အခန်းကြီး - (၁၁ - ၁၂)

 

၁၁:၁–၁၄:၄၅
ပုန်ကန်မှုနှင့် ၎င်းကို နှိမ်နင်းခြင်း

ဤအပိုင်းတွင် တော၌ ဘုရားသခင်နှင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့ကြား ဖြစ်ပေါ်လာသော ရုန်းကန်မှုကို စတင်ဖော်ပြထားသည်။ နာခံပြီး ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ခရီးသွားနေသော ဘုရားသခင်၏ ဘုရားဖူးတပ်ဖွဲ့ (၁၀:၁၁–၂၈) သည် မကြာမီပင် မနာခံသူများနှင့် စိတ်ဓာတ်ကျသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ သုံးရက်ကြာ ခရီးသွားပြီးနောက် (၁၀:၃၃) ဣသရေလလူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဦးဆောင်မှုအပေါ် ယုံကြည်မှု စတင်ဆုံးရှုံးလာကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သူတို့၏စိတ်နှလုံးအခြေအနေသည် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်းအားဖြင့် အပြည့်အဝ ပေါ်လွင်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်အပေါ် မကျေနပ်မှု၊ သစ္စာဖောက်မှုနှင့် သစ္စာမရှိမှုတို့ကြောင့် ခါနန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အနှစ်လေးဆယ် နှောင့်နှေးခဲ့ရသည် (၁၄:၃၄)။ ပုန်ကန်မှုသည် တဖြည်းဖြည်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ပြီး အချင်းချင်းဆက်စပ်နေသော တိုင်ကြားမှု ခုနစ်မျိုးဖြင့် ပိုမိုပြင်းထန်လာခဲ့သည်။ ယင်းတို့မှာ မကောင်းသောအခြေအနေများ (၁၁:၁–၃)၊ အစားအစာ (၁၁:၄–၃၅)၊ မောရှေ၏ ဦးဆောင်မှု (၁၂:၁–၁၆)၊ ကတိထားရာပြည်၏ အခြေအနေများ (၁၃:၁–၁၄:၄၅)၊ မောရှေနှင့် အာရုန်၏ ဦးဆောင်မှု (၁၆:၁–၁၇:၁၃)၊ ရေ (၂၀:၁–၁၃) နှင့် နောက်ထပ် မကောင်းသောအခြေအနေများ (၂၁:၄–၉) တို့ဖြစ်သည်။ ညည်းညူတိုင်ကြားမှုသည် အခြေခံရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များနှင့်ပတ်သက်သော စိုးရိမ်မှုများမှ တဖြည်းဖြည်း မြင့်တက်လာပြီး လူမှုရေးပြဿနာများ (ဦးဆောင်မှုအကျပ်အတည်းများ) အထိ ကျယ်ပြန့်လာကာ နောက်ဆုံးတွင် နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေးရာ စိုးရိမ်ထိတ်လန့်မှု၊ အထူးသဖြင့် ဣသရေလကို ခါနန်ပြည်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်အပေါ် သံသယဝင်ခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သူတို့၏ တိုင်ကြားမှုများ၏ အရင်းခံအကြောင်းရင်းမှာ ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ဦးဆောင်မှုကို ပယ်ချခြင်းပင်ဖြစ်သည် (၁၁:၂၀)။ ထိုပုန်ကန်မှုများစွာကို ထာဝရဘုရားသည် အလွန်ဂရုတစိုက် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။

၁၁:၁–၃။ ဣသရေလ၏ မကျေနပ်မှု။ ဤပထမဆုံးတိုင်ကြားမှုသည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို နှိုးဆွခဲ့ပြီး မီးလောင်သောမီးဖြင့် ထင်ရှားစွာ ပြသခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁)။ မောရှေ၏ ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်းကြောင့် မီးသည် ငြိမ်းသွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂)။ ထိုတိုင်ကြားမှုသည် မည်သည့်အရာကို အတိအကျ ရည်ညွှန်းသည်ကို စာသားတွင် မဖော်ပြထားပါ။ ထင်ရှားသည်မှာ တော၌နေထိုင်ရခြင်း၏ ခက်ခဲမှုများကို ယေဘုယျအားဖြင့် ကန့်ကွက်ခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ ဣသရေလလူတို့သည် အခက်အခဲမရှိဘဲ ခရီးတိုတစ်ခုသာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဤအတွင်းပိုင်းသစ္စာမရှိမှုကို လျစ်လျူမရှုခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူတို့၏ သဘောထားများကို အလေးအနက်ထားပြီး တုံ့ပြန်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ လူတို့အတွက် အဆိုးရွားဆုံးရန်သူများထဲမှ တစ်ခုမှာ အတွင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာသော စိတ်ဓာတ်ကျခြင်းဖြစ်သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များအပေါ် ယုံကြည်မှုရှိခြင်းသည် နေ့စဉ်ဆန္ဒပြုရမည့်အရာ ဖြစ်သင့်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဦးဆောင်တော်မူနေပြီး အမှောင်မိုက်ဆုံးအချိန်များကို ဖြတ်သန်းရသောအခါ၌ပင် မိမိ၏သားသမီးများနှင့်အတူ ရှိမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (ဆာလံ ၂၃:၄; ၃၃:၁၉; ၅၆:၃; ၁၄၇:၃; မဿဲ ၂၈:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အဆုံးတိုင်အောင် ခံနိုင်ရည်ရှိသူသည် ကယ်တင်ခြင်းရလိမ့်မည်ဟုလည်း ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၂၄:၁၃)။

၁၁:၄–၃၅။ အစားအစာနှင့်ပတ်သက်သော ပုန်ကန်မှု။ အခန်းငယ် ၁–၃ တွင် မသတ်မှတ်ထားသော တိုင်ကြားမှုနှင့် မတူဘဲ ဤနေရာတွင် မကျေနပ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ အစားအစာနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယခင်တိုင်ကြားမှုကဲ့သို့ပင် ဤတိုင်ကြားမှုနောက်တွင် မောရှေ၏ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်မှုတို့ ရှိလာခဲ့သည်။ လူတို့သည် မိမိတို့စားသုံးရသော အစားအစာနှင့်ပတ်သက်၍ ညည်းညူကြသော်လည်း သူတို့၏စကားများနောက်ကွယ်တွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော စိုးရိမ်မှုတစ်ရပ် ဖုံးကွယ်နေခဲ့သည်။ သူတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ စားခဲ့သော ငါးများကို တောင့်တခဲ့ကြကြောင်း စာသားက ဖော်ပြသည် (ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏စိတ်သည် အဲဂုတ္တုပြည်ရှိ အစားအစာများဆီသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသွားခြင်းဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၅)။ ထိုသို့ဖြင့် ထာဝရဘုရားပေးတော်မူသော မန္နကို ပယ်ချခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၆)။ သူတို့၏ အမှန်တကယ်ပြဿနာမှာ ကိုယ်တော်အပေါ် မယုံကြည်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထာဝရဘုရားသိတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၀)။

တိုင်ကြားသူများသည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ နှစ်သက်စွာစားခဲ့သော ဟင်းသီးဟင်းရွက်များနှင့် အခြားသက်သတ်လွတ်အစားအစာအချို့ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသော်လည်း (အခန်းငယ် ၄–၅) သူတို့၏ အဓိကစိုးရိမ်ချက်မှာ အသားဖြစ်ပြီး ငါးလည်း ထိုအထဲတွင် ပါဝင်သည်။ ထိုအကြောင်းကို ဇာတ်ကြောင်းတွင် ခုနစ်ကြိမ် ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၄၊ ၁၃ [၂ ကြိမ်]၊ ၁၈ [၃ ကြိမ်]၊ ၂၁)။ တော၌ ငါးတောင်းခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် မြစ်များ သို့မဟုတ် ရေကန်များ မရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ငါးရရှိရန် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်သွားရန် လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်ခြင်းသည် ငါးမစားရဘဲ နေထိုင်ရခြင်းကို ဆိုလိုလျှင် သူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ လွတ်လပ်ခြင်းထက် ကျွန်ခံခြင်းကို ပို၍နှစ်သက်ကြသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်၏ ဖိနှိပ်မှုကို မေ့လျော့ပြီး အဲဂုတ္တုပြည်၌ ပိုကောင်းစွာ နေထိုင်ခဲ့ကြသည်ဟု ပြောရဲခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ မေရိဗ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အဖြစ်အပျက် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၇:၁–၇) နှင့် ဆင်တူသော ဤသို့ဘုရားသခင်ကို စမ်းသပ်ခြင်းသည် မယုံကြည်ခြင်းနှင့် မနာခံခြင်း၏ ထင်ရှားသော လက္ခဏာဖြစ်ပြီး ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်ခဲ့သည် (ဆာလံ ၉၅:၉–၁၁)။ ဤသည်မှာ အကြီးအကျယ် သစ္စာဖောက်မှုဖြစ်ပြီး အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်၏ အာဏာကို ပယ်ချခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်ရေးအခြေအနေတွင် ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော ပြစ်ဒဏ်ကို ခံထိုက်သည့် ရာဇဝတ်မှုဖြစ်သည်။

ဆုတောင်းသူတစ်ဦးဖြစ်သော မောရှေသည် မိမိ၏အထက်အရာရှိဖြစ်သော ထာဝရဘုရားထံ တိုင်ပင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၅)။ သို့သော် သူ၏ဆုတောင်းခြင်းသည် ကိုယ်တိုင်တိုင်ကြားမှုတစ်ရပ်လည်း ဖြစ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ စိတ်ပျက်မှုကြောင့် ဘုရားသခင်အား မိမိ၏အသက်ကိုပင် ယူတော်မူရန် တောင်းဆိုသည့်အထိ ဖြစ်လာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ မောရှေသည် မိမိတစ်ဦးတည်း မခံနိုင်တော့သော တာဝန်များစွာနှင့် ညည်းညူနေသော ဣသရေလလူတို့အတွက် အသားပေးနိုင်ခြင်း မရှိခြင်းတို့ကို တိုင်ကြားခဲ့သည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် ထိုအခြေအနေကို ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်နေကြောင်း မောရှေအား သတိပေးတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ မောရှေအား ကူညီရန် အသက်ကြီးသူ ခုနစ်ဆယ်ကို ခန့်အပ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၄–၃၀)၊ လူတို့ကို ကျွေးမွေးရန် ငုံးများကိုလည်း ပေးတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃၁–၃၂)။ ပင်တေကုတ္တေပွဲနေ့တွင် တမန်တော်များ ရရှိခဲ့သကဲ့သို့ အသက်ကြီးသူ ခုနစ်ဆယ်တို့သည် မိမိတို့၏အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ဝိညာဉ်တော်ကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့ရရှိသော ဝိညာဉ်တော်သည် မောရှေပိုင်သော ဝိညာဉ်တော်မဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားပိုင်သော ဝိညာဉ်တော်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၅၊ ၂၉)။ တိုင်ကြားသူများ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် ထာဝရဘုရားသည် ငုံးများကို ပေးတော်မူသော်လည်း သူတို့၏ ပုန်ကန်မှုကို ပြင်းထန်သော ကပ်ဘေးဖြင့် အပြစ်ပေးတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃၃)။ ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလိုအပ်ချက်များကို အလွန်အမင်း စိုးရိမ်နေကြပြီး ဘုရားသခင်၏ ဦးဆောင်မှုအပေါ် ယုံကြည်မှု ပျောက်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ လိုအပ်သည်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ခြင်းနှင့် အမြဲတမ်း ပေးသနားနိုင်တော်မူသော ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၈:၃; မဿဲ ၄:၄)။ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများသည် ဘဝ၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများကြောင့် မလွှမ်းမိုးသင့်ဘဲ (လုကာ ၂၁:၃၄) ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ဆက်လက်နေထိုင်သင့်သည်။

၁၂:၁–၁၆။ မိရိအံနှင့် အာရုန်တို့၏ မနာခံမှု။ ယခင်ပုန်ကန်မှုနှစ်ရပ်သည် လူထုအတွင်းမှ ပေါ်ပေါက်ခဲ့သော်လည်း ယခုတစ်ကြိမ်မှာ လူထု၏ ခေါင်းဆောင်များအတွင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ မောရှေ၏ အဓိကကူညီသူများ (မိက္ခာ ၆:၄) ဖြစ်ကြသည့်အပြင် မိမိ၏ အစ်မနှင့် အစ်ကိုလည်း ဖြစ်သော မိရိအံနှင့် အာရုန်တို့သည် သူ၏အာဏာကို အားနည်းအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်မှာ နှစ်မျိုးဖြစ်သည်။ (၁) မောရှေ၏ အိမ်ထောင်ရေးကို သူတို့ မနှစ်သက်ကြခြင်း (အခန်းငယ် ၁)၊ (၂) မောရှေနှင့် ဘုရားသခင်ကြားရှိ ထူးခြားသော ဆက်ဆံရေးကို ကန့်ကွက်ကြခြင်း (အခန်းငယ် ၂) တို့ဖြစ်သည်။ ယခင်ပုန်ကန်မှုကဲ့သို့ပင် မောရှေသည် မှားယွင်းသော ခေါင်းဆောင်များအတွက် ကြားဝင်ပေးခဲ့ပြီး ထာဝရဘုရား၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လျင်မြန်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၃–၁၆)။

မောရှေသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောသူဖြစ်ကြောင်း စာသားက ကြေညာသည် (အခန်းငယ် ၃)။ “နူးညံ့သိမ်မွေ့” ဟူသော ဟေဗြဲစကားလုံးသည် “ဦးညွှတ်သော၊ နှိမ့်ချသော” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်ပြီး နက်ရှိုင်းသော ဒုက္ခ သို့မဟုတ် လိုအပ်ချက်ထဲတွင် ရှိနေသူတစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်ထံမှသာ အကူအညီကို နှိမ့်ချစွာ ရှာဖွေသည့် အခြေအနေကို ဖော်ပြသည် (ဆာလံ ၄၀:၁၇; ၁၀၂:၁)။ ယင်းသည် ယုံကြည်စိတ်ချသော၊ ဟန်ဆောင်မှုမရှိသော သဘောထားကို ဆိုလိုသည်။ မောရှေသည် မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်ဆောင်မီ ထာဝရဘုရားသည် “ကြားတော်မူ” ကြောင်း (ဆိုလိုသည်မှာ မောရှေအပေါ် ပြုလုပ်သော တိုင်ကြားမှုကို မှတ်သားတော်မူခြင်းဖြစ်သည်) စာသားက ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၂)။ မတရားသော တိုက်ခိုက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ မောရှေသည် မိမိ၏ကံကြမ္မာကို လက်ခံအပ်နှံရန် အသင့်ရှိကြောင်း ဤအချက်က ဖော်ပြသည်။ မိရိအံနှင့် အာရုန်တို့၏ ပုန်ကန်မှုအတွင်း သူသည် တိုက်ခိုက်မှုများကို စိတ်ရှည်စွာ ခံရပ်ခဲ့ပြီး မိမိအတွက်ဖြစ်စေ၊ မိမိမိသားစုအတွက်ဖြစ်စေ တရားမျှတမှုကို မတောင်းဆိုခဲ့ပါ။ ထိုအရာကို ဘုရားသခင်ထံတွင်သာ အပ်နှံခဲ့သည်။

ကျမ်းစာဘာသာပြန်ချက်အများစုသည် ဤပုန်ကန်မှုမှတ်တမ်းကို မိရိအံနှင့် အာရုန်နှစ်ဦးစလုံးက မောရှေအား ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်ဟု အကြံပြုကာ စတင်ထားသည် (အခန်းငယ် ၁)။ သို့သော် “ပြောဆိုသည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟေဗြဲကြိယာသည် တတိယပုဂ္ဂိုလ် အနည်းကိန်း မိန်းမပုံစံဖြစ်သောကြောင့် “သူမက ပြောဆိုသည်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ထိုအချက်က တိုင်ကြားမှုကို စတင်ခဲ့သူမှာ မိရိအံဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့အပြင် သူမ၏အမည်သည် အာရုန်၏အမည်ထက် ရှေ့တွင် ပါရှိသည်။ သဒ္ဒါဖွဲ့စည်းပုံအရ မိရိအံသည် မောရှေအား ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့သည် (ဆိုလိုသည်မှာ သူ့အား ပုန်ကန်ခဲ့သည်)၊ အာရုန်ကမူ သူမ၏ အဖော်အဖြစ် ထောက်ခံခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ယင်းက မိရိအံကို အပြစ်ပေးပြီး အာရုန်ကို အဘယ်ကြောင့် ချန်လှပ်ခဲ့သည်ကို ရှင်းပြနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ထို့အပြင် ဤအခြေအနေတွင် အာရုန်သည် မိရိအံကဲ့သို့ နူနာစွဲခြင်းဖြင့် အပြစ်ပေးခံရပါက ဣသရေလလူမျိုးတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ကြားဝင်ပေးသူ မရှိတော့နိုင်ပါ။ အကြောင်းမှာ နူနာစွဲနေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်သို့ ဝင်ရောက်၍ မရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အမှန်အားဖြင့် သူရရှိမည့် ပြစ်ဒဏ်သည် ပြစ်မှုနှင့် မမျှတဘဲ အလွန်ပြင်းထန်သွားနိုင်သည်။

မိရိအံနှင့် အာရုန်တို့က မောရှေ၏ဇနီးကို ကန့်ကွက်ခြင်းသည် အနည်းဆုံး တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအားဖြင့် သူမ၏ လူမျိုးနွယ်နောက်ခံကြောင့် ဖြစ်ပုံရသည်။ မောရှေသည် ဣသရေလအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ခြင်းမပြုဘဲ အခြားလူမျိုးစုမှ အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ဇနီးအဖြစ် ယူခဲ့သောကြောင့် မိရိအံသည် မောရှေအပေါ် မကျေနပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁)။ သို့သော် ထိုကိစ္စသည် လူမျိုးနွယ်ကိစ္စထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်ပုံရသည်။ သူတို့၏ အငြင်းပွားချက်မှာ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့မှတစ်ဆင့်လည်း မိန့်တော်မူခဲ့ပြီး မောရှေတစ်ဦးတည်းမှတစ်ဆင့်သာ မိန့်တော်မူခြင်း မဟုတ်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂)။ မိရိအံနှင့် အာရုန်တို့သည် မောရှေ၏ ထူးခြားသောအဆင့်အတန်းကို စိန်ခေါ်ခဲ့ကြပြီး ဣသရေလလူတို့အကြား မိမိတို့၏ လူမှုရေးအဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို မြှင့်တင်ရန် ခေါင်းဆောင်များအဖြစ် မိမိတို့၏အနေအထားကို အသုံးပြုလိုကြပုံရသည်။ မောရှေ၏ဇနီး၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် မိမိတို့၏ ခေါင်းဆောင်မှုအခန်းကဏ္ဍများကို လျော့နည်းစေသည်ဟု သူတို့ယူဆခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့၏ မကျေနပ်မှုသည် မောရှေနှင့် ဆက်ဆံရေးတွင် မိမိတို့ရရှိထားသော လက်အောက်ခံအနေအထားအပေါ် ဖြစ်ပုံရသည်။ သူတို့သည် မနာလိုပြီး မာနကြီးကြသည်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ လူစီဖာ၏ ပြစ်မှားမှုနှင့် ဆင်တူသည် (ဟေရှာယ ၁၄:၁၂–၁၄)။ ဘုရားသခင်ချမှတ်ထားသော အစီအစဉ်ကို မေးခွန်းထုတ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

ထာဝရဘုရားသည် တိုင်ကြားမှုကို ကြားတော်မူပြီး (အခန်းငယ် ၂) ကြားဝင်ဆောင်ရွက်တော်မူကြောင်း ဇာတ်ကြောင်းက ဖော်ပြသည်။ ကိစ္စကို ဖြေရှင်းရန် ထာဝရဘုရားသည် မောရှေ၊ အာရုန်နှင့် မိရိအံတို့ကို တွေ့ဆုံရာတဲတော်သို့ ခေါ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၄)။ ဖြစ်ရပ်များအတွင်း ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား တရားမျှတကြောင်း သက်သေပြတော်မူပြီး မနာခံသော ခေါင်းဆောင်များကို ဆုံးမတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၅–၁၁)။ ယုံကြည်သူများကို တရားစီရင်၍ ကာကွယ်ပေးပြီး ဆိုးသွမ်းသူများကို ပြစ်တင်ရှုတ်ချတော်မူသည်မှာ အမှန်ပင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတော်မှ ဖြစ်သည်။ မိမိ၏အပြစ်ကြောင့်လည်းကောင်း၊ ပုန်ကန်မှု၏ အဓိကခေါင်းဆောင်ဖြစ်ခြင်းကြောင့်လည်းကောင်း မိရိအံသည် အပြစ်ပေးခံရသည်။ သူမသည် အမျိုးမျိုးသော ဆိုးရွားသည့် အရေပြားရောဂါများ၊ နူနာရောဂါအပါအဝင် ရောဂါများကို ရည်ညွှန်းသည့် စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြထားသော ပြင်းထန်သည့် အရေပြားရောဂါကို ခံစားရသည် (အခန်းငယ် ၁၀; ဝတ်ပြုရာ ၁၃:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ချီးမြှောက်ခံရမည့်အစား သူမသည် လူအများရှေ့တွင် အရှက်ရစွာ အရှက်ခွဲခံခဲ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်မှုက မိမိလူတို့အကြား လူမျိုးရေးမုန်းတီးမှု၊ မနာလိုမှု သို့မဟုတ် မနာခံမှုကို ကိုယ်တော် မနှစ်သက်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ အာရုန်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အပြစ်ပေးမခံရသော်လည်း မိရိအံနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းအားဖြင့် အရှက်ရခဲ့သည်။ သူသည် အပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် မိရိအံအတွက် ဆုတောင်းပေးမည့်အစား “အကျွန်ုပ်၏သခင်” ဟု ခေါ်သော မောရှေအား မိရိအံ၏ အနာရောဂါပျောက်ကင်းရေးအတွက် ကြားဝင်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၂)။ အာရုန်သည် မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံပြီး ထာဝရဘုရားက မောရှေအား ပေးအပ်ထားသော အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

အဆင့်အတန်းနှင့် သြဇာလွှမ်းမိုးမှုအပေါ် အငြင်းပွားမှုသည် အသင်းတော်အတွင်း၌ဖြစ်စေ၊ အပြင်၌ဖြစ်စေ ပုံမှန်မဟုတ်သော ဆက်ဆံရေးများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် အမြဲတမ်းရှိနေသော ပြဿနာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူတို့သည် မိရိအံနှင့် အာရုန်တို့၏ အတွေ့အကြုံမှ သင်ခန်းစာယူပြီး နှိမ့်ချမှုနှင့် မိမိတို့အတွက် ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို အာရုံစိုက်ရန် တိုက်တွန်းခံရသည် (ဆာလံ ၇၅:၅–၇; ဖိလိပ္ပိ ၂:၅–၈; တိတု ၃:၁–၂)။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်ကို အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး ကိုယ်တော်ထံမှလည်းကောင်း၊ မိမိလူတို့ကို ဦးဆောင်ရန် ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်ထားသော အခြားသူများထံမှလည်းကောင်း နှိမ့်ချစွာ လမ်းညွှန်မှုကို ရှာဖွေသင့်သည်။ ထို့အပြင် မိမိ၏အဆင့်အတန်း၊ အာဏာနှင့် လူမှုရေး သို့မဟုတ် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ဆက်သွယ်မှုများကို အသုံးပြု၍ အာဏာကို ရယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လူတို့၏ အမှုတော်ကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ယုံကြည်သူတိုင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူတို့အတွက် အမှုဆောင်ရာတွင် စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်မှုကို မြှင့်တင်သင့်သည်။