အခန်းကြီး - (၅ - ၆)

 

၅:၁–၆:၂၇

အထူးဥပဒေပြဋ္ဌာန်းချက်များ

ယခင်အခန်းများတွင် အစ္စရေးလူမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို အလေးပေးထားသည်။ ယခုအပိုင်းတွင် ကျန်းမာရေးနှင့် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ လူမှုရေး၊ ကိုယ်ကျင့်တရားရေးနှင့် ဘာသာရေးဘဝများနှင့် သက်ဆိုင်သော ဥပဒေများကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ တောကန္တာရ၌ ခရီးသွားနေစဉ်နှင့် ကတိထားရာပြည်၌ အခြေချနေထိုင်ချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်သည် သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်သည် သူတို့အလယ်တွင် ကျိန်းဝပ်တော်မူကြောင်း အမြဲသတိရရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ စခန်းသည် မသန့်ရှင်းမှုကင်းစင်ရမည် (၅:၁–၄)၊ လိမ်လည်လှည့်ဖြားမှု ဖြစ်ပေါ်ပါက လျော်ကြေးပေးရမည် (၅:၅–၁၀)၊ အိမ်ထောင်ရေး သစ္စာမဲ့မှုနှင့် ပတ်သက်သော အမှုများကို ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ဖြေရှင်းရမည် (၅:၁၁–၃၁)။ လေဝိအနွယ်တို့မှအပ အခြားသူများကိုလည်း ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်အတွက် မိမိတို့ကိုယ်ကို အပ်နှံရန် အားပေးထားသည် (၆:၁–၂၁)၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်ကို ကောင်းကြီးပေးရမည် (၆:၂၂–၂၇)။ ဤညွှန်ကြားချက်များအားလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့် မိမိလူမျိုးတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။ ဤဥပဒေများတွင် ဖော်ပြထားသော အခြေခံမူများသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်တို့၏ ဘဝများကို ပိုမိုကောင်းမွန်စေနိုင်သော အစွမ်းရှိသောကြောင့် ယနေ့တိုင် မှန်ကန်နေဆဲဖြစ်သည်။

၅:၁–၄။ မသန့်ရှင်းသူများကို စခန်းပြင်ပသို့ ပို့ခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် အစ္စရေးလူမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် တောလည်ရာ ၅ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော စည်းမျဉ်းသုံးရပ်အနက် တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ တောလည်ရာ ၅:၁–၄ သည် ကူးစက်တတ်သော အရေပြားရောဂါတစ်မျိုးကြောင့် မသန့်ရှင်းဖြစ်လာသူများ (အနာကြီးရောဂါ သို့မဟုတ် အလားတူအရေပြားရောဂါ ဖြစ်နိုင်သည်)၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အရည်ထွက်ခြင်း တစ်မျိုးမျိုးရှိသူများ (အထူးသဖြင့် ရောဂါ သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် လိင်အင်္ဂါမှ အရည်ထွက်ခြင်း) သို့မဟုတ် သေဆုံးသူ၏ အလောင်းနှင့် ထိတွေ့သူများအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဤညွှန်ကြားချက်များသည် ဝတ်ပြုရာ ၁၃–၁၅ တွင် တွေ့ရသော ဥပဒေပြဋ္ဌာန်းချက်များအပေါ် အခြေခံထားသည်။ ကျမ်းပိုဒ်နှစ်ခုသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဖြည့်စွက်ပေးသည်။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းသည် ဘုရားသခင်၏ နေထိုင်ရာသို့ တရားမဝင် ထိတွေ့မှုမဖြစ်စေရန် မသန့်ရှင်းသူများကို တဲတော်မှ ဖယ်ရှားခြင်းကို အာရုံစိုက်ထားသော်လည်း (ဝတ်ပြုရာ ၁၅:၃၁)၊ တောလည်ရာကျမ်းသည် ထိတွေ့ခြင်းမှတစ်ဆင့် ညစ်ညမ်းမှု မဖြစ်ပေါ်စေရန် သူတို့ကို စခန်းမှ ဖယ်ရှားခြင်းကို အလေးပေးထားသည် (တောလည်ရာ ၅:၃)။

ဤမသန့်ရှင်းမှုသုံးမျိုးအနက် တစ်မျိုးမျိုးကြောင့် ထိခိုက်ခံရသူများကို “သူတို့သည် ထိုစခန်းကို မညစ်ညူးစေရန်” စခန်းပြင်ပသို့ ပို့ရကြောင်း စာသားက ဖော်ပြသည်။ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အလယ်၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃)။ တောလည်ရာ ၅:၁–၄ တွင် သန့်ရှင်းရေးနှင့် ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အချက်ကို အလေးပေးထားသည်မှာ မှန်သော်လည်း ၎င်း၏ အဓိကအာရုံမှာ သန့်ရှင်းခြင်းဖြစ်သည် (“ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် ကျန်းမာရေးနှင့် သန့်ရှင်းရေး” စာမျက်နှာ ၂၇၂ ကိုကြည့်ပါ)။ စခန်းအတွင်း နေထိုင်သော အစ္စရေးလူမျိုး အမြောက်အမြားကြားတွင် ရောဂါပျံ့နှံ့ခြင်းကို တားဆီးခြင်းသည် မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည် (အလွန်များပြားပြီး လူဦးရေထူထပ်သော ဒုက္ခသည်စခန်းများနှင့် ပတ်သက်သော ဖြစ်ရပ်များက ယင်းကို အတည်ပြုပေးသည်)။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ကျန်းမာရေးနှင့် သန့်ရှင်းရေးထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို လိုလားတော်မူသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရေး၏ အရည်အသွေးကို မြှင့်တင်ပေးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် တောလည်ရာ ၅:၁–၄ တွင် ဖော်ပြထားသော မသန့်ရှင်းမှုများသည် ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော မသန့်ရှင်းမှုများကဲ့သို့ သေခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သည့် အချက်တစ်ရပ်ကို တူညီစွာ ပါဝင်ထားသည်။ သေခြင်း၊ မသန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၊ သန့်ရှင်းတော်မူသောအရှင်တို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု မကိုက်ညီကြပါ။ ထို့ကြောင့် မသန့်ရှင်းသူများကို လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းမှ ဖယ်ရှားခဲ့ကြသည်။ မသန့်ရှင်းသူများကို စခန်းမှ ဖယ်ရှားခြင်းအားဖြင့် (အခန်းငယ် ၄) အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် သေခြင်းကို ငြင်းပယ်၍ အသက်ကို ဖက်တွယ်ခဲ့ကြသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း၏ နိဒါန်းကိုကြည့်ပါ)။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် တောကန္တာရ၌ နေထိုင်ခဲ့သည့် ကာလတစ်လျှောက် ဤဥပဒေကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။

ဘုရားသခင်သည် မိမိသားသမီးများ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာချမ်းသာမှုနှစ်ရပ်စလုံးကို စိတ်ဝင်စားတော်မူသည်။ ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ သန့်ရှင်းသော အသက်တာကို နေထိုင်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းဖြစ်သည် (၁ သက်သာလောနိတ် ၅:၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထာဝရဘုရား ကြွလာတော်မူသောအခါ ပြည့်စုံစေရန် မျှော်လင့်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မသန့်ရှင်းမှုအားလုံးမှ လုံးဝလွတ်မြောက်သည့် အခြေအနေကို စောင့်မျှော်နေသူများသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာကျန်းမာရေးကို လျစ်လျူမရှုဘဲ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျန်းမာခြင်းကို ရှာဖွေကြမည် (၃ ယောဟန် ၂)။

၅:၅–၁၀။ အမှားအတွက် လျော်ကြေးပေးခြင်း။ ဤဒုတိယ စည်းမျဉ်းသည် ဝတ်ပြုရာ ၆:၁–၇ ကို ဖြည့်စွက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး အခြားသူများကို လုယက်ခြင်း သို့မဟုတ် လိမ်လည်လှည့်ဖြားခြင်းပြုကာ ထို့နောက် ကျိန်ဆို၍ ငြင်းဆိုသူ အစ္စရေးလူမျိုးများနှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ပညာရှင်များက ဘုရားသခင်အပေါ် “သစ္စာမဲ့ခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် စကားလုံးသည် အချို့သောအခြေအနေများတွင် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်သော ကျိန်ဆိုချက်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည့် သန့်ရှင်းသောအရာကို ဖျက်ဆီးမှုတစ်ရပ်ကို သတ်မှတ်သည်ဟု အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းနှင့် အပြိုင်ဖော်ပြထားခြင်းက ဤနေရာတွင် ၎င်းသည် ကျိန်ဆိုချက်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဟု ဆိုလိုကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ တမင်တကာ ပြုလုပ်သော အပြစ်ဖြစ်သောကြောင့် အမှားပြုသူသည် မိမိ၏အပြစ်ကို ဝန်ခံပြီး အမှားခံရသူထံ လျော်ကြေးပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် စခန်းအတွင်း ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ပြည့်စုံကောင်းမွန်ခြင်းကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရမည် (အခန်းငယ် ၇)။ ဤအပြစ်သည် အခြားသူများအပေါ်သာမက ထာဝရဘုရားအပေါ်လည်း ပြုလုပ်သော အပြစ်ဖြစ်သောကြောင့် ပြုလုပ်ခဲ့သောအပြစ်အတွက် အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံ၍ ပြန်လည်ပေးဆပ်သော ပူဇော်သက္ကာကို အပြစ်ဖြေရှင်းရန် လိုအပ်သည် (အခန်းငယ် ၈; ဝတ်ပြုရာ ၆:၁–၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤဥပဒေတွင် အသစ်ထည့်သွင်းထားသော အချက်မှာ လျော်ကြေးကို လက်ခံရန် ဆွေမျိုးမရှိသောအခါ မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်ကို ဥပဒေအဖြစ် သတ်မှတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုလျော်ကြေးကို ထာဝရဘုရားထံ ပေးအပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ၎င်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အား တာဝန်ပေးအပ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၈)။ ဤအမိန့်သည် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံမှုအားလုံးတွင် ရိုးသားမှုရှိစေရန် အားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ထိုထက်ပို၍ အပြစ်ကျူးလွန်သူအား ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကျူးလွန်သောအပြစ်များကိုပင် ဘုရားသခင်က ခွင့်လွှတ်လိုတော်မူကြောင်း ညွှန်ပြခြင်းအားဖြင့် နောင်တရရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ ရှိပြီးသားဥပဒေကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းဖော်ပြခြင်းကို တောလည်ရာကျမ်းတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ တွေ့ရသည် (တောလည်ရာ ၂၇:၁–၁၁ နှင့် ဇလောဖဟဒ်၏ သမီးများအကြောင်းကို နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တောလည်ရာကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေကို အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ စခန်းအတွင်း နေ့စဉ်ကြုံတွေ့ရသော ပြဿနာများအတွက် အသုံးချခဲ့ပြီး ထိုအခြေအနေများက တစ်ခါတစ်ရံ မေးခွန်းအသစ်များကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

၅:၁၁–၃၁။ မနာလိုမှုဆိုင်ရာ ထုံးတမ်း။ ဤဥပဒေသည် ခင်ပွန်းတစ်ဦးက မိမိ၏ ဇနီးသည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည်ဟု သံသယရှိသည့်အခါ လုပ်ဆောင်ရမည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ အကယ်၍ သူမသည် သစ္စာမဲ့ခဲ့ပါက စွပ်စွဲခံရသော အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူသည် မသန့်ရှင်းဖြစ်မည် (အခန်းငယ် ၁၂–၁၄၊ ၁၉–၂၀၊ ၂၇–၂၉)။ ထိုသို့သော မသန့်ရှင်းမှုသည် အစ္စရေးလူမျိုးအသိုင်းအဝိုင်း၏ ကိုယ်ကျင့်တရား၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် လူမှုရေးဘဝကို ညစ်ညူးစေမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဖြေရှင်းပေးရန် လိုအပ်သော အလေးအနက်ခြိမ်းခြောက်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၆၊ ၁၈၊ ၂၁၊ ၃၀)။ ရှေးခေတ်လူမျိုးများသည် အလားတူပြဿနာများကို ဖြေရှင်းရန် စမ်းသပ်မှုအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ အခြားယဉ်ကျေးမှုများတွင် အသုံးပြုခဲ့သော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းများမှာ စွပ်စွဲခံရသူကို မြစ်ထဲသို့ ပစ်ချခြင်း၊ ဆေးရည်တစ်မျိုး သောက်စေခြင်း၊ ပွက်ပွက်ဆူနေသော အရည်ထဲမှ သတ်မှတ်ထားသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထုတ်ယူစေခြင်း၊ သို့မဟုတ် အလွန်ပူပြင်းသော ပစ္စည်းတစ်ခုကို ထိခြင်း၊ လျှာဖြင့် လျက်ခြင်း၊ နင်းလျှောက်ခြင်း သို့မဟုတ် သယ်ဆောင်စေခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင်ပင် ကမ္ဘာ့ဒေသအချို့၌ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည်ဟု သံသယရှိရုံဖြင့် အမျိုးသမီးများကို ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်သတ်နေဆဲဖြစ်သည်။ အခြားရှေးခေတ်အရှေ့အနီးဒေသရှိ လူမျိုးများနှင့် မတူဘဲ စွပ်စွဲခံရသော အိမ်ထောင်ရေးသစ္စာမဲ့မှုကို ဖြေရှင်းရန် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ရေသောက်စေသော ထုံးတမ်းတစ်ရပ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ဤအစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ထုံးတမ်းသည် အစ္စရေးပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများကျင့်သုံးခဲ့သော အသက်အန္တရာယ်ရှိသည့် စမ်းသပ်မှုမျိုး မဟုတ်ခဲ့ပါ (“အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည်ဟု သံသယရှိသော အမျိုးသမီး” စာမျက်နှာ ၂၈၉ ကိုကြည့်ပါ)။

 

 

 

၆:၁–၂၁။ နာဇရိလူဆိုင်ရာ ဥပဒေ

နာဇရိလူဆိုင်ရာ ဥပဒေကို အပိုင်းလေးပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ (၁) တားမြစ်ထားသော လုပ်ဆောင်ချက်များ (အခန်းငယ် ၁–၈)၊ (၂) မသန့်ရှင်းမှုဖြစ်ပေါ်သောအခါ ပြုလုပ်ရမည့်အရာများ (အခန်းငယ် ၉–၁၂)၊ (၃) သစ္စာကတိကာလ ပြီးဆုံးခြင်းကို အမှတ်အသားပြုသော အခမ်းအနား (အခန်းငယ် ၁၃–၂၀) နှင့် (၄) နိဂုံးချုပ်ဖော်ပြချက် (အခန်းငယ် ၂၁) တို့ဖြစ်သည်။ “နာဇရိလူ” ဟူသော ဝေါဟာရသည် ဟေဗြဲကြိယာ “နာဇာ” နှင့် ဆက်စပ်ပြီး “ခွဲခြားသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်တွင် “မိမိကိုယ်ကို ရှောင်ကြဉ်ထားရန်” သို့မဟုတ် “သီးသန့်ခွဲထားရန်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပါဝင်ပြီး၊ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းသဘောကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် နာဇရိလူ (ယောက်ျားဖြစ်စေ၊ မိန်းမဖြစ်စေ၊ အခန်းငယ် ၂) သည် သခင်ဘုရားအတွက် သတ်မှတ်ထားသော အမှုတော်တစ်ရပ်ကို ထမ်းဆောင်ရန် သတ်မှတ်ထားသည့် အချိန်ကာလတစ်ခုကို ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသူ ဖြစ်သည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိအမျိုးသားများသည် ဘုရားသခင်၏အမှုတော်အတွက် အထူးနည်းလမ်းဖြင့် သီးခြားခွဲထားခြင်းခံရသော်လည်း၊ အစ္စရေးလူမျိုးအားလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို နာဇရိလူအဖြစ် ဘုရားသခင်ထံ မိမိဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်အပ်နှံရန် အခွင့်အရေးရှိကြသည်။ ဤသို့ပြုရာတွင် သူတို့သည် သာမန်အရေးကိစ္စများမှ မိမိတို့ကိုယ်ကို ခွဲခြားထားပြီး သတ်မှတ်ထားသော ကာလတစ်ခုအတွက် ဘုရားသခင်၏အမှုတော်တွင် ဆက်ကပ်အပ်နှံကြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိအမျိုးသားများနည်းတူ နာဇရိလူများသည် စပျစ်ရည်သောက်ခြင်း၊ အလောင်းကို ထိခြင်း သို့မဟုတ် မိမိတို့၏ဆံပင်ကို ရိတ်ခြင်းတို့ကို ခွင့်မပြုခဲ့ကြ (၆:၁–၈; ဝတ်ပြုရာ ၁၀:၉; ၂၁:၅၊ ၁၁)။ နာဇရိလူများသည် သာမန်အစ္စရေးလူမျိုးများဖြစ်သော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးနှင့် ဆင်တူသော အဆင့်အတန်းကို ရရှိကြပြီး၊ အထူးသဖြင့် သခင်ဘုရားထံ လုံးဝဆက်ကပ်အပ်နှံထားကြသောကြောင့် အချို့ကိစ္စများတွင် တစ်သက်တာပင် ဖြစ်နိုင်သည် (ဥပမာ၊ ရှမွေလ၊ ၁ ရှမွေလ ၁:၁၁)။ နာဇရိလူသည် သစ္စာကတိကို မဖောက်ဖျက်ရ။ (အခန်းငယ် ၉–၁၂)။ သစ္စာကတိကို မရည်ရွယ်ဘဲ ဖောက်ဖျက်မိပါက သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရန် အခမ်းအနားတစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ရသည်။ ထိုအခမ်းအနားတွင် ထိုသူ၏ဦးခေါင်းဆံပင်ကို ရိတ်ရပြီး (အခန်းငယ် ၉)၊ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ မသန့်ရှင်းမှုကို ဖယ်ရှားရန် မီးရှို့ရာယဇ်အဖြစ် တစ်ကောင်နှင့် အပြစ်ဖြေရာယဇ်အဖြစ် တစ်ကောင်၊ စုစုပေါင်း ချိုးငှက်နှစ်ကောင်ကို ပူဇော်ရသည် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၁)။ နာဇရိလူ၏ ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုသည် မသန့်ရှင်းဖြစ်သွားသောကြောင့် အပြစ်ရှိကြောင်း ဝန်ခံရာယဇ်ကိုလည်း ပူဇော်ရသည် (အခန်းငယ် ၁၁; ဝတ်ပြုရာ ၅:၅–၆ ကိုကြည့်ပါ)။ နာဇရိလူဖြစ်ရမည့်ကာလ ပြီးဆုံးသောအခါ ထိုသူ၏ဆံပင်ကို ရိတ်ပြီး ဘုရားသခင်ထံ ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် မီးရှို့ရသည် (အခန်းငယ် ၁၈–၁၉)။ ဤအခြေအနေတွင် ဆံပင်ရှည်ထားခြင်းသည် နာဇရိလူ၏ သခင်ဘုရားထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံထားမှုကို မြင်သာစွာ ဖော်ပြသည့် သင်္ကေတအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (အခန်းငယ် ၇)။

ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသည့်ကာလ ပြီးဆုံးသောအခါ လိုအပ်သည့် ပူဇော်သက္ကာများတွင် တိရစ္ဆာန်များ (အခန်းငယ် ၁၄၊ ၁၉)၊ သီးနှံ၊ မုန့်နှင့် ဆီ (အခန်းငယ် ၁၅) နှင့် နာဇရိလူ၏ ဆံပင် (အခန်းငယ် ၁၈) တို့ ပါဝင်သည်။ ထိုအရာများကို မီးရှို့ရာယဇ်၊ အပြစ်ဖြေရာယဇ်နှင့် မိတ်သဟာယယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ရသည် (အခန်းငယ် ၁၄; ဝတ်ပြုရာ ၁–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မီးရှို့ရာယဇ်တွင် ပူဇော်သည့်တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်လုံးကို မီးရှို့ရပြီး၊ အခမ်းအနားအမျိုးမျိုးတွင် အသုံးပြုခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာ ၈:၁၈–၂၁; ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၁၅–၁၈)။ နာဇရိလူဆိုင်ရာ ဥပဒေ၏ အခြေအနေတွင် မီးရှို့ရာယဇ်သည် နာဇရိလူ၏ သခင်ဘုရားထံ လုံးဝဆက်ကပ်အပ်နှံမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အပြစ်ဖြေရာယဇ် သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေရာယဇ်ကို အဘယ်ကြောင့် ယူဆောင်လာရသည်ကို ဤနေရာတွင် အကြောင်းပြချက်မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ သစ္စာကတိကာလအတွင်း မသိဘဲကျူးလွန်မိသည့် အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်လာသူတိုင်းသည် အပြစ်ရှိသူဖြစ်၍ အပြစ်ဖြေခြင်းလိုအပ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၄:၂–၄; တောလည်ရာ ၁၅:၂၂–၂၉)။ မိတ်သဟာယယဇ်တွင် ပူဇော်သည့်တိရစ္ဆာန်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မီးရှို့ရသည်။ ကျန်သောယဇ်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ပူဇော်သက္ကာယူဆောင်လာသူတို့က စားကြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၃:၁၁; ၇:၁၄)။ ထိုယဇ်သည် ပူဇော်သူ၏ သခင်ဘုရားနှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မာစေရန် အထောက်အကူပြုသည်။ ဤပူဇော်သက္ကာအားဖြင့် နာဇရိလူသည် ဘုရားသခင်ထံ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည်ဟု သံသယရှိသော အမျိုးသမီး

အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည်ဟု သံသယရှိသော အမျိုးသမီးနှင့် ပတ်သက်သည့် ဥပဒေသည် သမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ ဥပဒေကျင့်ထုံးများတွင် ထူးခြားပြီး ခေတ်သစ်စာဖတ်သူများအတွက် ထူးဆန်းသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ၎င်း၏ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်ရန် ဤကျမ်းပိုဒ်ကို ပိုမိုဂရုတစိုက် လေ့လာကြည့်ခြင်းသည် အကျိုးရှိမည်ဖြစ်သည်။

၁။ ခင်ပွန်း၏ အခန်းကဏ္ဍ။ ဤသည်မှာ အိမ်ထောင်ရေးသစ္စာမဲ့မှုဟု သံသယရှိသောအမှုဖြစ်ပြီး၊ ခင်ပွန်း၏ သံသယသည် မနာလိုမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၅:၁၂–၁၄)။ ဤဥပဒေသည် အမှုကို ခင်ပွန်း၏ စီရင်ပိုင်ခွင့်မှ ဖယ်ရှားပြီး လူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ လက်သို့ အပ်နှံလိုက်သည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် မနာလိုသော ခင်ပွန်းတစ်ဦးက ဇနီးအပေါ် ပြုလုပ်နိုင်သည့် ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာနှင့်/သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အနိုင်ကျင့်မှုမှ ဇနီးကို ကာကွယ်ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် သူမအတွက် အကျိုးရှိစေသည်။ ခင်ပွန်းသည် မိမိ၏ဇနီးကိုယ်စား စပါးပူဇော်သက္ကာတစ်ရပ်ကို သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ယူဆောင်လာရသည်။

၂။ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လူထု၏ အခန်းကဏ္ဍ။ ခင်ပွန်းတွင် လူ့တရားရုံး၌ လက်ခံနိုင်သည့် သက်သေအထောက်အထား မရှိသောကြောင့် သူ့အတွက် ကျန်ရှိသည့် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ မိမိ၏ဇနီးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံ ခေါ်ဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် စွပ်စွဲခံရသော အမျိုးသမီးကို သခင်ဘုရားရှေ့တော်၌ ရပ်စေရသည် (အခန်းငယ် ၁၆–၂၆)၊ ထို့နောက် တဲတော်ကြမ်းပြင်မှ မြေမှုန့်ကို သန့်ရှင်းသောရေနှင့် ရောစပ်ရသည်။ သူသည် အမျိုးသမီးရှေ့တွင် ရပ်ပြီး စပါးပူဇော်သက္ကာကို သူမ၏လက်ထဲတွင် ထည့်ပေးကာ၊ ထိုအခမ်းအနား၏ ရလဒ်ကို ဖော်ပြထားသည့် အပြစ်ကင်းကြောင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိကြောင်း သစ္စာကျိန်ဆိုစေသည်။ ထို့နောက် သစ္စာကျိန်ဆိုချက်၏ အကြောင်းအရာကို စာလိပ်ပေါ်တွင် ရေးပြီး၊ ထိုသစ္စာကျိန်ဆိုချက်၏ စကားလုံးများကို ခါးသောရေထဲသို့ သင်္ကေတသဘောဖြင့် ခြစ်ထည့်သည်။ ထို့နောက် စပါးပူဇော်သက္ကာကို သူမ၏လက်ထဲမှ ယူ၍ သခင်ဘုရားထံ ပူဇော်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် အမျိုးသမီးသည် ထိုရေကို သောက်ရသည်။ လူထုသည် သူမအပေါ် မည်သည့်အရေးယူမှုမျှ မပြုခဲ့ကြဘဲ၊ သခင်ဘုရား ဖော်ပြမည့်အရာကို သက်သေခံရန်သာ ရှိခဲ့သည်။ လူသားတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များကြောင့် လူသားပါဝင်သူအားလုံးဖြစ်သည့် ခင်ပွန်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လူထုတို့သည် အမှုမှ မိမိတို့ကိုယ်ကို ဖယ်ရှားပြီး၊ ထိုအမှုကို သံသယရှိခံရသော ဇနီးနှင့် သခင်ဘုရားတို့ကြားတွင်သာ ထားခဲ့ကြသည်။ သူမသည် ကောင်းမွန်သော လက်ထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။

၃။ သခင်ဘုရား၏ အခန်းကဏ္ဍ။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် လူသားတို့မသိနိုင်သော အမှန်တရားကို ရှာဖွေခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေများတွင် အမျိုးသမီးသည် အပြစ်ကင်းသည် သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသည်ကို သခင်ဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ ဖော်ပြနိုင်ပြီး အိမ်နှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ငြိမ်းချမ်းညီညွတ်မှုကို ပြန်လည်တည်ဆောက်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၂၇–၂၈)။ ခင်ပွန်းသည် ဇနီးကိုယ်စား သခင်ဘုရားထံ ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာခြင်းမှာ အမှန်တရားကို ဖော်ပြပေးရန် သခင်ဘုရားထံ တောင်းဆိုသော ဆုတောင်းခြင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ထိုပူဇော်သက္ကာကို မနာလိုမှု သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိမှု၏ ပူဇော်သက္ကာဟု ခေါ်ဆိုခြင်းမှာ ထိုအမှုဖြစ်ပေါ်လာသည့် အခြေအနေနှင့် ခင်ပွန်း၏ စိတ်အခြေအနေကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ သူမကိုယ်စား ပူဇော်ခြင်းသည် သူမအပြစ်ကင်းပါက ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးများမှတစ်ဆင့် ထိုပူဇော်သက္ကာ၏ အကျိုးကို ရရှိမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ရှေးခေတ်စမ်းသပ်စစ်ဆေးမှု အများစုတွင် နတ်ဘုရားက အခြားအရာကို သက်သေမပြမချင်း စွပ်စွဲခံရသူကို အပြစ်ရှိသူဟု သတ်မှတ်ကြသော်လည်း ဤအမှုတွင် ဘုရားသခင်က အခြားအရာကို မဖော်ပြမချင်း စွပ်စွဲခံရသူကို အပြစ်ကင်းသူဟု သတ်မှတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအခမ်းအနားသည် စွပ်စွဲခံရသော အမျိုးသမီးဘက်မှ အကျိုးရှိစေသည်။ သခင်ဘုရားက သူမ၏ အပြစ်ကင်းမှုကို ထင်ရှားစေပြီးနောက် လူ့အဖွဲ့အစည်းက သူမအပေါ် အမည်းစက်တပ်မည်မဟုတ်ပေ။

၄။ အမျိုးသမီး၏ အခန်းကဏ္ဍ။ အမျိုးသမီး၏အသံကို တစ်ကြိမ်သာ ကြားရသည်—အပြစ်ရှိကြောင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ကင်းကြောင်း သစ္စာကျိန်ဆိုချက်ကို နားထောင်ပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်က သူမအား “အာမင်” ဟု ပြောရန် တောင်းဆိုသောအခါ ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ အမျိုးသမီးတစ်ဦးသည် ဤစစ်ဆေးမှုတွင် ပါဝင်ရန် ဆန္ဒရှိနိုင်သည့် အကြောင်းရင်းများစွာ ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ခင်ပွန်း၏ စွပ်စွဲချက်အားလုံးကို အဆုံးသတ်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ သူမအပြစ်ကင်းပါက သခင်ဘုရားရှေ့တွင်သာမက လူအများရှေ့တွင်လည်း အပြစ်ကင်းကြောင်း ထင်ရှားလာမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူမအတွက် သက်သေများလည်း ရှိမည်ဖြစ်သည်။ တတိယအချက်မှာ သူမကို အပြစ်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိပါက ပြစ်ဒဏ်မှာ သားသမီးမရနိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ခင်ပွန်းသည် သူမနှင့် ကွာရှင်းမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ပြင်းထန်သော်လည်း အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုကို လက်တွေ့ကျူးလွန်နေစဉ် ဖမ်းမိပါက သေဒဏ်ပေးခံရမည်ထက် ပိုကောင်းသည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် ဤဥပဒေသည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သည်ဟု သံသယရှိခံရသော အမျိုးသမီးအတွက် အမှန်တကယ် အကျိုးရှိစေပြီး၊ သူမအပေါ် ဘုရားသခင်၏ စိုးရိမ်ဂရုစိုက်မှုကို ဖော်ပြနေသည်ဟု ထင်ရှားသည်။

စပါးပူဇော်သက္ကာများ (အခန်းငယ် ၁၅) သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်တွင် သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း တိရစ္ဆာန်ပူဇော်သက္ကာများ (သိုးသငယ်၊ သိုးထီး) အတွက် အထောက်အကူပြု ပူဇော်သက္ကာများဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂; တောလည်ရာ ၁၅:၂–၁၂)။ မိတ်သဟာယယဇ်နှင့်အတူ မီးရှို့ခံရသော နာဇရိလူ၏ဆံပင် (အခန်းငယ် ၁၈) ကိုလည်း ပူဇော်သက္ကာတစ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ နာဇရိလူများသည် မိမိတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြစ်သော တိရစ္ဆာန်နှင့် အစားအစာများကိုသာမက မိမိတို့ကိုယ်တိုင်ထဲမှ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုပါ ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်အပေါ် မိမိတို့၏ ကတိကဝတ်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ဤအရာသည် မိမိတို့၏အသက်တာကို ဘုရားသခင်ထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်း၏ အလေးအနက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။

နာဇရိလူဆိုင်ရာ အခမ်းအနားအားဖြင့် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အသိုင်းအဝိုင်းသည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ မိမိဆန္ဒအလျောက် ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ဆောင်ရန် အားပေးခံရသည်ကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးအားလုံး (ယောက်ျားနှင့် မိန်းမ) သည် နာဇရိလူသစ္စာကတိကို ခံယူနိုင်ကြသကဲ့သို့ ယနေ့ ယုံကြည်သူအားလုံးသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဘုရားသခင်ထံ အသက်ရှင်သော ယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရကြသည် (ရောမ ၁၂:၁)။ မိမိဆန္ဒအလျောက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်တာဝန်ကို မြင့်မားစွာ နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

၆:၂၂–၂၇။ ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ ကောင်းချီးပေးခြင်း

တောလည်ရာကျမ်း၏ ဥပဒေဆိုင်ရာအပိုင်း (အခန်း ၅–၆) သည် ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဤအပိုင်း (၆:၂၂–၂၇) ကို အများအားဖြင့် “ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ ကောင်းချီးပေးခြင်း” ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် ဤကောင်းချီးသည် သခင်ဘုရားထံမှ လာကြောင်း စာသားက ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြသည်။ အမှန်အားဖြင့် ဤကျမ်းပိုဒ်ကို “သခင်ဘုရားသည် သင့်ကို ကောင်းချီးပေးတော်မူပါစေ” (အခန်းငယ် ၂၄) ဟူသော စကားဖြင့် စတင်ပြီး “ငါ [သခင်ဘုရား] သည် သူတို့ကို ကောင်းချီးပေးမည်” (အခန်းငယ် ၂၇) ဟူသော စကားဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ သခင်ဘုရားသည် ကောင်းချီး၏ အဆုံးစွန်သော အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးကို မိမိ၏လူမျိုးထံသို့ ကြားခံပေးပို့ပေးသည့် ကိရိယာမျှသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းချီးပေးခြင်း (၆:၂၄–၂၇) သည် မည်သည့်မှော်အတတ်ဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်မှုမျိုးနှင့်မျှ မသက်ဆိုင်ပေ။

အခန်းငယ် ၂၄–၂၇ ကို ဖတ်ရှုခြင်းအားဖြင့် သခင်ဘုရား၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းသည် ကိုယ်တော်က ကောင်းချီးပေးထားသူများကို “စောင့်ရှောက်ခြင်း” နှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း တွေ့ရသည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ အခန်းငယ် ၂၄ တွင် ဟေဗြဲကြိယာ “ရှာမာ” သည် “စောင့်ရှောက်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသကဲ့သို့ “ကာကွယ်သည်” သို့မဟုတ် “စောင့်ထိန်းသည်” ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုစကားသည် ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်မှုနှင့် မည်သည့်မကောင်းမှုမျိုးမဆိုမှ ကာကွယ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဆာလံ ၉၁:၁၁)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် စောင့်ရှောက်ခြင်းသည် သခင်ဘုရားက မိမိ၏လူမျိုးကို ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးပိုင်းဆိုင်ရာ နှစ်မျိုးစလုံးတွင် ချမ်းသာစေမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤကောင်းချီးသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ပြည့်ဝမှုနှင့် ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ မိမိ၏လူမျိုးအား ပေးနိုင်သော ငြိမ်သက်ခြင်းကို ထင်ရှားစေသည်။ အခန်းငယ် ၂၅–၂၆ ရှိ အပြိုင်ဖွဲ့စည်းထားသော စာကြောင်းများကို သတိပြုပါ။ ပထမစာကြောင်းနှင့် တတိယစာကြောင်းနှစ်ခုစလုံးသည် သခင်ဘုရား၏ “မျက်နှာ” သို့မဟုတ် “မျက်နှာအမူအရာ” ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့နောက် ဒုတိယစာကြောင်းနှင့် စတုတ္ထစာကြောင်းတွင်လည်း အပြိုင်ဖွဲ့စည်းထားသော အချက်တစ်ခုရှိသည်—“သင့်အပေါ် ကျေးဇူးပြုတော်မူပါစေ”၊ “သင့်အား ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးတော်မူပါစေ” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရားသည် မိမိ၏လူမျိုးအပေါ် မျက်နှာတော်ကို ထွန်းလင်းစေသောအခါ သူတို့ကို တည့်တည့်ကြည့်ရှု၍ နှစ်သက်စွာ မှတ်ယူကာ မိမိ၏ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးသနားတော်မူသည်။ သခင်ဘုရား၏ ကျေးဇူးတော်သည် လက်ခံရရှိသူထံ စစ်မှန်သော ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ကောင်းမြတ်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသော ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆိုလိုသည် (ဆာလံ ၃၁:၁၆; ၄၄:၃; ၆၇:၁–၂; ၈၀:၃၊ ၇; ၈၉:၁၅)။ ထိုအရာနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် တစ်ခါတစ်ရံ မိမိ၏မျက်နှာကို ဖုံးကွယ်တော်မူသည်။ ထိုအရာသည် ကိုယ်တော်၏ကာကွယ်မှုကို ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ဟေရှာယ ၆၄:၆–၇)။ လူတို့သည် သခင်ဘုရား၏ ကောင်းချီးကို ခံစားခဲ့ကြသောကြောင့် ကိုယ်တော်၏နာမကို ခံယူကြသည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် သက်ဆိုင်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏နာမသည် ကိုယ်တော်၏အကျင့်စာရိတ္တကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ဤနေရာတွင် သူတို့ကို ကိုယ်တော်၏လူမျိုးအဖြစ် ဖွဲ့စည်းပေးသော ကောင်းချီးထဲ၌ ထိုအကျင့်စာရိတ္တကို ဖော်ပြထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးခံရသောလူတို့သည် သခင်ဘုရားကို ဂုဏ်ပြုသည့် သန့်ရှင်းသောအသက်တာကို အသက်ရှင်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရကြပြီး၊ ကိုယ်တော်အပေါ် မှီခိုခြင်းဖြင့် ထိုအသက်တာကို လက္ခဏာပြကြရသည် (တရားဟောရာ ၈:၁၇–၁၈)။