အခန်းကြီး - (၁၂ - ၁၃ - ၁၄)

 

၁၂:၁–၂၄။ Moses နှင့် Joshua တို့ အောင်နိုင်ခဲ့သော မင်းကြီးများ။ အခန်းငယ် ၁–၆ သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ Moses သိမ်းပိုက်ခဲ့သော နယ်မြေကို ဖော်ပြသည်။ ထိုနယ်မြေသည် အာမောရိမင်းကြီးနှစ်ပါးဖြစ်သော Sihon နှင့် Og တို့ထံမှ ရယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၂၁:၂၁–၃၅; တရားဟောရာ ၂:၂၆–၃:၁၁)။ ထိုနယ်မြေတွင် Gilead ၏ မြေဩဇာကောင်းသော နယ်မြေများ (ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ တောင်တန်းဒေသ) နှင့် Bashan ၏ ကြွယ်ဝသော စားကျက်မြေများ (ဂါလိလဲအိုင်အရှေ့ဘက်ရှိ ကြွယ်ဝသော စားကျက်မြေများ) ပါဝင်သည်။ ထိုအာမောရိမင်းကြီးများ၏ မြေများကို အမွေရရှိခဲ့သော အနွယ်နှစ်နွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်ဖြစ်သည့် Reuben၊ Gad နှင့် Manasseh အနွယ်တစ်ဝက်တို့တွင် တိရစ္ဆာန်များစွာ ရှိကြပြီး Gilead နှင့် Bashan တို့သည် အလွန်ကောင်းမွန်သော စားကျက်မြေများကို ပေးစွမ်းခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၃၂:၁၊ ၂၆–၄၀)။

စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် Joshua ၏ အလုပ်သည် Moses ၏ အလုပ်ကို ဖြည့်စွက်ပေးသူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ Moses သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ပြီး Joshua သည် ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ သိမ်းပိုက်မှုကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း Joshua ၁၁:၁၆–၁၈၊ ၂၃ တွင် Joshua က ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်၌ ပြုလုပ်ခဲ့သော သိမ်းပိုက်မှုတစ်ခုလုံးအတွင်း ရယူခဲ့သည့် နယ်မြေအားလုံး ပါဝင်သည်။ ဤအချက်ကို ၁၂:၇–၈ တွင် Joshua ၏ သိမ်းပိုက်မှုများကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြထားခြင်းက ထောက်ခံသည်။ အခန်းငယ် ၈ တွင် ထာဝရဘုရားက ပြည်မှ ဖယ်ရှားပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သော လူမျိုးများကို စာရင်းပြုစုထားသည် (၃:၁၀; တရားဟောရာ ၇:၁)။ ဤအချက်က ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ကို ဂရုတစိုက် လိုက်နာခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ ၉:၁ နှင့် ၁၁:၃ တို့တွင်ကဲ့သို့ ၁၂:၈ တွင်လည်း Girgashites များကို လူမျိုးစာရင်းမှ ချန်လှပ်ထားသော်လည်း ၂၄:၁၁ တွင် ထာဝရဘုရား၏ ကတိတော်အတိုင်း လူမျိုးခုနစ်မျိုးကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထို့နောက် ဖော်ပြထားသော မင်းကြီးများသည် စုစုပေါင်း သုံးဆယ့်တစ်ပါး ရှိပြီး (၁၂:၉–၂၄) ဣသရေလတို့သည် ခါနာန်လူတို့၏ အင်အားကို အကြီးအကျယ် ချိုးဖျက်ပြီး ပြည်ကို သိမ်းယူခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤစာရင်းတွင် သိမ်းပိုက်ခံခဲ့ရသော မင်းကြီးများနှင့် ၎င်းတို့၏ မြို့တော်များသာ ပါဝင်ပြီး သိမ်းပိုက်မှုအတွင်း ရယူခဲ့သော မြို့များအားလုံး၏ စာရင်းမဟုတ်ပါ။ အခြားအရာများအပြင် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် ဖော်ပြထားသော ခါနာန်ပြည်သိမ်းပိုက်မှု၏ ထင်ရှားသော ဖော်ပြချက်များသည် အီဂုတ္တုပြည်မှ Exodus ဖြစ်ရပ်နှင့် ခါနာန်ပြည်သိမ်းပိုက်မှုတို့၏ သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်မှန်ကို သံသယဖြစ်စရာ မကျန်စေပါ။

၁၃:၁–၂၄:၃၃

မျှော်လင့်ချက် အကောင်အထည်ပေါ်လာခြင်း — ပြည်တော်ခွဲဝေခြင်း

စာအုပ်၏ ပထမပိုင်း (၁–၁၂) သည် ဣသရေလတို့က ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းကို ဖော်ပြသော်လည်း ဒုတိယပိုင်း (၁၃–၂၄) သည် ပြည်ကို ဣသရေလအနွယ်များအကြား ခွဲဝေပေးခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ အခန်း ၁၃–၂၄ ၏ ဇာတ်ကြောင်းတွင် ပထဝီဝင်နှင့် မြေမျက်နှာသွင်ပြင်ဆိုင်ရာ အသေးစိတ်အချက်အလက်များစွာ ပါဝင်ပြီး သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် ပြည်ခွဲဝေခြင်းတို့၏ သမိုင်းဝင်ဖြစ်ရပ်မှန်ကို အားကောင်းစွာ အလေးပေးဖော်ပြသည်။ နယ်မြေများကို ဂရုတစိုက် သတ်မှတ်ပေးထားခြင်းကြောင့် နောင်မျိုးဆက်များသည် မိမိတို့၏ အနွယ်နယ်နိမိတ်များကို ခွဲခြားသတ်မှတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ ပြည်ကို အမှန်တကယ် ခွဲဝေပေးခြင်းသည် အခန်း ၂၁ တွင် အဆုံးသတ်ပြီး ကျန်အခန်းများတွင် စည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ သစ္စာရှိမှုနှင့် ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများကို ဖော်ပြထားသည်။ ပြည်ကို ခွဲဝေပေးခြင်းအားဖြင့် ခါနာန်ပြည်ကို အမွေရရှိမည်ဟူသော ဣသရေလတို့၏ မျှော်လင့်ချက်သည် အကောင်အထည်ပေါ်လာခဲ့သည် (အခန်း ၁၃–၂၁)။ သို့သော် ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးများကို ဆက်လက်ရရှိပြီး “မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်” ၏ ကြားခံများ ဖြစ်လာမည်မည် မဖြစ်မည်မှာ ပဋိညာဉ်အပေါ် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုအပေါ် မူတည်သည် (အခန်း ၂၂–၂၄)။

၁၃:၁–၇

ပြည်ကို ခွဲဝေရန် အမိန့်

အရေးပါသော သိမ်းပိုက်မှုများ ပြုလုပ်ပြီးသော်လည်း Joshua သည် ပြည်ကို ခွဲဝေပေးရန် နှောင့်နှေးခဲ့ပုံရသည်။ သိမ်းပိုက်မှုသည် ခုနစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့သည် (၁၄:၇–၁၀; တောလည်ရာ ၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီး Joshua မှတစ်ဆင့် ခွဲဝေပေးမည်ဟု ထာဝရဘုရား၏ ကတိတော်ရှိခဲ့သောကြောင့် (Joshua ၁:၆; တရားဟောရာ ၃၁:၇) Joshua မသေမီ ပြည်ကို ခွဲဝေပေးရန် ထာဝရဘုရားက သတိပေးခြင်းသည် သင့်လျော်သည်။ အခန်းငယ် ၂–၆ သည် အခန်းငယ် ၁ ၏ နောက်ဆုံးပိုင်းတွင် “ဣသရေလတို့ ပိုင်ဆိုင်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသော ပြည်များစွာ ရှိသေးသည်” ဟု ဆိုထားခြင်းကို ရှင်းပြသည်။ အပေါ်ယံဖတ်ရှုလျှင် အခန်းငယ် ၁–၆ သည် Joshua က ပြည်တစ်ခုလုံးကို သိမ်းယူခဲ့ပြီဟု အစောပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသော အချက်များ (Joshua ၁၀:၄၀–၄၂; ၁၁:၁၆–၂၃; Joshua: Introduction ရှိ Backgrounds အပိုင်းကို ကြည့်ပါ) နှင့် ဆန့်ကျင်နေပုံရသည်။ မသိမ်းပိုက်ရသေးသော ပြည်နယ်အပိုင်းများမှာ အခြေခံအားဖြင့် မဟာပင်လယ်ကမ်းရိုးတန်းတစ်လျှောက်တွင် နေထိုင်သော ဖိလိတ္တိလူတို့၏ ပြည်နှင့် လက်ဘနွန်ဒေသတွင် နေထိုင်သော Sidonians (Phoenicians) တို့၏ ပြည်များ ဖြစ်သည်။ ဖိလိတ္တိလူတို့သည် Joshua လက်ထက်တွင် အောင်နိုင်ခြင်းမခံခဲ့ရပါ (၁၃:၂)။ ထို့ကြောင့် ‘anakim များသည် ဖိလိတ္တိပြည်တွင် အဘယ်ကြောင့် ဆက်လက်ရှိနေကြသည်ကို ရှင်းပြနိုင်သည် (၁၁:၂၂)။

ပြည်၏ အများအပြားကို မပိုင်ဆိုင်ရသေးသော်လည်း ထာဝရဘုရားက Joshua အား မိမိတာဝန်ပေးထားသော အလုပ်ဖြစ်သည့် ပြည်ကို ခွဲဝေပေးခြင်းအပေါ် အာရုံစိုက်ရန် မိန့်မှာခဲ့ပြီး ခါနာန်လူတို့ကို ကိုယ်တော်တိုင် တဖြည်းဖြည်း ဖယ်ရှားပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၂၈–၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခန်းငယ် ၆ တွင် ဟေဗြဲစကားလုံး raq happileha (စာသားအတိုင်း “သာလျှင်/အမှန်ပင် ၎င်းကို ကျစေ”) သည် ဣသရေလတို့၏ ပြည်ကို အနွယ်အလိုက် ခွဲဝေသတ်မှတ်ပေးခြင်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ဤအချက်က ထာဝရဘုရား၏ အမိန့်တွင် အရေးတကြီး လုပ်ဆောင်ရန် လိုအပ်မှုကို ပိုမိုဖော်ပြသည်။ နောက်ပိုင်းအခန်းများတွင် ခါနာန်ပြည်ကို အနွယ်ကိုးနွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်အတွက် စာရေးတံချ၍ ခွဲဝေပေးရမည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (Joshua ၁၈:၆; ၁၉:၅၁)။ စာရေးတံချခြင်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ Urim နှင့် Thummim ကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို လုံးဝ ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ထဲသို့ အပ်နှံခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၈:၃၀; တောလည်ရာ ၂၇:၂၁)။ စာရေးတံချခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်ရရှိရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။

၁၃:၈–၃၃

ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ နယ်မြေ

Joshua ၁၃:၈–၃၃ သည် Reuben၊ Gad နှင့် Manasseh အနွယ်တစ်ဝက်တို့၏ နယ်မြေများကို ဖော်ပြသည်။ ဤအနွယ်နှစ်နွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်တို့သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်တွင် မိမိတို့၏ အမွေကို ရရှိခဲ့ကြသည်။

၁၃:၈–၁၄။ နယ်မြေအကျယ်အဝန်းနှင့် Levites များ။ ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ ပြည်ကို အနွယ်ကိုးနွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်အကြား ခွဲဝေပေးရမည်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ Moses သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ အနွယ်နှစ်နွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်တို့အား အမွေခွဲဝေပေးပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ Sihon နှင့် Og တို့ အုပ်စိုးခဲ့သော ပြည်များ ဖြစ်သည် (၁၂:၁–၂၄ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ)။ အနွယ်နှစ်နွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်တို့သည် ပြည်၏ အချို့သောနေရာများမှ နေထိုင်သူများကို မောင်းထုတ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည် (၁၃:၁၃)။ ဤပျက်ကွက်မှုသည် အခန်း ၁၃–၂၄ တွင် ထပ်တလဲလဲ တွေ့ရသော အကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်ပြီး တရားသူကြီးမှတ်စာအုပ်တွင် ဣသရေလတို့ကို ဖမ်းဆီးချုပ်နှောင်မည့် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုဆိုင်ရာ အလေ့အကျင့်များကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။ Levites များသည် အနွယ်အလိုက် အမွေမြေ မရရှိခဲ့ကြပါ၊ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ အမွေဖြစ်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၃၃)။ သူတို့သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်နှင့် အနောက်ဘက်ရှိ နေရာများအနှံ့ ဖြန့်ကျက်ထားသော မြို့ပေါင်း လေးဆယ့်ရှစ်မြို့နှင့် ထိုမြို့များ၏ စားကျက်မြေများကိုသာ ရရှိခဲ့ကြသည်။ သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၌ ထာဝရဘုရား၏ အမှုတော်ကို အပြည့်အဝ ထမ်းဆောင်နေကြသောကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် Levites များသည် လယ်ယာလုပ်ငန်း သို့မဟုတ် စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများတွင် မပါဝင်ရကြပါ။ သူတို့သည် ပြည်မပိုင်ဆိုင်ကြသောကြောင့် အခြားအနွယ်များ၏ ဆယ်ဖို့တစ်ဖို့၊ ပူဇော်သက္ကာများနှင့် အခြားသန့်ရှင်းသော လှူဒါန်းမှုများမှတစ်ဆင့် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် တာဝန်ရှိသည်။

၁၃:၁၅–၂၈။ Reuben နှင့် Gad။ Reuben အနွယ်သားများသည် Arnon မြစ်၏ တောင်ဘက်နှင့် Gilead ၏ မြောက်ဘက်၊ Sihon ၏ နိုင်ငံတော်ပိုင်ဖြစ်ခဲ့သော နယ်မြေတွင် အခြေချနေထိုင်ကြသည်။ စာသားတွင် Moses ၏ ဆွေမျိုးများပိုင်သော ပြည်တွင် Midianites များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်း (အခန်းငယ် ၂၁–၂၂) (တောလည်ရာ ၃၁:၈) နှင့် ဣသရေလတို့ကို မလိုလားသော်လည်း ကောင်းချီးပေးခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်းနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းထဲသို့ ကျရောက်စေခဲ့သော ပရောဖက် Balaam ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ခြင်းတို့ကို ဖော်ပြထားသည် (တောလည်ရာ ၂၅:၁–၃; ၃၁:၁၆)။ Transjordan တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော ဤအဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် စာသားသည် ဘုရားသခင်၏ လူတို့အား လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်းနှင့် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းတို့မှ ရှောင်ကြဉ်ရန် သွယ်ဝိုက်၍ သတိပေးသည်။

Gad အနွယ်သားများသည် Gilead ပြည်နှင့် Ammon ပြည်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို Reuben အနွယ်သားများနှင့်အတူ မျှဝေခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဣသရေလတို့အား Ammon လူတို့၏ နယ်မြေကို မသိမ်းပိုက်ရန် သို့မဟုတ် မတောင်းဆိုရန် မိန့်မှာထားခဲ့သည် (တရားဟောရာ ၂:၁၉၊ ၃၇)။ Joshua ၁၃:၂၅ တွင် Ammon ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် Sihon က သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဣသရေလတို့ လက်သို့ ရောက်လာခဲ့သော Ammon နယ်မြေ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအချက်သည် တရားသူကြီး ၁၁:၁၃–၂၇ ၏ နောက်ခံအဖြစ် ဖြစ်နိုင်သည်။

၁၃:၂၉–၃၃။ Manasseh အနွယ်တစ်ဝက်။ Manasseh အနွယ်တစ်ဝက်သည် Og အုပ်စိုးခဲ့သော Bashan ပြည်တွင် အခြေချနေထိုင်ကြပြီး Manasseh သည်လည်း Reuben နှင့် Gad တို့နှင့်အတူ Gilead ပြည်ကို မျှဝေခဲ့သည်။ Machir (သို့မဟုတ် အခြားနည်းဖြင့် Makir) သည် Manasseh ၏သားနှင့် Gilead ၏ ဖခင်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၅၀:၂၃; တောလည်ရာ ၂၆:၂၉)။ အခန်းငယ် ၃၁ တွင် Machir ဟူသောအမည်ကို Manasseh အနွယ်ကို ရည်ညွှန်းရန် အသုံးပြုထားသည် (တရားသူကြီး ၅:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခန်းငယ် ၃၂ တွင် Moses သည် သိမ်းပိုက်ခဲ့သော ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက် နယ်မြေကို ဣသရေလတို့အား အမွေအဖြစ် ပေးခဲ့ကြောင်း ထပ်မံအကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြထားသည်။ အခန်းငယ် ၃၃ အတွက် ၁၃:၈–၁၄ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ။

 

 

 

၁၄:၁–၁၉:၅၁

ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ နယ်မြေ

Joshua ၁၄:၁–၁၉:၅၁ သည် ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်၊ ခါနာန်ပြည်တွင် အခြေချနေထိုင်သော အနွယ်ကိုးနွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်တို့၏ နယ်မြေများကို ဖော်ပြသည်။ ပြည်ကို ခွဲဝေပေးရာတွင် Judah နှင့် Joseph အနွယ်တို့အား ဦးစားပေးခဲ့သည်။ ယင်းမှာ ၎င်းတို့၏ အရွယ်အစားနှင့် အရေးပါမှုကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် (၁၅:၂၀–၁၆:၄ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ဤအနွယ်များသည် သြဇာကြီးမားပြီး ဣသရေလတွင် အဓိကအင်အားစုကြီးနှစ်ခု ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့အား ဦးစားပေးခြင်းသည် အနွယ်များ၏ အရွယ်အစားအလိုက် ပြည်ကို ခွဲဝေပေးရမည်ဟူသော မူနှင့် ကိုက်ညီသည် (တောလည်ရာ ၂၆:၅၂–၅၆)။ ထာဝရဘုရား မိန့်မှာတော်မူသည့်အတိုင်း Joshua သည် မသိမ်းပိုက်ရသေးသော ပြည်အပိုင်းများအပါအဝင် ခါနာန်ပြည်တစ်ခုလုံးကို ခွဲဝေပေးခဲ့သည် (Joshua ၁၃:၆)။

၁၄:၁–၅။ ခွဲဝေခြင်းအတွက် အခြေခံမူများ။ ပြည်ကို ခွဲဝေပေးရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ဂရုတစိုက် လိုက်နာခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၁–၅ တွင် ဖော်ပြထားသော အခြေခံမူများက အနွယ်အသီးသီး၏ နယ်မြေများကို ဘုရားသခင်၏ အတည်ပြုချက်နှင့် ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ခွဲဝေပေးခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ် Eleazar၊ Joshua နှင့် အနွယ်ခေါင်းဆောင်များက ခွဲဝေမှုကို စီမံခဲ့ကြသည်။ Moses မိန့်မှာခဲ့သည့်အတိုင်း စာရေးတံချခြင်းအားဖြင့် ပြည်ကို ခွဲဝေပေးခဲ့ကြသည် (စာရေးတံအသုံးပြုခြင်းအတွက် ၁၃:၁–၇ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ)။ အနွယ်နှစ်နွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်တို့သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်တွင် မိမိတို့၏ အမွေကို ရရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ ပြည်ကို အနွယ်ကိုးနွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်အကြား ခွဲဝေပေးရမည်ဖြစ်သည်။ Levites များသည် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့၏ အမွေဖြစ်တော်မူသောကြောင့် အစိတ်အပိုင်းမရရှိခဲ့ကြပါ (၁၈:၇)။ Joseph ၏သားစဉ်မြေးဆက်များသည် အနွယ်နှစ်နွယ် (ဆိုလိုသည်မှာ Ephraim နှင့် Manasseh) ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် အခန်းငယ် ၄ သည် Levi အနွယ်နှင့် အရှေ့ဘက်တွင် အခြေချနေထိုင်သော အနွယ်နှစ်နွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက်တို့ကို ဖယ်ထုတ်ပြီးနောက်တွင်ပင် အဘယ်ကြောင့် အနွယ်ကိုးနွယ်ခွဲနှင့် တစ်ဝက် ကျန်ရှိနေသေးသည်ကို ရှင်းပြသည်။

၁၄:၆–၁၅။ Caleb။ Caleb ၏ဖခင်သည် Kenizzite ဖြစ်သောကြောင့် (တောလည်ရာ ၃၂:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) Caleb သည် ဣသရေလလူ မဟုတ်ဟု အချို့က ယူဆကြသည်။ သို့သော် Joshua ၁၄:၆–၇ တွင် Caleb ကို Judah လူများအကြား ပါဝင်သူအဖြစ် တွေ့ရသည်။ Caleb သည် မိမိကတိပြုထားသော အမွေကို တောင်းခံရန် မိမိနှင့်အတူ အမျိုးသားချင်းများအဖြစ် Judah အနွယ်၏ ကိုယ်စားလှယ်များသာ လိုက်ပါလာခဲ့ပုံရသည်။ Caleb သည် သူလျှိုဆယ့်နှစ်ယောက်အနက် ဤအနွယ်ကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၁၃:၆)။ သူသည် Judah ၏ တိုက်ရိုက်ဆင်းသက်သူ မဟုတ်ခဲ့ပါက ဤသို့သော တာဝန်ဖြင့် ထိုအနွယ်ကို ကိုယ်စားပြုခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ သူ၏ ဘိုးဘေးတစ်ဦး၏ အမည်မှာ Kenaz ဖြစ်သောကြောင့် Kenizzite ဟု သတ်မှတ်ခံခဲ့ရခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (Joshua ၁၄:၁၄; ၁၅:၁၃၊ ၁၇; ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၄:၁၃–၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Caleb သည် Joshua အား Moses မှတစ်ဆင့် ထာဝရဘုရားက ပေးခဲ့သော ကတိတော်ကို ပြန်လည်သတိပေးခဲ့သည်။ သူသည် သူလျှိုအဖြစ် သတင်းပေးရာတွင် ရဲရင့်သော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ထာဝရဘုရားအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ပြသခဲ့သောကြောင့် သူ၏ခြေထောက်များ လျှောက်ခဲ့သော ပြည်ကို ဆုအဖြစ် ပေးမည်ဟု ထာဝရဘုရားက ကတိပြုခဲ့သည်။ သူလျှိုဆယ့်နှစ်ယောက်၏ ဖြစ်ရပ်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြရာတွင် Caleb သည် သူလျှိုများကို စေလွှတ်သည့်အချိန်နှင့် သိမ်းပိုက်မှုအဆုံးသတ်သည့်အချိန်အကြား လေးဆယ့်ငါးနှစ် ကြာမြင့်ခဲ့ကြောင်း မှတ်သားခဲ့သည်။ ထိုအချက်သည် သိမ်းပိုက်မှုသည် ခုနစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ကြောင်း ဆိုလိုသည်၊ အကြောင်းမှာ Caleb သည် ပြည်ကို စူးစမ်းပြီး ပြန်လာသည့်အချိန်မှ သူတို့ ပြည်ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည့်အချိန်အထိ သုံးဆယ့်ရှစ်နှစ် ကြာမြင့်ခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၂:၁၄)။ Caleb ၏ ခွန်အားသည် အံ့ဩဖွယ်ကောင်းသည်။ အသက်ရှစ်ဆယ့်ငါးနှစ်အရွယ်တွင်ပင် စစ်တိုက်ရန် သွားနိုင်သေးသည် (Joshua ၁၄:၁၀–၁၁)။ သို့သော် Hebron ကို သူ့အားပေးပါက ၎င်းကို သိမ်းပိုက်ရန် လုံလောက်သော ခွန်အားရှိကြောင်း Joshua အား ယုံကြည်စေရန် မိမိ၏ခွန်အားကို ချီးမွမ်းပြောဆိုခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် Caleb က Hebron ကို တောင်းဆိုခြင်းသည် Moses မှတစ်ဆင့် ထာဝရဘုရား၏ ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် Moses ကို ပထမဆုံးအကြိမ် “ဘုရားသခင်၏ လူ” ဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (အခန်းငယ် ၆)။ Hebron သည် ၎င်း၏ စစ်သည်များ၊ ကြီးကျယ်မှုနှင့် ခံတပ်များကြောင့် ထင်ရှားသည်။ ‘anakim များသည် Hebron တွင် နေထိုင်ကြသည်။ သို့သော် ထာဝရဘုရားက ပြည်ကို သူ့အား ပေးမည်ဟု ကတိပြုထားသောကြောင့် ထိုဧရာမလူများကို ဖယ်ရှားနိုင်တော်မူမည်ဟု Caleb က ယုံကြည်စိတ်ချခဲ့သည်။ သိမ်းပိုက်မှုတစ်လျှောက် ထာဝရဘုရားသည် ကတိပြုထားသည့်အတိုင်း ရန်သူကို ဣသရေလတို့လက်သို့ အပ်နှံရာတွင် သစ္စာရှိတော်မူခဲ့သောကြောင့် Hebron ရှိ ‘anakim များနှင့် ပတ်သက်၍လည်း ထိုသို့ပြုတော်မူမည်ဟု Caleb တွင် သံသယမရှိခဲ့ပါ (တရားဟောရာ ၉:၁–၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Joshua ၁၁:၂၁ တွင် Joshua သည် ‘anakim များကို Hebron မှ မောင်းထုတ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း ၁၅:၁၃–၁၄ တွင် ထိုအမှုကို Caleb က ပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသည်။ ၁၁:၂၁ သည် Caleb က Hebron ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းအပါအဝင် သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်မှုအားလုံး၏ အကျဉ်းချုပ် ဖြစ်နိုင်သည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် Caleb ၏ Hebron သိမ်းပိုက်မှုသည် တောင်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေး၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းအဖြစ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ၁၄:၁၅ တွင် ဖော်ပြထားသော “ပြည်သည် စစ်ပွဲမှ အနားရခဲ့သည်” ဟူသော စကားသည် ၁၁:၂၃ တွင်လည်း ပေါ်ပေါက်သောကြောင့် ဤအမြင်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။ အခန်း ၁၄ တွင် တိုက်ပွဲတစ်စုံတစ်ရာ ဖြစ်ပွားခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းမရှိသည်ကို သတိပြုပါ။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ် ၁၅ သည် ၁၁:၂၃ ကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

၁၅:၁–၁၂။ Judah။ Judah သည် ခါနာန်ပြည်တွင် မိမိတို့၏ အမွေကို ပထမဆုံးရရှိသော အနွယ်ဖြစ်သည်။ Judah ၏ နယ်မြေသည် ပြည်၏ တောင်ပိုင်းဖြစ်ပြီး အလယ်ပိုင်းတောင်တန်းဒေသ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ သူတို့၏ နယ်နိမိတ်များသည် အီဂုတ္တုပြည်၏ ချောင်း (Sinai ကျွန်းဆွယ်မှ မဟာပင်လယ်ထဲသို့ စီးဝင်သော ချောင်း)၊ မဟာပင်လယ် (ဆိုလိုသည်မှာ မြေထဲပင်လယ်)၊ Edom နှင့် ဆားပင်လယ် (ဆိုလိုသည်မှာ ပင်လယ်သေ) တို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ Jebus သို့မဟုတ် Jerusalem မြို့အမှန်သည် Benjamin ၏ နယ်မြေအတွင်းတွင် ရှိသော်လည်း (၁၈:၁၆၊ ၂၈) ၎င်း၏ တောင်ဘက်တောင်စောင်းသည် Judah ပိုင်ဖြစ်သည် (၁၅:၈၊ ၆၃)။