ဝတ်ပြုရာကျမ်း၊ နိဒါန်း

 

ဝတ်ပြုရာကျမ်း

နိဒါန်း

အမည်နှင့် စာရေးသူ။ သမ္မာကျမ်းစာ၏ တတိယမြောက်စာအုပ်အတွက် အင်္ဂလိပ်အမည်သည် လက်တင်ဘာသာ ဗူလ်ဂိတ်ကျမ်းရှိ စာအုပ်အမည်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ “ဝတ်ပြုရာကျမ်း” ဟူသောအမည်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းမှလည်း ဆင်းသက်လာပြီး၊ ထိုကျမ်းတွင် စာအုပ်ကို “လေဝိအမျိုးသားများနှင့် သက်ဆိုင်သောအရာ” ဟု ခေါ်ထားသည်။ ထိုအမည်က ဘာသာပြန်သူများအတွက် ဤစာအုပ်သည် လေဝိအမျိုးသားများနှင့် သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာများကို ဖော်ပြထားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လေဝိအမျိုးသားများကို ဤစာအုပ်တွင် အလွန်ရှားပါးစွာသာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအမည်သည် လေဝိအနွယ်ဝင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် အမှန်တရားနှင့် ပိုမိုနီးစပ်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအယူအဆကို ဂျူးစာပေများတွင်လည်း တွေ့ရပြီး၊ ထိုစာအုပ်ကို “ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ လက်စွဲစာအုပ်” သို့မဟုတ် “ယဇ်ပုရောဟိတ်ဆိုင်ရာ တိုရာ/ညွှန်ကြားချက်များ” ဟု ခေါ်ကြသည်။ သို့သော် ဤစာအုပ်သည် အမှန်တကယ်အားဖြင့် လက်စွဲစာအုပ်တစ်အုပ်မျှ မဟုတ်ပါ။

ဟေဗြဲအမည်ကို စာအုပ်၏ အဖွင့်စကားလုံးဖြစ်သော ဝါယိက်ရာ (“သူခေါ်တော်မူ၏”) မှ ယူထားခြင်းဖြစ်သည်။ ရှေးခေတ်တွင် စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ၎င်း၏ ပထမဆုံးစကားလုံးများဖြင့် အမည်ပေးခြင်းသည် သာမန်အလေ့အထတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤအထူးကိစ္စတွင် ထိုအမည်သည် စာအုပ်၏အကြောင်းအရာနှင့် ကောင်းစွာကိုက်ညီသည်။ ဝါယိက်ရာသည် စကားပြောသူအဖြစ် ဘုရားသခင်ကို မိတ်ဆက်ပေးသည်—“ကိုယ်တော် [ဘုရားသခင်] ခေါ်တော်မူ၍” မောရှေအား မိန့်တော်မူသည်—ဖြစ်ပြီး၊ ဤစာအုပ်သည် အဓိကအားဖြင့် မောရှေအားဖြစ်စေ၊ အာရုန်အားဖြစ်စေ၊ လူတို့အားဖြစ်စေ ဘုရားသခင်က မိန့်ကြားတော်မူသော စကားတော်များ၏ အစီအစဉ်တစ်ရပ်ဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အစဉ်အလာအားဖြင့် မောရှေကို ဤစာအုပ်၏ စာရေးသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုအယူအဆကို ဆန့်ကျင်ရန် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အကြောင်းပြချက် မရှိပါ။ အထူးသဖြင့် ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များက ပဋိညာဉ်ကျမ်းငါးကျမ်း၏ မူလဖြစ်ပေါ်လာပုံနှင့် စာရေးသူကို ပြန်လည်ဆန်းစစ်နေကြသည့် ယခုအချိန်တွင် ဤအချက်သည် ပို၍ပင် ထင်ရှားသည် (စာမျက်နှာ ၁၂၀ ရှိ “ပဋိညာဉ်ကျမ်းငါးကျမ်း၏ နိဒါန်း” ကိုကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ သက်သေခံချက်လည်း ရှိသည်။ ယေရှုသည် ဝတ်ပြုရာကျမ်းကို ရည်ညွှန်းသောအခါ မောရှေကို စာရေးသူအဖြစ် သတ်မှတ်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၈:၄; မာကု ၇:၁၀; လုကာ ၅:၁၄)။

ရက်စွဲ။ ဤစာအုပ်သည် မိမိကိုယ်တိုင် သီးခြားစာပေအစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သော်လည်း၊ သိနာတောင်အနီးတွင် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ နေထိုင်ခဲ့သည့်ကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော သမိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က စာအုပ်၏ ရက်စွဲကို သတ်မှတ်ရာတွင် အထောက်အကူပြုသည်။ “သူခေါ်တော်မူ၏” ဟူသော အမည်သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်သည် တဲတော်တည်ဆောက်ပြီးနောက် ထိုနေရာကို ဆင်းသက်လာသည့် ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၄–၃၅ ကို ပြန်လည်ညွှန်းဆိုသည်။ ထိုအချိန်တွင် ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား ခေါ်တော်မူပြီး၊ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၌ ဆောင်ရွက်ရမည့် ဝတ်ပြုရေးလုပ်ငန်းများနှင့် ပတ်သက်၍ ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးတော်မူခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁:၁)။ ထိုအချက်က ဤစာအုပ်ကို ခရစ်တော်မပေါ်မီ ဆယ့်ငါးရာစုတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု အကြံပြုသည်။

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ဝတ်ပြုရာကျမ်း၏ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ သတင်းစကားကို နားလည်ရန် ကြိုးပမ်းသောအခါ ထိုကျမ်း၏ ထွက်မြောက်ရာကျမ်းနှင့် ဆက်နွှယ်မှုကို မျက်ကွယ်မပြုသင့်ပါ။ သန့်ရှင်းရာဌာနတော် တည်ဆောက်ခြင်းသည် အပြီးသတ်ပြီးစီးခဲ့ကာ ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်သည် ထိုနေရာကို ပြည့်နှက်နေပြီဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၄; နှိုင်းယှဉ် ၂၅:၈)။ ဤသန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းကြောင့် သန့်ရှင်းလာသော သန့်ရှင်းရာနေရာအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၄၃)။

၁။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ သန့်ရှင်းတော်မူသည်။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် သန့်ရှင်းခြင်း၏ အယူအဆသည် အလွန်ထင်ရှားပြီး အခြေခံအဓိပ္ပာယ် နှစ်ရပ်ကို ဖော်ပြသည်။ ပထမအချက်မှာ သန့်ရှင်းသောအရာသည် ဤလောက၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် မရှိခြင်းဖြစ်သည်။ သဘာဝအားဖြင့် သန့်ရှင်းတော်မူသော တစ်ပါးတည်းသောအရှင်မှာ ထာဝရဘုရားသာ ဖြစ်တော်မူသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၁:၄၄; ၁၁:၄၅; ၁၉:၂; ၂၀:၂၆ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ အခြားမည်သည့်အရာမျှ မိမိကိုယ်တိုင်အားဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းမရှိသောကြောင့် သန့်ရှင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်တော်တိုင်ဖြစ်တော်မူသည့်အတိုင်း ရည်ညွှန်းသည်။ သန့်ရှင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ထူးခြားမှုနှင့် မည်သူနှင့်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော အခြေအနေ၊ ဖန်ဆင်းခံအရာအားလုံးနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ထိုအရာသည် ကိုယ်တော်၏ သဘာဝအကြောင်း နားမလည်နိုင်လောက်အောင် နက်နဲမှုကို ညွှန်ပြသည်။ ရိုးရိုးပြောရလျှင် ကိုယ်တော်နှင့်တူသော အရာ၊ ကိုယ်တော်နှင့်တူသောသူ မည်သူမျှမရှိပါ။

ဒုတိယအချက်မှာ၊ ထူးဆန်းသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းသည် လူသားတို့အပေါ် ကိုယ်တော်၏ နီးကပ်မှုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် လူသားတို့အတွက် တစ်ခုတည်းသော အသက်၏အရင်းအမြစ် ဖြစ်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁၇:၁၁)။ ကိုယ်တော်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်တော်မူခဲ့သည် (၁၁:၄၅)၊ ထို့နောက် သူတို့ကို မိမိ၏လူမျိုးအဖြစ် ပြုတော်မူခဲ့သည် (၂၀:၂၆)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ထူးခြားမှုနှင့် လူသားတို့နှင့် ထူးခြားသောဆက်ဆံရေးတစ်ရပ်သို့ ဝင်ရောက်လိုတော်မူခြင်းအားဖြင့် ထင်ရှားစေသည်။ အပြစ်နှင့် မကောင်းမှုရှိနေခြင်းကြောင့် ပျက်စီးနေသော လောကအလယ်၌ သန့်ရှင်းသောဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးတို့အကြား ကျိန်းဝပ်ရန် နေရာတစ်ခုကို ဖန်တီးတော်မူခဲ့သည်။ ယခု မေးခွန်းမှာ—သဘာဝအားဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းမရှိသော အပြစ်ရှိလူသားတို့သည် မိမိတို့အကြား ကျိန်းဝပ်တော်မူသော အံ့ဖွယ်ကြီးမြတ်သည့် ဘုရားသခင်နှင့် မည်သို့ ဆက်ဆံနိုင်မည်နည်း။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော သန့်ရှင်းရာဌာနတော် ဝတ်ပြုရေးလုပ်ငန်းများက ဤမေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် ကြိုးပမ်းသည်။

၂။ အပြစ်၊ မသန့်ရှင်းခြင်း၊ သာမန်အရာနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ သန့်ရှင်းတော်မူသည်ဆိုလျှင် ကိုယ်တော်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းသည် မည်သည့်အခြေအနေတွင် ရှိသနည်း။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းအရ လောကသည် အပြစ်၊ မသန့်ရှင်းခြင်း သို့မဟုတ် မစင်ကြယ်ခြင်း၊ သာမန် သို့မဟုတ် အထွေထွေအရာ၊ နှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းတို့ဖြင့် လက္ခဏာသတ်မှတ်ထားသည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်အရာမျှ သန့်ရှင်းခြင်းမရှိသောကြောင့် အရာအားလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခြားထားသည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သန့်ရှင်းရာဌာနတော် ဝတ်ပြုရေးလုပ်ငန်းများသည် ဖန်ဆင်းခြင်းကာလတွင် ဘုရားသခင် ပြုတော်မူသည့်အရာများနှင့် ဆင်တူစွာ (ကမ္ဘာဦး ၁–၂) ခြားနားမှုများနှင့် နယ်နိမိတ်များကို ချမှတ်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကမ္ဘာ့အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုနယ်နိမိတ်များကို အစ္စရေးလူမျိုးတို့က လေးစားလိုက်နာရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့်လည်းကောင်း၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦးလည်းကောင်း သဟဇာတဖြစ်စွာ နေနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည် (“ဖန်ဆင်းခြင်း၊ ဥပုသ်နေ့နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်” စာမျက်နှာ ၂၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအစီအစဉ်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အစ္စရေး၏ သန့်ရှင်းသောဘုရားသခင် ရှိတော်မူသည်။ သို့သော် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း လောကတွင် အခြားသော အင်အားများလည်း လှုပ်ရှားနေကြသည်—အပြစ်၊ မသန့်ရှင်းခြင်း၊ သာမန်အရာနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းတို့ ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်ချမှတ်ထားသော အစီအစဉ်ကို ထိန်းသိမ်းရန် ဤအရာများနှင့် သတ်မှတ်ထားသည့် နည်းလမ်းများအတိုင်း ဆက်ဆံရမည်ဖြစ်သည်။

မသန့်ရှင်းခြင်း သို့မဟုတ် မစင်ကြယ်ခြင်းသည် သေခြင်းကို အဓိပ္ပာယ်ဆောင်ပြီး အသက်၏အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသော သန့်ရှင်းသောအရှင်နှင့် သဘာဝအားဖြင့် မကိုက်ညီပါ။ သာမန်အရာ သို့မဟုတ် အထွေထွေအရာသည် သန့်ရှင်းသောအရာနှင့် ထိတွေ့ခြင်းမပြုရ။ အကြောင်းမှာ ထိုသို့ထိတွေ့ပါက သန့်ရှင်းသောအရာကို အထွေထွေအရာဖြစ်စေခြင်း သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းစေခြင်း ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သာမန်အရာ၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သောအရာနှင့် မသန့်ရှင်းသောအရာတို့ပင် သန့်စင်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစေခြင်းဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းများမှတစ်ဆင့် သန့်ရှင်းစေခြင်းခံနိုင်သည်။

ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် လောကကို အခြေခံအားဖြင့် နယ်ပယ်နှစ်ရပ်အဖြစ် ပိုင်းခြားထားသည်ဟု ဆိုခြင်းသည် မှန်ကန်သည်။ ထိုနယ်ပယ်များမှာ သန့်ရှင်းသောနယ်ပယ်နှင့် အပြစ်ရှိသော/မသန့်ရှင်းသောနယ်ပယ်တို့ ဖြစ်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အသက်၏ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာနယ်ပယ်နှင့် အပြစ်နှင့်သေခြင်း၏ နယ်ပယ်ရှိသည်။ ထို့အပြင် သာမန်အရာနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သောအရာလည်း ရှိသည်။ ထိုအရာက အရာအားလုံးသည် အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းခြင်း၏ အကြွင်းမဲ့ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သန့်ရှင်းသောနေရာများ (၄:၁၂) နှင့် သန့်ရှင်းသောတိရစ္ဆာန်များ (အခန်း ၁၁) ရှိရမည်။ သာမန်အရာသည်လည်း သန့်ရှင်းသောအရာနှင့် မသင့်လျော်စွာ ထိတွေ့စေခြင်းမရှိလျှင် မကောင်းသောအရာ မဟုတ်ပေ (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၂–၅; တောလည်ရာ ၁၈:၁၅–၁၈)။ သို့သော် နောက်ဆုံးတွင် အသက်ရှိသတ္တဝါအားလုံးသည် မသန့်ရှင်းခြင်း၏ အာဏာအောက်သို့ ရောက်ရှိကြပြီး သေခြင်း၏ နယ်ပယ်သို့ ဆင်းသက်ကြရသည်။ လူတိုင်းနှင့် အရာတိုင်း သေကြရသည် (ဒေသနာ ၉:၂–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သေခြင်း၏ အဆုံးစွန်သော အရင်းအမြစ်သည် ဘုရားသခင်မဟုတ်ဘဲ အာဇာဇေလ် ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းသည် လူသားတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်အားဖြင့် အပြစ်ရှိပြီး မသန့်ရှင်းသောအခြေအနေတွင် ရှိနေကြသဖြင့် သန့်စင်ခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစေခြင်းခံရန် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အစဉ်မပြတ် လိုအပ်ကြသည်ဟု ဖော်ပြထားပုံရသည်။ ဘုရားသခင်တည်ထောင်ထားသော အစီအစဉ်အတွင်း ဤတည်ရှိမှုဆိုင်ရာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် နည်းလမ်းများ ပါရှိသည်။

၃။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို မျှဝေပေးတော်မူသည်။ သန့်ရှင်းသောဘုရားသခင်သည် အပြစ်၊ မသန့်ရှင်းခြင်း၊ သာမန်အရာနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းတို့ လက္ခဏာရှိသော လောကအလယ်တွင် မိမိ၏ ကျိန်းဝပ်ရာကို တည်ထားတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ရွေးနုတ်ကယ်တင်တော်မူပြီး ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးထဲသို့ ဝင်ရောက်တော်မူခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို သန့်ရှင်းစေတော်မူခဲ့သည်။ အစ္စရေးသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်တော်မူသော လူမျိုးဖြစ်လာသည့်အနေနှင့် သန့်ရှင်းသောလူမျိုးဖြစ်လာပြီး၊ ထို့ကြောင့် ထူးခြားသောလူမျိုး—သန့်ရှင်းသောလူမျိုးနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်နိုင်ငံ—ဖြစ်လာသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၆)။ ဤအခြေအနေတွင် သန့်ရှင်းခြင်းဟူသည် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို မိမိ၏လူမျိုးအဖြစ် သီးခြားဖယ်ထားတော်မူခြင်းကို ဆိုလိုသည် (တရားဟောရာ ၇:၆; ၁၄:၂)။ ဤသည်မှာ ပဋိညာဉ်၏ ဆက်ဆံရေးပိုင်းဖြစ်သော်လည်း ကျင့်ဝတ်ပိုင်းလည်း ရှိသည်။ သူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ တရားစီရင်ပိုင်ခွင့်အောက်တွင် ရှိကြပြီး၊ ကိုယ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ ပဋိညာဉ်တရားကို နာခံကာ ဝတ်ပြုခြင်းအားဖြင့်လည်း သန့်ရှင်းကြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၁:၄၄၊ ၄၅; ၂၀:၆–၈၊ ၂၂–၂၆ ကိုကြည့်ပါ)။ သန့်ရှင်းခြင်းသည် ဆုကျေးဇူးတစ်ရပ်ဖြစ်သကဲ့သို့ တာဝန်တစ်ရပ်လည်း ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင် သန့်ရှင်းတော်မူသကဲ့သို့ သန့်ရှင်းရမည် (၁၉:၂)။ ကိုယ်တော်သည် လိုက်နာရမည့် စံနမူနာဖြစ်တော်မူပြီး၊ ရောင်ပြန်ဟပ်ရမည့် ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်တော်မူသည်။

အစ္စရေးအတွင်း၌လည်း ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိအမျိုးသားများကို သီးခြားဖယ်ထား၍ သီးခြားရည်ရွယ်ချက်အတွက် သန့်ရှင်းစေတော်မူခဲ့သည် (၈:၁၂၊ ၃၀; ၂၁:၈)။ ထို့အပြင် အချိန်ကာလ၏ အပိုင်းအချို့ကိုလည်း ထာဝရဘုရားက ကိုယ်တော်အား သီးခြားဝတ်ပြုရန်အတွက် သန့်ရှင်းစေတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအရာများမှာ ဥပုသ်နေ့ (၂၃:၃)၊ ပွဲတော်များကျင်းပခြင်း (၂၃:၄၊ ၇၊ ၈၊ ၃၇) နှင့် ယုဘိလီ (၂၅:၁၂) တို့ ဖြစ်သည်။ ပူဇော်သက္ကာများ (၂:၃; ၆:၁၇; ၇:၁; ၂၁:၂၁–၂၂ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့ (၂၇:၃၀)၊ အသုံးအဆောင်များ (၈:၉၊ ၁၁)၊ အဝတ်အစားများ (၁၆:၄၊ ၃၂)၊ ယဇ်ပလ္လင် (၈:၁၁၊ ၁၅; ၁၆:၁၉) နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ ပရိဘောဂများ (၈:၁၀) ကဲ့သို့သော သန့်ရှင်းသောအရာများလည်း ရှိသည်။ အထူးသဖြင့် တဲတော်သည် သန့်ရှင်းသောနေရာဖြစ်ပြီး၊ သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနတို့ ပါဝင်သော သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ အလယ်ဗဟိုဖြစ်သည် (၁၆:၂)။ ဤပုဂ္ဂိုလ်များ၊ အရာဝတ္ထုများနှင့် အချိန်ကာလများအားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် သီးခြားဖယ်ထားခဲ့ပြီး၊ ၎င်းတို့အားလုံးသည် အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းခြင်း ဝင်ရောက်ကျူးကျော်မှု၏ အန္တရာယ်ကို တန်းတူရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဘုရားသခင်တည်ထောင်ထားသော အစီအစဉ် ပျက်ယွင်းသွားသောအခါ သေခြင်းသည် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို ခြိမ်းခြောက်လာသည်။

၄။ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်ချိုးဖောက်ခြင်းများ။ ပဋိညာဉ်တရားကို နာခံခြင်းသည် တစ်နည်းအားဖြင့် လူတို့၏ဘဝ၌ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းကို ကျင့်ဝတ်ပိုင်းအရ ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တရား၏ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်း သို့မဟုတ် ထုံးတမ်းပိုင်းကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် အသက်၏နယ်ပယ်မှ ချိုးဖောက်သူကို ဖယ်ရှားရန် လိုအပ်သည့် ပြင်းထန်သောလုပ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောသူများသည် သေခြင်း၏နယ်ပယ်အတွင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို တွေ့ရှိလာကြပြီး၊ ပျက်စီးခြင်းဆီသို့ မလွဲမသွေ ဦးတည်သွားကြသည်။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုဆိုင်ရာ တရားများကို မနာခံခြင်းသည် မသန့်ရှင်းသောအခြေအနေသို့ ရောက်စေသည်။ မသန့်ရှင်းသူသည် ဘုရားသခင်၏ ကျိန်းဝပ်ရာနှင့် အခြားသူများထံမှ ကွဲကွာသွားသည်။ မသန့်ရှင်းသူများသည် အသက်ပြည့်ဝခြင်း၏ နယ်ပယ်အတွင်း မရှိဘဲ သေခြင်း၏ နယ်ပယ်၏ သြဇာနှင့် အာဏာအောက်တွင် ရှိကြသည်။ ဤအချက်ကို မသန့်ရှင်းခြင်း၏ အရင်းအမြစ်များသည် သေခြင်းနှင့် ဆက်နွှယ်နေခြင်းအားဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအရင်းအမြစ်များတွင် သေကောင်များ (တောလည်ရာ ၆:၆၊ ၇၊ ၁၁)၊ ရောဂါများ (ဝတ်ပြုရာ ၁၃; ၁၄)၊ သွေးထွက်ခြင်း (အခန်း ၁၅) နှင့် သုတ်ရည် (၁၅:၁၆; ၎င်းကို “အသက်၏မျိုးစေ့” ဟု ခေါ်နိုင်သည်) တို့ ပါဝင်သည်။ မသန့်ရှင်းခြင်းသည် သေခြင်းနယ်ပယ်နှင့် ဆက်နွှယ်ပြီး၊ နူနာစွဲသူ၏ အတွေ့အကြုံတွင် ဖော်ပြထားသကဲ့သို့ ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် အခြားသူများထံမှ ခွဲခြားခံရကြသည်။ သူတို့သည် သေခြင်း၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိကြသည်ဟု ယူဆရသည် (တောလည်ရာ ၁၂:၉–၁၂)။ ထိုသူများသည် သန့်ရှင်းသောအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဘုရားသခင်ထံမှ လုံးဝကွဲကွာခြင်းဆီသို့ ဦးတည်နေကြသည်။ ထိုသေစေနိုင်သော နယ်ပယ်မှ သူတို့ကို ဖယ်ရှားရန် တစ်စုံတစ်ရာ မပြုလုပ်လျှင် သေခြင်းသည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးပန်းတိုင် ဖြစ်လာမည်။

ပဋိညာဉ်တရား၏ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းကို မနာခံခြင်း—ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် အခြားသူများကို ဆန့်ကျင်၍ အပြစ်ပြုခြင်း—သည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မသန့်ရှင်းခြင်းကို ဖြစ်စေပြီး၊ ထိုအခြေအနေ၏ ရလဒ်မှာ ဘုရားသခင်ထံမှ ကွဲကွာခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြစ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ မသန့်ရှင်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ အပြစ်ပြုသူကို အပြစ်ရှိသည့်အခြေအနေတွင် ထားရှိသည့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးတစ်ရပ် ဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၅:၁–၂)။ “အပြစ်ကို ထမ်းရမည်”၊ “အပြစ်ကို ထမ်းရမည်” သို့မဟုတ် “တာဝန်ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရမည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟေဗြဲစကားရပ်သည် တရားဝင်ကြေညာချက်တစ်ရပ်ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ အပြစ်ပြုသူသည် မိမိပြုခဲ့သော အပြစ်အတွက် တာဝန်ရှိကြောင်းနှင့် အပြစ်ဒဏ် သို့မဟုတ် ပြစ်ဒဏ်ပေးဆောင်ရန် တာဝန်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည် (၅:၁; ၂၀:၂၀; ၂၄:၁၄၊ ၁၅; ထွက်မြောက်ရာ ၂၈:၄၂၊ ၄၃; တောလည်ရာ ၉:၁၃)။ ဤအခြေအနေ၏ အဆုံးစွန်သော ရလဒ်မှာ သေခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်သားများကို ဤအခြေအနေမှ လွတ်မြောက်စေရန် အစားထိုး၍ သေဆုံးရမည့် ယဇ်ကောင်တစ်ကောင် လိုအပ်သည်ဟူသောအချက်အားဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (ဝတ်ပြုရာ ၅:၁၊ ၅၊ ၆; ၁၇:၁၁)။

ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းသည် အပြစ် သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းခြင်း (သေခြင်း) နှင့် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူတကွ မတည်ရှိနိုင်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးကို သန့်ရှင်းစေပြီးနောက်၌ပင် သူတို့အကြား မသန့်ရှင်းခြင်း၏ ရှိနေမှုကို လုံးဝပပျောက်စေခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ အချို့သောအခြေအနေများတွင် မသန့်ရှင်းခြင်းသည် ရှောင်လွှဲမရသောအရာဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ဓမ္မတာလာခြင်းကဲ့သို့ ဖြစ်သည် (၁၅:၂၅–၂၇)။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် မိမိလူမျိုးတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြေရှင်းပေးရန်နှင့် သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားပိုင်းနှင့် ထုံးတမ်းပိုင်းဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ခိုင်မာစေ၊ ထိန်းသိမ်းစေ သို့မဟုတ် ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးရန် စနစ်တစ်ရပ်ကို တည်ထောင်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းခြင်းကို မိမိလူမျိုးများထံမှ ခွဲထုတ်ရန် ရည်ရွယ်သည့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုနှင့် အပြစ်ဖြေခြင်းဆိုင်ရာ စနစ်တစ်ရပ်ကို တည်ထောင်တော်မူခဲ့သည်။ ထိုသို့အားဖြင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောမျက်မှောက်တော်အတွင်း၊ သူတို့၏ မိတ်သဟာယအတွက် ကိုယ်တော်တည်ထောင်ထားသော အစီအစဉ်အတွင်း ဆက်လက်တည်ရှိနိုင်ကြမည် ဖြစ်သည်။

၅။ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် အပြစ်ဖြေခြင်း။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းအရ အပြစ်ဖြေခြင်းသည် ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ဆုကျေးဇူးတစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဆုကျေးဇူးအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် နောင်တရသော အပြစ်သားတို့၏ အသက်ကို ရွေးနုတ်ကယ်တင်ကာ သူတို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ပဋိညာဉ်မိတ်သဟာယအတွင်း ပြန်လည်ထားရှိပေးတော်မူသည်။ ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၁ သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ အသွေးအသုံးပြုခြင်းနှင့် အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်တို့အကြား တိုက်ရိုက်ဆက်နွှယ်မှုကို တည်ထောင်ထားသည်။ အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းခြင်းကြောင့် လူ့အသက်သည် အန္တရာယ်ကျရောက်နေပြီး ကယ်တင်ခြင်းလိုအပ်သည်ဟု ထိုကျမ်းက ယူဆထားသည်။ ထိုကယ်တင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်သည် အသွေးအားဖြင့် ပေးတော်မူခဲ့သည်။ တိရစ္ဆာန်၏အသွေး—ဆိုလိုသည်မှာ ၎င်း၏အသက် (၁၇:၁၄; ကမ္ဘာဦး ၉:၄; တရားဟောရာ ၁၂:၂၃)—သည် အပြစ်သား၏အသက်ကို ကိုယ်စားပြုရမည်ဖြစ်သည်။ မိမိ၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် အသွေး/အသက်ကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် အပြစ်သား၏အသက်အစား တိရစ္ဆာန်၏အသက်ကို လက်ခံတော်မူခဲ့သည်။

ဟေဗြဲကြိယာ kipper (“အပြစ်ဖြေခြင်းပြုသည်”) သည် လူများ သို့မဟုတ် အရာဝတ္ထုများထံမှ အပြစ် သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းခြင်းကို ဖယ်ရှားခြင်း (“သန့်စင်ခြင်းဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းကို ဆောင်ရွက်ခြင်း”) ဟူသော အယူအဆကို ဖော်ပြသည်။ လူပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် သက်ဆိုင်သည့်အခါ kipper သည် ထာဝရဘုရားနှင့် မှန်ကန်သောဆက်ဆံရေးကို အဟန့်အတားဖြစ်စေသော အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားပေးပြီး၊ ထို့ကြောင့် အပြစ်အတွက် ပြစ်ဒဏ်ပေးဆပ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆောင်သည်။ ထိုကြိယာသည် “ရွေးနုတ်ကြေး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော koper နာမ်မှ ဆင်းသက်လာဖွယ်ရှိပြီး၊ ထိုအရာက အန္တရာယ်ကျရောက်နေသော လူ၏အသက်အတွက် “ရွေးနုတ်ကြေး” ပေးခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့အကြားရှိ အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားသည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ အစားထိုးခြင်း၏ အယူအဆကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ ယဇ်ကောင်၏အသက်သည် အပြစ်သား၏အသက်အစား ရပ်တည်ပေးသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၀–၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်ကို kipper ကြိယာတွင် တွေ့ရပြီး၊ ထိုကြိယာသည် ယဇ်ကောင် (၅:၁၀၊ ၁၈; ၇:၇)၊ လက်တင်ခြင်း (၁:၄)၊ အသွေးကို အသုံးပြုခြင်း (၆:၃၀; ၈:၁၅)၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်က ယဇ်ကောင်၏အသားကို စားခြင်း (၁၀:၁၉) နှင့် အပြစ်ဖြေရာနေ့ (၁၆:၁၆၊ ၂၀) တို့နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်။ အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ဝန်ဆောင်မှုနှစ်ရပ် ပါဝင်သည်။ ထိုအရာများမှာ နေ့စဉ်ဝန်ဆောင်မှုနှင့် နှစ်စဉ်ဝန်ဆောင်မှု (အပြစ်ဖြေရာနေ့၊ အခန်း ၁၆) တို့ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကာလများအတွင်း ထုံးတမ်းအမျိုးမျိုးကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

နေ့စဉ်ဝန်ဆောင်မှုများ အတွင်း အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ထာဝရဘုရားထံ ချဉ်းကပ်၍ မိမိတို့၏ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ဖော်ပြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့အားဖြင့် ကိုယ်တော်နှင့် မိတ်သဟာယကို ခိုင်မာစေရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် တစ်ချိန်တည်းတွင် သန့်စင်ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိုလည်း ရှာဖွေရမည်ဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်တရားကို ချိုးဖောက်ခြင်းများအတွက် အစ္စရေးလူမျိုးတို့က အပြစ်ဖြေခြင်းဆိုင်ရာ ယဇ်နှစ်မျိုးကို ပူဇော်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာများမှာ အပြစ်/သန့်စင်ခြင်းပူဇော်သက္ကာ (ဝတ်ပြုရာ ၄) နှင့် အပြစ်ရှိကြောင်းဝန်ခံခြင်းပူဇော်သက္ကာ (၅:၁၄–၆:၇) တို့ဖြစ်သည်။ အပြစ်အနာအဆာမရှိသော သတ်မှတ်ထားသည့် ယဇ်ကောင်တစ်ကောင် လိုအပ်ပြီး၊ ပူဇော်သူများသည် ထိုတိရစ္ဆာန်အပေါ် မိမိတို့၏လက်ကို တင်ရမည်ဖြစ်သည်။ လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် ထိုပုဂ္ဂိုလ်များသည် ယဇ်ကောင်နှင့် မိမိတို့ကိုယ်ကို တစ်သားတည်းဖြစ်စေကြောင်း ဖော်ပြပြီး၊ မိမိတို့၏ အပြစ်/မသန့်ရှင်းခြင်းကို ထိုတိရစ္ဆာန်အပေါ်သို့ လွှဲပြောင်းပေးကြသည် (“လက်တင်ခြင်း” စာမျက်နှာ ၂၄၃ ကိုကြည့်ပါ)။ တိရစ္ဆာန်ကို သတ်ပြီးနောက် အသွေးကို ရှုပ်ထွေးသောနည်းလမ်းဖြင့် အသုံးပြုရန် လိုအပ်သည် (ထုံးတမ်းအရ အသွေးကို စီမံအသုံးပြုခြင်း)။ ထာဝရဘုရားပိုင်သော အသွေးကို ထုံးတမ်းလုပ်ငန်းစဉ်မှတစ်ဆင့် ကိုယ်တော်ထံ ပြန်လည်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအသွေးသည် အပြစ်သားများထံမှ အပြစ်/မသန့်ရှင်းခြင်းကို သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရန် ကြားခံအဖြစ် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ အခြားအရေးကြီးသော ပူဇော်သက္ကာနှစ်မျိုးလည်း ရှိသည်။ ထိုပူဇော်သက္ကာများ၏ အဓိကလုပ်ငန်းမှာ အပြစ်အတွက် ပြစ်ဒဏ်ပေးဆပ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ထိုအရာများမှာ မီးရှို့ရာပူဇော်သက္ကာ (အခန်း ၁) နှင့် မိတ်သဟာယ/ငြိမ်သက်ခြင်းပူဇော်သက္ကာ (အခန်း ၃) တို့ဖြစ်သည်။ ပူဇော်သက္ကာနှစ်မျိုးစလုံးတွင် အသွေးကို အသုံးပြုခြင်းကို ရိုးရှင်းစွာ ဆောင်ရွက်ထားပြီး၊ ထိုအချက်က ၎င်းတို့၏ အဓိကလုပ်ငန်းမှာ အပြစ်/မသန့်ရှင်းခြင်းအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မီးရှို့ရာပူဇော်သက္ကာကို လူတစ်ဦးအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းပြုရန် ပူဇော်ရမည် (၁:၄)။ မိတ်သဟာယပူဇော်သက္ကာကို အပြစ်ဖြေခြင်းအတွက် အသုံးပြုခြင်းကို ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် သီးခြားဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ ယေဇကျေလက ဤပူဇော်သက္ကာတွင်လည်း အပြစ်ဖြေခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းရှိကြောင်း ဖော်ပြသည် (ယေဇကျေလ ၄၅:၁၅၊ ၁၇)။ ထို့အပြင် ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၁ က ပူဇော်သက္ကာအားလုံး၏ အသွေးတွင် အပြစ်ဖြေခြင်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုအချက်၏ ဆိုလိုရင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ လူတို့သည် ကိုယ်တော်ရှေ့တော်သို့ လာကြသည့်အခါတိုင်း ဘုရားသခင်၏ သန့်စင်ခြင်းနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို အမြဲလိုအပ်နေကြခြင်းဖြစ်သည်။

နှစ်စဉ်ဝန်ဆောင်မှု သို့မဟုတ် အပြစ်ဖြေရာနေ့ (အခန်း ၁၆) သည် အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်၏ စက်ဝိုင်းကို အဆုံးသတ်ပေးသည်။ ထိုနေ့တွင် ဆောင်ရွက်ရမည့် ထုံးတမ်းများ၏ သီးခြားရည်ရွယ်ချက်မှာ ယခင်တစ်နှစ်တာကာလအတွင်း နေ့စဉ်ဝန်ဆောင်မှုများမှတစ်ဆင့် စုစည်းလာခဲ့သော အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အပြစ်များနှင့် မသန့်ရှင်းခြင်းများကို သန့်ရှင်းရာဌာနတော်မှ ဖယ်ရှားရန် ဖြစ်သည် (၁၆:၁၆)။ တဲတော်၏ သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနတို့အပြင် မီးရှို့ရာပူဇော်သက္ကာ၏ ယဇ်ပလ္လင်ကိုလည်း သန့်စင်၍ ပြန်လည်သန့်ရှင်းစေရမည်။ ထိုအရာများအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းပြုရမည် (၁၆:၃၃)။ ထုံးတမ်းကို ဆောင်ရွက်နေစဉ်အတွင်း အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းခြင်း၏ အမှန်တကယ်အရင်းအမြစ် (စာတန်) ကို ပုံဆောင်သဘောဖြင့် ဖော်ထုတ်၍ တာဝန်ရှိသူအဖြစ် သတ်မှတ်သည် (၁၆:၂၁–၂၂)။ အပြစ်ဖြေရာနေ့သည် တရားစီရင်ရာနေ့ ဖြစ်သည် (“အပြစ်ဖြေရာနေ့၏ ဓမ္မပညာ” စာမျက်နှာ ၂၆၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုနေ့သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပေးသောနေ့ မဟုတ်ဘဲ၊ သူတို့၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ပြည့်စုံစေသော သို့မဟုတ် အဆုံးသတ်စေသောနေ့ ဖြစ်သည်။ အချိန်ကာလတိုတစ်ခုအတွက် အစ္စရေးတွင် အပြစ်/မသန့်ရှင်းခြင်း မရှိတော့သဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းသည် အုပ်စိုးခဲ့သည်။

၆။ ခရစ်တော်၏အမှုတော်နှင့် ဝတ်ပြုရာကျမ်း။ ခရစ်ယာန်များသည် ယေဘုယျအားဖြင့် လေဝိဝိက္တဆိုင်ရာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှုများတွင် ယေရှု၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် အမြင့်ဆုံးယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်တော်မူခြင်း၏ ကြိုတင်ပုံရိပ် သို့မဟုတ် ပုံစံကို တွေ့ရှိကြသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းသည် ယေရှု၏ ယဇ်ပူဇော်၍ သေဆုံးခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြရန် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်ကို အသုံးပြုသည်။ အထူးသဖြင့် ဧဖက်ဆု ၁:၇ တွင် ခရစ်တော်သည် မိမိ၏အသွေးအားဖြင့် ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ပေးတော်မူကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အပြစ်ဖြေခြင်း၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သော ရွေးနုတ်ခြင်းသည် ယခုတွင် ခရစ်တော်၏ သေခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်လာသည်။ ဝတ်ပြုရာ ၄ တွင်ကဲ့သို့ပင် ဧဖက်ဆုကျမ်း၏ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ရွေးနုတ်ခြင်း၊ အသွေးနှင့် ဘုရားသခင်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းတို့ကို အတူတကွ ဖော်ပြထားသည်။ ပေတရုက ထိုရွေးနုတ်ခြင်းကို အပြစ်အနာအဆာမရှိသော သိုးသငယ်ဖြစ်တော်မူသော “ခရစ်တော်၏ အဖိုးထိုက်သောအသွေး” ဖြင့် ပြီးမြောက်စေခဲ့ကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြသည် (၁ ပေတရု ၁:၁၉)။ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင်က “လူသား၏သားတော်သည် အစေခံခြင်းခံရန် လာသည်မဟုတ်၊ အစေခံရန်နှင့် လူများစွာအတွက် မိမိ၏အသက်ကို ရွေးနုတ်ကြေးအဖြစ် ပေးရန် လာသည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မာကု ၁၀:၄၅)။ ယခု ရွေးနုတ်ခြင်းသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော ဆုကျေးဇူးဖြစ်သည်။ ဤအထူးကျမ်းပိုဒ်တွင် အစားထိုးခြင်း၏ အယူအဆကို “အစား၊ အစားထိုး၍” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ဂရိဝိဘတ် anti ကို အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် အတိအလင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤအရာသည် ဟေရှာယ၌ ထာဝရဘုရား၏ အစေခံ၏ အခန်းကဏ္ဍ ဖြစ်ရမည် (ဟေရှာယ ၅၃:၁၁–၁၂; “ဟေရှာယတွင် ထာဝရဘုရား၏ အစေခံ” စာမျက်နှာ ၈၈၅ ကိုကြည့်ပါ)။ အစားထိုးခြင်း၏ အယူအဆကို တိမောသေဩဝါဒပထမစောင် ၂:၆ တွင် ပို၍ပင် အားကောင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် “လူအပေါင်းတို့အတွက် ရွေးနုတ်ကြေး [antilytron၊ “အစားထိုးရွေးနုတ်ကြေး”] အဖြစ် [hyper၊ “ကိုယ်စား၊ အကျိုးအတွက်”] မိမိကိုယ်ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။” ပေါလုက ခရစ်တော်သည် “ငါတို့အတွက် ကျိန်ခြင်းခံရသောသူ” ဖြစ်လာခြင်းအားဖြင့် “တရား၏ကျိန်ခြင်းမှ ငါတို့ကို ရွေးနုတ်တော်မူသည်” ဟု ထပ်မံဖော်ပြသည် (ဂလာတိ ၃:၁၃)။ ကိုယ်တော်သည် ငါတို့ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည့်အရာ—ကျိန်ခြင်း—ကို မိမိအပေါ်သို့ ယူတင်တော်မူပြီး၊ ထိုအရာမှ ငါတို့ကို လွတ်မြောက်စေတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ငါတို့၏နေရာနှင့် ငါတို့၏သေခြင်းကို ယူတော်မူသည်။ နောင်တရသော အပြစ်သားများအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်၍ သေခြင်းအားဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အခြားမည်သည့်ယဇ်ပူဇော်သက္ကာမျှ မလိုအပ်တော့ပါ။ အကြောင်းမှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းရှိ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာတိုင်းက ကြိုတင်ညွှန်ပြခဲ့သည့်အရာများ—ရွေးနုတ်ခြင်း၊ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၊ အပြစ်လွှတ်ခြင်း၊ သန့်စင်ခြင်း—ကို ကိုယ်တော် ပြီးမြောက်စေတော်မူခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၇:၂၇; ၉:၁၄၊ ၂၆၊ ၂၈; ၁၀:၅–၁၄)။

ခရစ်တော်သည် ယခု ယုံကြည်သူများအတွက် ခမည်းတော်ရှေ့၌ အမြင့်ဆုံးယဇ်ပုရောဟိတ် ဖြစ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ထံ ကိုယ်တော်အားဖြင့် ချဉ်းကပ်လာသူများကို ထာဝရနှင့် အပြည့်အဝ (pantelēs) ကယ်တင်နိုင်တော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် ကြားဝင်တောင်းပန်ရန် အသက်ရှင်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၇:၂၅; ရောမ ၈:၃၄; တိမောသေဩဝါဒပထမစောင် ၂:၅; ၁ ယောဟန် ၂:၁–၂ တို့နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တွင် မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တွင် အမှုတော်ဆောင်ရွက်တော်မူသည် (ဟေဗြဲ ၈:၁၊ ၂၊ ၅; ၉:၁၂၊ ၂၄; ၁၀:၁၉၊ ၂၀; ဗျာဒိတ် ၁၁:၁၉; ၁၄:၁၇; ၁၅:၅; ဆာလံကျမ်း၏ နိဒါန်းကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ကိုယ်တော်သည် တပည့်တော်များအတွက် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ခမည်းတော်ထံ တောင်းခံခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ကောင်းကင်တက်ကြွပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဆိုင်ရာ ကြားဝင်ဆောင်ရွက်မှုကို စတင်တော်မူခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၄:၁၆၊ ၂၆; ၁၅:၂၆; တမန်တော် ၁:၄–၅)၊ ထိုတောင်းခံချက်ကို ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၃၃)။ မြေကြီးပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ နေ့စဉ်ဝန်ဆောင်မှုများ၏ ပုံစံဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းကို ပြည့်စုံစေခြင်းအနေဖြင့် ခရစ်တော်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်၌ ပူဇော်သက္ကာပြု၍ ကယ်တင်တော်မူခြင်းမှ ရရှိသည့် အကျိုးကျေးဇူးအားလုံးကို မိမိလူမျိုးတို့အပေါ် အသုံးချ၍ သူတို့၏ အပြစ်လွှတ်ခြင်း၊ သန့်စင်ခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစေခြင်းအတွက် ကြားဝင်တောင်းပန်တော်မူသည်။ အပြစ်ဖြေရာနေ့၏ ပုံစံဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်သည် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ငန်း ပြည့်စုံပြီးမြောက်ခြင်းတွင်၊ ကိုယ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းမတိုင်မီနှင့် ထိုအချိန်တွင် ပြည့်စုံရမည်ဖြစ်သည် (ဒံယေလ ၈:၁၃–၁၄; ဟေဗြဲ ၉:၂၃–၂၈; ဗျာဒိတ် ၁၁:၁၉)။ အပြစ်ဖြေရာနေ့၏ ထုံးတမ်းသည် တရားစီရင်ရာနေ့ဖြစ်ပြီး၊ စကြဝဠာကြီးသည် အပြစ်နှင့်သေခြင်း (မသန့်ရှင်းခြင်း) ၏ ညစ်ညမ်းမှုမှ လုံးဝလွတ်မြောက်မည့်နေ့ ရောက်လာမည်ကို ကြေညာခဲ့သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်း အောင်မြင်မည့်အချိန်ကို ကြိုတင်မျှော်မှန်းထားသည် (ဥပမာ၊ ဇာခရိ ၁၄:၂၀)။ ထိုနည်းတူ ခရစ်ယာန်များသည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၌ ခမည်းတော်ရှေ့တွင် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော် ပြီးဆုံးသည့်အခါ ကိုယ်တော်၏ ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ငန်း ပြည့်စုံပြီးမြောက်လာမည့်အချိန်ကို မျှော်လင့်စောင့်စားကြသည် (ဒံယေလ ၈:၁၄; ဟေဗြဲ ၉:၂၃ ကိုကြည့်ပါ)။

စာပေဆိုင်ရာ ထူးခြားချက်များ။ လေဝိဝိက္တတွင် အရေးကြီးသော စာပေဆိုင်ရာ ထူးခြားချက် လေးရပ်ရှိသည်။ ထိုအရာများမှာ ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်များ၊ စာပေဖွဲ့စည်းပုံ၊ ထုံးတမ်းများ၏ ဖော်ပြချက်များနှင့် ဇာတ်ကြောင်းများ ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းသည် အဓိကအားဖြင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ ဝန်ဆောင်မှုများနှင့် သန့်ရှင်းသောအသိုင်းအဝိုင်းအဖြစ် မိမိတို့၏ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ တာဝန်များနှင့်ပတ်သက်၍ လူများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များအား သွန်သင်ရန် မောရှေအား ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အချို့သောအခြေအနေများတွင် ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား သီးသန့်ညွှန်ကြားချက်များ ပေးတော်မူသည် (၅:၁၄; ၆:၁; ၆:၁၉; ၈:၁; ၁၄:၁; ၂၃:၂၆; ၂၄:၁၃) သို့မဟုတ် အာရုန်အား ပေးတော်မူသည် (၁၀:၈)။ ထို့အပြင် မောရှေနှင့် အာရုန်တို့အား အတူတကွ မိန့်တော်မူသည် (၁၁:၁; ၁၃:၁; ၁၄:၃၃; ၁၅:၁)။ အများအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မောရှေအား မိန့်တော်မူပြီး အာရုန်အတွက် ညွှန်ကြားချက်များ (၁၆:၁; ၂၁:၁၆; ၂၂:၁)၊ အာရုန်နှင့် သူ၏သားများအတွက် ညွှန်ကြားချက်များ (၆:၈၊ ၂၄; ၂၁:၁) နှင့် အစ္စရေးလူမျိုးအားလုံးအတွက် ညွှန်ကြားချက်များ (၁:၁; ၄:၁; ၇:၂၂၊ ၂၈; ၁၂:၁; ၁၅:၁; ၁၇:၁; ၁၈:၁; ၁၉:၁; ၂၀:၁; ၂၂:၁၇; ၂၃:၁၊ ၂၃၊ ၃၃; ၂၄:၁; ၂၅; ၂၇:၁) ပေးတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်များ မဟုတ်သော တစ်ခုတည်းသော အပိုင်းများမှာ ဇာတ်ကြောင်းများ ဖြစ်သည်။ ဤစာပေဆိုင်ရာ ထူးခြားချက်သည် ဤကျမ်း၏ ဘုရားသခင်ထံမှ ဆင်းသက်လာသော မူလဇာစ်မြစ်ကို အထူးသဖြင့် အလေးပေးဖော်ပြပြီး၊ ထိုကျမ်း၏ အာဏာတည်မှုသဘောကို လုံးဝရှင်းလင်းစေသည်။

ယေဘုယျအားဖြင့် လေဝိဝိက္တသည် ကောင်းစွာဖွဲ့စည်းထားသည်။ အစတွင် ထာဝရဘုရားက မောရှေအား မိန့်တော်မူ၍ အစ္စရေးလူမျိုးအတွက် ညွှန်ကြားချက်များ ပေးတော်မူသည် (၁:၁–၂)။ အဆုံးတွင်လည်း ထိုကျမ်းသည် သိနာတောင်ပေါ်တွင် ထာဝရဘုရားက အစ္စရေးအား ပေးတော်မူသော ညွှန်ကြားချက်များ ပါဝင်ကြောင်း အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြချက်ဖြင့် ပိတ်ထားသည် (၂၇:၃၄)။ ဤကျမ်းသည် စာပေဆိုင်ရာ တစ်ခုတည်းသော ယူနစ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပင်တကျု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် တည်ရှိပြီး၊ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ကျမ်းနှစ်ကျမ်းစီဖြင့် ဝန်းရံထားသည်။ ကမ္ဘာဦး/ထွက်မြောက်ရာ—လေဝိဝိက္တ—တောလည်ရာ/တရားဟောရာ ဖြစ်သည်။ မောရှေ၏ကျမ်း ငါးကျမ်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် အပြစ်ဖြေခြင်းဟူသော အရေးကြီးသည့် အကြောင်းအရာများကို ထားရှိထားသည်။ လေဝိဝိက္တကိုယ်တိုင်၏ အလယ်ဗဟိုတွင် အပြစ်ဖြေရာနေ့အကြောင်း အခန်း (အခန်း ၁၆) ရှိပြီး၊ ဤနေရာတွင် ထားရှိခြင်းသည် ၎င်း၏ အရေးပါမှုကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ ကျမ်း၏အခန်းများ ဖွဲ့စည်းပုံကို အောက်ပါအတိုင်း ဖော်ပြနိုင်သည်။

က လူများနှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်နှင့် သက်ဆိုင်သော ပညတ်များ (၁–၇)
ခ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့နှင့် သက်ဆိုင်သော ပညတ်များ (၈–၁၀)
ဂ တစ်ဦးချင်းပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သက်ဆိုင်သော ပညတ်များ (၁၁–၁၅)
ဃ အပြစ်ဖြေရာနေ့ (၁၆)
ဂ′ တစ်ဦးချင်းပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သက်ဆိုင်သော ပညတ်များ (၁၇–၂၀)
ခ′ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့နှင့် သက်ဆိုင်သော ပညတ်များ (၂၁–၂၂)
က′ လူများနှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်နှင့် သက်ဆိုင်သော ပညတ်များ (၂၃–၂၇)

လေဝိဝိက္တတွင် ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ ပညတ်များနှင့် ဇာတ်ကြောင်းအနည်းငယ် ပါဝင်သည်။ ဇာတ်ကြောင်းများတွင် အာရုန်နှင့် သူ၏သားများအား ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း (အခန်း ၈–၉)၊ နာဒပ်နှင့် အဘိဟုတို့၏ အဖြစ်အပျက် (၁၀:၁–၇)၊ မောရှေနှင့် ဧလာဇာနှင့် ဣသမာတို့အကြား ဖြစ်ပျက်သည့်အဖြစ်အပျက် (၁၀:၁၂–၂၀) နှင့် ဘုရားသခင်ကို ပြစ်မှားစော်ကားသူ၏ မှတ်တမ်း (၂၄:၁၀–၁၄) တို့ ပါဝင်သည်။ ဤဇာတ်လမ်းများသည် ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ ပညတ်အချို့ကို နားလည်သဘောပေါက်ရန် အထောက်အကူပြုသည့် ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ပေးပြီး၊ အချို့အခြေအနေများတွင် ပညတ်အသစ်များ ချမှတ်ဖွဲ့စည်းရန် ဦးတည်စေသည်။

ဤကျမ်း၏ အများစုသည် ထုံးတမ်းများနှင့် ၎င်းတို့ကို မှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်ခြင်းအကြောင်း ဖြစ်သည်။ လေဝိဝိက္တတွင် ထုံးတမ်းတစ်ရပ်သည် အခြေခံအားဖြင့် ဘုရားသခင်၊ တစ်ဦးချင်းပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အသိုင်းအဝိုင်းတို့အကြား ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မာစေရန် သို့မဟုတ် ပြန်လည်တည်ဆောက်/အသစ်ပြုပြင်ရန် ရည်ရွယ်သော ဝတ်ပြုခြင်းဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ သန့်စင်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ၎င်းသည် သတ်မှတ်ထားသော နေရာ တစ်ခုတွင် (အဓိကအားဖြင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ အပြင်ဝင်း သို့မဟုတ် ၎င်းအတွင်း)၊ သတ်မှတ်ထားသော အချိန်ကာလ တစ်ခုတွင် (နေ့စဉ်၊ ပွဲတော်များအတွင်း၊ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်) နှင့် သတ်မှတ်ထားသော ညွှန်ကြားချက်များ အတိုင်း (ပူဇော်သက္ကာကို ထာဝရဘုရားထံ ယူဆောင်လာခြင်း၊ လက်တင်ခြင်း၊ သတ်ခြင်း စသည်တို့) ဆောင်ရွက်ရသော လုပ်ဆောင်ချက် တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ထုံးတမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သီးခြား အခြေအနေ တစ်ခုတွင် (အပြစ်ပြုပြီးနောက်၊ ဆုတောင်းခြင်းကို အဖြေရရှိပြီးနောက်၊ ကောင်းချီးခံစားရပြီးနောက် စသည်တို့) ပြောင်းလဲမှု တစ်ရပ် (အပြစ်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သန့်စင်ခြင်းကဲ့သို့) ကို ဖြစ်ပေါ်စေရန် သို့မဟုတ် တစ်ဦးချင်း သို့မဟုတ် အသိုင်းအဝိုင်း၏ ခံစားချက်/ယုံကြည်ချက်များ (ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း) ကို ဖော်ပြရန် ဖြစ်သည်။

ခရစ်ယာန်တို့၏ သခင်ဘုရား၏ ညစာပွဲသည် ထုံးတမ်းများ မည်သို့လုပ်ဆောင်သည်ကို ဖော်ပြသည့် ဥပမာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ရှေးရိုးစွဲခရစ်ယာန်များစွာသည် သုံးလလျှင် တစ်ကြိမ် (အချိန်) ဘုရားကျောင်းအတွင်း (နေရာ) စုဝေး၍ မုန့်နှင့် စပျစ်သီးဖျော်ရည် (လုပ်ဆောင်ချက်) ကို သုံးဆောင်ကြသည်။ ဤအရာကို ရိုသေလေးစားစွာ ဆောင်ရွက်ကြပြီး (သတ်မှတ်ထားသော ညွှန်ကြားချက်များ ကို လိုက်နာခြင်း)၊ ထမြောက်ရှင်သန်တော်မူသော သခင်ဘုရားနှင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး၏ တစ်လုံးတစ်ဝတည်းဖြစ်ခြင်းကို တစ်ဦးချင်းနှင့် အစုအဖွဲ့အနေဖြင့် ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည် (ဘာသာရေးယုံကြည်ချက်များကို ဖော်ပြခြင်း)။ ပါဝင်သူများသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ပြန်လည်သစ်လွင်ခြင်းကို ရှာဖွေကြသည် (ပြောင်းလဲမှု)၊ ထိုအရာကိုလည်း သခင်ဘုရားအား နာခံခြင်းဖြင့် ပြုလုပ်ကြသည် (သီးခြား အခြေအနေ)။

ထုံးတမ်းများကို ရံဖန်ရံခါ ထုံးတမ်းလုပ်ဆောင်ချက် မြောက်မြားစွာကို ပေါင်းစပ်ခြင်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဥပမာအားဖြင့် အပြစ်ဖြေရာနေ့သည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို သန့်စင်ရန် ရည်ရွယ်သည့် ထုံးတမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤထုံးတမ်းကို ထုံးတမ်းလုပ်ဆောင်ချက် အများအပြားဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အမြင့်ဆုံးယဇ်ပုရောဟိတ်အတွက် သန့်စင်ခြင်းထုံးတမ်းတစ်ရပ်၊ မီးရှို့ရာပူဇော်သက္ကာ၏ ယဇ်ပလ္လင်အတွက် အခြားသန့်စင်ခြင်းထုံးတမ်းတစ်ရပ်နှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် အလွန်သန့်ရှင်းရာဌာနအတွက် နောက်ထပ်သန့်စင်ခြင်းထုံးတမ်းများ ပါဝင်သည်။ ဤထုံးတမ်းလုပ်ဆောင်ချက်များကို ပေါင်းစပ်ခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ဖြေရာနေ့၏ ထုံးတမ်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထုံးတမ်းလုပ်ဆောင်ချက်များတွင် သင်္ကေတဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ အသွေးဖြန်းခြင်းထုံးတမ်းသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို သန့်စင်၍ သန့်ရှင်းစေခြင်းခံနေရကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ဖော်ပြသည် (၁၆:၁၈–၁၉)။ ထုံးတမ်းလုပ်ဆောင်ချက်တစ်ရပ်၏ သင်္ကေတဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်သည် အမြဲတမ်း ရှင်းလင်းနေခြင်း မရှိပါ။ ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ရန် အကြောင်းအရာ၊ ထုံးတမ်း၏ သဘောသဘာဝနှင့် အပြိုင်ကျမ်းပိုဒ်များကို ဆန်းစစ်ရမည်။