အခန်းကြီး - (၂၆ - ၂၇)

 

၂၆:၁–၄၆
ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများနှင့် ကျိန်ခြင်းများ

ဤအခန်းသည် ၂၅:၁ တွင် စတင်ခဲ့သော မိန့်တော်မူချက်ကို အဆုံးသတ်ပြီး ဝတ်ပြုရာကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင် ပါဝင်သော ဥပဒေများအားလုံးကို ဘုရားသခင်နှင့် ဣသရေလလူတို့အကြား သိနာတောင်၌ ပြုလုပ်ခဲ့သော ပဋိညာဉ်ထဲသို့ ထည့်သွင်းထားသည် (ရှေးအရှေ့အနီးဒေသနှင့် သမ္မာကျမ်းစာရှိ ပဋိညာဉ်များအကြောင်း ပိုမိုသိရှိရန် တရားဟောရာကျမ်း၏ နိဒါန်းကိုကြည့်ပါ)။ သန့်ရှင်းသောအသက်တာအတွက် ခေါ်တော်မူခြင်းသည် ပဋိညာဉ်၏အရှင်ဘုရားသခင်၏ ဥပဒေများကို နာခံရန် တိုက်တွန်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ပြီး ထိုသို့ပြုခြင်းသည် လူတို့နှင့် မြေကြီးအပေါ် ကြွယ်ဝသောကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ဖြစ်စေမည်၊ ထိုဥပဒေများကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် ပဋိညာဉ်အသိုင်းအဝိုင်း၏ အသက်တာထဲတွင် ဖရိုဖရဲဖြစ်ခြင်းနှင့် ပရမ်းပတာဖြစ်ခြင်းတို့ကို ဖြစ်စေမည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (တရားဟောရာ ၂၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ဥပဒေသည် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို ချမှတ်ပေးပြီး ထိုအစီအစဉ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရားနှင့် မိမိ၏လူတို့အကြား ဆက်ဆံရေးကို ထိခိုက်စေခြင်း သို့မဟုတ် အဆုံးသတ်စေခြင်းအားဖြင့် ထိုအစီအစဉ်ကို ပျက်ပြားစေနိုင်သည်၊ ထို့အပြင် ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ဤအခန်းသည် တရားဟောရာ ၂၈ ကဲ့သို့ပင် ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများနှင့် ကတိတော်များဖြင့် ပုံဖော်ထားသော အသက်တာသည် ကိုယ်တော်နှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးအတွင်း၌သာ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း သတ်မှတ်သည်။ ထိုနယ်ပယ်အပြင်ဘက်ရှိ အသက်တာသည် ကျိန်ခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းတို့ဖြင့် လက္ခဏာပြလိမ့်မည်။ ဤအခန်းကို အဓိကအပိုင်းလေးပိုင်း ခွဲနိုင်သည်—နိဒါန်း (အခန်းငယ် ၁–၂)၊ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ (အခန်းငယ် ၃–၁၃)၊ ကျိန်ခြင်းများ (အခန်းငယ် ၁၄–၃၉) နှင့် အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက် (အခန်းငယ် ၄၀–၄၅) တို့ ဖြစ်သည်။

၂၆:၁–၁၃။ နိဒါန်းနှင့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ

နိဒါန်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် မိမိ၏လူတို့အကြား ဆက်ဆံရေး၏ အဓိကအချက်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့၏ တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသခင်ဖြစ်လိုပြီး သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏လူများ ဖြစ်စေလိုတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အလေးပေးထားသည်မှာ ပညတ်တော်ဆယ်ပါး၏ ပထမ၊ ဒုတိယနှင့် စတုတ္ထပညတ်များ ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၃၊ ၄–၆၊ ၈–၁၁)။ ဘုရားသခင်သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်ကို ရုပ်ဝတ္ထုပုံစံဖြင့် ကိုယ်စားပြုခြင်းကို လက်ခံတော်မမူ။ အခန်းငယ် ၁ ရှိ ထွင်းထုထားသော သို့မဟုတ် ထွင်းဖောက်ထားသော ကျောက်သည် အယူမှားဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းအတွက် အယူမှားသင်္ကေတများဖြင့် အလှဆင်ထားသော ကျောက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (တောလည်ရာ ၈:၁၂၊ ၃၃:၅၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောလူမျိုးဖြစ်ခြင်းကို ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်း (ဝတ်ပြုရာ ၂၆:၂) နှင့် ကိုယ်တော်အား အရှင်အဖြစ် လေးစားခြင်းတို့ဖြင့် ဖော်ပြသည်။ အခြေခံအားဖြင့် ထာဝရဘုရား၏ဥပဒေများကို မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ရွေးနုတ်ရှင်အဖြစ် ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၈–၁၁၊ တရားဟောရာ ၅:၁၂–၁၅) နှင့် သူတို့အလယ်၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို စော်ကားခြင်းဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၆:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

ပဋိညာဉ်၏အရှင်ဘုရားသခင်ထံ မိမိတို့ကိုယ်ကို အပ်နှံရန် ဆန္ဒရှိသူများအတွက် အဓိကကောင်းကြီးမင်္ဂလာနှင့် ကတိတော်ခြောက်မျိုးကို ဖော်ပြထားသည်။ မြေ၏အသီးအပွားများခြင်း (အခန်းငယ် ၄–၅)၊ မြေ၌ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် လုံခြုံခြင်း (အခန်းငယ် ၆)၊ စစ်ရေးအောင်မြင်မှု (အခန်းငယ် ၇–၈)၊ လူဦးရေတိုးပွားခြင်း (အခန်းငယ် ၉)၊ အစားအစာပေါများခြင်း (အခန်းငယ် ၁၀) နှင့် ဘုရားသခင်၏ အမြဲတမ်းရှိနေခြင်း (အခန်းငယ် ၁၁–၁၂) တို့ဖြစ်သည်။ ဤကောင်းကြီးမင်္ဂလာများအားလုံးသည် ဘုရားသခင်က အဲဂုတ္တုပြည်မှ သူတို့ကို လွတ်မြောက်စေတော်မူသောအခါ ဣသရေလအတွက် ပြုတော်မူခဲ့သည့် ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းအမှုများ၏ ရလဒ်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၃)။ ဤကောင်းကြီးမင်္ဂလာများအားလုံးသည် အခြေအနေရှိသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများဖြစ်ပြီး ပဋိညာဉ်၏အရှင်ဘုရားသခင်ထံ လူတို့၏သစ္စာရှိမှုအပေါ် မူတည်သည်။

၂၆:၁၄–၃၉။ ကျိန်ခြင်းများ သို့မဟုတ် တရားစီရင်ခြင်းများ

ကျိန်ခြင်းများသည် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများထက် များပြားပြီး ပိုမိုတိကျသည်၊ အကြောင်းမှာ လူတို့ကို အပြစ်မကျူးလွန်ရန် ဟန့်တားပေးရန် ရည်ရွယ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့နှင့်ပတ်သက်၍ အချက်အချို့ကို ဖော်ပြနိုင်သည်။ ပထမအချက်မှာ လူတို့၏သစ္စာရှိမှုအပေါ် မူတည်သောကြောင့် ကျိန်ခြင်းများကို ရှောင်လွှဲနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ပရောဖက်များ၏ တရားစီရင်ခြင်းဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များအများစုသည် ပဋိညာဉ်ကျိန်ခြင်းများအပေါ် အခြေခံပြီး အခြေအနေရှိသော ပရောဖက်ပြုချက်များ ဖြစ်ကြသည် (ပရောဖက်များ၌ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကိုကြည့်ပါ)။ ဒုတိယအချက်မှာ တရားစီရင်ခြင်း၏ ပြင်းထန်မှုသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၆) မှစ၍ ပဋိညာဉ်ပျက်ပြားခြင်းနှင့် လူတို့ကို မြေမှ ဖယ်ရှားခြင်း (အခန်းငယ် ၃၄–၃၉) အထိ တဖြည်းဖြည်း တိုးပွားလာသည်။ ထိုအရာသည် လူတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ သည်းခံခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁၆၊ ၂၃–၂၄၊ ၂၇–၂၈)။ တတိယအချက်မှာ ကျိန်ခြင်းများ၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် လူတို့ကို ထာဝရဘုရားအား ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်ခြင်းမှ တားဆီးရန် (အခန်းငယ် ၂၁) နှင့် ပြုပြင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် ဖရိုဖရဲဖြစ်နေသောအခြေအနေမှ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်အောက်၌ ကောင်းသောအရာတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် ကြိုးပမ်းသော ရွေးနုတ်ကယ်တင်ရေးဆိုင်ရာ ဆုံးမပဲ့ပြင်ခြင်းဖြစ်သည်။

အဓိက တရားစီရင်ခြင်းငါးမျိုးရှိသည်။ စစ်ရေးရှုံးနိမ့်မှု၏ ခြိမ်းခြောက်မှု သို့မဟုတ် အမှန်တကယ်ရှုံးနိမ့်မှုကြောင့် ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၄–၁၇)၊ မြေ၌ အစာခေါင်းပါးခြင်း (အခန်းငယ် ၁၈–၂၀)၊ လူနှင့်တိရစ္ဆာန်များကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များက အများအပြား သတ်ဖြတ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၂၁–၂၂)၊ စစ်ပွဲနှင့်အတူ ဖြစ်ပေါ်လာသော ကူးစက်ရောဂါများနှင့် အစာခေါင်းပါးခြင်း (အခန်းငယ် ၂၃–၂၆) နှင့် မြေပျက်စီးခြင်းနှင့် ဆုံးရှုံးခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပြည်နှင်ဒဏ်ခံရခြင်း (အခန်းငယ် ၂၇–၃၉) တို့ဖြစ်သည်။ ထိုပြည်နှင်ဒဏ်မတိုင်မီ လူသားစားခြင်း (မြည်တမ်းစကား ၂:၂၀ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာနေရာများကို ညစ်ညူးစေခြင်း (ဝတ်ပြုရာ ၂၆:၃၀–၃၁)၊ မြေ၏ ပျက်စီးခြင်း (အခန်းငယ် ၃၂) နှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိတ်လန့်ခြင်း ပိုမိုပြင်းထန်လာခြင်း (အခန်းငယ် ၃၆–၃၉) တို့ ဖြစ်ပေါ်လာမည်။ ထို့နောက် မြေသည် မိမိ၏ဥပုသ်နှစ်များကို ခံစားရမည် (အခန်းငယ် ၃၄–၃၅၊ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၆:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂၆:၄၀–၄၆။ အနာဂတ်အတွက် မျှော်လင့်ချက်

လူတို့သည် ပဋိညာဉ်ကို ဖောက်ဖျက်နိုင်သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် ပဋိညာဉ်ကို ဖောက်ဖျက်ရန် ဆန္ဒမရှိတော်မူ။ ဤအချက်သည် မှောင်မိုက်သောအခန်းငယ်များအတွင်း မျှော်လင့်ချက်အတွက် တံခါးတစ်ချပ်ကို ဖွင့်ပေးသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် ထာဝရဘုရားသည် ပုန်ကန်သောလူတို့ထံမှ မိမိတို့၏အပြစ်ကို ဝန်ခံခြင်း၊ မိမိတို့ကိုယ်ကို နှိမ့်ချခြင်းနှင့် မိမိတို့၏အပြစ်ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းသည် ဖြောင့်မတ်ကြောင်း ဝန်ခံခြင်းတို့ကို မျှော်လင့်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၄၀–၄၁)။ ကိုယ်တော်၏ ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းသည် လူတို့ကို လုံးဝဖျက်ဆီးမည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံပေးသည် (အခန်းငယ် ၄၄)။ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်သည် သူတို့နှင့် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်အသစ်ပြုရန် ဆန္ဒရှိတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၄၂)။ ကိုယ်တော်သည် မြေကိုလည်း အောက်မေ့တော်မူမည်။ မြေသည် မိမိ၏ဥပုသ်အနားယူချိန်ကို ခံစားနေစဉ် လူတို့သည် ပြည်နှင်ဒဏ်ခံနေရမည်။ မျှော်လင့်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏လူတို့အတွက် အမြဲအသင့်ရှိသည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် လူသားတို့၏ကျိန်ခြင်းကို မိမိအပေါ်ယူတော်မူမည့် မေရှိယကြွလာခြင်းကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းခဲ့သည် (ဂလာတိ ၃:၁၀–၁၄)။ အဆုံးတွင် ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်မှ ကျိန်ခြင်းကို ဖယ်ရှားတော်မူမည် (ဗျာဒိတ် ၂၂:၃)။ အခန်းသည် ဝတ်ပြုရာကျမ်း၌ ပါဝင်သော ဥပဒေများ၊ ကတိတော်များနှင့် တရားစီရင်ခြင်းများအားလုံးသည် သိနာတောင်ပေါ်၌ မောရှေ၏ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်ပေးခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရားက လူတို့နှင့် ပြုလုပ်တော်မူသော ပဋိညာဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။

၂၇:၁–၃၄
သန့်ရှင်းသောကတိများနှင့် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့

ယခင်အခန်းများသည် သန့်ရှင်းသောအရာကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းလာခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ဤအခန်းသည် ဝတ်ပြုရာကျမ်းကို အပြုသဘောဆောင်သောအချက်ဖြင့် ပိတ်သိမ်းပြီး လူများ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် အရာဝတ္ထုများကို သန့်ရှင်းသောအရာမှ တရားဝင် ပြန်လည်ရွေးနုတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သီးခြားခွဲထားခြင်းတို့ကို ထိန်းညှိပေးသော ဥပဒေများကို အလေးပေးထားသည်။ အချို့သောကန့်သတ်ချက်များအတွင်း လူတို့သည် သန့်ရှင်းသောအရာကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်နိုင်ကြသည်။ ဤအခန်းသည် လူများနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၂–၁၃)၊ အိမ်များနှင့် လယ်မြေများကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၄–၂၅)၊ အချို့သောကန့်သတ်ချက်များ (အခန်းငယ် ၂၆–၂၉) နှင့် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ ပေးခြင်း (အခန်းငယ် ၃၀–၃၃) တို့ကို ဆွေးနွေးထားသည်။

၂၇:၁–၁၃။ လူများနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ခြင်း—နိဒါန်း

ဤကျမ်းသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့အား မောရှေမှတစ်ဆင့် မိန့်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်ဖြင့် အစပြုသကဲ့သို့ အဆုံးတွင်လည်း ထိုနည်းတူ အဆုံးသတ်သည် (၁:၂၊ ၂၇:၁–၂)။ ကတိတစ်ခုသည် ထာဝရဘုရားအား မိမိဆန္ဒအလျောက် ပြုသောကတိဖြစ်ပြီး ထိုကတိကို တည်ရမည်။ ဟန္နသည် ဆာမူအဲလ်ကို ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ရန် ကတိပြုခဲ့ခြင်းသည် ကတိအားဖြင့် လူတစ်ဦးကို ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ခြင်း၏ ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၁:၁၁)။ ထိုလူကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်မည်ဆိုပါက ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် အသက်နှင့် ကျား/မအလိုက် ရွေးနုတ်ငွေပမာဏကို သတ်မှတ်ရမည်။ ဤသတ်မှတ်ချက်သည် လူတစ်ဦး၏ ပင်ကိုယ်တန်ဖိုးကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုသူလုပ်ဆောင်နိုင်သည့် အလုပ်၏ ခန့်မှန်းတန်ဖိုးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုငွေကြေးသတ်မှတ်ချက်တွင် ကတိပြုသူ၏ စီးပွားရေးအခြေအနေကိုလည်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားရသည် (အခန်းငယ် ၈)။ တိရစ္ဆာန်များနှင့် ပတ်သက်၍ တစ်စုံတစ်ဦးက ထာဝရဘုရားထံ ယဇ်ပူဇော်ရန် ကတိပြုထားပါက ထိုတိရစ္ဆာန်ကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ရန် နည်းလမ်းမရှိ။ ထိုတိရစ္ဆာန်၏အစား ပိုကောင်းသော သို့မဟုတ် ပိုဆိုးသောအခြေအနေရှိသည့် အခြားတိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်ကိုလည်း အစားထိုးခြင်း မပြုရ (အခန်းငယ် ၉)။ တစ်ကောင်ကို အခြားတစ်ကောင်နှင့် လဲလှယ်ခဲ့ပါက (အများအားဖြင့် တန်ဖိုးတူညီသော တိရစ္ဆာန်များ ဖြစ်နိုင်သည်) နှစ်ကောင်စလုံးသည် ထာဝရဘုရားပိုင် ဖြစ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ကတိပြုထားသော တိရစ္ဆာန်သည် မသန့်ရှင်းသောတိရစ္ဆာန်ဖြစ်ပါက ၎င်းကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ရန် တန်ဖိုး၏ ငါးပုံတစ်ပုံ ထပ်ပေါင်းပေးရမည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၃)။ ထိုမသန့်ရှင်းခြင်းကို တရားဝင်သော သန့်ရှင်းခြင်းပျက်ပြားမှုတစ်ရပ်အဖြစ် သတ်မှတ်နိုင်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤဥပဒေသည် ထာဝရဘုရားကဲ့သို့ ကတိပြုပြီး ကတိကို ပြည့်စုံစေသူများ ဖြစ်လာရန် ဣသရေလလူတို့ကို အားပေးသည် (တမန်တော် ၅:၁–၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂၇:၁၄–၂၉။ အိမ်များ၊ လယ်မြေများနှင့် အချို့သောကန့်သတ်ချက်များ

ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ထားသောအိမ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သန့်ရှင်းရာဌာနသို့ ပေးအပ်ထားသောအိမ်၏ တန်ဖိုးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်က သတ်မှတ်ရသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထိုအိမ်ကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်လိုပါက ကတိပြုသူသည် ၎င်း၏တန်ဖိုးအပေါ် ငါးပုံတစ်ပုံ ထပ်ပေါင်းပေးရမည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ထားသော လယ်မြေများနှင့်ပတ်သက်၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် စိုက်ပျိုးထားသော မျိုးစေ့ပမာဏကို အခြေခံ၍ တန်ဖိုးသတ်မှတ်ရသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ထိုတန်ဖိုးကို သတ်မှတ်ရာတွင် ယုဗေလနှစ်ရောက်ရန် ကျန်ရှိသောအချိန်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရသည်။ လယ်မြေကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ရန် ၎င်း၏တန်ဖိုးအပေါ် ငါးပုံတစ်ပုံ ထပ်ပေါင်းပေးရသည်။ အခန်းငယ် ၂၀–၂၁ တွင် ဖော်ပြထားသောအမှုသည် နားလည်ရန် ခက်ခဲသော်လည်း အချို့သူများ အကြံပြုထားသကဲ့သို့ လယ်မြေတစ်ကွက်ကို ရောင်းပြီးနောက် မပြန်လည်ရွေးနုတ်ဘဲ ထိုလယ်မြေကို ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ရန် ဆုံးဖြတ်သောသူတစ်ဦးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ ဤအခြေအနေတွင် လယ်မြေသည် ယုဗေလနှစ်ရောက်သောအခါ မူလပိုင်ရှင်ထံ ပြန်မသွားဘဲ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်လာမည် (လုံးဝထာဝရဘုရားအတွက် သီးခြားထားခြင်း)။ လူတစ်ဦးက မိမိဝယ်ယူထားသော (ငှားရမ်းထားသော) လယ်မြေကို ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ပါက ယုဗေလနှစ်ရောက်သောအခါ မူလပိုင်ရှင်ထံ ပြန်သွားမည့် လယ်မြေဖြစ်သောကြောင့် ထိုလယ်မြေကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်၍ မရဘဲ ယုဗေလနှစ်တွင် မူလပိုင်ရှင်ထံ ပြန်သွားမည် (အခန်းငယ် ၂၂–၂၅)။

တိရစ္ဆာန်များ၏ သားဦးအားလုံးသည် ထာဝရဘုရားပိုင်ဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ထိုတိရစ္ဆာန်များကို ထာဝရဘုရားထံ ထပ်မံဆက်ကပ်ခြင်း မပြုရ။ မသန့်ရှင်းသောတိရစ္ဆာန်များ၏ သားဦးများကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်နိုင်သည်။ ထာဝရဘုရားထံ လုံးဝသီးခြားထားသောအရာများ သို့မဟုတ် လူများကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်၍ မရ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် အလွန်သန့်ရှင်းသောအရာများ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၆–၂၉)။ လုံးဝသီးခြားထားခြင်းဟူသောစကားသည် တဲတော်အတွက် အမြဲတမ်း သတ်မှတ်ထားသောအရာ သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးရန် သတ်မှတ်ထားသောအရာကို ရည်ညွှန်းသည်။ လူတစ်ဦးကို ထိုသို့ လုံးဝသီးခြားထားသူအဖြစ် တရားဝင်ကြေညာပြီးမှသာ သူ့ကို သတ်နိုင်သည် (အခန်းငယ် ၂၉၊ တောလည်ရာ ၂၁:၂–၃၊ တရားဟောရာ ၁၃:၁၃–၁၆၊ ၁ ရာဇဝင် ၁၅:၃၊ “ခါနာန်လူတို့ကို သုတ်သင်ခြင်း” နှင့် “သန့်ရှင်းသောစစ်ပွဲ” ကိုကြည့်ပါ)။

၂၇:၃၀–၃၃။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့

ဝတ်ပြုရာ ၂၇ ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းသည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်ခြင်းအကြောင်းကို ကိုင်တွယ်ပြီး အရေးကြီးသောအသေးစိတ်အချက်များကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းကို နောက်ဆုံးတွင် ဆွေးနွေးထားခြင်းမှာ လူများ၊ မြေမှထွက်သောအသီးအနှံများနှင့် တိရစ္ဆာန်များနှင့် ဆက်နွယ်နေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ ပထမအချက်မှာ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့၏ သဘောသဘာဝကို ရှင်းလင်းစွာ သတ်မှတ်ထားသည်။ ၎င်းသည် ထာဝရဘုရားအတွက် သန့်ရှင်းသောအရာဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၀)။ လူတို့သည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ကိုယ်တော်ထံ ဆက်ကပ်ရန် မလိုအပ်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် အစကတည်းက ကိုယ်တော်ပိုင်ဖြစ်ပြီးသား ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ၎င်းသည် သန့်ရှင်း၍ ထာဝရဘုရားပိုင်သောကြောင့် လူတို့သည် သတ်မှတ်ထားသည့်အတိုင်း ကိုယ်တော်ထံ ပြန်ပေးရမည်။ မြေမှထွက်သော အသီးအနှံ၊ မျိုးစေ့များ သို့မဟုတ် သစ်သီးများထဲမှ ဆယ်ပုံတစ်ပုံနှင့် နွားအုပ် သို့မဟုတ် သိုးအုပ်များထဲမှ သိုးထိန်း၏တုတ်အောက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသော တိရစ္ဆာန်တိုင်း၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံသည် ထာဝရဘုရားပိုင်ဖြစ်ပြီး လူတို့လက်လှမ်းမမီအောင် သီးခြားထားရသည်။ တတိယအချက်မှာ တိရစ္ဆာန်များ၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို တိရစ္ဆာန်များ လဲလှယ်ခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲ၍ မရ။ ထိုသို့လဲလှယ်ပါက တိရစ္ဆာန်နှစ်ကောင်စလုံးကို သန့်ရှင်းသောအရာအဖြစ် သတ်မှတ်ရမည်။ တုတ်အောက်တွင် ဖြတ်သန်းသွားသော တိရစ္ဆာန်များသည် ကောင်းမွန်သောအခြေအနေရှိသည်ဖြစ်စေ မရှိသည်ဖြစ်စေ ထာဝရဘုရားပိုင်ကြသည်။ လူတစ်ဦးသည် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ပြန်လည်ရွေးနုတ်လိုပါက—အစားအစာ သို့မဟုတ် မျိုးစေ့များကို ပိုမိုသိမ်းထားလိုခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်—ထွက်ကုန်၏ သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်၏တန်ဖိုးအပေါ် ငါးပုံတစ်ပုံ ထပ်ပေါင်းပေးရမည်။

ဝတ်ပြုရာ ၂၇ ကို ဖတ်ရှုခြင်းအပေါ် အခြေခံ၍ ဘုရားသခင်၏လူတို့တွင် ရက်ရောသောစိတ်ရှိပြီး မိမိတို့ရရှိထားသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများထဲမှ အချို့ကို ကျေးဇူးတင်ခြင်းဖြင့် မိမိဆန္ဒအလျောက် ကိုယ်တော်ထံ ဆက်ကပ်ကြသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ အလှူများနှင့် ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ကို ယူဆောင်လာရန် အားပေးခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် လူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် ကပ်ငြိနေသော တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်မှု၏ နက်ရှိုင်းသောအမှောင်ကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် ကူညီတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း မိမိတို့၏ယဉ်ကျေးမှုအခြေအနေများအတွင်း ထာဝရဘုရား၏ အစဉ်မပြတ်စောင့်ရှောက်မှုအတွက်၊ အထူးသဖြင့် ခရစ်တော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်ပြုတော်မူခဲ့သောအမှုအတွက် ကိုယ်တော်အား ချစ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ဖော်ပြနိုင်မည့် နည်းလမ်းများကို ရှာဖွေသင့်သည်။ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့သည် အလှူတစ်ခုထက် မိမိပိုင်သောအရာကို ပေးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တော်ပိုင်သောအရာကို ထာဝရဘုရားထံ ပြန်ပေးရသည့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တာဝန်တစ်ရပ်ဖြစ်သည် (မာလခိ ၃:၁၀)။ ယေရှုသည် ဤချစ်ခြင်းကို ဖော်ပြသောအမှုကို ဖျက်သိမ်းတော်မမူဘဲ အတည်ပြုတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၃:၂၃)။

ဝတ်ပြုရာကျမ်းသည် ၎င်း၏အကြောင်းအရာများသည် ထာဝရဘုရား၏ အလိုတော်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ကြောင်း စာဖတ်သူများအား သတိပေးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ဣသရေလလူတို့ သိနာတောင်အနီးတွင် စခန်းချနေခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ပဋိညာဉ်ကို ပြုလုပ်ပြီးပြီ၊ တဲတော်ကို တည်ဆောက်၍ ဆက်ကပ်သန့်ရှင်းပြီးပြီ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ဘိသိက်ပေးပြီးပြီ၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်ကိုလည်း ချမှတ်ပြီးပြီ။ ယခု ကျန်ရှိနေသည့်အရာမှာ မျှော်လင့်ချက်ရှိသော ခရီးတစ်ခုအတွက် သိနာတောင်မှ ထွက်ခွာရန်သာ ဖြစ်သည်။