လာရန် စွမ်းအားသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်တွင်သာ တည်ရှိသည်ဟု ခံစားတတ်လာစေရန် မိမိတို့၏ တပည့်များကို လေ့ကျင့်ပေးကြသောသူများသည် အောင်မြင်မှု အမြဲတမ်းအရှိဆုံး ဖြစ်လာကြလိမ့်မည်။ ၎င်းတို့၏ အလုပ်သည် အလေးအမက်မထားသော လေ့လာသူများအတွက် အကောင်းဆုံးသော အနေအထားဖြင့် ပေါ်ထွက်လာမည် မဟုတ်ပေ။ އަދင်္ ၎င်းတို့၏ လုပ်အားကို လုံးဝချုပ်ကိုင်ထားသော ဆရာ၏ လုပ်အားလောက် တန်ဖိုးမထားကြပေနိုင်ပါ၊ သို့သော် တပည့်များ၏ နောက်ပိုင်းဘជីវက ပိုမိုကောင်းမွန်သော ပညာရေးအစီအစဉ်၏ ရလဒ်များကို ပြသလိမ့်မည်။

မိဘရော ဆရာပါ နှစ်ဦးစလုံးသည် အမိန့်ပေးရန်နှင့် အမိန့်ထုတ်ရန် အလွန်အကျွံ လုပ်ဆောင်နေကြသဖြင့် ၎င်းတို့၏ ကလေးများ သို့မဟုတ် ၎င်းတို့၏ ကျောင်းသားများနှင့် လူမှုရေးအရ လုံလောက်စွာ ဆက်ဆံနိုင်ရန် ပျက်ကွက်နေကြခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိနေသည်။ ၎င်းတို့သည် အလွန်အမင်း တိတ်ဆိတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းကြပြီး ယုံကြည်မှုနှင့် မေတ္တာကို ရရှိစေမည့်အစား တွန်းလှန်ပစ်တတ်သော အေးစက်စက်၊ စာနာမှုကင်းမဲ့သော ပုံစံဖြင့် ၎င်းတို့၏ အာဏာကို ကျင့်သုံးကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ ကလေးများကို မိမိတို့၏ ပတ်လည်တွင် ပိုမိုမကြာခဏ စုရုံးစေပြီး ၎င်းတို့၏ အလုပ်များတွင်သာမက ၎င်းတို့၏ အားကစားများတွင်ပါ စိတ်ပါဝင်စားမှုကို ပြသခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့သည် ငယ်သားလေးများ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ယုံကြည်မှုကို ရရှိကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး လေးစားမှုနှင့် နာခံမှုဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ သင်ယူနိုင်ကြလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် မေတ္တာသည် အကောင်းဆုံးဆရာဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ လူငယ်များအတွက် ပြသသော အလားတူ စိတ်ပါဝင်စားမှုသည်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ရလဒ်များကို ရရှိစေလိမ့်မည်။ လူငယ်တို့၏ နှလုံးသားသည် စာနာမှု၏ ထိတွေ့မှုကို လျင်မြန်စွာ တုံ့ပြန်တတ်ကြသည်။

ဆရာသည် မိမိ၏ တပည့်များ ဖြစ်လာစေလိုသည့်အတိုင်း ဖြစ်ရမည်ဆိုသည်ကို မည်သည့်အခါမျှ မေ့ပျောက်မသွားစေသင့်ပါ။ ထို့ကြောင့် သူ၏ အခြေခံမူများနှင့် အကျင့်စရိုက်များသည် သူ၏ စာပေဆိုင်ရာ အရည်အချင်းများထက်ပင် ပိုမိုအရေးကြီးသည်ဟု ယူဆသင့်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေကြောက်ရွံ့ပြီး သူ၏အလုပ်အတွက် တာဝန်ယူမှုကို ခံစားရသော လူတစ်ဦး ဖြစ်သင့်သည်။ သူသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မှု၏ အရေးပါမှုကို နားလည်ရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်ခုချင်းစီကို ထိုက်တန်သော အာရုံစိုက်မှုကို ပေးသင့်သည်။ မိမိ၏ တပည့်များကို အုပ်ချုပ်လိုသူသည် ပထမဦးစွာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရရှိရန်အတွက် မိမိ၏နှလုံးသားသည် ၎င်းတို့အပေါ်ထားရှိသော မေတ္တာတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေကြောင်းကို အကြည့်ဖြင့်၊ အပြောဖြင့်နှင့် အလုပ်ဖြင့် ပြသရမည်ဖြစ်သည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် မှန်ကန်သော အကျင့်စရိုက်များကို တည်ဆောက်ရာတွင်နှင့် မွန်မြတ်သော စရိုက်လက္ခဏာများကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရာတွင် ခိုင်မာမှုနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်မှုတို့သည် မရှိမဖြစ် လိုအပ်ပေသည်။

រုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မှုသည် ပညာရေးစနစ်တိုင်းတွင် အရေးပါသော နေရာကို ယူသင့်သည်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ၎င်းကို အုပ်ချုပ်သည့် ဥပဒေများကို သိရှိနားလည်ရန်နှင့် တတ်နိုင်သမျှ မိမိတို့၏ ကလေးများနှင့် တပည့်များအတွက် လောကီမင်္ဂလာများအားလုံးထဲတွင် အကြီးမြတ်ဆုံးဖြစ်သော "ကျန်းမာသောကိုယ်ခန္ဓာ၌ ကျန်းမာသောစိတ်ဓာတ်" ကို သေချာစေရန်မှာ မိဘများနှင့် ဆရာများ၏ တာဝန်ဝတ္တရား ဖြစ်ပေသည်။ မိဘများနှင့် ဆရာများ၏ မသိနားမလည်မှု သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုမှုတို့ကြောင့် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ကလေးသန်းပေါင်းများစွာ သေဆုံးကြရပြီး၊ ပိုမိုများပြားသော ကလေးများမှာ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာဖြင့်၊ တစ်ခါတစ်ရံတွင် အပြစ်များစွာဖြင့် ဘဝကို ဆက်လက် တွန်းလှန်နေကြရရှာသည်။

မိဘအများစုသည် အပြင်အဆင်ပြသရန်အတွက် သက်သက်ဖြင့် အလဟဿအလုပ်များတွင် နာရီပေါင်းများစွာနှင့် ရက်ပေါင်းများစွာကိုပင် ကုန်ဆုံးစေကြသော်လည်း သူမ၏ ကလေးများ၏ ကျန်းမာရေးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် လိုအပ်သော အချက်အလက်များကို ရယူရန်အတွက်မူ အချိန်မရှိကြပေ။ ဖက်ရှင်ကို ကိုးကွယ်ရာတွင် အနှောင့်အယှက်ကင်းကင်းဖြင့် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နိုင်ရန်အတွက် သူမသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို ဆရာဝန်လက်ထဲသို့ အပ်နှံထားပြီး၊ ၎င်းတို့၏ ဝိညာဉ်များကို ဘာသာရေးဆရာထံသို့ အပ်နှံထားသည်။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်၏ အံ့ဖွယ်စက်ယန္တရားကြီးကို သိကျွမ်းလာရန်၊ အားလုံး၏ ကျန်းမာသော လှုပ်ရှားမှုအတွက် ကိုယ်ခန္ဓာ အင်္ဂါတစ်ခုပေါ်တွင် အခြားအင်္ဂါတစ်ခု မှီခိုနေရမှုကို နားလည်ရန်ဆိုသည်မှာ သူမအနေဖြင့် လုံးဝ စိတ်မဝင်စားသော အလုပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ စိတ်နှင့် ကိုယ်ခန္ဓာ၏ အပြန်အလှန် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအကြောင်းကို သူမ အနည်းငယ်သာ သိရှိသည်။ သေမျိုးဖြစ်သော လူသားကို အဆုံးမရှိသော ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်စပ်ပေးသော ထိုအံ့ဖွယ်ဆုလာဘ်ဖြစ်သည့် စိတ်ကိုပင် သူမ နားမလည်ပေ။

မျိုးဆက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင်၊ အထူးသဖြင့် ကလေးများအတွက် လူကြိုက်များသော ပညာရေးစနစ်သည် ကျန်းမာရေးကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး၊ အသက်ရှင်ခြင်းကိုပင် ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ ငယ်ရွယ်သော ကလေးများသည် လေဝင်လေထွက်ကောင်းအောင် မလုပ်ထားသော သို့မဟုတ် ကျောင်းသားများ ကျန်းမာရေးအရ အဆင်ပြေစွာ နေထိုင်နိုင်လောက်အောင် လုံလောက်သော အကျယ်အဝန်း မရှိသော ကျောင်းခန်းများတွင် တစ်နေ့လျှင် ငါးနာရီနှင့် ခြောက်နာရီအထိ အချိန်ကုန်လွန်စေခဲ့ကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခန်းများမှ လေထုသည် ၎င်းကို ရှူရှိုက်ကြသော အဆုတ်များအတွက် မကြာမီမှာပင် အဆိပ်အတောက် ဖြစ်လာစေသည်။ ဤနေရာတွင် လှုပ်ရှားတတ်ပြီး ငြိမ်မနေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာများနှင့် အတူတူပင် လှုပ်ရှားတတ်ပြီး ငြိမ်မနေတတ်သော စိတ်များကို ပိုင်ဆိုင်ထားကြသည့် ကလေးငယ်များသည် အပြင်ဘက်ရှိ လှပသော ကမ္ဘာကြီးက ငှက်များနှင့် ပန်းပွင့်များထံမှ ကျန်းမာရေးနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို လာရောက်စုဆောင်းကြရန် ဖိတ်ခေါ်နေကြသော နွေရာသီ တာရှည်ရက်များအတွင်းတွင် အလုပ်လက်မဲ့ ဖြစ်နေစေခဲ့ကြသည်။ ကလေးအများစုသည် အကောင်းဆုံးအနေဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်မှု အလွန် အားနည်းကြသည်။ ကျောင်းတွင် ပိတ်လှောင်ခံထားရခြင်းက ၎င်းတို့ကို အာရုံကြောအားနည်းစေပြီး ရောဂါထူပြောစေသည်။ ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများသည် လေ့ကျင့်ခန်းမလုပ်ရခြင်းနှင့် အာရုံကြောစနစ် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေခြင်းတို့ကြောင့် ကြီးထွားမှု ညံ့ဖျင်းလာကြသည်။ အကယ်၍ အသက်ရှင်ခြင်း မီးခွက် ငြိမ်းသွားခဲ့ပါက မိဘများနှင့် ဆရာများသည် အသက်ရှင်ခြင်း မီးပွားကို ငြိမ်းသတ်ရာတွင် ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် ပါတ်သက်မှု အနည်းငယ်မျှ ရှိခဲ့သည်ဟု လုံးဝ သံသယမဝင်ကြပေ။ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းသော ဤဆုံးရှုံးမှုကို ပိုဗီဒင့် (တရားစီရင်တော်မူခြင်း) ၏ အထူးသဖြင့် ဖန်တီးထားသော စီမံချက်တစ်ခုအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည်၊ သို့သော် အမှန်တရားမှာမူ သဘာဝတရား၏ ဥပဒေများကို ခွင့်လွှတ်နိုင်စရာမရှိအောင် မသိနားမလည်ခြင်းနှင့် လျစ်လျူရှုခြင်းတို့က ဤကလေးများ၏ အသက်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းပင် ဖြစ်ပေသည်။ ဘုရားသခင်သည် ၎င်းတို့ကို ကျန်းမာရေးနှင့် တက်ကြွမှုတို့ကို ခံစားလျက် အသက်ရှင်စေရန်၊ စင်ကြယ်သော၊ မွန်မြတ်သော နှင့် ချစ်စရာကောင်းသော စရိုက်လက္ခဏာများကို ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စေရန်၊ ဤဘဝတွင် ကိုယ်တော်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေရန်နှင့် နောင်လာမည့် ဘဝတွင် ထာဝရ ချီးမွမ်းကြရန် ရည်ရွယ်ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို လျစ်လျူရှုပြီး ဉာဏပိုင်းဆိုင်ရာ စွမ်းအားများကို ပျိုးထောင်ပေးခြင်းဖြင့် အသက်ရှုးပျက်စီးခဲ့ရသော ဘဝများကို မည်သူက ခန့်မှန်းနိုင်မည်နည်း။ ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော ကလေးများကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် သို့မဟုတ် ကြောက်ရွံ့စေခြင်းဖြင့် လူငယ်များ၏ စိတ်ကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့ကြသော ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သော မိဘများနှင့် ဆရာများ၏ လုပ်ရပ်သည် အလားအလာကောင်းသော တပည့်များစွာအတွက် သေစေနိုင်သည်အထိ ဆိုးရွားခဲ့သည်။ ဖြစ်နိုင်သမျှသော လှုံ့ဆော်မှုတိုင်းဖြင့် ၎င်းတို့ကို ရှေ့သို့ တွန်းပို့နေမည့်အစား ကျိုးကြောင်းဆင်ခြင်တတ်သော ဆရာတစ်ဦးသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွဲ့စည်းပုံသည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကြိုးစားအားထုတ်မှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် လုံလောက်အောင် ခိုင်မာလာသည်အထိ လွန်လွန်ကဲကဲ တက်ကြွနေသော စိတ်ကို ပို၍ ချုပ်တည်းပေးပေလိမ့်မည်။

လူငယ်များသည် ပုံမှန် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုအပေါ် မူတည်နေသော ကျန်းမာရေးနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန်အတွက် လေ့လာသင်ယူမှု၊ အလုပ်လုပ်ကိုင်မှုနှင့် အပန်းဖြေမှုတို့ကို သင့်လျော်စွာ စည်းမျဉ်းသတ်မှတ်ပေးရန်အတွက် ဂရုစိုက်မှု ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လေ့ကျင့်ခန်းကို လျစ်လျူရှုပြီး စာကျက်မှတ်ခြင်းတွင် အလွန်အမင်း ပိတ်လှောင်ခံနေရသူများသည် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ကျန်းမာရေးကို ထိခိုက်ပျက်စီးစေကြသည်။ သွေးလည်ပတ်မှု မညီမမျှဖြစ်လာပြီး ဦးနှောက်တွင် သွေးအလွန်အကျွံ ရှိနေကာ ခြေလက်အစွန်းများတွင် သွေးအလွန်နည်းနေတတ်သည်။ ၎င်းတို့၏ စာကျက်ချိန်များကို သင့်လျော်သော နာရီအရေအတွက်အထိသာ ကန့်သတ်သင့်ပြီး ထို့နောက် လေကောင်းလေသန့်ရရှိသည့် အပြင်ဘက်တွင် တက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်ရန် အချိန်ပေးသင့်သည်။

ကလေးငယ်များကို အပြင်ဘက်တွင် ပြေးလွှားဆော့ကစားခွင့်ပြုသင့်ပြီး လေကောင်းလေသန့်နှင့် အသက်ရှင်ခြင်းကို ပေးစွမ်းသော နေရောင်ခြည်ကို ခံစားခွင့်ပြုသင့်သည်။ ငယ်ရွယ်သော အရွယ်တွင် ခိုင်မာသော ခန္ဓာကိုယ်ဖွဲ့စည်းပုံ၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချမှတ်စေပါ။ ကလေးများ အသက် ရှစ်နှစ် သို့မဟုတ် ဆယ်နှစ် မရောက်မချင်း မိဘများသည် ၎င်းတို့၏ တစ်ဦးတည်းသော ဆရာများ ဖြစ်သင့်သည်။ မိခင်အနေဖြင့် အတုအယောင်များကို ဂရုစိုက်မှု လျှော့ချပါစေ၊ ဖက်ရှင်ပြသမှု၏ ကျွန်ဘဝတွင် သူမ၏ စွမ်းအားများကို မမြှုပ်နှံဘဲ ငြင်းပယ်ပါစေ၊ ထို့ပြင် မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိ၏ ကလေးများတွင် သဘာဝတရား၏ လှပသော အရာများအပေါ် ချစ်မြတ်နိုးစိတ်ကို ပျိုးထောင်ပေးရန် အချိန်ကို ရှာဖွေပါစေ။ သူမသည် ကလေးများကို ကောင်းကင်ယံတွင် ပြန့်ကျဲနေသော ဘုန်းအသရေများဆီသို့၊ ကမ္ဘာမြေကြီးကို ဆင်ယင်ထားကြသည့် အလှတရား ပုံစံပေါင်း ထောင်ပေါင်းများစွာဆီသို့ လက်ညှိုးထိုးပြပါစေ၊ ထို့နောက် ၎င်းတို့အားလုံးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်ဘုရားအကြောင်းကို ၎င်းတို့အား ပြောပြပါစေ။ ဤနည်းအားဖြင့် သူမသည် ၎င်းတို့၏ ငယ်ရွယ်သော စိတ်များကို ဖန်ဆင်းရှင်ဆီသို့ မြှင့်တင်ပေးနိုင်ပြီး၊ မင်္ဂလာကျေးဇူး အပေါင်းကို ပေးသနာ့ရှင်အပေါ်တွင် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုနှင့် မေတ္တာတရားတို့ကို ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် နိုးထစေနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ လယ်ကွင်းများနှင့် တောင်ကုန်းများဖြစ်ကြသော—သဘာဝတရား၏ တရားဝင်ခန်းမသည် ကလေးငယ်များအတွက် ကျောင်းခန်း ဖြစ်သင့်သည်။ သဘာဝတရား၏ ရတနာများသည် ၎င်းတို့၏ ဖတ်စာအုပ် ဖြစ်သင့်သည်။ ဤကဲ့သို့ ၎င်းတို့၏ စိတ်ထဲတွင် စွဲထင်စေခဲ့သော သင်ခန်းစာများကို လွယ်လွယ်ဖြင့် မေ့ပျောက်သွားမည် မဟုတ်ပေ။

သဘာဝတရားထဲရှိ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် လူတိုင်းအတွက် ပညာဉာဏ်ဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာများနှင့် အနာရောဂါငြိမ်းစရာ ဆုလာဘ်များ ပါရှိသည်။ အမြဲတမ်း ပြောင်းလဲနေသော ရာသီဥတု အလှည့်အပြောင်း အခင်းအကျင်းများသည် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေ၊ ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးနှင့် ကိုယ်တော်၏ မေတ္တာတို့၏ ဆန်းသစ်သော သင်္ကေတများကို အမြဲမပြတ် တင်ပြနေကြသည်။ သက်ကြီးရွယ်အို ကျောင်းသားများသည် လူသားတို့၏ အနုပညာနှင့် ပညာရပ်များကို ရရှိရန် ကြိုးစားနေကြစဉ်အတွင်း ဘုရားသခင်၏ ပညာကို ပိုမိုရှာဖွေရန်—သဘာဝတရားနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေများအကြောင်းကို ပိုမိုလေ့လာရန်မှာ အလွန်ကောင်းမွန်ပေလိမ့်မည်။ ဤအရာများကို နာခံခြင်းဖြင့် ဤလောကတွင်သာမက နောင်လာမည့် လောကတွင်ပါ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းတို့ ရှိကြပေသည်။—The Review and Herald, ဇန်နဝါရီ ၁၀၊ ၁၈၈၂။ ထပ်ဆောင်းဖတ်ရှုရန်အတွက် ခရစ်ယာန်များ အကကရမည်လော။ The Review and Herald, ဖေဖော်ဝါရီ ၂၈၊ ၁၈၈၂ မိဘဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရား၊ Testimonies for the Church, ၅: ၃၁၉-၃၂၃ ကလေးသူငယ်များ လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ခြင်း၊ Idem, ၅: ၃၂၃-၃၃၁ လုပ်ငန်းနှင့် ဘာသာတရား၊ Idem, ၅: ၄၂၂-၄၂၉