အခန်း ၆ — အိမ်နှင့်ကျောင်း

 

အခန်း၆—အိမ်နှင့်ကျောင်း

ယခင်က မည်သည့်အခါမျှ လူသားများသည် အသိပညာ ရှာဖွေဆည်းပူးရန်အတွက် ဤမျှကြီးမားသော အခွင့်အလမ်းများကို မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ဖူးကြကြောင်း သို့မဟုတ် ပညာရေးအပေါ်တွင် ဤမျှ ယေဘုယျကျသော စိတ်ပါဝင်စားမှုကို မပြသခဲ့ဖူးကြကြောင်းကို ယခုခေတ်ကာလက ကြွေးကြော်နေကြပါသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့ ကြွေးကြော်ထားသော တိုးတက်မှုများရှိနေသော်လည်း၊ တက်သစ်စ လူငယ်မျိုးဆက်သစ်များကြားတွင် သာဓကမရှိဖူးလောက်အောင် ကြီးမားသော နာခံမှုကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် တာဝန်မဲ့ခြင်း စိတ်ဓာတ်တို့ ရှိနေပါသည်။ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုမှာ လက်တွေ့အားဖြင့် အနှံ့အပြား ဖြစ်နေပါသည်။ လူကြိုက်များသော ပညာရေးစနစ်သည် ဤဆိုးကျိုးကို မကုစားပေးနိုင်ပါ။ ပညာရေး အဖွဲ့အစည်းများစွာရှိ လျော့ရဲသော စည်းကမ်းများသည် ၎င်းတို့၏ အသုံးဝင်မှုကို နီးပါးလောက် ဖျက်ဆီးပစ်ခဲ့ပြီး၊ အချို့သော အခြေအနေများတွင် ၎င်းတို့ကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာတစ်ခုထက် ကျိန်စာတစ်ခုသကဲ့သို့ ဖြစ်စေခဲ့ပါသည်။ ဤအချက်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြပြီး စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့ကြကာ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပညာရေးစနစ်အတွင်းရှိ အားနည်းချက်များကို ကုစားရန်အတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကြိုးပမ်းမှုများကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပါသည်။ လူငယ်များအား ကိုယ်ကိုးကွယ်ရာအဖြစ် ထိန်းချုပ်မှု၊ လုံ့လစိုက်ထုတ်မှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို အားကိုးယုံကြည်မှုတို့၏ အလေ့အထများတွင် လည်းကောင်း၊ အထက်လူကြီးများကို လေးစားခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့တွင် လည်းကောင်း လေ့ကျင့်ပေးနိုင်မည့် ကျောင်းများ အရေးတကြီး လိုအပ်နေပါသည်။ ထိုကဲ့သို့သော လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မှုဖြင့် လူငယ်များသည် မိမိတို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်ကို ဂုဏ်ပြုရန်နှင့် မိမိတို့၏ အပေါင်းအသင်း လူသားများကို ကောင်းချီးပေးရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မျှော်လင့်နိုင်ပေသည်။

ဤရည်ရွယ်ချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန်အတွက် ဘက်တယ်ခရိက် (Battle Creek) ရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကောလိပ်ကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ဤကဲ့သို့သော လုပ်ငန်းတစ်ခုကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်စေရန် ကြိုးပမ်းကြသူများသည် မိမိတို့၏ လုပ်ငန်းဆောင်တာတွင် အခက်အခဲ များပြားပြီး ကြီးမားလှသည်ကို တွေ့ရှိကြရပါသည်။ အခြားသော အရာအားလုံးထက် အမြစ်တွယ်နေပြီး အကောင်းဆုံး ဆရာများ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို တန်ပြန်နေတတ်သည့် ဆိုးကျိုးမှာ အိမ်တွင်းစည်းကမ်းတွင် တည်ရှိနေပါသည်။ မိဘများသည် ဤခေတ်၏ ရွှေရောင်လွှမ်းနေသော သွေးဆောင်ဖြားယှော်မှုများမှ မိမိတို့၏ ကလေးများကို ကာကွယ်ပေးခြင်း၏ အရေးပါမှုကို မမြင်ကြပါ။ ၎င်းတို့ကိုယ်တိုင် သင့်လျော်သော ထိန်းချုပ်မှုကို မကျင့်သုံးကြပါ၊ ထို့ကြောင့် ၎င်း၏ တန်ဖိုးကို မှန်ကန်စွာ မတန်ဖိုးထားကြပေ။

ဖခင်များနှင့် မိခင်အများစုသည် သစ္စာရှိသော ဆရာ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများကို အားဖြည့်ပေးရန် ပျက်ကွက်ခြင်းဖြင့် အမှားကျူးလွန်နေကြပါသည်။ လူငယ်များနှင့် ကလေးများသည် ပြီးပြည့်စုံခြင်းမရှိသော နားလည်နိုင်စွမ်းနှင့် မရင့်ကျက်သေးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တို့ဖြင့် ဆရာ၏ အစီအစဉ်များနှင့် နည်းနာများကို အမြဲတမ်း နားလည်နိုင်စွမ်း မရှိကြပါ။ သို့သော် ကျောင်းတွင် ပြောဆိုခဲ့သည်များနှင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်များအကြောင်းကို ၎င်းတို့က အိမ်သို့ သတင်းပြန်ပို့သောအခါတွင်၊ ဤအရာများကို မိသားစုဝိုင်းအတွင်း မိဘများက ဆွေးနွေးကြပြီး ဆရာ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အကန့်အသတ်မရှိ ဝေဖန်ကြပါသည်။ ဤနေရာတွင် ကလေးများသည် အလွယ်တကူ မေ့ပျောက်မသွားနိုင်သော သင်ခန်းစာများကို သင်ယူကြပါသည်။ ၎င်းတို့သည် အကျင့်မပါသော ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိချိန်တိုင်းတွင် သို့မဟုတ် ခက်ခဲသော စာကျက်မှတ်မှုတွင် အားထုတ်လုပ်ကိုင်ရန် တောင်းဆိုခံရချိန်တိုင်းတွင်၊ ၎င်းတို့သည် စာနာမှုနှင့် နှစ်သိမ့်မှုရရှိရန်အတွက် ဆင်ခြင်တုံတရားကင်းမဲ့သော မိဘများထံသို့ အသနားခံကြပါသည်။ ဤကဲ့သို့ဖြင့် စိတ်မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်းနှင့် မကျေမနပ်ဖြစ်ခြင်း စိတ်ဓာတ်ကို အားပေးမြှောက်ပင်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်စေပြီး၊ ကျောင်းသည် တစ်ခုလုံးအနေဖြင့် ထိုပျက်စီးစေသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုဒဏ်ကို ခံစားရကာ ဆရာ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှာလည်း ပိုမိုလေးလံလာရပါသည်။ သို့သော် အကြီးမားဆုံး ဆုံးရှုံးမှုကို ခံစားရသူမှာ မိဘတို့၏ လွဲမှားစွာ စီမံခန့်ခွဲမှုခံရသော သားကောင်များပင် ဖြစ်ကြသည်။ မှန်ကန်သော လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မှုတစ်ခုက ပြုပြင်ပေးနိုင်ခဲ့မည့် စရိုက်လက္ခဏာ၏ အားနည်းချက်များသည် အသက်အရွယ်နှင့်အမျှ ကြီးထွားလာစေရန်၊ ပိုင်ရှင်၏ အသုံးဝင်မှုကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် ဖြစ်နိုင်ချေရှိပါက ဖျက်ဆီးပစ်ရန်အတွက် ချန်ထားခဲ့ခြင်း ခံကြရပါသည်။

စည်းကမ်းကို အလွယ်တကူ မကျေမနပ်ဖြစ်တတ်ဆုံးသော ကျောင်းသားများသည် ပေါ့ပေါ်မျက်နှာပြင်ဆန်သော ပညာရေးကို ရရှိခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်ကို စည်းမျဉ်းတစ်ခုအနေဖြင့် တွေ့ရှိရလိမ့်မည်။ သေချာစေ့စပ်သေချာစွာ လုပ်ဆောင်ရခြင်း၏ လိုအပ်ချက်ကို မည်သည့်အခါမျှ သင်ကြားပေးခြင်း မခံခဲ့ရသောကြောင့် ၎င်းတို့သည် ဤအရာကို မနှစ်မြို့မှုဖြင့် ရှုမြင်ကြသည်။ မိဘများသည် မိမိတို့၏ သားများနှင့် သမီးများအား အိမ်တွင်းလုပ်ငန်းတာဝန်များကို သစ္စာရှိရှိ လုပ်ဆောင်ရန် လေ့ကျင့်ပေးရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့က အနားမယူဘဲ အဆက်မပြတ် ရုန်းကန်လှုပ်ရှားနေကြစဉ်တွင် ကလေးများကို အချိန်ကုန်ခံပြီး ကစားခွင့်ပြုထားကြပါသည်။ မိသားစု ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ထမ်းဆောင်ရန်မှာ မိမိတို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်ဟု လူငယ် အနည်းငယ်သာ ခံစားကြရသည်။ စားချင်သောက်ချင်စိတ်ကို လိုက်လျောခြင်း သို့မဟုတ် အေးချမ်းမှုနှင့် ပျော်ရွှင်မှုကို လိုက်စားခြင်းသည် ဘဝ၏ အဓိက ရည်မှန်းချက် မဟုတ်ကြောင်း ၎င်းတို့ကို သင်ကြားပေးခြင်း မရှိပေ။

မိသားစုဝိုင်းသည် ကလေးတစ်ဦးအနေဖြင့် ၎င်း၏ ပထမဆုံးနှင့် အတည်မြဲဆုံး သင်ခန်းစာများကို လက်ခံရရှိသည့် ကျောင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ထို့ကြောင့် မိဘများသည် အိမ်တွင် အများဆုံး ရှိနေသင့်ပါသည်။ ဩဝါဒပေးခြင်းနှင့် စံနမူနာပြခြင်းတို့ဖြင့် မိဘများသည် မိမိတို့၏ ကလေးများအား ဘုရားသခင်ကို ချစ်မြတ်နိုးခြင်းနှင့် ကြောက်ရွံ့ရိုသေခြင်းတို့ကို သင်ကြားပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ဉာဏ်ပညာရှိရန်၊ လူမှုဆက်ဆံရေး ကောင်းမွန်ရန်၊ မေတ္တာရှိရန်၊ လုပ်ကိုင်လိုစိတ်၊ ချွေတာရေးနှင့် မိမိကိုယ်ကို ချုပ်တည်း ငြင်းပယ်ခြင်း အလေ့အထများကို ကျင့်သုံးရန် သင်ကြားပေးရမည် ဖြစ်သည်။ မိဘများသည် ကလေးများအား အိမ်တွင် မေတ္တာ၊ စာနာမှုနှင့် အားပေးမှုများကို ပေးဆောင်ခြင်းဖြင့် လောက၏ သွေးဆောင်ဖြားယှော်မှုများစွာမှ လုံခြုံပြီး ကြိုဆိုသော ခိုလှုံရာတစ်ခုကို ၎င်းတို့အတွက် ဖန်တီးပေးနိုင်ပါသည်။

"အချိန်မရှိပါ" ဟု ဖခင်က ဆိုသည်၊ "ငါ့ကလေးများကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးရန်အတွက် အချိန်မပေးနိုင်ပါ၊ လူမှုရေးနှင့် အိမ်တွင်းပျော်ရွှင်မှုများအတွက်လည်း အချိန်မရှိပါ" ဟု ဆိုသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မိသားစုတစ်ခု၏ တာဝန်ဝတ္တရားကို သင်ကိုယ်တိုင် လက်ခံယူထားခဲ့သင့်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းတို့နှင့် ထိုက်တန်သော အချိန်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် သင်သည် ဤကလေးများအား သင့်ထံမှ ရသင့်ရထိုက်သော ပညာရေးကို လုယူဖျက်ဆီးနေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ အကယ်၍ သင်၌ ကလေးများ ရှိနေမည်ဆိုလျှင်၊ ၎င်းတို့၏ စရိုက်လက္ခဏာ တည်ဆောက်ရေးတွင် မိခင်နှင့်အတူ လက်တွဲလျက် လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တစ်ခု သင့်တွင် ရှိနေပါသည်။ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများ စည်းကမ်းမရှိဘဲ ကြီးပြင်းလာကြစဉ် လူ့အဖွဲ့အစည်း တိုးတက်ကောင်းမွန်လာစေရန်အတွက် လုပ်ဆောင်ရန် အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်ရှိနေသည်ဟု ခံစားနေကြသူများသည် မိမိတို့၏ တာဝန်ကို မှားယွင်းစွာ နားလည်နေကြခြင်း ရှိမရှိကို စစ်ဆေးသင့်ကြသည်။ မိဘများအနေဖြင့် ပထမဦးဆုံး လုပ်ဆောင်ရမည့် သာသနာပြုနယ်မြေမှာ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင် အိမ်ထောင်စုပင် ဖြစ်ပါသည်။ အိမ်နီးနားချင်း၏ မြေကွက်ကို ပြုစုပျိုးထောင်ရာတွင် ကြီးမားသော စိတ်ပါဝင်စားမှုကို ပြသကြသော်လည်း အိမ်တွင်းဥယျာဉ်ကို ဆူးပင်များနှင့် ချုံပုတ်များ ကြီးထွားလာစေရန် စွန့်လွှတ်ထားကြသူများသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို လျစ်လျူရှုနေကြခြင်း ဖြစ်သည်။

ကျွန်ုပ် ထပ်မံ၍ ဆိုပါမည်၊ ကျောင်းများနှင့် ကောလိပ်များတွင် အခက်အခဲများစွာ ဖြစ်ပွားစေခြင်းမှာ မေတ္တာနှင့် ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းမှု ကင်းမဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပြီး အိမ်တွင် သင့်လျော်သော စည်းကမ်းကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသည်ဟု ဆိုကြသူများကြားတွင် အလွန်တရာ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အေးစက်မှုနှင့် တုံ့ပြန်မှုကင်းမဲ့မှု အခြေအနေတစ်ခု ရှိနေပါသည်။ ၎င်းတို့သည် မေတ္တာကင်းမဲ့ကြသည်၊ သည်းခံစိတ်မရှိကြပါ၊ ခွင့်မလွှတ်တတ်ကြပါ။ အိမ်တွင် ပထမဦးဆုံး အလိုလိုက်ခံခဲ့ရသော ဤဆိုးသွမ်းသော စရိုက်လက္ခဏာများသည် နေ့စဉ်ဘဝ၏ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံမှု အားလုံးတွင် ၎င်းတို့၏ အဖျက်သဘောဆောင်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို သက်ရောက်စေပါသည်။ အကယ်၍ မိဘများနှင့် ကလေးများက ကြင်နာမှုနှင့် ယဉ်ကျေးသိမ်မွေ့မှု စိတ်ဓာတ်ကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြမည်ဆိုလျှင် ဤအရာကို ဆရာနှင့် တပည့်ကြား ဆက်ဆံမှုတွင်လည်း တွေ့မြင်ရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ခရစ်တော်သည် မိသားစုဝိုင်းအတွင်းတွင် လေးစားခံရသော ဧည့်သည်တော်တစ်ဦး ဖြစ်သင့်ပြီး ၎င်း၏ တည်ရှိမှုသည် စာသင်ခန်းထဲတွင်လည်း လိုအပ်ချက်ချင်း တူညီနေပါသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပြောင်းလဲစေသော တန်ခိုးတော်သည် မိဘများနှင့် ကလေးများ၊ ဆရာများနှင့် ကျောင်းသားများ၏ နှလုံးသားများကို နူးညံ့ပျော့ပျော်စေပြီး နှိမ့်ချပေးကာ၊ ခရစ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အတိုင်း ပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါစေသား။

ဖခင်များနှင့် မိခင်များသည် မိမိတို့၏ ကလေးများ၏ စရိုက်လက္ခဏာများကို ဂရုတစိုက်နှင့် ဆုတောင်းလျက် လေ့လာသင့်ကြသည်။ အလွန်အမင်း ထင်ရှားနေသော စရိုက်လက္ခဏာများကို ဖိနှိပ်ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် အားနည်းနေနိုင်သည့် အခြားသော စရိုက်လက္ခဏာများကို အားပေးရန် ရှာဖွေသင့်ကြပြီး၊ ဤကဲ့သို့ဖြင့် ဟန်ချက်ညီသော ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ရရှိစေရမည်။ ဤအရာသည် ပေါ့ပေါ့ဆဆ လုပ်ရမည့် ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ဖခင်တစ်ဦးအနေဖြင့် မိမိ၏ ကလေးများကို လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ပေးရန် လျစ်လျူရှုခြင်းကို ကြီးမားသော အပြစ်တစ်ခုအဖြစ် မယူဆပေမည်၊ သို့သော် ဘုရားသခင်ကမူ ဤကဲ့သို့ ရှုမြင်တော်မူပါသည်။ ခရစ်ယာန်မိဘများသည် ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ စေ့စပ်သေချာသော ပြောင်းလဲမှုတစ်ခုကို လိုအပ်နေကြပါသည်။ အပြစ်များသည် ၎င်းတို့အပေါ်တွင် စုပုံလာနေပြီး၊ ၎င်းတို့၏ လုပ်ရပ်များ၏ အကျိုးဆက်များသည် ၎င်းတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကလေးများမှသည် ကလေးများ၏ ကလေးများဆီသို့တိုင်အောင် သက်ရောက်ကျရောက်နေပါသည်။ မညီမမျှဖြစ်နေသော စိတ်၊ စိတ်မရှည်တတ်သော ဒေါသ၊ စိတ်တိုလွယ်ခြင်း၊ မနာလိုခြင်း သို့မဟုတ် မစ္ဆရိယဖြစ်ခြင်းတို့သည် မိဘတို့၏ လျစ်လျူရှုမှုကို သက်သေပြနေကြပါသည်။ စရိုက်လက္ခဏာ၏ ဤဆိုးသွမ်းသော လက္ခဏာများသည် ပိုင်ရှင်များအတွက် ကြီးမားသော မပျော်ရွှင်မှုများကို ယူဆောင်လာပေးပါသည်။ အကယ်၍သာ ၎င်းတို့သည် ပို၍ သာယာပျူငှာကြမည်ဆိုလျှင် အပေါင်းအသင်းများနှင့် မိတ်ဆွေများထံမှ ရရှိနိုင်မည့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို မည်မျှများပြားသောသူများ လက်လွတ်ဆုံးရှုံးနေကြရပါသနည်း။ မည်သည့်နေရာသို့ သွားကြသည်ဖြစ်စေ၊ မည်သည့်အလုပ်တွင် ပါဝင်ကြသည်ဖြစ်စေ မည်မျှများပြားသောသူများက ပြဿနာများကို ဖန်တီးနေကြပါသနည်း။

ကလေးများတွင် မိဘများက အသိအမှတ်ပြုပြီး လေးစားရမည့် အခွင့်အရေးများ ရှိကြပါသည်။ ၎င်းတို့အား ဤလောကတွင် အသုံးဝင်သော၊ လေးစားခံရသော နှင့် ချစ်ခင်ခံရသော လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာစေမည့်အပြင်၊ နောင်လာမည့် ကာလတွင် စင်ကြယ်သူများနှင့် သန့်ရှင်းသူများ၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ သင့်လျော်မှုကို ပေးစွမ်းနိုင်မည့် ပညာရေးနှင့် လေ့ကျင့်ပျိုးထောင်မှုကို ရရှိပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရှိကြပါသည်။ လူငယ်များသည် မိမိတို့၏ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ် ကောင်းကျိုးချမ်းသာ နှစ်ရပ်စလုံးသည် ငယ်ရွယ်စဉ်နှင့် ကလေးဘဝတွင် မိမိတို့ တည်ဆောက်ခဲ့သော အလေ့အထများအပေါ်တွင် ကြီးမားသော ဒီဂရီဖြင့် မူတည်နေကြောင်းကို သင်ကြားပေးရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့ကို နာခံတတ်ရန်၊ မိမိကိုယ်ကို ချုပ်တည်း ငြင်းပယ်တတ်ရန်နှင့် အခြားသူများ၏ ပျော်ရွှင်မှုကို လေးစားတတ်ရန် ငယ်ငယ်ရွယ်ရွယ်နှင့် အကျင့်ပါစေသင့်သည်။ စိတ်မရှည်တတ်သော ဒေါသကို ချုပ်တည်းရန်၊ စိတ်ဆိုးမာန်ပါသော စကားများကို တားမြစ်ရန်၊ အမြဲတမ်း မပြတ်တမ်းသော ကြင်နာမှု၊ ယဉ်ကျေးမှုနှင့် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်မှုတို့ကို ပြသရန် ၎င်းတို့ကို သင်ကြားပေးရမည် ဖြစ်သည်။ မိဘများသည် လူသားတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်မှုနှင့် ဘုရားသခင်၏ မစမှုတို့ ပေါင်းစပ်ထားသည်နှင့်အမျှ မိမိတို့၏ ကလေးများသည် စရိုက်လက္ခဏာပိုင်းတွင် တတ်နိုင်သမျှ အပြည့်စုံဆုံး ဖြစ်လာနိုင်စေရန် မိမိတို့၏ ဘဝတစ်သက်တာ လေ့လာမှုအဖြစ် ပြုလုပ်သင့်ကြသည်။ ဤအလုပ်ကို ၎င်းတို့၏ အရေးပါမှုနှင့် တာဝန်ဝတ္တရား အားလုံးနှင့်အတူ ကလေးများကို ဤလောကသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့ကြခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့ လက်ခံခဲ့ကြပြီး ဖြစ်ပါသည်။

မိဘများသည် မိမိတို့၏ ကလေးများအား ထာဝရဘုရား၏ ဆုံးမဩဝါဒနှင့် ပညာပေးမှုတို့ဖြင့် ကြီးပြင်းလာစေလိုကြမည်ဆိုလျှင် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နှလုံးသားများနှင့် ဘဝများကို ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေညွှန်ကြားချက်များက ထိန်းချုပ်ထားကြောင်းကို သေချာစေရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ၎င်းတို့သည် စိတ်တိုရန်၊ ဆဲရေးရန်နှင့် လှောင်ပြောင်ရန် အာဏာပိုင်များ မဟုတ်ကြပါ။ မိဘများသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ၎င်းတို့ထံသို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ကြသော ဖောက်ပြန်သော စရိုက်လက္ခဏာများနှင့် မိမိတို့၏ ကလေးများကို မည်သည့်အခါမျှ မစနောက်သင့်ပေ။ ဤစည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှု ပုံစံသည် ဆိုးကျိုးကို မည်သည့်အခါမျှ ကုစားပေးနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ မိဘတို့၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ ဩဝါဒများကို ယူဆောင်လာပြီး သင့်တို့၏ လမ်းမှားရောက်နေသော ကလေးများကို ဆုံးမကြလော့၊ သတိပေးကြလော့။ သင့်တို့၏ တောင်းဆိုချက်များအတွက် "ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား" ဟူသော အချက်ကို ၎င်းတို့အား ပြသကြလော့။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အဖြစ် ရောက်ရှိလာသော ဆုံးမပဲ့ပြင်မှုသည် မိဘများ၏ နှုတ်ဖျားမှ ကြမ်းတမ်းသော၊ ဒေါသထွက်နေသော အသံများဖြင့် ကျဆင်းလာသော ဆုံးမမှုထက် ပိုမိုထိရောက်မှု ရှိပါသည်။

ကလေးတစ်ဦး၏ ဆန္ဒများကို ငြင်းပယ်ရန် သို့မဟုတ် ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်ရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်ရသည့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ဤအရာကို မိဘများ၏ စိတ်ကျေနပ်မှုအတွက် သို့မဟုတ် β (β - arbitrary) ဥပဒေဆိုင်ရာ အာဏာကို အလိုလိုက်ရန်အတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ၎င်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကောင်းကျိုးအတွက်သာ လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြစ်ကြောင်းကို ၎င်းအား လေးနက်စွာ ခံစားရစေရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ပြုပြင်မထားသော အမှားတိုင်းသည် မိမိကိုယ်တိုင်အတွက် မပျော်ရွှင်မှုကို ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို စိတ်နာစေလိမ့်မည် ဖြစ်ကြောင်းကို ၎င်းအား သင်ကြားပေးရမည် ဖြစ်ပါသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စည်းကမ်းအောက်တွင် ကလေးများသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒကို ကောင်းကင်ဘုံရှိ မိဘ၏ ဆန္ဒအောက်သို့ နာခံခြင်းဖြင့် ကြီးမားဆုံးသော ပျော်ရွှင်မှုကို တွေ့ရှိကြလိမ့်မည် ဖြစ်ပါသည်။

မိဘအချို့နှင့် ဆရာအချို့သည်လည်း မိမိတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တစ်ချိန်က ကလေးများ ဖြစ်ခဲ့ဖူးကြသည်ကို မေ့လျော့နေကြပုံ ရပါသည်။ ၎င်းတို့သည် ဂုဏ်သိက္ခာကြီးကြသည်၊ အေးစက်ကြသည်၊ စာနာမှုကင်းမဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် လူငယ်များနှင့် ထိတွေ့ဆက်ဆံရသည့် မည်သည့်နေရာတွင်မဆို—အိမ်တွင်ဖြစ်စေ၊ နေ့ကျောင်းတွင်ဖြစ်စေ၊ ဇာဘတ်ကျောင်း (ဥပုသ်ကျောင်း) တွင်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားကျောင်းတွင်ဖြစ်စေ— တူညီသော အာဏာပါဝါ အငွေ့အသက်ကို ထိန်းသိမ်းကြပြီး ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများသည် အမြဲတမ်းလိုလို တည်ကြည်လေးနက်ပြီး ဆုံးမပဲ့ပြင်လိုသော အမူအရာကို ဝတ်ဆင်ထားကြတတ်ပါသည်။ ကလေးဆန်သော ပျော်ရွှင်မှု သို့မဟုတ် လမ်းမှားရောက်လွယ်ခြင်း၊ လူငယ်ဘဝ၏ ငြိမ်မနေတတ်သော လှုပ်ရှားတက်ကြွမှုတို့သည် ၎င်းတို့၏ မျက်စိထဲတွင် မည်သည့် အကြောင်းပြချက်ကိုမျှ မရရှိကြပေ။ အရေးမပါသော အပြစ်ငယ်များကို ကြီးမားသော အပြစ်များအဖြစ် ဆက်ဆံကြသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စည်းကမ်းသည် ခရစ်တော်၏ ပုံစံနှင့် မတူပေ။ ဤကဲ့သို့ လေ့ကျင့်သင်ကြားပေးခံရသော ကလေးများသည် မိမိတို့၏ မိဘများ သို့မဟုတ် ဆရာများကို ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း မချစ်ကြပါ၊ မိမိတို့၏ ကလေးဘဝ အတွေ့အကြုံများကို ၎င်းတို့အား ရင်မဖွင့်ကြပါ။ စိတ်နှင့် နှလုံးသား၏ အဖိုးတန်ဆုံး အရည်အချင်းအချို့သည် ဆောင်းရာသီ လေပြင်းတိုက်ခတ်မှုကြောင့် နုနယ်သော အပင်ငယ်လေးတစ်ခုကဲ့သို့ အေးစက်သေဆုံးသွားကြရပါသည်။

ပြုံးကြပါ မိဘတို့၊ ပြုံးကြပါ ဆရာတို့။ အကယ်၍ သင့်နှလုံးသားသည် ဝမ်းနည်းနေမည်ဆိုလျှင် သင့်မျက်နှာက ထိုအချက်ကို မဖော်ပြပါစေနှင့်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ပြည့်စုံပြီး ကျေးဇူးတင်တတ်သော နှလုံးသားမှ လာသည့် နေရောင်ခြည်သည် မျက်နှာထားကို လင်းလက်စေပါစေ။ သံမဏိကဲ့သို့ မာကျောသော ဂုဏ်သိက္ခာမှ လျော့ချလိုက်ကြပါ၊ ကလေးများ၏ လိုအပ်ချက်များနှင့် အညီ လိုက်လျောညီထွေ ဖြစ်အောင် လုပ်ဆောင်ကြပါ၊ ထို့ပြင် ၎င်းတို့က သင့်ကို ချစ်လာအောင် ပြုလုပ်ကြပါ။ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အမှန်တရားကို ၎င်းတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် စွဲထင်စေလိုမည်ဆိုလျှင် ၎င်းတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သင် ရယူရမည် ဖြစ်ပါသည်။

ယေရှုသည် ကလေးများကို ချစ်တော်မူခဲ့ပါသည်။ သူကိုယ်တိုင် တစ်ချိန်က ကလေးငယ် ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည်ကို သတိရတော်မူခဲ့ပြီး၊ သူ၏ ကြင်နာတတ်သော မျက်နှာထားသည် ကလေးငယ်များ၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ရရှိစေခဲ့ပါသည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏ ပတ်လည်တွင် ဆော့ကစားရန်နှင့် ထိုမေတ္တာပါသော မျက်နှာကို ၎င်းတို့၏ အပြစ်ကင်းစင်သော လက်များဖြင့် ပွတ်သပ်ရန် နှစ်သက်ကြသည်။ ဟီဘရူးမိခင်များက ချစ်လှစွာသော ကယ်တင်ရှင်ထံသို့ ကလေးငယ်များကို ကောင်းချီးမင်္ဂလာ ခံယူရန် ခေါ်ဆောင်လာကြသောအခါ တပည့်တော်များက ထိုကိစ္စသည် သူ၏ သွန်သင်ချက်များကို ဖြတ်တောက်ရန်အတွက် အရေးပါမှု အလွန်နည်းသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ထိုမိခင်များ၏ နှလုံးသားထဲမှ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင့်တမှုကို ဖတ်ရှုသိရှိတော်မူပြီး သူ၏ တပည့်တော်များကို တားမြစ်ကာ ဤသို့ မိန့်တော်မူခဲ့သည်၊ "ကလေးငယ်များကို လာခွင့်ပြုကြလော့၊ ငါ့ထံသို့ လာခြင်းကို မတားမြစ်ကြနှင့်၊ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ဤကဲ့သို့သော သူတို့၏ ဥစ္စာဖြစ်၏" ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။

မိဘတို့၊ အခြားမည်သူမျှ မလုပ်ဆောင်နိုင်သော သင့်ကလေးများအတွက် သင်လုပ်ဆောင်ရမည့် အလုပ်တစ်ခု ရှိနေပါသည်။ သင့်တာဝန်ဝတ္တရားများကို အခြားသူတစ်ဦးဦးထံသို့ လွှဲပြောင်းချပေး၍ မရနိုင်ပေ။ ကလေးများအပေါ် ဖခင်၏ တာဝန်ကို မိခင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေး၍ မရပါ။ အကယ်၍ သူမသည် သူမ၏ ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်မည်ဆိုလျှင် သူမတွင် ထမ်းဆောင်ရမည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး လုံလောက်စွာ ရှိနေနှင့်ပြီး ဖြစ်ပါသည်။ အတူတကွ လက်တွဲလျက် လုပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့်သာ ဖခင်နှင့် မိခင်တို့သည် ဘုရားသခင်က ၎င်းတို့၏ လက်ထဲသို့ အပ်နှံထားသော အလုပ်ကို ပြီးမြောက်အောင်မြင်စေနိုင်မည် ဖြစ်ပါသည်။

စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တိုးတက်မှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ယဉ်ကျေးမှုကို လျစ်လျူရှုထားပြီး စည်းစိမ်ဥစ္စာ ရှာဖွေဆည်းပူးခြင်းတွင် အချိန်ကုန်ခံနေကြသော မိဘများနှင့် ကလေးများအတွက် ထိုအချိန်သည် ဆုံးရှုံးသွားသည်ထက် ပို၍ ဆိုးရွားနေပါသည်။ လောကီ ရတနာများသည် ကွယ်ပျောက်သွားရမည်ဖြစ်သည်၊ သို့သော် စရိုက်လက္ခဏာ၏ မြင့်မြတ်မှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တန်ဖိုးတို့သည် ထာဝရ တည်တံ့နေမည် ဖြစ်ပါသည်။ အကယ်၍ မိဘများ၏ အလုပ်သည် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ထိုအရာသည် ၎င်းတို့၏ ပညာရှိမှုနှင့် သစ္စာရှိမှုကို ထာဝရကာလတိုင်အောင် သက်သေပြနေလိမ့်မည် ဖြစ်ပါသည်။ မိဘများအနေဖြင့် မိမိတို့၏ အိမ်ထောင်စုအတွက် ဈေးကြီးပေးရသော ဝတ်စုံများနှင့် အရသာရှိသော အစားအစာများကို ထောက်ပံ့ပေးရန် သို့မဟုတ် အသုံးဝင်သော အလုပ်များကို မသိနားမလည်ဘဲ ဆက်လက်ရှိနေစေရန်အတွက် မိမိတို့၏ ပိုက်ဆံအိတ်များနှင့် ဉာဏ်စွမ်းများကို အစွမ်းကုန် အသုံးပြုကြသူများသည် ၎င်းတို့၏ ပျက်စီးနေသော ကလေးများ၏ မာန၊ မနာလိုမှု၊ ခေါင်းမာမှုနှင့် မလေးစားမှုတို့ဖြင့်သာ ပြန်လည် တုံ့ပြန်ခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည် ဖြစ်ပါသည်။

လူငယ်များသည် ဖျက်ဆီးတတ်သော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုက ၎င်းတို့ကို မထိခိုက်စေရန်အတွက် ၎င်းတို့၏ ငယ်ဘဝကတည်းကပင် မိမိတို့နှင့် လောကကြီးကြားတွင် ခိုင်မာသော အတားအဆီးတစ်ခုကို တည်ဆောက်ထားရန် လိုအပ်နေပါသည်။ မိဘများသည် မိမိတို့၏ ကလေးများသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဆုံးရှုံးမသွားစေရန် တိုးပွားလာသော သတိဝီရိယကို ကျင့်သုံးရမည် ဖြစ်ပါသည်။ အကယ်၍ လူငယ်များသည် ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့် အမူအရာပိုင်းတွင် လောက၏ ဖက်ရှင်များကို အတုယူကြခြင်းထက် လှပသော စရိုက်လက္ခဏာနှင့် သာယာပျူငှာသော သဘောသဘာဝကို ပိုင်ဆိုင်ရန်မှာ အရေးကြီးသည်ဟု ယူဆကြမည်ဆိုလျှင်၊ ယနေ့ခေတ်တွင် ရှိနေသော တစ်ဦးတည်းသောသူ၏ အစား လူ့အဖွဲ့အစည်းအပေါ် မြင့်မြတ်စေသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို သက်ရောက်စေရန် အသင့်ဖြစ်လျက် တက်ကြွသော ဘဝဇာတ်ခုံပေါ်သို့ ရောက်ရှိလာကြမည့် လူဦးရေ ရာပေါင်းများစွာကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့မြင်ရပေလိမ့်မည်။

မိဘများ၏ ပညာရေး၊ ဩဝါဒပေးခြင်းနှင့် စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်းဆိုင်ရာ အလုပ်သည် အခြားသော အရာအားလုံးထက် အရင်းခံအဖြစ် တည်ရှိနေပါသည်။ အကယ်၍ ဖခင်များနှင့် မိခင်များသည် မိမိတို့၏ အပိုင်းမှ တာဝန်ကို သစ္စာရှိရှိဖြင့် လုပ်ဆောင်ရန် ပျက်ကွက်ကြမည်ဆိုလျှင် အကောင်းဆုံး ဆရာများ၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုများသည် မကြာခဏဆိုသလို အသီးအပွင့် အနည်းငယ်သာ ထွက်ရှိလိမ့်မည် ဖြစ်ပါသည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် အမြဲတမ်း ၎င်းတို့၏ လမ်းပြမြေပုံ ဖြစ်ရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တာဝန်သစ်တစ်ခုကို တင်ပြရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလုပ်သည် စီရင်ဆုံးဖြတ်ခြင်း ခံရမည့် ထိုနှုတ်ကပတ်တော်၏ သွန်သင်ချက်များကို လူတိုင်းရှေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ချပြနေခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ဤအရာသည် ခရစ်ယာန်မိဘများအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ရရှိရန် ကြိုးပမ်းနေကြသည့် စံချိန်စံညွှန်း ဖြစ်ပါသလောဟု ကျွန်ုပ်တို့ မေးမြန်းနေခြင်း ဖြစ်ပါသည်။—The Review and Herald, မတ် ၂၁၊ ၁၈၈၂။

ထပ်ဆောင်းဖတ်ရှုရန်အတွက် ဆရာနှင့် သူ၏အလုပ်၊ Signs of the Times၊ ဧပြီ ၂၇၊ ၁၈၈၂ ကောင်းချီးမင်္ဂလာအဖြစ် အလုပ်လုပ်ခြင်း၊ Signs of the Times၊ မေ ၄၊ ၁၈၈၂ ဟီးလ်စဘတ်ရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ကျောင်း၊ Signs of the Times၊ မေ ၄၊ ၁၈၈၂ အိမ်တွင်းလေ့ကျင့်ပျိုးထောင်ခြင်း — ၎င်း၏အရေးပါမှုနှင့် ရလဒ်များ၊ Signs of the Times၊ မေ ၂၅၊ ၁၈၈၂ အိမ်တွင်းစည်းကမ်း၊ The Review and Herald၊ ဇွန် ၁၃၊ ၁၈၈၂။