အခန်းကြီး - (၂၄ - ၂၅)

 

၂၄:၁–၂၃
သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် သန့်ရှင်းသောနာမတော်

သန့်ရှင်းခြင်းနှင့်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာသည် ထာဝရဘုရား၏အိမ်တော်ဖြစ်သော တဲတော်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ကူးပြောင်းသွားသည် (အခန်းငယ် ၁–၉)။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏နာမတော်၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည့် ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို တင်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၀–၂၃)။ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ ထာဝရဘုရားနှင့် သက်ဆိုင်သောအရာကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်ဆိုသည့်အချက်ပင် ဖြစ်သည်။

၂၄:၁–၉။ အလင်းနှင့် မုန့်

ထာဝရဘုရား၏အိမ်တော်အတွင်း ပရိဘောဂများအနက် မီးခွက်တိုင်နှင့် စားပွဲလည်း ရှိသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၂၃–၄၀ ကိုကြည့်ပါ)။ မီးခွက်များ၏အလင်းသည် တဲတော်အတွင်း ထာဝရဘုရား၏ ရှိနေခြင်းကို ပုံဆောင်သောကြောင့် (ဆာလံ ၁၈:၂၈၊ ၂၇:၁၊ ၃၆:၉၊ ၉၀:၈) မီးခွက်များကို တစ်ညလုံး သို့မဟုတ် အစဉ်မပြတ် ထွန်းထားရသည် (အခန်းငယ် ၂–၄၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၇:၂၀–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မီးခွက်များကို ထိန်းသိမ်းခြင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်က ပုံမှန်ပြုလုပ်ရသော အမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုစကားသည် “နေ့စဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ဤနေရာတွင် ကြိယာဝိသေသနအဖြစ် အသုံးပြုထားသောကြောင့် မီးခွက်များကို နေ့ရောညပါ ထွန်းထားရမည်ဟု ဆိုလိုသည် (အခန်းငယ် ၄၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၇:၂၀–၂၁၊ ပီပီ ၃၄၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မီးခွက်သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ရရှိနိုင်သော အသက်ကိုလည်း ပုံဆောင်သည် (ဇာခရိ ၄:၁–၁၄)။ မီးခွက်အတွက် ဆီကို လူတို့က ပေးရခြင်းသည် သူတို့အလယ်၌ ထာဝရဘုရား၏ ရှိနေခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးကြောင်း ဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။

စားပွဲ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှေ့တော်မုန့်ကို ခင်းထားရန် ဖြစ်သည်။ ဥပုသ်နေ့တိုင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ကောင်းမွန်သောမုန့်ညက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ပြား ၁၂ ခုကို ခြောက်ခုစီ အစုနှစ်စုခွဲ၍ ခင်းထားပြီး သူတို့၏ဘေးတွင် နံ့သာပေါင်းကို ထားရသည်။ ထိုမုန့်ကို ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ခင်းထားရသည် (အခန်းငယ် ၆၊ တောလည်ရာ ၄:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် ၎င်းကို စားတော်မမူ။ ကိုယ်တော်ကို အိမ်တစ်အိမ်၌ နေထိုင်၍ မုန့်ကို လက်ခံသူအဖြစ် လူသားတို့နားလည်နိုင်သည့်ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် လူသားမဟုတ်၊ သန့်ရှင်း၍ နေရာအနှံ့ရှိတော်မူသော ထာဝရဘုရားဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အသက်ရှင်ရန် မုန့်ကို မလိုအပ်သောကြောင့် ၎င်းကို မစားဘဲ အလွန်သန့်ရှင်းသောအရာအဖြစ် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအား စားသုံးရန် ပေးတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ထိုမုန့်သည် မုန့်ညက်ကို ပေးဆက်သော ဣသရေလလူတို့ကို ကိုယ်စားပြုပြီး သန့်ရှင်းသောဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ နေထိုင်ကြသော သူတို့ကို ဖော်ပြသည်။ ထို့အပြင် ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် အသက်ကို ထောက်ပံ့ပေးသူ ဘုရားသခင်ကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည်။ မီးနှင့် အစားအစာဆိုင်ရာ ပူဇော်သက္ကာအကြောင်း ပိုမိုသိရှိလိုပါက အခန်းငယ် ၇ နှင့် အခန်း ၁ ၏မှတ်ချက်များကို ကြည့်ပါ။ ယေရှုသည် မိမိကိုယ်ကို အလင်း (ယောဟန် ၈:၁၂) နှင့် ဘုရားသခင်၏မုန့် (ယောဟန် ၆:၄၈) အဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူပြီး အသက်၏အရင်းအမြစ်နှင့် ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်သူအဖြစ် ဖော်ပြတော်မူသည်။

၂၄:၁၀–၂၃။ ဘုရားသခင်၏နာမတော်၏ သန့်ရှင်းခြင်း

ဤဇာတ်ကြောင်းသည် လူသားတစ်ဦး ကျူးလွန်နိုင်သည့် အလွန်ပြင်းထန်သော အပြစ်များအနက် တစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ထိုအမှုကို ဣသရေလအမျိုးသမီးတစ်ဦးနှင့် အဲဂုတ္တုလူအဖတို့မှ မွေးဖွားသောသားက ကျူးလွန်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ဣသရေလလူတစ်ဦးနှင့် ရန်ဖြစ်နေစဉ် သူသည် နာမတော်ကို ကျိန်ဆဲခဲ့သည်။ ထိုနာမတော်သည် ယာဝေးကို ရည်ညွှန်းပြီး သန့်ရှင်းသူနှင့် ဣသရေလလူတို့အတွက် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် အသက်၏အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၁၊ ၂၃:၃၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုလူအပေါ် ချမှတ်ရမည့်ပြစ်ဒဏ်ကို အပြစ်နှင့်အညီ ပြန်လည်တုံ့ပြန်သည့် ဥပဒေဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုဥပဒေကို လူသတ်မှုကဲ့သို့သော အမှုများတွင် အသုံးပြုကြပြီး ပြစ်ဒဏ်သည် ကျူးလွန်သောပြစ်မှုနှင့် ကိုက်ညီရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၄:၁၇၊ ၂၀၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၁:၂၃–၂၄၊ တရားဟောရာ ၁၉:၂၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ထာဝရဘုရားကို ကျိန်ဆဲခြင်းကို ဣသရေလလူတစ်ဦးကို သတ်ခြင်းနှင့် တန်းတူအဖြစ် သဘောထားသောကြောင့် သေဒဏ်ပေးရသည်။ ထိုသူသည် ဘုရားသခင်ကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ပြုခဲ့သည်။ သူ၏အပြုအမူသည် ဘုရားသခင်ကို သေစေလိုသကဲ့သို့ အလွန်အကြမ်းဖက်သော တိုက်ခိုက်မှုဖြစ်သည်။ ထိုပြစ်မှုကို လူအများရှေ့၌ ကျူးလွန်သောကြောင့် ထိုသူပြောဆိုသည်ကို ကြားသူများသည်လည်း ညစ်ညူးခြင်းခံရသည်ဟု သတ်မှတ်ကြသည်။ လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏အပြစ်ကို သူ့အပေါ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးကြသည် (အခန်းငယ် ၁၄)၊ ထိုသို့မပြုပါက ထိုအပြစ်သည် သူတို့အပေါ်တွင် အမြဲတမ်း တွဲကပ်နေမည်ဖြစ်သည် (၅:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ထို့နောက် စာသားသည် လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကို သတ်သောအခါ မည်သို့ပြုရမည်ကို ဥပဒေချမှတ်ထားသည်။ တိကျသောအပြစ်နှင့်အညီ တုံ့ပြန်သည့် ဥပဒေအရ အခြားသူတစ်ဦးကို သတ်သူသည် သေရမည်။ သို့သော် တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင် သတ်ခံရပါက ပြစ်မှုကျူးလွန်သူသည် ထိုတိရစ္ဆာန်ကို အစားထိုးပေးရသည် (အခန်းငယ် ၁၇၊ ၂၁)။ လူ့အသက်သည် တိရစ္ဆာန်အသက်ထက် တန်ဖိုးပိုမြင့်သည်၊ အကြောင်းမှာ လူသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့်အညီ ဖန်ဆင်းခံရသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၆–၂၇)။ ကိုယ်ခန္ဓာကို ပုံပျက်စေခြင်းသည် အသက်၏လျော့နည်းပျက်စီးခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကိုလည်း ထိုနည်းတူ ပြုရမည်၊ သို့မဟုတ် လျော်ကြေးပေးရန် သဘောတူညီမှု ပြုနိုင်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၄:၁၉)။ ဤဥပဒေများကို ဣသရေလပြည်တွင် နေထိုင်သော တစ်ပါးသောလူမျိုးများအပေါ်တွင်လည်း အတူတူ အသုံးပြုရမည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ အခန်းသည် ဘုရားသခင်၏ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အကောင်အထည်ဖော်၍ ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲသူအား သတ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ ယနေ့ အသင်းတော်အတွင်း ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲသူများကို သေဒဏ်မပေးရဘဲ သူတို့နောင်တရ၍ ထာဝရဘုရားထံ ပြန်လာနိုင်ရန် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းမှ ဖယ်ရှားရမည် (၁ တိမောသေ ၁:၂၀၊ ၁ ကောရိန္သု ၅:၁–၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ အဆုံးစွန်သော တရားစီရင်ခြင်း၌ နောင်တရရန် ငြင်းဆန်သူများသည် ဘုရားသခင်၏မြို့တော်မှ ဖယ်ရှားခံရမည် (ဗျာဒိတ် ၁၃:၅–၆၊ ၁၉:၂၀)။

၂၅:၁–၅၅
သန့်ရှင်းသောအချိန်များ—ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်နှင့် ယုဗေလနှစ်

သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် ဘုရားသခင်၏နာမတော်၏ သန့်ရှင်းခြင်းအကြောင်းကို ကိုင်တွယ်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းသောအချိန်နှင့်သက်ဆိုင်သော ဥပဒေများသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်။ ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ် (အခန်းငယ် ၁–၇) နှင့် ယုဗေလနှစ် (အခန်းငယ် ၈–၂၂) တို့သည် ပြက္ခဒိန်ပေါ်တွင် အခြေမခံကြပါ။ ပေါင်းစည်းပေးသော အကြောင်းအရာမှာ မြေဖြစ်ပြီး ထို့ကြောင့် ဤဥပဒေများသည် ပိုင်ဆိုင်မှုကို ရွေးနုတ်ခြင်း၊ ဆင်းရဲသားများနှင့် ကျွန်ပြုခြင်းတို့ကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။

၂၅:၁–၇။ ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်နှင့် ယုဗေလနှစ်

မြေကို ခြောက်နှစ်ကြာ စိုက်ပျိုး၍ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်တွင် မြေအတွက် ဥပုသ်အနားယူခြင်းကို ပေးရမည်။ ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်သည် မြေအတွက် ဥပုသ်အနားယူရသောနှစ်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄)။ ထိုနှစ်တွင် မျိုးစေ့မကြဲရ၊ စပျစ်ပင်များကို မဖြတ်တောက်ရ၊ ရိတ်သိမ်းခြင်းမပြုရ။ လူတို့၊ အလုပ်သမားများ၊ တစ်ပါးသောသူများနှင့် တိရစ္ဆာန်များအားလုံးသည် သူ့အလိုလို ပေါက်လာသော အပင်များမှ ထွက်ရှိသည့်အသီးအနှံကို စားသုံးရမည် (အခန်းငယ် ၆–၇၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၀–၁၁၊ နေဟမိ ၁၀:၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တရားဟောရာကျမ်းတွင် ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်၌ ကြွေးမြီများကို ပယ်ဖျက်ရမည်ဟု ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (၁၅:၁)။ ထိုအရာသည် လူတစ်ဦး ကျွန်ဖြစ်လာပြီးနောက် ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ စိုက်ပျိုးခြင်းနှင့် ရိတ်သိမ်းခြင်း မပြုရသော ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်အတွင်း ကြွေးမြီကောက်ခံခြင်းကို ယာယီရပ်ဆိုင်းထားခြင်းကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဝတ်ပြုရာကျမ်း၏ ဥပဒေသည် မြေသည် ထာဝရဘုရားပိုင်ကြောင်း သတ်မှတ်ထားပြီး ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်တွင် ကိုယ်တော်သည် ထိုမြေကို လူတို့၏လက်မှ ခဏဖယ်ရှားကာ အနားယူစေသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် ဆင်းရဲသားများပင် ကိုယ်တော်၏ကောင်းကြီးပေးခြင်းအောက်၌ မြေမှထွက်ရှိသည့်အရာများကို အကျိုးခံစားနိုင်ကြသည်။ ထိုအရာသည် လူသားတို့၏လုံခြုံမှုသည် မြေ၏ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းပေါ်တွင်သာ အပြည့်အဝ မမူတည်ဘဲ ထာဝရဘုရား၏ကောင်းကြီးပေးခြင်းပေါ်တွင် မူတည်ကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြသည်။

ယုဗေလနှစ်သည် နှစ် ၄၉ ပြည့်ပြီးနောက် ရောက်လာပြီး သတ္တမလ၏ ၁၀ ရက်နေ့၊ အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် ကြေညာရမည်ဖြစ်ကာ အနှစ် ၅၀ မြောက်နှစ်တွင် ကျင်းပရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၅:၁၀)။ ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်ကဲ့သို့ပင် ယုဗေလနှစ်သည် ဆောင်းဦးရာသီတွင် စတင်သည်။ ထိုနှစ်တွင် ကျွန်များကို လွှတ်ပေး၍ မိမိတို့၏ပိုင်ဆိုင်ရာမြေများနှင့် မိသားစုများထံ ပြန်သွားခွင့်ပြုရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၅:၁၀)။ ကြွေးမြီပေးဆပ်ရန် မြေကိုရောင်းချသောအခါ ယုဗေလနှစ်ရောက်ရန် ကျန်ရှိသောနှစ်အရေအတွက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစား၍ မျှတသောဈေးနှုန်းကို သတ်မှတ်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၃–၁၇)။ ယုဗေလနှစ်ကို ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်ကဲ့သို့ သတ်မှတ်ထားပြီး ထိုနှစ်တွင် မျိုးစေ့မကြဲရ၊ ရိတ်သိမ်းခြင်းမပြုရ (အခန်းငယ် ၁၁)။ ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်နှင့် ယုဗေလနှစ်တို့၏ အချိန်အစီအစဉ်ဆက်နွယ်မှုကို အခန်းငယ် ၂၀–၂၂ အားဖြင့် အကောင်းဆုံးရှင်းလင်းနိုင်သည်။ ဆဋ္ဌမနှစ်တွင် ဘုရားသခင်၏ကောင်းကြီးပေးခြင်းအားဖြင့် မြေသည် သုံးနှစ်စာ—ဆဋ္ဌမနှစ်၊ သတ္တမနှစ်နှင့် အဋ္ဌမနှစ်—အတွက် လုံလောက်သောအသီးအနှံကို ထွက်ပေးမည်။ ထို့နောက် အဋ္ဌမနှစ်၊ ယုဗေလနှစ်တွင် လူတို့သည် ပြန်လည်စိုက်ပျိုးကြပြီး နဝမနှစ်တွင် ရိတ်သိမ်းကြရမည်။

၂၅:၂၃–၃၄။ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲသားများ

ယုဗေလနှစ်တွင် မြေကို လွှတ်ပေးခြင်းသည် မြေသည် ထာဝရဘုရားပိုင်ကြောင်း ယုံကြည်ချက်အပေါ် အခြေခံသည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ ဆင်းရဲခြင်းကြောင့် မြေကို ရောင်းချခြင်း သို့မဟုတ် ငှားရမ်းခြင်းပြုခဲ့ပါက မူလပိုင်ရှင်သည် ၎င်းကို နည်းလမ်းနှစ်ရပ်အနက် တစ်ရပ်ဖြင့် ပြန်လည်ရယူနိုင်သည်။ သူ၏အနီးဆုံးဆွေမျိုးက သူ့အတွက် ပြန်ဝယ်ပေးနိုင်သည်။ ထိုသို့ပြန်ဝယ်ပေးမည့်သူ မရှိပါက လုံလောက်သောငွေကြေး ရရှိလာသောအခါ သူကိုယ်တိုင် ပြန်ဝယ်နိုင်သည်။ အိမ်များကို မည်သည့်အခြေအနေတွင် ပြန်လည်ရယူနိုင်သည်ကိုလည်း အခန်းငယ် ၂၉–၃၄ တွင် အခြားစည်းမျဉ်းများဖြင့် ရှင်းလင်းထားသည်။

ယုဗေလနှစ်သည် မြေကိုသာမက ဆင်းရဲသားများကိုလည်း ကာကွယ်ပေးသည်။ သူတို့အတွက် သီးခြားဥပဒေများ ရှိသည် (အခန်းငယ် ၃၅–၃၈)။ သူတို့ကို လေးစားစွာ ဆက်ဆံရမည်၊ ငွေကြေးအရ အမြတ်ထုတ်ခြင်း မပြုရ၊ ဆိုလိုသည်မှာ အတိုးမယူရ။ ဤအရာသည်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ရွေးနုတ်တော်မူခဲ့ပြီး မြေကို သူတို့အား ပေးတော်မူခဲ့ခြင်းအပေါ် အခြေခံသည်။ ဣသရေလလူတို့သည် ကြွေးမြီကြောင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို ကြွေးကျွန်အဖြစ် ရောင်းချရသောအခါ သူတို့ကို ကျွန်များကဲ့သို့မဟုတ်ဘဲ အခကြေးငွေရသော အလုပ်သမားများကဲ့သို့ ဆက်ဆံရမည် (အခန်းငယ် ၄၀)၊ ယုဗေလနှစ်တိုင်အောင် ထိုသို့ ဆက်ဆံရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရခြင်း၏ အခြေခံအကြောင်းမှာ ဣသရေလလူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ အစေခံများဖြစ်သောကြောင့် သူတို့ကို ကျွန်များအဖြစ် မဆက်ဆံနိုင်ခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄၂)။ အခန်းငယ် ၄၄–၄၆ တွင် ဣသရေလလူတို့သည် တစ်ပါးသောလူမျိုးများကို—အများအားဖြင့် စစ်သုံ့ပန်းများ—ကျွန်အဖြစ် ဝယ်ယူနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် ဣသရေလပြည်၌ နေထိုင်သော တစ်ပါးသောလူမျိုးများ၏ သားသမီးများကို ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုကျွန်များကို ယုဗေလနှစ်တွင် လွှတ်ပေးရန် မလိုအပ်။ သူတို့သည် ပိုင်ရှင်၏ အမြဲတမ်းပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်ပြီး ပိုင်ရှင်၏သားသမီးများထံ အမွေအဖြစ် လွှဲပြောင်းပေးနိုင်သည်။ ထိုကျွန်များ၏ လူမှုအဆင့်အတန်းသည် အမြဲတမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့၏ညီအစ်ကိုများကို ထိုသို့ မဆက်ဆံရ။ ဤတင်းကျပ်သောဥပဒေသည် သူတို့အပေါ် မသက်ရောက် (အခန်းငယ် ၄၆ခ)။ ဣသရေလလူတို့သည် ပြည်တွင်းနေထိုင်သော တစ်ပါးသောလူမျိုးများထံ ကြွေးကျွန်အဖြစ် မိမိတို့ကိုယ်ကို ရောင်းချခဲ့ပါက သူတို့၏ဆွေမျိုးတစ်ဦးက ပြန်လည်ရွေးနုတ်ပေးရမည်၊ သို့မဟုတ် သူတို့ကိုယ်တိုင် ငွေကြေးအဆင်ပြေလာသောအခါ မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြန်ရွေးနုတ်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၄၈–၄၉)။ ပေးရမည့်ငွေပမာဏကို သတ်မှတ်ရာတွင် ယုဗေလနှစ်တိုင်အောင် ကျန်ရှိသည့်နှစ်များကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။ ထိုတစ်ပါးသောလူမျိုးများသည် ဣသရေလလူတို့၏မျက်မှောက်၌ သူတို့ကို နှစ်စဉ်အခကြေးငွေရသော အလုပ်သမားကဲ့သို့ ဆက်ဆံရမည် (အခန်းငယ် ၅၃)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယုဗေလနှစ်တွင် သူတို့ကို လွှတ်ပေးရမည်။ ဣသရေလလူတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်တော်မူသော ထာဝရဘုရား၏ အစေခံများဖြစ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၅၅)။

ဤဥပဒေများသည် တန်ဖိုးရှိသော အခြေခံမူများနှင့် ခရစ်တော်နှင့်ဆိုင်သော ပုံဆောင်အဓိပ္ပာယ်များနှင့် ကိုက်ညီသည်။ မြေ/ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သောအရာဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို လေးစားရမည်ဟု သွန်သင်သည်။ လူသားတို့၏ အသက်ရှင်ရပ်တည်မှုသည် အဆုံးစွန်အားဖြင့် ထာဝရဘုရား၏လက်တော်၌ ရှိသောကြောင့် မြေကို အလွန်အကျွံ အသုံးချ၍ မရ။ လူတို့ အလုပ်ရပ်နားသောအခါ၌ပင် မိမိ၏သားသမီးများအတွက် ထောက်ပံ့ပေးတော်မူသော သခင်၏ကောင်းကြီးပေးခြင်းကြောင့် ရှင်သန်နိုင်ကြသည်။ မြေမှထွက်ရှိသမျှသည် လူအနည်းစုအတွက်သာမဟုတ်ဘဲ လူအပေါင်းတို့၏ အကျိုးအတွက် ဖြစ်သောကြောင့် အခြားသူများလည်း အကျိုးခံစားနိုင်ရန် စနစ်များကို ဖော်ဆောင်သင့်သည်။ ဆင်းရဲသားများကို လေးစားစွာ ဆက်ဆံရမည်။ သူတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာကို မထိခိုက်စေရ၊ သူတို့ကို အမြတ်မထုတ်ရ။ ပုံဆောင်အဓိပ္ပာယ်အရ ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်နှင့် ယုဗေလနှစ်၏ ဥပဒေသည် လူသားတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် တရားမျှတခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းတို့ အစဉ်အမြဲ အုပ်စိုးမည့် မြေသစ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို နိုးကြားစေသည်။ ဤအနာဂတ်မျှော်လင့်ချက်သည် အမှန်တကယ် ဖြစ်လာမည်၊ အကြောင်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့တွင် မိမိတို့၏အနီးဆုံးဆွေမျိုးကဲ့သို့ ဖြစ်တော်မူသော ရွေးနုတ်ရှင်ရှိပြီး ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနုတ်ခြင်းအတွက် အဖိုးအခကို ပေးဆပ်တော်မူခဲ့သော ယေရှုခရစ်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (မာကု ၁၀:၄၅)။ ဟေရှာယက မေရှိယသည် လွတ်မြောက်ခြင်း၏ ယုဗေလကြေညာချက်ကို ပြည့်စုံစေမည်ဟု ကြေညာခဲ့ပြီး (၆၁:၁–၃) ယေရှုသည် နာဇရက်မြို့၌ ထိုအရာကို ပြည့်စုံစေတော်မူခဲ့သည် (လုကာ ၄:၁၆–၃၀)။ ဒံယေလသည် မေရှိယကြွလာမည့်အချိန်ကို သတ်မှတ်ရန် ခုနစ်နှစ်မြောက်နှစ်ဆိုင်ရာ အယူအဆကို အသုံးပြုသည်—ရက်များ၏ ခုနစ်ပတ် × ခုနစ် × ၁၀ = နှစ် ၄၉၀ (ဒံယေလ ၉:၂၄–၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ယုဗေလ၏ ပုံဆောင်အဓိပ္ပာယ်သည် ယေရှုကြွလာတော်မူသည့်အခါ အဆုံးစွန်ပြည့်စုံမည်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ကိုယ်တော်၏လူတို့နှင့် ကမ္ဘာမြေကြီးသည် အပြစ်၏ဖိနှိပ်အုပ်စိုးမှုနှင့် အပြစ်၏ရှိနေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ကြမည် (ဒံယေလ ၇:၂၁–၂၂၊ ရောမ ၈:၂၀–၂၃၊ ၁ ကောရိန္သု ၁၅:၅၅၊ အစောပိုင်းရေးသားချက်များ ၃၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။