အခန်းကြီး - (၁၈ - ၁၉ - ၂၀)

၁၈:၁–၁၀။ ကျန်ရှိသော ပြည်ကို ခွဲဝေပေးခြင်း။ Gilgal သည် သိမ်းပိုက်မှုအတွင်း ဣသရေလတို့၏ စစ်ဆင်ရေးအခြေစိုက်စခန်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ တဲတော်ကိုလည်း ထိုနေရာတွင် စိုက်ထူထားခဲ့သည်။ Gilgal ပြီးနောက် Shiloh သည် နောက်ထပ် အခြေစိုက်စခန်းနှင့် ဘာသာရေးဗဟိုဌာန ဖြစ်လာခဲ့သည် (၁၈:၁; “Shiloh” စာမျက်နှာ ၉၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။ Gilgal တွင် Judah၊ Ephraim နှင့် Manasseh (အနောက်ဘက်) တို့သည် မိမိတို့၏ အမွေကို ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း ကျန်အနွယ်ခုနစ်နွယ်သည် မိမိတို့၏ အမွေကို မရရှိသေးပါ (အခန်းငယ် ၂)။ Joshua သည် ပြည်ကို ခွဲဝေပြီး အခြေချနေထိုင်ရန် ထင်ရှားစွာ တွန့်ဆုတ်နေသော အနွယ်ခုနစ်နွယ်ကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ ဤဝါကျ၏ စာသားအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်မှာ “သူတို့သည် မခွဲဝေခဲ့ကြ၊ မမျှဝေခဲ့ကြ” ဖြစ်သည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် ဣသရေလတို့သည် Joshua ကို ဂရုတစိုက် နာခံခဲ့ကြသည်။ သူ၏ အမိန့်အတိုင်း အနွယ်ကိုယ်စားလှယ်များသည် သွားရောက်၍ ပြည်ကို တိုင်းတာစူးစမ်းခဲ့ကြပြီး မြို့များအလိုက် သတ်မှတ်ထားသော အပိုင်းခုနစ်ပိုင်းဖြင့် ပြည်ကို ဖော်ပြထားသည့် မြေပုံတစ်ခုနှင့် ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ အခန်းငယ် ၇ အတွက် ၁၃:၈–၁၄ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ။ ထုံးစံအတိုင်း အနွယ်နယ်မြေများကို စာရေးတံချခြင်းအားဖြင့် ခွဲဝေပေးခဲ့သည်။ အမှန်မှာ Shiloh ရှိ တဲတော်ဝင်ပေါက်တွင် ထာဝရဘုရား၏ ရှေ့တော်၌ Eleazar က စာရေးတံများကို ချခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၁၉:၅၁)။ စာရေးတံများအတွက် ၁၃:၁–၇ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ။

Benjamin သည် Judah ၏ အရှေ့မြောက်ပိုင်းနှင့် Ephraim ၏ အရှေ့တောင်ပိုင်းကြား၊ ယော်ဒန်မြစ်ဘက်သို့ ဗျူဟာမြောက် အရေးပါသောနေရာတွင် တည်ရှိသည် (၁၈:၁၁–၂၈)။ Benjamin သည် အနောက်ဘက်တွင် Dan နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်သည်။ ဤစာရင်းတွင် အခြားအရာများအပြင် Jerusalem/Jebus ကို Benjamin (အခန်းငယ် ၁၆၊ ၂၈) နှင့် Judah တို့က မျှဝေထားကြောင်း သတိပြုရသည် (၁၅:၁–၁၂၊ ၂၀–၆၃ ၏ ရှင်းလင်းချက်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ Simeon (၁၉:၁–၉) သည် Judah ၏ တောင်ပိုင်းနယ်မြေအတွင်းတွင် တည်ရှိသည်။ Jacob သည် မိမိ၏ နောက်ဆုံးကောင်းချီးပေးစကားများတွင် Simeon နှင့် Levi တို့သည် ဣသရေလအတွင်း အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကျဲသွားမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၄၉:၅–၇)။ Joshua ၁၉:၉ အရ Judah ၏ နယ်မြေသည် သူတို့အတွက် ကြီးမားလွန်းသောကြောင့် ထိုနယ်မြေ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို Simeon အား ပေးခဲ့သည်။ မကြာမီ Simeon သည် Judah ထဲသို့ ပေါင်းစည်းခံရမည် ဖြစ်သည်။ Zebulun (အခန်းငယ် ၁၀–၁၆) သည် Asher (အနောက်ဘက်)၊ Naphtali (အရှေ့မြောက်ဘက်)၊ Manasseh (တောင်ဘက်) နှင့် Issachar (အရှေ့တောင်ဘက်) တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်သည်။ သူတို့၏ နယ်မြေသည် အဓိကအားဖြင့် Jezreel ၏ မြောက်ဘက်ရှိ သစ်တောဖုံးလွှမ်းနေသော တောင်တန်းအနားသတ်ဒေသကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ ပရောဖက်ပြုကောင်းချီးများအရ Zebulun သည် ပင်လယ်များသို့ ဝင်ရောက်ခွင့် ရရှိခဲ့နိုင်သည် (ကမ္ဘာဦး ၄၉:၁၃; တရားဟောရာ ၃၃:၁၈–၁၉)။

Issachar ၏ နယ်မြေသည် Jezreel နှင့် ယော်ဒန်မြစ်ကြားရှိ ပြည်ကို ဖုံးလွှမ်းထားသည်။ Issachar သည် Naphtali (မြောက်ဘက်)၊ Zebulun (အနောက်မြောက်ဘက်)၊ Manasseh (တောင်ဘက်) နှင့် ယော်ဒန်မြစ် (အရှေ့ဘက်) တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်သည် (အခန်းငယ် ၁၇–၂၃)။ Asher သည် Naphtali (အရှေ့ဘက်)၊ Zebulun (အရှေ့တောင်ဘက်) နှင့် မဟာပင်လယ် (အနောက်ဘက်) တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်သဖြင့် Phoenician ကမ်းရိုးတန်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ၎င်းသည် ဂါလိလဲအနောက်ပိုင်းရှိ တောင်ကုန်းမြင့်ဒေသကို ဖုံးလွှမ်းထားသည် (အခန်းငယ် ၂၄–၃၁)။ Naphtali ၏ နယ်မြေသည် ဂါလိလဲအိုင်၏ အနောက်ဘက်ကမ်းရိုးတန်းကို ဖုံးလွှမ်းပြီး မြောက်ဘက်သို့ ဆက်လက်ကျယ်ပြန့်သည်။ ၎င်းသည် Asher (အနောက်ဘက်)၊ Zebulun (အနောက်တောင်ဘက်)၊ Issachar (တောင်ဘက်) တို့နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်ပြီး ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်ကာ Transjordan ရှိ Manasseh အနွယ်တစ်ဝက်နှင့် နယ်နိမိတ်ချင်း ထိစပ်သည် (အခန်းငယ် ၃၂–၃၉)။ Dan ၏ နယ်မြေ (အခန်းငယ် ၄၀–၄၈) သည် မဟာပင်လယ် (အနောက်ဘက်) နှင့် Manasseh (အနောက်မြောက်ဘက်) တို့က နယ်နိမိတ်သတ်မှတ်ထားသည်။ Dan ၏ ကျန်နယ်မြေသည် Judah (တောင်ဘက်) နှင့် Ephraim (အရှေ့မြောက်ဘက်) ကြား၊ Benjamin (အရှေ့ဘက်) နှင့်အတူ တည်ရှိနေသည်။ Judah ၏ မြို့အချို့ကို Dan အား ပြန်လည်ခွဲဝေပေးခဲ့သည် (၁၅:၃၃; ၁၉:၄၁–၄၃)။ Dan အနွယ်သားများသည် ပြည်တွင် နေထိုင်သူများကို အနိုင်ယူရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည် (တရားသူကြီး ၁:၃၄–၃၅; ၁၈:၁)။ Dan အနွယ်သားအချို့သည် မြောက်ဘက်အစွန်ဆုံးဒေသသို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး Leshem ကို သိမ်းယူကာ Dan ဟု အမည်ပြောင်းခဲ့ကြသည် (Joshua ၁၉:၄၇)။ မိမိတို့၏ မူလနယ်မြေကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် မလုံလောက်သေးသကဲ့သို့ Dan အနွယ်သားများသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကိုလည်း ဆက်လက်စွဲကိုင်ခဲ့ကြသည် (တရားသူကြီး ၁၈)။ ဤဒေသတွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်မှာ နောက်ပိုင်း Jeroboam လက်ထက်တွင် ၎င်းသည် စနစ်တကျ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု၏ အဓိကဗဟိုဌာနတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၂:၂၈–၂၉)။

၁၉:၄၉–၅၁။ Joshua။ ဣသရေလတို့သည် Joshua အား အမွေတစ်ရပ် ပေးခဲ့ကြသည်။ သူသည် သစ္စာရှိသော သူလျှို (တောလည်ရာ ၁၃–၁၄) ဖြစ်ခဲ့ပြီး ထာဝရဘုရားရှေ့တော်၌ ကြီးမြတ်သော ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၅၀ က သူတောင်းဆိုသည့် မည်သည့်မြို့ကိုမဆို အမွေအဖြစ် ပေးမည်ဟု ထာဝရဘုရားက သူ့အား ကတိပြုခဲ့ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ Ephraim အနွယ်သားဖြစ်သောကြောင့် သူသည် Ephraim ၏ တောင်တန်းများရှိ Timnath Serah ကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သူသည် မိမိ၏ အမွေကို နောက်ဆုံးရရှိသူ ဖြစ်ကြောင်း သတိပြုပါ။ ပြည်ကို မခွဲဝေမီ မိမိအတွက် နေရာတစ်ခုကို သူ မရွေးချယ်ခဲ့ပါ။ ခေါင်းဆောင်ကောင်းတစ်ဦးအနေဖြင့် သူသည် အခြားသူများကို ဦးစွာ အမှုဆောင်ခဲ့သည်။ ပြည်ခွဲဝေခြင်းသည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည့် အချက်များစွာ ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ အခြားနေရာများတွင်ကဲ့သို့ (Joshua ၁၄:၁; ၁၇:၄; ၂၁:၁) ယဇ်ပုရောဟိတ် Eleazar ၏ အမည်ကို Joshua နှင့် အနွယ်ခေါင်းဆောင်များ၏ အမည်များရှေ့တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဤအခန်းငယ်များသည် Shiloh ရှိ တဲတော်ဝင်ပေါက်တွင် ထာဝရဘုရား၏ ရှေ့တော်၌ စာရေးတံချခြင်းအားဖြင့် ပြည်ကို ခွဲဝေပေးခဲ့ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုထားသည်။ ပြည်ခွဲဝေခြင်းကို ဣသရေလခေါင်းဆောင်များက တစ်ညီတစ်ညွတ်တည်း ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းသာမက ဘုရားသခင်၏ အတည်ပြုချက်နှင့် ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင်လည်း ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ယခု ပြည်ခွဲဝေခြင်း ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်သောကြောင့် ခိုလှုံရာမြို့များ (အခန်း ၂၀) နှင့် Levites များ၏ မြို့များ (အခန်း ၂၁) ကို သတ်မှတ်ရန် အချိန်ရောက်လာပြီ ဖြစ်သည်။

၂၀:၁–၉

ခိုလှုံရာမြို့များ

တောလည်ရာကျမ်း ၃၅:၉–၃၄ တွင် မောရှေမှတစ်ဆင့် ထာဝရဘုရားသည် လေဝိမြို့များထဲမှ ခိုလှုံရာမြို့ ခြောက်မြို့ကို သတ်မှတ်တည်ထောင်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုမြို့များအနက် သုံးမြို့ကို ယော်ဒန်မြစ်၏ တစ်ဖက်တွင်လည်းကောင်း၊ သုံးမြို့ကို အခြားတစ်ဖက်တွင်လည်းကောင်း ထားရှိရမည်ဖြစ်ပြီး၊ မရည်ရွယ်ဘဲ လူတစ်ဦးကို သတ်မိသူ မည်သူမဆို ထိုမြို့များတွင် ခိုလှုံနိုင်မည်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၁:၁၂–၁၃; တရားဟောရာကျမ်း ၄:၄၁–၄၃; ၁၉:၁–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောရှုမှတ်စာ ၂၀ သည် တောလည်ရာကျမ်း ၃၅ နှင့် ဆက်စပ်ကျမ်းပိုဒ်များတွင် ပေးထားသော ကတိတော်၏ ပြည့်စုံခြင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယောရှုမှတ်စာ ၂၀:၁–၆ တွင် ထိုမြို့များ သတ်မှတ်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အခန်းငယ် ၇–၉ တွင် ထိုမြို့များကို စာရင်းပြုစုထားသည်။ ခိုလှုံရာမြို့များကို တည်ထောင်ခြင်းသည် သွေးလက်စားချေခြင်းဓလေ့ကို ကန့်သတ်ထိန်းချုပ်ရန်နှင့် အပြစ်မရှိသူ၏ သွေးဖြင့် တိုင်းပြည်ကို ညစ်ညူးစေခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ထင်ရှားစွာ ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ပြဋ္ဌာန်းချက်မျိုးသည် ရှေးခေတ်အရှေ့အနီးဒေသတွင် ပြိုင်ဘက်မရှိခဲ့ပေ။ ၎င်းသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား အသက်နှင့် တရားမျှတမှုကို လေးစားရန် သင်ကြားပေးသည့် နည်းလမ်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

၂၀:၁–၆။ အကြောင်းရင်း

လူတစ်ဦးကို မရည်ရွယ်ဘဲ သတ်မိသူသည် “သွေးလက်စားချေသူ” ထံမှ လွတ်မြောက်ရန် ခိုလှုံရာမြို့သို့ ပြေးရမည်။ ဤ “သွေးလက်စားချေသူ” ဆိုသည်မှာ သေဆုံးသူ၏ အနီးကပ် အမျိုးသားဆွေမျိုးတစ်ဦးကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ သေဆုံးသူအတွက် လက်စားချေရန် လူသတ်သူကို သတ်ခြင်းသည် သူ၏တာဝန်ဖြစ်သည်။ ခိုလှုံရာမြို့သည် မတော်တဆ လူသတ်မိသူအတွက် အကာအကွယ်နှင့် တရားစီရင်မှု နှစ်မျိုးလုံးကို ပေးသည်။ ထိုသူသည် မိမိ၏အခြေအနေကို မြို့တံခါးဝတွင်ရှိသော အကြီးအကဲများ၏ အစည်းအဝေးရှေ့၌ ရှင်းပြရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အကြီးအကဲများက ထိုအမှုကို ကြားနာပြီးနောက် ထိုသူကို မြို့ထဲသို့ ခေါ်ယူကာ ခိုလှုံခွင့်ပေး၍ နေထိုင်ရန် နေရာပင် ပေးရမည် (အခန်းငယ် ၄)။ မြို့တံခါးသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့အတွင်းသို့ ဝင်ထွက်သွားလာမှုကို ထိန်းချုပ်ပေးသည့်အပြင် မြို့၏ကာကွယ်ရေးကိုလည်း အထောက်အကူပြုသည့် အဆောက်အအုံအစုအဝေးတစ်ခု ဖြစ်သည်။ အကြီးအကဲများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် မြို့တံခါးတွင် အမှုအခင်းများကို စီရင်ကြသည်။ ခိုလှုံရာမြို့၏ အကြီးအကဲများသည် လူသတ်မိသူကို လိုက်လံဖမ်းဆီးလာသော သွေးလက်စားချေသူ၏ လက်ထဲသို့ မအပ်နှံရန် တာဝန်ရှိကြသည်။ အကြီးအကဲများ၏ ကနဦးကြားနာမှုအပြီးတွင် မတော်တဆ လူသတ်မိသူကို အစည်းအဝေးရှေ့၌ တရားစီရင်ရမည် (အခန်းငယ် ၆၊ ၉)။ အပြစ်ရှိသော လူသတ်သူကို သွေးလက်စားချေသူထံ အပ်နှံရမည် (အခန်းငယ် ၉; တရားဟောရာကျမ်း ၁၉:၁၂)။ လူ့အသက်တစ်ချောင်းကို မတော်တဆ ဆုံးရှုံးစေခဲ့ခြင်းအတွက် အပြစ်မရှိသော လူသတ်မိသူသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး သေဆုံးသည်အထိ ခိုလှုံရာမြို့တွင် နေထိုင်ရမည်။ ထိုအချိန်တွင် မတော်တဆ လူသတ်မိသူများသည် မိမိတို့၏ မူလမြို့သို့ ပြန်နိုင်ကြသည် (ယောရှုမှတ်စာ ၂၀:၆)။ လူတို့၏အပြစ်ကို ထမ်းဆောင်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး၏ သေခြင်း (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၈:၃၈; ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၀:၁၇) သည် လွတ်ငြိမ်းခွင့် သို့မဟုတ် အပြစ်ဖြေခြင်းတစ်မျိုးမျိုးကို ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး၏ သေခြင်းတွင် ဤအချက်သည် အပြစ်အတွက် အပြစ်ဖြေခြင်းကို ပေးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်သည့် ခရစ်တော်၏ သေခြင်းကို သွယ်ဝိုက်၍ ညွှန်ပြနေသည် (ပေတရုဩဝါဒပထမစောင် ၂:၂၄; ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၉:၁၁–၁၅)။

၂၀:၇–၉။ မြို့များ

ယော်ဒန်မြစ်၏ အရှေ့ဘက်ရှိ မြို့များမှာ ရုဗင်အမျိုးမှ ဗေဇာ၊ ဂဒ်အမျိုးမှ ဂိလဒ်ပြည်ရှိ ရာမုတ်နှင့် မနာရှေအမျိုးမှ ဗာရှန်ပြည်ရှိ ဂေါလန်တို့ ဖြစ်ကြသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၄:၄၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယော်ဒန်မြစ်၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြို့များမှာ နဿလိအမျိုးမှ ဂါလိလဲပြည်ရှိ ကေဒေရှ၊ ဧဖရိမ်အမျိုးမှ ရှေခင်နှင့် ယုဒအမျိုးမှ ဟေဗြုန်တို့ ဖြစ်ကြသည်။ ခိုလှုံရာမြို့များသည် အစ္စရေးတွင် မရည်ရွယ်ဘဲ လူတစ်ဦးကို သတ်မိသော ဇာတိလူနှင့် တိုင်းတစ်ပါးသား နှစ်မျိုးလုံးအတွက် ခိုလှုံခွင့် ပေးခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးလူမျိုးများ၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်သကဲ့သို့ အစ္စရေးတွင် နေထိုင်သော တိုင်းတစ်ပါးသားတို့၏ ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ ခိုလှုံရာမြို့များသည် လေဝိမြို့များလည်း ဖြစ်ကြသည် (ယောရှုမှတ်စာ ၂၁:၁၃–၃၈)။