အခန်းကြီး - (၁၃ - ၁၄ - ၁၅)

 

၁၃:၁–၁၄:၄၅။ သူလျှိုများ၏ အစီရင်ခံစာနှင့် ပုန်ကန်မှု။ လူတို့သည် ကတိထားရာပြည်၏ အစပ်သို့ ရောက်လာခဲ့ကြသော်လည်း ကံမကောင်းစွာဖြင့် သူတို့သည် လုံးဝစိတ်ရှုပ်ထွေးပြီး မျှော်လင့်ချက်ပျောက်ဆုံးခဲ့ကြသည်။ သူလျှိုများသည် ကတိထားရာပြည်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ကနဦးစစ်ဆေးလေ့လာမှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ သူတို့ထဲမှ ဆယ်ဦးသည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာမရှိခဲ့ကြပါ။ ထို့ကြောင့် ဣသရေလလူတို့၏ စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် မယုံကြည်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသော “မကောင်းသောသတင်း” ကို သူတို့ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည် (၁၃:၃၂)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို မေးခွန်းထုတ်ပြီး ထိုကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ဦးဆောင်မှုကို စွန့်ပယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပုန်ကန်မှု အောင်မြင်စေရန် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်ခေါ်သွားနိုင်မည့် အခြားခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည် (၁၄:၄)။ သူတို့သည် စိနာတောင်တွင် ပြုလုပ်ထားသော ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ကြီးမားသော တည်ကြည်သောမေတ္တာကြောင့် သူတို့ကို စွန့်ပစ်တော်မမူဘဲ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းကို အပိုင်းငါးပိုင်း ခွဲနိုင်သည်။ (၁) သူလျှိုများ စေလွှတ်ခြင်း (၁၃:၁–၂၅)၊ (၂) သူလျှိုများ၏ အစီရင်ခံစာ (၁၃:၂၆–၃၃)၊ (၃) လူတို့၏ ပုန်ကန်မှု (၁၄:၁–၁၀)၊ (၄) ဘုရားသခင်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် အပြစ်ပေးခြင်း (၁၄:၁၁–၃၈) နှင့် (၅) မမှန်ကန်သော နောင်တနှင့် မအောင်မြင်သော စစ်ပွဲ (၁၄:၃၉–၄၅) တို့ဖြစ်သည်။

သူလျှိုများကို ဘုရားသခင်၏ သဘောတူညီမှုဖြင့် (၁၃:၁–၂၅) စစ်ရေးတာဝန်တစ်ရပ်အတွက် စေလွှတ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုပြည်၏ လူများသည် အားနည်းသည် သို့မဟုတ် အားကောင်းသည်၊ လူနည်းသည် သို့မဟုတ် လူများသည်၊ မြို့များသည် ခံတပ်ကောင်းစွာ ခိုင်ခံ့ထားသည် မထားသည်ကို သိရှိရန် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၇–၁၉)။ မိမိတို့၏ တာဝန်အတွက် မထွက်ခွာမီ မောရှေသည် သူတို့အား “မိမိတို့ကိုယ်ကို ခွန်အားပေးကြ” သို့မဟုတ် “ရဲရင့်ကြ” ရန်နှင့် ထိုပြည်မှ အသီးအချို့ကို ယူဆောင်လာရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ထိုပြည်၏ အလွန်ကောင်းမွန်သော အသီးများကို နမူနာအဖြစ် ယူဆောင်၍ တပ်စခန်းသို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ သို့သော် ဝမ်းနည်းစရာမှာ သဘာဝအတိုင်း ပေါများသောအသီးများက လူတို့အား ဝိညာဉ်ရေးအသီးများ သီးပွင့်ရန် မလှုံ့ဆော်နိုင်ခဲ့ပါ (ယောဟန် ၁၅:၁–၈; ဂလာတိ ၅:၂၂–၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

သူလျှိုများ၏ အစီရင်ခံစာ (၁၃:၂၆–၃၃) တွင် အချက်နှစ်ရပ် ပါဝင်သည်။ ထိုပြည်၏ အသီးအနှံများ ပေါများကြွယ်ဝမှုကို ဖော်ပြခြင်း (အခန်းငယ် ၂၇) နှင့် ထိုပြည်သားများ၏ အင်အားကို ချဲ့ကားဖော်ပြခြင်း (အခန်းငယ် ၂၈–၂၉) တို့ဖြစ်သည်။ သူလျှိုဆယ်ဦးသည် အဆိုးမြင်မှုဘက်သို့ လိုက်ပါသွားပြီး ဣသရေလလူတို့အနေဖြင့် ထိုပြည်ကို အောင်နိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အမှန်တရားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချဲ့ကားဖော်ပြခဲ့ကြပြီး ခါနန်ပြည်ကို မိမိတို့၏ လူများကိုပင် ဝါးမျိုသည့်ပြည် (ဆိုလိုသည်မှာ နေထိုင်ရန် အန္တရာယ်ရှိသောနေရာ) အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့ကြသည် (၁၃:၃၂)။ သို့သော် အစီရင်ခံစာ၏ အစတွင် ထိုပြည်ကို နို့နှင့်ပျားရည် စီးသောပြည် (ဆိုလိုသည်မှာ နေထိုင်ရန် ကောင်းမွန်သောနေရာ) ဟု ခေါ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ သူတို့၏ အစီရင်ခံစာသည် ကြောက်ရွံ့မှုကို ဖြစ်စေပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်မှုသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ အခြားသူလျှိုနှစ်ဦးဖြစ်သော ယောရှုနှင့် ကာလက်တို့သည် ခါနန်လူတို့၏ စိန်ခေါ်မှုများကို ငြင်းပယ်ခြင်း သို့မဟုတ် လျှော့တွက်ခြင်းမပြုခဲ့ကြသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ဣသရေလသည် ရန်သူများကို အောင်နိုင်မည်ဟု အခိုင်အမာပြောခဲ့ကြသည် (၁၃:၃၀; ၁၄:၆–၉)။ သူတို့၏ မယုံကြည်မှုကြောင့် လူတို့သည် အမှန်တရားအစား မုသားကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ အများစုသည် အမြဲတမ်း မှန်ကန်သည်မဟုတ်ပါ။

ပုန်ကန်မှု၏ အထွတ်အထိပ်ကို ၁၄:၁–၁၀ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ လူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့မှုကို ဖော်ပြရန် ငိုကြွေးကြပြီး ဘုရားသခင်သည် သူတို့အပေါ် မကောင်းသောအကြံအစည်များ ပြုထားသည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁–၃)။ သူတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်လိုကြပြီး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ထိုအရာသည် ပိုကောင်းသောရွေးချယ်မှုတစ်ခုကဲ့သို့ ထင်မြင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃–၄)။ သူတို့အလယ်တွင် ထာဝရဘုရားရှိနေသော်လည်း စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ခါနန်လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်မှုမှ ဖယ်ရှားခံထားရပြီးဖြစ်သောကြောင့် အနိုင်ယူနိုင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၉)၊ သို့သော် ယောရှုနှင့် ကာလက်တို့၏ အပြုသဘောဆောင်သော အကြံပေးမှုကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။

ထာဝရဘုရားသည် အန္တရာယ်ကြီးမားသော ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းရန် မောရှေမှတစ်ဆင့် လူမျိုးသစ်တစ်မျိုးကို ပြန်လည်ထူထောင်တော်မူမည်ဟုဆိုကာ မောရှေမှလွဲ၍ တစ်နိုင်ငံလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၁–၃၈)။ သို့သော် မောရှေသည် မိမိ၏လူတို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်းခဲ့ပြီး ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ကျေးဇူးတော်ကို ဖော်ပြကာ သူတို့ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူသည်။ သို့သော် သူတို့၏ ပုန်ကန်မှု၏ အကျိုးဆက်မှာ ကျန်ရှိနေခဲ့သည်။ သစ္စာမရှိသော သူလျှိုများသည် သေဆုံးခဲ့ကြပြီး (အခန်းငယ် ၃၆–၃၇) လူတို့သည် အနှစ်လေးဆယ်တိုင် တော၌ လှည့်လည်သွားလာရကာ မိမိတို့ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သောပြည်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်ခြင်း မရှိကြပေ (အခန်းငယ် ၃၀–၃၅)။ လူအချို့သည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ချက်ကို စိန်ခေါ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃၉–၄၅)။ နောင်တရကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ လမ်းညွှန်မှုကို စောင့်ဆိုင်းမည့်အစား မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အင်အားဖြင့် ကတိထားရာပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးစားခြင်းအားဖြင့် ပိုမိုအပြစ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်မရှိဘဲ ခါနန်လူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော စစ်ရေးတိုက်ခိုက်မှုသည် လုံးဝပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည် (၁၄:၄၅)။ ထာဝရဘုရားသည် သစ္စာမရှိသော လူဟောင်းမျိုးဆက်အား သူတို့တောင်းဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း တော၌ သေဆုံးရခြင်းကို ပေးတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး (၁၄:၂) သူတို့သည် ခါနန်ပြည်သို့ မရောက်ရှိကြတော့ပေ။

၁၅:၁–၄၁
ထပ်ဆောင်းဥပဒေပြဋ္ဌာန်းချက်များ

ဤအပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော ဥပဒေများသည် တစ်နည်းအားဖြင့် ယခင်ပုန်ကန်မှု၏ အခြေအနေနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို ပယ်ချခဲ့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အား မျှော်လင့်ချက်ပေးပြီး ပြည်ကို ပေးတော်မူမည့် မိမိ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ထပ်မံအတည်ပြုတော်မူသည် (၁၅:၁–၄)။ ဣသရေလလူတို့သည် ကတိထားရာပြည်တွင် နေထိုင်ကြမည်ဖြစ်ပြီး ထိုပြည်၌ ကိုယ်တော်ထံ ပူဇော်သက္ကာများကို ယူဆောင်လာကြမည်ဟု ကိုယ်တော် အခိုင်အမာ ပြောတော်မူသည် (၁၅:၂၊ ၁၈–၁၉)။ ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်များအားလုံးနှင့် သန့်ရှင်းသောအသက်တာ၏ အရေးပါမှုကို အမှတ်ရစေရန် သူတို့၏အဝတ်အစား ထောင့်များတွင် အဖျားအနားများ ပြုလုပ်ထားရမည် (၁၅:၃၈–၃၉)။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မိမိ၏ ပုန်ကန်သောလူတို့ကပင် နောက်ဆုံးတွင် မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။

၁၅:၁–၃၁။ ပူဇော်သက္ကာများနှင့် ပတ်သက်သော ဥပဒေများ။ ဤအပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော ဥပဒေများသည် ကတိသစ္စာပြုရာ ပူဇော်သက္ကာများ၊ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရာ ပူဇော်သက္ကာများနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရန် ပူဇော်သက္ကာများနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ကတိထားရာပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး ထိုပြည်၏ အသီးအနှံများကို ခံစားရသောအခါ မိမိတို့၏ အလုပ်ထွက်ကုန်များထဲမှ ပထမဆုံးအသီးအနှံများကို ထာဝရဘုရားထံ ပူဇော်ရမည်ဟု ကိုယ်တော်သည် မိမိလူတို့အား ညွှန်ကြားတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁–၂၁)။ ထာဝရဘုရားထံ ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင် သို့မဟုတ် မီးရှို့ရာပူဇော်သက္ကာတိုင်းနှင့်အတူ ကောက်နှံပူဇော်သက္ကာနှင့် သွန်းလောင်းရာပူဇော်သက္ကာများကိုလည်း ပူဇော်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ ပူဇော်သက္ကာများနှင့် သူတို့အလယ်တွင် နေထိုင်သော သစ္စာရှိသော တိုင်းတစ်ပါးသားတို့၏ ပူဇော်သက္ကာများကိုလည်း လက်ခံတော်မူမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၈–၁၀၊ ၁၃–၁၅)။ ခါနန်ပြည်တွင် လူတို့သည် မြေမှ မုန့်ကို ပေးသနားတော်မူသော ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတင်ခြင်း၏ ဖော်ပြချက်အဖြစ် ကောက်နှံကို မုန့်ပုံစံဖြင့် မြှောက်ပူဇော်သက္ကာ သို့မဟုတ် သီးခြားခွဲထားသော ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ထာဝရဘုရားထံ ပူဇော်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၇–၂၁)။

ထို့အပြင် လူတို့သည် သဘာဝအားဖြင့် အပြစ်ရှိကြကြောင်း သိတော်မူသောကြောင့်၊ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုမိသော အပြစ်အတွက် လူအများက ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာရန် ထာဝရဘုရား ခွင့်ပြုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၂၂–၂၉; ဝတ်ပြုရာ ၄:၁၃–၂၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအခြေအနေတွင် အပြစ်ဖြေရာ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရာ ပူဇော်သက္ကာအစား မီးရှို့ရာပူဇော်သက္ကာ ဖြစ်သည်။ မီးရှို့ရာပူဇော်သက္ကာ၏ အခန်းကဏ္ဍသည် ယခုအခါ ပိုမိုကျယ်ပြန့်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လူအများမဟုတ်ဘဲ တစ်ဦးတစ်ယောက်က မရည်ရွယ်ဘဲ အပြစ်ပြုမိပါက အပြစ်ဖြေရာ သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရာ ပူဇော်သက္ကာကို လိုအပ်မည်ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၁၅:၂၇–၂၉; ဝတ်ပြုရာ ၄:၁–၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်သော ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်အတွင်း အပြစ်ဖြေခြင်း မပေးနိုင်သော အပြစ်တစ်မျိုး ရှိခဲ့သည်။ ထိုအရာမှာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ သို့မဟုတ် တမင်တကာ ပြုလုပ်သော အပြစ် (စာသားအတိုင်း “မြင့်သောလက်ဖြင့်” ပြုလုပ်သော အပြစ်) ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ ဤအရာကို မိမိပြုလုပ်သောအမှုကို အပြည့်အဝ သိရှိလျက် ထာဝရဘုရားကို တမင်တကာ ဆန့်ကျင်ခြင်းအဖြစ် သတ်မှတ်သည်။ မည်သည့်ယဇ်ကောင်မျှ ထိုအပြစ်ကို မခံယူနိုင်သဖြင့် အပြစ်ပြုသူသည် မိမိ၏အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင်ခံရမည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၁)။ ထိုသို့ တမင်တကာ ပြုလုပ်သောအပြစ်၏ ကျူးလွန်သူကို လူမျိုးထဲမှ ပယ်ရှင်းရမည် (အခန်းငယ် ၃၀; ဝတ်ပြုရာ ၇:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုသူသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် အမြဲတမ်း ပါဝင်ခွင့်မရှိတော့ဘဲ ဖယ်ရှားခံရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်အပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော အပြစ်သည်လည်း ထိုကဲ့သို့ တမင်တကာပြုသော အပြစ်အမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအပြစ်ပြုသူများသည် နောင်တရမှု မပြကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ပယ်ချခဲ့ကြသည်။

၁၅:၃၂–၃၆။ ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်သူအား ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်သတ်ခြင်း။ ယခင်အပိုင်း (အခန်းငယ် ၃၀–၃၁) တွင် ထာဝရဘုရားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပုန်ကန်၍ ပြုလုပ်သော အပြစ်များနှင့် ပတ်သက်ခဲ့သည်။ ယခုအခါ ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်သူ၏ ဖြစ်ရပ်ကို ဤအပြစ်အမျိုးအစား၏ ဥပမာအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ဥပုသ်နေ့တွင် အလုပ်မလုပ်ရန် တားမြစ်ချက်သည် မိမိတို့အိမ်တွင် မီးမွှေးခြင်းကိုပင် တားမြစ်သည့်အထိ တိုးချဲ့ထားခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၅:၂–၃)။ တော၌နေထိုင်စဉ် ဥပုသ်နေ့တွင် မည်သည့်မီးကိုမျှ မမွှေးရဟု ထာဝရဘုရား အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ ထိုအရာသည် ရာသီဥတုပူနွေးသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤတားမြစ်ချက်မှာ ယာယီဖြစ်ပုံရပြီး ခါနန်ပြည်တွင် ရာသီဥတုသိသိသာသာ ပြောင်းလဲမှုများကြောင့် မီးသည် မရှိမဖြစ်လိုအပ်လာမည်ဖြစ်သဖြင့် ထိုတားမြစ်ချက်ကို ထိုပြည်တွင် အသုံးချမည်မဟုတ်ပါ (အရှင်မင်းကြီးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တော၌ နေထိုင်စဉ် ဥပုသ်နေ့တွင် ထင်းခူးသူသည် ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း တမင်တကာ ဆန့်ကျင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် လေဝိဥပဒေများမဟုတ်ဘဲ ပညတ်တော်ဆယ်ပါးကိုယ်တိုင်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ထိုသူအား မည်သို့အပြစ်ပေးရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ ယခင်က စံနမူနာ သို့မဟုတ် လမ်းညွှန်ချက် မရှိခဲ့ပါ။ ထာဝရဘုရားသည် လိုအပ်သော ဥပဒေပြဋ္ဌာန်းချက်ကို ပေးတော်မူပြီး ထိုသူကို သေဒဏ်ပေးရမည်ဟု သတ်မှတ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃၅–၃၆)။ ထာဝရဘုရားကို ပယ်ချခြင်းသည် အသက်ကို ပယ်ချခြင်းဖြစ်သည်။

၁၅:၃၇–၄၁။ အဝတ်အစားအဖျားအနား ဥပဒေ။ အဝတ်အစားအဖျားအနားသည် အဝတ်အစားအတွက် အလှဆင်ပစ္စည်းတစ်မျိုး ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူတို့၏ အဝတ်အစားထောင့်များတွင် အဖျားအနားများ သို့မဟုတ် အစွန်းများ ချည်ထားရန် ဘုရားသခင် တောင်းဆိုတော်မူသည် (တရားဟောရာ ၂၂:၁၂)။ ထိုအရာများသည် မိမိတို့၏ ဆန္ဒများနောက်သို့ လိုက်မည့်အစား ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို နာခံရန် ဣသရေလလူတို့အား သတိပေးမည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၉)။ “အောက်မေ့သည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ကြိယာကိုလည်း “စဉ်းစားခြင်း သို့မဟုတ် ဆင်ခြင်အောက်မေ့ခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပါဝင်ပြီး ဤအပိုင်းတွင် အဖျားအနားများ၏ အခန်းကဏ္ဍကို အလေးပေးရန် နှစ်ကြိမ် အသုံးပြုထားသည် (အခန်းငယ် ၃၉–၄၀)။ အဖျားအနားများသည် ဣသရေလလူတို့အား ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို ဆင်ခြင်အောက်မေ့ပြီး ကျင့်သုံးကာ ဘုရားသခင်အတွက် သန့်ရှင်းသူများ ဖြစ်လာစေရန် (ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်ထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံသူများ ဖြစ်လာစေရန်) ကူညီပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသည် (အခန်းငယ် ၄၀–၄၁)။ တစ်နည်းအားဖြင့် အဖျားအနားများသည် ဣသရေလလူတို့ကို ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံထားခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်ပြီး သူတို့၏ အဆင်တန်ဆာမှာ သန့်ရှင်းသောအသက်တာ ဖြစ်ရမည် (အခန်းငယ် ၄၀)။ အဖျားအနားများသည် သူတို့ကို ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ်သူများအဖြစ် ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးသည်။

ဤညွှန်ကြားချက်သည် ပုန်ကန်သောလူတို့အား ထာဝရဘုရားသည် သစ္စာရှိခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်ဥပဒေကို နာခံခြင်းကို မျှော်လင့်တော်မူကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ အဖျားအနားများတွင် ပါဝင်သော အပြာရောင်ကြိုး သို့မဟုတ် ကြိုးချည် (အခန်းငယ် ၃၈) သည် အရေးပါသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုအရောင်သည် တဲတော်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ အဝတ်အစားများတွင် အသုံးပြုသော အရောင်တူဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၄; ၂၆:၁၊ ၄၊ ၃၁; ၂၇:၁၆; ၃၉:၁ စသည်)။ ထို့ကြောင့် အဖျားအနားများကို ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် ဣသရေလတစ်ဦးချင်းစီသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်နိုင်ငံတော်၏ အဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ကြောင်း (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၅–၆)၊ အထူးအခွင့်အရေးများနှင့် တာဝန်များ ရှိကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၃:၁၈ တွင် ယုံကြည်သူများအား အဖြူရောင်အဝတ်ကို ရယူရန် တိုက်တွန်းထားသည် (ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့၏အပြစ်ကို ဖုံးအုပ်ပေးပြီး သူတို့၏အသက်တာတွင် ဖြောင့်မတ်သောအကျင့်များကို ဖြစ်ပေါ်စေသော ယေရှုခရစ်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းလက်ဆောင်ကို ရရှိရန် ဖြစ်သည်)။