အခန်း ၂၅—အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်း

 

အခန်း ၂၅—အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်း

ဤအခန်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၂:၃၄-၅၁၊ ၁၃-၁၅ တို့ကို အခြေခံထားသည်။

ခါးကိုစည်းလျက်၊ ခြေနင်းကိုစီးလျက်၊ လက်၌ တောင်ဝှေးကိုကိုင်လျက်၊ ဣသရေလလူတို့သည် တိတ်ဆိတ်ငြိမ်သက်၍ အံ့သြကြောက်ရွံ့သော်လည်း မျှော်လင့်ချက်အပြည့်ဖြင့် မင်းကြီး၏ ထွက်ခွာခွင့်အမိန့်ကို စောင့်မျှော်နေကြသည်။ မိုးလင်းမည့်အချိန်မတိုင်မီပင် သူတို့သည် ခရီးထွက်နေကြပြီ။ ကပ်ဘေးများကျရောက်နေစဉ် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော် ထင်ရှားပြခြင်းသည် အစေခံကျွန်တို့၏နှလုံးထဲ၌ ယုံကြည်ခြင်းကို လောင်ကျွမ်းစေခဲ့ပြီး သူတို့၏ဖိနှိပ်သူများအပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့် ဣသရေလလူတို့သည် ဂေါရှင်ပြည်၌ တဖြည်းဖြည်း စုဝေးလာခဲ့ကြသည်။ ထွက်ခွာရခြင်းမှာ ရုတ်တရက်ဖြစ်သော်လည်း ရွေ့လျားလာသော လူအများကြီးကို စနစ်တကျ ဖွဲ့စည်းထိန်းချုပ်နိုင်ရန် လိုအပ်သည့် ပြင်ဆင်မှုအချို့ကို ပြုလုပ်ထားပြီးဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ခန့်အပ်ထားသော ခေါင်းဆောင်များ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အုပ်စုများခွဲထားခဲ့ကြသည်။

သူတို့သည် “ကလေးသူငယ်များမှတစ်ပါး ခြေလျင်သွားသော ယောက်ျားခြောက်သိန်းခန့်” ထွက်သွားကြသည်။ “ရောနှောသော လူအစုအဝေးလည်း သူတို့နှင့်အတူ ထွက်သွားကြသည်။” ထိုလူအစုအဝေးထဲတွင် ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရသူများသာမက၊ ကပ်ဘေးများမှသာ လွတ်မြောက်လိုသူများ သို့မဟုတ် ရွေ့လျားလာသော လူအစုအဝေးနောက်သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုနှင့် သိလိုစိတ်မျှဖြင့် လိုက်ပါလာသူများလည်း အလွန်များပြားစွာ ပါဝင်ကြသည်။ ဤအုပ်စုသည် ဣသရေလလူတို့အတွက် အစဉ်အမြဲ အဟန့်အတားနှင့် ထောင်ချောက်ဖြစ်ခဲ့သည်။

လူတို့သည် “သိုးစုများ၊ နွားစုများ၊ အလွန်များပြားသော တိရစ္ဆာန်များ” ကိုလည်း ယူဆောင်သွားကြသည်။ ဤအရာများသည် ဣသရေလလူတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများဖြစ်ကြပြီး အဲဂုတ္တုလူများကဲ့သို့ မင်းကြီးထံ မိမိတို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများကို မရောင်းခဲ့ကြပေ။ ယာကုပ်နှင့် သူ၏သားများသည် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ သိုးစုနှင့် နွားစုများကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြပြီး ထိုအရေအတွက်များသည် အလွန်တိုးပွားလာခဲ့သည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ မထွက်ခွာမီ မောရှေ၏ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း လူတို့သည် မိမိတို့မရရှိခဲ့သေးသော လုပ်အားခအတွက် လျော်ကြေးကို တောင်းခံခဲ့ကြသည်။ အဲဂုတ္တုလူများသည် သူတို့ထံမှ အမြန်ဆုံး လွတ်မြောက်လိုလွန်းသဖြင့် ထိုအရာကို ငြင်းဆန်ရန် မဝံ့ကြပေ။ ထို့ကြောင့် အစေခံကျွန်တို့သည် မိမိတို့၏ ဖိနှိပ်သူများထံမှ ရရှိသော ဥစ္စာများကို တင်ဆောင်လျက် ထွက်ခွာကြသည်။

ထိုနေ့တွင် ရာစုနှစ်များစွာမတိုင်မီ ပရောဖက်ပြုချက်ရူပါရုံ၌ အာဗြဟံအား ဖော်ပြခဲ့သော သမိုင်းသည် ပြည့်စုံခဲ့သည်။ “သင်၏အမျိုးအနွယ်သည် မိမိတို့မပိုင်သောပြည်၌ ဧည့်သည်ဖြစ်၍ သူတို့ကိုအစေခံရလိမ့်မည်။ သူတို့သည် အနှစ်လေးရာပတ်လုံး ညှဉ်းဆဲခြင်းကိုခံရလိမ့်မည်။ ထိုသူတို့အစေခံရသော လူမျိုးကိုလည်း ငါတရားစီရင်မည်။ ထိုနောက် ကြီးစွာသောဥစ္စာနှင့် ထွက်လာကြလိမ့်မည်။” ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၅:၁၃၊ ၁၄။ နောက်ဆက်တွဲ၊ မှတ်ချက် ၃ ကိုကြည့်ပါ။ အနှစ်လေးရာသည် ပြည့်စုံခဲ့ပြီ။ “ထိုနေ့တစ်နေ့တည်း၌ပင် ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလအမျိုးသားတို့ကို သူတို့၏တပ်များအတိုင်း အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်တော်မူ၏။” အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာရာတွင် ဣသရေလလူတို့သည် ယောသပ်၏အရိုးများကို အဖိုးတန်အမွေအနှစ်အဖြစ် ယူဆောင်သွားကြသည်။ ထိုအရိုးများသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော် ပြည့်စုံမည့်အချိန်ကို ကာလရှည်ကြာစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ကြပြီး၊ ကျွန်ခံရသော မှောင်မိုက်သည့်နှစ်များအတွင်း ဣသရေလလူတို့ လွတ်မြောက်မည်ကို သတိပေးနေသော အမှတ်အသားဖြစ်ခဲ့သည်။

ခါနာန်ပြည်သို့ သွားရာ ဖိလိတ္တိလူတို့၏ပြည်ကို ဖြတ်သန်းရသော တိုက်ရိုက်လမ်းအစား၊ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏လမ်းကို တောင်ဘက်သို့ လှည့်စေ၍ ပင်လယ်နီကမ်းခြေဘက်သို့ ဦးတည်စေတော်မူသည်။ “လူတို့သည် စစ်ကိုမြင်သောအခါ စိတ်ပြောင်း၍ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ပြန်မသွားစေရန်” ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဖိလိတ္တိပြည်ကို ဖြတ်သန်းရန် ကြိုးစားခဲ့ပါက သူတို့၏ခရီးကို တားဆီးခံရမည်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား ဖိလိတ္တိလူတို့သည် သူတို့ကို မိမိတို့၏သခင်များထံမှ ထွက်ပြေးလာသော ကျွန်များဟုယူဆပြီး စစ်တိုက်ရန် ဝန်လေးမည်မဟုတ်ပေ။ ဣသရေလလူတို့သည် ထိုအားကြီး၍ စစ်တိုက်ရာ၌ ကျွမ်းကျင်သော လူမျိုးနှင့် ရင်ဆိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသလောက်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်အကြောင်းကို သိကျွမ်းမှုနည်းပါးပြီး ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းလည်း နည်းပါးကြသဖြင့် ကြောက်ရွံ့၍ စိတ်ပျက်အားလျော့သွားကြမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် လက်နက်မဲ့ကြပြီး စစ်တိုက်ခြင်းနှင့် မရင်းနှီးကြပေ။ ကြာရှည်စွာ ကျွန်ခံခဲ့ရခြင်းကြောင့် သူတို့၏စိတ်ဓာတ်များ ကျဆင်းနေပြီး အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးများ၊ သိုးစုများနှင့် နွားစုများကိုလည်း တစ်ပါတည်း သယ်ဆောင်နေရသည်။ ပင်လယ်နီလမ်းမှ သူတို့ကို ဦးဆောင်ခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် တရားစီရင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သကဲ့သို့ သနားကြင်နာတော်မူသော ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေတော်မူသည်။

“သူတို့သည် စုကုတ်မှ ခရီးထွက်၍ တောစပ်၌ရှိသော ဧသံတွင် စခန်းချကြ၏။ ထာဝရဘုရားသည် နေ့အချိန်၌ သူတို့သွားရမည့်လမ်းကို ပြရန် မိုးတိမ်တိုင်ဖြင့် သူတို့ရှေ့၌ ကြွတော်မူ၏။ ညအချိန်၌ သူတို့အား အလင်းပေးရန် မီးတိုင်ဖြင့် ကြွတော်မူ၏။ သို့ဖြင့် နေ့ညမပြတ် သွားလာနိုင်ကြ၏။ နေ့အချိန်၌ မိုးတိမ်တိုင်၊ ညအချိန်၌ မီးတိုင်ကို လူတို့ရှေ့မှ မဖယ်ရှားတော်မမူ။” ဆာလံဆရာက “သူတို့အပေါ်၌ အမိုးအကာအဖြစ် မိုးတိမ်ကို ဖြန့်တော်မူ၏။ ညအချိန်၌ အလင်းပေးရန် မီးကိုပေးတော်မူ၏” ဟု ဆိုသည်။ ဆာလံ ၁၀၅:၃၉။ ၁ ကောရိန္သု ၁၀:၁၊ ၂ ကိုလည်း ကြည့်ပါ။ မမြင်ရသော သူတို့၏ခေါင်းဆောင်၏ အလံတော်သည် အစဉ်အမြဲ သူတို့နှင့်အတူရှိသည်။ နေ့အချိန်တွင် မိုးတိမ်သည် သူတို့၏ခရီးကို လမ်းညွှန်ပေးသည် သို့မဟုတ် တပ်သားအစုအဝေးအပေါ်တွင် အမိုးကဲ့သို့ ဖြန့်ကျက်နေသည်။ ထိုမိုးတိမ်သည် ပူလောင်သောအပူဒဏ်မှ ကာကွယ်ပေးပြီး ၎င်း၏အေးမြမှုနှင့် စိုထိုင်းမှုအားဖြင့် ခြောက်သွေ့၍ ရေငတ်စေသော တောကန္တာရထဲတွင် ကျေးဇူးတင်ဖွယ် လန်းဆန်းမှုကို ပေးသည်။ ညအချိန်တွင် မီးတိုင်ဖြစ်လာ၍ သူတို့၏စခန်းကို လင်းလက်စေကာ ဘုရားသခင်၏အထံတော်သည် သူတို့နှင့်အတူရှိကြောင်း အစဉ်မပြတ် အာမခံပေးသည်။

ဟေရှာယ၏ပရောဖက်ပြုချက်ထဲမှ အလွန်လှပ၍ နှစ်သိမ့်မှုဖြစ်စေသော အပိုဒ်တစ်ခုတွင် မိုးတိမ်တိုင်နှင့် မီးတိုင်ကို ရည်ညွှန်း၍ မကောင်းမှု၏အင်အားများနှင့် နောက်ဆုံးကြီးမားသောတိုက်ပွဲတွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့ကို စောင့်ရှောက်တော်မူမည့်အကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ “ထာဝရဘုရားသည် ဇိအုန်တောင်၏ နေရာတိုင်း၌၎င်း၊ ထိုတောင်ပေါ်ရှိ စည်းဝေးရာအရပ်များ၌၎င်း၊ နေ့အချိန်တွင် မိုးတိမ်နှင့် မီးခိုး၊ ညအချိန်တွင် ထွန်းလင်းသော မီးတောက်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူလိမ့်မည်။ အကြောင်းမူကား ဘုန်းတော်ရှိသမျှအပေါ်၌ အမိုးအကာရှိလိမ့်မည်။ နေ့အချိန်၌ အပူဒဏ်မှ အရိပ်ဖြစ်စေရန်၊ ခိုလှုံရာဖြစ်စေရန်၊ မုန်တိုင်းနှင့် မိုးရွာခြင်းမှ ကွယ်ကာရာဖြစ်စေရန် တဲတော်တစ်ခုရှိလိမ့်မည်။” ဟေရှာယ ၄:၅၊ ၆၊ ဘေးမှတ်ချက်။

သူတို့သည် မှိုင်းညို၍ တောကန္တာရနှင့်တူသော ကျယ်ပြန့်သည့်ဒေသကို ဖြတ်သန်း၍ ခရီးဆက်ကြသည်။ သူတို့၏လမ်းသည် မည်သည့်နေရာသို့ ဦးတည်သွားမည်ကို စတင်၍ အံ့သြလာကြသည်။ ခက်ခဲပင်ပန်းသောလမ်းကြောင့် သူတို့သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကြပြီး အချို့သောနှလုံးများတွင် အဲဂုတ္တုလူတို့ လိုက်လာမည်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း စတင်ပေါ်ပေါက်လာသည်။ သို့သော် မိုးတိမ်သည် ရှေ့သို့ဆက်သွားပြီး သူတို့က နောက်တော်သို့ လိုက်ကြသည်။ ယခု ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား ကျောက်တောင်ကြားကျဉ်းတစ်ခုဘက်သို့ လှည့်၍ ပင်လယ်အနီးတွင် စခန်းချရန် ညွှန်ကြားတော်မူသည်။ ဖာရောသည် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လာမည်ဖြစ်သော်လည်း သူတို့ကို ကယ်တင်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဂုဏ်တော်ထင်ရှားမည်ဖြစ်ကြောင်း သူ့အား ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

အဲဂုတ္တုပြည်၌ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် တော၌ ကိုးကွယ်ရန် နေထိုင်မည့်အစား ပင်လယ်နီဘက်သို့ ဆက်လက်သွားနေကြကြောင်း သတင်းပျံ့နှံ့လာသည်။ ဖာရော၏အကြံပေးများက မင်းကြီးအား သူ၏ကျွန်များသည် ပြန်လာတော့မည်မဟုတ်ဘဲ ထွက်ပြေးသွားကြပြီဟု ပြောကြသည်။ လူတို့သည် သားဦးများသေဆုံးခြင်းကို ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးကြောင့်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့မိခြင်းအတွက် မိမိတို့၏မိုက်မဲမှုကို ဝမ်းနည်းကြသည်။ သူတို့၏ကြောက်ရွံ့မှုများ ပြေပျောက်လာသောအခါ အထက်တန်းလူကြီးများက ကပ်ဘေးများသည် သဘာဝအကြောင်းများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟု ရှင်းလင်းကြသည်။ “ဣသရေလလူတို့သည် ကျွန်ခံ၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို အမှုမထမ်းစေရန် သူတို့ကို လွှတ်လိုက်မိတာ ဘာကြောင့်လဲ” ဟူ၍ ခါးသီးစွာ ငိုကြွေးကြသည်။

ဖာရောသည် “ရွေးချယ်ထားသော ရထားခြောက်ရာနှင့် အဲဂုတ္တုပြည်ရှိ ရထားရှိသမျှ”၊ မြင်းစီးသူများ၊ တပ်မှူးများနှင့် ခြေလျင်စစ်သားများကို စုစည်းခဲ့သည်။ မင်းကြီးကိုယ်တိုင်လည်း သူ၏နိုင်ငံမှ အထက်တန်းလူကြီးများ လိုက်ပါလျက် တိုက်ခိုက်မည့်စစ်တပ်၏ ဦးဆောင်သူဖြစ်သည်။ သူတို့၏အမှုအောင်မြင်စေရန် နတ်ဘုရားများ၏ ကျေးဇူးတော်ကို ရရှိစေပြီး ထိုနည်းဖြင့် အောင်မြင်မှုကို သေချာစေရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်များလည်း သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာကြသည်။ မင်းကြီးသည် မိမိ၏တန်ခိုးကို ကြီးမားစွာ ပြသခြင်းအားဖြင့် ဣသရေလလူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်ရန် ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ဣသရေလ၏ဘုရားသခင်ထံ အတင်းအကျပ် အညံ့ခံလိုက်ရခြင်းကြောင့် အခြားလူမျိုးများ၏ ပြက်ရယ်ပြုခြင်းကို ခံရမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်။ သို့သော် ယခုအခါ တန်ခိုးကြီးစွာ ပြသလျက် ထွက်သွား၍ ထွက်ပြေးသူများကို ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်လာနိုင်ပါက မိမိတို့၏ဂုဏ်သိက္ခာကို ပြန်လည်ရရှိရုံသာမက မိမိတို့၏ကျွန်များ၏ အမှုဆောင်ခြင်းကိုလည်း ပြန်လည်ရရှိမည်ဖြစ်သည်။

ဟေဗြဲလူတို့သည် ပင်လယ်ကမ်းနား၌ စခန်းချနေကြသည်။ ပင်လယ်ရေသည် သူတို့ရှေ့၌ ဖြတ်ကျော်၍ မရနိုင်သည့် အတားအဆီးကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ ရှိနေပြီး တောင်ဘက်တွင် ကြမ်းတမ်းသောတောင်တန်းက သူတို့၏ရှေ့ဆက်သွားရာကို ပိတ်ဆို့ထားသည်။ ရုတ်တရက် အဝေးတွင် စစ်တပ်ကြီးတစ်ခု၏ ရှေ့တန်းတပ်များ ချဉ်းကပ်လာကြောင်း ပြသနေသည့် တောက်ပသော လက်နက်များနှင့် ရွေ့လျားလာသော ရထားများကို သူတို့မြင်ကြသည်။ စစ်တပ်သည် နီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ အဲဂုတ္တုတပ်များက အပြည့်အဝ လိုက်လံနေကြသည်ကို မြင်ရသည်။ ဣသရေလလူတို့၏နှလုံးထဲသို့ ကြောက်ရွံ့ခြင်း ဝင်လာသည်။ အချို့က ထာဝရဘုရားထံ အော်ဟစ်ကြသော်လည်း အများစုမှာ မောရှေထံ အလျင်အမြန်လာ၍ ညည်းညူကြသည်။ “အဲဂုတ္တုပြည်မှာ သင်္ချိုင်းမရှိလို့ ငါတို့ကို တော၌သေစေရန် ခေါ်ထုတ်လာသလော။ ငါတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်လာခြင်းဖြင့် ငါတို့အပေါ် အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုသနည်း။ အဲဂုတ္တုပြည်၌ ငါတို့ပြောခဲ့သောစကားမှာ ‘ငါတို့ကို မနှောင့်ယှက်နှင့်။ အဲဂုတ္တုလူတို့ကို အစေခံပါရစေ’ ဟူ၍ မဟုတ်သလော။ တော၌သေရသည်ထက် အဲဂုတ္တုလူတို့ကို အစေခံရခြင်းက ပိုကောင်းပေလိမ့်မည်။”

မိမိတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော် ထပ်ခါတလဲလဲ ထင်ရှားပြခဲ့သည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း မိမိတို့၏လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ဤမျှလောက် ယုံကြည်ခြင်းနည်းပါးကြသည်ကို မောရှေ အလွန်စိတ်ပူပန်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ တိကျသောအမိန့်တော်ကို လိုက်နာခဲ့သော သူ့အပေါ် သူတို့၏အခြေအနေမှ ပေါ်ပေါက်လာသော အန္တရာယ်နှင့် အခက်အခဲများကို မည်သို့ စွပ်စွဲနိုင်ကြသနည်း။ အမှန်ပင် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဝင်ရောက်ကယ်တင်တော်မမူလျှင် လွတ်မြောက်နိုင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ညွှန်ကြားချက်ကို နာခံခြင်းဖြင့် ဤအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိလာခဲ့သောကြောင့် မောရှေသည် ဖြစ်လာမည့်အကျိုးဆက်များကို မကြောက်ရွံ့ခဲ့ပေ။ လူတို့အား သူ၏အေးဆေး၍ စိတ်ချစေသော ပြန်လည်ဖြေကြားချက်မှာ “မကြောက်ကြနှင့်။ ငြိမ်ဝပ်စွာနေ၍ ယနေ့ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့အတွက် ပြတော်မူမည့် ကယ်တင်ခြင်းကို ကြည့်ရှုကြလော့။ ယနေ့ သင်တို့မြင်ရသော အဲဂုတ္တုလူတို့ကို နောက်တစ်ဖန် ထာဝရကာလ၌ မမြင်ရတော့။ ထာဝရဘုရားသည် သင်တို့အတွက် စစ်တိုက်တော်မူလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် ငြိမ်ဝပ်စွာ နေကြလော့” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။

ဣသရေလတပ်ကြီးကို ထာဝရဘုရားရှေ့၌ စောင့်ဆိုင်းနေစေရန် ထိန်းထားခြင်းသည် လွယ်ကူသောအရာ မဟုတ်ပေ။ စည်းကမ်းနှင့် ကိုယ်ကိုယ်တိုင် ထိန်းချုပ်မှုမရှိသဖြင့် သူတို့သည် အကြမ်းဖက်၍ ဆင်ခြင်တုံတရားမဲ့လာကြသည်။ မကြာမီ မိမိတို့၏ဖိနှိပ်သူများလက်ထဲသို့ ကျရောက်တော့မည်ဟု သူတို့မျှော်လင့်ကြသဖြင့် ငိုကြွေးသံနှင့် ညည်းတွားသံများသည် ကျယ်လောင်၍ ပြင်းထန်လှသည်။ ဘုရားသခင်၏ရှေ့ဆက်သွားရန် အချက်ပြသည့် အံ့ဖွယ်မိုးတိမ်တိုင်နောက်သို့ သူတို့လိုက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုတွင် ထိုမိုးတိမ်တိုင်သည် ကြီးမားသောဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုကို ကြိုတင်ဖော်ပြနေခြင်းမဟုတ်လောဟု သူတို့အချင်းချင်း မေးမြန်းလာကြသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုတိုင်သည် သူတို့ကို တောင်၏မှားယွင်းသောဘက်သို့၊ ဖြတ်သန်း၍မရသောလမ်းထဲသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည် မဟုတ်လော။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ကောင်းကင်တမန်သည် သူတို့၏ လှည့်စားခံနေရသောစိတ်ထဲတွင် ဘေးအန္တရာယ်ကို ကြိုတင်ဆောင်ယူလာသူကဲ့သို့ ထင်ရှားလာသည်။

သို့သော် ယခု အဲဂုတ္တုတပ်ကြီးသည် သူတို့အနီးသို့ ချဉ်းကပ်လာပြီး သူတို့ကို လွယ်ကူသော သားကောင်အဖြစ် ဖမ်းဆီးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်နေချိန်တွင် မိုးတိမ်တိုင်သည် ခမ်းနားစွာ ကောင်းကင်သို့ မြင့်တက်သွားပြီး ဣသရေလလူတို့အပေါ် ဖြတ်သန်း၍ သူတို့နှင့် အဲဂုတ္တုတပ်များကြားသို့ ဆင်းသက်လာသည်။ လိုက်လံခံနေရသူများနှင့် လိုက်လံသူများကြားတွင် မှောင်မိုက်သောတံတိုင်းတစ်ခု ဝင်ရောက်ကာရံထားသည်။ အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ဟေဗြဲလူတို့၏စခန်းကို မမြင်နိုင်တော့ဘဲ ရပ်တန့်နေရသည်။ သို့သော် ည၏မှောင်မိုက်သည် ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသောအခါ မိုးတိမ်တံတိုင်းသည် ဟေဗြဲလူတို့အတွက် ကြီးမားသောအလင်းဖြစ်လာပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးကို နေ့အလင်းရောင်ကဲ့သို့ ထွန်းလင်းစေသည်။

ထိုအခါ ဣသရေလလူတို့၏နှလုံးထဲသို့ မျှော်လင့်ချက် ပြန်လည်ဝင်ရောက်လာသည်။ မောရှေသည် ထာဝရဘုရားထံ အသံမြှင့်၍ အော်ဟစ်ဆုတောင်းသည်။ “ထာဝရဘုရားက မောရှေအား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ ‘အဘယ်ကြောင့် ငါ့ထံသို့ အော်ဟစ်သနည်း။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့အား ရှေ့သို့ချီတက်ကြရန် ပြောလော့။ သင်၏တောင်ဝှေးကို မြှောက်၍ လက်ကို ပင်လယ်အပေါ်သို့ ဆန့်ကာ ပင်လယ်ကို ခွဲလော့။ ဣသရေလအမျိုးသားတို့သည် ပင်လယ်အလယ်၌ ခြောက်သွေ့သောမြေပေါ်၌ လျှောက်သွားကြလိမ့်မည်။’”

ဆာလံဆရာသည် ဣသရေလလူတို့ ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့ခြင်းကို ဖော်ပြ၍ “ကိုယ်တော်၏လမ်းသည် ပင်လယ်၌ရှိ၏။ ကိုယ်တော်၏လမ်းကြောင်းတို့သည် ရေကြီးသောအရပ်၌ရှိ၏။ ကိုယ်တော်၏ခြေရာကို မသိရ။ မောရှေနှင့် အာရုန်၏လက်ဖြင့် သိုးစုကဲ့သို့ ကိုယ်တော်၏လူတို့ကို ဦးဆောင်တော်မူ၏” ဟု သီချင်းဆိုသည်။ ဆာလံ ၇၇:၁၉၊ ၂၀၊ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသောဘာသာပြန်။ မောရှေသည် တောင်ဝှေးကို ဆန့်လိုက်သောအခါ ရေများကွဲသွား၍ ဣသရေလလူတို့သည် ပင်လယ်အလယ်သို့ ခြောက်သွေ့သောမြေပေါ်၌ ဝင်သွားကြသည်။ ရေများသည် တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် တံတိုင်းကဲ့သို့ ရပ်နေကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ မီးတိုင်မှ အလင်းသည် အမြှုပ်ဖြူဖြူများဖုံးလွှမ်းနေသော လှိုင်းလုံးများပေါ်သို့ ထွန်းလင်းပြီး ပင်လယ်ရေများကို အင်အားကြီးသော ထွန်ကြောင်းတစ်ခုကဲ့သို့ ဖြတ်တောက်ထားသည့် လမ်းကို လင်းစေကာ အဝေးကမ်း၏ မှောင်မိုက်ထဲသို့ ပျောက်ကွယ်သွားသည်။

“အဲဂုတ္တုလူတို့သည် လိုက်၍ ဖာရော၏မြင်းများ၊ ရထားများ၊ မြင်းစီးသူများ အားလုံးနှင့်အတူ သူတို့နောက်သို့ ပင်လယ်အလယ်သို့ ဝင်ကြ၏။ နံနက်စောင့်ချိန်၌ ထာဝရဘုရားသည် မီးတိုင်နှင့် မိုးတိမ်တိုင်မှ အဲဂုတ္တုတပ်ကို ကြည့်ရှု၍ အဲဂုတ္တုတပ်ကို ရှုပ်ထွေးစေတော်မူ၏။” အံ့အားသင့်နေသော သူတို့၏မျက်စိရှေ့တွင် ထူးဆန်းသောမိုးတိမ်သည် မီးတိုင်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ မိုးကြိုးများ ဟိန်းဟောက်၍ လျှပ်စီးများ လက်လက်တောက်ပလာသည်။ “မိုးတိမ်တို့သည် ရေကိုသွန်းချကြ၏။ မိုးကောင်းကင်သည် အသံကို ထုတ်ဖော်၏။ ကိုယ်တော်၏မြားတို့လည်း အရပ်ရပ်သို့ ထွက်သွားကြ၏။ ကိုယ်တော်၏မိုးခြိမ်းသံသည် လေပွေထဲ၌ရှိ၏။ လျှပ်စီးသည် လောကကို ထွန်းလင်းစေ၏။ မြေကြီးသည် တုန်လှုပ်၍ လှုပ်ရှား၏။” ဆာလံ ၇၇:၁၇၊ ၁၈၊ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသောဘာသာပြန်။

အဲဂုတ္တုလူတို့သည် ရှုပ်ထွေး၍ ထိတ်လန့်သွားကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ဒေါသထွက်နေသော အသံတော်ကို ကြားနေရသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသော သဘာဝတရား၏ အမျက်ဒေါသကြားတွင် သူတို့သည် မိမိတို့သွားလာခဲ့သော ကမ်းခြေသို့ ပြန်ပြေးရန် နောက်ပြန်လှည့်ကြသည်။ သို့သော် မောရှေသည် တောင်ဝှေးကို ဆန့်လိုက်သောအခါ စုပုံနေသောရေများသည် ရှူးရှူးမြည်၍ ဟိန်းဟောက်ကာ သားကောင်ကို လိုချင်တပ်မက်နေသကဲ့သို့ တစ်ဖန် စုဝေးလာပြီး အဲဂုတ္တုစစ်တပ်ကို မည်းမှောင်သောရေအနက်ထဲသို့ ဝါးမျိုသွားသည်။

မိုးလင်းလာသောအခါ ဣသရေလလူအများကြီးသည် မိမိတို့၏ အင်အားကြီးသောရန်သူများထံမှ ကျန်ရစ်ခဲ့သမျှကို မြင်ကြရသည်—သံချပ်အကာများ ဝတ်ဆင်ထားသော အလောင်းများသည် ကမ်းခြေပေါ်သို့ ပစ်တင်ခံထားရသည်။ အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်သော အန္တရာယ်ကြီးမှ တစ်ညတည်းဖြင့် ပြည့်စုံသော ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုကျယ်ပြန့်၍ မိမိကိုယ်ကို မကာကွယ်နိုင်သော လူအုပ်ကြီး—စစ်တိုက်ခြင်းနှင့် မရင်းနှီးသော ကျွန်များ၊ အမျိုးသမီးများ၊ ကလေးများနှင့် တိရစ္ဆာန်များ—သည် မိမိတို့ရှေ့တွင် ပင်လယ်ရှိနေပြီး အဲဂုတ္တု၏ အင်အားကြီးသောစစ်တပ်က နောက်မှဖိအားပေးနေသည့်အချိန်တွင် မိမိတို့အတွက် ရေထဲ၌ လမ်းဖွင့်ပေးခံရပြီး ရန်သူများကို အောင်ပွဲရမည်ဟု ထင်ထားသောအချိန်၌ပင် လွှမ်းမိုးဖျက်ဆီးခံရသည်ကို မြင်ခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားတစ်ပါးတည်းသာ သူတို့အား ကယ်တင်တော်မူခဲ့ပြီး သူတို့၏နှလုံးများသည် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ထံသို့ လှည့်လာကြသည်။ သူတို့၏စိတ်လှုပ်ရှားမှုသည် ချီးမွမ်းသီချင်းများဖြင့် ထုတ်ဖော်ပြောဆိုခြင်းကို ရရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်သည် မောရှေအပေါ် ကျရောက်တော်မူ၍ သူသည် လူတို့ကို အောင်ပွဲခံ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသီချင်းဖြင့် ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုသီချင်းသည် လူတို့သိရှိထားသော သီချင်းများအနက် အစောဆုံးဖြစ်ပြီး အလွန်မြင့်မြတ်သော သီချင်းတစ်ပုဒ်လည်း ဖြစ်သည်။

“ထာဝရဘုရားအား ငါသီချင်းဆိုမည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် အလွန်အံ့ဖွယ်အောင်ပွဲခံတော်မူပြီ။
မြင်းနှင့် မြင်းစီးသူကို ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချတော်မူပြီ။
ထာဝရဘုရားသည် ငါ၏ခွန်အားနှင့် ငါ၏သီချင်းဖြစ်တော်မူ၏။
ကိုယ်တော်သည် ငါ၏ကယ်တင်ခြင်း ဖြစ်တော်မူပြီ။
ဤအရှင်သည် ငါ၏ဘုရားသခင်ဖြစ်၍ ငါချီးမွမ်းမည်။
ငါ့အဘ၏ဘုရားသခင်ဖြစ်၍ ငါချီးမြှောက်မည်။
ထာဝရဘုရားသည် စစ်သူရဲဖြစ်တော်မူ၏။
ထာဝရဘုရားသည် နာမတော်ဖြစ်တော်မူ၏။ ဖာရော၏ရထားများနှင့် သူ၏တပ်ကို ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချတော်မူပြီ။
သူ၏ရွေးချယ်ထားသော တပ်မှူးများသည် ပင်လယ်နီ၌ နစ်မြုပ်ကြပြီ။
နက်နဲသောရေသည် သူတို့ကို ဖုံးလွှမ်းပြီ။
ကျောက်တုံးကဲ့သို့ နက်နဲရာသို့ ဆင်းသွားကြပြီ။
အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏လက်ျာလက်သည် တန်ခိုးတော်၌ ဘုန်းကြီးလှ၏။
အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏လက်ျာလက်သည် ရန်သူကို အစိတ်စိတ်အမြွှာမြွှာ ချေဖျက်တော်မူ၏။
အို ထာဝရဘုရား၊ ဘုရားတို့တွင် ကိုယ်တော်နှင့် အဘယ်သူတူသနည်း။
သန့်ရှင်းခြင်း၌ ဘုန်းကြီး၍
ချီးမွမ်းခြင်း၌ ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းကာ အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုတော်မူသော ကိုယ်တော်နှင့် အဘယ်သူတူသနည်း။
ကိုယ်တော်သည် ကရုဏာတော်အားဖြင့် ရွေးနုတ်တော်မူသော လူတို့ကို ဦးဆောင်တော်မူပြီ။
ကိုယ်တော်၏ခွန်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းရာနေရာသို့ လမ်းညွှန်တော်မူပြီ။
လူမျိုးတို့သည် ကြား၍ တုန်လှုပ်ကြပြီ။
ကြောက်မက်ခြင်းနှင့် ထိတ်လန့်ခြင်းသည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်၏။
ကိုယ်တော်၏လက်ရုံးတော်၏ ကြီးမြတ်ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် ကျောက်တုံးကဲ့သို့ ငြိမ်သက်ကြ၏။
အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်၏လူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်တိုင်အောင်၊
ကိုယ်တော်ဝယ်ယူတော်မူသော လူတို့ ဖြတ်သန်းသွားသည်တိုင်အောင်။
ကိုယ်တော်သည် သူတို့ကို ဝင်ရောက်စေ၍ ကိုယ်တော်၏အမွေတောင်ပေါ်၌ စိုက်ပျိုးတော်မူလိမ့်မည်။
အို ထာဝရဘုရား၊ ကိုယ်တော်နေထိုင်ရန် ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းတော်မူသော နေရာပေတည်း။” ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၁-၁၆၊ ပြန်လည်ပြင်ဆင်ထားသောဘာသာပြန်။

ပင်လယ်နက်ကြီး၏အသံကဲ့သို့ ထိုမြင့်မြတ်သော ချီးမွမ်းသီချင်းသည် ဣသရေလလူအများကြီး၏ အစုအဝေးကြီးထံမှ မြည်ဟိန်းထွက်ပေါ်လာသည်။ ဣသရေလအမျိုး၏ အမျိုးသမီးများကလည်း ထိုသီချင်းကို လက်ခံသီဆိုကြပြီး မောရှေ၏ညီမ မိရိအံက ဦးဆောင်၍ စည်တီးကာ ကခုန်ရင်း ထွက်လာကြသည်။ တောကန္တာရနှင့် ပင်လယ်ပြင်အနှံ့တွင် ဝမ်းမြောက်ဖွယ်သီချင်းသံ ပဲ့တင်ထပ်သွားပြီး တောင်များက သူတို့၏ချီးမွမ်းစကားများကို ပြန်လည်ပဲ့တင်ထပ်စေကြသည်—“ထာဝရဘုရားအား သီချင်းဆိုကြလော့။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် အလွန်အံ့ဖွယ်အောင်ပွဲခံတော်မူပြီ။”

ဤသီချင်းနှင့် ထိုသီချင်းက အမှတ်ရစေသော ကြီးမားသည့်ကယ်တင်ခြင်းသည် ဟေဗြဲလူတို့၏မှတ်ဉာဏ်မှ ဘယ်တော့မျှ ဖျောက်ဖျက်၍မရနိုင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်တွင် ဣသရေလ၏ ပရောဖက်များနှင့် သီချင်းသည်များက ထိုသီချင်းကို ပဲ့တင်ထပ်သီဆိုခဲ့ကြပြီး ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူတို့၏ ခွန်အားနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်တော်မူကြောင်း သက်သေခံခဲ့ကြသည်။ ထိုသီချင်းသည် ယုဒလူမျိုးတို့အတွက်သာ မဟုတ်ပေ။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ရန်သူအားလုံး ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဣသရေလလူတို့၏ နောက်ဆုံးအောင်ပွဲကို ရှေ့သို့ညွှန်ပြသည်။ ပတ်မုတ်ကျွန်းရှိ ပရောဖက်သည် “အောင်ပွဲရရှိသော” ဖြူစင်သောအဝတ်ဝတ် လူအစုအဝေးကြီးကို “မီးနှင့်ရောနှောသော ဖန်ပင်လယ်” ပေါ်တွင် ရပ်နေကြသည်ကို မြင်ရသည်။ သူတို့၌ “ဘုရားသခင်၏စောင်းများ” ရှိကြသည်။ “ဘုရားသခင်၏ကျွန် မောရှေ၏သီချင်းနှင့် သိုးသငယ်၏သီချင်းကို သီဆိုကြ၏။” ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၅:၂၊ ၃။

“အို ထာဝရဘုရား၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက်မဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက်မဟုတ်၊ ကိုယ်တော်၏ကရုဏာတော်နှင့် ကိုယ်တော်၏သစ္စာတော်ကြောင့် ကိုယ်တော်၏နာမတော်အား ဘုန်းပေးတော်မူပါ။” ဆာလံ ၁၁၅:၁။ ဤသည်မှာ ဣသရေလ၏ကယ်တင်ခြင်းသီချင်းကို လွှမ်းမိုးထားသော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို ချစ်၍ ကြောက်ရွံ့သူအားလုံး၏ နှလုံးထဲတွင်လည်း ရှိသင့်သော စိတ်ဓာတ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ဝိညာဉ်များကို အပြစ်၏ကျွန်ခံမှုမှ လွတ်မြောက်စေရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူတို့ကို ပင်လယ်နီ၌ ကယ်တင်တော်မူခြင်းထက် ပိုမိုကြီးမားသော ကယ်တင်ခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူပြီ။ ဟေဗြဲလူအစုအဝေးကဲ့သို့ပင် လူသားတို့၏သားသမီးများအတွက် ကိုယ်တော်၏ “အံ့ဖွယ်အမှုများ” ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် နှလုံး၊ စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် အသံတို့ဖြင့် ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းသင့်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားသောကရုဏာတော်များကို အာရုံပြု၍ ကိုယ်တော်၏ သေးငယ်သောဆုကျေးဇူးများကိုလည်း မမေ့လျော့သူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းခါးပတ်ကို ဝတ်ဆင်ကာ မိမိတို့၏နှလုံးထဲ၌ ထာဝရဘုရားအား သီချင်းဆိုကြလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်၏လက်တော်မှ ကျွန်ုပ်တို့နေ့စဉ်ရရှိသော ကောင်းချီးများနှင့် အခြားအရာအားလုံးထက် ယေရှု၏သေခြင်းအားဖြင့် ပျော်ရွှင်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်ဘုံကို ကျွန်ုပ်တို့လက်လှမ်းမီစေတော်မူခြင်းသည် အစဉ်မပြတ် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရမည့် အကြောင်းအရာဖြစ်သင့်သည်။ ပျောက်ဆုံးသော အပြစ်သားများဖြစ်ကြသည့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ဆက်နွယ်စေ၍ ကိုယ်တော်၏ အထူးပိုင်ဆိုင်ရာအဖြစ် ဖြစ်စေရန် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် အဘယ်မျှလောက် သနားကြင်နာမှု၊ အဘယ်မျှလောက် မယှဉ်သာသောချစ်ခြင်းကို ပြတော်မူခဲ့သနည်း။ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဟု ခေါ်ဝေါ်နိုင်စေရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနုတ်ရှင်သည် အဘယ်မျှလောက် ကြီးမားသောပူဇော်သက္ကာကို ပြုတော်မူခဲ့သနည်း။ ကြီးမားသော ရွေးနုတ်ခြင်းအစီအစဉ်၌ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့၌ ချထားသော မင်္ဂလာရှိသည့် မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းသင့်သည်။ ကောင်းကင်အမွေခံရခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ကြွယ်ဝသောကတိတော်များကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းသင့်သည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်းပေးရန် အသက်ရှင်တော်မူခြင်းကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းသင့်သည်။

ဖန်ဆင်းရှင်က “ချီးမွမ်းခြင်းကို ပူဇော်သောသူသည် ငါ့ကို ဘုန်းထင်ရှားစေ၏” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဆာလံ ၅၀:၂၃။ ကောင်းကင်သားအပေါင်းတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်း၌ ပေါင်းစည်းကြသည်။ ယခုအခါ ကောင်းကင်တမန်များ၏သီချင်းကို သင်ယူကြစို့။ ထိုအခါ သူတို့၏တောက်ပသောအစုအဝေးထဲသို့ ကျွန်ုပ်တို့ဝင်ရောက်သောအခါ ထိုသီချင်းကို သီဆိုနိုင်ကြမည်။ ဆာလံဆရာနှင့်အတူ “ငါအသက်ရှင်စဉ် ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းမည်။ ငါရှိသမျှကာလပတ်လုံး ငါ၏ဘုရားသခင်အား သီချင်းဆိုချီးမွမ်းမည်” ဟု ဆိုကြစို့။ “အို ဘုရားသခင်၊ လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းကြပါစေ။ လူအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ချီးမွမ်းကြပါစေ။” ဆာလံ ၁၄၆:၂၊ ၆၇:၅။

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏အစီအစဉ်တော်အတိုင်း ဟေဗြဲလူတို့ကို ပင်လယ်ရှေ့ရှိ တောင်တန်းခံတပ်များအတွင်းသို့ ခေါ်ဆောင်တော်မူခဲ့သည်။ သူတို့ကို ကယ်တင်ရာတွင် မိမိ၏တန်ခိုးကို ထင်ရှားစေပြီး သူတို့၏ဖိနှိပ်သူများ၏ မာနကို အထူးသဖြင့် နှိမ့်ချရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို အခြားနည်းလမ်းတစ်ခုခုဖြင့် ကယ်တင်နိုင်တော်မူသော်လည်း သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်၍ ကိုယ်တော်အပေါ် သူတို့၏ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို ခိုင်မာစေရန် ဤနည်းလမ်းကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ လူတို့သည် ပင်ပန်း၍ ထိတ်လန့်နေကြသော်လည်း မောရှေက ရှေ့သို့တိုးရန် အမိန့်ပေးသောအခါ သူတို့နောက်ဆုတ်ခဲ့ပါက ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် လမ်းကို ဖွင့်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်” သူတို့သည် “ခြောက်သွေ့သောမြေကဲ့သို့ ပင်လယ်နီကို ဖြတ်သန်းကြ၏။” ဟေဗြဲ ၁၁:၂၉။ ရေစပ်အထိ ချီတက်ဆင်းသွားခြင်းအားဖြင့် မောရှေမှတစ်ဆင့် ပြောကြားသော ဘုရားသခင်၏စကားတော်ကို သူတို့ယုံကြည်ကြောင်း ပြသခဲ့ကြသည်။ သူတို့တတ်နိုင်သမျှ အရာအားလုံးကို ပြုလုပ်ပြီးနောက် ဣသရေလ၏ တန်ခိုးကြီးသောအရှင်သည် ပင်လယ်ကို ခွဲ၍ သူတို့၏ခြေတို့အတွက် လမ်းကို ဖန်တီးပေးတော်မူသည်။

ဤနေရာ၌ သင်ကြားပေးသော ကြီးမားသည့်သင်ခန်းစာသည် အစဉ်ကာလပတ်လုံးအတွက် ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်အသက်တာသည် မကြာခဏ အန္တရာယ်များဖြင့် ဝန်းရံခံရပြီး တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ရန် ခက်ခဲသည်ဟု ထင်ရတတ်သည်။ စိတ်ကူးထဲတွင် ရှေ့၌ ကျရောက်တော့မည့် ပျက်စီးခြင်း၊ နောက်၌ ကျွန်ခံခြင်း သို့မဟုတ် သေခြင်းတို့ကို မြင်ယောင်တတ်ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏အသံတော်က ရှင်းလင်းစွာ “ရှေ့သို့သွား” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏မျက်စိများသည် မှောင်မိုက်ထဲသို့ မဖောက်ထွင်းမြင်နိုင်သော်လည်း၊ ခြေထောက်များပတ်လည်တွင် ရေအေးလှိုင်းများကို ခံစားနေရသော်လည်း ဤအမိန့်တော်ကို နာခံသင့်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ရှေ့ဆက်ခရီးကို တားဆီးနေသော အတားအဆီးများသည် ရပ်တန့်၍ သံသယဝင်နေသော စိတ်ဓာတ်ရှေ့၌ ဘယ်တော့မျှ ပျောက်ကွယ်သွားမည်မဟုတ်ပေ။ မသေချာမှု၏ အရိပ်တိုင်း ပျောက်ကွယ်၍ ကျရှုံးခြင်း သို့မဟုတ် ရှုံးနိမ့်ခြင်း၏ အန္တရာယ် လုံးဝမရှိတော့သည်အထိ နာခံခြင်းကို ရွှေ့ဆိုင်းသူများသည် ဘယ်တော့မျှ နာခံကြမည်မဟုတ်ပေ။ မယုံကြည်ခြင်းက “အတားအဆီးများ ဖယ်ရှားခံရပြီး ငါတို့သွားရမည့်လမ်းကို ရှင်းလင်းစွာမြင်နိုင်သည်အထိ စောင့်ကြစို့” ဟု တိုးတိုးပြောသည်။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းက အရာအားလုံးကို မျှော်လင့်၍ အရာအားလုံးကို ယုံကြည်လျက် ရဲရင့်စွာ ရှေ့သို့တိုးရန် တိုက်တွန်းသည်။

အဲဂုတ္တုလူတို့အတွက် မှောင်မိုက်သောတံတိုင်းဖြစ်ခဲ့သော မိုးတိမ်သည် ဟေဗြဲလူတို့အတွက်မူ ကြီးမားသောအလင်းရောင်ဖြစ်ပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးကို လင်းလက်စေကာ သူတို့ရှေ့ရှိ လမ်းကို တောက်ပစေသည်။ ထိုနည်းတူ ဘုရားသခင်၏စီမံတော်မူခြင်းများသည် မယုံကြည်သူတို့အတွက် မှောင်မိုက်နှင့် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်းကို ဖြစ်စေသော်လည်း ယုံကြည်ကိုးစားသောဝိညာဉ်အတွက်မူ အလင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဘုရားသခင်သည် လမ်းပြတော်မူသောလမ်းသည် တောကန္တာရကို ဖြတ်သန်းသွားရသည်ဖြစ်စေ၊ ပင်လယ်ကို ဖြတ်သန်းသွားရသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုလမ်းသည် လုံခြုံသောလမ်းဖြစ်သည်။