အခန်းကြီး - (၁ - ၂)

 

၁:၁–၇:၃၈

သန့်ရှင်းခြင်းကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း

ဝတ်ပြုရာကျမ်း၏ ပထမဆုံး အဓိကအပိုင်းသည် ပညတ္တိကျမ်းငါးစောင်၏ ဇာတ်ကြောင်းစီးဆင်းမှုအတွင်း ဤကျမ်းကို နေရာချထားပေးသည့် အကျဉ်းချုပ်နိဒါန်းဖြင့် စတင်ထားသည် (၁:၁–၂က)။ ဤအပိုင်းတွင် ထာဝရဘုရားနှင့် လူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မာစေရန် သို့မဟုတ် ထိန်းသိမ်းထားရန် ရည်ရွယ်သည့် ယဇ်များနှင့် ပူဇော်သက္ကာများအားဖြင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော လူတို့အတွက် ညွှန်ကြားချက်များ ပါဝင်သည် (၁:၂ခ–၃:၁၇)။ ထာဝရဘုရားနှင့် ပျက်စီးသွားသော ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် လိုအပ်သော အပြစ်ဖြေရာယဇ်များနှင့် ပတ်သက်သည့် လမ်းညွှန်ချက်များလည်း ပါဝင်သည် (၄:၁–၆:၇)။ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူတို့က မှန်ကန်စွာ ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ထပ်မံညွှန်ကြားထားသည် (၆:၈–၇:၃၆)။ ဤအပိုင်းသည် အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၇:၃၇–၃၈)။ ဤကျမ်း၏ ပထမဆုံးတာဝန်မှာ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်ကို တည်ထောင်ပေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစနစ်အားဖြင့် ထာဝရဘုရားတည်ထောင်ထားသော အစီအစဉ်ကို ခိုင်မာစေခြင်း၊ ထိန်းသိမ်းထားခြင်းနှင့် ပျက်စီးသွားပါက ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်နိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ ဤစနစ်နှင့် ဆက်စပ်သော လုပ်ဆောင်မှုများအားလုံးသည် မိမိ၏လူမျိုးအလယ်တွင် ကိန်းဝပ်တော်မူသော ဣသရေလအမျိုး၏ သန့်ရှင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ ပြုလုပ်ကြသည်။

၁:၁–၃:၁၇

ဆန္ဒအလျောက် ပူဇော်သက္ကာများ

ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်သည် မီးရှို့ရာယဇ် (အခန်း ၁)၊ ဘောဇဉ်ပူဇော်သက္ကာ (အခန်း ၂) နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း/မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း ပူဇော်သက္ကာများ (အခန်း ၃) နှင့် ပတ်သက်သော ညွှန်ကြားချက်များဖြင့် စတင်သည်။ ဤပူဇော်သက္ကာများသည် ဆန္ဒအလျောက် ပူဇော်သည့် ပူဇော်သက္ကာများဖြစ်သဖြင့်၊ မိမိတို့အား ပေးသနားတော်မူသော ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတို့ဖြင့် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုလိုသည့် လူတို့၏ ဆန္ဒကို ဖော်ပြကြသည်။ ဤပူဇော်သက္ကာများကို ယူဆောင်လာခြင်းသည် ပဋိညာဉ်တော်၏ ဘုရားသခင်နှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းကိုလည်းကောင်း၊ အခြားသူများနှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းကိုလည်းကောင်း ခံစားလိုသည့် ပူဇော်သူ၏ ဆန္ဒကို ဖော်ပြသည်။

၁:၁–၂က။ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေသူအဖြစ် မောရှေ။ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တွင် ကိန်းဝပ်ရန် သိနာတောင်မှ ဆင်းသက်လာတော်မူသော ထာဝရဘုရား (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၄၀:၃၄–၃၈) သည် ယခုအခါ တွေ့ဆုံရာတဲတော်/တဲမှ မောရှေအား မိန့်တော်မူသည်။ အရေးကြီးသော အယူအဆနှစ်ရပ်ကို ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ပထမအချက်မှာ တဲတော်သည် မူလအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကိန်းဝပ်ရာနေရာဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာသို့ ကိုယ်တော်၏လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဝတ်ပြုရန် လာကြမည်ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၆:၁၁၊ ၁၂၊ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၅:၈; ၂၉:၄၅၊ ၄၆; ဆာလံကျမ်း ၁၃၂:၇)။ ကိုယ်တော်သည် ထူးခြားသောနည်းလမ်းဖြင့် သူတို့ထံ ချဉ်းကပ်နိုင်သောအဖြစ် ရှိတော်မူလာခဲ့သည် (တရားဟောရာကျမ်း ၄:၇)။ ဒုတိယအချက်မှာ တဲတော်သည် ဘုရားသခင်က မောရှေအား မိန့်တော်မူသည့်နေရာဖြစ်ပြီး၊ ဣသရေလလူတို့ထံ ပြန်လည်ပြောကြားရန် ညွှန်ကြားချက်များကို ပေးတော်မူသည့်နေရာဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂; ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၅:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ တမန်တော်ဖြစ်ပြီး၊ သန့်ရှင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်နှင့် အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းမှုကြောင့် ပျက်စီးနေသော လူသားတို့ကြားတွင် ကြားဝင်ဖျန်ဖြေသူ ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်ကိုယ်တိုင်၌လည်း ကြားဝင်ဖျန်ဖြေခြင်းဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍရှိသည်။ ထိုစနစ်အားဖြင့် ဣသရေလလူတို့သည် မိမိတို့၏ အတွင်းစိတ်ခံစားချက်များနှင့် လိုအပ်ချက်များကို ထာဝရဘုရားထံ ဖော်ပြကြပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ရှာဖွေကြသည်။ လူတို့နှင့် သူတို့၏ဘုရားသခင်ကြားတွင် ထပ်ဆင့် ဆုတောင်းတောင်းခံပေးခြင်းပုံစံတစ်ရပ်ကို ပံ့ပိုးပေးရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၈–၉)။ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆသည် ခရစ်တော်၏ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေခြင်းကို ပုံဆောင်သည့်အနေဖြင့် ဝတ်ပြုရာကျမ်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် တွေ့ရသည်။ ဤနောက်ဆုံးကာလများတွင် ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်တော်မူပြီး၊ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၌ ခမည်းတော်ရှေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြားဝင်ဖျန်ဖြေသူအဖြစ် ကိုယ်တော်ကို ခန့်ထားတော်မူသည် (ဟေဗြဲ ၁:၂; ၇:၂၅; ၈:၆; ၉:၁၅; ၁၂:၂၄)။

၁:၂ခ–၁၇။ မီးရှို့ရာယဇ်။ မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် ပတ်သက်သော ညွှန်ကြားချက်များ (ဟေဗြဲဘာသာ ‘olah၊ “တက်သွားသော/မြင့်တက်သော ပူဇော်သက္ကာ”၊ ဂရိဘာသာ holokautōma၊ ထိုမှ “holocaust” ဟူသော စကားလုံး ပေါ်ပေါက်လာသည်) ကို ယဇ်ကောင်အမျိုးအစားအလိုက် စီစဉ်ထားသည်။ နွားစုမှ တိရစ္ဆာန်များ (အခန်းငယ် ၃–၉)၊ သိုးစုမှ တိရစ္ဆာန်များ (အခန်းငယ် ၁၀–၁၃) နှင့် ငှက်များ (အခန်းငယ် ၁၄–၁၇) ဖြစ်သည်။ တိရစ္ဆာန်များကို ထာဝရဘုရားထံ ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ယူဆောင်လာရမည်ဟူသော ဖော်ပြချက်ဖြင့် တိကျသော ညွှန်ကြားချက်များကို မပေးမီ ဦးစွာ ဖော်ပြထားသည်။ (qorban၊ ထာဝရဘုရားထံ “အနီးသို့ ယူဆောင်လာသောအရာ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး တိရစ္ဆာန်နှင့် တိရစ္ဆာန်မဟုတ်သော ပူဇော်သက္ကာများကို ရည်ညွှန်းသည်။) ယဇ်ကောင်သည် နွားစု သို့မဟုတ် သိုးစုမှ ဖြစ်ရမည် (တောရိုင်းတိရစ္ဆာန် မဖြစ်ရ)၊ အပြစ်အနာအဆာ သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာချို့ယွင်းချက် မရှိဘဲ ကျန်းမာကောင်းမွန်ရမည် (အခန်းငယ် ၃; ၂၂:၂၀–၂၅; မာလခိ ၁:၈–၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူတို့ထံမှ ကိုယ်ကျင့်တရားနှင့် ဝိညာဉ်ရေးအရ မျှော်လင့်ထားသောအရာသည် ယဇ်ကောင်၌ ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ အမှန်တရားတစ်ရပ် ဖြစ်ရမည် (တရားဟောရာကျမ်း ၁၈:၁၃)။ မည်သူမဆို (အခန်းငယ် ၂; ဟေဗြဲ ’adam၊ “လူတစ်ဦး” ဟူ၍ ယေဘုယျသဘောဖြင့် အသုံးပြုသည်) မီးရှို့ရာယဇ်ကို ယူဆောင်လာနိုင်သော်လည်း နွားစုမှ ဖြစ်ပါက အထီးဖြစ်ရမည်—ဈေးကြီးသော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သဖြင့် ထာဝရဘုရားထံ မိမိ၏ အကောင်းဆုံးအရာကို ပေးလိုသည့်သူ၏ ဆန္ဒကို ပြသသည်။ အခမ်းအနားကို ထာဝရဘုရား၏ ရှေ့တော်၌ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ဝင်းဝင်ပေါက်ကြားရှိ နေရာ၌ ပြုလုပ်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး သာမန်ဣသရေလလူတို့အတွက် ချဉ်းကပ်နိုင်သောနေရာဖြစ်ကာ သူတို့အား ခွင့်လွှတ်ခြင်းပေးရန်နှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုခြင်းတို့ကို ဖော်ပြခြင်းအား လက်ခံရန် ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၄၃:၄)။ သူတို့သည် ထာဝရဘုရားထံ အနီးဆုံး ချဉ်းကပ်နိုင်သည့်နေရာမှာ ယဇ်ပလ္လင်အထိသာ ဖြစ်သည်။ မီးရှို့ရာယဇ်သည် ဆန္ဒအလျောက် ပူဇော်ရမည်ဖြစ်ပြီး ယဇ်ပူဇော်ရသည့် အခါသမယသည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းတို့၏ အခါသမယဖြစ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ ကတိသစ္စာပြုခြင်းကို ဖြည့်ဆည်းပြီးနောက် ယူဆောင်လာရမည့် ကတိသစ္စာပြုရာ ပူဇော်သက္ကာလည်း ဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၂:၁၈)။

အခမ်းအနားတွင် သတ်မှတ်ထားသော တိကျသည့် ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း ပူဇော်သူနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့ ပါဝင်ဆောင်ရွက်ရန် လိုအပ်သည်။ ဝတ်ပြုသူတို့သည် ယဇ်ကောင်၏ ခေါင်းပေါ်တွင် မိမိတို့၏ လက်များကို ခိုင်မြဲစွာ တင်ထားရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုယဇ်ကောင်ကို လက်ခံတော်မူရန်နှင့် သူတို့အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်း ပြုလုပ်ပေးရန် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၄; “အပြစ်ဖြေခြင်းပြုသည်” ဟူသော ကြိယာနှင့် ပတ်သက်၍ ဝတ်ပြုရာကျမ်း၏ နိဒါန်းရှိ ဓမ္မဗေဒဆိုင်ရာ အပိုင်းကို ကြည့်ပါ)။ ပူဇော်သူနှင့် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကြားတွင် နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ရပ်ကို တည်ဆောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရဘုရားက ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံတော်မူသောအခါ ပူဇော်သူကိုလည်း လက်ခံတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်အထိ ဖြစ်ရမည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၇:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ; “လက်တင်ခြင်း” ကို စာမျက်နှာ ၂၄၃ တွင် ကြည့်ပါ)။ မီးရှို့ရာယဇ်သည် လူသားတို့သည် မူလအားဖြင့် သန့်ရှင်းသူများ မဟုတ်ကြဟူသော ယူဆချက်ပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတို့ကို ဖော်ပြရန်အတွက်ပင် ထာဝရဘုရားထံ ချဉ်းကပ်သောအခါ ခွင့်လွှတ်ခြင်း လိုအပ်ကြသည်။

ထို့နောက် ပူဇော်သူသည် ယဇ်ကောင်ကို သတ်ရမည်။ shakhat (“သတ်သည်”) ဟူသော ကြိယာသည် နာကျင်မှုကို လျှော့ချရန်နှင့် တိရစ္ဆာန်၏ သွေးများထွက်ပြီး သေဆုံးစေရန် လည်ချောင်းကို ဖြတ်၍ သတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သွေးကို စုယူ၍ ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်၏ ဘေးနှစ်ဖက်ပတ်လည်တွင် ဖြန်းရမည် သို့မဟုတ် ပက်ရမည် (ဟေဗြဲ zaraq၊ “ပစ်သည်၊ ပစ်ချသည်”) (အခန်းငယ် ၅)။ ထို့နောက် ဝတ်ပြုသူသည် တိရစ္ဆာန်၏ အရေခွံကို ခွာပြီး အပိုင်းပိုင်းဖြတ်ကာ ၎င်း၏ အတွင်းအင်္ဂါများနှင့် ခြေထောက်များကို ရေဖြင့် ဆေးကြောရမည် (အခန်းငယ် ၆၊ ၉)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယဇ်ပူဇော်ရန် ယဇ်ပလ္လင်ကို ပြင်ဆင်ပြီးနောက် အရာအားလုံးကို ထိုပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ကာ ပူဇော်သက္ကာကို မီးရှို့ရမည် (အခန်းငယ် ၇–၉)။ မီးရှို့ခြင်းအားဖြင့် ပူဇော်သက္ကာကို ထာဝရဘုရားထံ အပြီးအပိုင် ပေးအပ်လိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပြန်လည်ရယူ၍ မရတော့ပေ။ ဤယဇ်သည် ဣသရေလလူတို့၏ အရေးပါဆုံးသော ပူဇော်သက္ကာများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ၎င်း၏ အားလုံးကို ထာဝရဘုရားထံ ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ပူဇော်သူသည် ဝတ်ပြုခြင်းလုပ်ရပ်အားဖြင့် အရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံလိုသည့် ဆန္ဒကို ဖော်ပြသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

ဤအပိုင်းသည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြသည့် စကားဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ၎င်းသည် မီးရှို့ရာယဇ်ဖြစ်ပြီး ’isheh ဖြစ်သည်။ ထိုစကားလုံးကို ပုံမှန်အားဖြင့် “မီးဖြင့်ပြုလုပ်သော ပူဇော်သက္ကာ” သို့မဟုတ် “မီးပူဇော်သက္ကာ” ဟု ပြန်ဆိုကြသော်လည်း၊ “လက်ဆောင်” သို့မဟုတ် “အစားအစာလက်ဆောင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ စပျစ်ရည်ပူဇော်သက္ကာ (တောလည်ရာကျမ်း ၁၅:၁၀) နှင့် ရှေ့တော်မုန့် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၄:၇၊ ၉) ကိုလည်း ’isheh ဟု ခေါ်သော်လည်း ထိုအရာတို့၏ မည်သည့်အစိတ်အပိုင်းကိုမျှ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ခြင်းမပြုသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မီးရှို့ရာယဇ်ကို ထာဝရဘုရားအတွက် မွှေးကြိုင်သော သို့မဟုတ် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဟုလည်း ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၉)။ ဤနောက်ဆုံးစကားစုသည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို ထာဝရဘုရား နှစ်သက်တော်မူသည်၊ ကိုယ်တော်အဖို့ သာယာဖွယ်ဖြစ်သည်၊ သို့မဟုတ် ၎င်း၏ “အနံ့” အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အမျက်ဒေါသကို ငြိမ်းစေသည်/သက်သာစေသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သည် (ဥပမာ၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၈:၂၁; ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၉:၁၈; ကောရိန္သုဩဝါဒစာဒုတိယစောင် ၂:၁၅; ဧဖက်ဩဝါဒစာ ၅:၂)။ ဤအယူအဆများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အပြန်အလှန် ဖယ်ထုတ်နေခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ “အနံ့ကို ရှူတော်မူသောအခါ” ကိုယ်တော်သည် ဝတ်ပြုသူများကို လက်ခံတော်မူကြောင်းကို ဖော်ပြရန် ရွေးချယ်တော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မိမိ၏အမျက်ဒေါသ သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်း မဟုတ်ပါ (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၆:၃၁)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့် သဟဇာတဖြစ်ပြီး ငြိမ်သက်သော ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။

ယဇ်ပူဇော်သက္ကာသည် သိုးစုမှ ဖြစ်ပါက (အခန်းငယ် ၁၀–၁၃)၊ ယဇ်ကောင်သည် အပြစ်အနာအဆာ သို့မဟုတ် ချို့ယွင်းချက်မရှိသော အထီးဖြစ်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ညွှန်ကြားချက်များကို သိသိသာသာ အတိုချုံးထားပြီး၊ ယခင်အခန်းငယ်များတွင် အသုံးပြုခဲ့သည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းအတိုင်းပင် ဆောင်ရွက်ရမည်ဟု ဖော်ပြသည်။ တိရစ္ဆာန်ကို ယဇ်ပလ္လင်၏ မြောက်ဘက်ခြမ်းတွင် သတ်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ထိုနေရာသည် မီးရှို့ရာယဇ်များအားလုံးကို သတ်သည့်နေရာ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ဤအပိုင်းသည် အခမ်းအနား၏ နောက်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ၎င်းသည် မီးရှို့ရာယဇ်၊ လက်ဆောင်၊ ထာဝရဘုရားအတွက် မွှေးကြိုင်သော သို့မဟုတ် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၃; အခန်းငယ် ၉ ကို ကြည့်ပါ)။

ဆင်းရဲသားများသည် ချိုးငှက်များ သို့မဟုတ် ချိုးငှက်ငယ်များကို ပူဇော်နိုင်ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၇)။ မီးရှို့ရာယဇ်၏ အကျိုးကျေးဇူးများမှ မည်သူ့ကိုမျှ ဖယ်ထုတ်ထားခြင်း မရှိရ။ ဤအခြေအနေတွင် ယဇ်ကောင်သည် ငှက်ဖြစ်သောကြောင့် အထူးညွှန်ကြားချက်များကို ပေးထားသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ငှက်၏ ခေါင်းကို လိမ်ချိုးပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ရမည်။ ထို့နောက် ၎င်း၏ သွေးကို ယဇ်ပလ္လင်ဘေးတွင် စီးထွက်စေရမည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ထို့အပြင် ၎င်း၏ လည်ချောင်းအိတ်နှင့် အမွေးများကို ဖယ်ရှားပြီး ပြာများရှိသည့် အရှေ့ဘက်ခြမ်းတွင် ထားရမည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤအရာများကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မတင်ရ။ နောက်ဆုံးတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ငှက်ကို နှစ်ပိုင်းမခွဲဘဲ ခွဲဖွင့်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ရမည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ ငှက်များကို မီးရှို့ရာယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အခြားအမျိုးအစားနှစ်မျိုး၏ အခြေအနေများကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။

ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် မီးရှို့ရာယဇ်သည် အပြစ်အနာအဆာမရှိသော ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၌ ပြည့်စုံလာသည် (ပေတရုဩဝါဒစာပထမစောင် ၁:၁၉)။ ယေရှုသည် မိမိ၏ သွေးနှင့် အသား၊ မိမိ၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို ထာဝရဘုရားထံ ပေးအပ်တော်မူခဲ့သည် (ကောရိန္သုဩဝါဒစာပထမစောင် ၁၁:၂၃–၂၅; ဟေဗြဲ ၇:၂၇)။ ထိုသို့အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို အပြစ်မှ သန့်စင်စေပြီး၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းတို့ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်ထံ ချဉ်းကပ်နိုင်စေရန် ပြုလုပ်ပေးတော်မူသည် (ဟေဗြဲ ၄:၁၆)။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်အတွက် အမှန်တကယ် နှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော အနံ့ရှိသည့် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ ဖြစ်တော်မူသည် (ဧဖက်ဩဝါဒစာ ၅:၂)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သားတော်၏ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း လက်ခံတော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့သည် သန့်ရှင်းစေခြင်းကို လိုအပ်ကြောင်းကိုလည်း ဖော်ပြသည် (သက်သာလောနိတ်ဩဝါဒစာပထမစောင် ၅:၂၃)။

ဟေဗြဲစကားစု ဆာမတ် ယာဒ် အယ်လ် သည် ယဇ်ပူဇော်သည့် တိရစ္ဆာန်ပေါ်သို့ “လက်ကို ဖိတင်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ဝတ်ပြုရေးဆိုင်ရာ အမှုတော် (သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ ဝန်ဆောင်မှုများ) နှင့် ဝတ်ပြုရေးမဟုတ်သော အခြေအနေအချို့တွင် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ၎င်းကို မီးရှို့ရာယဇ် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁:၄)၊ ငြိမ်သက်ခြင်း/မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း ပူဇော်သက္ကာ (၃:၂)၊ အပြစ်ဖြေရာယဇ် (၄:၄၊ ၁၅၊ ၃၃) နှင့် အပြစ်ရှိကြောင်းဝန်ခံရာယဇ် (၇:၇) တို့တွင် လိုအပ်ခဲ့သည်။ အာရုန်နှင့် သူ၏သားများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်ရာတွင်လည်း ဤအမှုကို အခမ်းအနား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်အဖြစ် ပြုလုပ်ရမည် (၈:၁၄၊ ၁၈၊ ၂၂)။ အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင်လည်း အာရုန်သည် ထိုနည်းတူ ပြုလုပ်ရမည် (၁၆:၂၁)။ ဤဆောင်းပါးတွင် ဝတ်ပြုရေးဆိုင်ရာနှင့် ဝတ်ပြုရေးမဟုတ်သော ကျမ်းပိုဒ်များ နှစ်မျိုးလုံးကို ဆန်းစစ်မည်။

၁။ “လက်” တစ်ဖက်ကို တင်ခြင်းလား၊ “လက်များ” ကို တင်ခြင်းလား။ လူတစ်ဦးက ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာသောအခါ တိရစ္ဆာန်ပေါ်သို့ “လက်” တစ်ဖက်ကို တင်ရမည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁:၄; ၃:၂၊ ၈၊ ၁၃; ၄:၄၊ ၂၄၊ ၂၉၊ ၃၃)။ သို့သော် ပြုလုပ်သူများသည် အများကိန်းဖြစ်သောအခါ စာသားတွင် “လက်များ” ဟု ဖော်ပြထားသည် (၄:၁၅; ၈:၁၄၊ ၁၈၊ ၂၂; ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၉:၁၀၊ ၁၅၊ ၁၉; တောလည်ရာကျမ်း ၈:၁၂; ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင် ၂၉:၂၃)။ ထိုအချက်ကြောင့် အချို့က အခမ်းအနားနှစ်မျိုး ရှိသည်ဟု ကောက်ချက်ချကြသည်။ တစ်မျိုးမှာ လက်တစ်ဖက်ကို အသုံးပြု၍ “ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်၏တိရစ္ဆာန်ဖြစ်သည်” ဟူသော ပိုင်ဆိုင်မှုအယူအဆကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်မျိုးမှာ လက်နှစ်ဖက်ကို အသုံးပြု၍ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းအယူအဆကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ ဤအခမ်းအနားနှစ်မျိုးအတွက် ထောက်ခံချက်ကို လေဝိကျမ်း ၁၆:၂၁ တွင် တွေ့ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုနေရာတွင် အာရုန်သည် ဆိတ်ထီး၏ ခေါင်းပေါ်သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို တင်ပြီး လူတို့၏ အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းမှုများကို ထိုဆိတ်ထီးထံ လွှဲပြောင်းပေးသည်။ ထို့အပြင် တောလည်ရာကျမ်း ၂၇:၂၃ (တရားဟောရာကျမ်း ၃၄:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) တွင် မောရှေက ဣသရေလလူတို့၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် တာဝန်ကို ယောရှုထံ လွှဲပြောင်းပေးသောအခါလည်း ဤအယူအဆကို တွေ့ရသည်။ ဤအယူအဆကို အကဲဖြတ်ရာတွင် အချက်အချို့ကို ဖော်ပြနိုင်သည်။

ပထမအချက်၊ ပြုလုပ်သူများသည် အများကိန်းဖြစ်သောအခါ “လက်များ” ဟု အသုံးပြုခြင်းသည် ရှင်းလင်းမှုမရှိပေ။ အကြောင်းမှာ လူတစ်ဦးစီထံမှ လက်တစ်ဖက် သို့မဟုတ် လက်နှစ်ဖက်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်၊ အခြားအခြေအနေများတွင် တစ်ခုကိန်းနှင့် အများကိန်းကို တစ်ခါတစ်ရံ အပြန်အလှန်အသုံးပြု၍ တူညီသောအမှုကို ရည်ညွှန်းကြသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မောရှေသည် ဆုတောင်းသောအခါ မိမိ၏ “လက်” ကို မြှောက်ထားသော်လည်း အာရုန်နှင့် ဟုရသည် သူ၏ “လက်များ” ကို ထောက်ထားပေးခဲ့ကြသည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၇:၁၁–၁၂)။ တစ်နည်းအားဖြင့် အများကိန်း သို့မဟုတ် တစ်ခုကိန်းကို အသုံးပြုခြင်းသည် အထူးအရေးကြီးခြင်း မရှိပါ။ တတိယအချက်၊ “လက်ကို တင်သည်” ဟူသော စကားစုတွင်လည်း တစ်ခုကိန်းမှ အများကိန်းသို့ အလားတူ ပြောင်းလဲမှုကို တွေ့ရသည်။ တောလည်ရာကျမ်း ၂၇:၁၈ အရ ထာဝရဘုရားက မောရှေအား “သူ့အပေါ် [ယောရှုအပေါ်] သင်၏လက်ကို တင်လော့” ဟု မိန့်တော်မူသော်လည်း အခန်းငယ် ၂၃ တွင် မောရှေက ထာဝရဘုရား၏ အမိန့်ကို နာခံသောအခါ “သူ့အပေါ်သို့ သူ၏လက်များကို တင်လေ၏” ဟု စာသားက ဖော်ပြသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၃၄:၉ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုအချက်သည် လက်တစ်ဖက် သို့မဟုတ် လက်နှစ်ဖက်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် အရေးကြီးခြင်း မရှိကြောင်း ပြသသည်။ စတုတ္ထအချက်၊ လေဝိကျမ်း ၁၆:၂၁ တစ်ချက်တည်းသည် အခမ်းအနားနှစ်မျိုး ရှိခဲ့သည်ဟူသော အယူအဆကို သက်သေပြရန် လုံလောက်သော ခိုင်မာမှု မရှိပါ။ အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးဖြင့် အခမ်းအနားနှစ်မျိုး ရှိသည်ဟူသော အယူအဆသည် ပညာရှင်များက ဖန်တီးထားသော အယူအဆသာ ဖြစ်သည်။

၂။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းမဟုတ်သော အသုံးပြုမှု။ ဤအခမ်းအနားကို ယဇ်ပူဇော်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ပထမဆုံး အသုံးပြုထားသည့်နေရာကို လေဝိကျမ်း ၂၄:၁၄ တွင် တွေ့ရသည်။ ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို ကျိန်ဆဲသောသူတစ်ဦး၏ စကားကို ကြားခဲ့သူများသည် ထိုသူကို မသတ်မီ သူ့အပေါ်သို့ မိမိတို့၏ လက်များကို တင်ရမည်။ ဤအခမ်းအနား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မဖော်ပြထားပါ။ သူတို့သည် သက်သေများအဖြစ် သတ်ပစ်ခြင်းမပြုမီ အပြစ်ရှိသူကို သတ်မှတ်ဖော်ထုတ်နေကြသည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ရိုးရိုးသတ်မှတ်ဖော်ထုတ်ခြင်းထက် ပိုမိုသော အရာတစ်ခု ရှိပုံရသည်။ ကျိန်ဆဲသူ၏ စကားကို ကြားခဲ့သူများသည် ထိုအပြစ်တွင် တစ်နည်းနည်းဖြင့် ပါဝင်ပတ်သက်နေကြသည်။ လေဝိကျမ်း ၅:၁ တွင်လည်း ဤသဘောကို ဖော်ပြနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်ကို လူတို့သည် ရာဇဝတ်မှု သို့မဟုတ် အပြစ်တစ်စုံတစ်ရာနှင့် ပတ်သက်၍ သိရှိထားပြီး ထိုကိစ္စနှင့် ပတ်သက်သော အမှန်တရားကို ပြောရန် တိုက်တွန်းခံရသည့် အခြေအနေများကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု နားလည်ခဲ့ကြသည် (မျက်မှောက်ခေတ် တရားရုံးတွင် သက်သေများက ကျိန်ဆို၍ ထွက်ဆိုသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်)။ အကယ်၍ သူတို့သည် တစ်စုံတစ်ရာကို သိသော်လည်း သက်သေမထွက်ဆိုပါက ကျူးလွန်ခဲ့သော ရာဇဝတ်မှုအတွက် သူတို့လည်း တာဝန်ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရမည်။ အခြားသူများကမူ ဤအချက်သည် လေဝိကျမ်း ၂၄:၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသော အခြေအနေမျိုးကို ပို၍ တိကျစွာ ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်—လူတစ်ဦးက ကျိန်ဆဲပါက ထိုစကားကို ကြားသူတိုင်းက ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရမည်၊ မပြောပါက ကြားသူသည်လည်း ထိုအပြစ်အတွက် တာဝန်ရှိမည် ဖြစ်သည်။ အခြေအနေနှစ်ရပ်စလုံးတွင် ကျူးလွန်ခဲ့သော ရာဇဝတ်မှုသည် ၎င်းအကြောင်းကို သိရှိသူအပေါ် အကျိုးသက်ရောက်ပြီး၊ ထိုသူက ရာဇဝတ်ကျူးလွန်သူကို ဖော်ထုတ်ရန် လိုအပ်သည်။ ကျိန်ဆဲသူ၏ အခြေအနေက ဤကဲ့သို့သော အမှုများတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို မျက်မြင်တွေ့ရှိသူများသည် မိမိတို့ထံ အမြဲတမ်း ကပ်ငြိနေမည့် အပြစ်ကို ရာဇဝတ်ကျူးလွန်သူထံ ပုံဆောင်သဘောဖြင့် လွှဲပြောင်းပေးရမည်ကို ဖော်ပြသည်။

ဒုတိယအမှုမှာ ယောရှုကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် မိမိ၏ အာဏာအချို့ကို ယောရှုထံ ပေးအပ်ရန် သူ့အပေါ်သို့ လက်များကို တင်ခဲ့သည် (တောလည်ရာကျမ်း ၂၇:၂၀)။ ဤနေရာတွင်လည်း လွှဲပြောင်းပေးခြင်းအယူအဆ ရှိသည်။ ယောရှုသည် မောရှေ၏ အခန်းကဏ္ဍကို ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဆက်ခံသောကြောင့် အစားထိုးခြင်းအယူအဆလည်း ရှိသည်။

တတိယအမှုကို တောလည်ရာကျမ်း ၈:၁၀ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ လူတို့ထံမှ ကိုယ်စားလှယ်များသည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်တွင် အမှုဆောင်ရန် သီးခြားခန့်အပ်ခံရသော လေဝိသားတို့အပေါ်သို့ လက်များကို တင်ရမည်။ သူတို့သည် ဣသရေလလူတို့အားလုံး၏ သားဦးများအစား ထာဝရဘုရားကို အမှုတော်ဆောင်ရန် ကိုယ်တော်က ရွေးချယ်ထားသူများ ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ဤနေရာတွင် တာဝန်လွှဲအပ်ခြင်းနှင့် အစားထိုးခြင်းအယူအဆကို တွေ့ရသည်။ ဤအမှုများက လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် ပြုလုပ်သူနှင့် လက်တင်ခံရသူအကြား ဆက်နွှယ်မှုတစ်ရပ်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြောင်း (သက်သေ–စွပ်စွဲခံရသူ၊ ခေါင်းဆောင်–ဆက်ခံသူ/အစားထိုးသူ၊ သားဦး–အစားထိုးသူ)၊ တစ်ဦးထံမှ တစ်ဦးထံသို့ တစ်စုံတစ်ရာကို လွှဲပြောင်းပေးခဲ့ကြောင်းနှင့် အချို့အမှုများတွင် အစားထိုးခြင်းအယူအဆ ရှိခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။

၃။ အခမ်းအနား၏ အဓိပ္ပာယ်။ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများနှင့် ပတ်သက်၍ ဤအခမ်းအနား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အတိအလင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း၊ အနည်းဆုံး လွှဲပြောင်းပေးခြင်းအယူအဆကို ဖော်ပြသည်ဟု ယူဆရန် လုံလောက်သော အချက်အလက် ရှိသည်။ ပထမအချက်၊ ဝတ်ပြုရေးဆိုင်ရာ အခြေအနေတွင် လက်တင်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အနက်ဖွင့်ထားသည့် တစ်ခုတည်းသော နေရာမှာ လေဝိကျမ်း ၁၆:၂၀ ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းမှုကို တိရစ္ဆာန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ အပြစ်ဆိတ်သည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ မဟုတ်သောကြောင့် ဤအဓိပ္ပာယ်ကို ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအားလုံးအပေါ် မသတ်မှတ်သင့်ဟု အဆိုပြုထားကြသည်။ သို့သော် ဤကန့်သတ်ချက်သည် အကြောင်းမဲ့ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း လက်တင်ခြင်းသည် အကြောင်းအရာအမျိုးမျိုးတွင် ပြုလုပ်သူထံမှ အရာတစ်စုံတစ်ရာကို လက်ခံသူထံ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းအယူအဆကို အမြဲတစေ ဖော်ပြသော အခြားကျမ်းပိုဒ်များလည်း ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မည်သည့်အရာကို လွှဲပြောင်းပေးသည်ဆိုသည်ကို အကြောင်းအရာက သတ်မှတ်ပေးသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤသမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ သက်သေအထောက်အထားများကို အခြေခံ၍ လေဝိကျမ်း ၁၆:၂၁ သည် ဝတ်ပြုရေးမဟုတ်သော ကျမ်းပိုဒ်များတွင် အခမ်းအနား၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ဣသရေလလူတို့၏ ဝတ်ပြုရေးစနစ်အတွင်း ၎င်း၏ လုပ်ဆောင်ပုံတို့ကို ဆက်စပ်ပေးသော အနက်ဖွင့်ချက်ဆိုင်ရာ ချိတ်ဆက်မှုတစ်ရပ်အဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်ဟု ယုံကြည်စွာ ဆိုနိုင်သည်။ ဤအချက်ကို အခြားသမ္မာကျမ်းစာဆိုင်ရာ အထောက်အထားများကလည်း ထောက်ခံသည်။

ဒုတိယအချက်၊ လေဝိကျမ်းသည် လက်တင်ခြင်း၊ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာနှင့် ပူဇော်သူတို့အကြား နက်ရှိုင်းသော ဆက်နွှယ်မှုတစ်ရပ်ကို တည်ဆောက်ထားသည်။ လူတို့သည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာပြီး ၎င်းအပေါ်သို့ မိမိတို့၏ လက်ကို သို့မဟုတ် လက်များကို တင်ရမည်။ ထို့နောက် ထိုပူဇော်သက္ကာကို သူတို့အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းပြုရန် လက်ခံရမည် (“သူ့အတွက်” ဟု စာသားအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည်; ၁:၄)။ ဘုရားသခင်က ဤယဇ်ပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံခြင်းသည် ယဇ်ပူဇော်သူကို လက်ခံခြင်းနှင့် တူညီသည် (၇:၁၈)။ ဤဆက်နွှယ်မှုကို လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း/မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်း ပူဇော်သက္ကာတို့တွင် ဝတ်ပြုသူ၏ အပြစ်ရှိမှုနှင့် အနက်ရှိုင်းဆုံးသော ခံစားချက်များကို လွှဲပြောင်းပေးသည့် အစားထိုးသူအဖြစ် ယဇ်ကောင် ဖြစ်လာခြင်းသည် ဤလုပ်ရပ်အားဖြင့် ဖြစ်သည်။

တတိယအချက်၊ အပြစ်ဖြေရာယဇ်ကို ယူဆောင်လာသူတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်များထဲမှ တစ်ရပ်ကို ချိုးဖောက်ခဲ့ကြပြီး (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၄:၂) မိမိတို့၏ အပြစ် သို့မဟုတ် အပြစ်ဒဏ်ကို ထမ်းဆောင်နေကြသည် (၅:၁–၃)။ အပြစ်ဖြေရာယဇ်အားဖြင့် သူတို့ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်ကို သူတို့ထံမှ ဖယ်ရှားပစ်သည် (၄:၃၅; အခန်းငယ် ၂၆ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ မသန့်ရှင်းမှုနှင့် ပတ်သက်၍လည်း အပြစ်ဖြေရာယဇ်သည် မသန့်ရှင်းမှုကို လူထံမှ ဖယ်ရှားပစ်သည် (၁၂:၇)။ နောင်တရသော အပြစ်သားထံမှ ယဇ်ပူဇော်သည့် တိရစ္ဆာန်ထံသို့ လွှဲပြောင်းမှုတစ်ရပ် ရှိသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤလွှဲပြောင်းမှုကို အချက်ပြသည့် တစ်ခုတည်းသော အခမ်းအနားမှာ လက်တင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချက်က အပြစ်ဖြေရာယဇ်များသည် အပြစ်နှင့် မသန့်ရှင်းမှုကို ဖယ်ရှားခြင်းဆိုင်ရာ အခမ်းအနားများ ဖြစ်ဖွယ်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။

စတုတ္ထအချက်၊ အပြစ်အနာအဆာမရှိသော ယဇ်ကောင်၏ အသက်သည် အန္တရာယ်ကျရောက်နေသော အပြစ်သား၏ အသက်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်—တစ်ဦးသည် တစ်ဦးအစား ရပ်တည်၍ ရွေးနုတ်ဖိုး/အစားထိုးသူအားဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ဖြစ်စေသည် (၁၇:၁၀–၁၄ ကို ကြည့်ပါ)။ အပြစ်ကို ထမ်းဆောင်သော တိရစ္ဆာန်၏ အသက်အတွက် အဖိုးအခပေးရခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်း ဖြစ်ပေါ်သည်။ ထိုအပြစ်ကို လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် တိရစ္ဆာန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် လူ၏ အပြစ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်ကို ဖယ်ရှားပေးသည်။

ပဉ္စမအချက်၊ နောင်တရသော အပြစ်သားတို့၏ အပြစ်သည် ယဇ်ပလ္လင်၏ ဦးချိုများအထိ ရောက်ရှိသည် (ယေရမိ ၁၇:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်အတွင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ပူဇော်သက္ကာ၏ သွေးအချို့ကို ယဇ်ပလ္လင်၏ ဦးချိုများပေါ်တွင် လိမ်းရမည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၄:၇၊ ၂၅)။ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ သွေး/အသက်သည် နောင်တရသော အပြစ်သား၏ သွေး/အသက်အစား ရပ်တည်ပြီး သူ၏အပြစ်ကို ထမ်းဆောင်သည်။ ထိုအရာကို ဘုရားသခင်၏ အမှန်တကယ် ရှိနေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည့် ယဇ်ပလ္လင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည် (၁:၅ ကို ကြည့်ပါ)။ ထိုအချက်က အပြစ်ဖြေရာယဇ်၏ သွေးကျသော အဝတ်ကို လျှော်ရမည်ဟူသော အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသည် (၆:၂၇)။

ဆဋ္ဌမအချက်၊ အလွန်သန့်ရှင်းသော ပူဇော်သက္ကာများ၏ အသားကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ စားသုံးရသည့် အခမ်းအနားသည် အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှုကို ယဇ်ကောင်ထံ လွှဲပြောင်းပေးထားသည်ဟူသော အယူအဆပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်အဖြစ် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် လူတို့၏အပြစ်ကို ထမ်းရန် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ အသားကို စားရမည် (၁၀:၁၂–၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် အပြစ်သည် အပြစ်သားထံမှ ယဇ်ကောင်ထံသို့၊ ထိုမှ ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့ “ရွေ့လျား” သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကိုယ်တိုင် အပြစ်ဖြေခြင်း လိုအပ်သည့်အခါ မိမိ၏ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ အသားကို မစားရ။ ထိုအစား သန့်ရှင်းရာဌာနတော်အတွင်း သွေးကို ကိုင်တွယ်ဆောင်ရွက်ခြင်းအားဖြင့် သူ၏အပြစ်ကို တဲတော်ထံ လွှဲပြောင်းပေးရမည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် သူသည် ထိုနေရာတွင် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့် ရှိသည် (၄:၆–၇)။

သတ္တမအချက်၊ အလွန်သန့်ရှင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသော ယဇ်ကောင်ထံသို့ အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှုကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းသည် အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်၏ ဝိရောဓိသဘောသဘာဝကို ဖော်ပြသည်။ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှုနှင့် သန့်ရှင်းခြင်း/အသက်တို့ကို တိုက်ရိုက်ထိတွေ့စေပြီး ရလဒ်အနေဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်း—ဆိုလိုသည်မှာ အပြစ်သားထံမှ အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှုကို ဖယ်ရှားခြင်း—ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤအရာသည် ထာဝရဘုရားက ယဇ်ပလ္လင်အားဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်ပေါ်စေရန် ခွင့်ပြုတော်မူသောကြောင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည် (၁၇:၁၀–၁၁)။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသော ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာ၏ အလွန်သန့်ရှင်းသော အသားကို စားရသော်လည်း ထိုသို့စားခြင်းအားဖြင့် လူတို့၏ အပြစ်ကို ထမ်းရမည် (၁၀:၁၇)။ အပြစ်ဖြေရာယဇ်၏ အသားသည် အလွန်သန့်ရှင်းသည် (၆:၂၄–၃၀)။ သို့သော် ၎င်း၏ အသားကို မီးရှို့သူသည် သန့်စင်ခြင်းရေချိုးမှု ပြုလုပ်ရန် လိုအပ်သည်ဟူသော အချက်က အလွန်သန့်ရှင်းသောအရာသည် အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှုကို ထမ်းဆောင်နေကြောင်း ပြသသည် (၄:၁၂)။ သန့်ရှင်းသောအရာနှင့် မသန့်ရှင်းသောအရာတို့သည် အတူတကွ ရပ်တည်နေသော်လည်း သန့်ရှင်းသောအရာသည် ထိုအရာကြောင့် မပျက်စီးပါ။ ဤဆက်နွှယ်မှုသည် အပြစ်ဖြေရာနေ့၏ အခမ်းအနားအားဖြင့် ပြတ်တောက်သွားသည် သို့မဟုတ် အဆုံးသတ်သွားသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၆)။ ထိုနေ့တွင် နေ့စဉ်ယဇ်ပူဇော်သက္ကာများအားဖြင့် ထိုနေရာသို့ လွှဲပြောင်းပေးထားသော ဣသရေလအမျိုးသားတို့၏ အပြစ်များနှင့် မသန့်ရှင်းမှုများအားလုံးကို သန့်ရှင်းသော တဲတော်ထဲမှ ဖယ်ရှားရမည် (၁၆:၁၆)။ မျက်မှောက်ခေတ် စာဖတ်သူသည် သန့်ရှင်းသောသူဖြစ်သည့် ယေရှု (လုကာ ၁:၃၅) နှင့် ယှဉ်ပြိုင်သည့် ဆက်စပ်မှုများကို သတိမပြုဘဲ မနေနိုင်ပါ။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်လည်း ဖြစ်ပြီး လူသားတို့၏ အပြစ်များကို ထမ်းဆောင်တော်မူသော်လည်း သန့်ရှင်းတော်မူနေဆဲ ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၂၉; ကောရိန္သုဩဝါဒစာဒုတိယစောင် ၅:၂၁; ဟေဗြဲ ၄:၁၅)။

အဋ္ဌမအချက်၊ အခြားသူတို့၏ အပြစ်များကို ထမ်း၍ သူတို့အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းပြုရန် အပြစ်မရှိသော ယဇ်ကောင်တစ်ကောင်ကို အသုံးပြုခြင်းအယူအဆကို ဟေရှာယ ၅၂:၁၃–၅၃:၁၂ တွင် ထင်ရှားစွာ တွေ့ရသည် (“ဟေရှာယတွင် ထာဝရဘုရား၏ အစေခံ” စာမျက်နှာ ၈၈၅ ကို ကြည့်ပါ)။ မေရှိယဆိုင်ရာ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးဖြစ်သော ထာဝရဘုရား၏ အစေခံကို အဆုံးစွန်သော ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (ဟေရှာယ ၅၃:၁၀)။ ကိုယ်တော်သည် များစွာသောသူတို့၏ အသက်အစား အစားထိုးသူအဖြစ် မိမိ၏အသက်ကို ပေးတော်မူသည် (အခန်းငယ် ၆၊ ၁၁)။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်အတွင်း အပြစ်ကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းသည် ခရစ်တော်အား အပြစ်ကို အစားထိုးထမ်းဆောင်သူအဖြစ် ပုံဆောင်သဘောဖြင့် ညွှန်ပြခဲ့သည်။

၄။ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို ညစ်ညူးစေခြင်း။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်အားဖြင့် အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှုကို သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ထံ လွှဲပြောင်းပေးခြင်းသည် လူကို ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ပျက်စီးညစ်ညူးမှုမှ လွတ်မြောက်စေပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့သော် ပဋိညာဉ်တရားကို ချိုးဖောက်ခြင်းအားဖြင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို ညစ်ညူးစေသူအတွက်မူ ထိုသို့ မဟုတ်ပါ။ ထိုသို့သောသူတို့သည် မိမိတို့၏အပြစ်ကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းဆောင်ရပြီး ထိုအပြစ်အတွက် သေဆုံးကြရသည်။ ဥပမာအားဖြင့် မောလက်ထံသို့ သားတစ်ဦးကို ပူဇော်ပြီးနောက် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ကို ညစ်ညူးစေသောသူသည် သေဒဏ်ပေးခံရမည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၀:၁–၃; ၁၈:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နာဒပ်နှင့် အဘိဟုတို့၏ အပြစ်သည်လည်း ယဇ်ပူဇော်သည့် အစားထိုးသူအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏သေခြင်းအားဖြင့် ဖြေရှင်းခဲ့သည် (၁၀:၁–၂)။ မသန့်ရှင်းနေစဉ် သန့်ရှင်းသော ပူဇော်သက္ကာများကို စားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်သည်လည်း သေဒဏ်ပေးခံရမည် (၂၂:၂–၉)။ ပြည်နှင်ဒဏ်မခံရမီ မကြာမီကာလတွင် ဘုရင်များ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လူတို့က ဗိမာန်တော်ကို ညစ်ညူးစေခြင်းသည် သူတို့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းအားဖြင့် ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည် (ယေဇကျေလ ၈:၅–၁၈ ကို ကြည့်ပါ)။ တဲတော်ထဲမှ ဖယ်ရှားရမည့် တစ်ခုတည်းသော အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှုမှာ လက်တင်ခြင်းအားဖြင့် ယဇ်ပူဇော်သက္ကာထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးပြီး နောက်ဆုံးတွင် တဲတော်ကိုယ်တိုင်ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးသော အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှု ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း အပြစ်/မသန့်ရှင်းမှုကို လူထံမှ ဖယ်ရှားခဲ့သည်။

၂:၁–၁၆။ ဆန်စပါးပူဇော်သက္ကာ

ဆန်စပါးပူဇော်သက္ကာနှင့် သက်ဆိုင်သော ညွှန်ကြားချက်များကို မချက်ပြုတ်ရသေးသော ဆန်စပါး (၂:၁–၃) နှင့် ချက်ပြုတ်ထားသော ဆန်စပါး (၂:၄–၁၀၊ ၁၄–၁၅) ဟူ၍ အခြေခံကာ စီစဉ်ထားသည်။ ထပ်ဆောင်းညွှန်ကြားချက်များကို ၂:၁၁–၁၃ တွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ ဤပူဇော်သက္ကာအတွက် ဟေဗြဲအမည်ဖြစ်သော မင်ခါ သည် ဆန်စပါးပူဇော်သက္ကာနှင့် တိရစ္ဆာန်ပူဇော်သက္ကာ နှစ်မျိုးစလုံးကို ရည်ညွှန်းသည် (တရားသူကြီး ၆:၁၈၊ ၁၉; ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂:၁၅–၁၇)။ ၎င်းသည် အထက်အရာရှိသူအား ရိုသေလေးစားမှု သို့မဟုတ် ကျေးဇူးတင်မှုအဖြစ် ပေးအပ်သော လက်ဆောင် သို့မဟုတ် အခွန်အဖြစ် ရည်ညွှန်းသည် (ဥပမာ၊ ကမ္ဘာဦး ၃၂:၁၃–၂၁; ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၆:၁၉)။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် မင်ခါ သည် ပဋိညာဉ်တော်ရှင်အား ရိုသေလေးစားမှုအဖြစ် အခါအမျိုးမျိုးတွင် ဆက်ကပ်သော “ဆန်စပါးပူဇော်သက္ကာ” ကို သတ်မှတ်သည့် နည်းပညာဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၄:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းကို မီးရှို့ရာယဇ်နှင့်အတူ အမြဲဆက်ကပ်ရသည် (ဥပမာ၊ တောလည်ရာ ၁၅:၂–၁၂၊ ၂၈–၂၉) နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း/မိတ်သဟာယပူဇော်သက္ကာများနှင့်လည်း အတူဆက်ကပ်ရသည် (ဥပမာ၊ ဝတ်ပြုရာ ၇:၁၁–၁၄; တောလည်ရာ ၁၅:၃)။ ၎င်းသည် မိမိအလိုဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်သော ပူဇော်သက္ကာဖြစ်ပြီး မည်သူမဆို (နေဖက်ရှ်၊ “လူ”) သန့်ရှင်းရာဌာန၏ ဝင်းအတွင်းသို့ ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ မချက်ပြုတ်ရသေးသော ပူဇော်သက္ကာ (၂:၁–၂ ကိုကြည့်ပါ) သည် ဂျုံမှရသော အကောင်းဆုံးဂျုံမှုန့်၊ ဂျုံမှုန့်နုနုဖြင့် ပြုလုပ်ရပြီး (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၂ ကိုကြည့်ပါ) သံလွင်ဆီနှင့် နံ့သာပေါင်း (ဈေးကြီးသော ခြောက်သွေ့သစ်စေးမှ ပြုလုပ်သည်) တို့ကိုလည်း တွဲဖက်ရသည်။ ဤအရာများအားလုံးသည် ကောင်းချီး၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ရွှင်လန်းခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းတို့၏ သင်္ကေတများဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၁၁:၁၄; ဆာလံ ၁၀၄:၁၅; ၁၄၁:၂; ဟေရှာယ ၆၁:၃; ယောလ ၂:၂၄; တမန်တော် ၁၀:၄)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ဆီနှင့်ရောထားသော ဂျုံမှုန့်တစ်ဆုပ်နှင့် နံ့သာပေါင်းအားလုံးကို အောက်မေ့ဖွယ်အဖြစ် ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ရသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂:၂)။ ထိုသို့ဆိုခြင်းမှာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့သော အစိတ်အပိုင်းသည် ထာဝရဘုရားအား ဆက်ကပ်ထားသော ပူဇော်သက္ကာတစ်ရပ်လုံးကို ကိုယ်စားပြုသည့် အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အောက်မေ့ဖွယ်အဖြစ် ထိုအရာသည် သတိရခြင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝတ်ပြုသူများသည် မိမိတို့စားစရာအတွက် ထောက်ပံ့ပေးတော်မူသော ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းကို မမေ့ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ကိုလည်း မမေ့ကြပေ။ ၎င်းကို အထူးသဖြင့် အိရှေ ဟုခေါ်ပြီး “လက်ဆောင်” သို့မဟုတ် “အစားအစာပူဇော်သက္ကာ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရကာ နှစ်သက်ဖွယ်မွှေးရနံ့အဖြစ် ဆက်ကပ်သည် (အခန်းငယ် ၂၊ ၉; ၁:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ကျန်ရှိသော ဂျုံမှုန့်နှင့် ဆီကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ လိုအပ်ချက်များအတွက် ပေးရသည်။ ထိုပူဇော်သက္ကာသည် အလွန်သန့်ရှင်းသောအရာဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃)။ ဆိုလိုသည်မှာ ထာဝရဘုရားက ၎င်းကို သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာ စားရန် သီးခြားထားတော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး အိမ်၌ သူတို့၏ မိသားစုဝင်များ စားရန်မဟုတ်ပေ။

ချက်ပြုတ်ထားသော ဆန်စပါးပူဇော်သက္ကာကို မီးဖို၌ ဖုတ်ရသည် (အခန်းငယ် ၄)။ ဆီနှင့်ရောထားသော ဂျုံမှုန့်နုနုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည့် ထူထူသော တဆေးမပါမုန့်ပြားများ ပုံစံဖြင့် ဖြစ်ရသည်။ ၎င်းကို ဆီသုတ်ထားသော ပါးပါးမုန့်ပြားများပုံစံဖြင့်လည်း ပြုလုပ်နိုင်သည်။ တတိယနည်းလမ်းမှာ ပြားချပ်သော ဒယ်ပြား သို့မဟုတ် သံပြားပေါ်တွင် ပူဇော်သက္ကာကို ချက်ပြုတ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့ချက်ပြုတ်ရာမှ ပန်ကိတ်ပုံစံတစ်မျိုး ဖြစ်လာကာ ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မီးရှို့ရန် လွယ်ကူစေရန် အပိုင်းပိုင်း ချိုးရသည် (အခန်းငယ် ၆; ၁:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ စတုတ္ထနည်းလမ်းမှာ ဂျုံမှုန့်နုနုကို အဖုံးပါသော ဒယ်အိုးထဲတွင် ဆီများများဖြင့် ကြော်ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၇)။ ချက်ပြုတ်ထားသော ဆန်စပါးပူဇော်သက္ကာကို ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အမှုဆောင်ခြင်းမှတစ်ဆင့် ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ရပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ၎င်းကို ယဇ်ပလ္လင်သို့ ယူဆောင်ကာ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို မီးရှို့ရသည် (အခန်းငယ် ၈–၉)။

ထပ်ဆောင်းစည်းမျဉ်းနှစ်ရပ်ကို ပေးထားသည်။ ပထမအချက်မှာ တဆေး သို့မဟုတ် ပျားရည် (ဟေဗြဲ ဒေဗက်ရှ်၊ “ပျားရည်” သို့မဟုတ် “သစ်သီးရည်”) အသုံးပြုခြင်းကို တားမြစ်ထားသည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ဤအရာများသည် သေခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသော အချဉ်ဖောက်စေသည့် အရာများဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် မကိုက်ညီပေ။ ခြွင်းချက်မှာ ဦးဦးဖျားဖျားသီးသော အသီးအနှံပူဇော်သက္ကာဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၂; ဟေဗြဲ ကာဗန် ရေရှစ်၊ “ပထမပူဇော်သက္ကာ”)၊ သို့သော် ၎င်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်သို့ မတင်ရပေ။ ဦးဦးဖျားဖျားသီးသော အသီးအနှံဆိုသည်မှာ ရိတ်သိမ်းပြီးနောက် ပထမဆုံး ပြုပြင်ပြင်ဆင်ထားသော အစားအစာများကို ရည်ညွှန်းသည် (တောလည်ရာ ၁၈:၁၂–၁၃)။ ထိုအရာများကို ထာဝရဘုရားက ယဇ်ပုရောဟိတ်များအတွက် သတ်မှတ်ပေးတော်မူသည် (တောလည်ရာ ၁၅:၁၉–၂၁)။ ဒုတိယအချက်မှာ ဆန်စပါးပူဇော်သက္ကာနှင့် အမှန်အားဖြင့် ပူဇော်သက္ကာအားလုံးကို ဆားဖြင့် ချက်ပြုတ်ရမည် သို့မဟုတ် ဆားထည့်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၃; ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၃:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဆားသည် ထိန်းသိမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အမြဲတည်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ဆောင်သောကြောင့် (တောလည်ရာ ၁၈:၁၉) ဆားသည် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်၏ အမြဲတည်မြဲသော သဘောသဘာဝကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ပူဇော်သက္ကာများထဲသို့ ဆားထည့်ခြင်းသည် ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့် ဣသရေလလူတို့အကြား ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မာစေသည်။

ချက်ပြုတ်ထားသော ဆန်စပါးပူဇော်သက္ကာ၏ နောက်ဆုံးအမျိုးအစားမှာ ဦးဦးဖျားဖျားသီးသော အသီးအနှံဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ဘိက္ကူရိမ်၊ “ပထမဆုံးထွက်ရှိသော အသီးအနှံ”၊ အခန်းငယ် ၁၂ တွင် မတူညီသော ဟေဗြဲအသုံးအနှုန်းကို အသုံးပြုထားသည်)။ ဖြစ်နိုင်ခြေအားဖြင့် မုယောစပါးဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၄; ထွက်မြောက်ရာ ၉:၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအထူးကိစ္စတွင် စပါး၏ အစိမ်းရောင်အဆံကို မီးကင်ပြီး ထောင်းရသည်။ ထို့နောက် ၎င်းထဲသို့ ဆီထည့်ကာ အပေါ်တွင် နံ့သာပေါင်း ထားရသည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၅)။

ဝတ်ပြုရာ ၂ သည် အရေးကြီးသော ဘာသာရေးဆိုင်ရာနှင့် ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ သင်ခန်းစာအချို့ကို ဖော်ပြသည်။ ပထမအချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့၏ အရှင်သခင်ဖြစ်ပြီး သူတို့အတွက် အလျှံပယ် ထောက်ပံ့ပေးတော်မူကြောင်း ပြသသည်။ ထိုပူဇော်သက္ကာသည် ပဋိညာဉ်တော်ရှင်အား ရွှင်လန်းစွာ ကျေးဇူးတင်ခြင်း၊ ရိုသေလေးစားခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း၏ လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ မချက်ပြုတ်ရသေးသော ဆန်စပါးသည် လူ့လက်ဖြင့် မထိတွေ့ရသေးပေ။ လူတို့သည် မိမိတို့ထံ ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသည့်အတိုင်း ဆန်စပါးကို မည်သို့မျှ ပြုပြင်ခြင်းမပြုဘဲ ဘုရားသခင်ထံ ယူဆောင်လာရသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုဆန်စပါးသည် မိမိအတွင်း၌ပင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းကို ဖော်ပြသောအရာ ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် ချက်ပြုတ်ပြီးသော ဆန်စပါးကိုလည်း ယူဆောင်လာနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ချက်ပြုတ်ထားသော ဆန်စပါးမှတစ်ဆင့် မိမိတို့၏ အလုပ်နှင့် အမှုဆောင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်ထံ အပ်နှံခြင်းဖြစ်သည်။ တတိယအချက်မှာ သေခြင်းနှင့် အပြစ်၏ သင်္ကေတများအဖြစ် တဆေးနှင့် ပျားရည် (အချဉ်ဖောက်ရန် အသုံးပြုသောအရာများ) ကို ဖယ်ရှားထားခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သားသမီးများနှင့် မိမိတို့အကြားရှိ ဆက်ဆံရေးကို ပြောင်းလဲစေမည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အချဉ်ဖောက်စေသော အရာများကို မလိုလားကြောင်း သင်္ကေတပြုသည် (မဿဲ ၁၆:၆၊ ၁၁; ၁ ကောရိန္သု ၅:၆–၈ ကိုကြည့်ပါ)။ စတုတ္ထအချက်မှာ ဤပူဇော်သက္ကာသည် အပင်မှရရှိသော အစားအစာဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို မကြာခဏ လျစ်လျူရှုကြသည်။ ဤပူဇော်သက္ကာသည် လူသားတို့၏ မူလအပင်မှရရှိသော အစားအစာကို စားသုံးသည့် အခြေအနေကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၂၉–၃၀)။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ၎င်းသည် ဧဒင်ဥယျာဉ်၏ စံပြအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ညွှန်ပြနေပြီး လူသားနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့၏ အနာဂတ် ငြိမ်းချမ်းစွာ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်ခြင်းကိုလည်း ညွှန်ပြနေသည် (ဟေရှာယ ၁၁:၆–၉; ၆၅:၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဤအကြောင်းသည် ဆန်စပါးနှင့် ပတ်သက်ပြီး ဆန်စပါးမှ မုန့်ကို ပြုလုပ်သောကြောင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်အသက်တာကို အာဟာရဖြည့်ပေးပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ရှိမှုကို ထိန်းသိမ်းပေးသော အသက်၏စစ်မှန်သော မုန့်ဖြစ်သည့် ယေရှုကို သတိရစေသည် (ယောဟန် ၆:၃၅)။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အသက်တာ၏ အရှင်သခင် ဖြစ်သင့်သည်။