အခန်း ၂၆—ပင်လယ်နီမှ စိနာတောင်အထိ

 

အခန်း ၂၆—ပင်လယ်နီမှ စိနာတောင်အထိ

ဤအခန်းသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၅:၂၂-၂၇၊ ၁၆ မှ ၁၈ အထိကို အခြေခံထားသည်။

ပင်လယ်နီမှ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အစုအဝေးကြီးသည် မိုးတိမ်တိုင်၏ လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် မိမိတို့၏ ခရီးကို တစ်ဖန် စတင်ထွက်ခွာကြသည်။ သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြင်ကွင်းမှာ အလွန်ပင် စိတ်ညစ်ဖွယ်ကောင်းလှသည်—အပင်အတက်အပေါက်မရှိသော တောင်များ၊ လူနေထိုင်ခြင်းမရှိသကဲ့သို့ ထင်ရသော တောင်များ၊ မြေဆီလွှာမရှိသော လွင်ပြင်များနှင့် အဝေးကြီးအထိ ဖြန့်ကျက်နေသော ပင်လယ်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ပင်လယ်ကမ်းခြေတစ်လျှောက်တွင်လည်း သူတို့၏ ရန်သူများ၏ အလောင်းများ ပြန့်ကျဲနေကြသည်။ သို့သော် သူတို့သည် လွတ်မြောက်ခြင်းကို သိရှိခံစားရသည့်အတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေကြပြီး မကျေနပ်မှုဟူသမျှ၏ အတွေးများသည် တိတ်ဆိတ်သွားကြသည်။

သို့သော် သူတို့သည် သုံးရက်တိုင်တိုင် ခရီးဆက်ခဲ့ကြသော်လည်း ရေကို မတွေ့နိုင်ကြပေ။ သူတို့နှင့်အတူ ယူဆောင်လာခဲ့သော ရေသည် ကုန်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ နေပူလောင်နေသော လွင်ပြင်များပေါ်တွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စွာ လျှောက်လှမ်းနေကြစဉ် သူတို့၏ ပူလောင်နေသော ရေငတ်ခြင်းကို ဖြေဖျောက်ရန် မည်သည့်အရာမျှ မရှိတော့ပေ။ ဤဒေသနှင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သူ မောရှေသည် အခြားသူများ မသိသည့်အရာကို သိထားသည်။ အနီးဆုံး စခန်းချရာနေရာဖြစ်ပြီး စမ်းရေများရှိသော မာရ၌ ရေသည် သောက်သုံးရန် မသင့်လျော်ကြောင်း သူသိထားသည်။ သူသည် လမ်းညွှန်နေသော မိုးတိမ်ကို အလွန်စိုးရိမ်စွာ စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်သံကို သူကြားရသောအခါ သူ့နှလုံးသည် နစ်မြုပ်သွားသကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။ “ရေ! ရေ!” ဟူသောအသံသည် လူတန်းတစ်လျှောက် ပဲ့တင်ထပ်လာသည်။ အမျိုးသား၊ အမျိုးသမီးနှင့် ကလေးများသည် ဝမ်းမြောက်စွာ အလျင်အမြန် စမ်းရေတွင်းသို့ စုဝေးလာကြသည်။ သို့သော် ရုတ်တရက် အစုအဝေးကြီးထံမှ ဝေဒနာပြင်းထန်စွာ အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသည်—ရေသည် ခါးလှသည်။

သူတို့သည် ထိတ်လန့်၍ စိတ်ပျက်အားငယ်သွားကြပြီး ထိုကဲ့သို့သောလမ်းဖြင့် သူတို့ကို ဦးဆောင်လာခဲ့သည့်အတွက် မောရှေကို အပြစ်တင်ကြသည်။ ထိုလျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော မိုးတိမ်အတွင်းရှိ ဘုရားသခင်၏ အထံတော်သည် မောရှေကိုသာမက သူတို့ကိုပါ ဦးဆောင်နေခဲ့ကြောင်းကို မမှတ်မိကြပေ။ သူတို့၏ဒုက္ခကြောင့် မောရှေသည် ဝမ်းနည်းနေစဉ် သူတို့မေ့လျော့ခဲ့သည့်အရာကို သူလုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် အကူအညီရရန် ဘုရားသခင်ထံ အလေးအနက် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် သူ့အား သစ်ပင်တစ်ပင်ကို ပြတော်မူ၍၊ သူသည် ထိုသစ်ပင်ကို ရေထဲသို့ ပစ်ချသောအခါ ရေသည် ချိုသွား၏။” ထိုနေရာတွင် မောရှေမှတစ်ဆင့် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား ဤကတိတော်ကို ပေးခဲ့သည်။ “သင်သည် သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား၏ စကားသံကို စေ့စေ့နားထောင်၍၊ ရှေ့တော်၌ ဖြောင့်မတ်သောအမှုကို ပြုလျှင်၊ ပညတ်တော်များကို နားထောင်၍၊ အထုံးအဖွဲ့တော်အလုံးစုံတို့ကို စောင့်ရှောက်လျှင်၊ အဲဂုတ္တုလူတို့အပေါ် ငါချထားသော ရောဂါတစ်စုံတစ်ရာကို သင့်အပေါ်သို့ ချမည်မဟုတ်။ အကြောင်းမူကား သင့်ကို အနာရောဂါငြိမ်းစေသော ထာဝရဘုရားသည် ငါဖြစ်၏။”

မာရမှ လူများသည် ဧလိမ်သို့ ခရီးဆက်ကြပြီး ထိုနေရာတွင် “ရေတွင်း ဆယ့်နှစ်တွင်းနှင့် စွန်ပလွံပင် ခုနစ်ဆယ်” ကို တွေ့ကြသည်။ သိန်တောသို့ မဝင်မီ သူတို့သည် ထိုနေရာတွင် ရက်အနည်းငယ် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်ခွာလာသည်မှာ တစ်လပြည့်သောအခါ သူတို့သည် တော၌ ပထမဆုံး စခန်းချကြသည်။ ယခု သူတို့၏ အစားအစာအထောက်အပံ့များသည် ကုန်ခါနီးပြီဖြစ်သည်။ တောထဲတွင် မြက်ပင်အနည်းငယ်သာ ရှိပြီး သူတို့၏ သိုးစုများလည်း လျော့နည်းလာကြသည်။ ဤမျှများပြားလှသော လူအုပ်ကြီးအတွက် အစားအစာကို မည်သို့ ဖြည့်ဆည်းပေးမည်နည်း။ သံသယများသည် သူတို့၏နှလုံးများကို ပြည့်နှက်လာကြပြီး သူတို့သည် တစ်ဖန် ညည်းညူကြသည်။ လူတို့၏ အုပ်ချုပ်သူများနှင့် အသက်ကြီးသူများပင် ဘုရားသခင် ခန့်ထားသော ခေါင်းဆောင်များကို ဆန့်ကျင်၍ ညည်းညူခြင်းတွင် ပါဝင်လာကြသည်။ “ငါတို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ အသားအိုးများနားမှာ ထိုင်၍၊ အစာကို ဝစွာစားစဉ် ထာဝရဘုရား၏ လက်ဖြင့် သေခဲ့လျှင် ကောင်းလေစွတကား။ သင်တို့သည် ဤအစုအဝေးကြီးတစ်ခုလုံးကို ငတ်မွတ်၍ သတ်ရန် ဤတောသို့ ခေါ်ဆောင်လာကြပြီ။”

သူတို့သည် ထိုအချိန်အထိ အစာငတ်ခြင်းကို မခံစားခဲ့ကြသေးပေ။ လက်ရှိလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးထားပြီးဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်အတွက် သူတို့ကြောက်ရွံ့ခဲ့ကြသည်။ ဤမျှများပြားသော လူအုပ်ကြီးသည် တောထဲသို့ ခရီးသွားနေစဉ် မည်သို့ အသက်ရှင်ရပ်တည်နိုင်မည်ကို သူတို့နားမလည်နိုင်ကြပေ။ သူတို့၏စိတ်ကူးထဲတွင် ကလေးများကို ငတ်ပြတ်သေဆုံးနေသည်ဟုပင် မြင်လာကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် အခက်အခဲများကို သူတို့ပတ်ဝန်းကျင်၌ ဖြစ်ပေါ်ခွင့်ပြု၍ အစားအစာအထောက်အပံ့ကို ကန့်သတ်စေခဲ့သည်မှာ သူတို့၏နှလုံးများသည် ယခင်ကတည်းက သူတို့ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်ထံသို့ လှည့်လာစေရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့၏လိုအပ်မှုအတွင်း ကိုယ်တော်ကို ခေါ်လျှင် ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏မေတ္တာနှင့် စောင့်ရှောက်မှုကို ထင်ရှားစွာ ပြသသည့် အထောက်အထားများကို ဆက်လက်ပေးတော်မူမည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်များကို နာခံလျှင် မည်သည့်ရောဂါမျှ သူတို့အပေါ်သို့ မကျရောက်စေရဟု ကိုယ်တော်ကတိပြုထားပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင်ဖြစ်စေ၊ သူတို့၏ကလေးများဖြစ်စေ ငတ်မွတ်၍ သေဆုံးနိုင်သည်ဟု ကြိုတင်တွေးခြင်းသည် သူတို့၏အပြစ်ရှိသော မယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ဘုရားသခင်ဖြစ်မည်၊ သူတို့ကို မိမိ၏လူမျိုးအဖြစ် လက်ခံမည်၊ ကျယ်ဝန်း၍ ကောင်းသောပြည်သို့ ခေါ်ဆောင်မည်ဟု ကတိပြုထားသည်။ သို့သော် ထိုပြည်သို့သွားရာလမ်းတွင် ကြုံတွေ့ရသည့် အတားအဆီးတိုင်းကြောင့် သူတို့သည် စိတ်ပျက်အားလျော့ရန် အသင့်ဖြစ်နေကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းဖြင့် သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်ရှိ ကျွန်ဘဝမှ ထုတ်ဆောင်ခဲ့သည်မှာ သူတို့ကို မြှင့်တင်၍ ဂုဏ်သိက္ခာရှိစေရန်နှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ချီးမွမ်းခြင်းခံရသော လူမျိုးဖြစ်စေရန် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် အခက်အခဲများကို ရင်ဆိုင်ပြီး ချို့တဲ့မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို နိမ့်ကျသောအခြေအနေမှ ထုတ်ဆောင်၍ လူမျိုးများအကြား ဂုဏ်သိက္ခာရှိသော နေရာကို ရယူနိုင်ရန်နှင့် အရေးကြီး၍ သန့်ရှင်းသော တာဝန်များကို လက်ခံနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးနေသည်။ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် ပြုလုပ်ပေးခဲ့သမျှကို ထောက်ထား၍ ကိုယ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းရှိခဲ့ကြလျှင် အဆင်မပြေမှု၊ ချို့တဲ့မှုနှင့် အမှန်တကယ်သော ဆင်းရဲဒုက္ခကိုပင် ဝမ်းမြောက်စွာ ခံယူကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးကို အစဉ်မပြတ် သက်သေခံမြင်တွေ့နိုင်သလောက်ထက် မပိုဘဲ ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ရန် မလိုလားကြပေ။ အဲဂုတ္တုပြည်တွင် သူတို့ခံခဲ့ရသော ခါးသီးသည့် ကျွန်ဘဝကို မေ့ကြသည်။ ကျွန်ဘဝမှ သူတို့ကို ကယ်တင်ရာတွင် သူတို့အတွက် ဘုရားသခင် ပြသခဲ့သော ကျေးဇူးတော်နှင့် တန်ခိုးကို မေ့ကြသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်၏ သားဦးအားလုံးကို ဖျက်ဆီးသော ကောင်းကင်တမန်သည် သတ်ဖြတ်စဉ် သူတို့၏ကလေးများ မည်သို့ အသက်ချမ်းသာခဲ့ကြသည်ကို မေ့ကြသည်။ ပင်လယ်နီတွင် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးကို ကြီးကျယ်စွာ ပြသခဲ့ခြင်းကို မေ့ကြသည်။ သူတို့အတွက် ဖွင့်ပေးထားသော လမ်းမှတစ်ဆင့် ဘေးကင်းစွာ ဖြတ်သန်းခဲ့ကြစဉ် သူတို့နောက်သို့ လိုက်ရန်ကြိုးစားသော ရန်သူစစ်တပ်များသည် ပင်လယ်ရေထဲတွင် မည်သို့ နစ်မြုပ်ပျက်စီးခဲ့ကြသည်ကို မေ့ကြသည်။ သူတို့သည် လက်ရှိအဆင်မပြေမှုများနှင့် စမ်းသပ်မှုများကိုသာ မြင်၍ ခံစားကြသည်။ “ငါတို့သည် ကျွန်များဖြစ်ခဲ့ကြသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ငါတို့အတွက် ကြီးမားသောလူမျိုးတစ်မျိုး ဖြစ်စေတော်မူပြီ။ ငါတို့အတွက် ကြီးစွာသောအမှုများကို ပြုတော်မူပြီ” ဟု ပြောမည့်အစား လမ်းခရီး၏ ခက်ခဲမှုအကြောင်းကိုသာ ပြောဆိုကြပြီး သူတို့၏ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော ခရီးစဉ်သည် မည်သည့်အချိန်တွင် အဆုံးသတ်မည်ကို အံ့ဩနေကြသည်။

အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ တောကန္တာရဘဝသမိုင်းကို အချိန်ကာလအဆုံးတိုင် ဘုရားသခင်၏ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အကျိုးအတွက် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ တောကန္တာရအတွင်း လှည့်လည်သွားလာသူများနှင့် ဘုရားသခင် ပြုမူဆက်ဆံခဲ့သမျှ၊ သူတို့၏ သွားလာမှုအဆင့်ဆင့်၊ ငတ်မွတ်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်းနှင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းတို့ကို ခံစားရခြင်းနှင့် သူတို့ကို ကယ်ဆယ်ရန် ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးကို ထူးခြားစွာ ပြသခြင်းတို့၏ မှတ်တမ်းသည် ခေတ်အဆက်ဆက် ကိုယ်တော်၏လူတို့အတွက် သတိပေးချက်နှင့် သင်ခန်းစာများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ အမျိုးမျိုးသော အတွေ့အကြုံများသည် ခါနာန်ပြည်ရှိ သူတို့၏ကတိထားရာအိမ်သို့ ဝင်ရောက်ရန် ပြင်ဆင်ပေးသော ကျောင်းတစ်ကျောင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏လူတို့အား ရှေးအစ္စရေးလူမျိုးတို့ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသော စမ်းသပ်မှုများကို နှိမ့်ချသောနှလုံးနှင့် သင်ယူလိုသောစိတ်ဖြင့် ပြန်လည်သုံးသပ်စေလိုသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကောင်းကင်ခါနာန်အတွက် မိမိတို့၏ပြင်ဆင်မှုတွင် သင်ခန်းစာရရှိစေလိုသည်။

လူအများသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ပြန်လည်ကြည့်ရှု၍ သူတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ညည်းညူခြင်းကို အံ့ဩကြသည်။ မိမိတို့သည် ထိုမျှ ကျေးဇူးမသိတတ်သူများ ဖြစ်မည်မဟုတ်ဟု ခံယူကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို သေးငယ်သော စမ်းသပ်မှုများပင်ဖြင့် စမ်းသပ်သောအခါ ရှေးအစ္စရေးလူမျိုးတို့ထက် ယုံကြည်ခြင်း သို့မဟုတ် သည်းခံခြင်း ပိုမိုမပြကြပေ။ အခက်အခဲရှိသော နေရာများသို့ ရောက်လာသောအခါ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို သန့်စင်စေရန် ရွေးချယ်ထားသော လုပ်ငန်းစဉ်ကို ညည်းညူကြသည်။ လက်ရှိလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးထားသော်လည်း လူအများသည် အနာဂတ်အတွက် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ရန် မလိုလားကြပေ။ ဆင်းရဲမွဲတေမှု သူတို့အပေါ် ကျရောက်လာပြီး သူတို့၏ကလေးများ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်ကို အမြဲစိုးရိမ်နေကြသည်။ အချို့သူများသည် ဘေးအန္တရာယ်ကို အမြဲကြိုတင်မျှော်လင့်နေကြပြီး အမှန်တကယ်ရှိနေသော အခက်အခဲများကို ချဲ့ကားကြသဖြင့် မိမိတို့၏ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို တောင်းဆိုနေသော များပြားလှသည့် ကောင်းချီးများကို မမြင်နိုင်တော့ကြပေ။ သူတို့ကြုံတွေ့ရသော အတားအဆီးများသည် တစ်ခုတည်းသော ခွန်အားအရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ထံမှ အကူအညီရှာရန် ပို့ဆောင်ပေးမည့်အစား မငြိမ်မသက်မှုနှင့် မကျေနပ်ညည်းညူမှုတို့ကို နိုးကြားစေသဖြင့် သူတို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ခွဲခွာစေသည်။

ဤသို့ မယုံကြည်ခြင်းဖြင့် နေထိုင်ခြင်းသည် ကောင်းသလော။ အဘယ်ကြောင့် ကျေးဇူးမသိတတ်၍ မယုံကြည်ကြရသနည်း။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏မိတ်ဆွေဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တစ်ခုလုံးသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ကောင်းကျိုးကို စိတ်ဝင်စားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် ကြောက်ရွံ့မှုတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ဝမ်းနည်းစေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို စိတ်ပူပန်စေပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်စေရုံသာရှိ၍ စမ်းသပ်မှုများကို ခံနိုင်ရန် မကူညီပေးသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို အလွန်အကျွံ မပြုသင့်ပေ။ ဘုရားသခင်အပေါ် မယုံကြည်မှုကြောင့် အနာဂတ်တွင် လိုအပ်မည့်အရာများအတွက် ပြင်ဆင်ခြင်းကို ဘဝ၏အဓိကလိုက်စားမှုအဖြစ် ပြုလုပ်စေသော နေရာမျိုးကို မပေးသင့်ပေ။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ပျော်ရွှင်မှုသည် ဤမြေကြီးဆိုင်ရာအရာများတွင် တည်ရှိသကဲ့သို့ ဖြစ်စေသည်။ ကိုယ်တော်၏လူတို့သည် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဝန်ပိနေကြရန် ဘုရားသခင်၏အလိုတော် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏သခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏လမ်းခရီးတွင် အန္တရာယ်များ မရှိဟု မပြောပေ။ ကိုယ်တော်၏လူတို့ကို အပြစ်နှင့်မကောင်းမှုရှိသော ဤလောကမှ ထုတ်ယူမည်ဟုလည်း မဆိုပေ။ သို့သော် ဘယ်တော့မျှ မပျက်ကွက်သော ခိုလှုံရာကို ကျွန်ုပ်တို့အား ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများဖြင့် ဝန်ပိနေသူများကို “ပင်ပန်း၍ ဝန်လေးသောသူအပေါင်းတို့၊ ငါ့ထံသို့လာကြလော့။ ငါသည် သင်တို့အား ငြိမ်သက်ခြင်းပေးမည်” ဟု ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည်။ သင်တို့ကိုယ်တိုင် သင်တို့၏လည်ပင်းပေါ် တင်ထားသော စိုးရိမ်ပူပန်မှုနှင့် လောကီရေးရာဂရုစိုက်မှု၏ ထမ်းပိုးကို ချွတ်ပစ်ကြလော့။ “ငါ့ထမ်းပိုးကို ကိုယ်ပေါ်၌တင်၍ ငါ့ထံမှာ နည်းခံကြလော့။ အကြောင်းမူကား ငါသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့၍ နှိမ့်ချသောစိတ်ရှိ၏။ သင်တို့၏စိတ်ဝိညာဉ်သည် သက်သာခြင်းကို ရလိမ့်မည်။” မဿဲ ၁၁:၂၈၊ ၂၉။ ကျွန်ုပ်တို့၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုအလုံးစုံကို ကိုယ်တော်အပေါ် ပုံချ၍ ဘုရားသခင်၌ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် အနားယူခြင်းကို ရှာတွေ့နိုင်သည်။ အကြောင်းမူကား ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဂရုစိုက်တော်မူ၏။ ၁ ပေတရု ၅:၇ ကို ကြည့်ပါ။

တမန်တော်ပေါလုက “ညီအစ်ကိုတို့၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ထံမှ ထွက်ခွာသွားစေမည့် မယုံကြည်သောဆိုးညစ်သောနှလုံးသည် သင်တို့တွင် တစ်စုံတစ်ယောက်၌ ရှိမည်ကို စိုးရိမ်၍ သတိပြုကြလော့” ဟု ဆိုသည်။ ဟေဗြဲ ၃:၁၂။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို ထောက်ထားလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ခိုင်မာ၍ တက်ကြွပြီး တည်မြဲသင့်သည်။ ညည်းညူခြင်းနှင့် တိုင်တန်းခြင်းအစား ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးသား၏ စကားသည် “အို ငါ့ဝိညာဉ်၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းချီးပေးလော့။ ငါ့အတွင်း၌ရှိသမျှသည်လည်း ကိုယ်တော်၏ သန့်ရှင်းသောနာမတော်ကို ကောင်းချီးပေးလော့။ အို ငါ့ဝိညာဉ်၊ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းချီးပေးလော့။ ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်အလုံးစုံတို့ကို မမေ့နှင့်” ဖြစ်သင့်သည်။ ဆာလံ ၁၀၃:၁၊ ၂။

ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို မမေ့လျော့ခဲ့ပေ။ သူတို့၏ခေါင်းဆောင်အား “သင်တို့အတွက် ကောင်းကင်မှ မုန့်ကို ငါရွာစေမည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့အပြင် လူတို့သည် နေ့စဉ်အတွက် လိုအပ်သောပမာဏကို စုဆောင်းရမည်၊ ဆဋ္ဌမနေ့တွင် နှစ်ဆ စုဆောင်းရမည်ဟု ညွှန်ကြားချက်များ ပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းသော စောင့်ထိန်းမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

မောရှေက စုဝေးနေသော လူများကို သူတို့၏လိုအပ်ချက်များ ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း အာမခံပြောကြားခဲ့သည်။ “ထာဝရဘုရားသည် ညဦးယံ၌ သင်တို့စားရန် အသားကို ပေးတော်မူမည်။ နံနက်ယံ၌လည်း မုန့်ကို ဝစွာပေးတော်မူမည်။” ထို့နောက် “ငါတို့သည် အဘယ်သို့သောသူများနည်း။ သင်တို့၏ညည်းညူခြင်းသည် ငါတို့တဘက်၌ မဟုတ်၊ ထာဝရဘုရားတဘက်၌ ဖြစ်သည်” ဟု ထပ်မံပြောသည်။ အာရုန်အားလည်း “ထာဝရဘုရားရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်ကြလော့။ ကိုယ်တော်သည် သင်တို့၏ညည်းညူခြင်းကို ကြားတော်မူပြီ” ဟု ပြောရန် မှာထားသည်။ အာရုန်ပြောနေစဉ် “သူတို့သည် တောဘက်သို့ မျက်နှာမူကြည့်ရှုကြရာ ထာဝရဘုရား၏ ဘုန်းတော်သည် မိုးတိမ်ထဲ၌ ထင်ရှားလေ၏။” သူတို့တစ်ခါမျှ မမြင်ဖူးသည့် ထိုကဲ့သို့သော တောက်ပမှုသည် ဘုရားသခင်၏အထံတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သူတို့၏ အာရုံများကို ထိတွေ့စေသော ထင်ရှားပြမှုများမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်အကြောင်း အသိပညာကို ရရှိကြရမည်။ သူတို့၏ခေါင်းဆောင်သည် လူသားမောရှေမျှသာမဟုတ်ဘဲ အမြင့်ဆုံးသောဘုရား ဖြစ်တော်မူကြောင်းကို သင်ကြားရမည်။ ထိုသို့ဖြင့် သူတို့သည် ကိုယ်တော်၏နာမတော်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကိုယ်တော်၏အသံကို နာခံကြရမည်။

ညအချိန်ရောက်သောအခါ စခန်းပတ်လည်တွင် ငုံးအုပ်ကြီးများ အပြည့်အဝ ရောက်လာကြပြီး လူအပေါင်းတို့အတွက် လုံလောက်သောအသား ဖြစ်သည်။ နံနက်ယံတွင် မြေပြင်ပေါ်၌ “နှင်းခဲကဲ့သို့ သေးငယ်သော လုံးဝိုင်းသည့်အရာ” တစ်ခု ရှိနေသည်။ “နံနံစေ့ကဲ့သို့ဖြစ်၍ ဖြူ၏။” လူတို့သည် ထိုအရာကို “မန္န” ဟု ခေါ်ကြသည်။ မောရှေက “ဤအရာကား ထာဝရဘုရားက သင်တို့စားရန် ပေးတော်မူသော မုန့်ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုသည်။ လူတို့သည် မန္နကို စုဆောင်းကြပြီး အားလုံးအတွက် လုံလောက်သည်ထက်ပင် များပြားကြောင်း တွေ့ကြသည်။ သူတို့သည် “ကြိတ်ဆုံနှင့် ကြိတ်၍ဖြစ်စေ၊ ထောင်းစရာဖြင့် ထောင်း၍ဖြစ်စေ၊ ဒယ်အိုး၌ ဖုတ်၍ဖြစ်စေ၊ မုန့်ပြားများ ပြုလုပ်ကြသည်။” တောလည်ရာကျမ်း ၁၁:၈။ “၎င်း၏အရသာမှာ ပျားရည်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မုန့်ပြားကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။” လူတစ်ဦးစီအတွက် နေ့စဉ် အိုမာတစ်အိုမာစီ စုဆောင်းရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ နောက်တစ်နေ့မနက်အထိ ထိုအရာကို ချန်ထားခြင်း မပြုရပေ။ အချို့သူများသည် နောက်တစ်နေ့အထိ အပိုအဖြစ် သိမ်းထားရန် ကြိုးစားကြသော်လည်း ထိုအခါ စားသုံးရန် မသင့်လျော်တော့ကြောင်း တွေ့ရသည်။ တစ်နေ့တာအတွက် လိုအပ်သော အစာကို နံနက်တွင် စုဆောင်းရမည်။ အကြောင်းမူကား မြေပြင်ပေါ်တွင် ကျန်ရှိသမျှသည် နေထွက်သောအခါ အရည်ပျော်သွားသည်။

မန္နကို စုဆောင်းရာတွင် အချို့က သတ်မှတ်ထားသော ပမာဏထက် ပိုရကြပြီး အချို့က လျော့နည်းရကြသည်။ သို့သော် “သူတို့သည် အိုမာဖြင့် တိုင်းသောအခါ များများစုဆောင်းသူ၌ ပိုမကျန်၊ နည်းနည်းစုဆောင်းသူ၌လည်း မလျော့ပေ။” ဤကျမ်းချက်၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ထိုကျမ်းချက်မှ လက်တွေ့သင်ခန်းစာကို တမန်တော်ပေါလုက ကောရိန္သုအသင်းတော်သို့ ရေးသော ဒုတိယစာတွင် ရှင်းပြထားသည်။ သူက “အခြားသူတို့ သက်သာ၍ သင်တို့ ဝန်ပိစေရန် ငါဆိုလိုသည်မဟုတ်။ ယခုအချိန်၌ သင်တို့၏ကြွယ်ဝမှုသည် သူတို့၏လိုအပ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဖြစ်စေလိုသည်။ ထိုနည်းတူ သူတို့၏ကြွယ်ဝမှုသည်လည်း သင်တို့၏လိုအပ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ဖြစ်စေလိုသည်။ ထိုသို့ဖြင့် တန်းတူညီမျှမှု ရှိစေရန် ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာ၌ ရေးထားသကဲ့သို့ များများစုဆောင်းသူ၌ ပိုမကျန်၊ နည်းနည်းစုဆောင်းသူ၌လည်း မလျော့ပေ” ဟု ဆိုသည်။ ၂ ကောရိန္သု ၈:၁၃-၁၅။

ဆဋ္ဌမနေ့တွင် လူတို့သည် လူတစ်ဦးစီအတွက် အိုမာနှစ်အိုမာစီ စုဆောင်းကြသည်။ အုပ်ချုပ်သူများသည် ဖြစ်ပျက်သမျှကို မောရှေအား အလျင်အမြန် အသိပေးကြသည်။ သူက “ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည်ကား၊ မနက်ဖြန်သည် ထာဝရဘုရားအတွက် သန့်ရှင်းသော ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ဖုတ်လိုသောအရာကို ဖုတ်ကြလော့။ ပြုတ်လိုသောအရာကို ပြုတ်ကြလော့။ ကျန်ကြွင်းသောအရာကို မနက်တိုင်အောင် သိမ်းဆည်းထားကြလော့” ဟု ဖြေသည်။ သူတို့သည် ထိုအတိုင်းပြုကြပြီး မန္နသည် မပြောင်းလဲဘဲ ရှိနေကြောင်း တွေ့ရသည်။ “မောရှေကလည်း ‘ယနေ့ စားကြလော့။ ယနေ့သည် ထာဝရဘုရားအတွက် ဥပုသ်နေ့ဖြစ်၏။ ယနေ့ လယ်ပြင်၌ မတွေ့ရကြ။ ခြောက်ရက်ပတ်လုံး စုဆောင်းကြလော့။ သတ္တမနေ့ကား ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သောကြောင့် ထိုနေ့၌ မရှိ’ ဟု ဆိုသည်။”

ဘုရားသခင်သည် ယခုအချိန်တွင်လည်း မိမိ၏သန့်ရှင်းသောနေ့ကို အစ္စရေးလူမျိုးတို့ခေတ်ကကဲ့သို့ သန့်ရှင်းစွာ စောင့်ထိန်းရန် တောင်းဆိုတော်မူသည်။ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့အား ပေးထားသော ပညတ်တော်ကို ခရစ်ယာန်အားလုံးက ယေဟောဝါထံမှ မိမိတို့အတွက် ပေးထားသော အမိန့်တော်အဖြစ် မှတ်ယူသင့်သည်။ ဥပုသ်နေ့မတိုင်မီနေ့ကို ပြင်ဆင်သည့်နေ့အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသင့်ပြီး သန့်ရှင်းသောအချိန်များအတွက် အရာအားလုံး အဆင်သင့်ဖြစ်နေစေရမည်။ မည်သည့်အခြေအနေတွင်မျှ မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အလုပ်များကို သန့်ရှင်းသောအချိန်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခွင့် မပေးသင့်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ဖျားနာသူနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသူများကို စောင့်ရှောက်ရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ သူတို့သက်သာအောင် လုပ်ပေးရသော အလုပ်သည် ကရုဏာပြုခြင်းအလုပ်ဖြစ်ပြီး ဥပုသ်နေ့ကို ချိုးဖောက်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ သို့သော် မလိုအပ်သောအလုပ်အားလုံးကို ရှောင်ရှားသင့်သည်။ လူအများသည် ပြင်ဆင်သည့်နေ့တွင် ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့သော အရာငယ်များကို ဥပုသ်နေ့ စတင်သည့်အချိန်အထိ ပေါ့ပေါ့ဆဆ ရွှေ့ဆိုင်းထားကြသည်။ ထိုသို့ မပြုသင့်ပေ။ ဥပုသ်နေ့ စတင်ချိန်အထိ လျစ်လျူရှုထားခဲ့သော အလုပ်သည် ဥပုသ်နေ့ပြီးဆုံးသည်အထိ မလုပ်ဘဲ ထားသင့်သည်။ ဤနည်းလမ်းသည် မစဉ်းစားမဆင်ခြင်သူများအား ထိုအရာကို မှတ်မိစေရန် ကူညီပေးပြီး မိမိတို့၏အလုပ်ကို အလုပ်လုပ်ရသော ခြောက်ရက်အတွင်း ပြီးစီးအောင် ပြုလုပ်ရန် ဂရုစိုက်စေနိုင်သည်။

အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် တောထဲတွင် ကြာရှည်စွာ နေထိုင်နေစဉ် အပတ်စဉ် သုံးမျိုးသော အံ့ဖွယ်အမှုကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြရသည်။ ထိုအံ့ဖွယ်အမှုများသည် ဥပုသ်နေ့၏ သန့်ရှင်းမှုကို သူတို့၏စိတ်တွင် စွဲမြဲစေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဆဋ္ဌမနေ့တွင် မန္နနှစ်ဆ ကျလာသည်။ သတ္တမနေ့တွင် မန္နမကျလာပေ။ ဥပုသ်နေ့အတွက် လိုအပ်သော မန္နပမာဏသည် ချိုမြိန်၍ သန့်ရှင်းစွာ ထိန်းသိမ်းထားနိုင်သည်။ အခြားအချိန်တွင် တစ်ညတာကျော် သိမ်းထားပါက စားသုံးရန် မသင့်လျော်တော့ပေ။

မန္နပေးအပ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အခြေအနေများမှ ဥပုသ်နေ့သည် လူအများဆိုကြသကဲ့သို့ စိနာတောင်၌ ပညတ်တော်ပေးသောအချိန်မှ စတင်သတ်မှတ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ခိုင်လုံသော သက်သေကို ရရှိနိုင်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် စိနာတောင်သို့ မရောက်မီကပင် ဥပုသ်နေ့ကို မိမိတို့အပေါ် တာဝန်ရှိသောနေ့အဖြစ် နားလည်ထားကြသည်။ ဥပုသ်နေ့အတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ရန် သောကြာနေ့တိုင်း မန္နနှစ်ဆကို စုဆောင်းရခြင်း၊ ထိုနေ့တွင် မန္နမကျခြင်းတို့ကြောင့် အနားယူရာနေ့၏ သန့်ရှင်းသောသဘောသဘာဝကို သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် အစဉ်မပြတ် စွဲမြဲစေခဲ့သည်။ လူအချို့သည် ဥပုသ်နေ့တွင် မန္နစုဆောင်းရန် ထွက်သွားကြသောအခါ ထာဝရဘုရားက “သင်တို့သည် ငါ၏ပညတ်တော်များနှင့် ငါ၏တရားများကို စောင့်ရှောက်ရန် အဘယ်မျှကာလတိုင်အောင် ငြင်းဆန်ကြမည်နည်း” ဟု မေးတော်မူသည်။

“အစ္စရေးအမျိုးသားတို့သည် လူနေထိုင်ရာပြည်သို့ မရောက်မီတိုင်အောင် အနှစ်လေးဆယ် မန္နကို စားကြ၏။ ခါနာန်ပြည်နယ်စပ်သို့ မရောက်မီတိုင်အောင် မန္နကို စားကြ၏။” အနှစ်လေးဆယ်တိုင်တိုင် ဤအံ့ဖွယ်အထောက်အပံ့မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ မပျက်ကွက်သော စောင့်ရှောက်မှုနှင့် နူးညံ့သောမေတ္တာကို သူတို့သည် နေ့စဉ် သတိရကြသည်။ ဆာလံဆရာ၏ စကားအရ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အား “ကောင်းကင်မှ စပါးကို ပေးတော်မူ၏။ လူသည် ကောင်းကင်တမန်တို့၏အစာကို စားရ၏” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဆာလံ ၇၈:၂၄၊ ၂၅။ ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းကင်တမန်များက သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ပေးသော အစာဖြစ်သည်။ “ကောင်းကင်မှ စပါး” ဖြင့် ထောက်ပံ့ခံရသော သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို ရရှိထားသည့်အတွက် ခါနာန်ပြည်၏ မြေဆီသြဇာကောင်းသော လွင်ပြင်များတွင် လှိုင်းလုံးကဲ့သို့ လှုပ်ရှားနေသော စပါးခင်းများဖြင့် ဝန်းရံထားသကဲ့သို့ လိုအပ်မှုမှ ကင်းလွတ်၍ လုံခြုံကြောင်းကို နေ့စဉ် သင်ကြားခံရကြသည်။

အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို အသက်ရှင်စေရန် ကောင်းကင်မှ ကျလာသော မန္နသည် လောကကို အသက်ပေးရန် ဘုရားသခင်ထံမှ ကြွလာတော်မူသော ကိုယ်တော်၏သားတော်ကို ပုံဆောင်သည်။ ယေရှုက “ငါသည် အသက်မုန့်ဖြစ်၏။ သင်တို့ဘိုးဘေးများသည် တော၌ မန္နကို စားကြသော်လည်း သေကြပြီ။ ဤမုန့်ကား ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော မုန့်ဖြစ်၏။ … ဤမုန့်ကို စားသောသူမည်သည်ကား အစဉ်အမြဲ အသက်ရှင်လိမ့်မည်။ ငါပေးမည့်မုန့်ကား လောကီသားတို့၏ အသက်အတွက် ငါပေးမည့် ငါ၏အသားဖြစ်၏” ဟု ဆိုတော်မူသည်။ ယောဟန် ၆:၄၈-၅၁။ အနာဂတ်အသက်တာတွင် ဘုရားသခင်၏လူတို့အား ပေးမည့် ကောင်းချီးကတိတော်များအနက် “အောင်မြင်သောသူအား ဝှက်ထားသော မန္နကို စားရန် ငါပေးမည်” ဟု ရေးထားသည်။ ဗျာဒိတ် ၂:၁၇။

သိန်တောမှ ထွက်ခွာပြီးနောက် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ရေဖိဒိမ်၌ စခန်းချကြသည်။ ထိုနေရာတွင် ရေမရှိသဖြင့် သူတို့သည် တစ်ဖန် ဘုရားသခင်၏စောင့်ရှောက်မှုကို မယုံကြည်ကြပေ။ လူတို့သည် မျက်စိကန်းခြင်းနှင့် မိမိကိုယ်ကို ယုံကြည်လွန်ခြင်းဖြင့် မောရှေထံသို့လာ၍ “ငါတို့သောက်ရန် ရေပေးပါ” ဟု တောင်းဆိုကြသည်။ သို့သော် မောရှေ၏သည်းခံခြင်းသည် မကုန်ဆုံးပေ။ သူက “အဘယ်ကြောင့် ငါနှင့် ရန်တွေ့ကြသနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ထာဝရဘုရားကို စုံစမ်းကြသနည်း” ဟု ဆိုသည်။ သူတို့သည် ဒေါသတကြီးဖြင့် “သင်သည် ငါတို့နှင့် ငါတို့သားသမီးများ၊ ငါတို့တိရစ္ဆာန်များကို ရေငတ်၍ သတ်ရန် အဲဂုတ္တုပြည်မှ အဘယ်ကြောင့် ငါတို့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်လာသနည်း” ဟု အော်ဟစ်ကြသည်။ သူတို့သည် အစာကို ထိုမျှ အလျှံပယ် ရရှိခဲ့ကြပြီးနောက် မိမိတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းနှင့် ညည်းညူခြင်းကို ရှက်ရွံ့စွာ သတိရ၍ အနာဂတ်တွင် ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မကြာမီ သူတို့၏ကတိကို မေ့သွားကြပြီး ယုံကြည်ခြင်း၏ ပထမဆုံးစမ်းသပ်မှုတွင်ပင် ကျရှုံးကြသည်။ သူတို့ကို ဦးဆောင်နေသော မိုးတိမ်တိုင်သည် ကြောက်မက်ဖွယ် လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်မှုတစ်ခုကို ဖုံးကွယ်ထားသကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ မောရှေ—သူသည် မည်သူနည်းဟု သူတို့မေးကြသည်။ သူတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ခေါ်ထုတ်လာရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် အဘယ်နည်း။ သံသယနှင့် မယုံကြည်မှုတို့သည် သူတို့၏နှလုံးများကို ပြည့်နှက်လာပြီး သူတို့၏ပစ္စည်းများကို မိမိအတွက် ချမ်းသာစေရန် သူတို့နှင့် သူတို့၏ကလေးများကို ချို့တဲ့မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများဖြင့် သတ်ရန် ကြံစည်ထားသည်ဟု မောရှေကို ရဲတင်းစွာ စွပ်စွဲကြသည်။ ဒေါသနှင့် အမျက်အရှိန်အဟုန်အတွင်း သူတို့သည် မောရှေကို ကျောက်ခဲနှင့်ပင် ပစ်သတ်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်ကြသည်။

ဒုက္ခရောက်နေသော မောရှေသည် ထာဝရဘုရားထံ “ဤလူတို့အား ငါအဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်း” ဟု အော်ဟစ်တောင်းလျှောက်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အသက်ကြီးသူများကိုလည်းကောင်း၊ အဲဂုတ္တုပြည်၌ အံ့ဖွယ်အမှုများ ပြုလုပ်ခဲ့သော တောင်ဝှေးကိုလည်းကောင်း ယူ၍ လူတို့ရှေ့သို့ ထွက်သွားရန် ညွှန်ကြားခံရသည်။ ထာဝရဘုရားကလည်း “ကြည့်ရှုလော့။ ဟောရေဗျကျောက်ပေါ်မှာ သင့်ရှေ့၌ ငါရပ်မည်။ သင်သည် ကျောက်ကို ရိုက်လော့။ ထိုကျောက်မှ ရေထွက်၍ လူတို့သောက်ကြလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ သူသည် နာခံ၍ ရေများသည် အသက်ရှင်သော စမ်းရေကဲ့သို့ ပေါက်ထွက်လာပြီး စခန်းတစ်ခုလုံးအတွက် လုံလောက်စွာ ဖြည့်ဆည်းပေးသည်။ ဤဆိုးညစ်သော ညည်းညူမှု၌ ပါဝင်သော ခေါင်းဆောင်များအပေါ် အဲဂုတ္တုပြည်တွင် ကျရောက်ခဲ့သည့်အတိုင်း ကြောက်မက်ဖွယ်ဘေးဒဏ်တစ်စုံတစ်ရာ ကျရောက်စေရန် မောရှေအား သူ၏တောင်ဝှေးကို မြှောက်၍ ခေါ်ချစေမည့်အစား ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ကြီးမားသော ကရုဏာတော်ဖြင့် ထိုတောင်ဝှေးကို သူတို့၏ကယ်တင်ခြင်းကို လုပ်ဆောင်ပေးသော ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုတော်မူသည်။

“တော၌ ကျောက်တို့ကို ခွဲ၍ နက်နဲရာအရပ်မှထွက်သကဲ့သို့ သူတို့ကို သောက်စရာ ပေးတော်မူ၏။ ကျောက်ထဲက စမ်းရေများကိုလည်း ထွက်စေ၍ မြစ်များကဲ့သို့ ရေများ စီးဆင်းစေတော်မူ၏။” ဆာလံ ၇၈:၁၅၊ ၁၆။ မောရှေသည် ကျောက်ကို ရိုက်သော်လည်း မိုးတိမ်တိုင်အတွင်း ဖုံးကွယ်လျက် မောရှေအနားတွင် ရပ်နေသော ဘုရားသခင်၏သားတော်သည် အသက်ပေးသောရေကို စီးထွက်စေတော်မူသည်။ မောရှေနှင့် အသက်ကြီးသူများသာမက အဝေးမှ ရပ်နေသော လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ထာဝရဘုရား၏ဘုန်းတော်ကို မြင်ကြရသည်။ သို့သော် မိုးတိမ်ကို ဖယ်ရှားလိုက်ပါက ထိုမိုးတိမ်အတွင်း ကိန်းဝပ်နေတော်မူသော ကိုယ်တော်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်တောက်ပမှုကြောင့် သူတို့သည် အသတ်ခံရကြမည်ဖြစ်သည်။

ရေငတ်နေကြစဉ် လူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို စုံစမ်း၍ “ထာဝရဘုရားသည် ငါတို့အလယ်၌ ရှိတော်မူသလော၊ မရှိတော်မူသလော” ဟု ဆိုကြသည်။ “ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကို ဤနေရာသို့ ခေါ်လာတော်မူလျှင် အဘယ်ကြောင့် မုန့်ပေးသကဲ့သို့ ရေကိုလည်း မပေးသနည်း” ဟု ဆိုကြသည်။ ဤသို့ ထင်ရှားပြသော မယုံကြည်ခြင်းသည် အပြစ်ကြီးဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် သူတို့အပေါ် ကျရောက်မည်ကို မောရှေက စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏အပြစ်ကို အမှတ်ရစေရန် ထိုနေရာကို မဿဟာဟု ခေါ်သည်။ ထိုအမည်သည် “စုံစမ်းခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး မေရိဗာဟုလည်း ခေါ်သည်။ ထိုအမည်သည် “ရန်တွေ့ခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

ယခု အန္တရာယ်အသစ်တစ်ရပ်က သူတို့ကို ခြိမ်းခြောက်လာသည်။ သူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ညည်းညူသောကြောင့် ကိုယ်တော်သည် သူတို့အား ရန်သူများ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ခံရစေတော်မူသည်။ ထိုဒေသတွင် နေထိုင်သော ကြမ်းတမ်း၍ စစ်တိုက်တတ်သော လူမျိုးဖြစ်သည့် အာမလက်လူတို့သည် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ထွက်လာကြပြီး ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ အားနည်းကာ နောက်တန်းသို့ ကျန်ရစ်နေသူများကို လုပ်ကြံကြသည်။ လူအုပ်ကြီးသည် စစ်တိုက်ရန် မပြင်ဆင်ရသေးကြောင်း မောရှေသိသောကြောင့် မျိုးနွယ်အသီးသီးမှ စစ်သားတစ်စုကို ရွေးချယ်၍ နောက်တစ်နေ့ ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ရန် ဦးဆောင်စေဖို့ ယောရှုအား ညွှန်ကြားသည်။ မောရှေကိုယ်တိုင်မူ ဘုရားသခင်၏ တောင်ဝှေးကို လက်၌ကိုင်၍ အနီးရှိ မြင့်သောနေရာတစ်ခုတွင် ရပ်မည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်တစ်နေ့တွင် ယောရှုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သည် ရန်သူကို တိုက်ခိုက်ကြပြီး မောရှေ၊ အာရုန်နှင့် ဟုရတို့သည် စစ်မြေပြင်ကို မြင်နိုင်သော တောင်ကုန်းပေါ်တွင် နေရာယူကြသည်။ မောရှေသည် ကောင်းကင်ဘက်သို့ လက်နှစ်ဖက်ကို ဆန့်တန်း၍ ညာဘက်လက်တွင် ဘုရားသခင်၏တောင်ဝှေးကို ကိုင်လျက် အစ္စရေးစစ်တပ် အောင်မြင်ရန် ဆုတောင်းသည်။ တိုက်ပွဲတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ သူ၏လက်များကို အပေါ်သို့ မြှောက်ထားသရွေ့ အစ္စရေးတို့က အနိုင်ရကြောင်း၊ လက်များကို ချလိုက်သောအခါ ရန်သူက အနိုင်ရကြောင်း တွေ့ရသည်။ မောရှေပင်ပန်းလာသောအခါ အာရုန်နှင့် ဟုရတို့သည် နေဝင်ချိန်အထိ သူ၏လက်များကို ထောက်ထားပေးကြပြီး ထိုအချိန်တွင် ရန်သူသည် ထွက်ပြေးသွားသည်။

အာရုန်နှင့် ဟုရတို့က မောရှေ၏လက်များကို ထောက်ထားခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ သူတို့အား ပြောရန် စကားတော်ကို လက်ခံရရှိနေသရွေ့ မောရှေအား သူ၏ခက်ခဲသောအလုပ်တွင် ထောက်ပံ့ပေးရန် လူတို့၏တာဝန်ကို ပြသခဲ့ကြသည်။ မောရှေ၏ လုပ်ရပ်သည်လည်း အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ကံကြမ္မာကို မိမိလက်ထဲ၌ ကိုင်ထားတော်မူကြောင်း ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မိမိတို့၏ယုံကြည်ရာအဖြစ် ပြုလုပ်ထားသရွေ့ ကိုယ်တော်သည် သူတို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်၍ သူတို့၏ရန်သူများကို အောင်နိုင်စေမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို မှီခိုထားခြင်းကို လွှတ်၍ မိမိတို့၏တန်ခိုးကို ယုံကြည်ကြသောအခါ ဘုရားသခင်ကို မသိသောသူများထက်ပင် ပိုမိုအားနည်းလာကြပြီး သူတို့၏ရန်သူများက သူတို့ကို အနိုင်ရကြမည်ဖြစ်သည်။

မောရှေသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အတွက် ကြားဝင်ဆုတောင်း၍ လက်များကို ကောင်းကင်သို့ မြှောက်ထားသောအခါ ဟေဗြဲလူမျိုးတို့ အောင်မြင်ခဲ့ကြသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည်လည်း ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် မိမိတို့၏တန်ခိုးကြီးသော အကူအညီပေးရှင်၏ ခွန်အားကို ကိုင်စွဲသောအခါ အောင်မြင်ကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးသည် လူသားတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုနှင့် ပေါင်းစပ်ရမည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့ မလှုပ်မရှားနေရင်း ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ရန်သူများကို အောင်နိုင်မည်ဟု မောရှေမယုံကြည်ခဲ့ပေ။ ထိုခေါင်းဆောင်ကြီးသည် ထာဝရဘုရားထံ တောင်းလျှောက်နေစဉ် ယောရှုနှင့် သူ၏ရဲရင့်သော နောက်လိုက်များသည် အစ္စရေးလူမျိုးနှင့် ဘုရားသခင်၏ရန်သူများကို ပြန်လည်တွန်းလှန်ရန် မိမိတို့၏အင်အားကုန် ကြိုးပမ်းနေကြသည်။

အာမလက်လူတို့ ရှုံးနိမ့်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်က မောရှေအား “ဤအရာကို အမှတ်တရဖြစ်စေရန် စာအုပ်၌ ရေးထားလော့။ ယောရှုကြားအောင်လည်း ပြန်လည်ပြောပြလော့။ အကြောင်းမူကား ကောင်းကင်အောက်မှ အာမလက်၏ အမှတ်ရစရာကို ငါလုံးဝဖျက်ဆီးမည်” ဟု ညွှန်ကြားတော်မူသည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် မိမိမသေမီ လူတို့အား အလေးအနက် မှာကြားသည်။ “သင်တို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်လာသောအခါ လမ်း၌ အာမလက်ပြုသောအမှုကို အောက်မေ့ကြလော့။ သူသည် လမ်း၌ သင့်ကိုတွေ့၍ သင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေစဉ် နောက်ဆုံးတွင် ကျန်ရစ်နေသော အားနည်းသူအပေါင်းတို့ကို လုပ်ကြံ၏။ သူသည် ဘုရားသခင်ကို မကြောက်။ … ကောင်းကင်အောက်မှ အာမလက်၏ အမှတ်ရစရာကို ဖျက်ဆီးရမည်။ မမေ့ရ။” တရားဟောရာကျမ်း ၂၅:၁၇-၁၉။ ထိုဆိုးညစ်သော လူမျိုးနှင့်ပတ်သက်၍ ထာဝရဘုရားက “အာမလက်၏လက်သည် ယေဟောဝါ၏ပလ္လင်တော်ကို ဆန့်ကျင်လျက်ရှိသည်” ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၇:၁၆၊ အနားသတ်မှတ်ချက်။

အာမလက်လူတို့သည် ဘုရားသခင်၏အကျင့်စရိုက် သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်၏အချုပ်အခြာအာဏာကို မသိနားမလည်သူများ မဟုတ်ကြပေ။ သို့သော် ကိုယ်တော်ရှေ့၌ ကြောက်ရွံ့မည့်အစား ကိုယ်တော်၏တန်ခိုးကို ဖီဆန်ရန် မိမိတို့ကိုယ်ကို ဆုံးဖြတ်ထားကြသည်။ မောရှေသည် အဲဂုတ္တုပြည်သားများရှေ့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို အာမလက်လူတို့က ပြက်ရယ်ပြုရန် အကြောင်းအရာအဖြစ် ပြုလုပ်ကြပြီး ပတ်ဝန်းကျင်လူမျိုးများ၏ ကြောက်ရွံ့မှုကိုလည်း လှောင်ပြောင်ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့၏ဘုရားများကို တိုင်တည်၍ ဟေဗြဲလူမျိုးများကို ဖျက်ဆီးမည်၊ တစ်ယောက်မျှ မလွတ်မြောက်စေရဟု ကျိန်ဆိုကြသည်။ အစ္စရေး၏ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို မတားဆီးနိုင်ဟုလည်း ဝါကြွားကြသည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် သူတို့ကို မထိခိုက်ခဲ့ကြသလို ခြိမ်းခြောက်ခဲ့ခြင်းလည်း မရှိပေ။ သူတို့၏တိုက်ခိုက်မှုသည် လုံးဝ အကြောင်းမဲ့ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို မုန်းတီး၍ ဖီဆန်ကြောင်း ပြသရန်အတွက်သာ ကိုယ်တော်၏လူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ အာမလက်လူတို့သည် ကြာမြင့်စွာ အလွန်ရင့်ကျက်သော အပြစ်သားများ ဖြစ်ခဲ့ကြပြီး သူတို့၏ပြစ်မှုများသည် အပြစ်ပေးခြင်းကို တောင်းခံသကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ထံ အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ကရုဏာသည် သူတို့ကို နောင်တရရန် ဆက်လက်ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် အာမလက်လူတို့သည် ပင်ပန်း၍ အကာအကွယ်မဲ့နေသော အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ နောက်တန်းကို တိုက်ခိုက်သောအခါ သူတို့၏လူမျိုး၏ ကံကြမ္မာကို တံဆိပ်ခတ်လိုက်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ စောင့်ရှောက်မှုသည် ကိုယ်တော်၏သားသမီးများထဲမှ အားနည်းဆုံးသူများအပေါ်တွင်ပင် ရှိသည်။ သူတို့အပေါ် ပြုလုပ်သော ရက်စက်မှု သို့မဟုတ် ဖိနှိပ်မှု မည်သည့်လုပ်ရပ်မျှ ကောင်းကင်မှ မမှတ်သားဘဲ မနေပါ။ ကိုယ်တော်ကို ချစ်၍ ကြောက်ရွံ့သူအားလုံးအပေါ် ကိုယ်တော်၏လက်သည် အကာအကွယ်ကဲ့သို့ ဖြန့်ထားတော်မူသည်။ ထိုလက်ကို မထိခိုက်စေရန် လူတို့ သတိပြုကြစေ။ အကြောင်းမူကား ထိုလက်သည် တရားမျှတမှု၏ ဓားကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။

အစ္စရေးလူမျိုးတို့ ယခုစခန်းချနေသောနေရာနှင့် မဝေးသောနေရာတွင် မောရှေ၏ယောက္ခမ ယေသရော၏ အိမ်ရှိသည်။ ယေသရောသည် ဟေဗြဲလူမျိုးတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်း ကြားသိခဲ့ပြီး ယခု သူတို့ထံ သွားရောက်၍ မောရှေ၏ဇနီးနှင့် သားနှစ်ယောက်ကို မောရှေထံ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ရန် ထွက်လာသည်။ ခေါင်းဆောင်ကြီးသည် သူတို့ရောက်လာကြောင်း သတင်းပို့သူများထံမှ သိရှိပြီး ဝမ်းမြောက်စွာ သူတို့ကိုတွေ့ရန် ထွက်သွားသည်။ ပထမဆုံး နှုတ်ဆက်ခြင်းများ ပြုလုပ်ပြီးနောက် သူတို့ကို မိမိ၏တဲသို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ဦးဆောင်ရန် အန္တရာယ်များနှင့် ရင်ဆိုင်သွားရစဉ် မိမိ၏မိသားစုကို ပြန်ပို့ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သော်လည်း ယခု သူတို့၏အဖော်အပေါင်းမှ ရရှိသော သက်သာခြင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ခြင်းကို တစ်ဖန် ခံစားနိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ယေသရောအား အစ္စရေးလူမျိုးတို့နှင့် ဘုရားသခင် ပြုတော်မူခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြန်လည်ပြောပြသည်။ ထိုအခါ ဘိုးဘေးသည် ဝမ်းမြောက်၍ ထာဝရဘုရားကို ကောင်းချီးပေးသည်။ ထို့နောက် မောရှေနှင့် အသက်ကြီးသူများနှင့်အတူ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ကို အမှတ်ရစေရန် ကျင်းပသော အလေးအနက် ပွဲတော်တွင် ပါဝင်သည်။

ယေသရောသည် စခန်းတွင် နေထိုင်နေစဉ် မောရှေအပေါ် ကျရောက်နေသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများ မည်မျှလေးလံကြောင်း မကြာမီ တွေ့မြင်သည်။ ထိုမျှများပြား၍ မသိနားမလည်သေးသော၊ လေ့ကျင့်မှုမရှိသေးသော လူအုပ်ကြီးအကြား စည်းကမ်းနှင့် အစီအစဉ်ကို ထိန်းသိမ်းရန်မှာ အမှန်တကယ် အလွန်ကြီးမားသော တာဝန်ဖြစ်သည်။ မောရှေသည် သူတို့၏ အသိအမှတ်ပြုထားသော ခေါင်းဆောင်နှင့် တရားသူကြီးဖြစ်သည်။ လူတို့၏ အထွေထွေအကျိုးစီးပွားနှင့် တာဝန်များသာမက သူတို့အကြား ပေါ်ပေါက်လာသော အငြင်းပွားမှုများကိုလည်း သူ့ထံသို့ ယူဆောင်လာကြသည်။ သူသည် ထိုသို့ဖြစ်ခွင့်ပြုထားသည်။ အကြောင်းမူကား ထိုအရာသည် သူတို့ကို သင်ကြားပေးရန် အခွင့်အရေး ရရှိစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သူက “ဘုရားသခင်၏အထုံးအဖွဲ့များနှင့် ပညတ်တော်များကို သူတို့သိစေရန် ငါပြု၏” ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် ယေသရောက ဤအမှုကို ဆန့်ကျင်၍ “ဤအမှုသည် သင့်အတွက် အလွန်လေးလံ၏။ သင်တစ်ဦးတည်းဖြင့် မဆောင်ရွက်နိုင်” ဟု ဆိုသည်။ “သင်သည် အမှန်ပင် နွမ်းနယ်သွားလိမ့်မည်” ဟုလည်း ပြောပြီး မောရှေအား လူတစ်ထောင်အုပ်ချုပ်သူများ၊ လူတစ်ရာအုပ်ချုပ်သူများနှင့် လူတစ်ဆယ်အုပ်ချုပ်သူများအဖြစ် သင့်လျော်သောသူများကို ခန့်ထားရန် အကြံပေးသည်။ သူတို့သည် “ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော အရည်အချင်းရှိသူများ၊ သစ္စာရှိသောသူများ၊ လောဘကို မုန်းသောသူများ” ဖြစ်ရမည်။ အသေးအဖွဲ အရေးကိစ္စများအားလုံးကို ထိုသူတို့က စီရင်ရမည်။ အခက်ခဲဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံး အမှုများကိုမူ မောရှေထံသို့ ဆက်လက်ယူဆောင်လာရမည်။ ယေသရောက မောရှေအား လူတို့အတွက် “ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ရပ်သူဖြစ်ရမည်။ အမှုများကို ဘုရားသခင်ထံသို့ ယူဆောင်လာနိုင်မည်။ သူတို့အား အထုံးအဖွဲ့နှင့် ပညတ်တော်များကို သင်ပေးရမည်။ သူတို့လျှောက်ရမည့်လမ်းနှင့် သူတို့လုပ်ရမည့်အလုပ်ကို ပြရမည်” ဟု ဆိုသည်။ ဤအကြံဉာဏ်ကို လက်ခံခဲ့ကြပြီး မောရှေအတွက် သက်သာရာရစေရုံသာမက လူတို့အကြား ပိုမိုပြည့်စုံသော စည်းစနစ်ကို တည်ထောင်ပေးနိုင်ခဲ့သည်။

ဘုရားသခင်သည် မောရှေကို အလွန်ဂုဏ်ပြုခဲ့ပြီး သူ၏လက်မှတစ်ဆင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုတော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားသူများကို သင်ကြားရန် ရွေးချယ်ခံရခြင်းက သူကိုယ်တိုင် သင်ကြားမှုမလိုတော့ဟု မောရှေကို မထင်မှတ်စေခဲ့ပေ။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ ရွေးချယ်ခံခေါင်းဆောင်သည် မိဒျန်အမျိုးသား ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းသော ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အကြံပြုချက်များကို ဝမ်းမြောက်စွာ နားထောင်ပြီး သူ၏အစီအစဉ်ကို ပညာရှိသော စီမံချက်အဖြစ် လက်ခံကျင့်သုံးသည်။

ရေဖိဒိမ်မှ လူတို့သည် မိုးတိမ်တိုင်၏ ရွေ့လျားမှုနောက်သို့ လိုက်၍ ခရီးကို ဆက်လက်ထွက်ခွာကြသည်။ သူတို့၏လမ်းကြောင်းသည် အပင်အတက်အပေါက်မရှိသော လွင်ပြင်များကို ဖြတ်ကျော်၍ မတ်စောက်သော တောင်တက်လမ်းများနှင့် ကျောက်တောင်ကြားများမှတစ်ဆင့် ဖြတ်သန်းရသည်။ သဲကန္တာရများကို ဖြတ်သန်းသွားလာကြသည့်အခါ သူတို့ရှေ့တွင် ကြီးမားသောခံတပ်များကဲ့သို့ ထင်ရသော ကြမ်းတမ်းသည့် တောင်များကို မကြာခဏ မြင်တွေ့ကြရသည်။ ထိုတောင်များသည် သူတို့၏လမ်းကြောင်းကို တိုက်ရိုက်ပိတ်ဆို့ထားသကဲ့သို့ ထင်ရပြီး ရှေ့ဆက်သွားရန် လုံးဝတားဆီးထားသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့အနီးသို့ ရောက်လာသောအခါ တောင်နံရံတစ်လျှောက်တွင် ဤနေရာ၊ ထိုနေရာ၌ အပေါက်များ ပေါ်လာပြီး ထိုအပေါက်များနောက်တွင် အခြားလွင်ပြင်တစ်ခုကို မြင်တွေ့ရသည်။ ယခု သူတို့သည် နက်ရှိုင်း၍ ကျောက်စရစ်များဖြင့် ပြည့်နေသော လမ်းကြောင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ဦးဆောင်ခံရသည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ကြီးကျယ်၍ အထင်ကြီးဖွယ်ကောင်းလှသည်။ နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ပေရာနှင့်ချီ၍ မြင့်မားသော ကျောက်တောင်ကမ်းပါးများ တက်နေပြီး ထိုအကြားတွင် မျက်စိမြင်နိုင်သမျှအထိ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ လူအုပ်ကြီးသည် သူတို့၏ သိုးစုများနှင့် နွားစုများနှင့်အတူ အသက်ရှင်သော ရေစီးကြောင်းကြီးတစ်ခုကဲ့သို့ စီးဆင်းသွားသည်။ ယခု သူတို့ရှေ့တွင် စိနာတောင်သည် ခမ်းနားထည်ဝါစွာဖြင့် ၎င်း၏ကြီးမားသော မျက်နှာစာကို မြှောက်တင်နေသည်။ မိုးတိမ်တိုင်သည် ၎င်း၏ထိပ်တွင် နားနေပြီး လူတို့သည် အောက်ဘက်ရှိ လွင်ပြင်ပေါ်တွင် မိမိတို့၏တဲများကို ဖြန့်ခင်းကြသည်။ ဤနေရာသည် သူတို့၏အိမ်အဖြစ် တစ်နှစ်နီးပါး ရှိရမည်ဖြစ်သည်။ ညအချိန်တွင် မီးတိုင်သည် ဘုရားသခင်၏ အကာအကွယ်ရှိကြောင်း သူတို့အား အာမခံပေးပြီး သူတို့ အိပ်ပျော်နေချိန်တွင် ကောင်းကင်မုန့်သည် စခန်းပေါ်သို့ နူးညံ့စွာ ကျလာသည်။

အရုဏ်တက်ချိန်တွင် တောင်များ၏ မှောင်မိုက်သော တောင်စောင်းများသည် ရွှေရောင်ဖြင့် တောက်ပလာပြီး နေ၏ရွှေရောင်ခြည်များသည် နက်ရှိုင်းသော ချိုင့်ဝှမ်းများထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်လာသည်။ ထိုပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသော ခရီးသွားများအတွက် ထိုအလင်းရောင်များသည် ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်တော်မှ ကရုဏာတော်၏ ရောင်ခြည်များကဲ့သို့ ထင်ရသည်။ ဘက်ပေါင်းစုံတွင် ကြီးမား၍ ကြမ်းတမ်းသော တောင်ထိပ်များသည် မိမိတို့၏ တစ်ကိုယ်တည်းကြီးကျယ်မှုအတွင်း ထာဝရတည်မြဲခြင်းနှင့် ဘုန်းအာနုဘော်အကြောင်း ပြောဆိုနေကြသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် လူတို့၏စိတ်သည် လေးနက်ခြင်းနှင့် အံ့သြကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ဖြင့် စွဲမှတ်ခံရသည်။ “တောင်များကို ချိန်ခွင်ဖြင့် ချိန်တော်မူ၍ တောင်ကုန်းများကို ချိန်ခွင်ထဲတွင် ချိန်တော်မူသော” ကိုယ်တော်၏အထံတော်တွင် လူသားသည် မိမိ၏ မသိနားမလည်မှုနှင့် အားနည်းမှုကို ခံစားသိရှိရန် ဖြစ်လာသည်။ ဟေရှာယ ၄၀:၁၂။ ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့အား ပေးခဲ့ဖူးသမျှအနက် အံ့ဖွယ်အကောင်းဆုံးသော ထင်ရှားဖော်ပြခြင်းကို အစ္စရေးလူမျိုးတို့ လက်ခံရရှိကြရမည်။ ဤနေရာတွင် ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏လူတို့ကို စုဝေးစေတော်မူသည်မှာ မိမိ၏သန့်ရှင်းသော ပညတ်တော်ကို မိမိကိုယ်တိုင်၏အသံဖြင့် ကြေညာ၍ မိမိ၏တောင်းဆိုချက်များ၏ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုကို သူတို့၏စိတ်ထဲတွင် စွဲမြဲစေရန် ဖြစ်သည်။ သူတို့အတွင်း ကြီးမား၍ အခြေခံကျသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်လာရမည်။ အကြောင်းမူကား ကျွန်ဘဝ၏ အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျစေသော လွှမ်းမိုးမှုများနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် ကာလရှည်ကြာ ဆက်နွှယ်နေခြင်းတို့သည် သူတို့၏အကျင့်အကြံနှင့် အကျင့်စရိုက်များအပေါ် အမှတ်အသားချန်ထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိအကြောင်းကို သိရှိစေခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို ပိုမိုမြင့်မားသော ကိုယ်ကျင့်တရားအဆင့်သို့ မြှင့်တင်ရန် လုပ်ဆောင်နေတော်မူသည်။