အခန်းကြီး - ( ၁၇ - ၁၆)

 

၁၆:၁–၁၇:၁၃
ပုန်ကန်မှုနှင့် ၎င်းကို နှိမ်နင်းခြင်း

ယခင်ပုန်ကန်မှု (တောလည်ရာ ၁၄) တွင် ဘုရားသခင်၏ လူတို့သည် မိမိတို့၏ သဲကန္တာရသို့ ထွက်ခွာခြင်းကို ထင်ရှားစွာ ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ ပုန်ကန်လိုသော စိတ်ဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ မယားများနှင့် ကလေးများ ဓားဖြင့်သတ်ခံရစေရန် ခါနန်ပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်ဟု ကြေညာခဲ့ကြပြီး အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်သွားခြင်းက ပိုကောင်းမည်ဟု ဆိုခဲ့ကြသည် (၁၄:၃)။ ထိုသို့သော အကျိုးစီးပွားများ၏ တွန်းအားကြောင့် ဣသရေလလူတို့သည် ကတိထားရာပြည်ကို စွန့်လွှတ်ရန် အကြောင်းပြချက်များကို ပိုမိုများပြားစေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်အပေါ် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကတိကဝတ်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ အခန်း ၁၆–၁၇ တွင် ဖော်ပြထားသော ပုန်ကန်မှု၌ သူတို့၏ မောက်မာမှုသည် အမြင့်ဆုံးနှင့် အန္တရာယ်အရှိဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

ကောရ၊ ဒါသန်နှင့် အဘိရမ်တို့၏ ပုန်ကန်မှုသည် ဣသရေလသားတို့၏ သမိုင်းတွင် အဆိုးရွားဆုံးဖြစ်သည်။ သာမန်လူများနှင့် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ နှစ်ဖက်စလုံး ပါဝင်သော ဤပုန်ကန်မှုသည် ဘုရားသခင်တည်ထောင်ထားသော ဣသရေလလူတို့၏ နိုင်ငံရေးနှင့် ဘာသာရေးစနစ်ကို ဖြုတ်ချရန် ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်သည်။ အခန်း ၁၂ ၏ ပုန်ကန်မှုနှင့် ဆင်တူစွာ ဤပုန်ကန်မှုသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားသော လူခေါင်းဆောင်များအတွင်းမှ ပေါ်ပေါက်လာပြီး မောရှေနှင့် အာရုန်တို့ လည်ပတ်စီမံနေသော ဦးဆောင်မှုစနစ်ကို စိန်ခေါ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ လေဝိအမျိုးသားဖြစ်ပြီး မောရှေနှင့် အာရုန်တို့၏ နီးစပ်သော ဆွေမျိုးတစ်ဦးဖြစ်သော ကောရသည် မိမိ၏အနေအထားကို မကျေနပ်ဘဲ အာရုန်၏အနေအထားကို လိုချင်ခဲ့သည် (၁၆:၁၀)။ ဣသရေလ၏ သားဦးဖြစ်သော ရုဗင်အမျိုးသားများ၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သည့် ဒါသန်နှင့် အဘိရမ်တို့က မောရှေကို ပေးအပ်ထားသော အရပ်ဘက်အာဏာ၏ အထက်တန်းအခွင့်အရေးကို တောင်းဆိုရန်မှာ မိမိတို့၏ သဘာဝအခွင့်အရေးဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည် (၁၆:၁–၃)။ သူတို့၏ မကျေနပ်မှုသည် မနာလိုမှုမှ အပြည့်အဝ ပုန်ကန်မှုအဖြစ်သို့ တိုးပွားလာခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ထိုပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းပြီး မိမိခန့်အပ်ထားသော ဦးဆောင်မှုကို ထပ်မံအတည်ပြုတော်မူသည်။

၁၆:၁–၅၀။ ပုန်ကန်မှုနှင့် နှိမ်နင်းခြင်း။ ကောရနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များ၏ ပုန်ကန်မှုသည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များကို တိုက်ရိုက် စော်ကားခြင်းဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူအားလုံး သန့်ရှင်းကြသည်ဟူသော အချက်ကို ထောက်ပြ၍ မောရှေနှင့် အာရုန်တို့၏ အထက်တန်းအာဏာသည် မတရားဟု သူတို့ယူဆခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃)။ လူတို့၏ သန့်ရှင်းမှုကို အခြေခံ၍ ပုန်ကန်မှုကို တရားမျှတအောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မောရှေက သူတို့သည် အမှန်တကယ်အားဖြင့် ထာဝရဘုရားက ကိုယ်တော်ကို အထူးနည်းလမ်းဖြင့် အမှုဆောင်ရန် ရွေးချယ်ထားသူများ၏ သန့်ရှင်းမှုကို စိန်ခေါ်နေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းပြောဆိုခဲ့သည်။ မည်သူသည် သန့်ရှင်းသူဖြစ်သည်၊ မည်သူသည် ကိုယ်တော်ပိုင်သူဖြစ်သည်၊ မည်သူသည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တွင် ကိုယ်တော်ထံ ချဉ်းကပ်ရန် သတ်မှတ်ထားသူဖြစ်သည်ကို ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလတစ်မျိုးလုံးအား ဖော်ပြတော်မူမည်ဟု ကောရနှင့် သူ၏ထောက်ခံသူများအား ပြတ်သားစွာ ကြေညာခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခြင်းဟူသော အကြောင်းအရာသည် ဘုရားသခင်၏ ယဇ်ပလ္လင်တွင် ပူဇော်သက္ကာ ယူဆောင်လာခြင်းကိုဖြစ်စေ၊ ကိုယ်တော်၏ ရှေ့တော်၌ အမှုဆောင်ရန် ဘုရားသခင်က ရွေးချယ်ထားခြင်းကိုဖြစ်စေ ရည်ညွှန်းသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁:၅၊ ၁၃–၁၄; ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၄; တောလည်ရာ ၁၆:၉၊ ၄၀; ၁၈:၄)။ အခန်းငယ် ၅ တွင် ဤအချက်နှစ်ရပ်စလုံး ပါဝင်ပုံရသည်။ ဤအခန်းငယ်က သန့်ရှင်းသူဆိုသည်မှာ ကိုယ်တော်၏ ရှေ့တော်တွင် အမှုဆောင်ရန် ထာဝရဘုရားက ရွေးချယ်ထားသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ကောရ၏ အဆိုအရ ဣသရေလတစ်ဦးချင်းစီသည် သန့်ရှင်းသူဖြစ်ပြီး အာရုန်ဆောင်ရွက်သော အမှုတော်ကို အလားတူဆောင်ရွက်ရန် သင့်လျော်သူဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃)။ ထိုအရာသည် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အလယ်တွင် ရှိတော်မူသောကြောင့် ဣသရေလလူတို့အကြား အထူးယဇ်ပုရောဟိတ်အတန်းအစားတစ်ရပ် မလိုအပ်ဟုလည်း ဆိုလိုနိုင်သည်။ သို့သော် ကောရနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များအပေါ် ကျရောက်သော တရားစီရင်ခြင်း (၁၆:၃၁–၃၅) နှင့် အာရုန်၏ တုတ်တံနှင့်ပတ်သက်သော စမ်းသပ်မှု (တောလည်ရာ ၁၇) တို့က သန့်ရှင်းမှုကို အဆင့်အတန်းများအရလည်း နားလည်သင့်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဣသရေလလူအားလုံးသည် သန့်ရှင်းသူများဖြစ်ရန် မျှော်လင့်ခံရသော်လည်း (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၆; ဝတ်ပြုရာ ၂၀:၂၆) အာရုန်သည် သီးခြားအလုပ်တစ်ခုအတွက် ထာဝရဘုရားက ခွဲခြားထားခြင်းအားဖြင့် အထူးသန့်ရှင်းမှုအဆင့်တစ်ရပ် ရရှိထားသူဖြစ်သည် (၁၆:၄၀; ဝတ်ပြုရာ ၈)။ လူတို့ကိုယ်စား အမှုဆောင်ရန် ကိုယ်တော်ထံ မည်သူချဉ်းကပ်ရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်သည် ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အရေးဖြစ်ကြောင်း မောရှေက ကောရနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များအား ပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅)။ မောရှေနှင့် အာရုန်တို့၏ ဦးဆောင်မှုသည် ထာဝရဘုရားက သူတို့ကို ထိုအမှုများအတွက် ခန့်အပ်ထားခြင်းအပေါ် အခြေခံသည်။ ကောရသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုကို အခြားသူများအကျိုးအတွက် အမှုဆောင်ခြင်းအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ လူမှုရေးအာဏာနှင့် မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ခြင်းအဖြစ် နားလည်ခဲ့ပုံရသည်။ ထိုခေတ်ရှိ အလေ့အထများနှင့်အညီ မောရှေက သန့်ရှင်းသူသည် မည်သူဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြရန် ပြိုင်ဆိုင်သူအားလုံး စမ်းသပ်မှုတစ်ရပ်ကို ခံယူရမည်ဟု အခိုင်အမာပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၇)။

ဒါသန်နှင့် အဘိရမ်တို့သည် မိမိတို့၏ ပုန်ကန်မှုတွင် ကတိထားရာပြည်နှင့်ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို လှောင်ပြောင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် “နို့နှင့်ပျားရည် စီးသောပြည်” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ထာဝရဘုရားက သူတို့ကို ဦးဆောင်သွားနေသော နေရာအစား အဲဂုတ္တုပြည်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နည်းလမ်းများကို လုံးဝ လွဲမှားစွာ ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် မောရှေကို လူတို့အား မမှန်ကန်သော ကတိများဖြင့် လှည့်ဖြားနေသော အယောင်ဆောင်သူတစ်ဦးအဖြစ် တံဆိပ်ကပ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၃–၁၄)။ ဒါသန်နှင့် အဘိရမ်တို့က ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ ပြည့်စုံခြင်းမရှိသေးကြောင်းလည်း အခိုင်အမာပြောခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလလူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်သောအခါ ကောင်းချီးပေးသောပြည်ကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၈၊ ၁၇; ၃၃:၃; ဝတ်ပြုရာ ၂၀:၂၄)။ ပုန်ကန်သော ခေါင်းဆောင်များက ထိုအရာသည် ထင်ယောင်ထင်မှားမှုမျှသာ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ မောရှေသည် သူတို့ကို ကတိထားရာပြည်၏ နယ်စပ်သို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်ပြီးသားဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့က အဆင်ပြေသလို မေ့ထားခဲ့ကြသည်။ မိမိတို့၏ သစ္စာမရှိမှုနှင့် ပုန်ကန်သောစိတ်ကြောင့်သာ ထိုပြည်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် မအောင်မြင်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၁၃–၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုတွင် ဒါသန်နှင့် အဘိရမ်တို့သည် မောရှေကို လူတို့အား တောထဲတွင် ဓားစာခံအဖြစ် ထိန်းသိမ်းထားပြီး သူတို့အပေါ် အုပ်စိုးရန် ရှုပ်ထွေးသော အစီအစဉ်တစ်ရပ် ပြုလုပ်ခဲ့သည့် ပြန်ပေးဆွဲသူတစ်ဦးအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသည် (၁၆:၁၃)။ သူသည် မိမိ၏ အကြံအစည်ကို လူတို့ မသိမြင်နိုင်စေရန် သူတို့၏မျက်စိကို ဖောက်ထုတ်ရန် ရည်ရွယ်နေသည်ဟုလည်း သွယ်ဝိုက်၍ စွပ်စွဲခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။

မောရှေသည် စွပ်စွဲချက်အားလုံးကို အင်အားပြင်းပြင်းဖြင့် ပယ်ချခဲ့သည်။ မိမိသည် လူတို့အား မည်သည့်အခါမျှ မထိခိုက်စေခဲ့ကြောင်း၊ သူတို့ထံမှ မည်သည့်အရာကိုမျှ မယူခဲ့ကြောင်း အခိုင်အမာပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ထိုကိစ္စကို ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် အပ်နှံပြီး သူတို့၏ပူဇော်သက္ကာကို ဘုရားသခင် လက်မခံပါစေနှင့်ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ဤဖော်ပြချက်သည် ကာဣန၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဆင်တူသည်၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ပူဇော်သက္ကာကို လက်မခံခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၄:၅)။ မောရှေသည် သူတို့ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ရောက်လာသောအခါ ကျေးဇူးတော် သို့မဟုတ် လက်ခံခြင်းကို မရရှိစေရန် ဘုရားသခင်အား တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ပုန်ကန်မှုဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပုန်ကန်သူများသည် မိမိတို့၏ အမှုတော်ကို ဘုရားသခင် လက်ခံကြောင်း သက်သေပြရန် နံ့သာပေါင်းကို ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၈)။ သို့သော် အဓိကခေါင်းဆောင်များကို ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်တွင် လက်မခံခဲ့ပါ။ သူတို့သည် မြေကြီးက ဝါးမျိုခြင်းကို ခံခဲ့ရပြီး သူတို့၏ နောက်လိုက်များသည် မီးဖြင့် လောင်ကျွမ်းခြင်းခံခဲ့ရသည် (အခန်းငယ် ၃၁–၃၅)။ လူတို့သည် ကောရ၏ ပုန်ကန်မှုတွင် မိမိတို့ပါဝင်ခဲ့ခြင်းအတွက် ဝမ်းနည်းမည့်အစား ပိုမိုကြီးမားသော ပုန်ကန်မှုကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြပြီး အာရုန်သည် မောရှေ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း သူတို့အတွက် ကြားဝင်ပေးရန် အလျင်အမြန် မပြေးခဲ့ပါက လူအားလုံး လုံးဝပျက်စီးသွားနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၄၅–၄၆)။ ထိုသို့ဖြစ်သော်လည်း လူပေါင်း ၁၄,၇၀၀ သေဆုံးခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၇–၄၉)။

အာရုန်သည် ပျက်စီးစေသော ကပ်ဘေးကို ရပ်တန့်ရန် သေသူများနှင့် အသက်ရှင်သူများအကြားတွင် ရပ်နေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၈)။ သူသည် သေခြင်းနှင့် အသက်ရှင်ခြင်းကြား ဆုံမှတ်တွင် ရပ်နေခဲ့သည်။ သူ၏ ကြားဝင်ပေးမှုအားဖြင့် လူတို့အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်း ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၄၆–၄၇ တွင် “အပြစ်ဖြေခြင်းပြုသည်၊ ရွေးနုတ်သည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ကြိယာကို နှစ်ကြိမ်အသုံးပြု၍ ဘုရားသခင်၏ လူတို့အတွက် အာရုန်၏အမှုကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအပိုင်း၏ ချက်ချင်းပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုစကားလုံးသည် ပြစ်ဒဏ်ကို ရှောင်ရှားစေရန် အပြစ်ကို ဖယ်ရှားခြင်းဟူသော အယူအဆကို ဖော်ပြသည်။ ဣသရေလလူတို့၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်တွင် အပြစ်ဖြေခြင်း၏ ပိုမိုအသုံးများသော နည်းလမ်းမှာ သွေးဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၁–၁၄)။ သွေးဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်း၏ အခမ်းအနားကို နေ့စဉ်ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအမှုတော်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး (ဝတ်ပြုရာ ၄:၂၀) အထူးသဖြင့် အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၆)။ ယဇ်ကောင်၏ သွေးသည် နောင်တရသူအတွက် ပေးအပ်သော အသက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုအသွေးသည် အပြစ်သား၏ သွေး (ဆိုလိုသည်မှာ အသက်) အစားထိုးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောလည်ရာ ၁၆ ၏ ဇာတ်ကြောင်းတွင် အပြစ်ဖြေခြင်းကို နံ့သာပေါင်းမီးရှို့ခြင်းအားဖြင့် ပြုလုပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄၆–၄၈)။ နံ့သာပေါင်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက အပြစ်အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းပြု၍ ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို ရှောင်ရှားရန်လည်း အသုံးပြုနိုင်သည်။ ပုန်ကန်သူများ ပူဇော်သော နံ့သာပေါင်းသည် အမျက်တော်ကို ဖြစ်စေခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အာရုန်ပူဇော်သော နံ့သာပေါင်းသည် သက်သာခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည် (အခန်းငယ် ၁၈၊ ၃၅၊ ၄၇–၄၈)။ နံ့သာပေါင်းကိုယ်တိုင်တွင် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ဖြစ်စေနိုင်သည့် သဘာဝလွန်တန်ခိုး မရှိပါ။ သို့သော် ထာဝရဘုရားသည် မိမိခန့်အပ်ထားသော အမှုဆောင်သူများမှတစ်ဆင့်သာ အလုပ်လုပ်တော်မူမည်ကို ထပ်မံအတည်ပြုရန် ထိုအရာကို အသုံးပြုတော်မူသည်။

အာရုန်ပြုသော အပြစ်ဖြေခြင်း (အခန်းငယ် ၄၆–၄၈) သည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ယေရှုခရစ်၏ အမှုတော်ကို ကြိုတင်ပုံဖော်ထားသည်။ စစ်မှန်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သော ယေရှုခရစ်သည် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်သွေးကို ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပြုတော်မူသည် (ဟေဗြဲ ၂:၂–၁၇; ၉:၁၁–၁၂)။ ယနေ့တွင် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၌ မိမိ၏အမှုတော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ အပြစ်ဖြေသေခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို ယုံကြည်သူအားလုံးထံ အသုံးချတော်မူသည် (ဟေဗြဲ ၇:၂၅; ၁၀:၂၂; ဗျာဒိတ် ၈:၂–၄)။

ကောရ၊ ဒါသန်နှင့် အဘိရမ်တို့၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့် လူ့အသက်များစွာ ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ အဓိကခေါင်းဆောင်များ၊ သူတို့နှင့် အနီးကပ်ဆုံး ပူးပေါင်းသူ ၂၅၀ ဦးနှင့် သူတို့၏ ပူးပေါင်းပါဝင်သူ ၁၄,၇၀၀ ဦးတို့ သေဆုံးခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃၂၊ ၃၅၊ ၄၉)။ အဘယ်ကြောင့် ပြစ်ဒဏ်သည် ဤမျှ ပြင်းထန်ရသနည်း။ အဓိကပြဿနာမှာ ပုန်ကန်သူများသည် “ထာဝရဘုရားကို ပယ်ချခဲ့ကြခြင်း” ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ အခန်းငယ် ၃၀ တွင် “ပယ်ချသည်၊ မထီမဲ့မြင်ပြုသည်၊ အထင်အမြင်သေးသည်၊ ရွံရှာသည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ဟေဗြဲကြိယာကို အသုံးပြုထားပြီး ယခင် ၁၄:၂၃ တွင်လည်း သစ္စာမရှိသော သူလျှိုများ၏ ပုန်ကန်မှုအတွင်း လူတို့၏ ပုန်ကန်သောသဘောထားကို ဖော်ပြရန် အသုံးပြုထားသည်။ အခန်းငယ် ၃၀ တွင် ထိုကြိယာကို အသုံးပြုခြင်းက ပုန်ကန်သူများသည် ဘုရားသခင်ကို မလေးမစားပြုခဲ့ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ အာဏာနှင့် ဦးဆောင်မှုကို ပယ်ချခဲ့ကြောင်းနှင့် ထိုအရာသည် မည်သည့်တန်ဖိုးမျှ မရှိသကဲ့သို့ ယူဆခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုသို့သော အပြုအမူသည် ပဋိညာဉ်ကို အခြေခံအားဖြင့် ချိုးဖောက်ခြင်းမျှသာမက ပြင်းထန်သော စည်းကမ်းအရေးယူမှုကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ကျူးလွန်သူများကို ပဋိညာဉ်ကောင်းချီးများ၏ အပြင်ဘက်သို့ ရောက်စေသော ဘုရားသခင်ကို စော်ကားခြင်းဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၃၁:၂၀–၂၁)။ ထိုသို့သော စော်ကားမှုကြောင့်ပင် လူဟောင်းမျိုးဆက်သည် ကတိထားရာပြည်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်မရှိဟု ထာဝရဘုရား အမိန့်ချမှတ်တော်မူခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၁၄:၂၈–၃၃)။ ပုန်ကန်မှုတစ်ရပ်လုံးက ဣသရေလလူတို့သည် ဘုရားသခင်ဘက်တွင် ဆက်လက်ရပ်တည်လိုခြင်း မရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော ရာဇဝတ်မှု၊ သစ္စာဖောက်မှုတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် ပုန်ကန်သူများကို ဖျက်ဆီးပြီး မိမိ၏ ကျန်ရှိသော လူတို့နှင့်အတူ ကတိထားရာပြည်သို့ ဆက်လက်ချီတက်တော်မူသည်။ ကောရ၏ ပုန်ကန်မှုသည် မနာလိုမှု၊ မကျေနပ်မှု၊ မနာခံမှုနှင့် လောဘတို့သည် လူသားတို့၏ အဆိုးရွားဆုံးအရာများကို ဖြစ်ပေါ်စေကြောင်း ခရစ်ယာန်များအား သတိပေးသင့်သည်။ ကောရ၏ မှတ်တမ်းသည် ကတိထားရာပြည်သို့ ခရီးသွားရာတွင် ဘုရားသခင်၏ လူတို့၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ အရေးပါမှုကိုလည်း အလွန်တန်ဖိုးထားစေသည်။

၁၇:၁–၁၃။ အာရုန်၏ တုတ်တံ။ အာရုန်ကို ရွေးချယ်ထားခြင်းကို ထပ်မံအတည်ပြုရန် ထာဝရဘုရားသည် အာရုန်၏ တုတ်တံကို အညှောက်ပေါက်စေတော်မူသည်။ တုတ်တံသည် လူတစ်ဦး၏ အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အာရုန်၏ တုတ်တံ ပန်းပွင့်လာသောအခါ သူ၏ ထူးခြားသောခေါ်တော်မူခြင်း၊ ဘိသိက်ပေးခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသောအာဏာတို့သည် အတည်ပြုခံရပြီး အငြင်းပွားမှုများလည်း ရပ်တန့်သွားသည် (အခန်းငယ် ၅၊ ၁၀)။ ထိုဒေသတွင် ဗာဒံပင်သည် အစောဆုံးပန်းပွင့်သော အပင်ဖြစ်သောကြောင့် အာရုန်၏ အမှုအရာ၏ ထူးကဲသာလွန်မှုကို ကိုယ်စားပြုနိုင်သည်။ ယေရမိတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် စကားလုံးကစားနည်းဖြင့် အလေးပေးဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ဗာဒံကိုင်း အညှောက်ထွက်ခြင်းသည်လည်း ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စောင့်ကြည့်တော်မူပြီး ပြည့်စုံအောင် သေချာစေတော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည် (ယေရမိ ၁:၁၁–၁၂)။ ကိုယ်တော်ပြုရန် ဆုံးဖြတ်တော်မူသောအရာကို ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသည်။