အခန်းကြီး - (၃၀ - ၃၁ - ၃၂ - ၃၃ - ၃၄)

 

၃၀:၁–၂၀။ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း

မောရှေသည် မိမိ၏ မိန့်ခွန်းတွင် ပျက်စီးသွားသော ပြည်မြေ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ပုံရိပ်မှ ပြန်လည်ထူထောင်ပေးမည့် ကျေးဇူးတော်၏ ကတိတော်သို့ ကူးပြောင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုမတိုင်မီတွင် သူ၏ ပရိသတ်ရှေ့၌ အလွန်နက်နဲပြီး အဓိပ္ပာယ်ရခက်သော အပိုဒ်တစ်ပိုဒ်ကို ချမှတ်ပေးခဲ့သည် (၂၉:၂၉)။ လျှို့ဝှက်သောအရာတို့သည် ထာဝရဘုရားသခင်နှင့် သက်ဆိုင်ပြီး ထင်ရှားဖော်ပြထားသောအရာတို့သည် ကိုယ်တော်၏ လူတို့နှင့် သူတို့၏ သားသမီးများအတွက် အစဉ်အမြဲ သက်ဆိုင်သည်။ ထိုအရာများကြောင့် သူတို့သည် ပညတ္တိကျမ်း၌ ပါသမျှကို လိုက်နာနိုင်ကြမည်။ ထိုမျိုးဆက်သည် ထာဝရဘုရား၏ အလိုတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ပဋိညာဉ်၏ သဘောသဘာဝကို ရှင်းလင်းစွာ နားလည်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။ သစ္စာမရှိသော လူတို့အကြား ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးပြုတော်မူသော တည်ရှိခြင်းကြောင့် ပြန်လည်သစ်လွင်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းအတွက် မျှော်လင့်ချက် ရှိခဲ့သည်။

မောရှေသည် မိမိ၏ မိန့်ခွန်းအားလုံးတွင် ဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရား၏ အထွတ်အထိပ်သို့ မိမိ၏ ပရိသတ်ကို ရောက်စေခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၃၀)။ သူ၏ စကားများ၏ အသံနေအသံထားသည် လုံးဝပြောင်းလဲသွားသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ပြည်နှင်ခံရလျှင် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ စိတ်ရင်းမှန်သော နောင်တနှင့် ကိုယ်တော်ထံ၊ ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်ထံ ပြန်လည်လာခြင်းအပေါ် အခြေခံ၍ သူတို့ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ပေးမည်ဟု အာမခံတော်မူကြောင်း သူက ကမ်းလှမ်းခဲ့သည်။

အောက်တွင်ဖော်ပြထားသော အပြန်အလှန်ဖွဲ့စည်းပုံက ဤအပိုင်း၏ အဓိကစကားလုံးမှာ “ပြန်လှည့်သည်” သို့မဟုတ် “ပြန်လာသည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ဟေဗြဲစကားလုံး ရှုဗ် ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ဤစကားလုံးသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လာခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်က အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ယခင်ကောင်းကျိုးအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ဆောင်ကြဉ်းခြင်း နှစ်မျိုးစလုံးကို ဖော်ပြသည်။ ဟေဗြဲစာသားတွင် ဤစကားလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့် အစ္စရေးတို့၏ “ပြန်လှည့်ခြင်း” လုပ်ဆောင်မှုကို အပြန်အလှန်ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ဖော်ပြထားသည့် အပိုဒ်ခုနစ်ခုတွင် ပေါ်လာသည်။ ဟေဗြဲစာသားကို စာသားအတိုင်း ဘာသာပြန်ထားသည့်အတိုင်း အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။

အေ — သင်တို့သည် ဤစကားများကို မိမိတို့၏ နှလုံးထဲသို့ ပြန်ယူ၍ ထာဝရဘုရားသင်တို့၏ ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လာကာ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ အသက်ဝိညာဉ်အကြွင်းမဲ့ ကိုယ်တော်ကို နာခံကြသောအခါ (အခန်းငယ် ၁–၂)

ဘီ — ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့ကို ချုပ်နှောင်ခံရခြင်းမှ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်တော်မူမည်။ သင်တို့ကို အရပ်ရပ်သို့ ကွဲပြားစေခဲ့သော လူမျိုးအပေါင်းတို့ထံမှလည်း ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်တော်မူမည် (အခန်းငယ် ၃)

စီ — ထာဝရဘုရားသင်တို့၏ ဘုရားသခင်သည် သင်တို့၏ နှလုံးနှင့် သင်တို့၏ သားစဉ်မြေးဆက်တို့၏ နှလုံးကို အရေဖျားလှီးတော်မူမည်။ သင်တို့သည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ အသက်ဝိညာဉ်အကြွင်းမဲ့ ထာဝရဘုရားသင်တို့၏ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ကြလော့။ သို့မှသာ သင်တို့သည် အသက်ရှင်ကြမည် (အခန်းငယ် ၆)

ဘီ′ — သင်တို့သည် ပြန်လာ၍ ထာဝရဘုရားကို နာခံကြမည်။ ထာဝရဘုရားသည်လည်း သင်တို့ကြောင့် ဝမ်းမြောက်ရန် ပြန်လှည့်တော်မူမည် (အခန်းငယ် ၈–၉)

အေ′ — သင်တို့သည် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့၊ အသက်ဝိညာဉ်အကြွင်းမဲ့ ထာဝရဘုရားသင်တို့၏ ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လာကြလျှင် (အခန်းငယ် ၁၀)

မောရှေသည် အဓိကနှင့် အရေးကြီးဆုံးအပိုင်းကို အစ္စရေးနှင့် ယာဝေတို့ အချင်းချင်း ပြန်လှည့်လာခြင်းနှင့် ကောင်းချီးများ ပြန်လည်ရရှိခြင်းတို့ဖြင့် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ထိုအရာ၏ အလယ်ဗဟိုမှာ နှလုံး၏ အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် နှလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာသော ဘုရားသခင်အပေါ် ချစ်ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၆)။ သူသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား မိမိတို့၏ နှလုံးကို အရေဖျားလှီးရန် ခေါ်ဆိုခဲ့စဉ်ကတည်းက တင်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သော အကြောင်းအရာကို ထပ်မံတင်ပြခဲ့သည် (၁၀:၁၆)။ အသား၏ အရေဖျားလှီးခြင်းသည် လူတစ်ဦးအား ထာဝရဘုရားအပေါ် လုံးဝအပ်နှံခြင်းမှ တားဆီးနေသော အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားခြင်းအတွက် ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်လာသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ထာဝရဘုရားအပေါ် အပ်နှံခြင်းသည် ခွဲမရသော ချစ်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းဖြင့် ထင်ရှားလာမည်။ ထာဝရဘုရားသည် ပြည်နှင်ခံရခြင်းမှ ပြန်လည်ဆောင်ကြဉ်းမည့်သူတို့သည် နှလုံးကို ခွဲစိတ်ကုသခြင်းကို ခံယူပြီးဖြစ်သူများ ဖြစ်ကြမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာသည် သူတို့၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်သော ပဋိညာဉ်ဖက်အပေါ် အလွန်နက်နဲသော ချစ်ခင်မှု၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖော်ထုတ်ပေးမည်။ ယခင်ပြည်နှင်ခံရသူများကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းနှင့်အတူ သူတို့၏ လူမျိုးများအကြား နေရာကိုလည်း ထာဝရဘုရားက ပြန်လည်ထူထောင်တော်မူမည်။ သူတို့က အစ္စရေးအပေါ် ကျရောက်စေခဲ့သော အပြစ်ဒဏ်များကို လူမျိုးများကိုယ်တိုင် ခံစားရမည်။ သူတို့သည် အစ္စရေးအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ပြုမူခဲ့ကြသော်လည်း ကိုယ်တော်၏ ရန်သူများလည်း ဖြစ်ကြသဖြင့် သူတို့၏ ဆိုးညစ်မှုကို ကိုယ်တော်က ကိုင်တွယ်တော်မူမည်။ မောရှေသည် မိမိတင်ပြခဲ့သော ရွေးချယ်စရာနှစ်ခုဖြစ်သည့် အသက်နှင့် သေခြင်းအကြား မှန်ကန်စွာ ရွေးချယ်ရန် အလွန်အရေးတကြီး တိုက်တွန်းခြင်းဖြင့် မိမိ၏ တတိယမိန့်ခွန်းကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၅–၂၀)။

၃၁:၁–၃၄:၁၂

မောရှေ၏ သေခြင်း

ဤစာအုပ်၏ အပိုင်းသည် တရားဟောရာကျမ်းတစ်အုပ်လုံးနှင့် တိုရာတစ်ခုလုံးအတွက် နိဂုံးပိုင်းဖြစ်ပြီး မောရှေ၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များအကြောင်း ဖြစ်သည်။ ကတိထားရာပြည်၌ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးရန် မောရှေပြုလုပ်ခဲ့သော နောက်ဆုံးအဆင့်များကို ဖော်ပြထားသည်။ စာဖတ်သူသည် မောရှေ၏ သီချင်းကို တွေးတောဆင်ခြင်ရာ၌ မြင့်မားသော အချိန်ကာလများကို တွေ့ကြုံရမည်ဖြစ်ပြီး သူ၏ နောက်ဆုံးအချိန်များဖြစ်သည့် နေဗောတောင်သို့ တက်ခြင်းနှင့် သေခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြချက်ကိုလည်း ဆင်ခြင်ရမည်။ ဤအပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ရှည်လျားသော ကဗျာများနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်စပ်နေပြီး အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ပဋိညာဉ်လူမျိုးအဖြစ် အသစ်ပြန်လည်စတင်ခြင်းနှင့် မောရှေ၏ အသက်တာနိဂုံးချုပ်ခြင်းနှစ်ရပ်စလုံးအတွက် ယင်းတို့၏ အရေးပါမှုကို ပြသသည်။ (၁) မောရှေသည် မိမိမကြာမီ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာပြီး ယောရှုကို မိမိ၏ အရိုက်အရာဆက်ခံသူအဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည် (၃၁:၁–၈၊ ၁၄–၁၅၊ ၂၃)။ (၂) မိမိ၏ မိန့်ခွန်းသုံးရပ်တွင် သင်ကြားခဲ့သော သွန်သင်ချက်များ၏ မိတ္တူတစ်စောင်ကို ရေးသားပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အသက်ကြီးသူများ၏ စောင့်ရှောက်မှုအောက်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုစာကို ပုံမှန် လူထုရှေ့တွင် ဖတ်ကြားရန် ညွှန်ကြားခဲ့ပြီး လူတို့အားလည်း ထိုအရာကို လိုက်နာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၃၁:၉–၁၃၊ ၂၄–၂၆၊ ၃၂:၄၅–၄၇)။ (၃) မောရှေသည် လူတို့အား ပရောဖက်ပြုကဗျာတစ်ပုဒ်ကို နှုတ်ဖြင့် သင်ကြားပေးပြီး ထိုကဗျာ၏ မိတ္တူတစ်စောင်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ အပ်နှံခဲ့သည် (၃၁:၁၆–၂၂၊ ၂၇–၃၀၊ ၃၂:၁–၄၄)။ (၄) သူသည် အနွယ်များအပေါ် နောက်ဆုံးကောင်းချီးကို ပေးခဲ့သည် (အခန်း ၃၃)။ (၅) နောက်ဆုံးတွင် နေဗောတောင်သို့ တက်၍ သေဆုံးခဲ့သည် (၃၂:၄၈–၅၂၊ ၃၄)။

၃၁:၁–၃၂:၅၂

မောရှေ၏ သေခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း

တရားဟောရာ ၃၁ နှင့် ၃၂ တို့သည် မောဘလွင်ပြင်၌ ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်နှင့် အစ္စရေးတို့၏ ပဋိညာဉ်အတွက် အမှတ်တရအဖြစ် ရပ်တည်နေသည်။ တရားဟောရာ ၃၁–၃၂ တွင် အပိုင်းရှစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်။ ဤအပိုင်း၌ ပညာရှင်များသည် တိုရာကို ကူးရေးခြင်းအကြောင်း ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းများနှင့် ယောရှုကို ခန့်အပ်ခြင်းအကြောင်း ပိုတိုသော မိန့်ခွန်းများ အလှည့်ကျစီစဉ်ထားသည်ကို အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ထိုအပိုင်းများအကြားတွင် ကဗျာပိုင်းနှစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်။

၃၁:၁–၂၉။ ခေါင်းဆောင်သစ်

ဤဇာတ်ကြောင်းပိုင်းများတွင် ယာဝေသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အပေါ် မိမိ၏ ကတိကဝတ်ကို ပြုတော်မူခဲ့ပြီး သူတို့သည် မိမိတို့၏ အမြင့်ဆုံးအရှင်ဘုရားအား တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည်။ သက်သေများနှင့် သက်သေခံချက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားခြင်း (၃၁:၁၉၊ ၂၁၊ ၂၆၊ ၂၈၊ ၃၂) သည် ပဋိညာဉ်ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း၏ ထုံးတမ်းဆိုင်ရာသဘောကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။ မောရှေ၏ အမွေအနှစ်သည် သူ၏ မှုတ်သွင်းခံ ရေးသားချက်များကြောင့် ဆက်လက်ရှင်သန်နေသည်။ ထိုရေးသားချက်များသည် တောကန္တာရ၌ မီးလောင်နေသော ချုံပုတ်ရှေ့တွင် ထာဝရဘုရား၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အထံတော်၌ ခြေဗလာဖြင့် ရပ်နေစဉ် သူရရှိခဲ့သော ခေါ်ခြင်းအတွက် အပ်နှံထားသော အသက်တာကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ သူ့ကို အကြိမ်ကြိမ် မလေးမစားပြုခဲ့သော လူတို့အတွက် အဆုံးမရှိ ပြင်းပြစွာ စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့ခြင်းသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်များအတွက် စိုက်ထူထားသော ကျောက်တိုင်တစ်တိုင်ထက် မောရှေ၏ လူသားဆန်မှုနှင့် ထာဝရဘုရားအပေါ် သူ၏ ချစ်ခြင်းကို ပိုမိုဖော်ပြသည်။

မောရှေ၏ နောက်ထပ်ထူးခြားသော လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ရပ်မှာ မိမိ၏ အရိုက်အရာဆက်ခံသူ ယောရှုကို ခန့်အပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ လွန်ခဲ့သော အနှစ်လေးဆယ်အတွင်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသော သင်္ကေတဖြစ်ခဲ့သည့် သူ၏ တောင်ဝှေးကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းဖြင့် ခေါင်းဆောင်မှုအမွေကို ယောရှုထံ လွှဲပြောင်းပေးမည်ဟု မျှော်လင့်နိုင်သော်လည်း စာသားတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသောအရာမှာ မောရှေက သီချင်းတစ်ပုဒ်ကို ပေးခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ (အခန်းငယ် ၂၉ ၏ အဆုံးကာလဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာအတွက် “ပင်တတုတ်ကျမ်း၏ နိဒါန်း” စာမျက်နှာ ၁၂၀ ကိုကြည့်ပါ။)

၃၁:၃၀–၃၂:၄၃။ မောရှေ၏ သီချင်း

မောရှေ၏ သီချင်းသည် အလွန်ခမ်းနားသော အနုပညာလက်ရာတစ်ခုနှင့် သင်ကြားပေးသော ကဗျာတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ ဟန်ပန်သည် သမ္မာကျမ်းစာဟေဗြဲကဗျာ၏ ပုံမှန်ဟန်ပန်ဖြစ်သည်။ စာကြောင်းတိုင်းတွင် အနည်းဆုံး စကားစု သို့မဟုတ် အပိုဒ်ခွဲနှစ်ခု ပါဝင်ပြီး ၎င်းတို့သည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြိုင်၊ အဓိပ္ပာယ်တူ၊ ဆန့်ကျင်ဘက် သို့မဟုတ် ဖြည့်စွက်ပေးသည့် သဘောရှိကြသည်။ ပညာရှင်များက ထိုစကားစုများ သို့မဟုတ် အပိုဒ်ခွဲများကို “ကိုလွန်” များဟု ခေါ်ကြပြီး ကိုလွန်နှစ်ခုနှင့် သုံးခုစီပါသော အတွဲများကို “ဘိုင်ကိုလွန်” နှင့် “ထရိုင်ကိုလွန်” များဟု ခေါ်ကြသည် (“ဟေဗြဲကဗျာနှင့် ဉာဏ်ပညာကျမ်းများ၏ နိဒါန်း” စာမျက်နှာ ၆၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။

ကဗျာ၏ အဓိကအကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် အစ္စရေးတို့၏ ကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ကြီးမြတ်ခြင်းအလုံးစုံကို ကိုယ်တော်အား သတ်မှတ်ပေးခြင်းဖြင့် သီချင်းကို စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် အကျင့်ပျက်ပြီး ကျေးဇူးမသိတတ်သော လူမျိုးတစ်မျိုးနှင့် ထာဝရဘုရား၏ အကြိမ်ကြိမ်ဆက်ဆံမှုများတွင် ထင်ရှားပေါ်လွင်သော ကိုယ်တော်၏ သစ္စာရှိခြင်းအကြောင်း ပြောခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၄–၆)။ အတိတ်ကို ပြန်ကြည့်၍ ကဗျာဆရာသည် အစ္စရေးတို့ကို တောကန္တာရတစ်လျှောက် ဘေးကင်းစွာ ဆောင်ကြဉ်းပေးခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်တော်နှင့် စောင့်ရှောက်မှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ “အောက်မေ့” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် (အခန်းငယ် ၇) အာရုံအားလုံးသည် လူမျိုးတို့ကို ဘုရားသခင် ခွဲခြား၍ မြေကြီးပေါ်ရှိ သူတို့၏ နယ်နိမိတ်များကို သတ်မှတ်ပေးခဲ့သည့် ရှေးအခါကာလများထံသို့ ပိုမိုနက်ရှိုင်းစွာ လှည့်သွားသည်။ ဤနေရာတွင် လူမျိုးများသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ခွဲခြားကွဲပြားသွားခဲ့သော ဗာဗေလမျှော်စင်အကြောင်း ဇာတ်လမ်းကို ရည်ညွှန်းထားသည်။ မောရှေသည် အစ္စရေးတို့၏ ဘိုးဘေးဖြစ်သော ယာကုပ် ရရှိခဲ့သော အမွေနှင့် ထာဝရဘုရား၏ ခွဲဝေပေးမှုအကြောင်း သီချင်းဆိုရာတွင် ဤဇာတ်လမ်း၏ အခြေအနေကို အသုံးပြုခဲ့ပုံရသည်။

အခန်းငယ် ၁၀–၁၄ သည် ယာကုပ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုအကြောင်း (အခန်းငယ် ၉) အလွန်ထူးကဲစွာ ဖွဲ့စည်းထားသော ကဗျာဖြစ်သည်။ ဗာဗေလမျှော်စင်ကို တည်ဆောက်ခြင်းဖြင့် မိမိတို့အတွက် နာမည်တစ်ခုရရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော လူမျိုးများ ကွဲပြားပြန့်ကျဲသွားပြီးနောက် မကြာမီတွင် အာဗြဟံသည် အာဗြဟံအတွက် နာမည်တစ်ခု ဖန်တီးပေးရန်နှင့် သူ့ကို အလွန်များပြားစွာ ကောင်းချီးပေးရန် ဘုရားသခင်၏ မြင့်မြတ်သော ခေါ်ခြင်းနှင့် ကတိတော်ကို ရရှိခဲ့ကြောင်း စာဖတ်သူအား သတိရစေသည်။ မောရှေသည် မောဘလွင်ပြင်၌ အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား သီချင်းဆိုရာတွင် ထိုဘိုးဘေးတို့၏ ဇာတ်လမ်းများကို စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြည့်ဝသော စိတ်လှုပ်ရှားမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နေသည့် စကားလုံးများအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။

တောရိုင်းမြေ၌ မိဘမဲ့ကလေးကဲ့သို့ ဖြစ်နေသော ယာကုပ်အပေါ် ထာဝရဘုရား၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် နှစ်မျိုးရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ယာဝေသည် အကာအကွယ်မဲ့၍ ဆာလောင်နေသော လူတို့၏ ရွာတစ်ရွာကို ဝန်းရံထားသည့် စစ်တပ်ကဲ့သို့ ပြုမူတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ဝန်းရံ၍ ရန်သူထံမှ ကာကွယ်တော်မူပြီး အဖိုးတန်ရတနာတစ်ခုကဲ့သို့၊ မိမိမျက်စိ၏ သူငယ်အိမ်ကဲ့သို့ စောင့်ရှောက်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ အခန်းငယ် ၁၁ တွင် ဆက်လက်ဖော်ပြထားသော ပုံရိပ်မှာ မိခင်လင်းယုန်သည် မိမိ၏ သားငယ်များရှိရာ အသိုက်ကို ဝန်းရံပျံသန်း၍ ရန်သူများထံမှ ကာကွယ်ပေးကာ မိမိ၏ နှုတ်သီးမှ အစာကျွေးသည့် ပုံရိပ်ဖြစ်သည်။ ငှက်ကလေးများသည် ပျံသန်းတတ်ရန် သင်ယူနိုင်လောက်အောင် ကြီးပြင်းလာသောအခါ မိခင်လင်းယုန်သည် မိမိ၏ တောင်ပံများကို ဖြန့်၍ သားငယ်များကို ဖမ်းယူကာ သူတို့လိုအပ်သမျှ လေ့ကျင့်မှုရရှိသည်အထိ အသိုက်၏ ဘေးကင်းရာသို့ ပြန်လည်သယ်ဆောင်လာသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ ဤသီချင်းသည် ကမ္ဘာဦးအစနှင့် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁:၁–၂ တွင် ဖော်ပြထားသော မူလကမ္ဘာကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သားငယ်များနှင့်အတူ အသိုက်ပေါ်တွင် မိခင်လင်းယုန် ပျံဝဲနေသကဲ့သို့ “ရေမျက်နှာပြင်ပေါ်၌ ပျံဝဲတော်မူသည်”။ ကမ္ဘာဦး ၁:၂ တွင် အသုံးပြုထားသော ကြိယာတစ်လုံးတည်းကို တရားဟောရာ ၃၂:၁၁ တွင်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်လာမည့် ကမ္ဘာအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဖော်ပြရန် အသုံးပြုထားသည်။ အခြားဘုရားတစ်ပါးကိုမျှ မသိခဲ့သော အစ္စရေးလူငယ်နှင့် ဘုရားသခင်အကြား ဆက်ဆံရေး၏ ထူးခြားမှုကို မောရှေ၏ သီချင်းက အလေးပေးဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ ကိုယ်တော်သည် အစ္စရေးတို့ အောင်မြင်ဖွံ့ဖြိုးရန် အာဟာရကို ပေးတော်မူသည်။ ပြည်မြေနှင့် ကျောက်ဆောင်များမှ စီးထွက်လာသော ပျားရည်နှင့် ဆီ၏ ပုံဆောင်ချက်များသည် ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူသော ကြွယ်ဝမှုကို ဖော်ပြသည်။

သီချင်း၏ နောက်အပိုဒ်တွင် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော ပုံရိပ်ကို ဖော်ပြသည်။ အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရားကို စွန့်ပစ်၍ အခြားဘုရားများနောက်သို့ လိုက်ခြင်းဖြင့် အမြင့်ဆုံးအမိန့်တော်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၅–၁၈)။ “ယေရှုရုန်” ဟုခေါ်သော အစ္စရေး၏ ဘုရားသခင်ကို လျစ်လျူရှုခြင်း၊ ကျေးဇူးမသိခြင်းနှင့် ကောက်ကျစ်သော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုလုပ်ရပ်များသည်—ထိုအမည်မှာ “ဖြောင့်မတ်သူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသဖြင့် အလွန်ထူးခြားသော ပြောင်လှောင်သုံးစွဲမှု ဖြစ်နိုင်သည်—ထာဝရဘုရားအား အစ္စရေးအပေါ် အမျိုးသားရေးဘေးအန္တရာယ် ကျရောက်မည်ဟု ခြိမ်းခြောက်စေပြီး အဖျက်အဆီး၏ အစွန်းနားသို့ပင် ရောက်စေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၉–၃၀)။ အခန်းငယ် ၁၈ ၏ ပုံရိပ်သည် အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။ အကြောင်းမှာ မောရှေသည် မကြာခဏ လျစ်လျူရှုခံရသော ဘုရားသခင်၏ ပုံရိပ်တစ်ရပ်ကို အသုံးပြုထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို အစ္စရေးကို မွေးဖွားပေးခဲ့သော မိခင်တစ်ဦးအဖြစ် ဖော်ပြပြီး မီးဖွားဝေဒနာကို ခံစားရသကဲ့သို့ ဖော်ပြသည်။ ကလေးဖြစ်သော အစ္စရေးသည် မိမိ၏ မိခင်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို မေ့လျော့ခဲ့သည်။

အစ္စရေးအပေါ် ကျရောက်လာမည့် ဆိုးညစ်မှုများကို ရှည်လျားစွာ ဖော်ပြပြီးနောက် အခန်းငယ် ၃၁–၄၃ သည် မထိုက်တန်သော ရန်သူတစ်ဦးအား ကိုယ်တော်၏ လူတို့အပေါ် အောင်ပွဲမခံစေရန် ထာဝရဘုရား၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ကဗျာ၏ အဆုံးစွန်သော အဓိပ္ပာယ်တွင် အခြေခံအကြောင်းအရာမှာ ကျေးဇူးတော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားဖြင့် လူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် တောကန္တာရ၌ သေတော့မည့် ကလေးငယ်ကို တွေ့ရှိ၍ ကယ်တင်ခဲ့သကဲ့သို့၊ အပြီးသတ်ပျက်စီးခြင်း မဖြစ်မီအချိန်၌လည်း ထပ်မံကယ်တင်တော်မူမည် (ယေဇကျေလ ၁–၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မောရှေသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု၏ ရင်ဆိုင်ရာ၌ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်းကို စိတ်အားထက်သန်မှု၊ အရေးတကြီးမှုနှင့် အလွန်မြင့်မားသော စာပေနှင့် အနုပညာကျွမ်းကျင်မှုတို့ဖြင့် ပြန်လည်တင်ပြခဲ့သည်။

၃၂:၄၄–၅၂။ မောရှေအား ဘုရားသခင်၏ မိန့်ကြားခြင်း

လူထုက သီဆိုသော ခမ်းနားလှသည့် သီချင်းနှင့် အစ္စရေးအနွယ်များအပေါ် ပြောကြားသော ကြီးမြတ်သည့် ကောင်းချီး (အခန်း ၃၃) တို့အကြားတွင် ထူးခြားသော အပိုဒ်တစ်ပိုဒ် ရှိသည်။ မောရှေသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အတွက် ရှည်လျားသော မိန့်ခွန်းသုံးရပ်ကို ပြောကြားပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် အသက်ကြီးသော ခေါင်းဆောင်မောရှေအား မိန့်တော်မူသည်။ ပထမအကြည့်တွင် ဤအပိုင်း၏ ဟန်ပန်သည် အနုပညာမြောက်လှသော အပိုင်းနှစ်ခုကြား၌ ဇာတ်ကြောင်းနှင့် တိုက်ရိုက်စကားများ ပါဝင်နေသဖြင့် အနည်းငယ် မသင့်လျော်သကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ မောရှေအား ဘုရားသခင်၏ မိန့်ကြားချက်၏ အကြောင်းအရာသည် ကဗျာပိုင်းနှစ်ခု၏ အကြောင်းအရာနှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ ကဗျာပိုင်းနှစ်ခုသည် အစ္စရေးတို့ ပုန်ကန်သောအချိန်များ၌ပင် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိခြင်း၊ စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းတို့အကြောင်း ပြောသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ မောရှေအား မိန့်ကြားချက်ကို ထည့်သွင်းထားခြင်းက သူ၏ အသက်တာတွင် အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ်ကောင်းသော အဖြစ်အပျက်ကို စာဖတ်သူများအား သတိရစေသည်။ ထိုအဖြစ်အပျက်မှာ ကျောက်ကို စကားပြောရန်အစား ရိုက်ခြင်းဖြင့် မနာခံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုမနာခံမှုသည် သူ့အား ကတိထားရာပြည်သို့ ဝင်ခွင့်မပြုရသည့် အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၄၉–၅၀ တွင် ဘုရားသခင်သည် ကြိယာလေးလုံးစလုံး၌ ပြင်းထန်သော အမိန့်ပေးပုံစကားများကို အသုံးပြုတော်မူသည်။ ထို့နောက် မောရှေသည် ကတိထားရာပြည်ကို မြင်ရသော်လည်း ထိုပြည်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်မရမည့် အကြောင်းရင်းကို ဖော်ပြတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၅၁–၅၂)။

ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်ကို တောလည်ရာ ၂၀:၂–၁၃ နှင့် ၂၇:၁၂–၁၄ တွင် တွေ့ရပြီး မောရှေသည် အဘယ်ကြောင့် ကတိထားရာပြည်သို့ မဝင်နိုင်ခဲ့ကြောင်း အကြောင်းပြထားသည်။ မောရှေသည် ဤကံကြမ္မာကို ဆုံးဖြတ်ပေးခဲ့သော အဖြစ်အပျက်ကို စာအုပ်၏ အစောပိုင်းအပိုင်း၌ ဖော်ပြခဲ့ပြီး ပြည်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးရန် ထာဝရဘုရားထံ မည်သို့တောင်းပန်ခဲ့ကြောင်း ပြောခဲ့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ တားမြစ်ချက်အပေါ် မပြောင်းလဲဘဲ တည်ကြည်တော်မူခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၃:၂၃–၂၇)။

ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်၏ ထူးခြားသော ဖွဲ့စည်းပုံကို ကြည့်ရှုလျှင် ပထမအတွဲဖြစ်သော အမိန့်ပေးကြိယာများ “တက်လော့” နှင့် “ကြည့်ရှုလော့” တို့သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား မိမိ၏ မိန့်ခွန်းများအစတွင် မောရှေကိုယ်တိုင် ပြောခဲ့သော စကားများထံသို့ ပြန်လည်ရည်ညွှန်းနေသည် (တရားဟောရာ ၁:၂၁)။ မောရှေအား ဘုရားသခင်ပြောသော မိန့်ခွန်းနှင့် မောရှေက လူတို့အား ပြောသော မိန့်ခွန်းတို့၏ အပြိုင်သဘောကို လျစ်လျူမရှုသင့်ပါ။ မောရှေက မိမိ၏ လူတို့အား ပေးခဲ့သော အမိန့်တော်နှင့် အတူတူပင် သူရရှိခဲ့သည်—“တက်လော့!” ထို့နောက် ထင်ရှားသော ဆန့်ကျင်ဘက်အခြေအနေမှာ ဒုတိယအတွဲဖြစ်သော အမိန့်ပေးကြိယာများဖြင့် ဆက်လက်လာသည်။ ထိုအရာများသည် မောရှေက လူတို့အား ပြောခဲ့သကဲ့သို့ ပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန်အကြောင်း မဟုတ်ဘဲ (၁:၂၁ ကိုကြည့်ပါ) သူသေဆုံးရမည့်အကြောင်း ဖြစ်သည်။ “သေသည်” နှင့် “စုဝေးသည်” ဟူသော ကြိယာများကို တွဲဖက်အသုံးပြုခြင်းက မောရှေကို ရှေးဘိုးဘေးများနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်စေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် သေ၍ မိမိတို့၏ သေဆုံးပြီးသော ဆွေမျိုးများထံ စုဝေးခဲ့ကြသည်—အာဗြဟံ (ကမ္ဘာဦး ၂၅:၈)၊ ဣရှမေလ (၂၅:၁၇)၊ ဣဇာက် (၃၅:၂၉) နှင့် မောရှေ၏ အစ်ကို အာရုန် (တရားဟောရာ ၃၂:၅၀) တို့ဖြစ်သည်။

၃၃:၁–၂၉

ကောင်းချီးများ

တရားဟောရာ ၃၃ တွင် မောရှေက အစ္စရေးအနွယ်များအပေါ် ပေးခဲ့သော ကောင်းချီးများ ပါဝင်သည်။ ဤအခန်းကို အနွယ်တစ်နွယ်စီအတွက် အရွယ်အစားနီးပါး တူညီသော ကောင်းချီးပေးစကားများ အစီအစဉ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည့် လှပပြေပြစ်သော ဟေဗြဲကဗျာဖြင့် ရေးသားထားသည်။

ယာကုပ်က မသေမီ မိမိ၏ သားများအား ပြောခဲ့သော ကမ္ဘာဦး ၄၉ ၏ ကဗျာဆန်သော ကောင်းချီးသည် တရားဟောရာ ၃၃ နှင့် အနီးစပ်ဆုံး ဆင်တူသည်။ သို့သော် တရားဟောရာ ၃၃ တွင် အနွယ်များ၏ အစီအစဉ်သည် ကမ္ဘာဦး ၄၉ နှင့် ကွဲပြားပြီး ထိုနေရာတွင် ယာကုပ်၏ သားများကို မွေးဖွားသည့် အစဉ်အတိုင်း စာရင်းပြုထားသည်။ တရားဟောရာတွင် သူတို့ကို ခါနာန်ပြည်၌ သူတို့ပိုင်ဆိုင်သော နယ်မြေများ၏ ပထဝီဝင်အနေအထားအလိုက် စာရင်းပြုထားပုံရသည်။ စာရင်းသည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ ရုဗင်မှ စတင်ပြီး အနောက်ဘက်သို့ ယုဒအထိ ရွေ့ကာ ဂါလိလဲဒေသရှိ မြောက်ပိုင်းအနွယ်များဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ထိုစာရင်းကို သူတို့၏ မိခင်များအလိုက်လည်း ဖွဲ့စည်းထားပုံရသည်။ ပထမဆုံးစာရင်းဝင်သုံးဦးမှာ လေအာ၏ သားများဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် ရာခေလ၏ သားနှစ်ဦး၊ ထို့နောက် လေအာ၏ နောက်ဆုံးသားနှစ်ဦး လာကြသည်။ နောက်ဆုံးလေးဦးမှာ ယာကုပ်၏ မယားငယ်များ၏ သားများဖြစ်သည်။ မောရှေသည် သားတစ်ဦးဖြစ်သော ရှိမောင်ကို ချန်လှပ်ထားသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းမှာ ရှိမောင်၏ နယ်မြေသည် ယုဒ၏ နယ်မြေအတွင်း ပါဝင်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ကဗျာ၏ အပိုင်းသုံးပိုင်းဖြစ်သော နိဒါန်း၊ အဓိကပိုင်းနှင့် နိဂုံးတို့သည် အချင်းချင်း ပေါင်းစပ်၍ တစ်စုတစ်စည်းတည်း ဖြစ်စေသည်။ ကဗျာ၏ အဓိကပိုင်းကို အနွယ်တစ်နွယ်ချင်းစီအပေါ် ပေးသော ကောင်းချီးများ (အခန်းငယ် ၆–၂၅) ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး လေဝိနှင့် ယောသပ်အကြောင်း အပိုင်းများသည် အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသည်။ နိဒါန်းနှင့် နိဂုံးပိုင်းသည် အနွယ်များအား တစ်လူတည်းအဖြစ် စံပြညီညွတ်စွာ ရှိနေခြင်းကို အလေးပေးပြီး ကဗျာတစ်ပုဒ်လုံးကို ဝန်းရံထားသည့် အဓိကစကားလုံးများ၏ အပြန်အလှန်ဖွဲ့စည်းထားသော ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုမှုအားဖြင့် ပြည်မြေ၌ သူတို့၏ လုံခြုံရေးနှင့် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို မြှင့်တင်ပေးသည်။ “ထာဝရဘုရား” (ယဟဝါ)၊ “ယာကုပ်” နှင့် “ယေရှုရုန်” ဟူသော အမည်များသည် နိဒါန်းတွင် ပေါ်လာပြီး (အခန်းငယ် ၂၊ ၄၊ ၅) နိဂုံးတွင် ပြောင်းပြန်အစီအစဉ်ဖြင့် ပြန်လည်ပေါ်လာသည် (အခန်းငယ် ၂၆၊ ၂၈၊ ၂၉)။ ထို့အပြင် “လူ” နှင့် “အစ္စရေး” ဟူသော စကားလုံးများလည်း နိဒါန်းနှင့် နိဂုံးတွင် အပြန်အလှန်ဖွဲ့စည်းပုံဖြင့် ပေါ်လာသည် (အခန်းငယ် ၅၊ ၂၈၊ ၂၉)။

မောရှေ၏ ကောင်းချီးများသည် သိနာမှ ထွက်ကြွလာတော်မူသော၊ စိရတောင်မှ ထ၍ ပေါ်ထွန်းတော်မူသော၊ ပါရန်တောင်မှ ထွန်းလင်းတော်မူသော ထာဝရဘုရား၏ ခမ်းနားသော ရူပါရုံဖြင့် စတင်သည် (အခန်းငယ် ၂)။ သိနာမှ ကြွလာတော်မူခြင်းကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခြင်းနှင့် ပညတ္တိကျမ်းပေးအပ်ခြင်းတို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု ထင်ရပြီး ထိုအခါ၌ အလေးအနက်ထားကျင်းပသော အခမ်းအနားနှင့်အတူ မီးတောက်ခြင်းများနှင့် ကျယ်လောင်သော အသံများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အနွယ်ဖြစ်သော လေဝိသားတို့သည် သီးခြားအခြေအနေများတွင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို သိရှိနိုင်ရန် ဥရိမ်နှင့် သုမိမ်တို့ကို စောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ပေးအပ်ခံရသည် (အခန်းငယ် ၈၊ တောလည်ရာ ၂၇:၂၁)။ ဤအရာများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ရင်ဖုံးအိတ်တွင် ထည့်သိမ်းထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၈:၃၀)။ လေဝိသားတို့၏ တာဝန်များသည် နှစ်မျိုးရှိသည်—အစ္စရေးတို့အား ပညတ္တိကျမ်းကို သင်ကြားပေးရန်နှင့် ပူဇော်သက္ကာများတွင် ကူညီရန်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ တိုရာ၏ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးခြင်းနှင့် သင်ကြားပေးခြင်းဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်လူမျိုးအဖြစ် အစ္စရေး၏ အနာဂတ်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။

မောရှေသည် ယောသပ်အတွက် အရှည်လျားဆုံး ကောင်းချီးကို ပေးခဲ့ပြီး ယင်းသည် ကမ္ဘာဦး ၄၉:၂၂–၂၆ တွင် ယာကုပ်ပေးခဲ့သော ကောင်းချီးနှင့် ဆင်တူသည်။ ဤကောင်းချီးတွင် မောရှေသည် အသီးအပွင့်ဖြစ်ထွန်းခြင်းနှင့် ခွန်အားအကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ယောသပ်သည် နယ်မြေ၏ နှစ်ဆသော အပိုင်းကို ရရှိခဲ့သော်လည်း သူ၏ သားနှစ်ဦးဖြစ်သော ဧဖရိမ်နှင့် မနာရှေတို့က ကိုယ်စားပြုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၇ခ၊ ယောရှု ၁၄:၂–၄)။ ထိုအနွယ်နှစ်နွယ်သည် အတူတကွ မြေယာအများဆုံး အပိုင်းကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ နယ်မြေများသည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်နယ်မြေနှင့် ကတိထားရာပြည်တစ်ခုလုံးတွင် အလွန်မြေဩဇာကောင်းသော ဒေသများထဲတွင် ပါဝင်သည်။ အသီးအပွင့်ဖြစ်ထွန်းစေရန် ဆုတောင်းတောင်းဆိုရာတွင် (အခန်းငယ် ၁၃၊ ၁၄၊ ၁၅၊ ၁၆) မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအလုံးစုံကို ယောသပ်အတွက် ကောင်းချီးရင်းမြစ်အဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်—ကောင်းကင်၊ နေ၊ လ၊ တောင်များနှင့် မြေကြီးတို့ ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် တောရိုင်းနွား၏ ချိုများအားဖြင့် လူမျိုးများအပေါ် ယောသပ်၏ တန်ခိုးကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ခွန်အားအတွက် ပုံဆောင်ချက်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၇၊ တောလည်ရာ ၂၃:၂၂၊ ယောဘ ၃၉:၉–၁၂၊ ဆာလံ ၂၂:၂၁ တို့တွင် တောရိုင်းနွားကို ခွန်အား၏ ပုံဆောင်ချက်အဖြစ် အမျိုးမျိုးအသုံးပြုထားသည်ကို ကြည့်ပါ)။

လေဝိနှင့် ယောသပ်အတွက် ကောင်းချီးများတွင် ပါဝင်သော မေရှိယဆိုင်ရာ ဘာသာစကားသည် နောက်ဆုံးကာလကို ညွှန်ပြသော ရူပါရုံဆန်သော မိန့်ခွန်း၏ အခြေအနေတွင် ပေါ်လာသည် (တရားဟောရာ ၃၁:၂၉၊ တရားဟောရာ ၃၂–၃၃ ၏ မေရှိယဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာ ဆွေးနွေးချက်အတွက် “ပင်တတုတ်ကျမ်း၏ နိဒါန်း” စာမျက်နှာ ၁၂၀ ကိုကြည့်ပါ)။ “နောက်ဆုံးသောနေ့ရက်များ” သို့မဟုတ် “နေ့ရက်များ၏အဆုံး” ဟူသော စကားစုသည် လာမည့် မေရှိယခေတ်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ လေဝိအတွက် ကောင်းချီးတွင် မောရှေသည် “သန့်ရှင်း၍ သစ္စာရှိသော” အရှင်ဖြစ်သော ခါဆစ် (၃၃:၈) အကြောင်း ပြောခဲ့ပြီး၊ ၎င်းသည် အစစ်အမှန်ဖြည့်ဆည်းပေးမည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်သော မေရှိယကို ရည်ညွှန်းနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ ထိုမေရှိယသည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေပေးသူနှင့် ပူဇော်သက္ကာပြုသူဖြစ်သကဲ့သို့ အစ္စရေး၏ ဆရာလည်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ယောသပ်အပေါ် ကောင်းချီးတွင် နာဇိရ် (၃၃:၁၆) ဟူသော စကားလုံးသည် “သန့်ရှင်းအပ်နှံထားသော” သို့မဟုတ် “ခွဲထားသော” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ပါဝင်စေပြီး မေရှိယ၏ မင်းမျိုးနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မျိုးရိုးကို ညွှန်ပြသည့် သဘောတစ်ရပ်လည်း ပါဝင်သည် (အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “မင်းသား” ဟု ရေးထားသည်)။ ဤအရာက တရားဟောရာကျမ်းသည် မဝေးတော့သော အနာဂတ်၊ ပြည်တော်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်ပြည့်ဝသော မေရှိယဆိုင်ရာ ရှုမြင်ချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

၃၄:၁–၁၂

မောရှေ၏ သေခြင်း

မောရှေ၏ သေခြင်းမှတ်တမ်းတွင် ကတိထားရာပြည်၏ ခမ်းနားသော ရှုခင်းကို ဖော်ပြထားခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် မိမိ၏ အဖိုးတန်ကျွန်၏ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ကြီးကြပ်တော်မူခဲ့သည်ဟု အရိပ်အမြွက်ပြထားခြင်းတို့ကြောင့် နက်နဲဆန်းကြယ်သော အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ် ပါဝင်သည် (အခန်းငယ် ၆)။ ယေရှု၏ ပုံသဏ္ဌာန်ပြောင်းလဲခြင်းအချိန်တွင် ဧလိယနှင့် မောရှေတို့က ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိနေကြခြင်းသည် မောရှေကို ထာဝရဘုရားက သေခြင်းမှ ပြန်လည်ရှင်ပြန်စေခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ မောရှေသည် အသက် ၁၂၀ နှစ်အရွယ်တွင် ကျန်းမာကောင်းမွန်စွာ သေဆုံးခဲ့သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် မိမိတို့၏ အကြီးမြတ်ဆုံးသော ခေါင်းဆောင်ကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ သူသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ အခြားမည်သူ့ကိုမျှ မသုံးစွဲခဲ့သကဲ့သို့ ဘုရားသခင်က အသုံးပြုခဲ့သော လူတစ်ဦးဖြစ်သည်။ သူ၏ အရိုက်အရာဆက်ခံသူမှာ နုန်၏သား ယောရှုဖြစ်ပြီး ဉာဏ်ပညာ၏ ဝိညာဉ်နှင့် ပြည့်ဝသောကြောင့် ဘုရားသခင်က ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉)။ မောရှေသည် သူ့အပေါ် မိမိ၏ လက်ကိုတင်၍ ယောရှုကို အစ္စရေး၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ စာအုပ်သည် မောရှေမရှိတော့ခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သော်လည်း လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ ပြည့်စုံစေရန် ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြပြီး ဘုရားသခင်၏ ကိရိယာဖြစ်သော ခေါင်းဆောင်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ရှိနေကြသည်။ အမှန်တကယ်အားဖြင့် ခေါင်းဆောင်မှုတွင် ပြောင်းလဲမှုမရှိခဲ့ပါ။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ လူတို့ကို လူသားကိရိယာများအားဖြင့် ဆက်လက်ဦးဆောင်နေတော်မူဆဲဖြစ်သည်။ ယောရှုနှင့် လူတို့သည် အောင်ပွဲ၏ တူညီသော မျှော်လင့်ချက်ကို မျှဝေခဲ့ကြသည်။