အခန်း ၂၅ — ကာလက်နှင့် ယောရှု

 

အခန်း ၂၅ — ကာလက်နှင့် ယောရှု

ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား ကာနန်ပြည်ကို စူးစမ်းရှာဖွေရန် လူတို့ကို စေလွှတ်ဖို့ အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ ထိုပြည်ကို ဣသရေလအမျိုးသားတို့အား ပေးတော်မူမည်ဖြစ်သည်။ ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် အနွယ်တစ်နွယ်စီမှ အုပ်စိုးသူတစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သွားကြပြီး၊ လေးဆယ်ရက်ကြာပြီးနောက် မိမိတို့၏ စူးစမ်းရှာဖွေမှုမှ ပြန်လာကြကာ မောရှေနှင့် အာရုန်ထံသို့လည်းကောင်း၊ ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ ပရိသတ်အပေါင်းတို့ထံသို့လည်းကောင်း လာ၍ ထိုပြည်၏အသီးအနှံများကို ပြကြသည်။ အားလုံးက ထိုပြည်သည် ကောင်းသောပြည်ဖြစ်ကြောင်း သဘောတူကြပြီး၊ သက်သေအဖြစ် ယူဆောင်လာခဲ့သော အလွန်ကောင်းမွန်သော အသီးအနှံများကို ပြသကြသည်။ စပျစ်သီးတစ်ခိုင်သည် အလွန်ကြီးမားသဖြင့် လူနှစ်ဦးက သစ်တိုင်တစ်တိုင်ပေါ်တွင် ထမ်းယူလာရသည်။ ထိုအရပ်၌ အလွန်ပေါများစွာ ပေါက်သော သဖန်းသီးများနှင့် သလဲသီးများကိုလည်း ယူဆောင်လာကြသည်။ ထိုပြည်၏ မြေဩဇာကောင်းမွန်ခြင်းအကြောင်း ပြောပြီးနောက် နှစ်ဦးမှလွဲ၍ အားလုံးက ထိုပြည်ကို မိမိတို့ ပိုင်ဆိုင်နိုင်မည်ဟူသောအချက်နှင့် ပတ်သက်၍ အလွန်စိတ်ပျက်ဖွယ် ပြောဆိုကြသည်။ ထိုပြည်၌ နေထိုင်သော လူတို့သည် အလွန်အားကြီးကြပြီး မြို့များကိုလည်း အလွန်ကြီးမား၍ မြင့်မားသော တံတိုင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားကြောင်း ပြောကြသည်။ ထိုမျှမက အာနက်၏ ဧရာမလူတို့၏ သားများကိုလည်း ထိုအရပ်၌ တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့နောက် ကာနန်ပြည်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ထိုလူတို့ မည်သို့နေရာယူထားကြသည်ကို ဖော်ပြကြပြီး၊ မိမိတို့သည် ထိုပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ရန် မည်သို့မျှ မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ပြောကြသည်။

လူတို့သည် ဤအစီရင်ခံချက်ကို နားထောင်သောအခါ စိတ်ပျက်မှုကို ခါးသီးသော အပြစ်တင်စကားများနှင့် ငိုကြွေးမြည်တမ်းခြင်းများဖြင့် ဖော်ထုတ်ကြသည်။ ဤမျှအထိ သူတို့ကို ခေါ်ဆောင်လာတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ထိုပြည်ကို အမှန်ပင် ပေးတော်မူမည်ဖြစ်ကြောင်း စောင့်ဆိုင်း၍ စဉ်းစားဆင်ခြင်ခြင်း၊ အကြောင်းပြချက်ရှာခြင်းတို့ကို မပြုကြပေ။ သို့သော် ချက်ချင်းပင် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းသို့ အရှုံးပေးကြသည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသောအရှင်၏ တန်ခိုးကို ကန့်သတ်ပြီး ယခင်တိုင်အောင် သူတို့ကို ဦးဆောင်လာတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို မယုံကြည်ကြပေ။ မောရှေကို အပြစ်တင်ကြပြီး အချင်းချင်း ညည်းညူလျက် “ဒါဆိုရင် ငါတို့ရဲ့ မျှော်လင့်ချက်အားလုံးရဲ့ အဆုံးပဲ။ ဒါက အီဂျစ်ပြည်ကနေ ထွက်လာပြီး ရယူဖို့ ခရီးသွားလာခဲ့တဲ့ ပြည်ပဲ” ဟု ဆိုကြသည်။ Caleb နှင့် Joshua တို့သည် နားထောင်ပေးရန် တောင်းဆိုကြသော်လည်း လူတို့သည် အလွန်စိတ်လှုပ်ရှားနေကြသဖြင့် ထိုလူနှစ်ဦး၏စကားကို နားထောင်ရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို မထိန်းချုပ်နိုင်ကြပေ။ အနည်းငယ် ငြိမ်သက်သွားပြီးနောက် Caleb က စကားပြောရန် ဝံ့သည်။ သူက လူတို့အား “ချက်ချင်းပဲ တက်သွားပြီး ထိုပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ကြစို့။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုပြည်ကို အောင်နိုင်စွမ်းရှိကြပါသည်” ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သူနှင့်အတူ တက်သွားသူများက “ကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုလူတို့ကို တိုက်ရန် တက်မသွားနိုင်ပါ။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ထက် ပို၍အားကြီးကြသည်” ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် မကောင်းသော အစီရင်ခံချက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောဆိုကြပြီး၊ လူအားလုံးသည် အလွန်ကြီးမားသော အရပ်အမောင်းရှိကြကြောင်း ကြေညာကြသည်။ “ထိုအရပ်၌ ဧရာမလူတို့၏ သားများဖြစ်သော အာနက်၏သား ဧရာမလူတို့ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အမြင်၌ ကျွန်ုပ်တို့သည် နှံကောင်များကဲ့သို့ ဖြစ်ကြပြီး သူတို့၏အမြင်၌လည်း ထိုသို့ပင် ဖြစ်ကြသည်။” ထိုအခါ ပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် မိမိတို့၏အသံကို မြှင့်၍ ငိုကြွေးကြပြီး၊ ထိုည၌ လူတို့သည် ငိုကြွေးကြသည်။ ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့သည် မောရှေနှင့် အာရုန်ကို ညည်းညူကြပြီး ပရိသတ်အပေါင်းတို့က သူတို့အား “အို ဘုရားသခင်၊ ငါတို့သည် အီဂျစ်ပြည်၌ပင် သေခဲ့လျှင် ကောင်းမည်။ သို့မဟုတ် ဤတော၌ပင် သေခဲ့လျှင် ကောင်းမည်။ ငါတို့၏မယားများနှင့် ငါတို့၏သားသမီးများသည် လုယူခြင်းခံရစေရန် ဓားဖြင့်သတ်ခံရဖို့ ဤပြည်သို့ ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့ကို အဘယ်ကြောင့် ခေါ်ဆောင်လာတော်မူသနည်း။ ငါတို့အတွက် အီဂျစ်ပြည်သို့ ပြန်သွားခြင်းက ပိုကောင်းမည် မဟုတ်လော” ဟု ဆိုကြသည်။ ထို့နောက် အချင်းချင်း “ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ခန့်အပ်ပြီး အီဂျစ်ပြည်သို့ ပြန်ကြစို့” ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအခါ မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ ပရိသတ်အပေါင်း စုဝေးရာရှေ့၌ မျက်နှာချင်းဆိုင် မြေပေါ်သို့ လဲကျကြသည်။

ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် မောရှေအပေါ် မိမိတို့၏ မကျေနပ်ချက်များကိုသာ ဖော်ထုတ်ကြသည်မဟုတ်ဘဲ၊ မိမိတို့ မပိုင်ဆိုင်နိုင်သော ပြည်ကို ပေးမည်ဟု ကတိပေး၍ မိမိတို့ကို လှည့်စားစွာ ဆက်ဆံသည်ဟု ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်အား စွပ်စွဲကြသည်။ ဤနေရာတွင် သူတို့၏ ပုန်ကန်သောစိတ်သည် အလွန်မြင့်တက်လာသဖြင့် အီဂျစ်ပြည်မှ သူတို့ကို ထုတ်ဆောင်ခဲ့သော အနန္တတန်ခိုး၏ ခိုင်ခံ့သောလက်ရုံးနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများစွာဖြင့် ယခုအထိ သူတို့ကို ဦးဆောင်လာခဲ့ခြင်းကို မေ့လျော့ကာ၊ သူတို့အား အီဂျစ်ပြည်သို့ ပြန်လည်ဦးဆောင်မည့် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ရွေးချယ်ရန် ဆုံးဖြတ်ကြသည်။ ထိုအရပ်၌ သူတို့သည် ကျွန်များဖြစ်ခဲ့ကြပြီး အခက်အခဲများစွာကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ စိတ်ရှည်၍ ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော ခေါင်းဆောင် မောရှေကို ပယ်ချကာ အမှန်ပင် ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးကို ခန့်အပ်ကြသည်။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်ကို ခါးသီးစွာ ညည်းညူကြသည်။

မောရှေနှင့် အာရုန်တို့သည် ပရိသတ်အပေါင်းတို့ ရှေ့မှောက်၌ ထာဝရဘုရား၏ရှေ့တော်တွင် မျက်နှာချင်းဆိုင် မြေပေါ်သို့ လဲကျ၍ ပုန်ကန်သော လူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို တောင်းခံကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ဒုက္ခနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းသည် စကားဖြင့် ဖော်ပြရန် အလွန်ကြီးမားလှသည်။ သူတို့သည် လုံးဝတိတ်ဆိတ်စွာ မျက်နှာချင်းဆိုင် လဲလျက်နေကြသည်။ Caleb နှင့် Joshua တို့သည် အလွန်ကြီးမားသော ဝမ်းနည်းခြင်းကို ဖော်ပြသည့်အနေဖြင့် မိမိတို့၏ အဝတ်များကို ဆုတ်ဖြဲကြသည်။ “ထိုသူတို့သည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ အစည်းအဝေးအပေါင်းတို့အား ‘ငါတို့သည် စူးစမ်းရှာဖွေရန် ဖြတ်သန်းခဲ့သော ပြည်သည် အလွန်ကောင်းမွန်သောပြည် ဖြစ်ပါ၏။ ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့ကို နှစ်သက်တော်မူလျှင် ဤပြည်သို့ ငါတို့ကို ဆောင်သွား၍ ငါတို့အား ပေးတော်မူလိမ့်မည်။ နို့နှင့် ပျားရည် စီးသောပြည် ဖြစ်ပါ၏။ ထာဝရဘုရားကိုသာ မပုန်ကန်ကြနှင့်။ ထိုပြည်သူတို့ကိုလည်း မကြောက်ကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား သူတို့သည် ငါတို့အတွက် အစာဖြစ်ကြ၏။ သူတို့၏ကာကွယ်မှုသည် သူတို့ထံမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်၍ ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူ၏။ သူတို့ကို မကြောက်ကြနှင့်’ ဟု ဆိုကြသည်။”

“သူတို့၏ကာကွယ်မှုသည် သူတို့ထံမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သည်” ဟူသည်မှာ ကာနန်လူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်ဒုစရိုက်အတိုင်းအတာကို ပြည့်စုံစေခဲ့ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်မှုသည် သူတို့ထံမှ ရုပ်သိမ်းခံခဲ့ရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လုံးဝလုံခြုံသည်ဟု ခံစားနေကြပြီး တိုက်ပွဲအတွက် အသင့်မဖြစ်ကြပေ။ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်အားဖြင့်လည်း ထိုပြည်သည် ငါတို့အတွက် အာမခံထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤစကားများသည် လူတို့အပေါ် ရည်ရွယ်ထားသည့်အတိုင်း အကျိုးသက်ရောက်မှု မရှိဘဲ သူတို့၏ ဆုံးဖြတ်ထားသော ပုန်ကန်မှုကိုသာ ပိုမိုတိုးပွားစေသည်။ သူတို့သည် အမျက်ထွက်လာကြပြီး အသံကျယ်ကျယ်နှင့် အမျက်ဒေါသဖြင့် အော်ဟစ်ကာ Caleb နှင့် Joshua တို့ကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်သတ်ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ပင် ပြုကြမည်ဖြစ်သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအမျိုးသားအပေါင်းတို့ ရှေ့၊ ပရိသတ်တို့၏ တဲတော်၌ မိမိ၏ ကြောက်မက်ဖွယ် ဘုန်းတော်ကို ထူးခြားစွာ ထင်ရှားပြသခြင်းဖြင့် ဝင်ရောက်တားဆီးတော်မူသည်။

မောရှေသည် ဘုရားသခင်နှင့် စကားပြောရန် တဲတော်အတွင်းသို့ ဝင်သွားသည်။ “ထာဝရဘုရားက မောရှေအား မိန့်တော်မူသည်မှာ ‘ဤလူတို့သည် ငါ့ကို မည်မျှကြာအောင် စော်ကားကြဦးမည်နည်း။ သူတို့အလယ်တွင် ငါပြသခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာအပေါင်းတို့ကြောင့်ပင် ငါ့ကို မည်မျှကြာအောင် မယုံကြည်ကြဦးမည်နည်း။ သူတို့ကို ကပ်ရောဂါဖြင့် ငါဒဏ်ခတ်မည်။ သူတို့ကို အမွေမပေးဘဲ ဖယ်ရှားမည်။ သူတို့ထက် သာ၍ကြီးမြတ်၍ အားကြီးသော လူမျိုးကို သင်၏အထဲမှ ဖြစ်ပေါ်စေမည်’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။ မောရှေက ထာဝရဘုရားအား ‘ထိုသို့ပြုလျှင် အီဂျစ်လူတို့သည် ကြားကြပါလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် ဤလူတို့ကို သူတို့အလယ်မှ မိမိ၏တန်ခိုးဖြင့် ထုတ်ဆောင်တော်မူခဲ့ပါ၏။ သူတို့သည် ဤပြည်သားတို့အား ပြောကြပါလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် ဤလူတို့အလယ်၌ ရှိတော်မူကြောင်း၊ ထာဝရဘုရား ကိုယ်တော်တိုင်သည် မျက်နှာချင်းဆိုင် မြင်ရတော်မူကြောင်း၊ ကိုယ်တော်၏မိုဃ်းတိမ်သည် သူတို့အပေါ်၌ တည်ရှိကြောင်း၊ နေ့အချိန်၌ မိုဃ်းတိမ်တိုင်ဖြင့်လည်းကောင်း၊ ညအချိန်၌ မီးတိုင်ဖြင့်လည်းကောင်း သူတို့ရှေ့မှ သွားတော်မူကြောင်း သူတို့ကြားသိထားကြပါပြီ။ ယခု ဤလူအပေါင်းတို့ကို လူတစ်ဦးတည်းကဲ့သို့ သတ်တော်မူလျှင် ကိုယ်တော်၏ကျော်စောသတင်းကို ကြားဖူးသော လူမျိုးတို့က ‘ထာဝရဘုရားသည် ထိုလူတို့အား ကျိန်ဆိုထားသောပြည်သို့ မဆောင်သွားနိုင်သောကြောင့် သူတို့ကို တော၌ သတ်လိုက်သည်’ ဟု ပြောကြပါလိမ့်မည်’ ဟု ဆို၏။”

မောရှေသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို ဖျက်ဆီး၍ ဣသရေလအမျိုးထက် သာ၍ကြီးမြတ်သော လူမျိုးအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ပြုလုပ်ရန် ထပ်မံငြင်းဆန်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဤမျက်နှာသာပေးခံရသော ကျွန်သည် ဣသရေလအမျိုးအပေါ် မိမိ၏ချစ်ခြင်းကို ထင်ရှားစေပြီး မိမိကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောအရှင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် မိမိ၏လူမျိုးတို့၏ ဂုဏ်အသရေအတွက် မိမိ၏စိတ်အားထက်သန်မှုကို ပြသသည်။ “ကိုယ်တော်သည် အီဂျစ်ပြည်မှ ယခုအချိန်တိုင်အောင် ဤလူတို့၏အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်တော်မူခဲ့သကဲ့သို့၊ ဤကျေးဇူးမသိသော လူတို့သည် မည်မျှမထိုက်တန်ကြပါစေ၊ ကိုယ်တော်သည် ယခုတိုင်အောင် သူတို့အပေါ် အလွန်သည်းခံ၍ ကရုဏာပြုတော်မူခဲ့ပါ၏။ ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာသည် ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်ပါ၏။” ထို့ကြောင့် သူက “သို့ဖြစ်၍ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သူတို့ကို မချမ်းသာပေးဘဲ၊ ကိုယ်တော်သည် ယခင်က ပြသခဲ့သော ဘုရားသခင်၏သည်းခံခြင်းများအပြင် ဤတစ်ကြိမ်ကိုပါ ထပ်မံပေါင်းထည့်ပေးတော်မူမည် မဟုတ်ပါလော” ဟု တောင်းပန်သည်။

“ထာဝရဘုရားက မိန့်တော်မူသည်မှာ ‘သင်၏စကားအတိုင်း ငါခွင့်လွှတ်ပြီ။ သို့သော် ငါအသက်ရှင်သည်မှန်သကဲ့သို့ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံးသည် ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်နှင့် ပြည့်လိမ့်မည်။ အီဂျစ်ပြည်၌လည်းကောင်း၊ တော၌လည်းကောင်း ငါပြုခဲ့သော ငါ၏ဘုန်းတော်နှင့် ငါ၏အံ့ဖွယ်အမှုများကို မြင်ခဲ့ကြပြီး ယခု ဆယ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ငါ့ကို စမ်းသပ်၍ ငါ့စကားကို နားမထောင်ခဲ့ကြသော ထိုသူအပေါင်းတို့သည် သူတို့၏ဘိုးဘေးတို့အား ငါကျိန်ဆိုခဲ့သောပြည်ကို အမှန်ပင် မမြင်ရကြ။ ငါ့ကို စော်ကားသောသူတို့တွင် မည်သူမျှ ထိုပြည်ကို မမြင်ရကြ။ သို့သော် ငါ၏ကျွန် Caleb သည် သူ့အထဲ၌ အခြားသောစိတ်ရှိ၍ ငါ့နောက်သို့ အပြည့်အဝ လိုက်ခဲ့သောကြောင့် သူသွားခဲ့သောပြည်သို့ သူ့ကို ငါဆောင်သွားမည်။ သူ၏အမျိုးအနွယ်သည် ထိုပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်လိမ့်မည်’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။”

ထာဝရဘုရားသည် ဟေဗြဲလူတို့အား ပြန်လှည့်၍ ပင်လယ်နီလမ်းဖြင့် တောသို့ သွားကြရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ သူတို့သည် ကောင်းသောပြည်နှင့် အလွန်နီးကပ်နေကြပြီဖြစ်သော်လည်း သူတို့၏ ဆိုးညစ်သောပုန်ကန်မှုကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်မှုကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသည်။ Caleb နှင့် Joshua တို့၏ အစီရင်ခံချက်ကို သူတို့လက်ခံပြီး ချက်ချင်း တက်သွားခဲ့ကြလျှင် ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား ကာနန်ပြည်ကို ပေးတော်မူမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် မယုံကြည်ကြဘဲ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ အလွန်မောက်မာသော စိတ်သဘောကို ပြသကြသဖြင့် ကတိထားရာပြည်သို့ သူတို့ မည်သည့်အခါမျှ ဝင်ရောက်မည်မဟုတ်ဟူသော စီရင်ချက်ကို မိမိတို့အပေါ်သို့ ကျရောက်စေကြသည်။ သူတို့သည် နှောင့်နှေး၍ ညည်းညူနေစဉ် အာမလက်လူတို့နှင့် ကာနန်လူတို့သည် ထိုသူလျှိုများအကြောင်း ကြားသိပြီး ဣသရေလအမျိုးသားတို့နှင့် စစ်တိုက်ရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို ပြင်ဆင်နေကြသောကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သနားခြင်းနှင့် ကရုဏာတော်ကြောင့် သူတို့ကို ပင်လယ်နီလမ်းမှ ပြန်ပို့တော်မူသည်။

“ထာဝရဘုရားသည် မောရှေနှင့် အာရုန်တို့အား မိန့်တော်မူသည်မှာ ‘ငါ့ကို ညည်းညူသော ဤဆိုးညစ်သော ပရိသတ်တို့ကို ငါသည် မည်မျှကြာအောင် သည်းခံရဦးမည်နည်း။ ငါ့ကို ညည်းညူသော ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ ညည်းညူသံကို ငါကြားပြီ’ ဟု မိန့်တော်မူ၏။” ထာဝရဘုရားသည် မောရှေနှင့် အာရုန်တို့အား လူတို့ကို သူတို့ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့အပေါ် ပြုတော်မူမည်ဟု ပြောဆိုရန် မိန့်တော်မူသည်။ သူတို့က “အို ဘုရားသခင်၊ ငါတို့သည် အီဂျစ်ပြည်၌ပင် သေခဲ့လျှင် ကောင်းမည်။ သို့မဟုတ် ဤတော၌ပင် သေခဲ့လျှင် ကောင်းမည်” ဟု ဆိုခဲ့ကြသည်။ ယခု ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏စကားအတိုင်း သူတို့ကို ပြုတော်မူမည်။ သူတို့၏ ပုန်ကန်မှုနှင့် ထာဝရဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ ညည်းညူမှုကြောင့် အသက်နှစ်ဆယ်နှင့်အထက်ရှိသူတို့သည် တော၌ လဲကျသေရကြမည်ဟု ကိုယ်တော်၏ကျွန်တို့အား သူတို့ကို ပြောရန် မိန့်တော်မူသည်။ Caleb နှင့် Joshua တို့သာ ကာနန်ပြည်သို့ ဝင်ကြရမည်။ “သင်တို့က လုယူခြင်းခံရမည့်အရာများ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဆိုခဲ့သော သင်တို့၏ကလေးငယ်များကိုမူ ငါသည် ထိုပြည်သို့ ဆောင်သွားမည်။ သင်တို့ မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့သော ပြည်ကို သူတို့သိကြလိမ့်မည်။”

ထာဝရဘုရားသည် ဟေဗြဲလူတို့၏သားသမီးများသည် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်လာသည့်အချိန်မှ စ၍ အနှစ်လေးဆယ်တိုင်တိုင် တော၌ လှည့်လည်ရမည်ဟု ကြေညာတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့၏မိဘများ ပုန်ကန်ခဲ့ကြသောကြောင့် သူတို့၏မိဘများအားလုံး သေဆုံးသည်အထိ ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်ဒုစရိုက်၏ အကျိုးဆက်ကို အနှစ်လေးဆယ်တိုင်တိုင် ခံယူ၍ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်သည် သူတို့ပြည်ကို စူးစမ်းရှာဖွေခဲ့သော ရက်အရေအတွက်နှင့်အညီ တစ်ရက်လျှင် တစ်နှစ်အဖြစ် ဖြစ်သည်။ “သင်တို့သည် ငါ၏ကတိပျက်ခြင်းကို သိကြလိမ့်မည်။” သူတို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ပုန်ကန်၍ ညည်းညူခြင်းကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့နှင့်ပတ်သက်၍ မိမိ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောင်းလဲရန် အတင်းအကျပ် ဖြစ်စေခဲ့သည့် ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်ကြောင်း သူတို့သည် အပြည့်အဝ နားလည်ကြရမည်။ ဣသရေလအမျိုး၏ စစ်သည်အပေါင်းတို့ထက် Caleb နှင့် Joshua တို့အား ဆုလာဘ်တစ်ခု ကတိပြုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ နောက်ဆုံးသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ မျက်နှာသာနှင့် ကာကွယ်မှုကို ရရှိရန် တောင်းဆိုပိုင်ခွင့်အားလုံးကို ဆုံးရှုံးခဲ့ကြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ရှေ့တော်မှ မီးကို စေလွှတ်၍ မကောင်းသော အစီရင်ခံချက်ကို ယူဆောင်လာသူများကို လောင်ကျွမ်းစေတော်မူသည်။ ထိုအစီရင်ခံချက်ကြောင့် ပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် မောရှေနှင့် ထာဝရဘုရားကို ညည်းညူခဲ့ကြသည်။ သို့သော် Caleb နှင့် Joshua တို့သည် ထာဝရဘုရား၏ရှေ့တော်၌လည်းကောင်း၊ လူတို့၏ရှေ့တော်၌လည်းကောင်း အသက်ရှင်ကြပြီး သူတို့၏အစီရင်ခံချက်သည် မှန်ကန်ကြောင်း လူတို့အား သက်သေပြခဲ့သည်။

လူတို့သည် မောရှေထံမှ သူတို့နှင့်ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သိရှိကြသောအခါ အလွန်ဝမ်းနည်းကြသည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်စောစောတွင် သူတို့အားလုံးသည် စစ်တိုက်ရန် အသင့်ပြင်ဆင်ထားလျက် မောရှေရှေ့၌ စုဝေးလာကြပြီး “ငါတို့သည် ဤနေရာမှာရှိကြပါပြီ။ ထာဝရဘုရားက ကတိထားတော်မူသောအရပ်သို့ သွားကြမည်။ အကြောင်းမူကား ငါတို့သည် အပြစ်ပြုခဲ့ကြပြီ” ဟု ဆိုကြသည်။ ထာဝရဘုရားက သူတို့သည် ထိုပြည်ကို မပိုင်ဆိုင်ရဘဲ တော၌ သေရကြမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့ပြီး၊ သူတို့သည် စစ်တိုက်ရန် တက်သွားလျှင် အောင်မြင်ကြမည်မဟုတ်ပေ။ မောရှေက “မတက်ကြနှင့်။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့နှင့်အတူ မရှိတော်မူသောကြောင့် သင်တို့၏ရန်သူတို့ရှေ့တွင် မလုပ်ကြံခံရကြစေနှင့်။ အာမလက်လူတို့နှင့် ကာနန်လူတို့သည် သင်တို့ရှေ့မှာ ရှိကြပြီး သင်တို့သည် ဓားဖြင့် လဲကျကြလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား သင်တို့သည် ထာဝရဘုရားထံမှ လမ်းလွဲသွားကြသောကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့နှင့်အတူ ရှိတော်မမူ” ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သူတို့သည် ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်မပါဘဲ၊ ထာဝရဘုရား၏ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်မပါဘဲ မိမိတို့၏ရန်သူတို့ကို တိုက်ရန် ထွက်သွားကြသည်။ သူတို့သည် ရန်သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံရပြီး လုပ်ကြံခံရကာ ရန်သူတို့၏ရှေ့မှ နှင်ထုတ်ခံရကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် အလွန်နောက်ကျမှ နောင်တရကြသည်။ ဘုရားသခင်က သူတို့သည် ထိုပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် မတက်ရဟု မိန့်တော်မူသောအခါ သူတို့သည် ယခင်က မတက်ချင်ခဲ့သကဲ့သို့ ယခု တက်ရန်လည်း အလွန်ရှေ့တန်းတက်ကြသည်။

ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ မကြာသေးမီက ညည်းညူမှုများနှင့် သူတို့သည် တော၌ သေရကြမည်ဟု ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ရှေ့၌ သတိနှင့် နှိမ့်ချစွာ မလျှောက်လှမ်းကြပေ။

ထာဝရဘုရားသည် မိရိအံ၏အမှုကို ဣသရေလအမျိုးသားတို့အတွက် အထူးသတိပေးစရာ ပုံသက်သေတစ်ခုအဖြစ် ပြုတော်မူခဲ့သည်။ မိမိရွေးချယ်တော်မူသော ကျွန်မောရှေအပေါ် သူမ၏ မနာလိုမှုနှင့် မကျေနပ်ချက်များကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်သည် သူမအပေါ် ကျရောက်သည်ကို သူတို့မြင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုအခါ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အား မောရှေသည် ပရောဖက်တစ်ဦးထက် သာ၍ကြီးမြတ်ကြောင်း၊ ပရောဖက်တစ်ဦးထံသို့ မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြသည်ထက် မောရှေထံသို့ ပို၍တိုက်ရိုက် ဖော်ပြတော်မူကြောင်း ပြောတော်မူသည်။ ထာဝရဘုရားက “သူနှင့် ငါသည် ပါးစပ်ချင်းဆိုင်၍ စကားပြောမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် သူတို့အား “သို့ဖြစ်၍ ငါ၏ကျွန်မောရှေအား ဆန့်ကျင်၍ ပြောဆိုရန် အဘယ်ကြောင့် မကြောက်ကြသနည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။ ထိုအခါ မိရိအံသည် နူနာစွဲလေသည်။ ဤအမှုတွင် အာရုန်နှင့် မိရိအံတို့အား ပေးခဲ့သော သွန်သင်ချက်များသည် သူတို့၏အကျိုးအတွက်သာ ရည်ရွယ်ထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ ပရိသတ်အပေါင်းတို့၏ အကျိုးအတွက်လည်း ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။