အခန်း ၇၂—အဗရှလုံ၏ ပုန်ကန်မှု

 

အခန်း ၇၂—အဗရှလုံ၏ ပုန်ကန်မှု

ဤအခန်းသည် ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၃-၁၉ ကို အခြေခံထားသည်။

“လေးဆပြန်ပေးရမည်” ဟူသော စကားသည် ပရောဖက် နာသန်၏ ပုံဥပမာကို နားထောင်စဉ် ဒါဝိဒ်က မိမိကိုယ်တိုင် မသိဘဲ မိမိအပေါ် ချမှတ်လိုက်သော စီရင်ချက်ဖြစ်သည်။ ထိုမိမိ၏ စီရင်ချက်အတိုင်း သူသည် စီရင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏သားလေးယောက် ကျဆုံးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်ဦးစီ၏ ဆုံးရှုံးမှုသည် ဖခင်၏အပြစ်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် ရလဒ်ဖြစ်သည်။

သားဦး အာမနုန်၏ ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အပြစ်ကို ဒါဝိဒ်သည် အပြစ်ပေးခြင်းမရှိ၊ ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းမရှိဘဲ ဖြတ်သန်းခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ပညတ်တရားသည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူအတွက် သေဒဏ်ကို သတ်မှတ်ထားပြီး၊ အာမနုန်၏ သဘာဝမကျသော အပြစ်ကြောင့် သူသည် နှစ်ဆအပြစ်ရှိသူဖြစ်လာသည်။ သို့သော် မိမိအပြစ်ကြောင့် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ရှိကြောင်း စီရင်ထားသော ဒါဝိဒ်သည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို တရားမျှတစွာ စီရင်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် အလွန်ညစ်ညမ်းစွာ ပြစ်မှားခံခဲ့ရသော မိမိ၏အစ်မအတွက် သဘာဝအရ ကာကွယ်ပေးသူဖြစ်သည့် အဗရှလုံသည် မိမိ၏လက်စားချေမည့် အကြံကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် ပိုမိုသေချာစွာ ထိုးနှက်ရန်အတွက်သာ ဖြစ်သည်။ ဘုရင်၏သားများ စားပွဲဝိုင်းပွဲတစ်ခုတွင် အရက်မူးပြီး သွေးသားမသင့်သော အာမနုန်သည် သူ၏အစ်ကို၏ အမိန့်ဖြင့် အသတ်ခံရသည်။

နှစ်ဆသော စီရင်ချက်သည် ဒါဝိဒ်အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည်။ ကြောက်မက်ဖွယ်သတင်းကို သူ့ထံသို့ ယူဆောင်လာပြီး “အဗရှလုံသည် ဘုရင်၏သားအားလုံးကို သတ်ပြီ။ တစ်ဦးမျှ မကျန်တော့” ဟု ပြောကြသည်။ ထိုအခါ ဘုရင်သည် ထ၍ မိမိ၏အဝတ်ကို ဆုတ်ဖြဲပြီး မြေပေါ်၌ လဲလျောင်းနေ၏။ သူ၏ကျွန်အပေါင်းတို့သည်လည်း အဝတ်များကို ဆုတ်ဖြဲလျက် အနားတွင် ရပ်နေကြသည်။ ဘုရင်၏သားများသည် ထိတ်လန့်စွာ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာပြီး မိမိတို့၏ဖခင်အား အမှန်ကို ဖော်ပြကြသည်။ အာမနုန်တစ်ဦးတည်းသာ အသတ်ခံရခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် “အသံကျယ်ကျယ်ဖြင့် ငိုကြွေးကြ၏။ ဘုရင်နှင့် သူ၏ကျွန်အပေါင်းတို့လည်း အလွန်ဝမ်းနည်းစွာ ငိုကြွေးကြ၏။” သို့သော် အဗရှလုံသည် သူ၏မိခင်၏ဖခင်ဖြစ်သော ဂေရှုရမင်း တာလမိုင်ထံသို့ ထွက်ပြေးသွားသည်။

ဒါဝိဒ်၏ အခြားသားများနည်းတူ အာမနုန်သည်လည်း တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော အလိုဆန္ဒများကို လိုက်လျောခွင့်ရခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ တောင်းဆိုချက်များကို ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိနှလုံးသား၏ အတွေးအခေါ်တိုင်းကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ၏ကြီးမားသောအပြစ်ရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ သည်းခံတော်မူခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် နောင်တရရန် အခွင့်အရေးပေးထားခဲ့သော်လည်း သူသည် အပြစ်၌ ဆက်လက်နေခဲ့ပြီး အပြစ်ရှိနေစဉ် သေခြင်းဖြင့် ဖြတ်တောက်ခံရကာ တရားစီရင်ခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်တရားရုံးရှေ့တွင် ရင်ဆိုင်ရန် စောင့်ဆိုင်းရတော့သည်။

ဒါဝိဒ်သည် အာမနုန်၏ ပြစ်မှုကို အပြစ်ပေးရမည့် တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ပြီး၊ ဘုရင်နှင့်ဖခင်၏ သစ္စာမဲ့မှု၊ သား၏ နောင်တမရမှုတို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် ဖြစ်ရပ်များကို သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်ခွင့်ပြုကာ အဗရှလုံကို မတားဆီးခဲ့ပါ။ မိဘများ သို့မဟုတ် အုပ်စိုးသူများသည် အပြစ်ကို အပြစ်ပေးရမည့် တာဝန်ကို လျစ်လျူရှုသောအခါ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ထိုကိစ္စကို ကိုင်တွယ်တော်မူမည်။ ဆိုးယုတ်မှု၏ အကျိုးဆောင်များအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တားဆီးထားသော တန်ခိုးသည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဖယ်ရှားခံရမည်ဖြစ်သဖြင့် အခြေအနေများ၏ ဆက်စပ်ဖြစ်ပေါ်မှုတစ်ရပ် ပေါ်ပေါက်လာကာ အပြစ်ကို အပြစ်ဖြင့် အပြစ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။

အာမနုန်အပေါ် ဒါဝိဒ်၏ မတရားသော အလိုလိုက်မှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဆိုးကျိုးများသည် ဤတွင် မပြီးဆုံးခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ ဤနေရာတွင်ပင် အဗရှလုံ၏ ဖခင်အပေါ် ကင်းကွာမှု စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အဗရှလုံ ဂေရှုရသို့ ထွက်ပြေးပြီးနောက် ဒါဝိဒ်သည် မိမိသား၏ ပြစ်မှုအတွက် အပြစ်ပေးမှုတစ်စုံတစ်ရာ လိုအပ်သည်ဟု ခံစားသဖြင့် သူ့အား ပြန်လာခွင့်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ဘုရင် ပါဝင်ပတ်သက်လာခဲ့သော ဖြေရှင်း၍မရသည့် ဆိုးကျိုးများကို လျော့နည်းစေမည့်အစား ပိုမိုတိုးပွားစေခဲ့သည်။ တက်ကြွပြီး ရည်မှန်းချက်ကြီးကာ စည်းကမ်းမဲ့သော အဗရှလုံသည် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရခြင်းကြောင့် နိုင်ငံတော်ရေးရာများတွင် ပါဝင်ခွင့်မရဘဲ မကြာမီ အန္တရာယ်ရှိသော အကြံအစည်များကို စီစဉ်ခြင်း၌ မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံလိုက်သည်။

နှစ်နှစ်ပြည့်သောအခါ ယောဘသည် ဖခင်နှင့်သားတို့ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ဤရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ဉာဏ်ပညာရှိသည်ဟု ကျော်ကြားသော တေကောမြို့သူအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အကူအညီကို ရယူခဲ့သည်။ ယောဘ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ထိုအမျိုးသမီးသည် မိမိကိုယ်ကို သားနှစ်ဦးရှိပြီး ထိုသားနှစ်ဦးသာ မိမိ၏နှစ်သိမ့်ရာနှင့် ထောက်ပံ့ရာဖြစ်သော မုဆိုးမတစ်ဦးအဖြစ် ဒါဝိဒ်ထံသို့ တင်ပြခဲ့သည်။ ရန်ဖြစ်ရာတွင် ထိုသားနှစ်ဦးအနက် တစ်ဦးက အခြားတစ်ဦးကို သတ်ခဲ့ပြီး ယခု မိသားစု၏ ဆွေမျိုးအားလုံးက ကျန်ရစ်သူကို သွေးကြွေးလက်စားချေသူထံ အပ်နှံရန် တောင်းဆိုနေကြသည်။ “ထို့ကြောင့်” ဟု မိခင်က ဆိုသည်၊ “သူတို့သည် ကျွန်မ၌ ကျန်ရှိသော မီးခဲကို ငြိမ်းစေကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်မ၏ခင်ပွန်းအတွက် မြေကြီးပေါ်၌ နာမည်တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ကျန်ရစ်သူတစ်ဦးမျှ မထားခဲ့ကြတော့ပါ။” ဘုရင်၏ စိတ်နှလုံးသည် ထိုတောင်းပန်မှုကြောင့် နူးညံ့သွားပြီး ထိုအမျိုးသမီး၏သားအတွက် တော်ဝင်ကာကွယ်မှု ရရှိမည်ဟု အာမခံပေးခဲ့သည်။

ထိုလူငယ်၏ လုံခြုံရေးအတွက် သူ့ထံမှ အကြိမ်ကြိမ် ကတိများ ရယူပြီးနောက်၊ သူမသည် ဘုရင်ထံတွင် သည်းခံပေးရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ မိမိပြောခဲ့သောစကားများအရ သူသည် အပြစ်ရှိသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ပြောခဲ့ကြောင်း၊ အကြောင်းမှာ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံနေရသူကို အိမ်သို့ ပြန်မခေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား” ဟု သူမက ဆိုသည်၊ “ကျွန်မတို့သည် သေရမည်၊ ပြန်လည်စုဆောင်း၍ မရနိုင်သော မြေပေါ်သို့ ဖိတ်စင်သွားသည့် ရေကဲ့သို့ ဖြစ်ကြရမည်။ ဘုရားသခင်သည်လည်း မည်သူ့ကိုမျှ မျက်နှာမလိုက်တော်မူ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် မိမိထံမှ ပြည်နှင်ခံရသူများကို ကိုယ်တော်နှင့် ဝေးကွာမသွားစေရန် နည်းလမ်းကို စီစဉ်တော်မူ၏။” ယောဘထံမှ လာသော ဤနူးညံ့၍ ထိမိစေသော အပြစ်သားအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖော်ပြချက်သည်—ထိုသို့သော ကြမ်းတမ်းသော စစ်သားတစ်ဦးထံမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည့်အတွက်—ဣသရေလလူတို့သည် ရွေးနုတ်ခြင်း၏ ကြီးမြတ်သော အမှန်တရားများနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ သက်သေပြသည်။ မိမိကိုယ်တိုင်လည်း ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာကို လိုအပ်နေကြောင်း ခံစားရသော ဘုရင်သည် ဤတောင်းပန်မှုကို မတားဆီးနိုင်ခဲ့ပါ။ ယောဘထံသို့ “သွား၍ လူငယ် အဗရှလုံကို ပြန်ခေါ်လာလော့” ဟူသော အမိန့်ကို ပေးခဲ့သည်။

အဗရှလုံကို ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်လာခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း နန်းတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် သို့မဟုတ် ဖခင်နှင့်တွေ့ဆုံရန် ခွင့်မပြုခဲ့ပါ။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏သားသမီးများအပေါ် အလိုလိုက်ခဲ့ခြင်း၏ ဆိုးကျိုးများကို စတင်မြင်လာခဲ့သည်။ ဤလှပပြီး အရည်အချင်းရှိသောသားကို နူးညံ့စွာ ချစ်မြတ်နိုးသော်လည်း အဗရှလုံနှင့် လူတို့အတွက် သင်ခန်းစာတစ်ရပ်အဖြစ် ထိုကဲ့သို့သော ပြစ်မှုအပေါ် ရွံရှာမှုကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြရန် လိုအပ်သည်ဟု သူခံစားခဲ့သည်။ အဗရှလုံသည် မိမိ၏အိမ်၌ နှစ်နှစ်နေခဲ့သော်လည်း နန်းတော်မှ ပြည်နှင်ခံနေရသည်။ သူ၏အစ်မသည်လည်း သူနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ပြီး သူမ၏ ရှိနေမှုသည် သူမခံစားခဲ့ရသော ပြန်လည်ပြုပြင်၍မရသော အမှားကို အမြဲအမှတ်ရစေခဲ့သည်။ လူထု၏အမြင်တွင် မင်းသားသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူထက် သူရဲကောင်းတစ်ဦးအဖြစ် ပို၍မြင်ခံရသည်။ ဤအားသာချက်ကို ရရှိထားသဖြင့် သူသည် လူတို့၏နှလုံးသားကို ရယူရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးသည် မြင်သူတိုင်း၏ ချီးကျူးမှုကို ရရှိစေနိုင်လောက်အောင် ဖြစ်သည်။ “ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့တွင် အဗရှလုံ၏အဆင်းလှခြင်းကြောင့် သူ့ထက်ပို၍ ချီးမွမ်းခြင်းခံရသူ မရှိ။ ခြေဖဝါးမှ ဦးခေါင်းထိ သူ့၌ အပြစ်အနာအဆာမရှိ။” အဗရှလုံကဲ့သို့ ရည်မှန်းချက်ကြီး၊ စိတ်မြန်၊ စိတ်ပြင်းပြသော လူတစ်ဦးကို မိမိထင်မြင်ထားသော မကျေနပ်မှုများအပေါ် နှစ်နှစ်တိုင်တိုင် စိတ်ကူးနေစေရန် ဘုရင်က ထားခဲ့ခြင်းသည် ပညာရှိရာမရောက်ပါ။ ဒါဝိဒ်သည် သူ့အား ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခွင့်ပြုသော်လည်း မိမိရှေ့သို့ ဝင်ခွင့်မပြုခဲ့ခြင်းကလည်း လူတို့၏ စာနာမှုကို သူ့ဘက်သို့ ရရှိစေခဲ့သည်။

ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို မိမိကိုယ်တိုင် ချိုးဖောက်ခဲ့ခြင်း၏ အမှတ်ရစရာသည် အမြဲရှေ့တွင် ရှိနေသဖြင့် ဒါဝိဒ်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းတွင် အင်အားချိနဲ့သကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မိမိအပြစ်မကျူးလွန်မီက သတ္တိရှိပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ခိုင်မာခဲ့သော်လည်း ယခုတွင် အားနည်း၍ ဆုံးဖြတ်ချက်မချနိုင်တော့ပါ။ လူတို့အပေါ် သူ၏သြဇာသည် အားနည်းလာခဲ့သည်။ ဤအရာအားလုံးသည် သူ၏ သဘာဝမကျသောသား၏ အကြံအစည်များကို အထောက်အကူပြုခဲ့သည်။

ယောဘ၏ သြဇာဖြင့် အဗရှလုံသည် ဖခင်ရှေ့သို့ ပြန်လည်ဝင်ခွင့်ရခဲ့သော်လည်း အပြင်ပန်းသင့်မြတ်သွားသည်သာဖြစ်ပြီး သူ၏ရည်မှန်းချက်ကြီးသော အကြံအစည်များကို ဆက်လက်စီစဉ်နေခဲ့သည်။ ယခု သူသည် တော်ဝင်အဆင့်နီးပါး ခမ်းနားစွာ နေထိုင်ပြီး ရထားများ၊ မြင်းများနှင့် သူ့ရှေ့တွင် ပြေးရန် လူငါးဆယ်ကို ထားရှိခဲ့သည်။ ဘုရင်သည် ပို၍ပို၍ အနားယူခြင်းနှင့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို လိုလားလာချိန်တွင် အဗရှလုံသည် လူထု၏ နှစ်သက်မှုကို လုံ့လဝီရိယဖြင့် ရှာဖွေခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်၏ ပျင်းရိခြင်းနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်မခိုင်မာခြင်း၏ သြဇာသည် သူ၏လက်အောက်ခံများထံသို့ပါ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ တရားစီရင်ရေးအုပ်ချုပ်မှုတွင် ပေါ့ဆခြင်းနှင့် နှောင့်နှေးခြင်းတို့က လွှမ်းမိုးနေခဲ့သည်။ အဗရှလုံသည် မကျေနပ်မှုဖြစ်စေသည့် အကြောင်းတိုင်းကို မိမိအကျိုးအတွက် လိမ္မာစွာ အသုံးချခဲ့သည်။ နေ့စဉ်နေ့တိုင်း ထိုအဆင်းသဏ္ဌာန်မြင့်မြတ်သော လူကို မြို့တံခါးဝ၌ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ထိုနေရာတွင် မိမိတို့၏ နစ်နာမှုများကို တရားမျှတစွာ ဖြေရှင်းပေးရန် တင်ပြလိုသော တောင်းဆိုသူများသည် လူအုပ်စုဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ အဗရှလုံသည် သူတို့နှင့် ရောနှောကာ သူတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကို နားထောင်ပြီး သူတို့ခံစားနေရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများအပေါ် စာနာကြောင်း၊ အစိုးရ၏ ထိရောက်မှုမရှိခြင်းအပေါ် ဝမ်းနည်းကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤသို့ ဣသရေလလူတစ်ဦး၏ အမှုကို နားထောင်ပြီးနောက် မင်းသားက “သင်၏အမှုသည် ကောင်းမွန်၍ မှန်ကန်၏။ သို့သော် ဘုရင်က သင့်ကို နားထောင်ရန် ခန့်ထားသောသူ မရှိ” ဟု ပြန်ပြောတတ်သည်။ ထို့နောက် “အို၊ ငါသည် တိုင်းပြည်၌ တရားသူကြီးဖြစ်လျှင် ကောင်းမည်။ ထိုအခါ တရားမှု သို့မဟုတ် အမှုတစ်စုံတစ်ရာရှိသော လူတိုင်း ငါ့ထံသို့ လာနိုင်ပြီး ငါသည် သူတို့အား တရားမျှတစွာ ပြုမည်။” ဟု ဆိုတတ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်၍ မည်သူမဆို သူ့ထံသို့ ချဉ်းကပ်ပြီး ဦးညွှတ်သောအခါ သူသည် လက်ကိုဆန့်၍ ထိုသူကို ကိုင်ကာ နမ်းတတ်သည်။

မင်းသား၏ လိမ္မာသော အရိပ်အမြွက်စကားများကြောင့် အစိုးရအပေါ် မကျေနပ်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ပျံ့နှံ့လာသည်။ လူတိုင်း၏ နှုတ်ဖျားတွင် အဗရှလုံ၏ ချီးမွမ်းစကားများ ရှိနေသည်။ သူ့ကို ယေဘုယျအားဖြင့် နိုင်ငံတော်၏ အမွေဆက်ခံသူအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ လူတို့သည် ဤမြင့်မြတ်သော အဆင့်အတန်းနှင့် ထိုက်တန်သူအဖြစ် ဂုဏ်ယူစွာ ကြည့်မြင်ကြပြီး သူက ထီးနန်းကို သိမ်းပိုက်နိုင်ပါစေဟူသော ဆန္ဒ ပေါ်ပေါက်လာသည်။ “ထိုသို့ အဗရှလုံသည် ဣသရေလလူတို့၏ နှလုံးသားကို ခိုးယူခဲ့သည်။” သို့သော် သားအပေါ် ချစ်ခြင်းကြောင့် မျက်စိကန်းနေသော ဘုရင်သည် ဘာမျှ မသင်္ကာခဲ့ပါ။ အဗရှလုံ ခံယူထားသော မင်းသား၏ ခမ်းနားမှုကို ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ နန်းတော်ကို ဂုဏ်ပြုရန် ရည်ရွယ်ခြင်း—သင့်မြတ်ခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း—ဟု မှတ်ယူခဲ့သည်။

နောက်ဖြစ်ပေါ်လာမည့်အရာအတွက် လူတို့၏စိတ်များ ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သဖြင့် အဗရှလုံသည် ပုန်ကန်မှုအတွက် အစီအစဉ်များကို တိုင်ပင်ဆွေးနွေးရန် လူရွေးချယ်ထားသူများကို မျိုးနွယ်စုအသီးသီးသို့ လျှို့ဝှက်စွာ စေလွှတ်ခဲ့သည်။ ယခု သူ၏ သစ္စာဖောက်သော အကြံအစည်များကို ဖုံးကွယ်ရန် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ရိုသေကိုးကွယ်မှု၏ အပြင်အဆင်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သူ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံနေစဉ် အချိန်ကာလအတော်ကြာက ပြုခဲ့သော သစ္စာကတိတစ်ရပ်ကို ဟေဗြုန်တွင် ဖြည့်ဆည်းရမည်ဖြစ်သည်။ အဗရှလုံက ဘုရင်အား “ကျွန်တော်သည် ဟေဗြုန်တွင် ထာဝရဘုရားအား ပြုထားသော သစ္စာကို ဖြည့်ဆည်းရန် သွားခွင့်ပြုပါရန် တောင်းပန်ပါ၏။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်၏ကျွန်သည် ဆီးရီးယားပြည် ဂေရှုရတွင် နေစဉ် သစ္စာကတိပြုခဲ့ပြီး ‘ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်ကို ယေရုရှလင်မြို့သို့ အမှန်ပြန်ခေါ်လာပါက ထာဝရဘုရားအား ဝတ်ပြုပါမည်’ ဟု ဆိုခဲ့ပါသည်” ဟု ပြောသည်။ သား၏ ဤဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှု အထောက်အထားကြောင့် နှစ်သိမ့်မှုရသော ချစ်ခင်သောဖခင်သည် သူ့အား ကောင်းချီးပေး၍ လွှတ်လိုက်သည်။ ယခု ပူးပေါင်းကြံစည်မှုသည် အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်လာပြီဖြစ်သည်။ အဗရှလုံ၏ အမြင့်ဆုံး ဟန်ဆောင်မှုလုပ်ရပ်သည် ဘုရင်ကို မျက်စိကန်းစေရန်သာမက လူတို့၏ ယုံကြည်မှုကို တည်ဆောက်ရန်လည်း ရည်ရွယ်ပြီး၊ ထိုနည်းဖြင့် ဘုရားသခင် ရွေးချယ်ထားသော ဘုရင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ပုန်ကန်မှုသို့ သူတို့ကို ဦးဆောင်ရန် ဖြစ်သည်။

အဗရှလုံသည် ဟေဗြုန်သို့ ထွက်ခွာပြီး သူနှင့်အတူ “ယေရုရှလင်မြို့မှ ဖိတ်ခေါ်ခံထားရသော လူနှစ်ရာ လိုက်ပါသွားကြသည်။ သူတို့သည် ရိုးသားစွာ လိုက်သွားကြပြီး ဘာမျှမသိကြ။” ထိုသူတို့သည် အဗရှလုံနှင့်အတူ လိုက်သွားကြရာ မိမိတို့၏သားအပေါ် ချစ်ခြင်းသည် ဖခင်ကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်မှုထဲသို့ မိမိတို့ကို ဦးဆောင်နေကြောင်း အနည်းငယ်မျှပင် မတွေးမိကြပါ။ ဟေဗြုန်သို့ ရောက်သည်နှင့် အဗရှလုံသည် ဒါဝိဒ်၏ အဓိကအကြံပေးများထဲမှ တစ်ဦးဖြစ်သော အဟိသဖေလကို ချက်ချင်း ခေါ်လိုက်သည်။ သူသည် ဉာဏ်ပညာကြောင့် အလွန်ကျော်ကြားသူဖြစ်ပြီး သူ၏အမြင်ကို ဗျာဒိတ်တော်တစ်ခုကဲ့သို့ ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး ပညာရှိသည်ဟု ယူဆကြသည်။ အဟိသဖေလသည် ပူးပေါင်းကြံစည်သူများနှင့် ပူးပေါင်းခဲ့ပြီး သူ၏ထောက်ခံမှုကြောင့် အဗရှလုံ၏အမှုသည် အောင်မြင်မည်မှာ သေချာသကဲ့သို့ ထင်ရှားလာကာ နိုင်ငံအရပ်ရပ်မှ သြဇာရှိသူများစွာကို သူ၏အလံအောက်သို့ ဆွဲဆောင်လာခဲ့သည်။ ပုန်ကန်မှု၏ တံပိုးမှုတ်သံကို ကြားရသောအခါ နိုင်ငံတစ်ဝန်းရှိ မင်းသား၏ သူလျှိုများသည် အဗရှလုံ ဘုရင်ဖြစ်ပြီဟူသော သတင်းကို ဖြန့်ဝေကြပြီး လူအများအပြားသည် သူ့ထံသို့ စုဝေးလာကြသည်။

ထိုအတောအတွင်း ထိတ်လန့်ဖွယ်သတင်းကို ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဘုရင်ထံသို့ သယ်ဆောင်လာကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ ရာဇပလ္လင်ဘေးနားတွင် ပုန်ကန်မှု ပေါ်ပေါက်နေသည်ကို မြင်ရသဖြင့် ရုတ်တရက် နိုးကြားလာခဲ့သည်။ မိမိချစ်မြတ်နိုးပြီး ယုံကြည်ခဲ့သော မိမိ၏သားက မိမိ၏ သရဖူကို သိမ်းယူရန်နှင့် သေချာပေါက် မိမိအသက်ကိုပင် သတ်ရန် စီစဉ်နေခဲ့သည်။ အလွန်ကြီးမားသော အန္တရာယ်ကြားတွင် ဒါဝိဒ်သည် အချိန်ကြာမြင့်စွာ ဖိနှိပ်ထားခဲ့သော စိတ်ကျဆင်းမှုကို ဖယ်ရှားလိုက်ပြီး မိမိငယ်စဉ်ဘဝ၏ စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ဤကြောက်မက်ဖွယ် အရေးပေါ်အခြေအနေကို ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ အဗရှလုံသည် မိုင်နှစ်ဆယ်သာ ဝေးသော ဟေဗြုန်တွင် မိမိ၏တပ်များကို စုစည်းနေပြီဖြစ်သည်။ ပုန်ကန်သူများသည် မကြာမီ ယေရုရှလင်မြို့၏ တံခါးဝသို့ ရောက်လာကြမည်။

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏နန်းတော်မှ မြို့တော်ကို ကြည့်ရှုခဲ့သည်—“တည်နေရာအားဖြင့် လှပ၍ တစ်ကမ္ဘာလုံး၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ... ကြီးမြတ်သော ဘုရင်၏မြို့” ဖြစ်သည်။ ဆာလံ ၄၈:၂။ ထိုမြို့ကို သတ်ဖြတ်ခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းသို့ ထိတွေ့စေရမည်ကို တွေးမိ၍ သူတုန်လှုပ်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ ရာဇပလ္လင်အပေါ် သစ္စာရှိနေသေးသော လက်အောက်ခံများကို အကူအညီတောင်းပြီး မြို့တော်ကို ထိန်းသိမ်းရန် တိုက်ပွဲဝင်သင့်သလော။ ယေရုရှလင်မြို့ကို သွေးဖြင့် ပြည့်စေသင့်သလော။ သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ချမှတ်လိုက်သည်။ စစ်ပွဲ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများသည် ရွေးချယ်ထားသော မြို့ပေါ်သို့ မကျရောက်စေရ။ သူသည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မိမိ၏လူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်ကာ မိမိကို ထောက်ခံရန် စုဝေးလာနိုင်သည့် အခွင့်အရေးကို သူတို့အား ပေးမည်။ ဤကြီးမားသော အကျပ်အတည်းတွင် ကောင်းကင်ဘုံက သူ့အား အပ်နှင်းထားသော အာဏာကို ထိန်းသိမ်းရန်သည် ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏လူတို့အပေါ် သူ၏တာဝန်ဖြစ်သည်။ ပဋိပက္ခ၏ ရလဒ်ကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံမည်။

ဒါဝိဒ်သည် နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းတို့ဖြင့် ယေရုရှလင်မြို့၏ တံခါးမှ ထွက်ခွာခဲ့သည်။ မိမိချစ်မြတ်နိုးသောသား၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့် ရာဇပလ္လင်၊ နန်းတော်နှင့် ဘုရားသခင်၏ သေတ္တာတော်တို့မှ မောင်းထုတ်ခံရသည်။ လူတို့သည် အသုဘအခမ်းအနားလို ရှည်လျား၍ ဝမ်းနည်းသော စီတန်းလှည့်လည်မှုဖြင့် လိုက်ပါလာကြသည်။ ခေရသိလူများ၊ ပေလသိလူများနှင့် ဂါသမြို့မှ ဂိတ္တိလူ ခြောက်ရာတို့ပါဝင်သော ဒါဝိဒ်၏ ကိုယ်ရံတော်များသည် အိတ္တဲ၏ အမိန့်အောက်တွင် ဘုရင်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ သဘောသဘာဝအတိုင်း တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်ဘဲ မိမိ၏ကာကွယ်မှုကို ရှာဖွေခဲ့သော ဤလူစိမ်းများကို မိမိ၏ဘေးဒုက္ခတွင် ပါဝင်စေရန် သဘောမတူနိုင်ခဲ့ပါ။ သူတို့သည် မိမိအတွက် ဤကဲ့သို့သော စွန့်လွှတ်မှုကို ပြုရန် အသင့်ရှိနေကြခြင်းကို အံ့ဩကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုရင်သည် ဂိတ္တိလူ အိတ္တဲအား “သင်တို့သည်လည်း ငါတို့နှင့်အတူ အဘယ်ကြောင့် လိုက်လာသနည်း။ သင်၏နေရာသို့ ပြန်၍ ဘုရင်နှင့်အတူ နေပါ။ သင်သည် တိုင်းတစ်ပါးသားဖြစ်သကဲ့သို့ ပြည်နှင်ခံရသူလည်း ဖြစ်၏။ မနေ့ကမှ ရောက်လာသော သင့်ကို ယနေ့ ငါနှင့်အတူ တစ်နေရာမှတစ်နေရာသို့ လှည့်လည်စေသင့်သလော။ ငါသည် မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို မသိဘဲ သွားရမည်ဖြစ်သောကြောင့် သင်ပြန်၍ သင်၏ညီအစ်ကိုများကိုလည်း ပြန်ခေါ်သွားပါ။ ကရုဏာနှင့် သစ္စာသည် သင်နှင့်အတူ ရှိပါစေ” ဟု ဆိုသည်။

အိတ္တဲက “ထာဝရဘုရား အသက်ရှင်တော်မူသည်နှင့် ကျွန်ုပ်၏အရှင်ဘုရင် အသက်ရှင်တော်မူသည်အတိုင်း၊ ကျွန်ုပ်၏အရှင်ဘုရင် ရှိရာအရပ်၊ သေခြင်း၌ဖြစ်စေ အသက်ရှင်ခြင်း၌ဖြစ်စေ၊ ထိုအရပ်၌ပင် ကိုယ်တော်၏ကျွန်ရှိပါမည်” ဟု ပြန်ပြောသည်။ ဤလူတို့သည် အယူမှားဝါဒမှ ထာဝရဘုရား၏ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲလာသူများဖြစ်ပြီး ယခု သူတို့၏ ဘုရားသခင်နှင့် ဘုရင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို မြင့်မြတ်စွာ သက်သေပြခဲ့ကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ အောင်မြင်နိုင်မည်ဟု မထင်ရသော အမှုအတွက် သူတို့၏ အပ်နှံမှုကို ကျေးဇူးတင်သော နှလုံးသားဖြင့် လက်ခံခဲ့ပြီး လူအပေါင်းတို့သည် တောကန္တာရဘက်သို့ သွားရာ ကိဒြုန်ချောင်းကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။

တစ်ဖန် စီတန်းလှည့်လည်မှုသည် ရပ်တန့်သွားသည်။ သန့်ရှင်းသောဝတ်ရုံများ ဝတ်ဆင်ထားသော လူတစ်စုသည် ချဉ်းကပ်လာနေသည်။ “ဇာဒုတ်နှင့် လေဝိအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည်လည်း သူနှင့်အတူရှိပြီး ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို သယ်ဆောင်လာကြသည်ကို ကြည့်ရှုလော့။” ဒါဝိဒ်၏နောက်လိုက်များသည် ဤအရာကို ကောင်းမွန်သော နိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် မှတ်ယူကြသည်။ ထိုသန့်ရှင်းသော သင်္ကေတ၏ ရှိနေခြင်းသည် သူတို့အတွက် လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးအောင်ပွဲ၏ အာမခံချက်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လူတို့ကို သတ္တိပေး၍ ဘုရင်ဘက်သို့ စုဝေးလာစေမည်ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့မှ ၎င်းမရှိခြင်းသည် အဗရှလုံ၏ ထောက်ခံသူများအပေါ် ထိတ်လန့်မှုကို ဖြစ်စေမည်။

သေတ္တာတော်ကို မြင်သောအခါ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းတို့သည် ခဏတာ ဒါဝိဒ်၏နှလုံးသားကို တုန်လှုပ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် မကြာမီ အခြားအတွေးများ သူ့ထံသို့ ရောက်လာသည်။ ဘုရားသခင်၏ အမွေကို အုပ်စိုးရန် ခန့်အပ်ထားသော အုပ်စိုးသူအဖြစ် သူသည် အလွန်အရေးကြီးသော တာဝန်အောက်တွင် ရှိနေသည်။ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် မိမိ၏လူတို့၏ ကောင်းကျိုးသည် ဣသရေလဘုရင်၏ စိတ်ထဲတွင် အဓိကဖြစ်ရမည်။ ခေရုဗိမ်တို့အကြား နေတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ပတ်သက်၍ “ဤအရပ်သည် ငါ၏ငြိမ်ဝပ်ရာဖြစ်၏” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (ဆာလံ ၁၃၂:၁၄)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာမရှိဘဲ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်စေ ဘုရင်ဖြစ်စေ ထိုနေရာမှ ကိုယ်တော်၏ ရှိနေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသော သင်္ကေတကို ဖယ်ရှားပိုင်ခွင့် မရှိပါ။ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏နှလုံးနှင့် အသက်တာသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ချက်များနှင့် သဟဇာတဖြစ်ရမည်ကို သိသည်။ မဟုတ်လျှင် သေတ္တာတော်သည် အောင်မြင်ခြင်း၏ အကြောင်းမဟုတ်ဘဲ ဘေးဒုက္ခ၏ အကြောင်းဖြစ်လာမည်။ သူ၏ကြီးမားသောအပြစ်သည် အမြဲရှေ့တွင် ရှိနေသည်။ ဤပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတသော စီရင်ချက်ကို သူအသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ မိမိအိမ်မှ မခွာရဟု ပြောထားသော ဓားသည် ထုတ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်မည်သို့ ဖြစ်လာမည်ကို သူမသိခဲ့ပါ။ သူတို့၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်သော အုပ်စိုးရှင်၏ အလိုတော်ကို ကိုယ်စားပြု၍ နိုင်ငံတော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေနှင့် ၎င်း၏ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၏ အုတ်မြစ်ဖြစ်သော သန့်ရှင်းသော စည်းမျဉ်းများကို နိုင်ငံတော်၏ မြို့တော်မှ သူဖယ်ရှားရန် မသင့်ပါ။

သူသည် ဇာဒုတ်အား “ဘုရားသခင်၏ သေတ္တာတော်ကို မြို့ထဲသို့ ပြန်သယ်သွားလော့။ ထာဝရဘုရား၏မျက်မှောက်တော်၌ ငါသည် မျက်နှာသာရလျှင် ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို ပြန်ခေါ်လာတော်မူမည်။ ထိုသေတ္တာနှင့် ကိုယ်တော်၏ နေရာတော်ကိုလည်း ငါမြင်ရမည်။ သို့သော် ‘သင်၌ ငါနှစ်သက်ခြင်းမရှိ’ ဟု ကိုယ်တော်မိန့်တော်မူလျှင် ငါသည် ဤအရပ်၌ ရှိ၏။ ကိုယ်တော်နှစ်သက်သကဲ့သို့ ငါ့ကို ပြုတော်မူပါစေ” ဟု အမိန့်ပေးခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်က “သင်သည် ဗျာဒိတ်တော်မြင်သူ မဟုတ်လော”—လူတို့ကို သွန်သင်ရန် ဘုရားသခင် ခန့်အပ်ထားသူ—ဟု ထပ်မံပြောခဲ့သည်။ “မြို့သို့ ငြိမ်သက်စွာ ပြန်ပါ။ သင်၏သားနှစ်ဦးလည်း သင်နှင့်အတူ သွားပါစေ။ သင်၏သား အဟိမတ်နှင့် အဗျာသာ၏သား ယောနသန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ငါသည် တောကန္တာရလွင်ပြင်၌ စောင့်နေမည်။ သင်တို့ထံမှ ငါ့ကို အကြောင်းကြားရန် သတင်းရောက်လာသည်အထိ ဖြစ်သည်။” မြို့ထဲတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ပုန်ကန်သူများ၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို သိရှိကာ မိမိတို့၏သား အဟိမတ်နှင့် ယောနသန်တို့မှတစ်ဆင့် ဘုရင်ထံ လျှို့ဝှက်စွာ ဆက်သွယ်ပေးခြင်းဖြင့် သူ့အတွက် ကောင်းမွန်စွာ အမှုဆောင်နိုင်ကြသည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယေရုရှလင်မြို့ဘက်သို့ ပြန်လှည့်သွားသောအခါ ထွက်ခွာသွားသော လူအုပ်ကြီးအပေါ် ပို၍နက်ရှိုင်းသော အရိပ်တစ်ခု ကျရောက်လာသည်။ သူတို့၏ဘုရင်သည် ထွက်ပြေးသူ၊ သူတို့ကိုယ်တိုင်မှာလည်း အပယ်ခံများ၊ ဘုရားသခင်၏ သေတ္တာတော်ပင် သူတို့ကို စွန့်ခွာသွားပြီဖြစ်၍ အနာဂတ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာနှင့် နိမိတ်ဆိုးများဖြင့် မှောင်မိုက်နေသည်။ “ဒါဝိဒ်သည် သံလွင်တောင်တက်ရာလမ်းအတိုင်း တက်သွားစဉ် ငိုကြွေး၍ ဦးခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ထားကာ ခြေဗလာဖြင့် သွား၏။ သူနှင့်အတူရှိသော လူအပေါင်းတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ဦးခေါင်းကို ဖုံးအုပ်၍ ငိုကြွေးလျက် တက်သွားကြ၏။ တစ်ဦးက ဒါဝိဒ်ထံသို့ လာ၍ ‘အဟိသဖေလသည် အဗရှလုံနှင့်အတူ ပူးပေါင်းကြံစည်သူများထဲတွင် ပါဝင်နေသည်’ ဟု ပြော၏။” တစ်ဖန် ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ဘေးဒုက္ခများတွင် မိမိအပြစ်၏ ရလဒ်များကို အသိအမှတ်ပြုရန် ဖိအားပေးခံရပြန်သည်။ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များအနက် အရည်အချင်းအရှိဆုံးနှင့် အကြံအဆင်အခြင်ဆုံးဖြစ်သော အဟိသဖေလ၏ သစ္စာဖောက်မှုသည် သူ၏မြေးဖြစ်သော ဗာသရှေဘနှင့် ပတ်သက်သော အမှားကြောင့် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့် မိသားစုအရှက်တရားအတွက် လက်စားချေလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ဒါဝိဒ်က ‘အို ထာဝရဘုရား၊ အဟိသဖေလ၏ အကြံအစည်ကို မိုက်မဲသောအကြံအစည်ဖြစ်စေတော်မူပါ’ ဟု ဆုတောင်း၏။” တောင်ထိပ်သို့ ရောက်သောအခါ ဘုရင်သည် ဆုတောင်းလျက် ဦးညွှတ်ကာ မိမိ၏ဝိညာဉ်ဝန်ထုပ်ကို ဘုရားသခင်ထံ ပုံချပြီး ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာကို နှိမ့်ချစွာ တောင်းခံခဲ့သည်။ သူ၏ဆုတောင်းချက်သည် ချက်ချင်းပင် ဖြေကြားခံရသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ အာခိလူ ဟုရှဲသည် ပညာရှိပြီး အရည်အချင်းရှိသော အကြံပေးတစ်ဦးဖြစ်ကာ ဒါဝိဒ်အပေါ် သစ္စာရှိသော မိတ်ဆွေဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြထားသူဖြစ်သည်။ ယခု သူသည် မိမိ၏အဝတ်ကို ဆုတ်ဖြဲကာ ခေါင်းပေါ်၌ မြေမှုန့်တင်ထားလျက် နန်းချခံရသော ထွက်ပြေးနေသည့် ဘုရင်နှင့်အတူ မိမိကံကြမ္မာကို ချိတ်ဆက်ရန် သူ့ထံသို့ လာခဲ့သည်။ ဤသစ္စာရှိပြီး ရိုးသားသောလူသည် မြို့တော်၌ ကျင်းပမည့် အကြံပေးအစည်းအဝေးများတွင် ဘုရင်၏ အကျိုးစီးပွားကို ဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်သူဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်၏ အလင်းပေးခြင်းကဲ့သို့ ဒါဝိဒ်မြင်ခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်၏ တောင်းဆိုချက်အရ ဟုရှဲသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ပြန်သွားပြီး အဗရှလုံထံတွင် မိမိ၏အမှုကို ဆောင်ရွက်ကာ အဟိသဖေလ၏ လိမ္မာသောအကြံကို ပျက်ပြားစေရန် ပြန်သွားခဲ့သည်။

ဤမှောင်မိုက်မှုအတွင်း အလင်းရောင်တစ်စင်း ပေါ်ပေါက်လာသဖြင့် ဘုရင်နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များသည် သံလွင်တောင်၏ အရှေ့ဘက်စောင်းကို ဆင်း၍ ကျောက်တုံးများနှင့် လူသူကင်းမဲ့သော မြေပြင်၊ ရိုင်းစိုင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းများနှင့် ကျောက်တုံးများပြည့်၍ မတ်စောက်သော လမ်းများကို ဖြတ်ကျော်ကာ ယော်ဒန်မြစ်ဘက်သို့ ဆက်လက်သွားကြသည်။ “ဘုရင်ဒါဝိဒ်သည် ဗဟုရိမ်မြို့သို့ ရောက်သောအခါ ရှောလုအမျိုး၏ အိမ်တော်မှ ဂေရာ၏သား ရှိမိအမည်ရှိသူ ထိုအရပ်မှ ထွက်လာ၍ လမ်းတစ်လျှောက် ကျိန်ဆဲလျက် လာ၏။ သူသည် ဒါဝိဒ်နှင့် ဘုရင်ဒါဝိဒ်၏ ကျွန်အပေါင်းတို့ထံသို့ ကျောက်ခဲများ ပစ်၏။ လူအပေါင်းတို့နှင့် သူရဲကောင်းများသည် သူ၏ညာဘက်နှင့် ဘယ်ဘက်တွင် ရှိကြ၏။ ရှိမိက ကျိန်ဆဲသောအခါ ‘ထွက်သွား၊ ထွက်သွား၊ သွေးသံရဲရဲလူ၊ အဘျာလူသား။ ထာဝရဘုရားသည် သင်အစား အုပ်စိုးခဲ့သော ရှောလုအမျိုး၏ သွေးအားလုံးကို သင်၏အပေါ်သို့ ပြန်ယူဆောင်လာတော်မူပြီ။ ထာဝရဘုရားသည် နိုင်ငံတော်ကို သင်၏သားအဗရှလုံလက်သို့ အပ်တော်မူပြီ။ သင်သည် သွေးသံရဲရဲလူဖြစ်သောကြောင့် သင်၏အပြစ်၌ ဖမ်းဆီးခံရပြီ’ ဟု ဆို၏။”

ဒါဝိဒ် အောင်မြင်နေစဉ် ရှိမိသည် စကားဖြင့်ဖြစ်စေ လုပ်ရပ်ဖြင့်ဖြစ်စေ မိမိသည် သစ္စာရှိသော လက်အောက်ခံမဟုတ်ကြောင်း မဖော်ပြခဲ့ပါ။ သို့သော် ဘုရင်၏ဒုက္ခ၌ ဤဗင်္ယာမိန်လူသည် မိမိ၏အမှန်တကယ် သဘောသဘာဝကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ရှိစဉ် ဒါဝိဒ်ကို ဂုဏ်ပြုခဲ့သော်လည်း အရှက်ရမှုတွင် သူ့ကို ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ အောက်တန်းကျ၍ တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သောသူဖြစ်သဖြင့် သူသည် အခြားသူများကို မိမိကဲ့သို့သော သဘောသဘာဝရှိသူများအဖြစ် မြင်ခဲ့ပြီး စာတန်၏ သြဇာခံရကာ ဘုရားသခင် အပြစ်ပေးဆုံးမထားသောသူအပေါ် မိမိ၏မုန်းတီးမှုကို ဖျော်ဖြေခဲ့သည်။ ဒုက္ခရောက်နေသူတစ်ဦးကို အောင်နိုင်ရန်၊ ကဲ့ရဲ့ရန် သို့မဟုတ် နှိပ်စက်ရန် လူကို ဦးဆောင်သော စိတ်ဓာတ်သည် စာတန်၏ စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။

ရှိမိ၏ ဒါဝိဒ်အပေါ် စွပ်စွဲချက်များသည် လုံးဝမှားယွင်းပြီး အခြေအမြစ်မရှိသော ရန်လိုသည့် အသရေဖျက်မှုသာ ဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် ရှောလု သို့မဟုတ် သူ၏အိမ်တော်အပေါ် မည်သည့်အမှားမျှ မကျူးလွန်ခဲ့ပါ။ ရှောလုသည် သူ၏လက်ထဲတွင် အပြည့်အဝ ရှိနေချိန်၊ သူ့ကို သတ်နိုင်ခဲ့သော်လည်း သူ၏အဝတ်အစွန်းကိုသာ ဖြတ်ခဲ့ပြီး ထာဝရဘုရား၏ ဘိသိက်ခံသူအပေါ် ထိုမျှလောက် မလေးမစားပြုမိခြင်းအတွက်ပင် မိမိကိုယ်ကို ပြစ်တင်ခဲ့သည်။

ဒါဝိဒ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် သားရဲတစ်ကောင်ကဲ့သို့ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံနေရစဉ်ပင် လူ့အသက်ကို မြင့်မြတ်စွာ မှတ်ယူခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသော သက်သေတစ်ရပ် ပေးထားခဲ့သည်။ တစ်နေ့တွင် အဒုလံလိုဏ်ဂူ၌ ပုန်းနေစဉ် မိမိငယ်ဘဝ၏ အေးချမ်းလွတ်လပ်သောဘဝကို ပြန်လည်တွေးမိ၍ ထွက်ပြေးနေသောသူက “ဗက်လင်မြို့တံခါးနားရှိ ရေတွင်းထဲက ရေကို တစ်စုံတစ်ယောက်က ငါ့အား သောက်စေမည်ဆိုလျှင် ကောင်းမည်” ဟု အော်ပြောခဲ့သည်။ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၃:၁၃-၁၇။ ထိုအချိန်က ဗက်လင်မြို့သည် ဖိလိတ္တိလူတို့၏ လက်ထဲတွင် ရှိနေသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်၏တပ်ထဲမှ အင်အားကြီးသူ သုံးဦးသည် အစောင့်များကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဗက်လင်မြို့မှ ရေကို မိမိတို့၏အရှင်ထံ ယူဆောင်လာကြသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ထိုရေကို မသောက်နိုင်ခဲ့ပါ။ “ငါသည် ဤအရာကို မသောက်ရ” ဟု သူအော်ပြောသည်။ “မိမိတို့အသက်ကို အန္တရာယ်ပြု၍ သွားခဲ့သော လူတို့၏ သွေးမဟုတ်သလော” ထို့နောက် ဒါဝိဒ်သည် ထိုရေကို ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ရိုသေစွာ သွန်ချခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်သည် စစ်သူရဲတစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏ဘဝအများစုကို အကြမ်းဖက်မှုမြင်ကွင်းများကြားတွင် ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော်လည်း ထိုသို့သော စမ်းသပ်မှုကို ဖြတ်သန်းခဲ့သူများအနက် အနည်းငယ်မျှသာ ဒါဝိဒ်ကဲ့သို့ ၎င်း၏ စိတ်နှလုံးကို ခက်ထန်၍ ကိုယ်ကျင့်တရားပျက်ပြားစေသော သြဇာ၏ ထိခိုက်မှုမှ အနည်းငယ်သာ ထိခိုက်ခဲ့ကြသည်။

ဒါဝိဒ်၏ တူဖြစ်သူ အဘိရှဲသည် သူ၏တပ်မှူးများအနက် သတ္တိအရှိဆုံးတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ရှိမိ၏ စော်ကားသောစကားများကို သည်းခံစွာ နားမထောင်နိုင်ခဲ့ပါ။ “ဤသေခွေးသည် ကျွန်ုပ်၏အရှင်ဘုရင်ကို အဘယ်ကြောင့် ကျိန်ဆဲရသနည်း။ ကျွန်ုပ်သွား၍ သူ၏ဦးခေါင်းကို ဖြတ်ခွင့်ပြုပါ” ဟု သူအော်ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရင်က သူ့ကို တားမြစ်ခဲ့သည်။ “ငါ့သားပင် ... ငါ့အသက်ကို ရှာနေသည်။ ထို့ထက် ဤဗင်္ယာမိန်လူက ထိုသို့ပြုမည်မှာ အဘယ်မျှလောက် မဖြစ်နိုင်သနည်း။ သူ့ကိုထားလိုက်၊ ကျိန်ဆဲပါစေ။ ထာဝရဘုရားက သူ့ကို ထိုသို့ပြုရန် အမိန့်ပေးတော်မူခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ငါ၏ဒုက္ခကို ထာဝရဘုရားကြည့်ရှုတော်မူပြီး ယနေ့ သူကျိန်ဆဲခြင်းအတွက် ထာဝရဘုရားက ငါ့အား ကောင်းကျိုးပြန်ပေးတော်မူမည် ဖြစ်နိုင်သည်” ဟု ဆိုသည်။

ကိုယ်စိတ်နှစ်ပါးသည် ဒါဝိဒ်အား ခါးသီး၍ အရှက်ရစေသော အမှန်တရားများကို ပြောနေခဲ့သည်။ သူ၏သစ္စာရှိလက်အောက်ခံများက သူ၏ကံကြမ္မာ ရုတ်တရက် ပြောင်းပြန်လှန်သွားခြင်းကို အံ့ဩနေကြသော်လည်း ဘုရင်အတွက်တော့ ထိုအရာသည် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှု မဟုတ်ပါ။ ဤကဲ့သို့သောအချိန်တစ်ချိန် ရောက်လာမည်ဟု သူမကြာခဏ ကြိုတင်ခံစားခဲ့ဖူးသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏အပြစ်များကို ဤမျှကြာမြင့်စွာ သည်းခံပြီး ထိုက်တန်သော အပြစ်ဒဏ်ကို အဘယ်ကြောင့် နှောင့်နှေးစေတော်မူသည်ကို သူအံ့ဩခဲ့ဖူးသည်။ ယခု အလျင်အမြန်နှင့် ဝမ်းနည်းစွာ ထွက်ပြေးနေစဉ်၊ ခြေဗလာဖြင့် သွားရပြီး တော်ဝင်အဝတ်အစားများအစား အလျှော်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားကာ သူ၏နောက်လိုက်များ၏ ငိုကြွေးသံများသည် တောင်ကုန်းများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေချိန်တွင် သူချစ်မြတ်နိုးသော မြို့တော်ကို—မိမိ၏အပြစ် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည့်နေရာကို—စဉ်းစားခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် သည်းခံရှည်မြဲခြင်းကို အမှတ်ရသောအခါ သူသည် လုံးဝမျှော်လင့်ချက်မဲ့နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိအား ကရုဏာဖြင့် ဆက်လက်ဆက်ဆံတော်မူမည်ဟု သူခံစားခဲ့သည်။

အပြစ်ကျူးလွန်သူများစွာသည် ဒါဝိဒ်၏ ကျဆုံးခြင်းကို ညွှန်ပြ၍ မိမိတို့၏အပြစ်ကို ဆင်ခြေပေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဒါဝိဒ်၏ နောင်တနှင့် နှိမ့်ချမှုကို ပြသသူ မည်မျှနည်းပါးသနည်း။ သူပြသခဲ့သော သည်းခံခြင်းနှင့် ကြံ့ကြံ့ခံနိုင်ခြင်းဖြင့် ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းနှင့် အပြစ်ဒဏ်ကို ခံယူနိုင်သူ မည်မျှနည်းပါးသနည်း။ သူသည် မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် မိမိတာဝန်ကို ဆောင်ရွက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ သူ၏နိုင်ငံတော် တည်ဆောက်ရေးအတွက် အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး သူ၏အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် ယခင်က မရရှိဖူးသည့် အင်အားနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်တည်ဆောက်ရန် အဖိုးတန်ပစ္စည်းများကို စုဆောင်းခဲ့သည်။ ယခု သူ၏ဘဝတစ်လျှောက် ကြိုးစားအားထုတ်မှုအားလုံးသည် ဖျက်ဆီးပစ်ခံရတော့မည်လော။ နှစ်ပေါင်းများစွာ မြင့်မြတ်စွာ အပ်နှံ၍ ကြိုးစားခဲ့မှုများ၏ ရလဒ်များ၊ ပါရမီ၊ အပ်နှံမှုနှင့် နိုင်ငံရေးအုပ်ချုပ်မှုတို့၏ လက်ရာများသည် ဘုရားသခင်၏ဂုဏ်အသရေကိုလည်း မဂရုစိုက်၊ ဣသရေလ၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝမှုကိုလည်း မဂရုစိုက်သော မဆင်မခြင် သစ္စာဖောက်သား၏ လက်ထဲသို့ ရောက်သွားရမည်လော။ ဤကြီးမားသော ဒုက္ခတွင် ဒါဝိဒ်သည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ညည်းညူမည်ဆိုလျှင် မည်မျှ သဘာဝကျမည်နည်း။

သို့သော် သူ၏ဒုက္ခ၏ အကြောင်းရင်းကို မိမိအပြစ်ထဲတွင် မြင်ခဲ့သည်။ ပရောဖက် မိက္ခာ၏ စကားများသည် ဒါဝိဒ်၏နှလုံးသားကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သော စိတ်ဓာတ်ကို ဖော်ပြသည်။ “ငါသည် မှောင်မိုက်၌ ထိုင်ရသော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် ငါ့အလင်းဖြစ်တော်မူမည်။ ငါသည် ထာဝရဘုရားကို ပြစ်မှားသောကြောင့် ကိုယ်တော်၏ အမျက်ကို ခံမည်။ ကိုယ်တော်သည် ငါ့အမှုကို ခုခံတော်မူ၍ ငါ့အတွက် တရားစီရင်ပေးတော်မူသည့်တိုင်အောင် ခံမည်။” မိက္ခာ ၇:၈၊ ၉။ ထာဝရဘုရားသည် ဒါဝိဒ်ကို မစွန့်ပစ်ခဲ့ပါ။ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော အမှားနှင့် စော်ကားမှုများအောက်တွင် သူသည် နှိမ့်ချ၊ တစ်ကိုယ်ကောင်းမဆန်၊ ရက်ရော၍ နာခံတတ်သူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ပြသခဲ့သည့် သူ၏အတွေ့အကြုံ ဤအခန်းသည် သူ၏ဘဝတစ်လျှောက် အမြင့်မြတ်ဆုံးသော အခန်းများထဲမှ တစ်ခန်းဖြစ်သည်။ ဣသရေလ၏ အုပ်စိုးရှင်သည် ဤမျှနက်ရှိုင်းသော အပြင်ပန်းအရှက်ရမှုအချိန်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၏အမြင်၌ ယခုထက် ပို၍ အမှန်တကယ်ကြီးမြတ်ခဲ့ဖူးခြင်း မရှိပါ။

ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်ကို ပြစ်တင်ဆုံးမခြင်းမရှိဘဲ အပြစ်၌ ဆက်လက်နေခွင့်ပြုကာ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ချက်များကို ချိုးဖောက်နေသော်လည်း သူ၏ ရာဇပလ္လင်ပေါ်၌ ငြိမ်းချမ်းမှုနှင့် ချမ်းသာကြွယ်ဝမှု၌ ဆက်လက်နေခွင့်ပြုခဲ့ပါက ဘုရားမဲ့သူနှင့် သံသယဝါဒီတို့သည် ဒါဝိဒ်၏သမိုင်းကို သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဘာသာတရားကို အရှက်ရစေသော အကြောင်းအရာအဖြစ် ကိုးကားရန် အကြောင်းပြချက်တစ်စုံတစ်ရာ ရရှိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဒါဝိဒ်ကို ဖြတ်သန်းစေခဲ့သော အတွေ့အကြုံမှတစ်ဆင့် အပြစ်ကို သည်းခံခြင်း သို့မဟုတ် ဆင်ခြေပေးခြင်း မပြုနိုင်ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။ ဒါဝိဒ်၏သမိုင်းကလည်း အပြစ်နှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ ဆက်ဆံမှုများတွင် ရည်ရွယ်ထားသော ကြီးမြတ်သောအဆုံးသတ်များကို မြင်စေသည်။ အမှောင်မိုက်ဆုံး စီရင်ချက်များမှတစ်ဆင့်ပင် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးပြုခြင်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်များ မည်သို့ အကောင်အထည်ပေါ်လာသည်ကို ခြေရာခံနိုင်စေသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒါဝိဒ်ကို တုတ်အောက်သို့ ရောက်စေခဲ့သော်လည်း သူ့ကို မဖျက်ဆီးခဲ့ပါ။ မီးဖိုသည် သန့်စင်ရန်ဖြစ်ပြီး လောင်ကျွမ်းဖျက်ဆီးရန် မဟုတ်ပါ။ ထာဝရဘုရားက “သူတို့သည် ငါ၏စည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်၍ ငါ၏ပညတ်များကို မစောင့်ထိန်းလျှင် သူတို့၏ပြစ်မှားခြင်းကို တုတ်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ သူတို့၏အပြစ်ကို ရိုက်နှက်ခြင်းဖြင့်လည်းကောင်း စစ်ဆေးမည်။ သို့သော် ငါ၏ကရုဏာကို သူ့ထံမှ လုံးဝမဖယ်ရှား၊ ငါ၏သစ္စာကိုလည်း မပျက်စီးစေရ” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဆာလံ ၈၉:၃၁-၃၃။

ဒါဝိဒ် ယေရုရှလင်မြို့မှ ထွက်ခွာပြီး မကြာမီ အဗရှလုံနှင့် သူ၏တပ်သည် ဝင်ရောက်လာကာ တိုက်ပွဲမရှိဘဲ ဣသရေလ၏ ခိုင်ခံ့သောနေရာကို သိမ်းပိုက်လိုက်ကြသည်။ ဟုရှဲသည် နန်းသစ်တက်သော ဘုရင်ကို ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်သူများထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး မင်းသားသည် မိမိဖခင်၏ မိတ်ဆွေဟောင်းနှင့် အကြံပေးဟောင်း၏ ပူးပေါင်းလာမှုကြောင့် အံ့ဩဝမ်းမြောက်ခဲ့သည်။ အဗရှလုံသည် အောင်မြင်မည်ကို ယုံကြည်စိတ်ချနေသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူ၏အကြံအစည်များသည် အောင်မြင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထီးနန်းကို ခိုင်မာစေရန်နှင့် နိုင်ငံ၏ ယုံကြည်မှုကို ရရှိရန် စိတ်အားထက်သန်သဖြင့် ဟုရှဲကို မိမိ၏နန်းတော်သို့ ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံခဲ့သည်။

အဗရှလုံသည် ယခု အင်အားကြီးသော တပ်အများအပြားဖြင့် ဝန်းရံထားသော်လည်း ထိုတပ်သည် အများအားဖြင့် စစ်ပွဲအတွက် လေ့ကျင့်မထားသော လူများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ယခုအချိန်အထိ သူတို့သည် တိုက်ပွဲထဲသို့ မဝင်ရသေးပါ။ အဟိသဖေလသည် ဒါဝိဒ်၏ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့နေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ကောင်းစွာသိသည်။ နိုင်ငံ၏ အစိတ်အပိုင်းအများအပြားသည် သူ့အပေါ် သစ္စာရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် စစ်ပွဲအတွေ့အကြုံရှိ၍ ဘုရင်အပေါ် သစ္စာရှိသော စစ်သည်များ ရှိနေပြီး သူ၏တပ်ကိုလည်း အရည်အချင်းရှိ၍ အတွေ့အကြုံရင့်သော ဗိုလ်ချုပ်များက အုပ်ချုပ်နေကြသည်။ ဘုရင်သစ်ကို ထောက်ခံသည့် ပထမဆုံး စိတ်အားထက်သန်မှု ပြင်းထန်ခြင်းပြီးနောက် တုံ့ပြန်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်ပေါ်လာမည်ကို အဟိသဖေလ သိသည်။ ပုန်ကန်မှု မအောင်မြင်ပါက အဗရှလုံသည် ဖခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်သေးသည်။ ထိုအခါ အဟိသဖေလသည် သူ၏အဓိကအကြံပေးအဖြစ် ပုန်ကန်မှုအတွက် အပြစ်အရှိဆုံးသူဟု သတ်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အပြင်းထန်ဆုံး အပြစ်ဒဏ်သည် သူ့အပေါ် ကျရောက်မည်။ အဗရှလုံ နောက်ပြန်ဆုတ်နိုင်မည့် အခွင့်အရေးကို တားဆီးရန် အဟိသဖေလသည် တစ်နိုင်ငံလုံး၏ အမြင်တွင် သင့်မြတ်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့စေမည့် လုပ်ရပ်တစ်ရပ်ကို ပြုရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ငရဲကဲ့သို့ ဆိုးယုတ်သော လိမ္မာမှုဖြင့် ဤစည်းကမ်းမဲ့ နိုင်ငံရေးသမားသည် ပုန်ကန်မှုအပေါ် သွေးသားမသင့်သော အပြစ်ကို ထပ်ပေါင်းရန် အဗရှလုံကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဣသရေလအမျိုးသားအားလုံး၏ရှေ့တွင် အရှေ့တိုင်းနိုင်ငံများ၏ ထုံးစံအတိုင်း ဖခင်၏ မယားငယ်များကို မိမိအတွက် ယူရမည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် ဖခင်၏ ရာဇပလ္လင်ကို မိမိဆက်ခံကြောင်း ကြေညာခြင်းဖြစ်မည်။ အဗရှလုံသည်လည်း ထိုညစ်ညမ်းသော အကြံပြုချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပရောဖက်မှတစ်ဆင့် ဒါဝိဒ်အား ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူခဲ့သော စကားပြည့်စုံလာသည်။ “သင်၏အိမ်မှပင် ဆိုးညစ်သောအမှုကို သင့်အပေါ်သို့ ဆောင်ရွက်စေမည်။ သင့်မျက်မှောက်တွင် သင့်မယားများကို ယူ၍ သင့်အိမ်နီးချင်းအား ပေးမည်။ ... သင်သည် ထိုအမှုကို လျှို့ဝှက်စွာ ပြုခဲ့သော်လည်း ငါသည် ဤအမှုကို ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့၏ရှေ့၊ နေ၏ရှေ့တွင် ပြုမည်။” ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၂:၁၁၊ ၁၂။ ဘုရားသခင်သည် ဤဆိုးယုတ်သော လုပ်ရပ်များကို ဖြစ်စေရန် လှုံ့ဆော်တော်မူခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ဒါဝိဒ်၏အပြစ်ကြောင့် ၎င်းတို့ကို တားဆီးရန် မိမိ၏တန်ခိုးကို အသုံးမပြုခဲ့ပါ။

အဟိသဖေလသည် သူ၏ဉာဏ်ပညာကြောင့် အလွန်လေးစားခံရသော်လည်း ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော ဉာဏ်အလင်းကို ကင်းမဲ့နေခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ပညာ၏အစဖြစ်၏” (သုတ္တံ ၉:၁၀)။ ထိုအရာကို အဟိသဖေလ မပိုင်ဆိုင်ခဲ့ပါ။ သို့မဟုတ်လျှင် သွေးသားမသင့်သော အပြစ်ပေါ်တွင် သစ္စာဖောက်မှု၏ အောင်မြင်ခြင်းကို အခြေခံထားနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ဖောက်ပြန်သောနှလုံးသားရှိသူများသည် မိမိတို့၏အကြံအစည်များကို တားဆီးမည့် အုပ်စိုးသော ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်မရှိသကဲ့သို့ ဆိုးယုတ်မှုများကို ကြံစည်ကြသည်။ သို့သော် “ကောင်းကင်ဘုံ၌ ထိုင်တော်မူသောသူသည် ရယ်တော်မူမည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ပြက်ရယ်ပြုတော်မူမည်။” ဆာလံ ၂:၄။ ထာဝရဘုရားက “သူတို့သည် ငါ၏အကြံကို မလိုချင်ကြ။ ငါ၏ဆုံးမခြင်းအားလုံးကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည်။ ထို့ကြောင့် မိမိတို့၏လမ်းစဉ်၏ အသီးကို မိမိတို့စားရကြမည်။ မိမိတို့၏အကြံအစည်များဖြင့် ပြည့်ဝကြရမည်။ ရိုးသားသောသူများ၏ လမ်းလွဲခြင်းသည် သူတို့ကို သတ်လိမ့်မည်။ မိုက်မဲသူတို့၏ ချမ်းသာကြွယ်ဝခြင်းသည် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သုတ္တံ ၁:၃၀-၃၂။

မိမိ၏လုံခြုံရေးကို ရရှိရန် ကြံစည်မှု အောင်မြင်သွားသောအခါ အဟိသဖေလသည် ဒါဝိဒ်အပေါ် ချက်ချင်း အရေးယူရန် အဗရှလုံအား တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ “ယခု ကျွန်ုပ်သည် လူတစ်သောင်းနှစ်ထောင်ကို ရွေးချယ်ပါရစေ” ဟု သူပြောသည်။ “ယနေ့ည ဒါဝိဒ်နောက်သို့ လိုက်ရန် ထ၍ သူသည် မောပန်း၍ အားနည်းနေချိန်တွင် သူ့အပေါ် ရုတ်တရက် ကျရောက်စေမည်။ သူ့ကို ကြောက်ရွံ့စေမည်။ သူနှင့်အတူရှိသော လူအပေါင်းတို့သည် ထွက်ပြေးကြမည်။ ဘုရင်တစ်ဦးတည်းကိုသာ သတ်မည်။ ထိုအခါ လူအပေါင်းတို့ကို သင့်ထံသို့ ပြန်ခေါ်လာမည်။” ဤအစီအစဉ်ကို ဘုရင်၏အကြံပေးများက အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ ဤအကြံကို လိုက်နာခဲ့ပါက ထာဝရဘုရားက တိုက်ရိုက်ဝင်ရောက်၍ သူ့ကို ကယ်တင်ခြင်းမပြုလျှင် ဒါဝိဒ်သည် အသတ်ခံရမည်မှာ သေချာသည်။ သို့သော် ကျော်ကြားသော အဟိသဖေလ၏ ဉာဏ်ပညာထက် မြင့်မြတ်သော ဉာဏ်ပညာတစ်ရပ်က ဖြစ်ရပ်များကို ဦးဆောင်နေခဲ့သည်။ “အဗရှလုံအပေါ် ဆိုးညစ်မှုကို ဆောင်ကြဉ်းရန်အလို့ငှာ အဟိသဖေလ၏ ကောင်းသောအကြံကို ပျက်စေရန် ထာဝရဘုရားသည် အမိန့်တော်မူထားခဲ့သည်။”

ဟုရှဲကို အကြံပေးအစည်းအဝေးသို့ မခေါ်ခဲ့ကြပါ။ သူလျှိုတစ်ဦးအဖြစ် သံသယဝင်ခံရမည်စိုးသဖြင့် မမေးမြန်းဘဲ မိမိကိုယ်တိုင် မဝင်ရောက်ခဲ့ပါ။ သို့သော် အစည်းအဝေးပြီးသွားသောအခါ ဖခင်၏အကြံပေးကို အလွန်လေးစားသော အဗရှလုံသည် အဟိသဖေလ၏ အစီအစဉ်ကို ဟုရှဲအား တင်ပြခဲ့သည်။ ဟုရှဲသည် ထိုအစီအစဉ်ကို လိုက်နာပါက ဒါဝိဒ်သည် ကျဆုံးမည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် “အဟိသဖေလပေးသော အကြံသည် ယခုအချိန်တွင် မကောင်းပါ။ သင်၏ဖခင်နှင့် သူ၏လူများသည် အင်အားကြီးသူများဖြစ်ကြောင်း သင်သိသည်။ သူတို့သည် လယ်ပြင်၌ သားပေါက်များ လုယူခံရသော ဝက်ဝံကဲ့သို့ စိတ်ဆိုးနေကြသည်။ သင်၏ဖခင်သည် စစ်သူရဲဖြစ်၍ လူတို့နှင့်အတူ တည်းခိုမည်မဟုတ်။ သူသည် ယခု တွင်းတစ်တွင်း သို့မဟုတ် အခြားတစ်နေရာတွင် ပုန်းနေမည်” ဟု ဆိုခဲ့သည်။ အဗရှလုံ၏တပ်များက ဒါဝိဒ်နောက်သို့ လိုက်လျှင် ဘုရင်ကို ဖမ်းဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း၊ ပြန်လည်ရှုံးနိမ့်ပါက သူတို့၏စိတ်ဓာတ်ကို ကျဆင်းစေပြီး အဗရှလုံ၏အမှုကို အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေမည်ဖြစ်ကြောင်း သူက အကြောင်းပြခဲ့သည်။ “အကြောင်းမူကား ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် သင်၏ဖခင်သည် အင်အားကြီးသူဖြစ်ကြောင်း သိကြသည်။ သူနှင့်အတူရှိသူများသည်လည်း ရဲရင့်သောသူများ ဖြစ်ကြသည်” ဟု ဆိုသည်။ ထို့နောက် အာဏာ၏ အပြင်ပန်းပြသမှုကို နှစ်သက်သော အချည်းနှီးနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သော သဘာဝအတွက် ဆွဲဆောင်မှုရှိသည့် အစီအစဉ်တစ်ခုကို အကြံပြုခဲ့သည်။ “ဒါနနှင့် ဗေရရှေဘတို့မှစ၍ ပင်လယ်ကမ်းနားရှိ သဲကဲ့သို့ များပြားသော ဣသရေလအမျိုးသားအားလုံးကို သင့်ထံသို့ စုဝေးစေပြီး သင်ကိုယ်တိုင် စစ်တိုက်ရန် သွားပါရန် အကျွန်ုပ်အကြံပေးပါ၏။ ထိုအခါ သူတွေ့ရှိမည့်နေရာ၌ သူ့အပေါ် ကျရောက်မည်။ မြေပေါ်သို့ နှင်းကျသကဲ့သို့ သူ့အပေါ် ကျရောက်မည်။ သူနှင့်အတူရှိသော လူများထဲမှ တစ်ဦးမျှ မကျန်စေရ။ ထို့အပြင် သူသည် မြို့တစ်မြို့ထဲသို့ ဝင်သွားပါက ဣသရေလအမျိုးသားအားလုံးသည် ထိုမြို့သို့ ကြိုးများယူလာပြီး ထိုမြို့၌ ကျောက်တုံးငယ်တစ်တုံးမျှ မတွေ့ရတော့သည်အထိ မြစ်ထဲသို့ ဆွဲချမည်။”

“အဗရှလုံနှင့် ဣသရေလလူအပေါင်းတို့က အာခိလူ ဟုရှဲ၏အကြံသည် အဟိသဖေလ၏အကြံထက် ကောင်းသည်ဟု ဆိုကြ၏။” သို့သော် အဗရှလုံ၏ ဤဆိုးရွားသော အမှား၏ ရလဒ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ကြိုမြင်သူတစ်ဦး ရှိခဲ့သည်။ အဟိသဖေလသည် ပုန်ကန်သူတို့၏ အမှုသည် ရှုံးနိမ့်ပြီကို သိခဲ့သည်။ မင်းသား၏ ကံကြမ္မာ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ၏အကြီးမားဆုံး အပြစ်များကို လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သော အကြံပေးအတွက် မျှော်လင့်ချက်မရှိကြောင်းလည်း သိခဲ့သည်။ အဟိသဖေလသည် အဗရှလုံအား ပုန်ကန်ရန် အားပေးခဲ့သည်။ ဖခင်ကို အရှက်ရစေမည့် အလွန်ရွံရှာဖွယ် ဆိုးယုတ်မှုသို့ သူ့ကို အကြံပေးခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်ကို သတ်ရန် အကြံပေးပြီး ထိုအမှုကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ မိမိ၏ဘုရင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်မည့် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးကို မိမိကိုယ်တိုင် ဖြတ်တောက်ခဲ့သည်။ ယခု အဗရှလုံပင် အခြားသူတစ်ဦးကို သူ့ထက် ဦးစားပေးခဲ့သည်။ မနာလို၊ ဒေါသထွက်ပြီး စိတ်ပျက်အားငယ်သော အဟိသဖေလသည် “မိမိအိမ်၊ မိမိမြို့သို့ ပြန်သွားပြီး မိမိအိမ်သူအိမ်သားများကို စီမံကာ မိမိကိုယ်ကို ကြိုးဆွဲချ၍ သေဆုံးခဲ့သည်။” ဤသည်မှာ မြင့်မားသော အရည်အချင်းများ အားလုံးရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်ကို မိမိ၏အကြံပေးအဖြစ် မထားခဲ့သူ၏ ဉာဏ်ပညာ၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် လူတို့ကို မြှောက်ပင့်သော ကတိများဖြင့် ဆွဲဆောင်သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် လူတိုင်းက “အပြစ်၏အခသည် သေခြင်းဖြစ်၏” ကို တွေ့ရမည်။ ရောမ ၆:၂၃။

ဟုရှဲသည် မိမိ၏အကြံကို အပြောင်းအလဲမြန်သော ဘုရင်က လိုက်နာမည်မသေချာသဖြင့် အချိန်မဖြုန်းဘဲ ဒါဝိဒ်ကို ယော်ဒန်မြစ်၏ အခြားဘက်သို့ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံသို့လည်း သူတို့၏သားများမှတစ်ဆင့် ပို့ပေးရန် သတင်းစကားကို ပေးခဲ့သည်။ “အဟိသဖေလသည် အဗရှလုံနှင့် ဣသရေလအကြီးအကဲများအား ဤသို့ဤသို့ အကြံပေးခဲ့သည်။ အကျွန်ုပ်လည်း ဤသို့ဤသို့ အကြံပေးခဲ့ပါ၏။ ထို့ကြောင့် ... ယနေ့ည တောကန္တာရလွင်ပြင်၌ မတည်းခိုဘဲ အလျင်အမြန် ဖြတ်ကျော်သွားပါ။ မဟုတ်လျှင် ဘုရင်နှင့် သူနှင့်အတူရှိသော လူအပေါင်းတို့ကို မျိုချသကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။”

လူငယ်များသည် သံသယဝင်ခံရ၍ လိုက်လံဖမ်းဆီးခံရသော်လည်း အန္တရာယ်များသော သူတို့၏တာဝန်ကို အောင်မြင်စွာ ထမ်းဆောင်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုပထမနေ့ ထွက်ပြေးပြီးနောက် အလုပ်ပင်ပန်းမှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုတို့ကြောင့် အားအင်ကုန်ခန်းနေသော ဒါဝိဒ်သည် ထိုညတွင် ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏သားက သူ့အသက်ကို ရှာနေကြောင်း သတင်းရရှိခဲ့သည်။

ဤကြောက်မက်ဖွယ် အန္တရာယ်တွင် အလွန်ရက်စက်စွာ အမှားပြုခံရသော ဖခင်နှင့် ဘုရင်၏ ခံစားချက်များ မည်သို့ဖြစ်မည်နည်း။ “အလွန်ရဲရင့်သောသူ”၊ စစ်သူရဲ၊ စကားတော်သည် ဥပဒေဖြစ်သော ဘုရင်တစ်ဦး၊ ချစ်မြတ်နိုး၍ အလိုလိုက်ကာ ပညာမဲ့စွာ ယုံကြည်ခဲ့သော သား၏ သစ္စာဖောက်ခြင်းကို ခံရသူ၊ ဂုဏ်နှင့် သစ္စာ၏ အခိုင်မာဆုံး ချည်နှောင်မှုများဖြင့် မိမိနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော လက်အောက်ခံများ၏ အမှားပြုခြင်းနှင့် စွန့်ပစ်ခြင်းကို ခံရသူ—ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏နှလုံးသားထဲမှ ခံစားချက်များကို မည်သည့်စကားများဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သနည်း။ သူ၏ အမှောင်မိုက်ဆုံး စမ်းသပ်မှုအချိန်တွင် ဒါဝိဒ်၏နှလုံးသည် ဘုရားသခင်အပေါ် တည်ငြိမ်နေခဲ့ပြီး သူသည် သီချင်းဆိုခဲ့သည်။

“အို ထာဝရဘုရား၊ ငါ့ကို နှောင့်ယှက်သောသူတို့သည် အဘယ်မျှများပြားကြပါသနည်း။
ငါ့ကို ဆန့်ကျင်ထကြသောသူတို့သည် အများအပြားရှိကြပါ၏။
ငါ့ဝိညာဉ်နှင့် ပတ်သက်၍ ပြောဆိုသူများစွာတို့က၊
သူ့အတွက် ဘုရားသခင်ထံ၌ ကယ်တင်ခြင်းမရှိဟု ဆိုကြပါ၏။
သို့သော် အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်အတွက် ဒိုင်းလွှားဖြစ်တော်မူ၏။
ကျွန်ုပ်၏ ဘုန်းတော်နှင့် ကျွန်ုပ်၏ဦးခေါင်းကို မြှောက်ပေးတော်မူသောသူ ဖြစ်တော်မူ၏။
ကျွန်ုပ်သည် အသံဖြင့် ထာဝရဘုရားကို အော်ဟစ်ခဲ့ပါ၏။
ကိုယ်တော်သည် သန့်ရှင်းသောတောင်တော်မှ ကျွန်ုပ်ကို ကြားတော်မူ၏။
ကျွန်ုပ်သည် အိပ်၍ အိပ်ပျော်ခဲ့ပါ၏။
ထာဝရဘုရားသည် ကျွန်ုပ်ကို ထောက်မတော်မူသောကြောင့် နိုးထလာပါ၏။
ကျွန်ုပ်ပတ်လည်၌ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဆန့်ကျင်၍ စုဝေးနေသော လူတစ်သောင်းထောင်ကို
ကျွန်ုပ် မကြောက်ပါ။ ...
ကယ်တင်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရားထံတော်မှ ဖြစ်၏။
ကိုယ်တော်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာသည် ကိုယ်တော်၏လူတို့အပေါ်၌ ရှိပါစေသတည်း။” ဆာလံ ၃:၁-၈။

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏အဖွဲ့သားအားလုံး—စစ်သည်များနှင့် နိုင်ငံရေးသမားများ၊ အဘိုးအိုများနှင့် လူငယ်များ၊ အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးငယ်များ—သည် ညအမှောင်ထဲတွင် နက်ရှိုင်း၍ ရေစီးသန်သော မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ကြသည်။ “မိုးလင်းသောအခါ ယော်ဒန်မြစ်ကို မဖြတ်ကျော်ရသေးသောသူ တစ်ဦးမျှ မကျန်တော့။”

ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏တပ်များသည် အိရှဗောရှက်၏ တော်ဝင်နေရာဖြစ်ခဲ့သော မဟာနိမ်မြို့သို့ ပြန်ဆုတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုမြို့သည် ခိုင်ခံ့စွာ ကာကွယ်ထားသော မြို့ဖြစ်ပြီး စစ်ပွဲဖြစ်ပွားပါက ပြန်လည်ဆုတ်ခွာရန် အဆင်ပြေသော တောင်တန်းဒေသဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ထိုဒေသတွင် စားနပ်ရိက္ခာများ လုံလောက်ပြီး လူတို့သည် ဒါဝိဒ်၏အမှုကို ခင်မင်ကြသည်။ ဤနေရာတွင် လူအများအပြား သူ့ထံသို့ ပူးပေါင်းလာကြပြီး ချမ်းသာသော မျိုးနွယ်စုဝင်များသည် အစားအစာနှင့် အခြားလိုအပ်သော ထောက်ပံ့ပစ္စည်းများကို အလျှံပယ် ယူဆောင်လာကြသည်။

ဟုရှဲ၏အကြံသည် ရည်ရွယ်ချက်ကို အောင်မြင်စွာ ပြည့်စုံစေခဲ့ပြီး ဒါဝိဒ်အား ထွက်ပြေးရန် အခွင့်အရေး ရရှိစေခဲ့သည်။ သို့သော် မဆင်မခြင်၊ စိတ်မြန်သော မင်းသားကို အချိန်ကြာမြင့်စွာ တားဆီးထား၍ မရဘဲ မကြာမီ သူ၏ဖခင်နောက်သို့ လိုက်ရန် ထွက်ခွာခဲ့သည်။ “အဗရှလုံသည် သူနှင့်အတူ ဣသရေလလူအပေါင်းတို့ကို ခေါ်၍ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်သွား၏။” အဗရှလုံသည် ဒါဝိဒ်၏အစ်မ အဘိဂဲလ၏သား အာမသကို မိမိ၏တပ်များ၏ အကြီးအကဲအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ သူ၏တပ်သည် ကြီးမားသော်လည်း စည်းကမ်းမရှိ၍ ဖခင်၏ အတွေ့အကြုံရင့် စစ်သည်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်မှုမလုံလောက်ပါ။

ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏တပ်ကို တပ်ရင်းသုံးရင်းအဖြစ် ခွဲ၍ ယောဘ၊ အဘိရှဲနှင့် ဂိတ္တိလူ အိတ္တဲတို့၏ အမိန့်အောက်တွင် ထားခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် စစ်မြေပြင်တွင် တပ်ကို ဦးဆောင်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း တပ်မှူးများ၊ အကြံပေးများနှင့် လူတို့က ထိုအရာကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။ “ကိုယ်တော်သည် မထွက်ရပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ ထွက်ပြေးရလျှင် သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဂရုမစိုက်ကြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တစ်ဝက်သေဆုံးရလျှင်လည်း သူတို့သည် ဂရုမစိုက်ကြပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့တစ်သောင်းနှင့် တန်ဖိုးတူပါသည်။ ထို့ကြောင့် ယခု မြို့ထဲမှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကူညီနိုင်ရန် အဆင်သင့်နေခြင်းသည် ပိုကောင်းပါသည်” ဟု ဆိုကြသည်။ ဘုရင်က “သင်တို့ထင်မြင်သည့်အတိုင်း ငါပြုမည်” ဟု ပြန်ပြောသည်။ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၈:၃၊ ၄။

မြို့ရိုးများပေါ်မှ ပုန်ကန်သူတို့၏ တပ်တန်းရှည်များကို အပြည့်အဝ မြင်တွေ့နိုင်သည်။ အာဏာသိမ်းသူသည် ကြီးမားသောတပ်ကြီးနှင့်အတူ ရှိနေပြီး ထိုတပ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဒါဝိဒ်၏တပ်သည် လူအနည်းငယ်မျှသာကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ သို့သော် ဘုရင်သည် ဆန့်ကျင်ဘက်တပ်များကို ကြည့်သောအခါ သူ၏စိတ်ထဲတွင် အဓိကရှိနေသည်မှာ သရဖူနှင့် နိုင်ငံတော်မဟုတ်၊ တိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်အပေါ် မူတည်နေသော မိမိအသက်ပင် မဟုတ်ပါ။ ဖခင်၏နှလုံးသည် မိမိ၏ ပုန်ကန်သောသားအပေါ် ချစ်ခြင်းနှင့် သနားခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နေသည်။ တပ်သည် မြို့တံခါးမှ ထွက်လာသောအခါ ဒါဝိဒ်သည် မိမိ၏ သစ္စာရှိစစ်သည်များကို အားပေး၍ ထွက်သွားကြရန်နှင့် ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား အောင်ပွဲပေးတော်မူမည်ဟု ယုံကြည်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင်ပင် အဗရှလုံအပေါ် သူ၏ချစ်ခြင်းကို မဖိနှိပ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ပထမတပ်တန်းကို ဦးဆောင်၍ ယောဘ ဖြတ်သန်းသွားသောအခါ တိုက်ပွဲပေါင်းတစ်ရာတွင် အောင်ပွဲရခဲ့သော အောင်နိုင်သူသည် မာန်မာနရှိသော ဦးခေါင်းကို ငုံ့၍ ဘုရင်၏နောက်ဆုံးစကားကို နားထောင်ခဲ့သည်။ တုန်လှုပ်သောအသံဖြင့် “လူငယ်ကို—အဗရှလုံကိုပင်—ငါ့အတွက်ကြောင့် နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံပါ” ဟု ပြောခဲ့သည်။ အဘိရှဲနှင့် အိတ္တဲတို့လည်း ထိုအမိန့်ကို ရရှိကြသည်—“လူငယ်ကို—အဗရှလုံကိုပင်—ငါ့အတွက်ကြောင့် နူးညံ့စွာ ဆက်ဆံပါ။” သို့သော် အဗရှလုံသည် မိမိ၏နိုင်ငံထက်ပင်၊ မိမိ၏ရာဇပလ္လင်အပေါ် သစ္စာရှိသော လက်အောက်ခံများထက်ပင် ပို၍ချစ်မြတ်နိုးရသောသူဖြစ်ကြောင်း ဘုရင်၏ စိုးရိမ်မှုက ဖော်ပြနေသကဲ့သို့ ဖြစ်သဖြင့် စစ်သည်များ၏ သဘာဝမကျသောသားအပေါ် ဒေါသကိုသာ ပို၍တိုးပွားစေခဲ့သည်။

တိုက်ပွဲဖြစ်ရာနေရာသည် ယော်ဒန်မြစ်အနီးရှိ သစ်တောတစ်ခုဖြစ်ပြီး ထိုနေရာတွင် အဗရှလုံ၏တပ် အများအပြားရှိခြင်းသည် သူ့အတွက် အားသာချက်မဟုတ်ဘဲ အားနည်းချက်ဖြစ်လာသည်။ တောအုပ်များနှင့် ရွှံ့မြေများကြားတွင် လေ့ကျင့်မှုမရှိသော ထိုတပ်များသည် ရှုပ်ထွေးကာ ထိန်းချုပ်၍မရ ဖြစ်လာကြသည်။ “ဒါဝိဒ်၏ကျွန်များရှေ့တွင် ဣသရေလလူတို့သည် အသတ်ခံရပြီး ထိုနေ့တွင် လူနှစ်သောင်း သေဆုံးသော ကြီးမားသော သတ်ဖြတ်မှု ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။” အဗရှလုံသည် ထိုနေ့သည် ဆုံးရှုံးပြီကို မြင်၍ ထွက်ပြေးရန် လှည့်သောအခါ ကျယ်ပြန့်သော သစ်ပင်တစ်ပင်၏ အကိုင်းအခက်များကြားတွင် သူ၏ဦးခေါင်း ညပ်သွားပြီး သူစီးလာသော လားသည် အောက်မှ ထွက်ပြေးသွားသဖြင့် သူသည် ရန်သူတို့အတွက် အကူအညီမဲ့စွာ တွဲလောင်းကျနေခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေတွင် စစ်သည်တစ်ဦးက သူ့ကိုတွေ့သော်လည်း ဘုရင်ကို စိတ်မချမ်းသာစေမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် အဗရှလုံကို မသတ်ဘဲ မိမိမြင်ခဲ့သည်ကို ယောဘထံသို့ သတင်းပို့ခဲ့သည်။ ယောဘသည် မည်သည့် အတွန့်အဆုတ်မျှ မရှိခဲ့ပါ။ သူသည် အဗရှလုံ၏ မိတ်ဆွေဖြစ်ခဲ့ပြီး ဒါဝိဒ်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန် နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် အကူအညီပေးခဲ့သော်လည်း ထိုယုံကြည်မှုကို အရှက်မဲ့စွာ သစ္စာဖောက်ခဲ့သည်။ ယောဘ၏ ကြားဝင်ပေးမှုမှတစ်ဆင့် အဗရှလုံရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးများ မရှိခဲ့ပါက ဤပုန်ကန်မှုနှင့် ၎င်း၏ကြောက်မက်ဖွယ်ရာများသည် ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ ယခု ဤဆိုးယုတ်မှုအားလုံးကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေသူကို တစ်ချက်တည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးရန် ယောဘ၏လက်ထဲတွင် အာဏာရှိနေသည်။ “သူသည် လှံသုံးချောင်းကို လက်ထဲယူ၍ အဗရှလုံ၏နှလုံးကို ထိုးဖောက်ခဲ့သည်။ ... သူတို့သည် အဗရှလုံကို ယူ၍ တောအုပ်ရှိ တွင်းကြီးတစ်တွင်းထဲသို့ ပစ်ချပြီး ကျောက်ခဲအစုအပုံကြီးကို သူ့အပေါ်တွင် ပုံထားကြသည်။”

ထိုသို့ ဣသရေလတွင် ပုန်ကန်မှုကို လှုံ့ဆော်သူများ ပျက်စီးကြသည်။ အဟိသဖေလသည် မိမိလက်ဖြင့် မိမိကိုယ်ကို သတ်သေခဲ့သည်။ ဣသရေလ၏ ဂုဏ်ယူစရာဖြစ်သော အလွန်လှပသည့် အဗရှလုံသည် လူငယ်ဘဝ၏ အားအင်ပြည့်ဝနေစဉ် ဖြတ်တောက်ခံရပြီး သူ၏အလောင်းကို တွင်းတစ်တွင်းထဲသို့ ပစ်ချကာ ထာဝရအရှက်ရမှု၏ အမှတ်အသားအဖြစ် ကျောက်ခဲအစုအပုံဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားခဲ့သည်။ အသက်ရှင်စဉ်က အဗရှလုံသည် ဘုရင်၏ချိုင့်ဝှမ်းတွင် မိမိအတွက် အဖိုးတန်အမှတ်တရကျောက်တိုင်တစ်ခု တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏သင်္ချိုင်းကို အမှတ်အသားပြုသော တစ်ခုတည်းသော အမှတ်တရမှာ တောကန္တာရထဲရှိ ထိုကျောက်ခဲအစုအပုံသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

ပုန်ကန်မှု၏ ခေါင်းဆောင် အသတ်ခံရသောအခါ ယောဘသည် တံပိုးမှုတ်၍ ထွက်ပြေးနေသောတပ်နောက်သို့ လိုက်နေသော မိမိ၏တပ်ကို ပြန်ခေါ်ခဲ့ပြီး ဘုရင်ထံသို့ သတင်းပို့ရန် သတင်းသယ်များကို ချက်ချင်း စေလွှတ်ခဲ့သည်။

မြို့ရိုးပေါ်ရှိ ကင်းစောင့်သည် တိုက်ပွဲဖြစ်ရာနေရာဘက်သို့ ကြည့်ရှုရာ လူတစ်ဦးတည်း ပြေးလာနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ မကြာမီ ဒုတိယလူတစ်ဦးကိုလည်း မြင်ရသည်။ ပထမလူသည် နီးကပ်လာသောအခါ ကင်းစောင့်က တံခါးနားတွင် စောင့်နေသော ဘုရင်အား “ရှေ့ကလူ၏ ပြေးပုံသည် ဇာဒုတ်၏သား အဟိမတ်၏ ပြေးပုံနှင့် တူသည်ဟု ကျွန်ုပ်ထင်ပါသည်” ဟု ဆိုသည်။ ဘုရင်က “သူသည် လူကောင်းဖြစ်ပြီး သတင်းကောင်းကို ယူလာသူဖြစ်၏” ဟု ဆိုသည်။ အဟိမတ်က အော်ဟစ်၍ ဘုရင်အား “အားလုံးကောင်းပါသည်” ဟု ပြောသည်။ ထို့နောက် ဘုရင်၏ရှေ့တွင် မြေပေါ်သို့ မျက်နှာချ၍ လဲကျကာ “ကျွန်ုပ်၏အရှင်ဘုရင်ကို ဆန့်ကျင်၍ လက်မြှောက်သူများကို ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားက အပ်နှံတော်မူသောကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားသည် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း” ဟု ဆိုသည်။ ဘုရင်က စိုးရိမ်တကြီး “လူငယ် အဗရှလုံ ဘေးကင်းသလော” ဟု မေးသောအခါ အဟိမတ်သည် မရေမရာသော အဖြေကို ပြန်ပေးခဲ့သည်။

ဒုတိယသတင်းသယ်သည် “ကျွန်ုပ်၏အရှင်ဘုရင်အတွက် သတင်းကောင်းရှိပါသည်။ ယနေ့ ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ထသူအားလုံးအပေါ် ထာဝရဘုရားက ကိုယ်တော်အတွက် တရားစီရင်တော်မူပြီ” ဟု အော်ဟစ်လာသည်။ တစ်ဖန် ဖခင်၏နှုတ်မှ အဓိကမေးခွန်း ထွက်လာသည်။ “လူငယ် အဗရှလုံ ဘေးကင်းသလော” သတင်းသယ်သည် ဆိုးရွားသောသတင်းကို ဖုံးကွယ်၍ မရတော့သဖြင့် “ကျွန်ုပ်၏အရှင်ဘုရင်ကို ရန်ပြုရန် ထကြသူအပေါင်းတို့နှင့် ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်၍ ကိုယ်တော်အား နစ်နာစေရန် ထကြသူအပေါင်းတို့သည် ထိုလူငယ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပါစေ” ဟု ဖြေသည်။ ထိုမျှနှင့် လုံလောက်ပြီ။ ဒါဝိဒ်သည် နောက်ထပ် မမေးတော့ဘဲ ဦးခေါင်းငုံ့ကာ “တံခါးအထက်ရှိ အခန်းသို့ တက်၍ ငိုကြွေး၏။ သွားစဉ် ‘အို ငါ့သားအဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သားအဗရှလုံ။ အို အဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သား၊ သင်၏အစား ငါသေလျှင် ကောင်းမည်’ ဟု ဆို၏။”

အောင်ပွဲရသော တပ်သည် စစ်မြေပြင်မှ ပြန်လာပြီး မြို့အနီးသို့ ရောက်လာသည်။ သူတို့၏ အောင်ပွဲခံအော်ဟစ်သံများသည် တောင်ကုန်းများတွင် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ သို့သော် မြို့တံခါးထဲသို့ ဝင်သောအခါ အော်ဟစ်သံများ ငြိမ်သက်သွားပြီး သူတို့၏အလံများသည် လက်ထဲတွင် ငိုက်ကျလာသည်။ သူတို့သည် အောင်နိုင်သူများထက် ရှုံးနိမ့်သူများကဲ့သို့ ဦးခေါင်းငုံ့ကာ လျှောက်လာကြသည်။ အကြောင်းမူကား ဘုရင်သည် သူတို့ကို ကြိုဆိုရန် စောင့်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ တံခါးအထက်ရှိ အခန်းမှ “အို ငါ့သားအဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သားအဗရှလုံ။ အို အဗရှလုံ၊ ငါ့သား၊ ငါ့သား၊ သင်၏အစား ငါသေလျှင် ကောင်းမည်” ဟူသော ငိုကြွေးသံကို ကြားနေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

“ထိုနေ့၏ အောင်ပွဲသည် လူအပေါင်းတို့အတွက် ငိုကြွေးခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုနေ့တွင် ဘုရင်သည် မိမိသားအတွက် အလွန်ဝမ်းနည်းကြောင်း လူတို့ကြားသိကြသည်။ ထိုနေ့တွင် လူတို့သည် တိုက်ပွဲ၌ ထွက်ပြေးသောအခါ ရှက်၍ တိတ်တဆိတ် ထွက်သွားသကဲ့သို့ မြို့ထဲသို့ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်သွားကြသည်။”

ယောဘသည် အလွန်အမျက်ထွက်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား အောင်ပွဲနှင့် ဝမ်းမြောက်ရန် အကြောင်းပြချက် ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ဣသရေလတွင် ယခင်က မသိခဲ့ဖူးသည့် အကြီးမားဆုံး ပုန်ကန်မှုကို ချေမှုန်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ထောင်နှင့်ချီသော ရဲရင့်သည့် လူတို့၏အသွေးကို ကုန်ကျစေခဲ့သော ပြစ်မှုကျူးလွန်သူအတွက် ဤကြီးမားသော အောင်ပွဲကို ငိုကြွေးခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ ကြမ်းတမ်း၍ တိုက်ရိုက်ပြောတတ်သော တပ်မှူးသည် ဘုရင်ထံသို့ ဝင်၍ ရဲရင့်စွာ “ယနေ့ သင်၏အသက်ကို၊ သင်၏သားသမီးများ၏အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော သင်၏ကျွန်အပေါင်းတို့၏ မျက်နှာကို ယနေ့ သင်အရှက်ရစေပြီ။ ... သင်သည် သင်၏ရန်သူများကို ချစ်၍ သင်၏မိတ်ဆွေများကို မုန်းသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ယနေ့ သင်သည် မင်းသားများနှင့် ကျွန်များကို တန်ဖိုးမထားကြောင်း ပြသပြီ။ အကြောင်းမူကား အဗရှလုံ အသက်ရှင်၍ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ယနေ့ သေခဲ့လျှင်ပင် သင်ဝမ်းမြောက်မည်ဟု ယနေ့ ကျွန်ုပ်သိမြင်၏။ ထို့ကြောင့် ယခု ထ၍ ထွက်သွားပြီး သင်၏ကျွန်များအား နှစ်သိမ့်စကား ပြောပါ။ ထာဝရဘုရားကို တိုင်တည်၍ ကျွန်ုပ်ကျိန်ဆိုသည်မှာ သင်မထွက်သွားလျှင် ယနေ့ညတွင် သင့်နှင့်အတူ တစ်ဦးမျှ မကျန်တော့ပါ။ ထိုအရာသည် သင်ငယ်စဉ်မှ ယခုတိုင်အောင် သင့်အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သမျှသော အဆိုးများထက် သင့်အတွက် ပို၍ဆိုးရွားလိမ့်မည်” ဟု ပြောသည်။

နှလုံးကြေကွဲနေသော ဘုရင်၏နှလုံးသားအတွက် ထိုပြစ်တင်ဆုံးမမှုသည် ကြမ်းတမ်းပြီး ရက်စက်သည့်တိုင် ဒါဝိဒ်သည် မကျေနပ်မှု မပြခဲ့ပါ။ မိမိ၏တပ်မှူး မှန်ကန်ကြောင်း မြင်သဖြင့် တံခါးဝသို့ ဆင်းသွားကာ မိမိရှေ့မှ ဖြတ်သန်းသွားသော ရဲရင့်သော စစ်သည်များကို သတ္တိနှင့် ချီးမွမ်းသော စကားများဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။