အခန်းကြီး - (၃ - ၄)

 

၃:၁–၁၆။ ငြိမ်သက်ခြင်း/မိတ်သဟာယ/ပေါင်းသင်းခြင်း ပူဇော်သက္ကာများ

ဤအခန်းကို ငြိမ်သက်ခြင်းပူဇော်သက္ကာနှင့် ပတ်သက်သည့် အဓိကဆွေးနွေးချက်နှစ်ရပ်အဖြစ် ပိုင်းခြားနိုင်သည်။ တစ်ရပ်မှာ နွားအုပ်ထဲမှ ဖြစ်သော ပူဇော်သက္ကာများ (၃:၁–၅) ဖြစ်ပြီး၊ အခြားတစ်ရပ်မှာ သိုးစုထဲမှ ဖြစ်သော ပူဇော်သက္ကာများ (၃:၆–၁၆) ဖြစ်သည်။ သိုးနှင့် ဆိတ်ဟူ၍ ထပ်မံခွဲခြားထားသည်။ အခန်းသည် တိရစ္ဆာန်၏ သွေးနှင့် အဆီနှင့် ပတ်သက်သော စည်းမျဉ်းတစ်ရပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်းငယ် ၁၇)။

ဟေဗြဲ ဇေဗက် ရှေလာမိမ် ကို သင့်လျော်စွာ မည်သို့ဘာသာပြန်ရမည်ဆိုသည်မှာ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ဖြစ်နေသည်။ အချို့က ထိုအသုံးအနှုန်းကို “ငြိမ်သက်ခြင်း [သို့မဟုတ် ကောင်းကျိုးချမ်းသာ] ပူဇော်သက္ကာ” ဟု ဘာသာပြန်ကြပြီး အခြားသူများက “မိတ်သဟာယပူဇော်သက္ကာ” ဟု ဘာသာပြန်ကြသည်။ ဇေဗက် သည် “သတ်ခြင်း/သတ်ဖြတ်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ဤနေရာတွင်ကဲ့သို့ ပူဇော်သက္ကာများကို ရည်ညွှန်းနိုင်သကဲ့သို့ သာမန်တိရစ္ဆာန်များကို သတ်ခြင်း (တရားဟောရာ ၁၂:၁၅) နှင့် လူများကိုပင် သတ်ခြင်း (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၃:၂၀) ကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ရှေလာမိမ် ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် “ငြိမ်သက်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ရှာလုံးမ် မှ ဆင်းသက်လာပုံရပြီး၊ ထို့ကြောင့် မိတ်သဟာယနှင့် ပဋိညာဉ်မိတ်သဟာယ၏ အဓိပ္ပာယ်များ ပါဝင်သော ငြိမ်သက်ခြင်း/ကောင်းကျိုးချမ်းသာ ပူဇော်သက္ကာကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့ကြောင့် “ငြိမ်သက်ခြင်း” နှင့် “မိတ်သဟာယ” နှစ်မျိုးစလုံးသည် သင့်လျော်သော ဘာသာပြန်ချက်များ ဖြစ်ကြသည်။ ဤပူဇော်သက္ကာသည် ဝတ်ပြုရာ ၁:၂ တွင် စတင်ဖော်ပြထားသော မိမိအလိုဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်သည့် ပူဇော်သက္ကာအမျိုးအစားတွင် ပါဝင်သည်။

ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဆက်ကပ်မည့် တိရစ္ဆာန် (အထီးဖြစ်စေ အမဖြစ်စေ) သည် နွားအုပ်ထဲမှ ဖြစ်ပါက (အခန်းငယ် ၁) အပြစ်အနာအဆာ သို့မဟုတ် ချို့ယွင်းချက်မရှိရ (ဝတ်ပြုရာ ၁:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ပူဇော်သက္ကာပြုလုပ်သည့် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းသည် မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် အလွန်ဆင်တူသည် (အခန်း ၁ ကိုကြည့်ပါ)။ အဓိကကွာခြားချက်မှာ ပူဇော်သက္ကာတစ်ရပ်လုံးကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးမရှို့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် မိမိအလိုဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်သည့် ပူဇော်သက္ကာဖြစ်သောကြောင့် သီးခြားအခါသမယတစ်ရပ်ကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပေ။ လုပ်ထုံးလုပ်နည်းမှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။ ပူဇော်သက္ကာဆက်ကပ်သူသည် တိရစ္ဆာန်၏ ဦးခေါင်းပေါ်တွင် မိမိ၏လက်ကို တင်ရသည် (“လက်တင်ခြင်း” ကိုကြည့်ပါ၊ စာမျက်နှာ ၂၄၃)။ ထို့နောက် ဝင်းအတွင်းဝင်ပေါက်အနီးတွင် ၎င်းကို သတ်ရသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် သွေးကို စုယူပြီး ယဇ်ပလ္လင်ပတ်လည်တွင် ပက်ဖျန်းရသည် (အိရှေ [“အစားအစာပူဇော်သက္ကာ” သို့မဟုတ် “မီးဖြင့်ပြုသော ပူဇော်သက္ကာ”] နှင့် “မွှေးရနံ့” နှင့် ပတ်သက်၍ ၁:၂ခ–၁၇ ပါ အနက်ဖွင့်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ အတွင်းအင်္ဂါများ၏ အဆီနှင့် ကျောက်ကပ်များ (အခန်းငယ် ၃–၄; အခန်းငယ် ၉ ကိုကြည့်ပါ) ကို ထာဝရဘုရားအား ပေးရပြီး နေ့စဉ်ဆက်ကပ်သော ပူဇော်သက္ကာ၏ မီးရှို့ရာယဇ်ပေါ်တွင် ထားရသည်။

ပူဇော်သက္ကာသည် သိုးစုထဲမှ ဖြစ်ပါက (သိုးထီး၊ သိုးမ၊ ဆိတ်ထီးနှင့် ဆိတ်မ) နွားများအတွက် သတ်မှတ်ထားသော လိုအပ်ချက်များအတိုင်းပင် ဖြစ်ရသည် (၃:၆–၁၆)။ သိုးဖြစ်သည့်အခါ အဆီများသော အမြီးကိုလည်း ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထားရသည်။ သိုး၏ အဆီများသော အမြီးကြီးကို စားဖွယ်ကောင်းသော အရာ၊ သိုး၏ အရသာအရှိဆုံး အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည် (အခန်းငယ် ၉)။ အမှန်မှာ ဟေဗြဲ ခေလေဗ် (“အဆီ”) ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ပုံဆောင်သဘောဖြင့် “အကောင်းဆုံး” ဟု သတ်မှတ်ရန် အသုံးပြုသည် (ဥပမာ၊ တောလည်ရာ ၁၈:၁၂; တရားဟောရာ ၃၂:၁၄; ဤဥပဒေနှင့် ကျန်းမာရေးဆိုင်ရာ အရေးကိစ္စများအကြား ဖြစ်နိုင်သော ဆက်နွယ်မှုအတွက် “ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် ကျန်းမာရေးနှင့် သန့်ရှင်းရေး” စာမျက်နှာ ၂၇၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုအရာကို ထာဝရဘုရားအား ပေးခြင်းဖြင့် ပူဇော်သက္ကာဆက်ကပ်သူသည် ကိုယ်တော်အား အကောင်းဆုံးအရာကို ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ပိတ်သိမ်းစည်းမျဉ်းက ဖော်ပြသကဲ့သို့ ပူဇော်သက္ကာ၏ အဓိကအလေးပေးချက်မှာ သွေးနှင့် အဆီပေါ်တွင် ရှိကြောင်း ထင်ရှားသည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ ၎င်းတို့သည် ထာဝရဘုရား၏ ပိုင်ဆိုင်ရာများဖြစ်ပြီး မည်သူမျှ ၎င်းတို့ကို မစားရ (သွေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဝတ်ပြုရာ ၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။

ငြိမ်သက်ခြင်းပူဇော်သက္ကာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို စာသားတွင် အတိအလင်း မဖော်ပြထားသော်လည်း ၇:၁၁–၂၀ အရ ၎င်းကို ကျေးဇူးတင်ခြင်းပူဇော်သက္ကာ (၇:၁၂–၁၅; ၂၂:၂၉–၃၀)၊ မိမိအလိုဆန္ဒအလျောက် ဆက်ကပ်သော ပူဇော်သက္ကာ (၇:၁၆–၁၇; ၂၂:၁၇–၂၃) နှင့် သစ္စာကတိပူဇော်သက္ကာ (၇:၁၆–၁၇) အဖြစ် ဆက်ကပ်နိုင်သည်။ အခြေခံအားဖြင့် ၎င်းကို ဘာသာရေးဆိုင်ရာ စားသောက်ပွဲတစ်ရပ်အဖြစ် နားလည်ထားသည်။ ထိုအစားအစာကို ဘုရားသခင်က စားသုံးခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယဇ်ပုရောဟိတ်အား အသား၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ပေးရသည် (၇:၃၁–၃၂)။ ပူဇော်သက္ကာဆက်ကပ်သူသည် ကျန်ရှိသောအသားကို ဆွေမျိုးများနှင့် မိတ်ဆွေများနှင့်အတူ ထာဝရဘုရား၏ ရှေ့တော်တွင် စားရသည် (၇:၁၅)။ ထိုစားသောက်ပွဲသည် ပဋိညာဉ်တော်ရှင်နှင့် မိတ်သဟာယရှိလိုသော ဆန္ဒနှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို ကိုယ်တော်နှင့် ပိုမိုခိုင်မာစေလိုသော ဆန္ဒတို့ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပုံရသည်။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ နက်ရှိုင်းသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (ဆာလံ ၅၄:၆; ၁၀၇:၂၂)။ ဝတ်ပြုရာ ၃ တွင် ငြိမ်သက်ခြင်းပူဇော်သက္ကာ၏ အပြစ်ဖြေရှင်းပေးသော လုပ်ဆောင်ချက်အကြောင်း မပြောထားသော်လည်း ဝတ်ပြုရာ ၁၇:၁၁ နှင့် ယေဇကျေလ ၄၅:၁၅၊ ၁၇ အရ ၎င်းတွင် ထိုလုပ်ဆောင်ချက် ရှိခဲ့သည်။ ၎င်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြစ်ဖြေရှင်းခြင်း မဟုတ်သောကြောင့် သွေးကို အသုံးပြုသည့် လုပ်ဆောင်ချက်သည် မီးရှို့ရာယဇ်၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကဲ့သို့ အပြစ်ဖြေရာယဇ်ထက် သိသိသာသာ ပိုမိုရိုးရှင်းသည်။ သို့သော် သွေးကို ယဇ်ပလ္လင်မှတစ်ဆင့် ထာဝရဘုရားထံ ပြန်လည်ပေးရခြင်းက လူတစ်ဦးသည် ထာဝရဘုရား၏ ရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်သည့်အခါတိုင်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း/အပြစ်လွှတ်ခြင်း လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း၊ နိဒါန်းကိုကြည့်ပါ)။ ပူဇော်သက္ကာကို လက်ခံခြင်းသည် ပူဇော်သက္ကာဆက်ကပ်သူကို လက်ခံခြင်းကို အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤပူဇော်သက္ကာသည် ယေရှု၌ ပြည့်စုံခြင်းကို တွေ့ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျိုးပဲ့သော ကိုယ်ခန္ဓာတော်အားဖြင့် ယုံကြည်သူအားလုံးအတွက် အသက်မုန့်ကို ပေးတော်မူသည် (မဿဲ ၂၆:၂၆; ယောဟန် ၆:၅၃–၅၆)။ ထို့အပြင် သူတို့အား ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးတော်မူသည် (ယောဟန် ၁၄:၂၇; ဧဖက် ၂:၁၄)။

၄:၁–၆:၇

မဖြစ်မနေ ဆက်ကပ်ရသော ပူဇော်သက္ကာများ

မဖြစ်မနေ ဆက်ကပ်ရသော ပူဇော်သက္ကာများသည် ပဋိညာဉ်တရားကို ချိုးဖောက်မှုများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ယင်းတို့မှာ အပြစ်/သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်း ပူဇော်သက္ကာ (၄:၁–၅:၁၃) နှင့် အပြစ်ကြွေး ပူဇော်သက္ကာ (၅:၁၄–၁၉) တို့ဖြစ်သည်။ ဤပူဇော်သက္ကာများသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့သည် ကိုယ်တော်နှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို ထိန်းသိမ်းလိုကြပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ထိုဆက်ဆံရေးကို ချိုးဖောက်မိကြသည်ဟူသော အချက်ကို အခြေခံထားသည်။ ထိုအခက်အခဲကို အပြစ်ဖြေရှင်းရန် ပူဇော်သက္ကာများအားဖြင့် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ပူဇော်သက္ကာများ အမျိုးမျိုးရှိနေခြင်းသည် ထိုစနစ်၏ မလုံလောက်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ လူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးနှင့် စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်သည့် ပူဇော်သက္ကာတစ်မျိုးတည်း မရှိခဲ့ပေ။ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်မည့်အရာမှာ ခရစ်တော်၏ ပူဇော်သက္ကာအားဖြင့်သာ ဖြစ်သည်။

၄:၁–၅:၁၃။ အပြစ်/သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်း ပူဇော်သက္ကာ။ ဤအပိုင်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်၊ လူထု၊ အုပ်ချုပ်သူနှင့် တစ်ဦးချင်းစီတို့၏ မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုမိသော အပြစ်များအတွက် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာ (၄:၁–၃၅) နှင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ကျူးလွန်သော ပြစ်မှုများအတွက် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာ (၅:၁–၁၃) တို့ကို ဆွေးနွေးထားသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် ဤအရာသည် လူတစ်ဦး၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုနယ်ပယ်အပေါ် အခြေခံ၍ အပြစ်များအတွက် တာဝန်ယူရခြင်းနှင့် ပတ်သက်သည်။ ဟေဗြဲစကားလုံး khatta’t ၏ သင့်လျော်သော ဘာသာပြန်ဆိုချက်ကို ယခုတိုင် အငြင်းပွားနေဆဲဖြစ်သည်။ အချို့က ရိုးရာအတိုင်း “အပြစ်ပူဇော်သက္ကာ” ဟု ထားရှိကြပြီး အချို့က “သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်း ပူဇော်သက္ကာ” သို့မဟုတ် အခြားအသုံးအနှုန်းများကို သုံးသင့်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ ပထမအမြင်သည် ဟေဗြဲစကားလုံး၏ စာသားအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်ကို အခြေခံထားပြီး၊ ဒုတိယအမြင်သည် အဓိကအားဖြင့် ထိုပူဇော်သက္ကာ၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို အခြေခံထားသည်။ အပြစ်သားကို အပြစ် သို့မဟုတ် မသန့်ရှင်းမှုမှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် လိုအပ်သူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသရွေ့ ဒုတိယဖြစ်နိုင်ခြေကိုလည်း လက်ခံနိုင်သည်။

လူတစ်ဦးသည် မရည်ရွယ်ဘဲ အပြစ်ပြုမိ (shagagah) ပြီး ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တော်တစ်စုံတစ်ရာကို ချိုးဖောက်သောအခါ အပြစ်ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာရမည် (အခန်းငယ် ၂)။ ဟေဗြဲစကားလုံး shagagah သည် မရည်ရွယ်ဘဲ ပြုသောအပြစ် (ကမ္ဘာဦး ၄၃:၁၂) အပြင် သိသိကြီးနှင့် ကျူးလွန်သောအပြစ်များကိုလည်း (၁ ရာဇဝင် ၂၆:၂၁) ရည်ညွှန်းသည်။ ဤအချက်ကို ဝတ်ပြုရာ ၄:၂၂–၂၃ နှင့် ၂၇–၂၈ တို့တွင် တွေ့ရသည်။ ထိုနေရာတွင် အပြစ်သားများသည် အပြစ်ရှိသောကြောင့် (အခန်းငယ် ၂၂၊ ၂၇) သို့မဟုတ် မိမိတို့အပြစ်ပြုမိကြောင်း သိလာသောကြောင့် (အခန်းငယ် ၂၃၊ ၂၈) ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာရမည်။ ဤအပြစ်မျိုးသည် ဘုရားသခင်ကို ပွင့်လင်းစွာ ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် ကွဲပြားသည်။ ထိုအပြစ်ကို “လက်မြှောက်၍ ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ပြုသောအပြစ်” ဟု ခေါ်ပြီး ထိုအပြစ်အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်း မရှိ (တောလည်ရာ ၁၅:၃၀–၃၁)။ ထို့ကြောင့် ထိုစကားလုံးတွင် လူသားတို့၏ အားနည်းမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အပြစ်ဟူသော အယူအဆလည်း ပါဝင်နိုင်သည်။

ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လူထု၏ အပြစ် (၄:၁–၂၁)။ “ဆီလိမ်းခံရသော ယဇ်ပုရောဟိတ်” ဟူသော စကားစုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ထင်ရှားသော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်အားလုံးသည် ဆီလိမ်းခံရပြီး ပုံမှန်ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦး၏ အပြစ်နှင့် ပတ်သက်သည့် အခြားဥပဒေမရှိသောကြောင့် ထိုစကားစုကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မိသားစုဝင် မည်သူမဆိုကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်းက ပိုကောင်းနိုင်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၀:၆–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအခြေအနေတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် မိမိ၏အပြစ်ကို သိရှိပြီး ပူဇော်သက္ကာကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လူထုသည် မိမိတို့၏အပြစ်ကို မသိကြသေးပေ (၄:၁၃)။ မိမိတို့၏အပြစ်ကို သိလာသောအခါ အပြစ်ပူဇော်သက္ကာကို ဆက်ကပ်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၃–၁၄)။ လူထု၏အပြစ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ကိုပါ အပြစ်နှင့် ဆက်နွှယ်စေသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် လူထု၏အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဆက်ကပ်သော တိရစ္ဆာန်၏ အသားကို မစားနိုင်ပေ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လူထုတို့သည် အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအတွက် အပြစ်အနာအဆာမရှိသော တန်ဖိုးကြီး နွားသငယ်တစ်ကောင် (သို့မဟုတ် “နွားအုပ်ထဲမှ တိရစ္ဆာန်တစ်ကောင်” ဖြစ်နိုင်သည်) ကို ယူဆောင်လာရမည် (အခန်းငယ် ၃၊ ၁၄; ၁:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ကျန်ရှိသော ပူဇော်သက္ကာလုပ်ငန်းစဉ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လူထုနှစ်ဖက်စလုံးအတွက် အခြေခံအားဖြင့် တူညီသည်။ (၁) ပူဇော်သက္ကာတိရစ္ဆာန်ပေါ်တွင် လက်တင်ခြင်း (အခန်းငယ် ၄)၊ (၂) ပူဇော်သက္ကာကို သတ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၄)၊ (၃) တဲတော်အတွင်း သွေးကို ပက်ဖျန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၆)၊ (၄) နံ့သာပေါင်းယဇ်ပလ္လင်၏ ချိုများပေါ်တွင် သွေးကို တင်ခြင်း (အခန်းငယ် ၇)၊ (၅) မီးရှို့ရာယဇ်ပလ္လင်၏ အောက်ခြေတွင် သွေးကို သွန်ခြင်း (အခန်းငယ် ၇)၊ (၆) အဆီကို ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် မီးရှို့ခြင်း (အခန်းငယ် ၈–၁၀) နှင့် (၇) တိရစ္ဆာန်၏ အသားကို မီးရှို့ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၂) တို့ဖြစ်သည်။ လက်တင်ခြင်းသည် အပြစ်ကို ပူဇော်သက္ကာတိရစ္ဆာန်ထံ လွှဲပြောင်းပေးပြီး ထိုတိရစ္ဆာန်သည် အပြစ်သား၏နေရာတွင် သေဆုံးသည်ကို ညွှန်ပြသည် (“လက်တင်ခြင်း” ကိုကြည့်ပါ၊ စာမျက်နှာ ၂၄၃)။ သွေးကို သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ကန့်လန့်ကာဘက်သို့ ခုနစ်ကြိမ် ပက်ဖျန်းခြင်းနှင့် ယဇ်ပလ္လင်၏ ချိုများပေါ်တွင် သွေးအချို့တင်ခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ကို တဲတော်သို့ လွှဲပြောင်းပေးရမည် (အခန်းငယ် ၇)။ ယဇ်ပလ္လင်သည် အပြစ်သားများအတွက် ခိုလှုံရာနေရာဖြစ်ပြီး (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁:၅၀–၅၁; ၂:၂၈) သူတို့၏အပြစ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသောနေရာလည်း ဖြစ်သည် (ယေရမိ ၁၇:၁)။ အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် ယဇ်ပလ္လင်ကို သန့်ရှင်းစေရန် ချိုများပေါ်သို့ သွေးတင်ခဲ့သည်ကို သတိပြုပါ။ သို့သော် ထိုနေရာတွင် ကွဲပြားသော စကားစုကို အသုံးပြုထားသည်။ စာသားအတိုင်းဆိုလျှင် “ယဇ်ပလ္လင်၏ ချိုများပေါ်တွင် ပတ်လည်” ဟူ၍ဖြစ်သည် (၁၆:၁၈)။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင် ဤအသုံးအနှုန်းသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်း၏ အယူအဆကို ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ချိုများပေါ်တွင် သွေးအချို့ တင်ခြင်းသည် လွှဲပြောင်းခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး၊ ချိုများပေါ်တွင် ပတ်လည် သွေးတင်ခြင်းသည် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု အဆိုပြုနိုင်သည်။ နောက်ဆုံးအရာသည် ပထမအရာကို ပြန်လည်ဖယ်ရှားခြင်း ဖြစ်သည်။ အဆီသည်လည်း ဘုရားသခင်ပိုင်သောအရာဖြစ်ပြီး ယဇ်ပလ္လင်အားဖြင့် ကိုယ်တော်ထံ ပေးအပ်ရသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မိမိတို့၏အပြစ်ဖြေရာ ပူဇော်သက္ကာမှ အကျိုးအမြတ် မရနိုင်သောကြောင့် တိရစ္ဆာန်၏ ကျန်ရှိသောအသားကို မီးရှို့ရသည် (ဝတ်ပြုရာ ၆:၂၃၊ ၂၉–၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၄:၂၀ အရ အပြစ်လွှတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာဖြစ်ပြီး အပြစ်ဖြေခြင်းဆိုင်ရာ အခမ်းအနားကို ပြုလုပ်လိုက်သည်နှင့် အလိုအလျောက် ရရှိလာသော ရလဒ်မဟုတ်ပေ (အခန်းငယ် ၂၆၊ ၃၁၊ ၃၅ တို့တွင်လည်း ထိုအတိုင်းဖြစ်သည်)။ ဟေဗြဲဩဝါဒစာသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် မိမိတို့၏အပြစ်များအတွက် ပူဇော်သက္ကာ ဆက်ကပ်ရသောကြောင့် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ်ဖြင့် အစားထိုးခံရမည့် ချို့ယွင်းချက်ရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့တွင် ပါဝင်ကြောင်း ဆွေးနွေးထားသည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုသည် မိမိ၏အပြစ်အတွက် ပူဇော်သက္ကာ ဆက်ကပ်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ဘဲ အပြစ်ကင်းစင်သူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၄:၁၄–၁၆; ၅:၃)။ သို့သော် အစ္စရေးနိုင်ငံ၏ အရေးအကြီးဆုံး ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်ပင် အပြစ်ဖြေခြင်း လိုအပ်ခဲ့သည်ဟူသော အချက်သည် ခရစ်တော်ကို လိုအပ်ခြင်းမှာ လူတိုင်းအတွက် ဖြစ်သည်ကို သတိပေးနေသည်။

ခေါင်းဆောင်နှင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ အပြစ် (၄:၂၂–၃၅)။ ခေါင်းဆောင်၏ ပူဇော်သက္ကာနှင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ပူဇော်သက္ကာတို့အကြား အရေးအကြီးဆုံး ကွာခြားချက်မှာ ပူဇော်သက္ကာတိရစ္ဆာန်၏ တန်ဖိုးဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်အတွက် ပို၍တန်ဖိုးရှိသော ဆိတ်ထီးတစ်ကောင်၊ တစ်ဦးချင်းစီအတွက် ဆိတ်မ သို့မဟုတ် သိုးမတစ်ကောင် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၃၊ ၂၈၊ ၃၂)။ nasi’ ဟူသော ဝေါဟာရသည် မရှင်းလင်းသော်လည်း အများဆုံးဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အရပ်ဘက် သို့မဟုတ် လူမျိုးစုကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦးကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (သို့သော် ယင်းကို ယေဇကျေလ ၄၅–၄၆ တွင် ထူးခြားသော မင်း သို့မဟုတ် ဘုရင်/ယဇ်ပုရောဟိတ်ပုဂ္ဂိုလ်အတွက်လည်း အသုံးပြုထားသည်)။ ဤအပြစ်ပူဇော်သက္ကာနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် လူထုအတွက် ဆက်ကပ်သော ပူဇော်သက္ကာတို့အကြား အရေးအကြီးဆုံး ကွာခြားချက်မှာ ဤအခြေအနေတွင် တဲတော်အတွင်းသို့ သွေးကို ယူဆောင်မသွားရခြင်း ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၅၊ ၃၀၊ ၃၄)။ ထိုအစား ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် တိရစ္ဆာန်၏အသားကို စားရသည် (၆:၂၆)။ သူသည် ခေါင်းဆောင်၏အပြစ်နှင့် မသက်ဆိုင်ပေ။ အပြစ်ပူဇော်သက္ကာ၏ အသားကို စားခြင်းအခမ်းအနား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ၁၀:၁၇ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ထိုအသားကို စားခြင်းအားဖြင့် လူတို့၏ အပြစ်ကို ထမ်းကြသည် (nasa’)။ ထိုအပြစ်အတွက် တာဝန်ယူသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အားဖြင့် အပြစ်ကို တဲတော်သို့ လွှဲပြောင်းရသည်။ တိရစ္ဆာန်၏အဆီကို မီးရှို့ခြင်းကို ထာဝရဘုရားအတွက် မွှေးပျံ့၍ နှစ်သက်ဖွယ်သော အနံ့အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၃၁; ၁:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအရာက ဘုရားသခင်သည် ပူဇော်သက္ကာနှင့် ပူဇော်သက္ကာဆက်ကပ်သူ နှစ်ဦးစလုံးကို လက်ခံရန် အသင့်ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြင်းမှာ ပူဇော်သက္ကာဆက်ကပ်သူ၏ အပြစ်များကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပူဇော်သက္ကာဆက်ကပ်သူနှင့် သူ၏အပြစ် နှစ်မျိုးစလုံးအတွက် အပြစ်ဖြေခြင်း ပြုလုပ်ရမည်ဟု စာသားက အတိအလင်း ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၂၆၊ ၃၅)။ အခန်းငယ် ၂၆ တွင် ဟေဗြဲစာသားသည် “သူ၏အပြစ်မှ” ဟု ဖတ်ရပြီး၊ အပြစ်ဖြေခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လူတစ်ဦးကို အပြစ် “မှ” လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအရာသည် အပြစ်ဖြေရှင်းရန် ပူဇော်သက္ကာဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ သန့်ရှင်းရာဌာနသည် အပြစ်မှ သန့်ရှင်းရန် လိုအပ်သည်မဟုတ်ဘဲ နောင်တရသောအပြစ်သားသည်သာ သန့်ရှင်းရန် လိုအပ်သည် (၅:၆၊ ၁၀ တို့ကိုလည်းကြည့်ပါ; မသန့်ရှင်းမှုကို ဖယ်ရှားခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ၁၂:၇; ၁၄:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။

အပြစ်ပူဇော်သက္ကာသည် လူသားတို့၏အပြစ်များအတွက် မိမိကိုယ်ကို အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဆက်ကပ်ခဲ့သော ခရစ်တော်၏ ပူဇော်သက္ကာဖြင့် အသေခံခြင်းကို ကြိုတင်ပုံဖော်ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ရောမ ၈:၃ တွင် ခမည်းတော်သည် ယေရှုကို “အပြစ်ရှိသော ဇာတိပကတိ၏ သဏ္ဌာန်ဖြင့်” ပို့တော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။ ယင်းစကားသည် “အပြစ်ကြောင့်/အပြစ်အတွက်” သို့မဟုတ် ဘာသာပြန်ချက်အချို့အရ “အပြစ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုအသုံးအနှုန်းကို ဟေဗြဲစကားလုံး khatta’t (“အပြစ်ပူဇော်သက္ကာ”) ကို ဘာသာပြန်ရာတွင် ခုနှစ်ဆယ်ဘာသာပြန်ကျမ်း၌ အသုံးပြုခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို မိမိအပေါ် ထမ်းယူပြီး မိမိဆန္ဒအလျောက် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်စား ထိုအပြစ်များအတွက် တာဝန်ကို လက်ခံကာ ကျွန်ုပ်တို့၏နေရာတွင် အသေခံတော်မူခဲ့သည် (၂ ကောရိန္သု ၅:၂၁)။ ကိုယ်တော်သည် လောက၏အပြစ်ကို ဖယ်ရှားတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၂၉; ဂလာတိ ၃:၁၃; ၁ ပေတရု ၂:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ရှာဖွေသောသူအားလုံးကို သန့်ရှင်းစေသော အပြစ်ပူဇော်သက္ကာကို ပေးတော်မူခဲ့သည် (ရောမ ၃:၂၅; ဧဖက် ၅:၂)။ ဤသည်မှာ လူသားတို့ကို တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အပြီးအပိုင် သန့်ရှင်းစေသော အဆုံးစွန်သော ပူဇော်သက္ကာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ငန်းသည် လူသားတို့၏ အားနည်းမှုကြောင့် နှစ်ခြင်းခံပြီးနောက် ကျူးလွန်မိသော အပြစ်များအတွက်ပင် ဆက်လက်အကျိုးသက်ရောက်နေဆဲ ဖြစ်သည် (၁ ယောဟန် ၂:၁–၂)။ ထိုသို့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ပြသခြင်းအပေါ် သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ ကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်း ဖြစ်သည်။