အခန်းကြီး - (၂၂ - ၂၃ - ၂၄ - ၂၅)

 

၂၂:၁–၃၆:၁၃

မောဘလွင်ပြင်၌ အစ္စရေး

စိဟုန်နှင့် ဩဂအပေါ် အောင်ပွဲရပြီးနောက် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ခရီးဆက်လက်ထွက်ခွာပြီး မောဘလွင်ပြင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုဒေသသည် ပင်လယ်သေ၏ မြောက်ဘက်တွင် ယော်ဒန်မြစ်၏ အရှေ့ဘက်၌ တည်ရှိသော လွင်ပြင်ဒေသဖြစ်သည်။ ထိုဒေသ၌ အစ္စရေးလူမျိုးတို့ နေထိုင်နေစဉ် မောဘလူမျိုးတို့သည် ဗာလမ်၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုမှတစ်ဆင့် အစ္စရေးကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည် (၂၂:၁–၂၅:၁၈)။ လူဦးရေစာရင်းအသစ်ကို ကောက်ယူခဲ့သည် (၂၆:၁–၆၅)။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်သည် ပြည်အမွေဆက်ခံခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဥပဒေတစ်ရပ်ကို ထပ်မံပေးတော်မူခဲ့သည်။ မောဘလွင်ပြင်၌ပင် ယောရှုကို လူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အသစ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (၂၇:၁–၂၃)။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဥပဒေများ (၂၈:၁–၂၉:၄၀) နှင့် သစ္စာကတိများနှင့် ပတ်သက်သော ဥပဒေများ (၃၀:၁–၁၆) ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ ဇာတ်ကြောင်းသည် မိဒျန်လူမျိုးတို့အပေါ် အောင်ပွဲရရှိခြင်းအကြောင်း (၃၁:၁–၅၄)၊ ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်တွင် အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသော အနွယ်များအကြောင်း (၃၂:၁–၄၂) နှင့် အဲဂုတ္တုပြည်မှ စတင်ခဲ့သော ခရီးစဉ်၏ နောက်ဆုံးအကျဉ်းချုပ် (၃၃:၁–၄၉) တို့ဖြင့် ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ စာအုပ်သည် ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် ခါနာန်ပြည်၌ အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သော ဥပဒေများနှင့် ညွှန်ကြားချက်များဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (၃၃:၅၀–၃၆:၁၃)။

၂၂:၁–၂၄:၂၅။ ဗာလမ်၏အကြောင်း။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့က စိဟုန်နှင့် ဩဂကို အနိုင်ယူခဲ့ကြောင်း ကြားသိရသောအခါ မောဘရှင်ဘုရင် ဗာလက်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ မိမိ၏နယ်မြေအနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာသဖြင့် အလွန်စိတ်ပျက်၍ ကြောက်ရွံ့လာသည် (၂၂:၂–၃)။ သူတို့ကို စစ်ရေးအရ တိုက်ခိုက်မည့်အစား ဗာလက်သည် ပို၍ထိရောက်မည်ဟု ထင်မြင်သော နည်းလမ်းတစ်ခုကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သစ္စာမရှိသော ပရောဖက် ဗာလမ်ကို ငှားရမ်းပြီး အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ကျိန်ဆဲစေလိုခဲ့သည် (အောက်တွင် “ချို့ယွင်းချက်ရှိသော ပရောဖက်ကို ဘုရားသခင်အသုံးပြုခြင်း” ကိုကြည့်ပါ)။ ဗောရ၏သား ဗာလမ်၏ ဇာတိမြေကို “ပေသော်” ဟု ကျမ်းစာက ဖော်ပြထားသည် (၂၂:၅; တရားဟောရာ ၂၃:၄)။ ထိုမြို့သည် ယူဖရေးတီးမြစ်၏ အနောက်ဘက်၊ မက်ဆိုပိုတေးမီးယားမြောက်ပိုင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ဗာလမ်သည် အာရမိလူမျိုးဖြစ်နိုင်သည်။

အချို့က ၂၂:၂၀–၃၅ တွင် ဆန့်ကျင်ကွဲလွဲမှုတစ်ခုရှိသည်ဟု မြင်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်က ဗာလမ်အား ဗာလက်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ခွင့်ပြုခဲ့သော်လည်း ဗာလမ်လမ်းထွက်သွားပြီးနောက် ထာဝရဘုရားက သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ဘုရားသခင်သည် ဗာလမ်အား သွားခွင့်မပြုခဲ့ပြီးဖြစ်ကာ ဗာလမ်က ဗာလက်၏ တမန်များအား ထိုအချက်ကို ပြောပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ ဗာလမ်၏ အတင်းအကျပ် တောင်းဆိုမှုကြောင့်သာ ထာဝရဘုရားသည် နောက်ဆုံးတွင် သူ့အား သွားခွင့်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ သို့သော် ဗာလက်၏ တမန်များသည် နံနက်ယံ၌ သူ့ထံလာပြီး သူတို့နှင့်အတူ သွားရန် တောင်းဆိုလျှင်သာ သွားရမည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပါက ဗာလမ်သည် ဘုရားသခင်က သူ့အား ပြောခိုင်းသည့် စကားကိုသာ ပြောနိုင်မည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၅)။ သို့သော် တမန်များသည် နံနက်ယံ၌ သူ့ထံသို့ မလာကြပါ။ သူတို့ ထွက်ခွာသွားပြီး ဗာလမ်သည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်သွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဗာလမ်ထွက်ခွာသွားပြီးနောက် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်သည် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်လာခြင်းနှင့် ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်သည် သူ့လမ်းတွင် ရပ်နေခြင်းသည် လုံးဝအံ့သြစရာမဟုတ်ပါ (အခန်းငယ် ၂၂)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ သူ့အား သွားခြင်းမှ တားဆီးရန် ကြိုးပမ်းခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ကျိန်ဆဲခွင့်ပြုရန် မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်မဟုတ်ကြောင်း ဗာလမ်အား နားလည်စေလိုခဲ့သည်။

ချို့ယွင်းချက်ရှိသော ပရောဖက်ကို ဘုရားသခင်အသုံးပြုခြင်း

ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဗာလမ်၏ ပုံရိပ်သည် ထူးခြားပြီး နားလည်ရခက်သော ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သည်။

၁။ ရှေးဟောင်းသုတေသနနှင့် ဗာလမ်။ ဗာလမ်သည် သမိုင်းဝင်ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြနိုင်သည့် ရှေးဟောင်းသုတေသန အထောက်အထားအချို့ ရှိသည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် ယနေ့ ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ဒေသရှိ ဒေယာအလာဟု ခေါ်သောနေရာ၌ အဆောက်အအုံတစ်ခု၏ အပျက်အစီးများအတွင်း ပလတ်စတာပေါ်တွင် ရေးသားထားသော ဗာလမ်၏အမည်ပါရှိသည့် စာတမ်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုအဆောက်အအုံကို ခရစ်တော်မပေါ်မီ ရှစ်ရာစုခန့်က တည်ရှိခဲ့သည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုပလတ်စတာစာတမ်းတွင် “ဗောရ၏သား ဗာလမ်” ဟူ၍လည်းကောင်း၊ ညအချိန်တွင် အနာဂတ်အဖြစ်အပျက်များနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းစကားများကို ရရှိပြီး နံနက်တွင် ပြန်လည်ဖော်ပြသော “ဘုရားတို့၏ အမြင်ရသူ” ဟူ၍လည်းကောင်း ဖော်ပြထားသည်။ တောလည်ရာ ၂၂ နှင့် ၂၄ တွင် ထိုစာတမ်း၌ တွေ့ရသောအရာများနှင့် ဆင်တူသည့် အချက်အချို့ကို တွေ့ရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် တောလည်ရာကျမ်းတွင် ဗာလမ်သည် ရူပါရုံများ သို့မဟုတ် အိပ်မက်များမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ထံမှ သတင်းစကားများကို ရရှိသူ၊ “အမြင်ရသူ” ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၂၂:၈၊ ၁၉; ၂၄:၄)။ မှတ်တမ်းနှစ်ခုစလုံးတွင် သူသည် ညအချိန် ရူပါရုံများကို ရရှိခဲ့သည် (၂၂:၂၀)။ ထို့နောက် နံနက်တွင် ဤအမှုကို ဗာလက်၏ တမန်များနှင့် မျှဝေခဲ့သည် (၂၂:၁၃)။ နှစ်ခုစလုံးတွင်လည်း သူ့ကို ဗောရ၏သား ဗာလမ်ဟု ခေါ်ဆိုထားသည်။ ဤတူညီမှုများနှင့် အခြားအချက်များက စာတမ်း၌ ဖော်ပြထားသော ဗာလမ်သည် ကျမ်းစာထဲရှိ ဗာလမ်ပင်ဖြစ်ကြောင်း အကြံပြုသည်။

၂။ သူ့ကို ဘုရားသခင်အသုံးပြုတော်မူခဲ့သည်။ တောလည်ရာကျမ်း၏ ဇာတ်လမ်းတွင် ထာဝရဘုရားနှင့် ဗာလမ်တို့၏ ဆက်နွှယ်မှုသည် ထူးခြားသည်။ သူသည် ယဟောဝါကို ကိုးကွယ်သူဖြစ်သလော။ အချက်တစ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ ထာဝရဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အပေါ်သို့ ရောက်လာပြီး ဘုရားသခင်၏လူတို့၏ အနာဂတ်နှင့် မေရှိယကြွလာမည့်အကြောင်းကို ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၂၄:၁–၉၊ ၁၇–၁၉)။ မောဘရှင်ဘုရင် ဗာလက်သည် ဗာလမ်အား အစ္စရေးကို ကျိန်ဆဲစေလိုခဲ့သော်လည်း ဗာလမ်သည် ဘုရားသခင်၏ စကားများကိုသာ ပြောနိုင်ခဲ့သည်။ သံသယမရှိဘဲ ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို အသုံးပြု၍ မိမိ၏အကြံအစည်ကို သူ့အား ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ဤအရာသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြင်းလော၊ သို့မဟုတ် ထာဝရဘုရားက သူ့ကို ပရောဖက်အဖြစ် ပထမဆုံးအသုံးပြုခြင်းလောဆိုသည်မှာ မရှင်းလင်းပါ။ သို့သော် အချက်တစ်ချက်မှာ သေချာသည်။ ဗာလမ်သည် ဗာလက်၏ တမန်များအား မိမိ၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ စကားထက် မည်သည့်နည်းနှင့်မျှ ကျော်လွန်၍ မပြောနိုင်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည် (၂၂:၁၈)။ ထာဝရဘုရားကို မိမိ၏ဘုရားသခင်ဟု ခေါ်ဆိုသောအခါ သူသည် အစ္စရေးတို့၏ ဘုရားသခင် ယဟောဝါကို သိရှိပြီး ကိုးကွယ်ကြောင်း ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဇာတ်ကြောင်းက ဗာလမ်နှင့် ထာဝရဘုရားတို့၏ ဆက်ဆံရေးတွင် ပြဿနာများစွာရှိကြောင်း ဖော်ပြပြီး နောက်ဆုံးတွင် လုံးဝအယူဖောက်ပြန်သွားမည့် အခြေအနေကို အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ ထိုအမှန်တရားရှိနေသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ဗာလမ်ကို မိမိ၏ပရောဖက်အဖြစ် ဆက်လက်အသုံးပြုတော်မူခဲ့သည်။

၃။ အယူမှားသော ထုံးတမ်းများကို အသုံးပြုခြင်း။ ဗာလမ်၏ နားလည်ရခက်သော ပုံရိပ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည့် အသေးစိတ်အချက်နှစ်ချက် ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ သူသည် ယဟောဝါ၏လူ အစ္စရေးတို့ကို ကျိန်ဆဲစေလိုသော ဘုရင်တစ်ပါး၏ အမှုကို ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်တော်ရရှိရန် ကြိုးပမ်းရာတွင် အယူမှားသော အလေ့အထများကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အယူမှားသူများသည် ဘုရားများအပေါ် သြဇာလွှမ်းမိုးရန်နှင့် အနာဂတ်ကို ကြိုတင်ခန့်မှန်းရန် ထုံးတမ်းအမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုကြသည်။ ဗာလမ်သည် သူ့ဘဝ၏ တစ်ချိန်ချိန်တွင် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် အယူမှားသော ထုံးတမ်းအလေ့အထများကို ပေါင်းစပ်ခဲ့ပြီး အခြားဘုရားများကိုလည်း ကိုးကွယ်ခဲ့သည်။ ၁၉၆၇ ခုနှစ်တွင် တွေ့ရှိခဲ့သော စာတမ်းက ထိုကောက်ချက်ကို ထောက်ခံပေးသည်။ ကျမ်းစာတွင် သူ့ကို ဗေဒင်တွက်သူအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး ဗေဒင်တွက်ရန်အတွက် အခကြေးငွေ သို့မဟုတ် အသုံးအဆောင်များကို လက်ခံသူဖြစ်သည်ဟု ဆိုထားသည်။ တောလည်ရာ ၂၂:၇ တွင် အသုံးပြုထားသော စကားလုံးသည် ဗေဒင်တွက်ရန် အသုံးအဆောင်များ သို့မဟုတ် အခကြေးငွေများကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ တောလည်ရာ ၂၄:၁ အရ တတိယအကြိမ် ပရောဖက်ပြုချက်ကို မပြောမီ သူသည် ယခင်က ပြုလုပ်ခဲ့သကဲ့သို့ နတ်ဝိဇ္ဇာ သို့မဟုတ် ဗေဒင်တွက်ခြင်းကို အသုံးပြုရန် မရှာဖွေခဲ့ပါ။ ထိုအချက်က ယခင်နှစ်ကြိမ်တွင် သူသည် နတ်ဝိဇ္ဇာကို ကျင့်သုံးခဲ့ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ မကောင်းသော နိမိတ်ကို ရှာဖွေရန် သူအသုံးပြုခဲ့သည့် ထုံးတမ်း၏ အမျိုးအစားကို စာသားက သတ်မှတ်မထားပါ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အစ္စရေးကို ကျိန်ဆဲရန် သူ၏ကြိုးပမ်းမှုများကို ထောက်ခံပေးရန် ထာဝရဘုရားအား အတင်းအကျပ် မလုပ်ဆောင်နိုင်ခဲ့ပါ။ သူ၏ ဘုရားများစွာကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဆက်နွှယ်မှုက ဗာလမ်သည် အစ္စရေးတို့၏ ထာဝရဘုရားကို အခြေခံအားဖြင့် သစ္စာရှိစွာ ကိုးကွယ်သူမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

၄။ ဇာတ်ကြောင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်။ ဤဇာတ်လမ်း၏ အရေးကြီးဆုံးအချက်မှာ ဗာလမ်နှင့် ပတ်သက်၍ ပေးထားသော အချက်အလက်များမဟုတ်ဘဲ တောလည်ရာကျမ်းအတွင်း ဤဇာတ်လမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြပေးသည့်အရာဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ အစ္စရေးတို့၏ ဘုရားသခင်နှင့် တူသော ဘုရားသခင်မရှိကြောင်း ဇာတ်လမ်းက ဖော်ပြသည်။ ယဟောဝါသည် ထူးခြားတော်မူကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်အား အတင်းအကျပ် မိမိအလိုအတိုင်း ပြုလုပ်စေနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဗာလမ်သည် အပြည့်အဝ သိရှိခဲ့သည်။ ဗာလမ်၏ နတ်ဝိဇ္ဇာသည် ကိုယ်တော်အပေါ် အကျိုးမရှိခဲ့ပါ။ ဗာလမ်သည် ယဟောဝါက မိမိ၏နှုတ်ထဲသို့ ထည့်ပေးသည့် စကားကိုသာ ပြောနိုင်ကြောင်းနှင့် ထိုထက်ကျော်လွန်၍ မပြောနိုင်ကြောင်း အကြိမ်များစွာ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ တတိယအကြိမ် ပရောဖက်ပြုချက်ရောက်သောအခါ ဗာလမ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သြဇာလွှမ်းမိုးရန် ကြိုးပမ်းမှုအားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အတိုင်း အသုံးပြုရန် အပ်နှံခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဝိညာဉ်တော်သည် သူ့အပေါ်သို့ ဆင်းသက်တော်မူသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် အထူးကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရှိကြောင်း ဇာတ်လမ်းက သက်သေပြသည်။ ထာဝရဘုရားက ကောင်းကြီးပေးထားသူများကို မကောင်းမှု၏ အင်အားများက ဆန့်ကျင်၍ မိမိတို့၏ရည်ရွယ်ချက် အောင်မြင်အောင် မဆောင်ရွက်နိုင်ပါ။ တောလည်ရာကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြထားပြီး၊ သူတို့ကို ခါနာန်ပြည်သို့ အောင်ပွဲခံ၍ ချီတက်နေသော ဘုရားဖူးစစ်တပ်တစ်ရပ်အဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။

တတိယအချက်မှာ ဤဇာတ်ကြောင်းမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးအတွက် မိမိ၏အကြံအစည်များကို အယူမှားသောကမ္ဘာနှင့် မျှဝေတော်မူခဲ့သည်။ ဗာလမ်၏ ရူပါရုံသည် အချိန်တစ်ချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် အစ္စရေးသည် မိမိ၏ရန်သူအားလုံးအပေါ် အောင်ပွဲရပြီး ငြိမ်သက်ခြင်းရှိမည့်အချိန်ကို ညွှန်ပြသည် (၂၄:၈–၉; ပင်တေကျုကျမ်းငါးစောင်၏ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ)။ အစ္စရေး၏ ဘုန်းကြီးသောဘုရင်နှင့် သူ၏နိုင်ငံတော် ချီးမြှောက်ခံရမည့် ခေတ်ကာလကို သူကြိုမြင်ခဲ့သည် (၂၄:၈၊ ၁၇–၁၉)။ ဗာလမ်၏ ဇာတ်လမ်းမှ သတင်းစကားသည် ယနေ့ ဘုရားသခင်၏လူတို့နှင့်လည်း အညီအမျှ သက်ဆိုင်ပြီး သူတို့၏ ကယ်တင်ရှင်နှင့် အရှင်သခင်အပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ပြန်လည်ခိုင်မာစေသင့်သည်။

ဗာလမ်က မိမိ၏အကြံအစည်ကို ဝင်ရောက်နှောင့်ယှက်ခြင်းမပြုနိုင်စေရန် ဘုရားသခင်သည် မြည်းအား စကားပြောနိုင်စွမ်း ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် ဗာလမ်ကို အမှန်ပင် ထိတ်လန့်စေသင့်သည်။ သို့သော် ထိုသို့မဖြစ်ခဲ့ပါ။ အမြင်ရသူသည် မြည်းမြင်သောအရာကို မမြင်ခဲ့ပါ။ ဇာတ်ကြောင်းသည် ဗာလမ်ကို သွယ်ဝိုက်၍ သရော်ထားသည်။ ဗာလမ်သည် မိမိ၏အလုပ်အပ်သူကို ကောင်းစွာအမှုဆောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း မအောင်မြင်ခဲ့ဘဲ အစ္စရေးကို ကောင်းကြီးပေးခဲ့သည် (၂၂:၄၁–၂၄:၂၄; ဤပရောဖက်ပြုချက်များသည် ပင်တေကျုကျမ်းငါးစောင်၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှုအတွက် မည်သို့အထောက်အကူပြုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုသိရှိရန် “ပင်တေကျုကျမ်းငါးစောင်၏ နိဒါန်း” စာမျက်နှာ ၁၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။ မိမိ၏လူတို့ကို ကောင်းကြီးပေးရန် ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် မပြောင်းလဲနိုင်ခဲ့ပါ (၂၃:၁၉)။ ထိုအထိ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ရန်ပင် ဆန္ဒရှိတော်မူခဲ့သည် (၂၃:၂၁)။ လူသားတို့၏ မည်သည့်နတ်ဝိဇ္ဇာမျှ သို့မဟုတ် နတ်ဆိုးတို့၏ မည်သည့်နတ်ဝိဇ္ဇာမျှသည် သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပြောင်းလဲနိုင်ခြင်း မရှိပါ (အခန်းငယ် ၂၃)။

တောလည်ရာ ၂၄ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဗာလမ်၏ ပရောဖက်ပြုချက်များသည် သူ၏ ပရောဖက်ပြုချက်များအနက် အထင်ကြီးဖွယ်အကောင်းဆုံးဖြစ်ပြီး ကဗျာပုံစံဖြင့် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ တတိယအကြိမ် ပရောဖက်ပြုချက်တွင် ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးစခန်းကို မြစ်ကမ်းဘေးတွင် စိုက်ပျိုးထားသော ဥယျာဉ်တစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ထိုအရာသည် လှပ၍ အသီးအပွင့်များသော ပရဒိသုတစ်ခုဖြစ်သည် (၂၄:၅–၇)။ ထို့နောက် ပုံရိပ်သည် အာဂဂထက် ပို၍အင်အားကြီးသော ဘုရင်တစ်ပါး အုပ်စိုးသည့် နိုင်ငံတော်ပုံရိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည် (အခန်းငယ် ၇)။ ထိုဘုရင်ကို အင်အားကြီးသော တောနွားတစ်ကောင်အဖြစ် ပုံဆောင်ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၈)။ ၂၃:၂၂ အရ ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်တော်မူခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ထိုဘုရင်ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်တော်မူသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအရာသည် အစွမ်းထက်သော မေရှိယပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ညွှန်ပြပြီး ထိုသူသည် မိမိ၏ရန်သူများကို အမြဲတမ်း အနိုင်ယူတော်မူမည်ဖြစ်သည်။ ထိုမေရှိယပုဂ္ဂိုလ်သည် မည်သူမျှ စိန်ခေါ်ဝံ့ခြင်းမရှိသော အင်အားကြီးသော ခြင်္သေ့ကဲ့သို့ လှဲလျောင်း၍ အနားယူတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ဤသတင်းစကားသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့၏ ရန်သူဖြစ်သော ဗာလက်၏ လူမျိုးကို အနိုင်ယူမည့်အကြောင်း ကြေညာခြင်းမျှသာမဟုတ်ဘဲ၊ နွားနှင့် ခြင်္သေ့အဖြစ် ပုံဖော်ထားသော ဘုရားသခင်၏ မေရှိယအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူအားလုံးကို နောက်ဆုံးတွင် အနိုင်ယူမည့်အကြောင်း ဖြစ်သည် (ပင်တေကျုကျမ်းငါးစောင်၏ နိဒါန်း စာမျက်နှာ ၁၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။

နောက်ဆုံးပရောဖက်ပြုချက်သည် အမြင့်ဆုံးအချက်ဖြစ်သည် (၂၄:၁၅–၂၄)။ ဗာလမ်သည် အဝေးကာလအနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာ၊ ဘုရားသခင်၏ အဆုံးကာလဆိုင်ရာ အကြံအစည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၈ တွင် ဖော်ပြထားသော “သူ” သည် ယခု အနာဂတ်ဘုရင်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရပြီး ကမ္ဘာဦး ၄၉:၁၀ တွင် ကြိုတင်ပရောဖက်ပြုထားသော ယုဒအနွယ်မှ ကြွလာမည့်သူဖြစ်သည်။ ဗာလမ်သည် ယာကုပ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် ကြယ်တစ်လုံးနှင့် ရာဇလှံတံတစ်ခုအကြောင်း ပြောသည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ ထိုနှစ်ခုစလုံးသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်၏ သင်္ကေတများဖြစ်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ကြယ်၏သင်္ကေတကို မေရှိယဘုရင် ယေရှုနှင့် သက်ဆိုင်စေထားသည် (ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၆)။ ယေရှုကလေးတော်ထံ ပညာရှိများနှင့် ဘုရင်များကို လမ်းညွှန်ပေးရန် ကြယ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင်သည် ယာကုပ်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာမည့် ကြယ်ဖြစ်မည် (မဿဲ ၂:၁–၁၁)။

မေရှိယကြွလာမည့် ဒါဝိဒ်မင်းဆက်ကို ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းထားသည်ဟု မြင်ခြင်းသည် သင့်လျော်သည်။ ဒါဝိဒ်သည် မောဘနှင့် ဧဒုံအပါအဝင် ဘုရားသခင်၏ရန်သူများကို အနိုင်ယူခဲ့သည်။ သို့သော် စာသား၏ အဆုံးကာလဆိုင်ရာ အလေးပေးချက်က ဤကျမ်းပိုဒ်၏ အဆုံးစွန်အဓိပ္ပာယ်သည် ထိုမင်းဆက်၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ကြွလာမည့် မေရှိယ၌ တွေ့ရကြောင်း ညွှန်ပြသည် (ဆာလံ ၈၉:၁၉–၅၂; ဟေရှာယ ၁၁; ၅၅:၃; ယေရမိ ၂၃:၅–၆; ၃၀:၉; ယေဇကျေလ ၃၄:၂၃–၂၄; ၃၇:၂၄–၂၅; ဟောရှေ ၃:၅; အာမုတ် ၉:၁၁; မဿဲ ၁:၁; လုကာ ၁:၃၂; ၂ တိမောသေ ၂:၈; ဗျာဒိတ် ၅:၅)။ တောလည်ရာ ၂၄:၁၇ခ–၂၄ တွင် ဖော်ပြထားသော လူမျိုးများသည် မေရှိယက အနိုင်ယူမည့် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူအားလုံးကို ပုံဆောင်ကိုယ်စားပြုကြသည်။ မောဘ၊ ဧဒုံ (ဟေရှာယ ၆၃:၁–၃ ကို ကြည့်ပါ) နှင့် အာမလက်တို့သည် အနာဂတ်ဘုရင်၏ ရှေ့၌ ရပ်တည်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ကေနိလူမျိုးများကဲ့သို့ မာနထောင်လွှားသော လူမျိုးများသည်လည်း အနိုင်ယူခံရမည် (အခန်းငယ် ၂၁–၂၂)။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ဘုရားသခင်သည် အခြားလူမျိုးများကို အသုံးပြုရလျှင်ပင် အသုံးပြုတော်မူမည် (ဥပမာ အာရှုရိ၊ အခန်းငယ် ၂၂)။ ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ဘုရားသခင်၏လူတို့အတွက် ရန်သူများ၏ ခြိမ်းခြောက်မှုမှ လွတ်မြောက်သော အနာဂတ်တစ်ရပ်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြထားသည်။ ဗာလမ်၏ ဤနောက်ဆုံးပရောဖက်ပြုချက်သည် အစ္စရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက်ပေးသော ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။

နောက်ပိုင်းတွင် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် မိဒျန်လူမျိုးတို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြပြီး ထိုစစ်ပွဲအတွင်း ဗာလမ် သေဆုံးခဲ့သည် (၃၁:၈)။ ထို့ကြောင့် ဗာလမ်သည် မိမိ၏အပြစ်ကြောင့် သေဆုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်မှ ကျဆင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူ၏လက်၌ ဝမ်းနည်းဖွယ်ကောင်းစွာ ကိရိယာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ တောကန္တာရ၌ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၌ မပြည့်စုံမှုများ ရှိနေသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူပြီး ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အင်အားများမှ သူတို့ကို ကာကွယ်တော်မူခဲ့သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဗာလက်နှင့် ဗာလမ်တို့က သူတို့အပေါ် ပြုလုပ်ရန် ကြိုးပမ်းနေသောအရာကို မသိမြင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘုရားသခင်က သိတော်မူပြီး သူတို့အတွက် တိုက်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ယနေ့ မိမိ၏လူတို့အတွက်လည်း ကိုယ်တော်သည် ထိုနည်းတူ ပြုတော်မူသည်။

၂၅:၁–၁၈။ အစ္စရေး၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု။ ပြည်သူပြည်သားတို့အပေါ် နောက်ဆုံးအောင်ပွဲရရှိမည့်အကြောင်း ရှင်းလင်းသော ကြိုတင်အရိပ်အယောင်ရှိနေသော်လည်း (စိဟုန်အပေါ် အောင်ပွဲ [၂၁:၂၁–၂၅] နှင့် ဩဂအပေါ် အောင်ပွဲ [၂၁:၃၃–၃၅] ကို ကြည့်ပါ) အစ္စရေးလူမျိုးအချို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာအရ အားနည်းလွယ်နေကြဆဲဖြစ်သည်။ ဗာလမ်သည် ဘုရားသခင်၏လူတို့ကို ကျိန်ဆဲရန် မအောင်မြင်သောအခါ မိမိအိမ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည်။ သူသည် ထိုနေရာ၌ပင် နေခဲ့သင့်သည် (၂၄:၂၅)။ သို့သော် လောဘကြောင့် ဗာလက်ထံသို့ ပြန်သွားပြီး အစ္စရေးကို ဖြိုခွင်းရန် အကြံတစ်ရပ်ကို ပေးခဲ့သည်။ ထိုအကြံမှာ လူတို့ထဲမှ အချို့အား မောဘအမျိုးသမီးများနှင့် မတရားမေထုန်ပြုစေခြင်းနှင့် သူတို့၏ဘုရားများကို ကိုးကွယ်စေခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်စေရန် ဦးဆောင်ခြင်းဖြစ်သည် (၂၅:၁–၂; ၃၁:၁၆; ၂ ပေတရု ၂:၁၅; ဗျာဒိတ် ၂:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုတို့၏ အန္တရာယ်ရှိသော ပေါင်းစပ်မှုသည် အစ္စရေးလူမျိုးများစွာကို လမ်းလွဲစေမည်ကို ဗာလမ် သိရှိခဲ့သည်။

ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်း၏ ရလဒ်အဖြစ် လူတို့သည် ထာဝရဘုရားထံမှ ကပ်ဘေးတစ်ရပ်ကို ချက်ချင်းခံစားခဲ့ကြရသည်။ ကပ်ဘေးရပ်တန့်စေရန် အပြစ်ကျူးလွန်သူများကို ကြိုးဆွဲသတ်ရန် ဘုရားသခင်က မောရှေအား အမိန့်ပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄)။ လူတို့အတွက် အပြစ်ဖြေရာပြုလုပ်ပေးသော ယဇ်ပုရောဟိတ် ဧလာဇာ၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော် လျော့ပါးသွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၇–၈)။ ဖိနဟတ်က ဇိမရိကို အပြစ်ပေးခြင်းသည် အကြောင်းမဲ့ပြုလုပ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူသည် အစ္စရေးတို့၏ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ပြီး သူ၏အပြုအမူအားဖြင့် အခြားသူများကို အပြစ်ပြုရန် သြဇာလွှမ်းမိုးနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ယနေ့ သီအိုကရေစီအုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် မနေထိုင်တော့သော်လည်း အသင်းတော်အတွင်း အကျင့်ပျက်၍ အပြစ်ရှိသော အပြုအမူများသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့ထံမှ ခိုင်မာသော တုံ့ပြန်မှုကို အမြဲလိုအပ်သည် (၁ ကောရိန္သု ၅:၁–၅)။