ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင် - နိဒါန်း

 

ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင်

နိဒါန်း

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ဟေဗြဲကျမ်းစာတွင် ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများကို ရိုးရိုးရှင်းရှင်း “ဓမ္မရာဇဝင် ၁ နှင့် ၂” ဟုသာ ခေါ်ဝေါ်ထားသည်။ ၎င်းတို့သည် ယောရှုမှတ်စာ၊ တရားသူကြီးမှတ်စာနှင့် ရှမွေလမှတ်စာနှစ်စောင်တို့လည်း ပါဝင်သည့် ဟေဗြဲကျမ်းစာ၏ “အစောပိုင်းပရောဖက်များ” ဟု ခေါ်သော အပိုင်းကို နိဂုံးချုပ်ပေးသည်။ ဂရိအစဉ်အလာတွင် ရှမွေလမှတ်စာနှင့် ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများကို တစ်စုတစ်စည်းတည်းဟု မြင်ယူပြီး ရှမွေလမှတ်စာများကို “နိုင်ငံများ၏ ၁ နှင့် ၂”၊ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများကို “နိုင်ငံများ၏ ၃ နှင့် ၄” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ အစောပိုင်းဂရိဘာသာပြန်ဖြစ်သော စက်ပ်တူအဂျင့်သည် ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းကို နှစ်စောင်ခွဲခဲ့သည့် ပထမဆုံးအရာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်အစဉ်အလာတွင် ပညာရှင်များက ၁၆ ရာစု၌ ခွဲခြားခဲ့သည့်အချိန်အထိ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းကို စာအုပ်တစ်အုပ်တည်းဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။

ရေးသားပုံ၏ တစ်သမတ်တည်းဖြစ်မှုက ရေးသားသူများစွာထက် အဓိကရေးသားသူတစ်ဦး ရှိခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ထိုသူသည် ရှောလမုန်၏ မှတ်တမ်းများ (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၁:၄၁)၊ အစ္စရေးမင်းကြီးများ၏ မှတ်တမ်းများ (၁၄:၁၉) နှင့် ယုဒမင်းကြီးများ၏ မှတ်တမ်းများ (၁၄:၂၉) အပါအဝင် မိမိလက်လှမ်းမီသည့် မှတ်တမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့သည်။ ဟေဗြဲအစဉ်အလာက ရေးသားသူသည် ယေရမိ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုသော်လည်း ဤကျမ်းတွင် ပရောဖက်များက ထင်ရှားသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်နေသောကြောင့် အခြားပရောဖက်တစ်ဦး ဖြစ်နိုင်ခြေမှာလည်း အလားတူပင် ရှိသည်။

ရက်စွဲ။ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များသည် ခန့်မှန်းခြေအားဖြင့် နှစ်ပေါင်း ၄၀၀ ကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ရှောလမုန် နန်းတက်သည့်အစဖြစ်သော ခန့်မှန်းခြေ ဘီစီ ၉၇၁ မှ ယောယခိန် ထောင်မှ လွတ်မြောက်ပြီး မင်းကြီး၏ စားပွဲ၌ စားခွင့်ရသည့် ဘီစီ ၅၆၂ အထိ ဖြစ်သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၅:၂၇–၃၀)။ ကျမ်း၏ အကြောင်းအရာအများစုသည် ဘီစီ ၅၈၆ ခုနှစ် ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီကတည်းက တည်ရှိနေခဲ့သည်ဟု ယေဘုယျအားဖြင့် နားလည်ကြသည်။

နောက်ခံအကြောင်းအရာ။ ဤကျမ်းသည် ဒါဝိဒ်မင်း၏ နောက်ဆုံးနေ့များဖြင့် စတင်ပြီး အာဟပ်မင်း၏ သေဆုံးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ရှောလမုန်သည် သူ၏ဖခင် ဒါဝိဒ်၏နောက်တွင် နန်းတက်ခဲ့သော်လည်း မိမိ၏ နိုင်ငံခြားသားမယားများအတွက် အလွန်များပြားစွာ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း ပြုခဲ့သောကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် နိုင်ငံတော်သည် နှစ်ပိုင်းကွဲသွားခဲ့သည် (ဘီစီ ၉၃၁)။ အစ္စရေးမြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ မြို့တော်သည် ပထမနှစ်ပေါင်း ၅၀ အတွင်း တိရဇာ ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း အုမ္မရိက ၎င်းကို အနောက်ဘက် ၁၂ မိုင် (၂၀ ကီလိုမီတာ) ခန့်အကွာရှိ ရှမာရိမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်။ ယုဒတောင်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ မြို့တော်မှာ ယေရုရှလင် ဖြစ်သည်။ မြောက်ပိုင်း၏ ပထမဆုံးမင်းဖြစ်သော ယေရောဗောင် ၁ သည် မိမိ၏လူတို့၏ သစ္စာရှိမှုသည် ယေရုရှလင်ရှိ ဗိမာန်တော်ဘက်တွင် ဆက်လက်ရှိနေမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ဗေသလနှင့် ဒန်မြို့နှစ်မြို့စလုံးတွင် ရွှေနွားသငယ်တစ်ကောင်စီ ထားရှိခဲ့ပြီး ဘယ်သူမဆို ဝင်ရောက်နိုင်သည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့ကိုလည်း တည်ထောင်ကာ အထွတ်အမြတ်နေရာများတွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်စေခဲ့သည်။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို ဤမျှ ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း လျစ်လျူရှုခြင်းသည် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ၏ ကျဆုံးခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။

အစ္စရေးမင်းကြီးတစ်ဦးပြီးတစ်ဦးသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းကာ ပိုမိုတိုးချဲ့ခဲ့ကြပြီး၊ ထာဝရဘုရား၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ သူတို့အားလုံးသည် မကောင်းမှုကို ပြုသူများအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ခံရသည်။ မြောက်ပိုင်းတွင် မင်းကြီး စုစုပေါင်း ၂၀ ဦးရှိခဲ့ပြီး (၁ ဓမ္မရာဇဝင်တွင် ၈ ဦး) မင်းဆက် ၉ ဆက်မှ ဖြစ်ကြသည်။ ၉ ဦးမှာ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခံရ၍ သေဆုံးခဲ့ကြသည်၊ ၁ ဦးမှာ စစ်ပွဲတွင် သေဆုံးခဲ့သည်၊ ၁ ဦးမှာ ဒဏ်ရာကြောင့် သေဆုံးခဲ့ပြီး ၉ ဦးမှာ သဘာဝအကြောင်းကြောင့် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ ထိုအချိန်အတွင်း ယုဒပြည်တွင် မင်းကြီး ၁၂ ဦးရှိခဲ့ပြီး အစ္စရေးမင်းကြီး အုမ္မရိ၏ မြေးဖြစ်သော မိဖုရား အာသလိယမှလွဲ၍ အားလုံးသည် ဒါဝိဒ်မင်းဆက်မှ ဖြစ်ကြသည်။ ယုဒပြည် ဗာဗုလုန်ပြည်နှင်ခံရသည့်အချိန်တွင်လည်း မင်းကြီး ၂၀ ဦး ရှိခဲ့ပြီး ၎င်းတို့အနက် ၁၁ ဦးကို ထာဝရဘုရား၏ အကဲဖြတ်ချက်အရ မကောင်းမှုကို ပြုသူများအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများတွင် ဘုရားသခင်၏လူတို့ ပြည်နှင်ခံရခြင်းသို့ ဦးတည်သွားစေသည့် အဖြစ်အပျက်များကို တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖော်ပြ၍ အကဲဖြတ်ထားသည်။ ထိုကျမ်းများသည် ပြည်၊ မင်းကြီးများနှင့် ဗိမာန်တော်တို့ ဆုံးရှုံးရသည့် အကြောင်းရင်းများကို ဖော်ထုတ်ပေးသည်။ ဂရုတစိုက် ဖွဲ့စည်းထားသော ဇာတ်ကြောင်းသည် အရေးကြီးသော သတင်းစကားတစ်ရပ်ကို ဆက်သွယ်ပေးသည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ မင်းဆက်များ ပျက်စီးနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် မိမိ၏လူတို့နှင့် မဖျက်စီးနိုင်သော ပဋိညာဉ်ကတိတော်များဖြင့် မိမိကိုယ်ကို ချည်နှောင်ထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို သမိုင်းအတွင်း ပြည့်စုံစေမည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းချီးပေးခြင်း သို့မဟုတ် ပြစ်တင်ရှုတ်ချခြင်းအားဖြင့် သမိုင်းကို ပုံဖော်မည်။ ၂ ဓမ္မရာဇဝင်သည် ပြည်၊ ဗိမာန်တော်နှင့် မင်းကြီးတို့ ဆုံးရှုံးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည့်အခါ စာဖတ်သူတို့သည် မျှော်လင့်ချက်၏ မသဲမကွဲ အလင်းရောင်တစ်စင်းကို ရရှိကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေ၍ တစ်နေ့တွင် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ကျမ်းများ တိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ အဓိကဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများလည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထိုအရာများမှာ ပြည်၊ ဗိမာန်တော်၊ ပရောဖက်တို့၏ အသံ၊ အပြစ်နှင့် တရားစီရင်ခြင်း၊ မျှော်လင့်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းအရာများအားလုံးသည် ပဋိညာဉ်ငါးကျမ်းတွင် အမြစ်တွယ်နေကြပြီး အထူးသဖြင့် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းအကြောင်းတွင် အမြစ်ရှိနေခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။

၁။ ပြည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့ နေထိုင်ရန် ပြည်တစ်ပြည်ကို ကတိပြုခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၁:၈)။ မိမိသည် သူတို့အလယ်တွင် နေထိုင်ရန် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တစ်ခု ဆောက်လုပ်စေခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၈)။ ထို့ပြင် မောရှေ၏ ပရောဖက်အသံအားဖြင့် မိန့်တော်မူခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၃၄:၁၀)။ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်မှုသည် မိမိ၏လူတို့နှင့် သူတို့၏ပြည်သာမက လူမျိုးအားလုံးကိုပါ အကျိုးပြုမည့် လူသားနှင့် ဘုရားသခင်အကြား သဟဇာတဖြစ်မှုအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၃၂:၄၃)။ ဤအကြောင်းအရာများကို ယုဒနှင့် အစ္စရေးမင်းကြီးများ၏ ဇာတ်လမ်းများတွင် ဖော်ပြထားသည်။

၂။ ဗိမာန်တော်။ ရှောလမုန်သည် စစ်သည်တော်ဖြစ်သော သူ၏ဖခင်ထံမှ ကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံပိုင်နယ်မြေကို အမွေဆက်ခံခဲ့သည်။ သို့သော် မယားများအတွက် သူစတင်ခဲ့သော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကြောင့် နောက်နှစ်များတွင် ရန်သူများ ပိုမိုရဲတင်းလာသဖြင့် နိုင်ငံတော်၏ အစိတ်အပိုင်းကြီးများ ဆုံးရှုံးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအခြေအနေသည် ဘီစီ ၇၂၂ ခုနှစ်တွင် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံ ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့ပြီး ၎င်း၏လူများသည် နိုင်ငံခြားပြည်များအနှံ့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့ကြသည်။ ၁၃၆ နှစ်ကြာပြီးနောက် ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ၎င်း၏ဗိမာန်တော် ပျက်စီးခဲ့ပြီး ယုဒလူတို့သည် ဗာဗုလုန်ပြည်သို့ ပြည်နှင်ခံခဲ့ကြသည်။

ယုဒမင်းကြီးအများစုသည် နိုင်ငံခြားနတ်ဘုရားများကို ဂုဏ်ပြုရန် ဗိမာန်တော်ထဲတွင် အဆောက်အအုံများ၊ ယဇ်ပလ္လင်များ သို့မဟုတ် ရုပ်တုများကဲ့သို့သော အရာများကို ထပ်မံထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်ဟု ထင်ရသည်။ သို့မဟုတ် ဗိမာန်တော်ကို လုံးဝ လျစ်လျူရှုကာ အမြင့်အရပ်များစွာနှင့် လှပစွာ အလှဆင်ထားသော သစ်ပင်တောများကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဗိမာန်တော်သည် ဘုရားသခင်၏လူတို့အလယ် ကိုယ်တော်ရှိနေခြင်း၏ အဓိကနေရာဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းလုပ်ငန်းကို အမြဲသတိရစေသည့်နေရာ ဖြစ်ရမည့်အစား ဘာသာရေးအပေးအယူနှင့် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်မှုတို့အတွက် ဖန်တီးထားသော အထိမ်းအမှတ်အဆောက်အအုံတစ်ခုအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။

၃။ ပရောဖက်များ။ ဤအခြေအနေတွင် စာသားသည် ပရောဖက်များကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ သူတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၏ မတရားမှုနှင့် ယုံကြည်ခြင်းမှ ဖောက်ပြန်မှုကို ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားပြောဆိုသူများအဖြစ် ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများတစ်လျှောက် ထင်ရှားသော ပရောဖက်များမှာ နာသန် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁:၈–၄၅)၊ ရှိလောမြို့သား အဟိယ (၁၁:၂၉–၃၉; ၁၄:၁–၁၈)၊ အမည်မဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏လူ (အခန်း ၁၃)၊ ယေဟု (နှစ်ပေါင်း ၈၀ ခန့်အကြာတွင် နန်းတက်ခဲ့သော မင်းကြီးယေဟုနှင့် မရောထွေးရ; ၁၆:၁–၇)၊ ဧလိယ (၁၇:၁–၁၉:၁၉; ၂၁:၁၇–၂၉)၊ အမည်မဖော်ပြထားသော ပရောဖက်တစ်ဦး သို့မဟုတ် တစ်ဦးထက်ပိုသူများ (၂၀:၁၃–၁၄၊ ၂၂–၂၈၊ ၃၅–၄၁)၊ မိက္ခာယ (၂၂:၈–၉၊ ၁၃–၂၈)၊ ဧလိရှဲ (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂:၁–၇:၂; ၈:၇–၁၃; ၉:၁–၃; ၁၃:၁၄–၂၁) နှင့် ဟေရှာယ (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၉:၆–၇၊ ၂၀–၃၆; ၂၀:၁–၁၉) တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် အသက်ရှင်နေသော အခြားပရောဖက်များတွင် ယေရမိ၊ ဒံယေလနှင့် ယေဇကျေလတို့လည်း ပါဝင်ကြသည်။ ဤမျှများပြားသော ပရောဖက်များ ရှိနေခြင်းက ဤကျမ်းများတစ်လျှောက်နှင့် ထိုခေတ်ကာလအတွင်း သူတို့၏ အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍကို ထင်ရှားစွာ ပြသသည်။

ဤပရောဖက်များသည် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို လူတို့အား ကြေညာခဲ့ကြသည်။ ဤပရောဖက်ပြုနှုတ်ကပတ်တော် ပြည့်စုံခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် သမိုင်းကို ထိန်းချုပ်၍ လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ပြည့်စုံခြင်းတို့သည် ဤကျမ်းများ၏ သတင်းစကားတွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့် သမိုင်းကို ပုံဖော်သည်။ သို့သော် မင်းကြီးများနှင့် သူတို့၏လူတို့သည် ပရောဖက်များကို အများအားဖြင့် လျစ်လျူရှုကာ ခါနာန်ပြည်၏ နတ်ဘုရားများ၏ နေထိုင်မှုပုံစံနှင့် ဘာသာရေးထုံးတမ်းများကို လိုက်နာရန် ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည်။ တရားစီရင်ခြင်း၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့ပြီး မြို့နှင့် ဗိမာန်တော် ပျက်စီးခြင်းအားဖြင့် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ သို့သော် အနာဂတ်ကို ပုံဖော်မည့် မျှော်လင့်ချက်၏ နှုတ်ကပတ်တော်လည်း ရှိခဲ့သည်။

၄။ မျှော်လင့်ချက်။ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ပြည်နှင်ခြင်းသည် ဇာတ်လမ်း၏ အဆုံးမဟုတ်ပါ။ ပရောဖက်ပြုတရားစီရင်ခြင်း၏ နှုတ်ကပတ်တော်နောက်တွင် မျှော်လင့်ခြင်း၊ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းနှင့် အသစ်ပြုပြင်ခြင်းတို့၏ အာမခံချက်သည် ပုံမှန်အားဖြင့် လိုက်ပါလာတတ်ပြီး ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများ၏ အဆုံးမှာလည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံတော်ကို အပြည့်အဝ ဖြိုဖျက်ခြင်း၊ ဗိမာန်တော်နှင့် မင်းဆက်ကို လုံးဝပျက်စီးခြင်းတို့ကို ဖော်ပြပြီးနောက် ဇာတ်လမ်းသည် ဒါဝိဒ်မင်းဆက်မှ ဆင်းသက်လာသော ပြည်နှင်ခံ ထောင်ကျနေသည့် မင်းကြီးတစ်ဦးကို ထောင်ထဲမှ လွှတ်ပေးပြီး အခြားမင်းကြီး၏ စားပွဲ၌ စားခွင့်ပေးခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုအရာက ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းလုပ်ငန်း စတင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြပြီး တစ်ချိန်က မသဲမကွဲရှိခဲ့သော မျှော်လင့်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် တစ်နေ့တွင် အရာအားလုံး အသစ်ဖြစ်လာမည်ဟူသော အာမခံချက်အဖြစ် တောက်ပလာခဲ့သည် (ဗျာဒိတ် ၂၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

စာပေဆိုင်ရာ အင်္ဂါရပ်များ။ ၁ နှင့် ၂ ဓမ္မရာဇဝင်ကျမ်းများကို ခွဲခြားမထားသင့်ခဲ့ဟန်ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် အခြေခံအားဖြင့် စာအုပ်တစ်အုပ်တည်း ဖြစ်သည်။ ဖြစ်ရပ်များ ဖြစ်ပျက်နေသည့်အချိန်တွင် စာရေးသူက စက်ရုပ်ဆန်ဆန် မှတ်တမ်းတင်သည့်ပုံစံထက် အတိတ်ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှုသည့် သဘောတရားမှာ ထင်ရှားသည်။ ရေးသားပုံမှာ သမိုင်းဝင်ဇာတ်ကြောင်းဖြစ်ပြီး ဇာတ်လမ်းတစ်ခုစီ၏ ဇာတ်ကွက်နှင့် ဇာတ်ကောင်များကို ဇာတ်ကြောင်းပြောသူက အနုပညာဆန်စွာ ဖန်တီး၍ ပြောပြထားသည်။ အဓိကစကားလုံးများ၊ စကားစုများနှင့် အသံများကို ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုသည့်အပြင် တစ်ခါတစ်ရံတွင် သင်ခန်းစာတစ်ရပ်ကို ဆက်သွယ်ပေးရန် စကားပြောခန်းများနှင့် အခြားသူများ၏ ရှုမြင်ပုံများကိုလည်း အသုံးပြုထားသည်။