အခန်းကြီး - (၂၁ - ၂၂ - ၂၃)

 

၂၁:၁–၂၂:၃၃
ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများ၏ သန့်ရှင်းခြင်း

ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ဘုရားသခင်ထံသို့ ထူးခြားစွာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရရှိသူများဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏အသက်တာနှင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၌ သာမန်လူများထက် ပိုမိုမြင့်မားသော သန့်ရှင်းခြင်းအဆင့်သို့ ခေါ်တော်မူခြင်းခံရကြသည်။ ဤအပိုင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းခြင်း (အခန်းငယ် ၂–၂၄) နှင့် ပူဇော်သက္ကာများ၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းခြင်း (၂၂:၁–၃၃) တို့နှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ထာဝရဘုရားအား အထူးတာဝန်များဖြင့် အမှုဆောင်သူများသည် မိမိတို့၏အသက်တာ၌ ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းခြင်းကို ဖော်ပြရန်နှင့် အခြားသူများအတွက် စံနမူနာများဖြစ်လာကာ သူတို့၏လေးစားမှုကို ရရှိရန် စိန်ခေါ်ခြင်းခံရကြသည်။ ထာဝရဘုရားနှင့် သက်ဆိုင်သမျှကို လေးစားစွာ ကိုင်တွယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်နှင့် သေခြင်း၏လောကထဲသို့ ဆွဲယူမသွားရ။

၂၁:၁–၂၄။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ သန့်ရှင်းခြင်း

ဤဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်သည် လူအပေါင်းတို့၏ သွန်သင်ခြင်းအတွက် ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်ခြင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက်သာ မဟုတ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သာမန်ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သန့်ရှင်းသူဖြစ်သောကြောင့် အနီးဆုံးဆွေမျိုးများမှအပ သေသောသူ၏အလောင်းနှင့် မထိတွေ့ရ (အခန်းငယ် ၂–၃)။ ထိတွေ့ခြင်းအားဖြင့် ညစ်ညူးလာသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ညစ်ညူးစေကြသည်။ ထို့အပြင် အယူမှားသူများ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းအခမ်းအနားများကိုလည်း မကျင့်ရ၊ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ထာဝရဘုရား၏နာမတော်ကို မသန့်ရှင်းစေသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ သူတို့သည် ပြည့်တန်ဆာမ၊ ညစ်ညူးသောမိန်းမ (အယူဝါဒဆိုင်ရာ ပြည့်တန်ဆာဖြစ်နိုင်သည်) သို့မဟုတ် လင်ကွာမိန်းမနှင့် လက်ထပ်ခြင်းမပြုရ၊ အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းခြင်းသည် အရာရာ၌ ပြည့်စုံခြင်းကို တောင်းဆိုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူတို့သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို အသိအမှတ်ပြု၍ လေးစားရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသန့်ရှင်းခြင်းသည် အထူးသဖြင့် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မိသားစုအတွင်း၌ ထင်ရှားရမည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်၏သမီးသည် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကျင့်ပျက်ခြင်းအားဖြင့် မိမိ၏သန့်ရှင်းခြင်းကို ပျက်ပြားစေသောအခါ သူမ၏အပြုအမူသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အား မိမိ၏အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်းမှ အရည်အချင်းမပြည့်မီစေသည်။ ထိုသို့ သန့်ရှင်းခြင်းကို ပျက်ပြားစေခြင်းသည် သေဒဏ်ပေးရသော ပြစ်မှုဖြစ်ပြီး သူမကို မီးရှို့ရမည် (အခန်းငယ် ၉၊ ၂၀:၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ သန့်ရှင်းခြင်းသည် အထူးအရေးကြီးသည်၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် သူ့အား ထူးခြားသောတာဝန်များအတွက် ခန့်ထားတော်မူပြီး သူသည် သန့်ရှင်းသောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ရသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ သာမန်ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက် သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများသည် သူ့အပေါ်တွင်လည်း သက်ရောက်သော်လည်း ပိုမိုတင်းကျပ်သော သတ်မှတ်ချက်အချို့ ရှိသည်။ သူသည် ဝမ်းနည်းခြင်းအတွက် မိမိကိုယ်ကို မညစ်ညူးစေရ၊ ဖခင် သို့မဟုတ် မိခင်၏အလောင်းအနီးသို့ပင် မသွားရ (အခန်းငယ် ၁၁)။ အခန်းငယ် ၁၁ တွင် မူရင်းစာသားအရ သေသောသူကို ရည်ညွှန်းသည့် အလောင်းနှင့် ထိတွေ့ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည်။ သူသည် ထိုသို့သောအမှုများပြုရန် သန့်ရှင်းရာဌာနမှ ထွက်ခွာခြင်းကိုလည်း မပြုရ။ သေခြင်းသည် အသက်ကို ထိန်းသိမ်းပေးသော သူ၏အမှုတော်ကို မရပ်တန့်စေရ။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားစည်းမျဉ်းနှင့် အကျွမ်းတဝင်ရှိသော အစ္စရေးလူမျိုး၏ အပျိုစင်မိန်းမနှင့်သာ လက်ထပ်ရမည်၊ အကြောင်းမှာ သူ၏သားမြေးများကို မညစ်ညူးစေရန် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၅)—ဆိုလိုသည်မှာ နောင်လာမည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို ရွေးချယ်မည့် သူ၏သားစဉ်မြေးဆက်များကို မညစ်ညူးစေရန် ဖြစ်သည်။

တဲတော်၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ ချို့ယွင်းချက်များ သို့မဟုတ် ကျန်းမာရေးပြဿနာများ အပါအဝင် ကိုယ်ခန္ဓာ၌ အပြစ်အနာအဆာရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို အမှုတော်ဆောင်ခြင်းမှ အရည်အချင်းမပြည့်မီသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (အခန်းငယ် ၁၆–၂၁)။ သူတို့၏ကိုယ်ခန္ဓာများသည် အသက်၏ပြည့်စုံခြင်းကို မဖော်ပြသောကြောင့် အသက်၏အရှင်ထာဝရဘုရားရှေ့တော်တွင် အမှုမဆောင်ရ။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက သူတို့သည် တဲတော်ကို သာမန်အဆောက်အအုံတစ်ခုကဲ့သို့ သဘောထားခြင်းအားဖြင့် တဲတော်ကို မသန့်ရှင်းစေနိုင်ကြ။ သို့သော် သူတို့သည် သန့်ရှင်းသောအရာများနှင့် အလွန်သန့်ရှင်းသောအရာများမှ စားသုံးခွင့် ရှိကြသည်။

၂၂:၁–၃၃။ ပူဇော်သက္ကာများ၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းခြင်း

လူတို့၏တာဝန်မှာ မိမိတို့၏ပူဇော်သက္ကာများကို ထာဝရဘုရားအတွက် သန့်ရှင်းစွာ ဆက်ကပ်ရန်ဖြစ်ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏တာဝန်မှာ ထိုပူဇော်သက္ကာများကို မညစ်ညူးစေရန် ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မသန့်ရှင်းသောအခြေအနေ၌ ပူဇော်သက္ကာများကို ကိုင်တွယ်ခြင်းအားဖြင့် ထိုပူဇော်သက္ကာများကို ညစ်ညူးစေနိုင်ပြီး ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ထာဝရဘုရားအား မလေးမစားပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ခွဲခြားထားသော မသန့်ရှင်းမှုများတွင် အရေပြားရောဂါ၊ ကိုယ်ခန္ဓာမှ အရည်ထွက်ခြင်းနှင့် မသန့်ရှင်းသူတစ်ဦးကို ထိတွေ့ခြင်းမှ ရရှိသော မသန့်ရှင်းမှုတို့ ပါဝင်သည် (အခန်းငယ် ၄၊ ဝတ်ပြုရာ ၁၁:၂၄၊ ၂၉–၃၀၊ ၁၅:၁၅–၁၈၊ တောလည်ရာ ၁၉:၁၀–၁၂ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ မသန့်ရှင်းမှုသည် ထိတွေ့ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာပါက ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ညနေတိုင်အောင် မသန့်ရှင်းသူဖြစ်နေမည်ဖြစ်ပြီး မိမိ၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ရေချိုးပြီးသည်အထိ သန့်ရှင်းသောအရာများကို မစားရ (အခန်းငယ် ၆–၇)။ သဘာဝအတိုင်း သေသွားသော သန့်ရှင်းသောတိရစ္ဆာန်များ သို့မဟုတ် အခြားတိရစ္ဆာန်က သတ်ထားသော တိရစ္ဆာန်များကိုလည်း မစားရ (အခန်းငယ် ၈)။ အလေးထားဖော်ပြထားသည့်အချက်မှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် အသက်၏အရှင်ထာဝရဘုရားရှေ့တော်တွင် အမှုဆောင်ကြသောကြောင့် သေခြင်းနှင့်သက်ဆိုင်သော နယ်ပယ်နှင့် မထိတွေ့စေရန် ကာကွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤစည်းမျဉ်းများကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် သေဒဏ်ပေးရသော ပြစ်မှုဖြစ်ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် မိမိ၏အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင်ခံရကာ ထိုအပြစ်ကြောင့် သေရမည် (အခန်းငယ် ၉)။

သန့်ရှင်းသောပူဇော်သက္ကာများသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် သူတို့၏မိသားစုများအတွက် အစားအစာဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အိမ်ထောင်စုအတွင်း မည်သူတို့က ဤအစားအစာကို စားနိုင်သည်ကို သတ်မှတ်ထားသည် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၃)။ အခန်းငယ် ၁၂ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏သမီး လက်ထပ်ထားသော အမျိုးသားကို ရည်ညွှန်းသည့် စကားလုံးကို “ပြင်ပလူ၊” “သာမန်လူ၊” “တစ်ပါးသောသူ” စသည်ဖြင့် အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ထားကြပြီး ယေဘုယျအားဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မျိုးရိုးမှ မဟုတ်သော ဣသရေလလူတစ်ဦးကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု နားလည်ကြသည်။ အိမ်ထောင်စုအတွင်း တစ်စုံတစ်ဦးသည် မရည်ရွယ်ဘဲ သန့်ရှင်းသောပူဇော်သက္ကာများကို စားမိပါက အပြစ်ဖြေရာယဇ်နှင့် လျော်ကြေးပေးခြင်းတို့ လိုအပ်သည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၆၊ ၅:၁၄–၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။

ဣသရေလလူတို့အားလည်း မိမိတို့၏ပူဇော်သက္ကာများ၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို မပျက်စီးစေရန် မည်သို့ကာကွယ်ရမည်ကို သွန်သင်ထားသည်။ အလှူကတိ သို့မဟုတ် စိတ်ဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်သော မီးရှို့ရာယဇ်၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန် (အခန်းငယ် ၁၈–၂၀) အပြစ်အနာအဆာမရှိသော သင့်လျော်သည့်တိရစ္ဆာန်ကို အသုံးပြုရမည်။ ထိုသို့မဟုတ်ပါက ဆက်ကပ်သူ၏အစား ပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံတော်မူမည်မဟုတ် (အခန်းငယ် ၂၀၊ ၁:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မိတ်သဟာယယဇ်ကို ဆက်ကပ်ပါက ယဇ်ကောင်သည် အပြစ်အနာအဆာမရှိရမည်။ ထိုအပြစ်အနာအဆာများစာရင်းကို အခန်းငယ် ၂၂–၂၃ တွင် ဖော်ပြထားပြီး အမှုတော်ဆောင်ခြင်းမှ ဖယ်ရှားခံရသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ ကိုယ်ခန္ဓာအပြစ်အနာအဆာများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည် (၁:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ခြွင်းချက်အနေဖြင့် ခြေထောက်အင်္ဂါ တိုလွန်းခြင်း သို့မဟုတ် ရှည်လွန်းခြင်းရှိသော နွားထီး သို့မဟုတ် သိုးသငယ်ကို စိတ်ဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်သောပူဇော်သက္ကာအဖြစ်သာ ဆက်ကပ်နိုင်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ယင်းသည် လုံးဝမဖြစ်မနေမဟုတ်ဘဲ စိတ်ဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်သောပူဇော်သက္ကာဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော အပြစ်အနာအဆာရှိသည့် တိရစ္ဆာန်များသည် ဆက်ကပ်သူများထံမှ ဘုရားသခင်မျှော်လင့်သော ဝိညာဉ်ရေးရာအခြေအနေကို ကိုယ်စားမပြုကြ၊ အကြောင်းမှာ ထိုတိရစ္ဆာန်များသည် ဘုရားသခင်၏ဖန်ဆင်းခြင်းအပေါ် သေခြင်း၏သက်ရောက်မှုကို ဖော်ပြသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၄–၂၅)။ သို့သော် အဓိကအားဖြင့် ၎င်းတို့သည် “အပြစ်အနာအဆာကင်းသော သိုးသငယ်” (၁ ပေတရု ၁:၁၉) ဖြစ်သော ခရစ်တော်၏ပုံရိပ်ကို ကိုယ်စားမပြုရ။

နောက်ထပ်ပညတ်ချက်နှစ်ရပ်သည် တိရစ္ဆာန်အသက်ကို လေးစားခြင်းကို ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၂၇–၂၉၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၂:၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တတိယပညတ်ချက်မှာ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းယဇ်သည် စိတ်ဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်သောပူဇော်သက္ကာဖြစ်ပြီး တိရစ္ဆာန်၏အသားကို ထိုနေ့တွင်ပင် စားရမည်ဟု သတိပေးသည် (အခန်းငယ် ၂၉–၃၀၊ ၇:၁၂–၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ အခန်းသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းရန် တိုက်တွန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၃၁) နှင့် ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းသောနာမတော်ကို မညစ်ညူးစေရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ခေါင်းဆောင်များသည် ထာဝရဘုရားက လူတို့ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူသောကြောင့် လူတို့၏မျက်မှောက်၌ ထာဝရဘုရားကို သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်စေရမည် (အခန်းငယ် ၃၂)။ သန့်ရှင်းရမည့်ခေါ်တော်မူခြင်းသည် ထာဝရဘုရားသည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ လူတို့ကို ရွေးနုတ်တော်မူခဲ့ခြင်းအပေါ် အခြေခံသည် (အခန်းငယ် ၃၃)။

၂၃:၁–၄၄
သန့်ရှင်းသောအချိန်များ—ပွဲတော်များ

အချိန်သည် မရပ်မနား စီးဆင်းနေပြီး ပြောင်းလဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မကြာခဏ ပျင်းရိငြီးငွေ့စရာ ဖြစ်လာတတ်ပြီး လူတို့သည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော လှုပ်ရှားမှုများကို ရှာဖွေခြင်းဖြင့် ထိုအခြေအနေကို တုံ့ပြန်လေ့ရှိကြသည်။ ပွဲတော်များသည် ဘုရားသခင်က မိမိ၏လူတို့အတွက် အချိန်ကို ကြွယ်ဝစေရန် ပေးတော်မူသောနည်းလမ်းဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် ကိုယ်တော်ပြုတော်မူခဲ့သော ကယ်တင်ခြင်းအမှုများကို အောက်မေ့စေကာ ပျော်ရွှင်စွာ ကျင်းပရန် အခွင့်အရေးပေးသည်။ ဤပွဲတော်များသည် သန့်ရှင်းသောအခါသမယများဖြစ်ပြီး အချိန်၏သာမန်စီးဆင်းမှုကို ရပ်တန့်စေကာ လူစုလူဝေးကို ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ဝတ်ပြုခြင်းနှင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းအတွက် အတူတကွ စုဝေးစေသည်။ ၎င်းတို့သည် အတိတ်က ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်အမှုကြီးများနှင့် အနာဂတ်တွင် ပြုတော်မူမည့်အမှုများကို ညွှန်ပြကာ အသက်တာကို အဓိပ္ပာယ်နှင့် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြည့်စေသည်။ ၎င်းတို့ကို “သန့်ရှင်းသော စုဝေးခြင်းများ” ဟု ခေါ်ပြီး အချိန်ကာလ၏ အစိတ်အပိုင်းများကို ထာဝရဘုရား၏ “ချိန်းချက်သောအချိန်များ၊ ပွဲတော်များ၊ ရာသီကာလများ” အဖြစ် သတ်မှတ်ကာ (အခန်းငယ် ၄) အချို့အခါ သန့်ရှင်းရာဌာန၌လည်းကောင်း၊ အခြားအခါ လူတို့၏နေအိမ်များ၌လည်းကောင်း သတ်မှတ်ထားသည့်နည်းလမ်းအတိုင်း ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုကြသည် (အခန်းငယ် ၃)။ ပွဲတော်သုံးခုမှာ လူတို့သည် ဝတ်ပြုရန် သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ လာရသော ဘုရားဖူးပွဲတော်များဖြစ်ကြသည်—တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲ (အခန်းငယ် ၆–၈)၊ ရက်သတ္တပတ်ပွဲ (အခန်းငယ် ၁၅–၂၂) နှင့် တဲတော်ပွဲ (အခန်းငယ် ၃၃–၃၆၊ ၃၉–၄၃) တို့ဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၁၆:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ဤပွဲတော်များတွင် ပူဇော်သက္ကာများစွာ ဆက်ကပ်ကြသည် (တောလည်ရာ ၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုအထဲတွင် အပြစ်ဖြေရာယဇ်၊ မီးရှို့ရာယဇ်၊ ဘောဇဉ်/အစားအစာယဇ်၊ သောက်စရာယဇ်နှင့် မိတ်သဟာယ/မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းယဇ်များ ပါဝင်သည်။ ဤပူဇော်သက္ကာများသည် လူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် လာရောက်ချိန်၌ပင် အပြစ်ဖြေခြင်း လိုအပ်ကြောင်း၊ ကိုယ်တော်ထံ မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြန်လည်အပ်နှံရန် လိုအပ်ကြောင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်စွာ ကျေးဇူးတင်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ယုံကြည်ချက်ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုစုဝေးပွဲများတွင် အလုပ်ပင်ပန်းသောအလုပ်ကို မပြုရသော အနားယူရက်ခြောက်ရက် (အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ဥပုသ်များ) ပါဝင်သည် (အခန်းငယ် ၇၊ ၈၊ ၂၁၊ ၂၄–၂၅၊ ၃၅–၃၆)။ ထို့အပြင် အပြည့်အဝ အနားယူရသော ရက်နှစ်ရက်—ဥပုသ်နေ့ (အခန်းငယ် ၃) နှင့် အပြစ်ဖြေရာနေ့ (အခန်းငယ် ၂၇)—ရှိသည်။

၂၃:၁–၃။ ဥပုသ်နေ့

ဤနေရာရှိ ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်သည် သန့်ရှင်းသောစုဝေးပွဲများ သို့မဟုတ် ဝတ်ပြုရန် သန့်ရှင်းသောအစုအဝေးများအဖြစ် ကြေညာထားသော ပွဲတော်များတွင် ပါဝင်မည့် လူတို့ထံသို့ ရည်ညွှန်းထားသည်။ ထိုစုဝေးပွဲများသည် လူတို့ကို အတူတကွ စုဝေးစေရန် လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ထိုနေ့များကို မိမိ၏ချိန်းချက်သောအချိန်များ သို့မဟုတ် ပွဲတော်များဟု ခေါ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃)။ ထို့နောက် ဥပုသ်နေ့ကို အပြည့်အဝ အနားယူရသောနေ့အဖြစ် ဖော်ပြပြီး “သန့်ရှင်းသောစုဝေးပွဲ” သို့မဟုတ် ဝတ်ပြုရန် သန့်ရှင်းသောအစုအဝေးဟု ခေါ်သည်။ ဥပုသ်နေ့ကို “ပွဲတော်” ဟု မည်သည့်အခါမျှ မခေါ်ရ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်း၏ကျင်းပခြင်းသည် ပြက္ခဒိန်ပေါ်တွင် မမူတည်ဘဲ လနှင့်နှစ်တို့နှင့် သီးခြားဖြစ်သော ခုနစ်ရက်စက်ဝန်းပေါ်တွင် မူတည်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ဤအပိုင်း၌ ဥပုသ်နေ့ကို သီးခြားအားဖြင့် ချိန်းချက်သောအချိန်ဟု မခေါ်ဘဲ ပွဲတော်များ—အခြားသန့်ရှင်းသောအချိန်များ—အပေါ်တွင် ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းခြင်းသည် အကန့်အသတ်တစ်ခုအထိ သက်ရောက်ကြောင်း ဖော်ပြရန်အတွက် ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဥပုသ်နေ့ကို ရည်ညွှန်းပြီးနောက် ပွဲတော်များအတွက် နိဒါန်းကို ထပ်မံဖော်ပြထားခြင်းသည် ဥပုသ်နေ့၏ ထူးခြားမှုကို ထိန်းသိမ်းရန် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ထို့အပြင် အခန်း၏အဆုံးတွင် ဥပုသ်နေ့များနှင့် ပွဲတော်များအကြား ခွဲခြားထားသည် (အခန်းငယ် ၃၇–၃၈)။ ဥပုသ်နေ့ကို ဖန်ဆင်းခြင်းအချိန်ကတည်းက ဘုရားသခင်က ချမှတ်၍ အာဒံနှင့် ဧဝတို့အား အပ်နှင်းတော်မူခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၁–၃၊ မာကု ၂:၂၇)။

၂၃:၄–၂၂။ နွေဦးပွဲတော်များ

ပသခါသိုးသငယ်ကို အာဗိဗလ ၁၄ ရက်နေ့တွင် သတ်၍ ညနေအချိန်၌—ဆိုလိုသည်မှာ ထိုလ၏ ၁၅ ရက်နေ့တွင်—စားရမည်။ ၎င်းသည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ဣသရေလလူတို့ ထွက်ခွာခြင်းကို အောက်မေ့ရန် ဖြစ်သည်။ ထိုအမှုသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ အကြီးကျယ်ဆုံး ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းအမှုဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂၊ တောလည်ရာ ၂၈:၁၆–၂၅)။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်၏ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို ပုံဆောင်ခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်သည် အဆုံးစွန်သော ပသခါယဇ် ဖြစ်လာကာ ပသခါကာလအတွင်း အသတ်ခံတော်မူခဲ့သည် (၁ ကောရိန္သု ၅:၇၊ ၁၉:၁၄၊ ၃၆၊ ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၆၊ တောလည်ရာ ၉:၁၂၊ ဆာလံ ၃၄:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို အောက်မေ့ရန် ထာဝရဘုရား၏ညစာကို ချမှတ်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၂၆–၂၉၊ ၁ ကောရိန္သု ၁၁:၂၃–၂၆)။ တဆေးမဲ့မုန့်ပွဲသည် ပသခါပွဲနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်နွယ်နေပြီး လ၏ ၁၅ ရက်နေ့တွင် စတင်ကာ ခုနစ်ရက်ကြာသည်။ ထိုကာလတစ်လျှောက်လုံး ဣသရေလလူတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာချိန်တွင် စားခဲ့သောအစားအစာကို အောက်မေ့ရန် တဆေးမဲ့မုန့်ကိုသာ စားကြသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃၉)။ ထိုမုန့်သည် ယုံကြည်သူများအနေဖြင့် မိမိတို့၏အသက်တာမှ ဝိညာဉ်ရေးရာ တဆေးကို ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်ကြောင်းကို ပုံဆောင်သည်။ ဥပုသ်နေ့ပြီးနောက်နေ့တွင်—ပထမဆုံးရိတ်သိမ်းသော ရက်သတ္တပတ်၏နောက်နေ့ သို့မဟုတ် အခမ်းအနားဆိုင်ရာ ဥပုသ်နေ့ပြီးနောက်နေ့ (နိသန်လ ၁၆ ရက်) ဖြစ်နိုင်သည်—လူတို့သည် မုယောစပါးရိတ်သိမ်းမှု၏ ပထမဆုံးအသီးအနှံတစ်စည်းကို ယူဆောင်လာရမည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤအခမ်းအနားကို သေခြင်းမှ ထမြောက်တော်မူသော ပထမအသီးအနှံဖြစ်သည့် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ပုံဆောင်သောအရာအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုထားသည် (၁ ကောရိန္သု ၁၅:၂၃)။

ပထမအသီးအနှံကို ဆက်ကပ်သောအခမ်းအနားနှင့် ဆက်စပ်သည့် ဥပုသ်နေ့မှစ၍ ရက်ငါးဆယ်အကြာတွင် ဂျုံရိတ်သိမ်းခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတင်ရန် ရက်သတ္တပတ်ပွဲ သို့မဟုတ် ပင်တေကုတ္တေပွဲကို ကျင်းပကြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၁၅–၂၂၊ ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၂၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ရက်သတ္တပတ်များဟု ခေါ်သော ဤစကားသည် ခုနစ်ပတ် သို့မဟုတ် ခုနစ်ဥပုသ်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၁၅)။ ပင်တေကုတ္တေပွဲအတွင်း တပည့်တော်များအပေါ် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် သွန်းလောင်းတော်မူခြင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၁–၄၂)။ ယုံကြည်သူများအတွက် ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်ပေးအပ်တော်မူမည့်အရာ၏ ပထမအသီးအနှံဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၂၃)။ ထိုဆုကျေးဇူးသည် ဂျုံရိတ်သိမ်းခြင်း၏ အမှန်တကယ်ပထမအသီးအနှံထက် ပို၍ဘုန်းကြီးသော ဆုကျေးဇူးဖြစ်သည်။

၂၃:၂၃–၄၄။ ဆောင်းဦးပွဲတော်များ

ဆောင်းဦးရာသီတွင် အပြစ်ဖြေရာနေ့အပြင် ပွဲတော်နှစ်ခုကို ကျင်းပကြသည်။ သတ္တမလ၏ ပထမရက်တွင် အလုပ်အနည်းငယ်မျှ မလုပ်ရသော အနားယူနေ့ရှိပြီး အသံပြင်းပြင်းဖြင့် မှုတ်ရခြင်းလည်း ရှိသည်။ ထိုအသံသည် သိုးထီးချိုကို အသုံးပြုခြင်းနှင့် ဆက်နွယ်သည်။ ထိုချိုမှုတ်သံသည် ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာ၏ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် တရားသူကြီးဖြစ်တော်မူကြောင်း သတိပေးခြင်းဖြစ်ပြီး အပြစ်ဖြေရာနေ့အတွက် ပြင်ဆင်ရာတွင် အသုံးပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ဆာလံ ၄၇:၅–၇၊ ၈၁:၃၊ ၉၈:၆–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဤပွဲတော်ကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ကယ်တင်ခြင်း၏အဆုံးသတ်မတိုင်မီ တံပိုးခုနစ်လုံး မှုတ်သံကို ဖော်ပြထားပြီး လူတို့အား ဘုရားသခင်သည် ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် တရားသူကြီးဖြစ်တော်မူကြောင်း သတိပေးသည် (ဗျာဒိတ် ၈:၇–၉:၂၁၊ ၁၁:၁၅–၁၉)။ တံပိုးသံများသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် နောင်တမရသော အပြစ်သားများအပေါ် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းအတွက် လမ်းပြင်ဆင်ပေးသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် တံပိုးသံများသည် အပြစ်ဖြေရာနေ့နှင့် ဆက်နွယ်သော သန့်ရှင်းရာဌာနမြင်ကွင်းတစ်ခုဖြင့်လည်း အဆုံးသတ်သည် (၁၁:၁၉)။

အပြစ်ဖြေရာနေ့သည် သတ္တမလ၏ ၁၀ ရက်နေ့တွင် ကျရောက်ပြီး တိကျသောအဓိပ္ပာယ်အရ ပွဲတော်တစ်ခု မဟုတ်ပါ (ဝတ်ပြုရာ ၁၆၊ တောလည်ရာ ၂၉:၇–၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် လူတို့အတွက် တရားစီရင်ခြင်းနေ့ဖြစ်ပြီး ပြည့်စုံသော သန့်စင်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၆ ၏ “အပြစ်ဖြေရာနေ့၏ ဓမ္မပညာ” ကိုကြည့်ပါ)။ နောက်ဆုံးပွဲတော်မှာ တဲတော်ပွဲဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၃၃–၄၃၊ တောလည်ရာ ၂၉:၁၂–၁၄၊ တရားဟောရာ ၁၆:၁၃–၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ကျင်းပရမည်ဖြစ်ပြီး ခုနစ်ရက်ကြာကာ ရှစ်ရက်မြောက်နေ့တွင် အဆုံးသတ်သည်။ ထိုတစ်ပတ်အတွင်း လူတို့သည် ထာဝရဘုရားရှေ့၌ မိမိတို့၏ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြရန် သစ်ပင်ခက်များကို ကိုင်မြှောက်ကာ နေ့စဉ်လှည့်လည်ကြရသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၄၀)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်ပြီးနောက် တောကန္တာရ၌ တဲများတွင် နေထိုင်ခဲ့ရသောအချိန်ကို အောက်မေ့ရန် သူတို့သည် တဲငယ်များတွင် နေထိုင်ကာ တဲတော်ပွဲကို ကျင်းပရမည် (၂၃:၄၂–၄၃၊ တရားဟောရာ ၁၆:၁၂–၁၅)။ နောင်တွင် ပရောဖက်များက ယေရုရှလင်မြို့ သန့်စင်ပြီးနောက် ကမ္ဘာ့လူမျိုးများပါ ပါဝင်မည့် အနာဂတ်တဲတော်ပွဲကို ကြေညာခဲ့ကြသည် (ဇာခရိ ၁၄:၁၆–၂၁)။ ယောဟန်သည် လူမျိုးအပေါင်းတို့ထဲမှ မရေတွက်နိုင်အောင် များပြားသော လူအစုအဝေးတစ်ခုကို ရာဇပလ္လင်နှင့် သိုးသငယ်ရှေ့တွင် ရပ်လျက် ထန်းပင်ခက်များကို ကိုင်ဆောင်ကာ ဘုရားသခင်နှင့် သိုးသငယ်ကို ချီးမွမ်းနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (ဗျာဒိတ် ၇:၉)။

ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၃ ၏အဆုံးတွင် ထာဝရဘုရားသည် ပူဇော်သက္ကာများနှင့် ဆက်ကပ်ခြင်းများအားဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဝတ်ပြုရမည့် အခါသမယများအဖြစ် ပွဲတော်များကို သတ်မှတ်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၃၇)။ ဤပွဲတော်များကို ဥပုသ်နေ့အပြင် ထပ်မံကျင်းပရမည်။ ထို့ကြောင့် ပွဲတော်များနှင့် ဥပုသ်နေ့အကြား ခွဲခြားချက်ကို သတ်မှတ်ပေးထားသည် (အခန်းငယ် ၃၈)။ ပွဲတော်များသည် အတိတ်ကို ညွှန်ပြ၍ လူတို့၏အသက်တာ၌ ဘုရားသခင်၏ကောင်းမြတ်ခြင်းကို အောက်မေ့စေသကဲ့သို့ အနာဂတ်၌ ထာဝရဘုရားပြုတော်မူမည့် ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းအမှုကိုလည်း ညွှန်ပြသည်။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ထဲမှ အစိတ်အပိုင်းများကို ဖော်ပြသည်။