တောလည်ရာကျမ်း - နိဒါန်း

 

တောလည်ရာကျမ်း

နိဒါန်း

အမည်နှင့် စာရေးသူ။ တောလည်ရာကျမ်းသည် မောရှေ၏ ပညတ္တိကျမ်းငါးကျမ်းတွင် စတုတ္ထမြောက်ကျမ်းဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲကျမ်းစာတွင် ဤကျမ်းကို “တော၌” သို့မဟုတ် “တောကန္တာရ၌” ဟု အမည်ပေးထားသည်။ ဤအမည်သည် ကျမ်း၏ အဖွင့်အခန်းငယ်တွင် ပဉ္စမမြောက် ဟေဗြဲစကားလုံးဖြစ်သော—“ထာဝရဘုရားသည် တော၌ မောရှေအား မိန့်တော်မူသည်” (၁:၁)—ဟူသော စကားမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဂရိဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုထားသော ကျမ်းစာတွင် ဤကျမ်းကို “ဂဏန်းများ” ဟု အမည်ပေးထားပြီး၊ လက်တင်ဘာသာဖြင့် ပြန်ဆိုထားသော ကျမ်းစာတွင်လည်း “ဂဏန်းများ” ဟု ပြန်ဆိုထားသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာရှိ “တောလည်ရာကျမ်း” ဟူသော အမည်သည် ဂရိဘာသာ သို့မဟုတ် လက်တင်ဘာသာမှ “ဂဏန်းများ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ကို ပြန်ဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။ “တောလည်ရာကျမ်း” ဟူသော အမည်သည် အခန်းကြီး ၁ နှင့် ၂၆ တို့တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော လူဦးရေစာရင်းနှစ်ရပ်ကို အလေးပေးဖော်ပြသော်လည်း၊ ဟေဗြဲအမည်ဖြစ်သော “တော၌” ဟူသည်က ဤကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့် နေရာကို ညွှန်ပြသောကြောင့် ပိုမိုသင့်လျော်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤအမည်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ ကတိထားရာပြည်သို့ ခရီးထွက်စဉ် ဘုရားသခင်နှင့်အတူ တွေ့ကြုံခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများစွာကို အမှတ်ရစေသည်။ ရှည်လျားသော ခရီးစဉ်အတွင်း သူတို့သည် စိတ်ပျက်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းတို့ကို ခံစားခဲ့ကြသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို အိမ်သို့ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်တော်မူခဲ့သည်။

အစဉ်အလာအားဖြင့် ပညာရှင်များသည် တောလည်ရာကျမ်းအပါအဝင် ပညတ္တိကျမ်းငါးကျမ်းကို မောရှေ ရေးသားခဲ့သည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ မျက်မှောက်ခေတ် ပညာရှင်များစွာက တောလည်ရာကျမ်းကို မောရှေရေးသားခဲ့ခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်ကြသော်လည်း (ပညတ္တိကျမ်းငါးကျမ်း၏ “နိဒါန်း” စာမျက်နှာ ၁၂၀ ကိုကြည့်ပါ) အောက်ပါ ကျမ်းစာဆိုင်ရာ အချက်များကြောင့် မောရှေသည် ဤကျမ်း၏ စာရေးသူဖြစ်သည်ဟု ဆက်လက်လက်ခံထားသင့်သည်။

(၁) တောလည်ရာကျမ်းကိုယ်တိုင်က မောရှေသည် သူတို့ခရီးသွားခဲ့သော အဆင့်ဆင့်သော နေရာများကို မှတ်တမ်းတင်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၃၃:၂)။ ယင်းက မောရှေသည် ဤကျမ်း၏ အနည်းဆုံး အစိတ်အပိုင်းအချို့ကို ရေးသားခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ခရီးစဉ်လမ်းကြောင်းကို မှတ်တမ်းတင်စဉ်တွင်လည်း မတူညီသော နေရာများ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များကို သူက ဇာတ်ကြောင်းအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည်။

(၂) “ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား မိန့်တော်မူသည်” ဟူသော စကားစုသည် ဤကျမ်းတွင် အကြိမ်ငါးဆယ်ကျော် ပေါ်ပေါက်ပြီး ပညတ္တိကျမ်းငါးကျမ်း၏ အခြားကျမ်းများတွင်လည်း ထပ်ခါတလဲလဲ တွေ့ရသည်။ ယင်းက မောရှေသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဆက်သွယ်ပေးသော သတင်းစကားများကို လက်ခံရရှိပြီး ရေးမှတ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူသည် တောလည်ရာကျမ်းကို မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်အလိုအတိုင်း ရေးသားခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခြားပရောဖက်များနှင့် ဘုရားသခင်၏လူများကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် မှုတ်သွင်းခြင်းခံရ၍ ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၂ ပေတရု ၁:၂၁)။

(၃) ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ သက်သေခံချက်သည် တောလည်ရာကျမ်းမှ ဖြစ်ရပ်အချို့ကို မောရှေနှင့် ဆက်စပ်၍ ကိုးကားထားခြင်းအားဖြင့် မောရှေရေးသားသူဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံသည် (ယောဟန် ၃:၁၄; ၆:၃၁၊ တောလည်ရာ ၂၁:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ; ၁၁:၇; ၁ ကောရိန္သု ၁၀:၅၊ ၈–၁၀၊ တောလည်ရာ ၂၆:၆၅; ၂၅:၁၊ ၉; ၂၁:၆; ၁၄:၃၆–၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ; ဟေဗြဲ ၃:၂၊ ၁၁၊ ၁၇၊ တောလည်ရာ ၁၂:၇; ၁၄:၂၁–၂၃၊ ၃၆–၃၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ; ယုဒ ၅; ၁၁၊ တောလည်ရာ ၁၄:၂၉; ၂၂:၇; ၁၆:၁–၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ပါရှိသော ဤကိုးကားချက်များက ယေရှုနှင့် တမန်တော်များဖြစ်သော ပေါလုနှင့် ယုဒတို့သည် မောရှေကို တောလည်ရာကျမ်း၏ စာရေးသူအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့ကြကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ရေးသားသည့်အချိန်။ တောလည်ရာကျမ်းသည် ပိုမိုကြီးမားသော စာပေအစုအဖွဲ့ဖြစ်သည့် ပညတ္တိကျမ်းငါးကျမ်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်တော်မပေါ်မီ ဆယ့်ငါးရာစုအတွင်း ရေးသားထုတ်လုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်း၏အကြောင်းအရာများက အစ္စရေးလူမျိုးတို့ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်လာသည့် အကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားကြောင်း ပြသသည်။ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း၏ ဇာတ်ကြောင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေခြင်းက ၎င်းကို ခရစ်တော်မပေါ်မီ ဆယ့်ငါးရာစုအတွင်း ရေးသားခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

နောက်ခံအကြောင်းအရာ။ တောလည်ရာကျမ်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်းတွင် စတင်ဖော်ပြခဲ့ပြီးသော ဇာတ်ကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာလာပြီးနောက် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် စိနာတောင်သို့ ရောက်ရှိလာကာ ထိုနေရာတွင် ခေတ္တနေထိုင်ခဲ့ကြသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၁)။ ဤကျမ်း၏ ပထမပိုင်းတွင် စိနာတော၌ သူတို့နေထိုင်စဉ်နှင့် သက်ဆိုင်သော အကြောင်းအရာအချို့ကို ဖော်ပြထားသည် (၁:၁–၁၀:၁၀)။ ထို့နောက် စိနာတောင်မှ မောဘလွင်ပြင်အထိ တောကန္တာရ၌ လှည့်လည်သွားလာခဲ့သည့် သမိုင်းကို အာရုံစိုက်ဖော်ပြသည် (၁၀:၁၁–၂၂:၁)။ နောက်ဆုံးတွင် မောဘလွင်ပြင်၌ သူတို့နေထိုင်စဉ်နှင့် ကတိထားရာပြည်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်ခဲ့ပုံကို ဖော်ပြသည် (၂၂:၂–၃၆:၁–၁၃)။ စိနာတောမှ မောဘလွင်ပြင်အထိ ခရီးသည် သုံးဆယ့်ရှစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ ထိုကာလအတွင်း အဲဂုတ္တုပြည်မှ လွတ်မြောက်လာသော ပထမမျိုးဆက် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် သစ္စာမဲ့ခြင်းကြောင့် တောကန္တာရ၌ သေဆုံးခဲ့ကြသည် (၂၆:၆၃–၆၅)။ ခါနာန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ရန် အသင့်ဖြစ်သောအခါ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ မျှော်လင့်ချက် ပျောက်ကွယ်သွားသဖြင့် တောကန္တာရ၌ လှည့်လည်သွားလာသူများ ဖြစ်လာကြသည်။ တောကန္တာရ၌ မွေးဖွားလာသော အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ မျိုးဆက်သစ်သည် ထာဝရဘုရားနှင့် ခိုင်မာသော မေတ္တာနှောင်ကြိုးကို တည်ဆောက်လာခဲ့ပြီး၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့ကို ကတိထားရာပြည်သို့ ပို့ဆောင်တော်မူမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ထာဝရဘုရား၏ ဘုရားဖူးခရီးသွားလူမျိုးအဖြစ် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ဖော်ပြခြင်းသည် တောလည်ရာကျမ်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ တောလည်ရာ ၃၃:၁ တွင် အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည် “အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာကြသည်” ဟု စနစ်တကျ ဖော်ပြထားသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့နှင့် ဆက်စပ်၍ စစ်တပ်များ၊ သူ၏စစ်တပ်နှင့် စစ်တပ် သို့မဟုတ် စစ်ပွဲဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် ဝေါဟာရများကို တောလည်ရာကျမ်းတွင် စုစုပေါင်း အကြိမ်ငါးဆယ်ကျော် အသုံးပြုထားသည်။ တောလည်ရာကျမ်းတွင် စစ်တပ်၏ ပုံရိပ်ကို ရန်လိုသော စစ်ရေးလုပ်ဆောင်မှုကို အလေးပေးရန် အသုံးပြုထားခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ မိမိတို့၏ ခရီးစဉ်အတွင်း ရင်ဆိုင်ရမည့် မကောင်းမှု၏ အင်အားများကို ဆန့်ကျင်ကာ ထာဝရဘုရား၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ကိုယ်တော်အား အပြည့်အဝ အပ်နှံလျက် စနစ်တကျ စုစည်းထားသော ဘုရားဖူးခရီးသွားအုပ်စုအဖြစ် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ဖော်ပြရန် အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤပုံရိပ်သည်လည်း လူမျိုးတော်တို့သည် ဖာရောဘုရင်၏ အင်အားများကို အောင်မြင်ကျော်လွှား၍ အဲဂုတ္တုပြည်မှ အောင်ပွဲခံကာ ထွက်လာခဲ့ကြကြောင်း ပြသရန် ဖြစ်သည်။

၁။ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဘုရားသခင်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ထာဝရဘုရား၏ စစ်တပ်အဖြစ် ဖော်ပြရာတွင် ဘုရားသခင်ကို လူမျိုးတော်၏ အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် လူဦးရေစာရင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ကို စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းပေးခဲ့သည် (၁:၁–၄၆; ၂၆:၁–၆၅)။ ထို့အပြင် ခေါင်းဆောင်မှုတာဝန်များ၊ စခန်းချနေရာဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ချီတက်သွားလာပုံတို့နှင့် ပတ်သက်၍လည်း ညွှန်ကြားချက်များ ပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်းကြီး ၂–၄; ၉:၁၅–၁၀:၂၈)။ သူတို့ခရီးသွားစဉ် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ လူမှုရေးနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ပြီး အရိပ်အာဝါသ၊ မန္န၊ ငုံးများ၊ ရေ (၁၀:၃၄; ၁၁:၆–၇၊ ၃၁–၃၂; ၂၀:၂–၁၃)၊ လုံခြုံမှုနှင့် ရင်ဆိုင်ရသော ရန်သူများအပေါ် အောင်ပွဲ (၂၁:၁–၃၊ ၂၁–၃၅; ၃၁:၁–၁၂) တို့ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ဘာသာရေးနှင့် လူမှုရေးဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို ပေး၍ ကတိထားရာပြည်ကို လက်ဆောင်အဖြစ် ပေးမည်ဟုလည်း ကတိတော်မူခဲ့သည် (အခန်းကြီး ၂၇–၃၀; ၃၂–၃၆)။ ထာဝရဘုရား၏ ဌာနချုပ်ဖြစ်သော သန့်ရှင်းရာဌာနကို စခန်းအလယ်၌ ထားရှိခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်သည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ ခရီးသွားတော်မူခဲ့သည်။ တဲတော်နှင့် တဲဟူသော ဝေါဟာရများကို တောလည်ရာကျမ်းတွင် အကြိမ်ကိုးဆယ်ကျော် အသုံးပြုထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ နေထိုင်ရာအရပ်ဖြစ်သည့် သန့်ရှင်းရာဌာနကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုနေရာမှ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးတို့ကို လမ်းညွှန်၍ ဆက်သွယ်ပြောဆိုတော်မူခဲ့သည် (၁:၁; ၇:၈၉)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးတို့၏ တရားသူကြီးအဖြစ်ပင် ဆောင်ရွက်တော်မူကာ သန့်ရှင်းရာဌာနမှ တရားရေးဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများကို ဖြေရှင်းပေးတော်မူခဲ့သည် (၅:၁၁–၂၂; ၆:၉–၁၂; ၈:၁၉; ၁၁:၁၆–၂၃; ၁၂:၁–၁၅; ၁၄:၁၀–၁၂; ၁၆:၁၆–၃၅; ၁၇:၁–၉)။

၂။ အပ်နှံထားသော ဘုရားဖူးခရီးသွားများ။ ဘုရားဖူးခရီးသွားနေသော စစ်တပ်ဟူသော ဥပမာသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ကိုယ်တော်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် လုံးဝခွဲထွက်၍ အပ်နှံထားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာခဲ့သော လူအများအပြားကို ကတိထားရာပြည်သို့ ခရီးသွားနေသော လူမျိုးတစ်မျိုးအဖြစ် ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ဤကျမ်းသည် အမြင့်ဆုံးခေါင်းဆောင်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်အပေါ် နာခံခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်းတို့ကို အောင်မြင်မှုအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သော အချက်များအဖြစ် အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ထို့အပြင် မနာခံခြင်း၏ အကျိုးဆက်များကိုလည်း သတိပေးထားသည်။ ထိုအခြေအနေတွင် မောရှေ၊ အာရုန်နှင့် မိရိအံကဲ့သို့သော အဓိကခေါင်းဆောင်များအပါအဝင် အစ္စရေးလူမျိုးများစွာသည် ကတိထားရာပြည်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ ဖယ်ရှားခံခဲ့ရသည် (၂၆:၆၃–၆၅)။ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းသည် အပြစ်သားများကို ထာဝရဘုရားထံမှ ဝေးကွာစေပြီး ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ကောင်းချီးများကို ဆုံးရှုံးစေသည်။ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်း၌ ဇွဲရှိစွာ ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခြင်းက ထာဝရဘုရား၏ မျက်မှောက်တော်၌ ထိုခရီးကို အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝစေပြီး ပျော်ရွှင်ဖွယ်ပင် ဖြစ်စေသင့်သည်။

၃။ ပုန်ကန်မှု၏ ခြိမ်းခြောက်မှု။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်ဖြစ်သည့်အတွက် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိ၍ ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် နာခံနေကြရမည်ဖြစ်သည်။ အချို့သောသူတို့၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့် ထာဝရဘုရား တည်ထောင်ထားသော စည်းမျဉ်းပျက်ပြားသည့်အခါတိုင်း ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးတို့အား ကိုယ်တော်၏ အစီအစဉ်ကို ပြည့်စုံစေရန် ကူညီပေးနိုင်ဖို့ ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည် (၁၁:၁၊ ၄–၆၊ ၃၂–၃၃; ၁၂:၁–၁၅; အခန်းကြီး ၁၃–၁၄; ကမ္ဘာဦး ၁၂:၁–၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောက်ဆုံးတွင် စိနာတောင်မှ ကာဒေရှ်သို့၊ ထိုမှ မောဘလွင်ပြင်အထိ ခရီးစဉ်ကို ဖော်ပြပြီးနောက် တောလည်ရာကျမ်းသည် စိတ်အားနည်း၍ ကြောက်ရွံ့တတ်သော မိမိလူမျိုးတို့ကို ကတိထားရာပြည်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ အစီအစဉ်ကို သစ္စာရှိစွာ အကောင်အထည်ဖော်တော်မူပုံကို ဖော်ပြသည်။ ယခင်အစ္စရေးလူမျိုးများကဲ့သို့ပင် “ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်သည် အားနည်းပြီး ချို့ယွင်းချက်များရှိနိုင်သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်ရှိ အခြားအရာအားလုံးထက် မိမိ၏ အထူးအလေးထားမှုကို ပေးအပ်တော်မူသည့် တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်” (တီအမ် ၁၅)။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတော်တို့ ရင်ဆိုင်နေရသည့် စိန်ခေါ်မှုများရှိနေသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို စောင့်ရှောက်ပေးပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်တော်မူမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။

စာပေဆိုင်ရာ အင်္ဂါရပ်များ။ ဤကျမ်းတွင် အမျိုးမျိုးသော စာပေပုံစံများ ပါဝင်သည်။ ယင်းတို့တွင် စာရင်းများ (အခန်းကြီး ၁; ၂၆)၊ ကဗျာများ (၆:၂၄–၂၆; ၁၀:၃၅; ၂၁:၁၄–၁၈၊ ၂၇–၃၀; ၂၄:၁၇၊ ၂၀–၂၅)၊ ခရီးစဉ်မှတ်တမ်းများ (အခန်းကြီး ၃၃)၊ သမိုင်းဝင် ဇာတ်ကြောင်းများနှင့် ဥပဒေဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ ပါဝင်ပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ယင်းတို့သည် အချင်းချင်း ရောယှက်လျက်ရှိသည်။ ဤကျမ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို တိတိကျကျ သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ သို့သော် ဝေဖန်ရေးဆရာအများစုသည် ဤကျမ်းကို အဓိက ပထဝီဝင်နေရာသုံးခု သို့မဟုတ် လူဦးရေစာရင်းနှစ်ရပ်အပေါ် အခြေခံ၍ ဖွဲ့စည်းထားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ပထမဖွဲ့စည်းပုံအရ ဤကျမ်းကို အပိုင်းသုံးပိုင်း ခွဲထားသည်။ (၁) စိနာတောင်၌ နေထိုင်ခြင်း (၁:၁–၁၀:၁၀)၊ (၂) ကာဒေရှ်အနီး တောကန္တာရ၌ လှည့်လည်ခြင်း (၁၀:၁၁–၂၀:၂၁) နှင့် (၃) ကာဒေရှ်မှ မောဘလွင်ပြင်အထိ ခရီးသွားခြင်း (၂၀:၂၂–၃၆:၁၃) တို့ဖြစ်သည်။ ဒုတိယဖွဲ့စည်းပုံအရ ဤကျမ်းကို အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ခွဲထားသည်။ (၁) တောကန္တာရ၌ သေဆုံးသွားသော အဟောင်းနှင့် ပုန်ကန်တတ်သော မျိုးဆက် (၁:၁–၂၅:၁၈) နှင့် (၂) မျိုးဆက်သစ် ပေါ်ပေါက်လာခြင်း (၂၆:၁–၃၆:၁၃) တို့ဖြစ်သည်။ ဤဖွဲ့စည်းပုံနှစ်မျိုးစလုံးသည် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဖွဲ့စည်းပုံများဖြစ်သော်လည်း ပထမဖွဲ့စည်းပုံသည် တောလည်ရာကျမ်းကို ၎င်း၏ ရှေ့ကျမ်းများနှင့် နောက်ကျမ်းများနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ ထို့အပြင် အာဗြဟံကို ခေါ်တော်မူခြင်း၌ စတင်ခဲ့ပြီးဖြစ်သော ခရီးသွားခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာနှင့်လည်း ကောင်းစွာ ကိုက်ညီပြီး၊ ဤကျမ်း၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော ပုံရိပ်ကိုလည်း သင့်လျော်စွာ ဖော်ပြပေးသည်။