ကမ္ဘာဦးကျမ်း - နိဒါန်း

ကမ္ဘာဦးကျမ်း

 

နိဒါန်း

 

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။

ဤကျမ်းသည် ရှေးခေတ်ထုံးတမ်းစဉ်လာများအတိုင်း ကျမ်းစာ၏ ပထမဆုံးစကားလုံးဖြစ်သော ဟေဗြဲဝေါဟာရ "ဗေရဲရှစ်" ("အစအဦး၌") ဟူသည့် စကားလုံးဖြင့် စတင်ပြီး၊ ထိုစကားလုံးသည်ပင်လျှင် ဤကျမ်း၏ ခေါင်းစဉ်လည်း ဖြစ်သည်။ အင်္ဂလိပ်အမည် "ဂျဲနဆစ်" သည် "မူလအစများ" ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ဂရိစက်တူအာဂျင့်ကျမ်းမှ ရယူကာ လာတင်ဗားဂေ့ကျမ်းက မှီငြမ်းပြုပြင်ထားသည့် "ဂျဲနစီအို့စ်" ဟူသော ဝေါဟာရမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းထဲ၌ မည်သူရေးသားခဲ့သည်ကို အတိအလင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ သို့သော် မောရှေသည် မောရှေ၏ပညတ်ကျမ်းငါးစောင်ကို ရေးသားခဲ့သူဖြစ်ကြောင်း ဓမ္မသစ်ကျမ်းရေးသားသူ အများအပြားက အသိအမှတ်ပြုထားကြပြီး (မဿဲ ၈:၄၊ ၁၉:၇–၈၊ ၂၂:၂၄၊ မာကု ၇:၁၀၊ ၁၂:၁၉၊ ၂၆၊ လုကာ ၂:၂၂၊ ၁၆:၂၉၊ ၂၄:၂၇၊ ၄၄၊ ယောဟန် ၁:၁၇၊ ၄၅၊ ၅:၄၆၊ ၇:၂၂–၂၃၊ ၈:၅၊ တမန်တော် ၃:၂၂၊ ၁၃:၃၉)၊ ထိုသူများစလုံးသည် မောရှေသည် ရေးသားသူဖြစ်သည်ဆိုသည့် နိယာမထုံးတမ်းစဉ်လာနှင့်အတူ နေထိုင်ခဲ့ကြသူများ ဖြစ်ကြသည်။

 

ရက်စွဲ။

ခရစ်နှစ် ခရစ်ယာန်ပထမရာစုနှစ်များမှသည် မကြာသေးမီအချိန်အထိ၊ ခရစ်ယာန်ကျမ်းစာအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူ အများစုက မောရှေသည် ပညတ်ကျမ်းငါးစောင်ကို ခရစ်တော်မပေါ်မီ တဆယ့်ငါးခုမြောက် ရာစုနှစ်အတွင်း မည်သည့်အချိန်၌မဆို ရေးသားခဲ့သည်ဟု နားလည်သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။ ဂျူးကျမ်းစာအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများသည်လည်း ဤနားလည်မှုကို ပိုမိုကြာရှည်စွာ လက်ခံထားရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ၁၈၀၀ ပြည့်လွန်နှစ်များ အလယ်ပိုင်းတွင် ယုတ္တိဗေဒဝါဒ ပေါ်ထွန်းလာသည်နှင့်အတူ၊ သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ-ဝေဖန်ဆန်းစစ်မှု နည်းလမ်းကို အသုံးပြုသည့် ပညာရှင်များက ဤဘုံသဘောတူညီချက်ကို စတင်မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုပညာရှင်များက ပညတ်ကျမ်းငါးစောင်ကို တစ်ဦးတည်းသော လက်ရာဖြင့် ရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ဘဲ၊ ရှုပ်ထွေးသော တည်းဖြတ်မှုလုပ်ငန်းစဉ်တစ်ခုမှတစ်ဆင့် လူအများက ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်မပေါ်မီ ဆယ်ခုမြောက်ရာစုနှင့် ငါးခုမြောက်ရာစုကြားတွင် အမည်မသိရေးသားသူများ ရေးသားခဲ့သည့် အနည်းဆုံး မတူညီသော မူရင်းအရင်းအမြစ် လေးခုကို အဆိုပြုခဲ့ကြသည်။ အဆိုပြုထားသော အရင်းအမြစ်များ တည်ရှိခဲ့ကြောင်း ပြင်ပအထောက်အထား တစ်စုံတစ်ရာ ပေါ်ထွက်မလာခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယနေ့ခေတ် ပြုလုပ်သမျှသော ပညာရပ်ဆိုင်ရာ သုတေသနအများစုက ဤသီအိုရီသည် မှန်ကန်သည်ဟု ယူဆထားကြသည်။ ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များ၏ သော့ချက်ကျသော လျှောက်လဲချက်များတွင် မတူညီသော ဘုရားသခင်၏ နာမတော်များကို အသုံးပြုခြင်းသည် အရင်းအမြစ်များစွာ ရှိနေခြင်း၏ ပြသမှုတစ်ခုဖြစ်ခြင်း၊ ပညတ်ကျမ်းငါးစောင်တွင် ဖော်ပြထားသော ကိန်းဂဏန်းအများအပြား (အထူးသဖြင့် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်ခွာသွားသော အစ္စရေးလူမျိုးအရေအတွက်နှင့် ပတ်သက်၍)၊ နှစ်ထပ်ဖြစ်ရပ်များနှင့် ထပ်မံဖော်ပြချက်များ (ဥပမာ- အာဗြဟံနှင့် ဣဇာက်တို့၏ ဘဝများတွင် မယား/နှမ ဖြစ်ရပ်များ [ကမ္ဘာဦး ၁၂၊ ၂၀၊ ၂၆])၊ ခေတ်ကာလ မကိုက်ညီဟု ယူဆရသောအချက်များ (ကုလားအုတ်များ ပေါ်ပေါက်လာခြင်းကဲ့သို့သော) စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ မောရှေ၏ ရေးသားသူအဖြစ် မှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြချက်အပေါ် စိန်ခေါ်မှုအချို့ကို ဤကျမ်းစာမှတ်ကျောက်၏ မှတ်စုများတွင် ဆွေးနွေးသွားမည် ဖြစ်သည် (စာမျက်နှာ ၁၂၀ ရှိ “ပညတ်ကျမ်းငါးစောင် နိဒါန်း” ကို ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဤပြဿနာ၏ အဓိကအချက်မှာ ကျမ်းစာစောင်တစ်ခုအား သမိုင်းကြောင်းအရ စိတ်ချယုံကြည်ရစေသည့် အကြောင်းအရာအပေါ် လူတစ်ဦး၏ နားလည်မှုနှင့် သက်ဆိုင်ပါသည်။ ပထမဦးစွာ၊ ကျမ်းစာလာဇာတ်ကြောင်းများ၏ ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ၊ အတ္ထုပ္ပတ္တိဆိုင်ရာ၊ ရွေးချယ်ဖော်ပြမှုဆိုင်ရာနှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုဆိုင်ရာ သဘောသဘာဝများသည် ထိုဇာတ်ကြောင်းများကို သမိုင်းဝင်ဖြစ်မှုမှ အလိုအလျောက် အရည်အချင်းမပြည့်မီအောင် မလုပ်ဆောင်ကြောင်း မှတ်သားထားရန် အရေးကြီးပါသည်။ ထိုထက်မက၊ ဤဝိသေသလက္ခဏာများသည် နှစ်ဆယ့်တစ်ခုမြောက် ရာစုနှစ် (မကြာခဏ အနောက်တိုင်း) ပရိသတ်နှင့် လူ့သမိုင်းတွင် တက်ကြွစွာ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သော ဘုရားသခင်အတွက် နေရာပေးထားသည့် အရှေ့တိုင်းနှင့် ဘက်စုံလွှမ်းခြုံသော ကမ္ဘာ့အမြင်ရှိသည့် ကျမ်းစာရေးသားသူများအကြား အရေးကြီးသော ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ကွာခြားချက်များကို ပေါ်လွင်စေသည်။ ကျမ်းစာအချိန်မှတ်တမ်း တစ်ခုလုံးနှင့် ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ အတွင်းပိုင်း အထောက်အထားများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားပါက၊ ဤကျမ်းကို မောရှေသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ဖြစ်ပျက်မလာမီ မိဒျန်ပြည်တွင် တည်းခိုနေထိုင်စဉ်ကာလအတွင်း အမှန်တကယ် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ မောရှေကိုယ်တိုင်သည် ထပ်ခါတလဲလဲပါဝင်သော တိုလီဒေါ့ (toledot) ပုံသေနည်းဖြင့် မှတ်သားထားသည့် မော်ကွန်းတိုက် စာရွက်စာတမ်းများကို ရရှိနိုင်ခဲ့ပြီး (စာမျက်နှာ ၁၃၉ ကို ကြည့်ပါ)၊ အခြားအကြောင်းအရာများကိုမူ တိုက်ရိုက်ဗျာဒိတ်တော်အားဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပါသည် (စာမျက်နှာ ၁၂၀ ရှိ “ပညတ်ကျမ်းငါးစောင် နိဒါန်း” ကို ကြည့်ပါ)။

နောက်ခံသမိုင်းကြောင်းများ။

ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ ဇာတ်ကြောင်းစီးဆင်းမှုသည် ဖန်ဆင်းခြင်းမှသည် အိဂျစ်ပြည်သို့ ဟေဗြဲလူမျိုးများ ရောက်ရှိလာခြင်းအထိ ရွေ့လျားသွားသည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁:၁–၁၁:၂၆ သည် သမ္မာကျမ်းစာ တစ်အုပ်လုံးအတွက် နိဒါန်းအဖြစ် အသုံးတော်ခံသော လူ့သမိုင်းကြောင်း၏ ခြုံငုံသုံးသပ်ချက် ဖြစ်သည်။ ဤခြုံငုံသုံးသပ်ချက်တွင် စက္ကဝါဠာကို ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ဤဂြိုဟ်ပေါ်တွင် သက်ရှိများကို ဖန်ဆင်းစဉ် ကာလအတွင်း လူသားများကို ဖန်ဆင်းခြင်း၊ လူသားများ အပြစ်ထဲသို့ ကျဆင်းခြင်း၊ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရေလွှမ်းမိုးခြင်း၊ နှင့် ဘာသာစကားများ ရှုပ်ထွေးသွားခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၁:၂၇ မှသည် ကျမ်းစာ၏ အဆုံးထိအောင်၊ ဇာတ်ကြောင်းသည် အာဗြံထံ ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ (အထူးသဖြင့် "သားတော်" ပေးမည်ဟူသော ကတိတော်)၊ နှင့် ကတိထားရာပြည်တစ်လျှောက် ခရီးလှည့်လည်စဉ်နှင့် အီဂျစ်ပြည်သို့ နောက်ဆုံး ရောက်ရှိစဉ် ကာလအတွင်း အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ နှင့် ယာကုပ်တို့၏ မျိုးဆက်များ၌ ကြုံတွေ့ရသော ရုန်းကန်ရမှုများ၊ အမှားများနှင့် သစ္စာရှိမှုများအပေါ် အာရုံစိုက်ထားသဖြင့် နှေးကွေးသွားသည်။

 

ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းများသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ ရှေးခေတ် ယဉ်ကျေးမှုများသည် ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းများကို အလွန်အလေးထားကြသည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုစာရင်းများသည် အတိတ်နှင့် ဆက်သွယ်ပေးခြင်း၊ မူလအစများကို ရှင်းပြပေးခြင်း၊ အမျိုးတော်စပ်မှု ဆက်နွယ်မှုများကို ထူထောင်ပေးခြင်း၊ လူများ သို့မဟုတ် လူစုများ၏ (ယဇ်ပုရောဟိတ်များ သို့မဟုတ် ဘုရင်များကဲ့သို့သော) တရားဝင်မှုကို သက်သေပြပေးခြင်း၊ နှင့် ဆက်လက်တည်ရှိမှုကို ပေါ်လွင်စေခြင်းတို့ကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲဝေါဟာရ "ဧလာ တိုလီဒေါ့" ("ဤသည်တို့ကား မျိုးဆက်များဖြစ်ကြ၏" သို့မဟုတ် ပိုမိုယေဘုယျဆန်သော ဘာသာပြန်ဆိုချက်ကို အသုံးပြုပါက "ဤသည်မှာ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းဖြစ်၏") ဟူသော စကားစုသည် ကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံးတွင် ၁၁ ကြိမ်မျှ ပါဝင်သည် (၂:၄၊ ၅:၁၊ ၆:၉၊ ၁၀:၁၊ ၁၁:၁၀၊ ၁၁:၂၇၊ ၂၅:၁၂၊ ၂၅:၁၉၊ ၃၆:၁၊ ၃၆:၉၊ ၃၇:၂)။ နှိုင်းယှဉ်ချက် ရှေးခေတ်အရှေ့အနီးပိုင်း ဒေတာများအပေါ် အခြေခံ၍ ပညာရှင်များက ဤစကားစုကို ခေါင်းစဉ်တစ်ခု သို့မဟုတ် အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြချက်တစ်ခုအဖြစ် နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ဤဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်း အများအပြားသည် ဇာတ်လမ်းကို ရှေ့သို့ တိုးစေခြင်း သို့မဟုတ် သော့ချက်ကျသော အခန်းများအကြား ကူးပြောင်းမှုများအဖြစ် ဆောင်ရွက်သော်လည်း၊ အခြားစာရင်းများသည် အရေးမပါဘဲ ပိုမိုကြီးမားသော ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ရုပ်ပုံလွှာနှင့် ကင်းကွာနေပုံရသည် (ဥပမာ- ၂၅:၁၂ တွင် ဣရှမေလ၏ အကျဉ်းချုပ် ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းပါဝင်ပြီး၊ ၃၆:၁၊ ၉ တို့တွင် ဧသောနှင့် သက်ဆိုင်သော ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းများ ပါဝင်သည်၊ ထိုသူနှစ်ဦးစလုံးသည် ပဋိညာဉ်မျိုးဆက် လိုင်းတွင် မပါဝင်ကြပါ)။ ထိုစာရင်းများသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်းအတွက် ဟန်ချက်ညီသော သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းသော ဖွဲ့စည်းပုံ အပြင်အဆင်ကို မပေးစွမ်းနိုင်သော်လည်း၊ ကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံးတွင် ထိုစာရင်းများ ရှိနေခြင်းက စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံတစ်ခု ဖန်တီးရန် ကြိုးပမ်းမှုကို ညွှန်ပြနေသည်။ ရေးသားသူသည် အရေးကြီးသော ဇာတ်လမ်းတစ်ပုဒ်ကို ပြောပြရန် ဆင်တူသော စာရွက်စာတမ်းများ စုစည်းမှုကို အသုံးပြုခဲ့ပြီး၊ ရှေးဦးကမ္ဘာ သမိုင်းနှင့် ဘိုးဘေးများ၏ သမိုင်းတို့အကြား ခြားနားချက်သည် သမိုင်းကြောင်းဆိုင်ရာ စိတ်ချယုံကြည်ရမှု မဟုတ်ဘဲ အာရုံစိုက်မှု ကွဲပြားခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ အမည်စာရင်းများနှင့် ၎င်းတို့၏ ဆက်နွယ်မှုများကို အလေးပေးဖော်ပြခြင်းသည် ထိုအချက်များ၏ အရေးပါမှုကို နားလည်ရန် ခက်ခဲနိုင်သော ခေတ်သစ်စာရှုသူများအတွက် ငြီးငွေ့ဖွယ် သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ဖွယ် ဖြစ်လာနိုင်သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းပါ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် စာရင်းများသည် အနာဂတ်ကို ညွှန်ပြနေသည်- ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁၅ တွင် မင်္ဂလာသတင်းကို ပထမဆုံး ထုတ်ပြန်ကြေညာပြီးနောက်၊ မျိုးဆက်တစ်ခုပြီးတစ်ခုသည် အပြစ်၏ ကျိန်ခြင်းမှ ကယ်တင်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် ထိုတစ်ဦးတည်းသောသူနှင့် ပတ်သက်၍ အံ့ဩမေးမြန်းခဲ့ကြသည်။

ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။

ကမ္ဘာဦးကျမ်းသည် ကျမ်းစာထဲရှိ အခြားသော ရေးသားသူအားလုံး အခြေပြု၍ ရေးသားခဲ့သည့် အုတ်မြစ်ကို ပေးစွမ်းပြီး၊ ထို့ကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာ တစ်အုပ်လုံးကို နားလည်ရန်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချပေးသည်။ ဘုရားသခင်အား ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လေ့လာခြင်းဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်ဗေဒ၊ လူသားအား မြေမှုန့်မှ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် မြေမှုန့်သို့ ပြန်သွားခြင်းဆိုင်ရာ လူသားဗေဒ၊ မိသားစု၊ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ လူမှုဗေဒ၊ စက္ကဝါဠာ၏ မူလအစများဆိုင်ရာ စက္ကဝါဠာဗေဒ၊ နှင့် ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ကျဆုံးခြင်း အခင်းအကျင်းတွင် ကယ်တင်ခြင်း အစီအစဉ်ဆိုင်ရာ ကယ်တင်ခြင်းဗေဒ စသည့် သော့ချက်ကျသော အကြောင်းအရာများ အားလုံးသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း၌ မူလအစ ရှိကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ နိဒါန်းဆိုင်ရာ ဓမ္မသစ်အယူအဆ နိယာမများကို နားမလည်ဘဲ ကျမ်းစာ၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကို မည်သည့်အခါမျှ တိကျစွာ နားလည်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

 

၁။ အစအဦး၌။

ကမ္ဘာဦးကျမ်းကို အစအဦးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ အလင်းနှင့် အမှောင်၊ မြေကြီးနှင့် ကောင်းကင်၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် အပင်များ၊ လူသားများ၊ အိမ်ထောင်ရေး၊ ဥပုသ်နေ့၊ ပဋိညာဉ် မိသားစု၊ အပြစ်နှင့် ကယ်တင်ခြင်း—စသည့် အကြောင်းအရာ အားလုံးသည် ကျမ်းစာ၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများတွင် ပိုမိုဆက်လက် ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်လာမည့် အကြောင်းအရာများ ဖြစ်ကြသည်။ ဆွေစဉ်မျိုးဆက် မှတ်တမ်းများကို အစအဦးများ (မွေးဖွားခြင်းများ) နှင့် ဆက်လက်တည်ရှိမှု၏ အရေးပါမှုကို အလေးပေးရန် ဂရုတစိုက် နေရာချထားသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် အစီအစဉ်မရှိသော အခြေအနေမှ အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသော အစီအစဉ်တကျရှိမှုသို့ ရွေ့လျားမှုတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁:၂ တွင် မြေကြီးကို အစီအစဉ်မရှိသော ကုန်ကြမ်းအစုအဝေးအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုအရာထဲမှ ဘုရားသခင်၏ စကားတော်သည် စနစ်တကျနည်းလမ်းဖြင့် အစီအစဉ်တကျ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်—ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနှင့် အချိန်ပိုင်းဆိုင်ရာ ပတ်ဝန်းကျင်များကို ပုံသဏ္ဌာန်ဖန်တီးခြင်း၊ ပြည့်စုံစေခြင်း၊ နှင့် ပိုင်းခြားခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း သီတင်းပတ်၏ ထိပ်သီးတွင် ခုနစ်ရက်မြောက်သော ဥပုသ်နေ့သည် ဘဝကို အစီအစဉ်တကျဖြစ်စေပြီး သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်။ အနှစ်ချုပ်အားဖြင့်၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်းသည် အစီအစဉ်တကျရှိမှုနှင့် ပတ်သက်၍ အမှန်တကယ် အစအဦးများသည် ဘုရားသခင်၏ စကားတော်လိုအပ်ကြောင်း သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ အလင်း၊ အပင်များ၊ တိရစ္ဆာန်များနှင့် သက်ရှိများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည့်အပြင် ခုနစ်ရက်မြောက်နေ့ကို သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်မှ တိုက်ရိုက်ထွက်တော်မူသော ဖန်ဆင်းနိုင်သော စကားတော်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းရေးသူ ယောဟန်သည် သူ၏ ဧဝံဂေလိကျမ်း နိဒါန်းတွင် ဤဖန်ဆင်းနိုင်သော ဘုရားသခင်၏ စကားတော်သည် ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း မစ်ရှင်ဖြင့် ကမ္ဘာမြေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး—ထိုသူ၏ နာမတော်မှာ ယေရှု ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၁–၁၄)။

 

၂။ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ပျက်စီးယိုယွင်းမှု။

ကမ္ဘာဦးကျမ်းသည် အရာခပ်သိမ်း၏ ကြီးမြတ်သော အစီအစဉ် ဖော်ပြချက်ဖြင့် စတင်သော်လည်း၊ မကြာမီ ပေါင်းသင်းဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ ဖြစ်လာသည်။ ပြီးပြည့်စုံသော ဖန်ဆင်းခြင်းသည် လူသားများ၏ ပထမဆုံး ဘိုးဘေးများ ပြုလုပ်ခဲ့သော သံသယနှင့် ဆုံးဖြတ်ချက်များကြောင့် ပျက်စီးခဲ့ရပြီး၊ ထိုမှတစ်ဆင့် ပရဒိသုဘုံ ဆုံးရှုံးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃ ပါ ကျဆုံးခြင်း ဇာတ်ကြောင်းတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဤကမ္ဘာသို့ အပြစ်ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် မူလဖန်ဆင်းခြင်း အစီအစဉ်ကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး အစီအစဉ်မရှိမှုသို့ ရောက်ရှိစေခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ယောကျာ်းနှင့် မိန်းမကိုလည်းကောင်း (၃:၁၂)၊ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများကိုလည်းကောင်း (၃:၁၅၊ ၁၇–၁၉) ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ အာဒံနှင့် ဧဝတို့ အေဒင်ဥယျာဉ်မှ ထွက်ခွာခဲ့ရသောအခါ ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခွာရသော နာကျင်မှုကို သိသာစွာ ခံစားခဲ့ရသည် (၃:၂၃–၂၄)။ ညီအစ်ကိုချင်း သတ်ဖြတ်သောအခါ အစီအစဉ်မရှိမှုသည် ပိုမိုထင်ရှားလာခဲ့သည် (၄:၈)။ ဆိုးညစ်မှုဆီသို့ လူသားများ၏ အောက်သို့ဆင်းသော အလားအလာသည် အနိမ့်ဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသောအခါ၊ အစီအစဉ်မရှိမှုသည် ပြန်ပြင်၍မရနိုင်အောင် ဖြစ်သွားသဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာကြီးကို သန့်စင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (၆:၁–၇)။ သို့သော် ရေလွှမ်းမိုးပြီးနောက်တွင်လည်း အစီအစဉ်မရှိမှုသည် အထွဋ်အထိပ် စိုးမိုးလာရန် မကြာခဲ့ပါ။ ဘာသာစကားများ ရှုပ်ထွေးသွားပြီး လူသားများ ကွဲလွင့်သွားစေခြင်းသည် (၁၁:၁–၉) ကောင်းမွန်သော ဥပမာတစ်ခုအဖြစ် အသုံးတော်ခံသည်။

 

၃။ ကတိတော်များနှင့် မျှော်လင့်ချက်။

ကတိတော်များသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ တောင်းဆိုမှုမရှိဘဲ ဘုရားသခင်သည် ပဋိပက္ခအတွက် ဖြေရှင်းချက်တစ်ခုကို ကတိပေးခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁၅)။ ရေလွှမ်းမိုးပြီးနောက် ချက်ချင်းပင်၊ ကိုယ်တော်သည် အခြားကတိတစ်ခုကို ပေးအပ်ခဲ့သည် (၈:၂၁–၉:၁)။ အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ နှင့် ယာကုပ်တို့ကို ရွေးချယ်ရာတွင်၊ ဘုရားသခင်သည် ပညတ်ကျမ်းငါးစောင်၏ ကျန်ရှိသော အစိတ်အပိုင်းများတွင် ဇာတ်လမ်းတိုးတက်မှုအတွက် အလွန်အရေးပါသော အပိုကတိတော်များကို ပြုတော်မူခဲ့ပြီး (၁၂:၁–၃၊ ၇၊ ၁၃:၁၅–၁၇၊ ၁၅:၇–၂၁၊ ၁၇:၄–၈၊ ၂၂:၁၆–၁၈၊ ၂၆:၂–၄၊ ၂၈:၁၃–၁၄)၊ ထိုအရာများသည် ၎င်း၏ အဆုံးတွင် ထပ်မံပေးမည့် ကတိတော်များအတွက် အုတ်မြစ်ကို ချပေးခဲ့သည် (တရားဟော ဇယား ၂၈–၃၂)။ ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် တွေ့ရသော ကတိတော်များသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ဗဟိုပြုထားသည်။ ထိုကတိတော်များတွင် ကြေညာထားသော ကောင်းချီးများသည် မိသားစု တိုးပွားလာခြင်း၊ မြေဧရိယာ အခြေချခြင်း၊ နှင့် ဤနှစ်ခုစလုံး၏ ရလဒ်အဖြစ် ၎င်းတို့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်သူများအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်လာခြင်းတို့နှင့် သက်ဆိုင်သည်။

 

ကမ္ဘာဦးကျမ်းသည် မကောင်းမှု၊ ခွဲခွာခြင်း၊ နှင့် နာကျင်မှုတို့၏ အလယ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များပေါ်တွင် အခြေခံသော မျှော်လင့်ချက် ရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မြွေ၏ခေါင်းကို ကြိတ်ခေတ္တရာပြုမည့်သူသည် (၃:၁၅) မိန်းမ၏ အမျိုးအနွယ်အဖြစ် လာလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်။ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရှင်သန်နိုင်မည့် နည်းလမ်းကို ပြင်ဆင်ပေးမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်။ ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ခံသူများသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူမျိုးအားလုံးအတွက် ကောင်းချီးတစ်ခု ဖြစ်လာလိမ့်မည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက် (၁၂:၁–၃)။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် ဖန်ဆင်းရှင်ကို အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း ကယ်တင်ရှင်ကို တောင့်တခဲ့သည်။ ၎င်းသည် အချို့အချိန်များတွင် ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ရှိသော်လည်း၊ ဇာတ်ကြောင်း၏ သော့ချက်ကျသော အခိုက်အတန့်များတွင် ပြန်လည်ပေါ်ပေါက်လာပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ သန်းပေါင်းများစွာသော လူများကို လှုပ်ရှားစေခဲ့ပြီး ကူးပြောင်းပြောင်းလဲစေခဲ့သော မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်ကို ကြိုတင်ပြသပေးသည်။ နောက်ဆုံးတွင်၊ ကျမ်းစာ၏ နောက်ဆုံးကျမ်းစောင်ဖြစ်သော ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်းအတွက် ဟန်ချက်ညီသော တွဲဖက်ကို ပေးစွမ်းသည်။ အသစ်သော ဖန်ဆင်းခြင်းသည် ကျဆင်းသွားသော ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပြောင်းပြန်ဖြစ်စေသည်။ အာလဖနှင့် ဩမေဃသည် လူသားတို့၏ အပြစ်များအတွက် အသေခံတော်မူသောသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်း ခံရသည်။ ဥယျာဉ်တစ်ခုအစား မြို့တစ်မြို့၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခံရသော လူသားတို့၏ အိမ်ဖြစ်လာသည့် မြို့သစ်ယေရုဆလင် ရှိသည်။

 

၄။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ ကိုင်းရှိုင်းမှု။

ကျမ်းစာ၏ ပထမဆုံးကျမ်းစောင်သည် မူလအစနှင့် ကံကြမ္မာဆိုင်ရာ နားလည်မှုကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် အရေးပါသော ဓမ္မသစ်အယူအဆနှင့် သော့ချက်ကျသော ဇာတ်ကြောင်းများ၏ အရင်းအမြစ်တစ်ခုသာ မကပါ။ ၎င်းသည် ဆုတောင်းခြင်းများဖြင့် လွှမ်းမိုးထားသော ကျမ်းစာစောင်လည်း ဖြစ်သည်။ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ သက်ဝင်ယုံကြည်မှုနှင့် ဆုတောင်းခြင်းကို ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် ကိုင်းရှိုင်းသော ဘဝအတွက် အလွန်အရေးပါသောအရာအဖြစ် တင်ပြထားသည်။ ဤသည်ကို အာဗြဟံ၏ ဆုတောင်းချက်များတွင် တွေ့မြင်နိုင်သည်။ သူသည် သားတစ်ဦးရရှိရန် (၁၅:၁–၃)၊ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော မြို့များအတွက် (၁၈:၁၆–၃၃)၊ နှင့် တိုင်းခြားဘုရင်များအတွက် (၂၀:၇၊ ၁၇–၁၈) ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၏ အစေခံ၏ ဆုတောင်းချက်ကိုလည်းကောင်း (၂၄:၁၂–၁၄၊ ၂၆–၂၇၊ ၄၂–၄၄)၊ သူ၏ဇနီးအတွက် ဣဇာက်၏ ဆုတောင်းချက်ကိုလည်းကောင်း (၂၅:၂၁) အဖြေပေးခဲ့သည်။

 

ဆုတောင်းခြင်းသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်းပါ အမျိုးသားများ၏ ဘဝတွင်သာမကဘဲ အရေးပါခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးများသည်လည်း ဆုတောင်းချက်များ အဖြေရရှိခဲ့ကြောင်း ပြသထားသည်- ဟာဂရ၏ ကူညီပါရန် အားကိုးရာမဲ့ အော်ဟစ်ဆုတောင်းမှု (၂၁:၁၆–၂၁)၊ သားသမီးများရရှိရန်နှင့် ခင်ပွန်း၏ မေတ္တာကိုရရှိရန် လေအာ၏ ဆုတောင်းမှု (၂၉:၃၂–၃၃၊ ၃၀:၁၇)၊ နှင့် သားသမီးများရရှိရန် ရာခေလ၏ ဆုတောင်းမှု (၃၀:၂၂) တို့ဖြစ်ကြသည်။ လူများသည် ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုခြင်း၊ ချီးမွမ်းခြင်း၊ ဇာဝေဇဝါဖြစ်ခြင်း၊ နှင့် အားကိုးရာမဲ့ခြင်းတို့တွင် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို ခေါ်ကြိုဆုတောင်းခဲ့ကြပြီး (ဥပမာ- ၁၂:၈၊ ၁၃:၄၊ ၂၁:၃၃၊ ၂၆:၂၅)—ဘုရားသခင်သည် နားညောင်းခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်၏ အချိန်၌ အရေးယူဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာဦးကျမ်း၏ ဘုရားသခင်သည် ဆုတောင်းချက်များကို အဖြေပေးသော ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် အပြန်အလှန် ဆက်ဆံသော ဘုရားသခင် ဖြစ်သည်—ဤသည်မှာ မရေရာမှုများ၊ နာကျင်မှု၊ ဆုံးရှုံးမှု၊ နှင့် မျှော်လင့်ချက်မဲ့မှုတို့၏ ရှေ့မှောက်တွင် လွန်စွာအရေးကြီးသော သတင်းစကား ဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက်ရှိသောသူများသည် ဆုတောင်းကြသည်လည်း ဖြစ်သည်။

 

၅။ စက္ကဝါဠာဆိုင်ရာ ဓမ္မသစ်အယူအဆ။

ကမ္ဘာဦးကျမ်းသည် စာရှုသူအား စက္ကဝါဠာဆိုင်ရာ အတိုင်းအတာများရှိသော ပဋိပက္ခ၏ ပိုမိုကြီးမားသော ရုပ်ပုံလွှာကို မြင်တွေ့နိုင်ရန် နောက်ဆုတ်ကြည့်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ကျဆုံးခြင်းတို့၏ နောက်တွင် ဤကမ္ဘာ၌လည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးများ၏ ဘဝ၌လည်းကောင်း ဘုရားသခင် ပါဝင်ပတ်သက်မှု၏ ဒိဋ္ဌဓမ္မ ဥပမာများ ပါဝင်လာပြီး ဘုရားသခင်၏ စရိုက်လက္ခဏာကို သိရှိနိုင်မည့် အကူအညီဖြစ်စေသော အသိအမြင်များကို ပေးစွမ်းသည်။ ကျဆင်းသွားသော လူသားများကို ရှာဖွေခဲ့သော ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁၅ တွင် တွေ့ရသော ဧဝံဂေလိ မျိုးစေ့ကို စိုက်ပျိုးခဲ့သော ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်သည်။ ပဋိပက္ခသည် ကောင်းကင်မှ မြေကြီးသို့ ရွေ့လျားသွားသည်နှင့်အမျှ (ဗျာဒိတ် ၁၂)၊ ကျဆင်းသွားသော ကမ္ဘာကြီးထံသို့ ကယ်တင်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်း၊ နှင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်းတို့ကို ဆောင်ကြဉ်းပေးမည့် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို စက္ကဝါဠာ တစ်ခုလုံးက သက်သေတွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည် (၁ ကော ၄:၉)။

ဖန်ဆင်းခြင်းနေ့ရက်များ

 

ဖန်ဆင်းခြင်း ဇာတ်ကြောင်းတွင်ပါရှိသော "ညဦးနှင့် နံနက်" ဟူသော စကားစုသည် ဖန်ဆင်းခြင်း၏ နေ့ရက်များကို ပကတိ တိကျသော နေ့ရက်များအဖြစ် နားလည်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည်။ "နေ့" ဟူသော ဝေါဟာရသည် ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုနှင့် ယှဉ်တွဲပါဝင်နေခြင်း (ဥပမာ- "ပထမနေ့"၊ "ဒုတိယနေ့") က ဤအချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေပြီး၊ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် "နေ့" ဟူသော ဝေါဟာရသည် ပကတိ တိကျသော နေ့တစ်နေ့ကို ညွှန်ပြသည်။ ဇီဝဗေဒဆိုင်ရာ ရှုထောင့်မှကြည့်လျှင်၊ သဘာဝလွန် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကို ဖယ်ထုတ်ထားပါက၊ သစ်ပင်ဝါစိမ်းများနှင့် သဘာဝသက်ရှိများသည် တည်တံ့ရှင်သန်နိုင်ရန်အတွက် ပကတိ တိကျသော နေ့တစ်နေ့က ညွှန်ပြသည့် အမှောင်နှင့် အလင်း၏ တိုတောင်းသော သံသရာစက်ဝန်းတစ်ခုကို လိုအပ်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင်၊ ဥပုသ်နေ့ ပညတ်တော်က ခုနစ်ရက်ဟူသည် ပကတိ တိကျသော နေ့ရက်များအဖြစ် နားလည်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ "နေ့" အတွက် ဟေဗြဲဝေါဟာရသည် နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ ကြာမြင့်သော နေ့တစ်နေ့ထက် ပိုမိုရှည်လျားသည့် အချိန်ကာလတစ်ခုကို ညွှန်ပြနိုင်သော်လည်း (ဥပမာ- ထာဝရဘုရား၏ နေ့ရက် [ဟေရှာယ ၂:၁၂၊ ယေရမိ ၄၆:၁၀၊ ယောအလ ၃:၁၄] သည် အမြဲတမ်း နှစ်ဆယ့်လေးနာရီ ကြာမြင့်သော နေ့တစ်နေ့ကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်နိုင်ဘဲ ရှိနိုင်သည်)၊ ထိုသို့ ညွှန်ပြရာတွင် အခြားသော ဘာသာစကားဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းများနှင့် (ဝိဘတ်များ၊ ဝိဘတ်ပါသော စကားစုများ သို့မဟုတ် ပေါင်းစပ်ဖွဲ့စည်းမှုများ ကဲ့သို့သော) ပေါင်းစပ်ပါဝင်သည့် အခါ၌သာ ဖြစ်ပြီး၊ အစဉ်ညွှန်း ကိန်းဂဏန်း သို့မဟုတ် သင်္ချာ ကိန်းဂဏန်းတစ်ခုနှင့် ယှဉ်တွဲအသုံးပြုသည့် အခါမျိုးတွင် မည်သည့်အခါမျှ ထိုသို့ မဟုတ်ပါ။