အခန်း ၆၈—ဇိကလက်မြို့၌ ဒါဝိဒ်

 

အခန်း ၆၈—ဇိကလက်မြို့၌ ဒါဝိဒ်

ဤအခန်းသည် ၁ ရှမွေလ ၂၉၊ ၃၀၊ ၂ ရှမွေလ ၁ တို့ကို အခြေခံထားသည်။

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူတို့သည် ရှောလုနှင့် ဖိလိတ္တိလူတို့အကြား ဖြစ်ပွားသောတိုက်ပွဲတွင် မပါဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း တိုက်ပွဲဖြစ်မည့်နေရာသို့ ဖိလိတ္တိလူတို့နှင့်အတူ ချီတက်ခဲ့ကြသည်။ တပ်နှစ်တပ်တို့ တိုက်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေချိန်တွင် ယေရှဲ၏သားသည် အလွန်စိတ်ရှုပ်ထွေးစရာ အခြေအနေတစ်ရပ်တွင် မိမိကိုယ်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဖိလိတ္တိလူတို့ဘက်မှ တိုက်ခိုက်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြသည်။ အကယ်၍ တိုက်ပွဲတွင် သူ့အားပေးထားသောနေရာမှ ထွက်ခွာ၍ စစ်မြေပြင်မှ ပြန်ဆုတ်သွားပါက သူ့ကိုယ်သူ သူရဲဘောကြောင်သူအဖြစ်သာမက မိမိအားကာကွယ်၍ ယုံကြည်အားထားခဲ့သော အာခိတ်အပေါ် ကျေးဇူးကန်းသူနှင့် သစ္စာဖောက်သူအဖြစ်ပါ အမှတ်အသားပြုရာရောက်မည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် သူ၏နာမည်ကို အရှက်ကွဲစေပြီး ရှောလုထက်ပင် ပို၍ကြောက်ရွံ့ရမည့် ရန်သူတို့၏အမျက်ကို သူ့အပေါ် ကျရောက်စေမည်။ သို့သော် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန်မူ တစ်ခဏမျှပင် သဘောမတူနိုင်ခဲ့ပါ။ ထိုသို့ပြုလျှင် မိမိတိုင်းပြည်အပေါ် သစ္စာဖောက်သူ၊ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူတို့၏ ရန်သူဖြစ်လာမည်။ အစ္စရေး၏ ရာဇပလ္လင်သို့ သွားရာလမ်းကို ထာဝရပိတ်ဆို့သွားမည်ဖြစ်ပြီး ရှောလုသည် ထိုတိုက်ပွဲတွင် သေဆုံးခဲ့လျှင် သူ၏သေခြင်းအပြစ်ကို ဒါဝိဒ်အပေါ် စွပ်စွဲကြမည်ဖြစ်သည်။

ဒါဝိဒ်သည် မိမိသွားရမည့်လမ်းကို လွဲချော်ခဲ့ပြီဟု ခံစားလာရသည်။ ယေဟောဝါနှင့် ကိုယ်တော်၏လူတို့ကို အထင်အရှားရန်သူများနှင့်အတူ နေခြင်းထက် တောင်တန်းများရှိ ဘုရားသခင်၏ခိုင်ခံ့သောခံတပ်များတွင် ခိုလှုံခဲ့လျှင် အလွန်ကောင်းပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် မိမိကျွန်၏ ဤအမှားကြောင့် သူ၏ဒုက္ခနှင့် စိတ်ရှုပ်ထွေးမှုအတွင်း သူ့ကို မိမိအလိုသို့ ပစ်ထားခြင်းဖြင့် အပြစ်ပေးတော်မမူခဲ့။ အကြောင်းမူကား ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးကို မိမိလက်လွတ်ဆုံးရှုံး၍ တိမ်းယိမ်းကာ တင်းကျပ်သောဖြောင့်မတ်ခြင်းလမ်းမှ လွဲသွားခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိရန်မှာ သူ၏စိတ်နှလုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။ စာတန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပယ်ခဲ့သော ရှင်ဘုရင်တစ်ပါးကို ဆန့်ကျင်ရန် ဘုရားသခင်နှင့် အစ္စရေးတို့၏ ရန်သူများအား စီမံကြံစည်ရာတွင် အလုပ်ရှုပ်နေစဉ်၊ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ဒါဝိဒ်ကျရောက်နေသော အန္တရာယ်မှ သူ့ကို ကယ်တင်ရန် လုပ်ဆောင်နေကြသည်။ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ဖိလိတ္တိမင်းသားတို့၏စိတ်နှလုံးကို လှုံ့ဆော်၍ မကြာမီဖြစ်ပွားတော့မည့်တိုက်ပွဲတွင် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏အင်အားတို့ကို တပ်နှင့်အတူ ပါဝင်စေခြင်းကို ကန့်ကွက်စေခဲ့သည်။

“ဤဟေဗြဲလူတို့သည် ဤအရပ်၌ အဘယ်သို့လုပ်ကြသနည်း” ဟု ဖိလိတ္တိမင်းတို့က အာခိတ်အနားတွင် ဝိုင်း၍မေးကြသည်။ အာခိတ်သည် ထိုမျှအရေးကြီးသော မဟာမိတ်တစ်ဦးကို မခွဲခွာလိုသဖြင့် “ဤဒါဝိဒ်သည် အစ္စရေးရှင်ဘုရင် ရှောလု၏ကျွန်မဟုတ်လော။ သူသည် ဤမျှကာလပတ်လုံး၊ ဤမျှနှစ်ပတ်လုံး ငါနှင့်အတူရှိခဲ့သည်မဟုတ်လော။ သူသည် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာသည့်နေ့မှ ယနေ့တိုင်အောင် သူ့၌ အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာကို ငါမတွေ့ရသေး” ဟု ဖြေသည်။

သို့သော် မင်းသားတို့သည် အမျက်ထွက်၍ မိမိတို့၏တောင်းဆိုချက်ကို ဆက်လက်တင်ပြကြသည်။ “ဤသူကို ပြန်စေလော့။ သင်သတ်မှတ်ပေးထားသော သူ၏နေရာသို့ သူပြန်သွားစေ။ ငါတို့နှင့်အတူ စစ်တိုက်ရန် မဆင်းစေနှင့်။ တိုက်ပွဲတွင် သူသည် ငါတို့၏ရန်သူဖြစ်လာမည်ကို စိုးရိမ်ရသည်။ သူသည် မိမိသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် အဘယ်အရာကို အသုံးပြုနိုင်မည်နည်း။ ဤလူတို့၏ ဦးခေါင်းများကို အသုံးပြု၍ မဟုတ်လော။ ‘ရှောလုသည် ထောင်ပေါင်းများစွာကို သတ်၏။ ဒါဝိဒ်မူကား သောင်းပေါင်းများစွာကို သတ်၏’ ဟု အချင်းချင်းကခုန်သီဆိုခဲ့ကြသော ဤဒါဝိဒ်ပင် မဟုတ်လော။” ထိုအခါ သူတို့၏ကျော်ကြားသော သူရဲကောင်းကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ထိုအခါသမယတွင် အစ္စရေးတို့ အောင်ပွဲရခြင်းသည် ဖိလိတ္တိမင်းတို့၏ မှတ်ဉာဏ်ထဲတွင် လတ်ဆတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိလူမျိုးတို့ကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်မည်ဟု သူတို့မယုံကြည်ကြ။ ထို့ပြင် တိုက်ပွဲ၏အပူရှိန်အတွင်း သူသည် သူတို့ဘက်သို့ လိုက်ပါလာခဲ့လျှင် ရှောလု၏တပ်တစ်တပ်လုံးထက်ပင် ဖိလိတ္တိလူတို့အား ပိုမိုကြီးမားသော ထိခိုက်မှုကို ပြုလုပ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

ထို့ကြောင့် အာခိတ်သည် လိုက်လျောရန် အတင်းအကျပ်ဖြစ်လာပြီး ဒါဝိဒ်ကိုခေါ်၍ “ယေဟောဝါအသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း သင်သည် ငါ့မျက်မှောက်၌ ဖြောင့်မတ်စွာနေထိုင်ခဲ့သည်။ ငါနှင့်အတူ တပ်ထဲတွင် သင်၏သွားလာခြင်းနှင့် ဝင်ထွက်ခြင်းသည် ငါ့မျက်မှောက်၌ ကောင်း၏။ သင်သည် ငါ့ထံသို့ ရောက်လာသည့်နေ့မှ ယနေ့တိုင်အောင် သင့်၌ မကောင်းမှုကို ငါမတွေ့ရသေး။ သို့သော် မင်းသားတို့သည် သင့်ကို မနှစ်သက်ကြ။ ထို့ကြောင့် ယခုပင် ပြန်၍ ငြိမ်ဝပ်စွာသွားလော့။ သို့မှသာ ဖိလိတ္တိမင်းသားတို့ မနှစ်သက်စရာ သင်မဖြစ်စေရ” ဟုဆိုသည်။

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏အမှန်တကယ်ခံစားချက်များကို ဖော်ထုတ်မိမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် “သို့သော် ကျွန်ုပ်သည် အဘယ်အရာကို ပြုမိပါသနည်း။ ကျွန်ုပ်သည် ယနေ့တိုင်အောင် သင်နှင့်အတူရှိနေစဉ် သင့်ကျွန်၌ အဘယ်အရာကို တွေ့ရှိသနည်း၊ သို့ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်၏သခင်ရှင်ဘုရင်၏ ရန်သူများကို တိုက်ခိုက်ရန် မသွားရတော့သနည်း” ဟု ပြန်ဖြေသည်။

အာခိတ်၏အဖြေသည် ယေဟောဝါ၏ကျွန်တစ်ဦးနှင့် မထိုက်တန်သော၊ သူကျဆင်းပြုမူခဲ့သည့် လှည့်ဖြားမှုများကို စဉ်းစားမိသောအခါ ဒါဝိဒ်၏နှလုံးထဲတွင် အရှက်နှင့်နောင်တ၏ တုန်လှုပ်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။ “ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်ကဲ့သို့ သင်သည် ငါ့မျက်မှောက်၌ ကောင်းကြောင်းကို ငါသိ၏” ဟု ရှင်ဘုရင်က ဆိုသည်။ “သို့သော် ဖိလိတ္တိမင်းသားတို့က ‘သူသည် ငါတို့နှင့်အတူ စစ်တိုက်ရန် မတက်ရ’ ဟုဆိုကြ၏။ ထို့ကြောင့် ယခုပင် နံနက်စောစောထ၍ သင်နှင့်အတူ ရောက်လာသော သင်၏သခင်၏ကျွန်တို့နှင့်အတူ ထပါ။ နံနက်စောစောထ၍ အလင်းရသောအခါ ထွက်သွားကြလော့။” ထိုသို့ဖြင့် ဒါဝိဒ်ငြိတွယ်နေခဲ့သော ကျော့ကွင်းသည် ပြတ်သွားပြီး သူလွတ်မြောက်ခဲ့သည်။

သုံးရက်ကြာ ခရီးနှင်ပြီးနောက် ဒါဝိဒ်နှင့် လူခြောက်ရာပါဝင်သော သူ၏အဖွဲ့သည် ဖိလိတ္တိတို့၏ နေအိမ်ဖြစ်သော ဇိကလက်မြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏မျက်စိရှေ့တွင် ပျက်စီးဆုံးရှုံးခြင်းမြင်ကွင်းကို တွေ့ရသည်။ ဒါဝိဒ်သည် သူ၏တပ်နှင့်အတူ မရှိနေခြင်းကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ အာမလက်လူတို့သည် မိမိတို့၏နယ်မြေအတွင်း သူကျူးကျော်တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းအတွက် လက်စားချေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကာကွယ်သူမရှိသောမြို့ကို ရုတ်တရက်ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ကာ လုယက်ပြီး မီးရှို့ဖျက်ဆီးခဲ့ကြပြီး အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများအားလုံးကို အကျဉ်းသားများအဖြစ် ဖမ်းဆီးသွားကြကာ များစွာသော လုယက်ပစ္စည်းများကိုလည်း ယူဆောင်သွားကြသည်။

ထိတ်လန့်မှုနှင့် အံ့အားသင့်မှုကြောင့် စကားမပြောနိုင်ဘဲ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏လူတို့သည် မီးလောင်မည်းနက်၍ မီးခိုးထွက်နေသော အပျက်အစီးများကို ခဏမျှ တိတ်ဆိတ်စွာ စိုက်ကြည့်နေကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုအခြေအနေသည် သူတို့အပေါ်သို့ အပြည့်အဝကျရောက်လာသောအခါ တိုက်ပွဲဒဏ်ရာများဖြင့် ပြည့်နေသော ထိုစစ်သည်တို့သည် “မငိုနိုင်တော့သည့်တိုင်အောင် အသံကိုမြှင့်၍ ငိုကြွေးကြသည်။”

ဤနေရာတွင်လည်း ဖိလိတ္တိလူတို့အလယ်တွင် မိမိကိုယ်ကို ထားရန် သူ့ကိုဦးဆောင်ခဲ့သော ယုံကြည်ခြင်းကင်းမဲ့မှုအတွက် ဒါဝိဒ်သည် ဆုံးမခြင်းခံရပြန်သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူတို့၏ ရန်သူများအလယ်တွင် မည်မျှလုံခြုံမှုကို ရှာဖွေနိုင်သည်ကို သူမြင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏နောက်လိုက်များသည် မိမိတို့၏ဘေးဒုက္ခများ၏ အကြောင်းရင်းအဖြစ် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ကြသည်။ သူသည် အာမလက်လူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏လက်စားချေမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ရန်သူများအလယ်တွင် လုံခြုံသည်ဟု ယုံကြည်မှုလွန်ကဲသဖြင့် မြို့ကို အကာအကွယ်မဲ့ထားခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ဒေါသကြောင့် ရူးသွပ်နေသော သူ၏စစ်သည်တို့သည် ယခုအခါ အလွန်အမင်းကြမ်းတမ်းသော မည်သည့်နည်းလမ်းကိုမဆို အသုံးပြုရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီး မိမိတို့၏ခေါင်းဆောင်ကိုပင် ကျောက်ခဲနှင့်ပစ်သတ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ကြသည်။

ဒါဝိဒ်သည် လူသားတို့ထံမှ ရရှိနိုင်သမျှသော အထောက်အပံ့များအားလုံးနှင့် ဖြတ်တောက်ခံထားရသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် သူတန်ဖိုးထားသမျှ အရာအားလုံးသည် သူ့ထံမှ ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသည်။ ရှောလုက သူ့ကို မိမိတိုင်းပြည်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ဖိလိတ္တိလူတို့က သူ့ကို တပ်စခန်းမှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ အာမလက်လူတို့က သူ၏မြို့ကို လုယက်ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ သူ၏ဇနီးများနှင့် သားသမီးများကို အကျဉ်းသားများအဖြစ် ဖမ်းဆီးသွားကြသည်။ သူ၏အရင်းနှီးဆုံး မိတ်ဆွေများပင် သူ့ကို ဆန့်ကျင်၍ သူ့ကို သေစေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ကြသည်။ အလွန်အမင်း အကျပ်အတည်းကျရောက်သော ဤအချိန်တွင် ဒါဝိဒ်သည် ဤနာကျင်ဖွယ်အခြေအနေများအပေါ် မိမိ၏စိတ်ကို စွဲလမ်းစေမည့်အစား အကူအညီအတွက် ဘုရားသခင်ထံ စိတ်အားထက်သန်စွာ လှည့်ကြည့်ခဲ့သည်။ သူသည် “ထာဝရဘုရား၌ မိမိကိုယ်ကို ခွန်အားပေး၏။” သူ၏အတိတ်ဘဝတစ်လျှောက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် မည်သည့်အခါက သူ့ကို စွန့်ပယ်ခဲ့ဖူးသနည်း။ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို သက်သေပြသည့် အထောက်အထားများစွာကို ပြန်လည်အမှတ်ရခြင်းအားဖြင့် သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်သည် ပြန်လည်လန်းဆန်းလာသည်။ ဒါဝိဒ်၏နောက်လိုက်များသည် မကျေနပ်ခြင်းနှင့် စိတ်မရှည်ခြင်းတို့ကြောင့် မိမိတို့၏ဒုက္ခကို နှစ်ဆပိုမိုနာကျင်စေခဲ့ကြသော်လည်း ဘုရားသခင်၏လူသည် ဝမ်းနည်းရန် အကြောင်းပို၍များသော်လည်း ရဲရင့်ခိုင်မာစွာ မိမိကိုယ်ကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်။ “ငါကြောက်ရွံ့သောအခါ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ပါမည်” (ဆာလံ ၅၆:၃) ဟူသည်မှာ သူ၏နှလုံးသား၏စကားဖြစ်သည်။ သူကိုယ်တိုင် အခက်အခဲမှ ထွက်မြောက်ရာလမ်းကို မမြင်နိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် မြင်တော်မူနိုင်ပြီး မည်သို့ပြုရမည်ကို သွန်သင်တော်မူမည်ဖြစ်သည်။

အဟိမေလက်၏သား၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် အဗျာသာကို ခေါ်၍ “ဒါဝိဒ်သည် ထာဝရဘုရားထံ မေးမြန်းလျက် ‘ဤအစုအဖွဲ့နောက်သို့ လိုက်ရမည်လော။ သူတို့ကို မီနိုင်မည်လော’ ဟု မေးလေ၏။” အဖြေမှာ “လိုက်လော့။ အကယ်စင်စစ် သူတို့ကို မီလိမ့်မည်။ အလျှင်းမပျက် အားလုံးကို ပြန်လည်ရလိမ့်မည်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ၁ ရှမွေလ ၃၀:၈။

ဤစကားများကို ကြားသောအခါ ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် စိတ်လှုပ်ရှားခြင်းတို့၏ ဆူညံမှုသည် ငြိမ်သက်သွားသည်။ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏စစ်သည်တို့သည် ထွက်ပြေးနေသော ရန်သူနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်ကြသည်။ သူတို့၏ချီတက်မှုသည် အလွန်လျင်မြန်သဖြင့် ဂါဇာအနီး မက်ဒီတာရေးနီးယန်းပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သော ဗေဇောချောင်းသို့ ရောက်သောအခါ ထိုအဖွဲ့ထဲမှ လူနှစ်ရာသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်မှုကြောင့် နောက်တွင်ကျန်နေရန် အတင်းအကျပ်ဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် ကျန်လူလေးရာနှင့်အတူ ရှေ့သို့ဆက်လက်ချီတက်ပြီး မည်သည့်အရာကမျှ သူ့ကို စိတ်ပျက်အားလျော့စေခြင်းမရှိခဲ့။

ရှေ့သို့ချီတက်ရင်း သူတို့သည် ပင်ပန်းခြင်းနှင့် ဆာလောင်ခြင်းကြောင့် သေတော့မည့်ပုံရှိသော အီဂုတ္တုကျွန်တစ်ဦးကို တွေ့ကြသည်။ သို့သော် အစားအစာနှင့် သောက်ရေကို ရရှိပြီးနောက် သူသည် ပြန်လည်အားရှိလာပြီး ထိုကျွန်သည် ကျူးကျော်လာသောအဖွဲ့တွင် ပါဝင်သော အာမလက်လူမျိုး မိမိ၏ရက်စက်သောသခင်က သေစေရန် စွန့်ပစ်ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူတို့သိရှိကြသည်။ သူသည် ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်၍ လုယက်ခဲ့ပုံကို ပြောပြပြီးနောက် မိမိကို သတ်မည်မဟုတ်၊ မိမိ၏သခင်ထံသို့ ပြန်အပ်မည်မဟုတ်ဟု ကတိပေးစေပြီး ဒါဝိဒ်၏အဖွဲ့ကို သူတို့၏ရန်သူတို့၏ စခန်းသို့ ဦးဆောင်ပေးရန် သဘောတူခဲ့သည်။

သူတို့သည် စခန်းကို မြင်ရသောအခါ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲကျင်းပနေသော မြင်ကွင်းကို တွေ့ရသည်။ အောင်ပွဲရသော တပ်သည် ကြီးကျယ်စွာ ပွဲခံနေကြသည်။ “ဖိလိတ္တိပြည်နှင့် ယုဒပြည်မှ ရယူလာသော လုယက်ပစ္စည်းများ အလွန်များပြားသောကြောင့် သူတို့သည် မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး၌ ပြန့်ကျဲလျက် စားသောက်ကခုန်နေကြသည်။” ချက်ချင်းတိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်ပေးလိုက်ပြီး လိုက်လံသူတို့သည် မိမိတို့၏သားကောင်များအပေါ် အပြင်းအထန် တိုးဝင်တိုက်ခိုက်ကြသည်။ အာမလက်လူတို့သည် အံ့အားသင့်သွားပြီး ရှုပ်ထွေးကာ အစီအစဉ်ပျက်သွားကြသည်။ တိုက်ပွဲသည် ထိုညတစ်ညလုံးနှင့် နောက်တစ်နေ့လုံး ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီး တပ်တစ်တပ်လုံးနီးပါး သေဆုံးသွားသည်။ ကုလားအုတ်များကို စီးနင်းထားသော လူလေးရာအဖွဲ့တစ်ဖွဲ့သာ လွတ်မြောက်အောင် ထွက်ပြေးနိုင်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား၏စကားတော် ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။ “ဒါဝိဒ်သည် အာမလက်လူတို့ သိမ်းယူသွားသမျှကို ပြန်ရ၏။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ဇနီးနှစ်ယောက်ကိုလည်း ကယ်တင်၏။ သားဖြစ်စေ၊ သမီးဖြစ်စေ၊ ကြီးသည်ဖြစ်စေ၊ ငယ်သည်ဖြစ်စေ၊ လုယက်ပစ္စည်းဖြစ်စေ၊ သူတို့ယူဆောင်သွားသော အရာတစ်စုံတစ်ရာဖြစ်စေ သူတို့၌ မည်သည့်အရာမျှ မပျောက်ခဲ့။ ဒါဝိဒ်သည် အားလုံးကို ပြန်ရ၏။”

ဒါဝိဒ်သည် အာမလက်လူတို့၏ နယ်မြေကို ဝင်ရောက်တိုက်ခိုက်ခဲ့စဉ် မိမိလက်ထဲသို့ ကျရောက်လာသော နေထိုင်သူအားလုံးကို ဓားဖြင့် သတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ထိန်းချုပ်တားဆီးသောတန်ခိုးသာ မရှိခဲ့လျှင် အာမလက်လူတို့သည် ဇိကလက်မြို့သားများကို ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် လက်စားချေခဲ့ကြမည်။ သူတို့သည် အကျဉ်းသားများကို မသတ်ဘဲ ထားရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ အကျဉ်းသားများစွာကို အိမ်သို့ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြင့် အောင်ပွဲ၏ဂုဏ်ကို ပိုမိုမြင့်တင်လိုပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူတို့ကို ကျွန်များအဖြစ် ရောင်းချရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့မသိဘဲ ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေခဲ့ကြပြီး အကျဉ်းသားများကို မထိခိုက်ဘဲ ထားရှိ၍ သူတို့၏ခင်ပွန်းများနှင့် ဖခင်များထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်နိုင်ရန် ထိန်းသိမ်းထားခဲ့ကြသည်။

မြေကြီးပေါ်ရှိ အာဏာရှိသမျှတို့သည် အနန္တတန်ခိုးရှင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိကြသည်။ အာဏာအကြီးဆုံး အုပ်ချုပ်သူကိုဖြစ်စေ၊ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ဆုံး ဖိနှိပ်သူကိုဖြစ်စေ ကိုယ်တော်က “ဤအရပ်တိုင်အောင် လာနိုင်၏။ ထိုထက်မပိုရ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ယောဘ ၃၈:၁၁။ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးသည် မကောင်းမှု၏အင်အားစုများကို တန်ပြန်တားဆီးရန် အစဉ်မပြတ် အသုံးပြုလျက်ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် လူတို့အကြား အစဉ်အမြဲ လုပ်ဆောင်နေတော်မူသည်မှာ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်မဟုတ်ဘဲ သူတို့ကို ပြုပြင်၍ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ရန် ဖြစ်သည်။

အောင်ပွဲရသူတို့သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် အိမ်ပြန်ခရီးကို စတင်ကြသည်။ နောက်တွင်ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိမိတို့၏အဖော်များထံ ရောက်သောအခါ လူလေးရာထဲမှ ပို၍တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ပြီး စည်းကမ်းမရှိသောသူတို့က တိုက်ပွဲတွင် မပါဝင်ခဲ့သူများသည် လုယက်ပစ္စည်းများကို မဝေစုသင့်ကြောင်း တောင်းဆိုကြသည်။ သူတို့အတွက် မိမိတို့၏ဇနီးနှင့် သားသမီးများကိုသာ ပြန်လည်ရရှိလျှင် လုံလောက်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် ထိုသို့သောအစီအစဉ်ကို လုံးဝခွင့်မပြုခဲ့။ “ငါ့ညီအစ်ကိုတို့၊ ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသောအရာနှင့် ပတ်သက်၍ သင်တို့သည် ထိုသို့မပြုရ။ တိုက်ပွဲသို့ ဆင်းသွားသူ၏ ဝေစုသည် တပ်ပစ္စည်းများအနားတွင် ကျန်ရစ်သူ၏ ဝေစုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ရမည်။ သူတို့သည် အညီအမျှ ဝေစုရကြမည်” ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဤကိစ္စကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် အစ္စရေးတွင် ဥပဒေတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုတစ်ခုတွင် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ပါဝင်ဆက်နွှယ်ခဲ့သူအားလုံးသည် တကယ့်တိုက်ပွဲတွင် ပါဝင်သူတို့နှင့် လုယက်ပစ္စည်းများကို အညီအမျှ ဝေမျှရမည်ဖြစ်သည်။

ဇိကလက်မြို့မှ သိမ်းယူသွားသော လုယက်ပစ္စည်းအားလုံးကို ပြန်လည်ရရှိခြင်းအပြင် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် အာမလက်လူတို့ပိုင်သော သိုးစုနှင့် နွားစုများစွာကိုလည်း သိမ်းယူခဲ့ကြသည်။ ဤအရာများကို “ဒါဝိဒ်၏လုယက်ပစ္စည်း” ဟု ခေါ်ကြသည်။ ဇိကလက်မြို့သို့ ပြန်ရောက်သောအခါ ထိုလုယက်ပစ္စည်းများထဲမှ လက်ဆောင်များကို မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သော ယုဒအမျိုး၏ အကြီးအကဲများထံ ပေးပို့ခဲ့သည်။ ဤဝေမျှခြင်းတွင် ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များအား တောင်တန်းခံတပ်များအတွင်း မိတ်ဆွေပြုခဲ့သူအားလုံးကို အမှတ်ရခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က သူ၏အသက်အတွက် တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ ထွက်ပြေးနေရခဲ့သည်။ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရသော ထွက်ပြေးသူအတွက် အလွန်တန်ဖိုးရှိခဲ့သော သူတို့၏ကြင်နာမှုနှင့် ကိုယ်ချင်းစာမှုတို့ကို ဤသို့ဖြင့် ကျေးဇူးတင်စွာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏စစ်သည်တို့ ဇိကလက်မြို့သို့ ပြန်ရောက်လာပြီး သုံးရက်မြောက်သောနေ့ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ပျက်စီးသွားသော အိမ်များကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားနေစဉ် အစ္စရေးနှင့် ဖိလိတ္တိတို့အကြား တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့ရမည်ကို သိထားသဖြင့် ထိုတိုက်ပွဲနှင့်ပတ်သက်သော သတင်းကို စိုးရိမ်သောနှလုံးသားများဖြင့် စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ရုတ်တရက် သတင်းပေးသူတစ်ဦးသည် “မိမိအဝတ်ကို ဆုတ်ထား၍ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် မြေမှုန့်တင်ထားလျက်” မြို့ထဲသို့ ဝင်လာသည်။ သူ့ကို ဒါဝိဒ်ရှေ့သို့ ချက်ချင်းခေါ်လာကြပြီး သူသည် အင်အားကြီးမားသော မင်းသားတစ်ပါးအဖြစ် သူ့ကို အသိအမှတ်ပြုကြောင်းနှင့် သူ၏မျက်နှာသာကို ရလိုကြောင်း ဖော်ပြကာ ရိုရိုသေသေ ဦးညွှတ်သည်။ ဒါဝိဒ်က တိုက်ပွဲအခြေအနေ မည်သို့ဖြစ်သွားသည်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ မေးမြန်းသည်။ ထွက်ပြေးလာသူက ရှောလု၏ရှုံးနိမ့်မှုနှင့် သေဆုံးမှု၊ ယောနသန်၏သေဆုံးမှုကို ပြောပြသည်။ သို့သော် သူသည် အဖြစ်မှန်များကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း ဖော်ပြခြင်းထက် ကျော်လွန်၍ ပြောခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိအား မရပ်မနား နှိပ်စက်ခဲ့သူအပေါ် ရန်ငြိုးထားမည်ဟု ထင်ရှားစွာယူဆသဖြင့် ထိုသူစိမ်းသည် ရှင်ဘုရင်ကို သတ်ခဲ့သူအဖြစ် မိမိကိုယ်တိုင် ဂုဏ်ပြုခံရရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ဝါကြွားသည့်အမူအရာဖြင့် တိုက်ပွဲအတွင်း အစ္စရေး၏ဘုရင်ကို ဒဏ်ရာရ၍ ရန်သူတို့၏ ဖိအားအလွန်ပြင်းထန်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး ရှင်ဘုရင်၏ကိုယ်တိုင်တောင်းဆိုချက်အရ ထိုသတင်းပေးသူက သူ့ကို သတ်လိုက်ကြောင်း ဆက်လက်ပြောပြသည်။ သူသည် ရှင်ဘုရင်၏ခေါင်းပေါ်မှ သရဖူနှင့် လက်မောင်းပေါ်မှ ရွှေလက်ကောက်များကို ဒါဝိဒ်ထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ဤသတင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုကြမည်ဖြစ်ပြီး သူပြုခဲ့သည့်အမှုအတွက် ကြီးမားသောဆုလာဘ်ကို ရရှိမည်ဟု သူက ယုံကြည်စွာ မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

သို့သော် “ဒါဝိဒ်သည် မိမိအဝတ်ကို ကိုင်ဆုတ်၏။ သူနှင့်အတူရှိသော လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ထိုသို့ပြုကြ၏။ ရှောလုနှင့် သူ၏သားယောနသန်၊ ထာဝရဘုရား၏လူတို့နှင့် အစ္စရေးအမျိုးတို့သည် ဓားဖြင့် လဲကျကြသောကြောင့် သူတို့သည် ညဦးတိုင်အောင် ဝမ်းနည်း၍ ငိုကြွေးကာ အစာရှောင်ကြ၏။”

ကြောက်မက်ဖွယ်သတင်း၏ ပထမဆုံးတုန်လှုပ်မှု ကျော်လွန်သွားပြီးနောက် ဒါဝိဒ်၏အတွေးများသည် သူစိမ်းသတင်းပေးသူထံသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီး ထိုသူ၏ကိုယ်ပိုင်ပြောဆိုချက်အရ သူကျူးလွန်ခဲ့သောအမှုကို စဉ်းစားလာသည်။ အကြီးအကဲက ထိုလူငယ်ကို “သင်သည် အဘယ်အရပ်မှ လာသနည်း” ဟု မေးသည်။ သူက “ကျွန်ုပ်သည် သူစိမ်းတစ်ဦး၏သား၊ အာမလက်လူမျိုးဖြစ်ပါသည်” ဟု ဖြေသည်။ ဒါဝိဒ်က “ထာဝရဘုရား၏ ဘိသိက်ခံသူကို ဖျက်ဆီးရန် သင်၏လက်ကို ဆန့်ထုတ်ရန် အဘယ်ကြောင့် မကြောက်သနည်း” ဟု ဆိုသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလုကို နှစ်ကြိမ် မိမိလက်ထဲသို့ ရရှိခဲ့ဖူးသော်လည်း သူ့ကိုသတ်ရန် တိုက်တွန်းခံရသည့်အခါ အစ္စရေးကို အုပ်ချုပ်ရန် ဘုရားသခင်၏အမိန့်တော်ဖြင့် ခန့်အပ်သန့်ရှင်းထားသူအပေါ် လက်ကိုမတင်ရန် ငြင်းဆန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအာမလက်လူသည် အစ္စရေး၏ရှင်ဘုရင်ကို သတ်ခဲ့သည်ဟု ဝါကြွားရန် မကြောက်ခဲ့။ သူသည် သေဒဏ်ထိုက်သော အပြစ်တစ်ရပ်ကို မိမိကိုယ်တိုင် စွပ်စွဲခဲ့ပြီး အပြစ်ဒဏ်ကို ချက်ချင်းခံခဲ့ရသည်။ ဒါဝိဒ်က “သင်၏သွေးသည် သင်၏ခေါင်းပေါ်၌ ရှိစေ။ အကြောင်းမူကား ‘ထာဝရဘုရား၏ ဘိသိက်ခံသူကို ငါသတ်ပြီ’ ဟု သင်၏နှုတ်ဖြင့် ကိုယ့်အမှုကို သက်သေခံပြီ” ဟု ဆိုသည်။

ရှောလုသေဆုံးခြင်းအပေါ် ဒါဝိဒ်၏ဝမ်းနည်းခြင်းသည် စစ်မှန်၍ နက်ရှိုင်းလှသည်။ ထိုဝမ်းနည်းခြင်းသည် မြင့်မြတ်သောသဘောသဘာဝ၏ ရက်ရောမှုကို ဖော်ပြသည်။ သူသည် မိမိ၏ရန်သူကျဆုံးခြင်းအပေါ် ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိခဲ့။ အစ္စရေး၏ ရာဇပလ္လင်သို့ သူဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သော အတားအဆီးသည် ဖယ်ရှားခံလိုက်ရသော်လည်း ထိုအတွက် သူမဝမ်းမြောက်ခဲ့။ သေခြင်းသည် ရှောလု၏ မယုံကြည်မှုနှင့် ရက်စက်မှုတို့၏ အမှတ်ရစရာကို ဖျောက်ဖျက်ပစ်ခဲ့ပြီး ယခုအခါ သူ၏ဘဝမှ မြင့်မြတ်၍ ရှင်ဘုရင်ဆန်သောအရာများကိုသာ စဉ်းစားခဲ့သည်။ ရှောလု၏နာမည်သည် ယောနသန်၏နာမည်နှင့် ဆက်စပ်နေခဲ့ပြီး ယောနသန်၏ မိတ်ဆွေဖြစ်မှုသည် အလွန်စစ်မှန်၍ တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်ခဲ့ပေ။

ဒါဝိဒ်သည် မိမိနှလုံးသား၏ခံစားချက်များကို ဖော်ပြခဲ့သည့် သီချင်းသည် သူ၏လူမျိုးအတွက်သာမက နောက်ဆက်တွဲခေတ်အဆက်ဆက် ဘုရားသခင်၏လူတို့အတွက်ပါ အဖိုးတန်ရတနာတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။

“အို အစ္စရေး၊ သင်၏ဘုန်းသည် သင်၏မြင့်သောအရပ်တို့၌ အသေခံလေပြီ။
သူရဲတို့သည် အဘယ်မျှ လဲကျကြပြီနည်း။
ဂါသမြို့၌ မပြောကြနှင့်။
အာရှကေလုန်မြို့၏ လမ်းများပေါ်၌ မကြေညာကြနှင့်။
သို့မဟုတ် ဖိလိတ္တိသမီးတို့သည် ဝမ်းမြောက်ကြလိမ့်မည်။
အရေဖျားမလှီးသောသူတို့၏ သမီးများသည် အောင်ပွဲခံကြလိမ့်မည်။
ဂိလဗောတောင်တို့၊ သင်တို့အပေါ်၌ နှင်းမကျစေနှင့်၊ မိုးလည်း မရွာစေနှင့်။
ပူဇော်သက္ကာပြုရန် လယ်ကွင်းများလည်း မဖြစ်စေနှင့်။
အကြောင်းမူကား ထိုအရပ်၌ သူရဲတို့၏ဒိုင်းသည် ရွံရှာဖွယ်အဖြစ် ပစ်ချခံရ၏။
ဆီဖြင့် ဘိသိက်မခံရသောသူ၏ ဒိုင်းကဲ့သို့ ရှောလု၏ဒိုင်းလည်း ဖြစ်၏။
ရှောလုနှင့် ယောနသန်တို့သည် အသက်ရှင်စဉ်တွင် ချစ်ဖွယ်ကောင်း၍ နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းကြ၏။
သေခြင်း၌လည်း သူတို့သည် မခွဲခွာကြ။
သူတို့သည် ရွှေလင်းယုန်များထက် မြန်ကြ၏။
ခြင်္သေ့များထက် ခွန်အားကြီးကြ၏။
အစ္စရေးသမီးတို့၊ ရှောလုအတွက် ငိုကြွေးကြလော့။
သူသည် သင်တို့ကို နူးညံ့စွာ ကတ္တီပါနီအဝတ်ဖြင့် ဝတ်ဆင်ပေးခဲ့၏။
သင်တို့၏အဝတ်ပေါ်၌ ရွှေအဆင်တန်ဆာများကို တပ်ဆင်ပေးခဲ့၏။
သူရဲတို့သည် စစ်ပွဲအလယ်၌ အဘယ်မျှ လဲကျကြပြီနည်း။
ယောနသန်သည် သင်၏မြင့်သောအရပ်တို့၌ အသေခံလေပြီ။
ငါ့ညီ ယောနသန်၊ သင့်အတွက် ငါသည် အလွန်ဝမ်းနည်းရ၏။
သင်သည် ငါ့အပေါ် အလွန်နှစ်လိုဖွယ်ကောင်းခဲ့၏။
သင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ငါ့အတွက် အံ့ဖွယ်ကောင်း၏။
မိန်းမတို့၏ချစ်ခြင်းထက်ပင် ကျော်လွန်၏။
သူရဲတို့သည် အဘယ်မျှ လဲကျကြပြီနည်း။
စစ်လက်နက်များသည်လည်း ပျောက်ကွယ်လေပြီ။” ၂ ရှမွေလ ၁:၁၉-၂၇။