အခန်းကြီး - (၁၅ - ၁၆ - ၁၇)

 

၁၅:၁၃–၁၉။ Caleb က အမွေကို တောင်းခံခြင်း။ ၁၄:၆–၁၅ တွင် တွေ့ရသည့်အတိုင်း Joshua သည် ထာဝရဘုရား၏ ကတိတော်နှင့်အညီ Hebron ကို Caleb အား ပေးခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် အမည်ဖော်ပြထားသော ‘anakim သုံးဦးသည် တောလည်ရာ ၁၃:၂၂ ရှိ သူလျှိုများ၏ သတင်းပေးချက်တွင်လည်း ပါဝင်သည်။ Caleb သည် ရဲရင့်သော ယုံကြည်စိတ်ချမှုဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် မိမိလူတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူသောကြောင့် ဣသရေလတို့အား ခါနာန်ပြည်သို့ ချီတက်ပြီး ပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် အားပေးခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၁၄:၉)။ ထိုထာဝရဘုရားအပေါ် တူညီသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သူသည် ‘anakim များအပေါ် အောင်ပွဲရခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် “ခွေး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သော Caleb သည် ရန်သူကို မောင်းထုတ်ပြီးသည်အထိ မနားမနေ လိုက်လံမောင်းထုတ်မည့် ထို “ခွေး” ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ Caleb က Debir (ဆိုလိုသည်မှာ Kirjath [သို့မဟုတ် Kiriath] Sepher) ကို မိမိ၏သမီးအတွက် သတို့သမီးတန်ဖိုးအဖြစ် ကမ်းလှမ်းခဲ့ခြင်းသည် နောင်လာမည့် ခေါင်းဆောင်မျိုးဆက်ကို သူက စတင်ပြုစုပျိုးထောင်နေပြီဖြစ်ကြောင်း အရိပ်အမြွက် ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ Caleb ၏ တူဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူ၏ သမက်ဖြစ်လာသော Othniel သည် ဣသရေလတွင် တရားသူကြီးဖြစ်လာသော ထို Othniel ပင် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (တရားသူကြီး ၃:၉)။

၁၅:၂၀–၁၆:၄။ Judah ၏ မြို့များနှင့် Joseph ၏ နယ်မြေ။ Judah ၏ နယ်မြေသည် ခါနာန်ပြည်တွင် အကြီးဆုံး ဖြစ်သည်။ Judah သည် Jerusalem မှ Jebusites များကို မောင်းထုတ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သည်၊ အနည်းဆုံး ဤစာအုပ်ကို ရေးသားချိန်တွင် ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည် (၂ ရာဇဝင် ၅:၆–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဣသရေလတို့၏ ဤပျက်ကွက်မှုသည် စာအုပ်၏ ဒုတိယပိုင်းတွင် အရေးပါသော ထပ်တလဲလဲ ဖော်ပြချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤဖော်ပြချက် ထပ်တလဲလဲ ပေါ်လာခြင်းက ပြည်ခွဲဝေချိန်တွင် အမျိုးသားအဆင့် သိမ်းပိုက်စစ်ပွဲများ ပြီးဆုံးသွားပြီး နယ်မြေတွင် အခြေချနေထိုင်ရန် စစ်ပွဲများမှာ ယခုအခါ အနွယ်တစ်ခုချင်းစီ၏ တာဝန် ဖြစ်လာကြောင်း ဆိုလိုသည်။

Jacob သည် Joseph ၏သားနှစ်ယောက်ဖြစ်သော Manasseh နှင့် Ephraim တို့ကို မိမိ၏သားများအဖြစ် မွေးစားခဲ့ပြီး Joseph အား နှစ်ဆသော အမွေခံခွင့်ကို ပေးခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၄၈:၅–၆၊ ၂၂)။ Ephraim သည် ဒုတိယမွေးသားဖြစ်သော်လည်း သားဦး၏ ကောင်းချီးကို ရရှိခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၄၈:၁၃–၂၀)။ ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ အခြားအနွယ်များနှင့် မတူဘဲ Joseph ၏ အနွယ်များ၏ နယ်မြေဖော်ပြချက်တွင် မြို့များစာရင်း မပါဝင်ပါ။ ထိုနယ်မြေသည် လူနေထိုင်သူ နည်းပါးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (Joshua ၁၇:၁၄–၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၁၆:၅–၁၀။ Ephraim။ Ephraim ၏ နယ်မြေသည် ယော်ဒန်မြစ်မှ မဟာပင်လယ်အထိ ရှည်လျားသည်။ ၎င်းသည် ဣသရေလ၏ အလယ်ပိုင်းတောင်တန်းဒေသကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ Ephraim အနွယ်သားများသည် Manasseh ၏ နယ်မြေအတွင်း၌ မြို့အချို့ကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြသည် (၁၆:၉; ၁၇:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ Judah ကဲ့သို့ပင် Ephraim သည် ခါနာန်မြို့များ၏ အချို့နေထိုင်သူများကို (ဥပမာ Gezer) မောင်းထုတ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော်လည်း သူတို့အား အဓမ္မအလုပ်လုပ်စေခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့၏ ဤပျက်ကွက်မှု၏ ရလဒ်မှာ ဘာသာမတူသူများအကြား အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် ဘာသာရေးရောနှောကျင့်သုံးခြင်းတို့ ဖြစ်လာခဲ့သည် (တရားသူကြီး ၂:၁–၃; ၃:၁–၆; ၁၀:၆)။

၁၇:၁–၁၃။ Manasseh အနွယ်တစ်ဝက်။ Manasseh သည် Joseph ၏ သားဦးဖြစ်သော်လည်း Jacob သည် ထိုအချိန်က ပုံမှန်အားဖြင့် သားအကြီးဆုံးပိုင်ဆိုင်သော အမွေဆက်ခံခွင့်ကို Ephraim ထံသို့ လွှဲပြောင်းပေးခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၄၈:၁၃–၂၀)။ Machir အကြောင်းကို Joshua ၁၃:၂၉–၃၃ ၏ ရှင်းလင်းချက်တွင် ကြည့်ပါ။ Manasseh အနွယ်သားအချို့သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ Gilead နှင့် Bashan တွင် အမွေရရှိခဲ့ကြသော်လည်း သီးခြားမျိုးနွယ်စု(များ)ကို သတ်မှတ်ရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ “ကျန်ရှိသော” Manasseh လူများဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်တွင် အခြေချနေထိုင်သော အနွယ်၏ အခြားတစ်ဝက်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ Zelophehad ၏သမီးများ အမွေရရှိခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ တောလည်ရာ ၂၇:၁–၁၁ နှင့် ၃၆:၁–၁၂ ကို ကြည့်ပါ။ Zelophehad တွင် သမီးများသာ ရှိခဲ့ပုံရသည်။ ရိုးရာအရ အမျိုးသမီးများသည် ပြည်ခွဲဝေခြင်းတွင် အစိတ်အပိုင်း မရရှိကြသော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် ထိုအမျိုးသမီးများ၏ တောင်းဆိုချက်ကို ခွင့်ပြု၍ သူတို့၏ ဖခင်၏ ညီအစ်ကိုများနှင့်အတူ ပြည်၏ အစိတ်အပိုင်းများကို အမွေရရှိစေခဲ့သည်။ သမီးများက တောင်းဆိုရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ သေဆုံးသွားသော ဖခင်၏ အမည်ကို ထိန်းသိမ်းရန်နှင့် အနွယ်များအကြား မိသားစု၏ အနာဂတ်ကို သေချာစေရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပိုင်ဆိုင်မှုကို မျိုးနွယ်နှင့် အနွယ်အတွင်း ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် သူတို့သည် ဖခင်၏ မျိုးနွယ်အတွင်း၌သာ လက်ထပ်ရမည်ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၃၆:၆–၉)။ ခါနာန်ပြည်ရှိ Manasseh ၏ နယ်မြေသည် Asher၊ Zebulun နှင့် Issachar (မြောက်ဘက်)၊ ပင်လယ် (အနောက်ဘက်)၊ ယော်ဒန်မြစ် (အရှေ့ဘက်) နှင့် Ephraim (တောင်ဘက်) တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်သည်။ Ephraim သည် Manasseh ၏ နယ်မြေအတွင်းတွင် မြို့အများအပြား ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည် (Joshua ၁၆:၉)၊ Manasseh သည်လည်း Issachar နှင့် Asher တို့၏ နယ်မြေအတွင်းတွင် မြို့အနည်းငယ် ပိုင်ဆိုင်ခဲ့သည် (၁၇:၁၁)။ Manasseh သည်လည်း ခါနာန်လူတို့ကို လုံးဝမောင်းထုတ်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် သူတို့ကို အဓမ္မအလုပ်လုပ်စေခဲ့သည် (၁၅:၂၀–၁၆:၄; ၁၆:၅–၁၀ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ)။

၁၇:၁၄–၁၈။ Joseph အနွယ်၏ တိုင်ကြားချက်။ အနွယ်များအတွက် ခွဲဝေပေးထားသော နယ်မြေမြေပုံကို အလျင်အမြန်ကြည့်ရှုလျှင် Ephraim နှင့် Manasseh တို့သည် ကြီးမားသော နယ်မြေကို အမွေရရှိခဲ့ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ထို့အပြင် သူတို့၏ နယ်မြေသည် ဣသရေလတစ်ပြည်လုံးတွင် မြေဩဇာအကောင်းဆုံး ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် ထိုအနွယ်နှစ်နွယ်ကို ကောင်းချီးပေး၍ သူတို့အား ကြီးမားပြီး လူဦးရေများပြားသော လူမျိုးဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း သူတို့တွင် စာရေးတံတစ်စောင်နှင့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်ဟု ဆိုခြင်းမှာ မမှန်ပါ (အခန်းငယ် ၁၄; အခန်းငယ် ၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူတို့သည် မိမိတို့၏ အမွေကို အမွေခွဲဝေပေးထားသော နယ်မြေ၏ အမှန်တကယ် အရွယ်အစားအရ မဟုတ်ဘဲ မြို့အရေအတွက်နှင့် အသင့်ရှင်းလင်းပြီး အသုံးပြုနိုင်သော လယ်မြေအရ မြင်ခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ စာရေးတံတစ်စောင်နှင့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုတည်းသာ ရရှိခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်းအားဖြင့် Joseph ၏ အနွယ်များသည် Genesis ၄၈ တွင် ဖော်ပြထားသော ပရောဖက်ပြုကောင်းချီးကို Joshua အား ပြန်လည်သတိပေးလိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုနေရာတွင် Joseph သည် နှစ်ဆသော အမွေခံခွင့်ကို ရရှိခဲ့သည်။ Joseph ၏ အနွယ်များသည် မိမိတို့၏ အမွေကို Judah ၏ အမွေနှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ခဲ့ကြပြီး Joshua သည် အမျိုးတူအနွယ်သားဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏ အကျိုးအတွက် ပြည်ခွဲဝေမှုကို ပြန်လည်ပြင်ဆင်ပေးမည်ဟု တွေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ Ephraim နှင့် Manasseh တို့သည် ကြီးမားပြီး လူဦးရေများပြားသော လူမျိုးဖြစ်သောကြောင့် နယ်မြေပိုမိုရရှိရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ Joshua သည် သူတို့၏ အငြင်းအခုံကို ပြောင်းပြန်လှန်၍ သူတို့အတွက် ခွဲဝေပေးပြီးသား ပြည်ကို ကိုယ်တိုင် အောင်နိုင်အောင် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ဤအနွယ်များသည် မိမိတို့ပြောဆိုသကဲ့သို့ လူမျိုးကြီးဖြစ်လျှင် မိမိတို့၏ လူဦးရေအင်အားကို အသုံးပြု၍ သစ်တောများဖုံးလွှမ်းနေသော နယ်မြေကို ပိုမိုရှင်းလင်းပြီး မိမိတို့၏ နယ်မြေကို ချဲ့ထွင်သင့်သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ သစ်တောဟူသည် အလယ်ပိုင်းတောင်တန်းဒေသကို ရည်ညွှန်းသည်။ Perizzites များသည် ထာဝရဘုရားက ဣသရေလတို့ရှေ့မှ ဖယ်ရှားပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သော လူမျိုးများအနက် တစ်မျိုး ဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၇:၁)။ Repa’im (တစ်ခါတစ်ရံ “ဧရာမလူများ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသည်) သည် ‘anakim များကဲ့သို့ အလွန်အမင်း ကြီးမားသော ကိုယ်ခန္ဓာရှိသူများ ဖြစ်ကြသည် (တရားဟောရာ ၂:၁၁; ၃:၁၁)။

Joshua ၁၇:၁၅ တွင် Joshua ၏ တုံ့ပြန်ချက်က Joseph ၏ အနွယ်များ လိုအပ်နေသောအရာမှာ နယ်မြေပိုမိုရရှိခြင်းမဟုတ်ဘဲ သင့်လျော်သော စိတ်သဘောထားနှင့် ထာဝရဘုရားအပေါ် ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူတို့၏ တုံ့ပြန်ချက်က သူတို့ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်ရခြင်း၏ အမှန်တကယ် အကြောင်းရင်းမှာ သစ်တောဒေသတွင် နေရာရှင်းလင်းရန် မလိုလားခြင်းနှင့် ခါနာန်လူတို့၏ သံရထားများကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းတို့ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် တောင်တန်းဒေသကို ရှင်းလင်းပြီး အခြေချရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သောကြောင့် ၎င်းကို မိမိတို့၏ နယ်မြေအဖြစ် မမြင်လိုကြပါ။ ထို့အပြင် ခါနာန်လူတို့တွင် သံရထားများရှိသောကြောင့် မြေနိမ့်ဒေသရှိ ခါနာန်လူတို့ကို မောင်းထုတ်နိုင်မည်မဟုတ်ဟု သူတို့ခံစားခဲ့ကြသည်။ လူသားအမြင်အရ ဣသရေလ၏ ခြေလျင်စစ်သားများသည် စစ်ပွဲတွင် အလွန်ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော လက်နက်များဖြစ်သည့် သံရထားများ ပိုင်ဆိုင်ထားသော ခါနာန်စစ်တပ်နှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ သို့သော် Joseph ၏ အနွယ်များသည် ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရား၏ အလုပ်ဖြစ်ကြောင်း မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ စစ်သည်တော်သည် မြင်းများနှင့် ရထားများကို အရေးမထားကြောင်း (၁၁:၆) သူတို့ မေ့လျော့ခဲ့ပုံရသည်။ ထာဝရဘုရားသည် Caleb အတွက် Hebron မှ ‘anakim များကို မောင်းထုတ်ပေးခဲ့လျှင် (၁၅:၁၃–၁၄) Ephraim နှင့် Manasseh တို့သည် repa’im များနှင့် သံရထားများရှိသော ခါနာန်လူတို့ကိုလည်း အလားတူ မောင်းထုတ်ပေးတော်မူမည်ကို ကောင်းစွာ သိရှိယုံကြည်သင့်ခဲ့ကြသည် (၁၃:၁–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

အခန်းငယ် ၁၇–၁၈ တွင် Joshua သည် အနွယ်နှစ်နွယ်အား မိမိ၏ စိန်ခေါ်ချက်ကို အလေးအနက် ထပ်မံပြောကြားခဲ့သည်။ သူသည် လူတို့၏ စိတ်သဘောထားကို ပြောင်းလဲစေရန် ကြိုးပမ်းသော အမှန်တကယ် ပြောင်းလဲမှုကို ဖြစ်စေသော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် ကျဉ်းမြောင်းသော သို့မဟုတ် ကိုယ်ကျိုးရှာသော တောင်းဆိုချက်ကို သူ လိုက်လျောမည်မဟုတ်သကဲ့သို့ အနွယ်အလိုက် ဆွဲဆောင်ခြင်းကိုလည်း အလျှော့ပေးမည်မဟုတ်ပါ။ ထိုအစား သူတို့၏ ထာဝရဘုရားအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကို စိန်ခေါ်မည်ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သတ္တိမရှိခြင်းသည် အလွယ်တကူ ပုန်ကန်ခြင်းအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ Joseph ၏ အနွယ်များသည် ပြည်ခွဲဝေခြင်းကို ထာဝရဘုရား၏ တိုက်ရိုက်ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း သဘောပေါက်သင့်သည်။ အကယ်၍ ပြည်ခွဲဝေရာတွင် Joshua က မမျှတဟု သူတို့က စွပ်စွဲခဲ့ပါက အမှန်အားဖြင့် သူတို့သည် Joshua ကိုသာမက ထာဝရဘုရားကိုလည်း မကျေမနပ် ညည်းညူနေခြင်း ဖြစ်သည်။