အခန်းကြီး - (၉ - ၁၀)

 

၉:၁–၁၀:၁၀

ပသခါပွဲဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ၊ မိုးတိမ်နှင့် တံပိုးများ

သိနာတောင်မှ ထွက်ခွာရမည့်အချိန် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ပသခါပွဲကို ကျင်းပခဲ့ကြသည် (၉:၁–၁၄)။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို ဖော်ပြသော သင်္ကေတများကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည် (၉:၁၄–၁၀:၁၀)။

၉:၁–၁၄။ ပသခါပွဲဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ

ပထမဆုံး ပသခါပွဲသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာခြင်းအတွက် ကြိုတင်နိဒါန်းတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂)။ ဤဒုတိယပသခါပွဲသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ ခေတ္တနေထိုင်ခဲ့သော သိနာတောမှ ထွက်ခွာခြင်းအတွက် ကြိုတင်နိဒါန်းတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ သခင်ဘုရား၏ အမိန့်အတိုင်း သတ်မှတ်ထားသောအချိန်တွင် ကျင်းပခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃–၅)။ ဤအခါသမယတွင် သခင်ဘုရားသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား ပသခါပွဲကျင်းပခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ထပ်ဆင့်စည်းမျဉ်းများ ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ပုံမှန်သတ်မှတ်ထားသောအချိန်တွင် ပသခါပွဲမကျင်းပနိုင်ရန် ကင်းလွတ်ခွင့်ရနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းနှစ်ရပ်ကို သတ်မှတ်ပေးတော်မူသည်။ လူသေအလောင်းကြောင့် မသန့်ရှင်းဖြစ်နေသူများနှင့် အဝေးသို့ ခရီးသွားနေသူများသည် ပွဲကျင်းပခြင်းကို နောက်ရွှေ့နိုင်ကြသည် (အခန်းငယ် ၆–၁၂)။ သခင်ဘုရားသည် မသန့်ရှင်းသူများအား မိမိ၏ယဇ်ကို မစားသုံးရန် တားမြစ်တော်မူသည်။ ဤအမိန့်ကို မလိုက်နာသူမည်သူမဆို လူထုထဲမှ ပယ်ရှားခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် ကျူးလွန်မိသောအပြစ်အတွက် မိမိကိုယ်တိုင် တာဝန်ယူရမည် (အခန်းငယ် ၁၃; ၁၅:၃၀–၃၁; ဝတ်ပြုရာ ၇:၁၁–၂၁ ဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုသို့သောသူများအတွက် အပြစ်ဖြေရာယဇ် မရှိပါ။ ထို့ကြောင့် အလောင်းကို ထိမိသူမည်သူမဆို ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး မသန့်ရှင်းနေကြရသောကြောင့် (တောလည်ရာ ၁၉:၁၁) ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ဖော်ပြထားသော မသန့်ရှင်းသူများသည် ပုံမှန်သတ်မှတ်ထားသောအချိန်တွင် ပသခါပွဲကို မကျင်းပနိုင်ကြပေ။ သူတို့သည် ဦးစွာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရပြီးနောက် သခင်ဘုရား၏ အမိန့်အတိုင်း ပသခါပွဲကို နောက်ပိုင်းတွင် ကျင်းပရမည်ဖြစ်သည်။

ပသခါပွဲကျင်းပခြင်းသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ကယ်နုတ်ခံရခြင်းနှင့် လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကို သတိရစေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၂၇)။ အထူးသဖြင့် တောလည်ရာ ၉ တွင် ဖော်ပြထားသော ပသခါပွဲကျင်းပခြင်းသည် သခင်ဘုရားက သူတို့အား ကတိပေးထားသောပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်ရန် မိမိ၏အစီအစဉ်ကို ဆက်လက်အကောင်အထည်ဖော်နေကြောင်း အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား သတိရစေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၂၅)။ ထို့ကြောင့် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်တို့ဖြင့် သိနာတောင်မှ ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည်။ မွေးရာပါ အစ္စရေးလူမျိုးများအပြင် “ဧည့်သည်များ” သို့မဟုတ် “တစ်ပါးအမျိုးသားများ” (ဆိုလိုသည်မှာ မွေးရာပါအားဖြင့် အစ္စရေးလူမျိုးမဟုတ်သော်လည်း အစ္စရေးတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျင့်စဉ်များကို လက်ခံကျင့်သုံးသူများ) ကိုလည်း ပသခါပွဲကျင်းပခွင့် ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးများသည် မွေးဖွားလာခြင်းအပေါ် မူတည်သည်မဟုတ် (တမန်တော် ၁၀:၃၄–၃၅)။

၉:၁၅–၂၃။ လမ်းညွှန်သော မိုးတိမ်

သခင်ဘုရားသည် မိမိ၏လူတို့ကို ခရီး၏ နောက်တစ်ဆင့်အတွက် ပြင်ဆင်နေစဉ် လမ်းညွှန်ရန်နည်းလမ်းနှင့် မိမိ၏ရှိနေခြင်းကို ဖော်ပြသည့် သင်္ကေတအဖြစ် မိုးတိမ်ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ပထမပသခါပွဲပြီးနောက် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာသောအခါ သခင်ဘုရားသည် နေ့အချိန်တွင် လမ်းပြရန် မိုးတိမ်တိုင်ဖြင့် သူတို့ရှေ့မှ ကြွတော်မူပြီး ညအချိန်တွင် အလင်းပေးရန် မီးတိုင်ဖြင့် ကြွတော်မူခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၃:၂၁)။ တောလည်ရာ ၉:၁၅ တွင် တဲတော်ပေါ်၌ မိုးတိမ်ပေါ်လာခြင်းသည် လာမည့်ခရီးအတွက် ထင်ရှားသော ကြိုတင်နိဒါန်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရားသည် သူတို့အား ကတိထားရာပြည်သို့ ဆက်လက်လမ်းပြတော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်း အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား သတိရစေသည်။ ထို့အပြင် မိုးတိမ်သည် ဘုရားသခင်သည် တဲတော်အတွင်း ကျိန်းဝပ်တော်မူကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၆–၃၈)။ မိုးတိမ်သည် တဲတော်မှ ထကြွသောအခါ လူတို့သည် ခရီးထွက်ကြပြီး၊ မိုးတိမ်သည် တည်နေသောအခါ သူတို့သည် စခန်းချကြသည် (တောလည်ရာ ၉:၁၇)။ မည်သည့်လူသားမျှ မိုးတိမ်၏ ရွေ့လျားမှုကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းခြင်း သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်ခြင်း မပြုနိုင်ပေ။ သခင်ဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ မိမိ၏လူတို့ကို ဦးဆောင်တော်မူသည်။ မိုးတိမ်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ သခင်ဘုရား၏ အမိန့်တော်ကို ခုနစ်ကြိမ် ဖော်ပြထားခြင်း (၉:၁၈ [၂ ကြိမ်]၊ ၉:၂၀ [၂ ကြိမ်]၊ ၉:၂၃ [၃ ကြိမ်]) သည် ခရီးလမ်းတွင် ဦးဆောင်သူမှာ မိုးတိမ်မဟုတ်ဘဲ သခင်ဘုရားကိုယ်တော်တိုင် ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း လူတို့သည် နာခံ၍ ပြုမူရမည်။ ခရစ်ယာန်တို့၏ ခရီးလမ်းတွင်လည်း မိမိတို့ကို အလွယ်တကူ ငြိတွယ်စေတတ်သော အပြစ်ရှိသမျှကို ဖယ်ရှားပြီး မိမိတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စတင်ပေးတော်မူသူနှင့် ပြည့်စုံစေတော်မူသူဖြစ်သော ယေရှုကို မျက်စိမလွှဲဘဲ ကြည့်ရှုရန် အရေးကြီးသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့အတွက် မိုးတိမ်တိုင်နှင့် ပတ်သက်သော ကတိတော်သည် အသင်းတော်အတွက် ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌ ပေးထားသော ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပတ်သက်သည့် ကတိတော်နှင့် ဆင်တူသည်—ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာအဆုံးတိုင်အောင် မိမိ၏လူတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူသည် (မဿဲ ၂၈:၂၀)။

၁၀:၁–၁၀။ ငွေတံပိုးများ

လက်ရှိကျမ်းပိုဒ်သည် ပြင်ဆင်မှုအပိုင်းကို အဆုံးသတ်ပေးသည်။ ငွေတံပိုးများသည် လမ်းညွှန်ခြင်းနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်းအတွက် အပိုဆောင်းနည်းလမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ လူတို့သည် မိုးတိမ်ကို မြင်နိုင်ကြသော်လည်း (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၈) ခရီးစတင်ရန် သို့မဟုတ် ရပ်တန့်ရန် ကြားနိုင်သော အချက်ပြမှုတစ်ရပ် လိုအပ်သည်။ ဤတံပိုးများသည် လူတို့နားလည်နိုင်သည့် အထူးအချက်ပြသံများကို ပေးပြီး သူတို့၏ လှုပ်ရှားမှုများကို ညွှန်ကြားပေးသည်။ ငွေတံပိုးများကို ရည်ရွယ်ချက်အမျိုးမျိုးအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပရိသတ်ကို တွေ့ဆုံရာတဲတော်တံခါးဝသို့ စုဝေးစေရန် (အခန်းငယ် ၃၊ ၇)၊ အနွယ်ခေါင်းဆောင်များကို မောရှေထံ ခေါ်ရန် (အခန်းငယ် ၄)၊ စခန်းကို ဖြုတ်၍ ခရီးစတင်ရန် အချက်ပေးရန် (အခန်းငယ် ၅–၆) နှင့် လူတို့ကို စစ်ပွဲအတွက် သို့မဟုတ် ပွဲတော်များကျင်းပရန် ပြင်ဆင်စေရန် (အခန်းငယ် ၉–၁၀) တို့ဖြစ်သည်။ တံပိုးများသည် ဆက်သွယ်ရေးတွင် ရှင်းလင်းမှုရှိစေရန်အပြင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့အကြား ရှိစေလိုသော စည်းကမ်းနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုတို့ကို ဖြစ်စေသည်။ ဘုရားသခင်သည် အစဉ်အမြဲ စည်းကမ်းရှိသော ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသည် (၁ ကောရိန္သု ၁၄:၈–၁၉၊ ၃၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

စစ်ပွဲအတွင်း ငွေတံပိုးများကို မှုတ်သောအခါ သခင်ဘုရားသည် မိမိ၏လူတို့ကို သတိရတော်မူရန် (ဆိုလိုသည်မှာ “သူတို့ကို စောင့်ရှောက်၍ ဂရုစိုက်ရန်”; ကမ္ဘာဦး ၈:၁; ၃၀:၂၂; ထွက်မြောက်ရာ ၂:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် သူတို့ကို ရန်သူများထံမှ ကယ်တင်ရန် ဖြစ်ကြောင်း စာသားက ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၉)။ တံပိုးမှုတ်ခြင်းကို ကယ်နုတ်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ထံ တင်ပြသော ဆုတောင်းချက်တစ်ရပ် သို့မဟုတ် မိမိ၏လူတို့၏ ရန်သူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်ထံ တောင်းဆိုခြင်းတစ်ရပ်ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ထိုနည်းတူ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်ထံ ဝမ်းမြောက်စွာ ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ဖော်ပြရန်၊ ဘာသာရေးပွဲတော်များနှင့် သန့်ရှင်းသောအချိန်ကာလများကို အမှတ်အသားပြုရန် တံပိုးများကို မှုတ်ရန် အားပေးခံခဲ့ရသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ရန်သူများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ တံပိုးများသည် ဘုရားသခင်အပေါ် မှီခိုအားထားမှုကို ဖော်ပြသည့် နည်းလမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်လာခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉–၁၀)။ ဤအရာသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်အပေါ်နှင့် ကိုယ်တော်၏ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေရန် ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးအပေါ် လူတို့၏ ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို ခိုင်မာစေခဲ့သည်။

၁၀:၁၁–၂၀:၂၁

သိနာတောင်မှ ကာဒေရှသို့

သိနာတောင်တွင် ကြာရှည်စွာ ပြင်ဆင်နေထိုင်ခဲ့ပြီးနောက် ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာရမည့်အချိန် ရောက်လာခဲ့သည်။ ထိရောက်သော ဦးဆောင်သူဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်၍ ကိုယ်တော်၏အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် နာခံရန် သူတို့ထံမှ မျှော်လင့်ထားသည်။ သိနာတောင်မှ ခရီးစတင်ရာတွင် နာခံခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ တဲတော်အပေါ်မှ မိုးတိမ်ထကြွသောအခါ အစ္စရေးအမျိုးသားတို့ ထွက်ခွာကြသည် (၁၀:၁၁–၁၂)။ မောရှေမှတစ်ဆင့် ပေးထားသော သခင်ဘုရား၏အမိန့်အတိုင်း သူတို့လိုက်နာခဲ့ကြောင်း စာသားက ဖော်ပြသည် (၁၀:၁၃)။ သို့သော် ဇာတ်ကြောင်းတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ နာခံသောအစ္စရေးသည် အလျင်အမြန်ပင် ပုန်ကန်သောအစ္စရေး ဖြစ်လာခဲ့သည် (အခန်း ၁၁–၂၀)။ အစ္စရေး၏ ပုန်ကန်မှုသည် အရေးကြီးသောအချက်နှစ်ရပ်ကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ၎င်းတို့မှာ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် နာခံမှုမရှိခြင်း၏ ဝမ်းနည်းဖွယ်အကျိုးဆက်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အမိန့်မနာခံမှုများရှိသော်လည်း သခင်ဘုရားသည် မိမိ၏ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေတော်မူမည်။ ကိုယ်တော်သည် ပုန်ကန်သောမျိုးဆက်ကို အပြစ်ပေးပြီး ခါနာန်ပြည်သို့ ကိုယ်တော်နောက်လိုက်ရန် ဆန္ဒရှိသော မျိုးဆက်သစ်တစ်ရပ်ကို ပေါ်ပေါက်စေတော်မူမည်။

၁၀:၁၁–၃၆

ခရီးစတင်ခြင်း

လက်ရှိအပိုင်းသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ကတိထားရာပြည်သို့ ခရီး၏ ဒုတိယအဆင့် စတင်ခြင်းကို အမှတ်အသားပြုသည်။ ဤအပိုင်းသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ နာခံမှု (အခန်းငယ် ၁၁–၂၈)၊ မောရှေက ဟောဗပ်ထံ ပြုလုပ်ခဲ့သော တောင်းဆိုချက် (အခန်းငယ် ၂၉–၃၂) နှင့် ခရီးစဉ်အတွင်း သေတ္တာတော်ကို အာရုံစိုက်ထားခြင်း (အခန်းငယ် ၃၃–၃၆) တို့ကို အဓိကထားဖော်ပြသည်။

၁၀:၁၁–၂၈။ နာခံသော အစ္စရေး

အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည် သခင်ဘုရား၏အမိန့်အတိုင်း ခရီးစတင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ တောလည်ရာ ၂ နှင့် ၄ တွင် ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာ၍ မိမိတို့၏ စစ်တပ်ခွဲများအလိုက် ချီတက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၄–၂၈)။ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် ခရီးဆက်လျက်ရှိကြသည်။ စည်းကမ်းနှင့် စနစ်တကျရှိခြင်းတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ၏ ရန်သူများမဟုတ်ကြပါ။ ဘုရားသခင်သည် နာခံမှုကို ကိုယ်တော်နှင့် ရင့်ကျက်သောဆက်ဆံရေး၏ ဖော်ပြချက်တစ်ရပ်အဖြစ် တန်ဖိုးထားတော်မူသည် (၁ ရာဇဝင် ၁၅:၂၂; ဟေရှာယ ၁:၁၁–၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် စည်းမျဉ်းများကို စက်ယန္တရားကဲ့သို့ မစဉ်းစားဘဲ လိုက်နာခြင်းမျှသာ မဟုတ်ပါ။

၁၀:၂၉–၃၂။ မောရှေ၏ ဟောဗပ်ထံ တောင်းဆိုချက်

ခရီးစဉ်အတွင်း မောရှေသည် ဟောဗပ်အား သူတို့နှင့်အတူ ခရီးကို ဆက်လက်လိုက်ပါရန် တောင်းဆိုပြီး ဘုရားသခင်က သူ့ကို ကောင်းချီးပေးမည်ဟု အာမခံခဲ့သည်။ တောအရပ်နှင့် ပတ်သက်၍ ကျယ်ပြန့်သော အသိပညာရှိသော မောရှေ၏ ယောက်ဖဖြစ်သူ ဟောဗပ်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အတွက် အဖိုးတန်သော အကူအညီကို ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ မောရှေက ဟောဗပ်၏ အကူအညီသည် ဆက်လက်လိုအပ်နေသေးသည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ဟောဗပ်သည် ထိုဖိတ်ခေါ်ချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် သူသဘောတူခဲ့ပုံရသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်များသည် နောက်ပိုင်းတွင် ခါနာန်ပြည်၌ နေထိုင်လျက် အစ္စရေးလူမျိုးတို့နှင့်အတူ ထိုပြည်ကို မျှဝေနေထိုင်ကြသည်ကို တွေ့ရသောကြောင့် ဖြစ်သည် (တရားသူကြီး ၁:၁၆)။

မိုးတိမ်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ တိုက်ရိုက်ဆက်သွယ်ခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း သခင်ဘုရားကိုယ်တော်တိုင် လူတို့ကို ဦးဆောင်နေသောအခါ အဘယ်ကြောင့် ထပ်ဆင့်လူသားအကူအညီ လိုအပ်ရသနည်းဟူသော မေးခွန်းကို မောရှေ၏ ဟောဗပ်ထံ တောင်းဆိုချက်က ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဟောဗပ်၏ အကူအညီသည် သခင်ဘုရားသည် မိမိ၏အစီအစဉ်များကို ထူးခြား၍ အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းများဖြင့်သာမက လူသားများ၏ အကူအညီဖြင့်လည်း အကောင်အထည်ဖော်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ထွက်မြောက်ခြင်းမှတ်တမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည် မောရှေ၊ အာရုန်နှင့် အခြားလူများကိုသာမက မိုးတိမ်၊ တံပိုးများနှင့် ပဋိညာဉ်သေတ္တာကိုလည်း အသုံးပြုတော်မူခဲ့သည်။ မိုးတိမ်၏ အခန်းကဏ္ဍသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား ယုတ္တိရှိရှိ စဉ်းစားခြင်းနှင့် ခရီး၏ အသေးစိတ်အချက်များ (ဥပမာ၊ စခန်းချခြင်းနှင့် ၎င်းနှင့်ဆက်စပ်သည့် ကိစ္စများ) ကို ဆောင်ရွက်ရန် မိမိတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးခြင်းတို့မှ တားဆီးခဲ့ခြင်း မရှိပါ။ လူသားများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်း၍ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြသည်။ မောရှေနည်းတူ ယနေ့ ဘုရားသခင်၏လူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များသည်လည်း ဘုရားသခင်၏အမှုတော်ကို တိုးတက်စေနိုင်သော အဖိုးတန်လူသားအရင်းအမြစ်များကို အသိအမှတ်ပြု၍ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်သင့်သည်။

၁၀:၃၃–၃၆။ သေတ္တာတော်၏ အခန်းကဏ္ဍ

ခရီးစတင်သောအခါ ပဋိညာဉ်သေတ္တာသည် လူတို့ရှေ့မှ သွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၃)။ လေဝိအမျိုးသားများကို ၎င်းကို ထမ်းဆောင်ရန် ခန့်အပ်ထားသည်။ သေတ္တာတော်နှင့် မိုးတိမ်တို့သည် မှော်ဆန်သောအရာများ မဟုတ်ကြဘဲ သခင်ဘုရားက မိမိ၏လူတို့အကြား မိမိ၏ရှိနေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုရန် အသုံးပြုသော ရုပ်ဝတ္ထုပစ္စည်းများ ဖြစ်ကြသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အစ္စရေးလူမျိုးအချို့သည် သေတ္တာတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးကို မိမိတို့အလိုအတိုင်း ထိန်းချုပ်နိုင်သည်ဟု ထင်ခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ကြိုးပမ်းမှုသည် ဆိုးရွားသောအကျိုးဆက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ အကြံအစည်များဖြင့် အတင်းအကျပ် ပြုလုပ်စေနိုင်သောသူ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁ ရာဇဝင် ၄)။

သခင်ဘုရား၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာသည် လူတို့ရှေ့မှ သွားသည်ဟူသော ရည်ညွှန်းချက် (အခန်းငယ် ၃၃) သည် အစပိုင်းတွင် ရှုပ်ထွေးဖွယ်ရာ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အကြောင်းမှာ ယခင်ညွှန်ကြားချက်များအရ သန့်ရှင်းရာဌာနကို စစ်တပ်အလယ်၌ သယ်ဆောင်ရမည်ဟု ဆိုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၂:၉–၁၇; ၁၀:၁၁–၂၁)။ တောလည်ရာ ၁၀:၁၄ အရ သိနာတောင်မှ ထွက်ခွာသောအခါ ယုဒအနွယ်သည် ဦးစွာ ချီတက်ခဲ့သည် (၂:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့နောက် အခြားအနွယ်များသည် လေဝိအမျိုးသားအချို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြပြီး၊ ဂေရရှုန်နှင့် မေရာရိ၏သားများသည် တဲတော်ကို သယ်ဆောင်ကြသည် (ဆိုလိုသည်မှာ အလွန်သန့်ရှင်းသောနေရာမှ ပစ္စည်းများမှလွဲ၍ တဲတော်၏ပရိဘောဂများ၊ တောလည်ရာ ၁၀:၁၇; ၄:၄၊ ၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့နောက် ကောဟတ်အမျိုးသား လေဝိအမျိုးသားများသည် သန့်ရှင်းသောပစ္စည်းများကို သယ်ဆောင်လျက် လိုက်ပါလာကြသည် (၁၀:၂၁)။ ဂေရရှုန်နှင့် မေရာရိအမျိုးသား လေဝိအမျိုးသားများသည် ကောဟတ်အမျိုးသားများရှေ့မှ သွားကြခြင်းမှာ သန့်ရှင်းသောပစ္စည်းများ ရောက်မလာမီ တဲတော်ကို တည်ဆောက်နိုင်ရန် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ သို့သော် ဤရှုပ်ထွေးမှုအတွက် ခိုင်လုံသော ဖြေရှင်းချက်တစ်ရပ် ရှိသည်။ ဂေရရှုန်နှင့် မေရာရိအမျိုးသား လေဝိအမျိုးသားများနောက်မှ လိုက်လာသော ကောဟတ်အမျိုးသားများသည် သေတ္တာတော်ကို မသယ်ဆောင်ခဲ့ကြဘဲ (၁၀:၂၁ တွင် သေတ္တာတော်ကို အထူးဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ) အခြားကောဟတ်အမျိုးသားများက လူတို့ရှေ့တွင် သယ်ဆောင်သွားရန် ချန်ထားခဲ့ကြသည်ဟု ယူဆနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၃၅–၃၆ က ဖော်ပြသည့်အတိုင်း; ပီပီ ၃၇၅ ကိုကြည့်ပါ)။ အခန်းငယ် ၃၅–၃၆ တွင် ဖော်ပြထားသော ဆုတောင်းသံသည် မိမိ၏လူတို့၏ ရန်သူများကို အောင်နိုင်ရန် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်အပေါ် လုံးဝယုံကြည်အားထားမှုကို ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။