အခန်းကြီး - (၂၁ - ၂၂)

 

၂၁:၁–၄၂

လေဝိမြို့များ

လေဝိအနွယ်သည် အနွယ်ပိုင်နယ်မြေကို မရရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်သည် သူတို့၏ အမွေဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁၃:၈–၁၄ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ယောရှုမှတ်စာ ၂၁:၁–၄၂ တွင် တစ်နိုင်ငံလုံးအနှံ့ မြို့များကို လေဝိသားတို့ နေထိုင်ရန်အတွက် ခွဲဝေပေးခြင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ လေဝိမြို့များသည် ဘာသာရေးသွန်သင်ချက်များ ပေးပို့ရာ ဗဟိုနေရာများအဖြစ် ဆောင်ရွက်ကြမည်ဖြစ်သည်။

၂၁:၁–၃။ ညွှန်ကြားချက်

ထာဝရဘုရားသည် တောလည်ရာကျမ်း ၃၅:၁–၈ တွင် လေဝိသားတို့ နေထိုင်ရန် မြို့ပေါင်း လေးဆယ့်ရှစ်မြို့နှင့် ထိုမြို့များ၏ အများပိုင်မြေများကို ပေးရမည်ဟု အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ယောရှုမှတ်စာ ၂၁:၁–၂ တွင် လေဝိသားတို့သည် ဧလာဇာ၊ ယောရှုနှင့် အနွယ်ခေါင်းဆောင်များအား လေဝိမြို့များနှင့်ပတ်သက်၍ ထာဝရဘုရား၏ ညွှန်ကြားချက်ကို ပြည့်စုံစေရန် သတိပေးခဲ့ကြသည်။ လေဝိသားတို့သည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ အမှုတော်တွင် တစ်နိုင်ငံလုံးကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် အခြားအနွယ်အားလုံးက ထိုမြို့များကို ပေးလှူရန် တာဝန်ရှိကြသည်။

၂၁:၄–၄၂။ ခွဲဝေပေးခြင်း

မြို့များကို စာရေးတံချခြင်းဖြင့် သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ အခန်းငယ် ၄–၈ တွင် အနွယ်အသီးသီးအလိုက် မြို့များခွဲဝေခြင်းကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြထားပြီး၊ အခန်းငယ် ၉–၄၀ တွင် မြို့များကို စာရင်းပြုစုထားသည်။ လေဝိတွင် သားသုံးယောက်ရှိသည်။ ထိုသူတို့မှာ ကောဟတ်၊ ဂေရရှုန်နှင့် မေရာရိတို့ ဖြစ်ကြသည်။ အာရုန်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်သားများသည် ကောဟတ်အမျိုးမှ ဖြစ်ကြပြီး၊ ယုဒ၊ ရှိမောင်နှင့် ဗင်္ယာမိန်အနွယ်များထံမှ မြို့ဆယ့်သုံးမြို့ ရရှိခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၉–၁၉)။ ထို့ကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် နောင်တွင် ရှောလမုန်၏ ဗိမာန်တော်တည်မည့် ယေရုရှလင်အနီးတဝိုက်တွင် ဘုရားသခင်၏ စီမံတော်မူမှုအတိုင်း အခြေချနေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျန်ရှိသော ကောဟတ်သားများသည် ဧဖရိမ်၊ ဒန်နှင့် မနာရှေအနွယ် တစ်ဝက် (အနောက်ဘက်) ထံမှ မြို့ဆယ်မြို့ ရရှိခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၆)။ ဂေရရှုန်သားများသည် ဣသခါ၊ အာရှာ၊ နဿလိနှင့် မနာရှေအနွယ် တစ်ဝက် (အရှေ့ဘက်) ထံမှ မြို့ဆယ့်သုံးမြို့ ရရှိခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၇–၃၃)။ နောက်ဆုံးတွင် မေရာရိသားများသည် ရုဗင်၊ ဂဒ်နှင့် ဇာဗုလုန်အနွယ်များထံမှ မြို့ဆယ့်နှစ်မြို့ ရရှိခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၃၄–၄၀)။ အခန်းငယ် ၄၁–၄၂ တွင် လေဝိမြို့များ ခွဲဝေပေးခြင်းကို နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ မြို့များသည် စုစုပေါင်း လေးဆယ့်ရှစ်မြို့ ဖြစ်ပြီး၊ မြို့တိုင်းတွင် လေဝိသားတို့၏ တိရစ္ဆာန်များအတွက် အများပိုင်မြေများ ပါရှိသည်။

၂၁:၄၃–၄၅

ထာဝရဘုရား၏ သစ္စာရှိခြင်း

ယောရှုမှတ်စာ ၂၁:၄၃–၄၅ သည် ပဋိညာဉ်တော်၏ ကတိတော်များကို ပေးအပ်ရာတွင် ထာဝရဘုရား၏ သစ္စာရှိခြင်းကို ထင်ရှားစွာ အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ဤအခန်းငယ်များသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းကို လှပစွာ အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထုတ်ဆောင်၍ တောကန္တာရကို ဖြတ်သန်းစေပြီး ခါနာန်ပြည်၌ “ငြိမ်သက်ခြင်း” ပေးတော်မူခဲ့သည် (၁:၁၂–၁၈ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဘိုးဘေးများအား ဘုရားသခင် ကျိန်ဆိုပေးထားသော ကတိတော်သည် ယခု ပြည့်စုံလာပြီဟု စာသားက အတည်ပြုထားသည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂၂:၁၆–၁၈ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များသည် ယုံကြည်စိတ်ချရပြီး နှလုံးသားကို မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်စေသည်။ အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရားကို နာခံ၍ ရန်သူများနှင့် စစ်တိုက်ခဲ့သော်လည်း ပြည်တော်သည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ဘုရားသခင်ထံမှ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ လက်ဆောင်ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ စာအုပ်တစ်လျှောက်တွင် “ပေးသည်”၊ “ပိုင်ဆိုင်သည်” နှင့် “အမွေခံသည်” ဟူသော စကားလုံးများကို အသုံးပြုခြင်းက ခါနာန်ပြည်ကို အစ္စရေးတို့ သိမ်းပိုက်နေထိုင်ခြင်းသည် တရားဝင်အရောင်းအဝယ်တစ်ရပ်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသော ထာဝရဘုရားသည် ထိုမြေကို ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ လက်ဆောင်အဖြစ် အစ္စရေးထံ လွှဲပြောင်းပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစ္စရေးသည် ထိုမြေကို တရားဝင်ပိုင်ဆိုင်ခွင့် ရရှိသော်လည်း ပဋိညာဉ်ကို စောင့်ရှောက်ခြင်းအားဖြင့်သာ စစ်မှန်သော “ငြိမ်သက်ခြင်း” ကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။

၂၂:၁–၃၄

စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် သစ္စာရှိမှု

ယောရှုမှတ်စာ ၂၂ သည် ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရန် အခြားအနွယ်များကို ကူညီပေးဖို့ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးခဲ့သော ရုဗင်၊ ဂဒ်နှင့် မနာရှေအနွယ် တစ်ဝက်တို့၏ စစ်သူရဲများ မိမိတို့၏ပြည်သို့ ပြန်လာခြင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။

၂၂:၁–၆။ အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့၏ သစ္စာရှိမှု

ထာဝရဘုရားသည် ခါနာန်ပြည်ရှိ အနွယ် ကိုးနှစ်ခွဲတို့အား ငြိမ်သက်ခြင်းပေးတော်မူပြီးသောအခါ အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့ဖြစ်သော ရုဗင်၊ ဂဒ်နှင့် မနာရှေတစ်ဝက်တို့၏ စစ်သူရဲများသည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ မိမိတို့၏အမွေသို့ ပြန်ရန် အချိန်ရောက်လာသည်။ ယောရှုသည် မိမိ၏ နှုတ်ဆက်စကားတွင် ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရာ၌ အခြားအနွယ်များနှင့်အတူ ပူးပေါင်းရန် ထာဝရဘုရား၏ အမိန့်တော်ကို နာခံ၍ သစ္စာရှိခဲ့ခြင်းအတွက် သူတို့ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည် (၁:၁၂–၁၅; တောလည်ရာကျမ်း ၃၂:၂၀–၂၂)။ ထို့နောက် သူတို့အား ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိ၍ သစ္စာစောင့်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထာဝရဘုရားကို ချစ်ရန်၊ လမ်းတော်ရှိသမျှတို့၌ လျှောက်လှမ်းရန်၊ ပညတ်တော်များကို စောင့်ရှောက်ရန်၊ ကိုယ်တော်ကို စွဲမြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန်နှင့် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဝတ်ပြုရန် ဖြစ်သည် (ယောရှုမှတ်စာ ၂၂:၅)။ ထာဝရဘုရားကို နာခံခြင်းသည် ကောင်းချီးများနှင့် ပြည်တော်၌ အစဉ်အမြဲ နေထိုင်နိုင်ခြင်း၏ သော့ချက်ဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သော အောင်မြင်မှုသည် အစဉ်အမြဲ စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဆက်ကပ်ခြင်းနှင့် ထာဝရဘုရားကို နာခံခြင်းအပေါ် မူတည်သည်။ ယောရှု၏ နှုတ်ဆက်မိန့်ခွန်းတွင် ဘိုးဘေးများက ခွဲခွာရာတွင် ပြောဆိုခဲ့သည့် စကားပုံစံအတိုင်း တိုက်တွန်းချက်နှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်သည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၄၉:၂၈–၂၉ တွင် ကြည့်ပါ)။

၂၂:၇–၉။ အိမ်သို့ ပြန်ခြင်း

အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့၏ စစ်သူရဲများသည် ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ ကောင်းချီးများသာမက ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းချီးများပါ ယူဆောင်၍ ပြန်လာကြသည်။ ယောရှုသည် လူတို့အပေါ် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းချီးများကို ပြောကြားပေးခဲ့သကဲ့သို့ ရုပ်ဝတ္ထုဆိုင်ရာ ကောင်းချီးများကိုလည်း ပေးခဲ့သည်။ ပြန်လာသော စစ်သူရဲများသည် သိမ်းပိုက်ရေးကာလအတွင်း စုဆောင်းရရှိခဲ့သော လုယက်ပစ္စည်းများကို အခြားအနွယ်များနှင့် ခွဲဝေခဲ့ကြသော်လည်း ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သော မိမိတို့၏ညီအစ်ကိုများနှင့်လည်း ထိုပစ္စည်းများကို ခွဲဝေရမည်ဖြစ်သည် (တောလည်ရာကျမ်း ၃၁:၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တိတိကျကျဆိုရလျှင် ခါနာန်ပြည်သည် ယော်ဒန်မြစ်၏ အနောက်ဘက်ရှိ မြေကို ဆိုလိုသည်။ ယော်ဒန်မြစ်၏ အရှေ့ဘက်ရှိ မြေများကို ဂိလဒ်နှင့် ဗာရှန်ဟု ခေါ်ကြသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ထိုဒေသကို ဂိလဒ်ဟုသာ ခေါ်ကြသည် (ယောရှုမှတ်စာ ၂၂:၉ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဂိလဒ်ပြည်ကို အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့အား ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်ဖြင့် ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် အခန်းငယ် ၉ သည် သူတို့ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်၍ ဂိလဒ်သို့ ပြန်သွားခြင်းသည် ထိုသူတို့သည် ထာဝရဘုရားထံ၌ မည်သည့်အစုရှယ်ယာမျှ မရှိတော့ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။

၂၂:၁၀–၁၂။ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် အကျပ်အတည်း

ပြန်လာသော စစ်သူရဲများသည် ယော်ဒန်မြစ်အနီး၊ မိမိတို့ပိုင်နယ်မြေသို့ မကူးမီ ခါနာန်ပြည်ဘက်တွင် ကြီးမား၍ ထင်ရှားသော ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ မောရှေသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား ထာဝရဘုရား ရွေးချယ်တော်မူမည့်နေရာ၌သာ ယဇ်ပလ္လင်တည်ဆောက်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (တရားဟောရာကျမ်း ၁၂:၁၁)။ ထိုနေရာသည် ယာယီအားဖြင့် ရှိလောမြို့ ဖြစ်ခဲ့သည် (ယောရှုမှတ်စာ ၁၈:၁)။ ယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် အခြားယဇ်ပလ္လင်တစ်ခုကို တည်ဆောက်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ဖြင့် ပူဇော်မည်ဆိုလျှင်ပင် ဆိုးရွားသော ပုန်ကန်မှုဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ပုန်ကန်မှုကို အပြစ်ပေးရန် အသင်းတော်တစ်ရပ်လုံးတွင် တာဝန်ရှိသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၇:၈–၉; တရားဟောရာကျမ်း ၁၃:၁၂–၁၅)။ ထို့ကြောင့် လူထုတစ်ရပ်လုံးသည် စစ်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်လျက် ရှိလောမြို့တွင် စုဝေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (ယောရှုမှတ်စာ ၂၂:၁၂)။ ယောရှုမှတ်စာ ၂၂ တွင် အစ္စရေးလူမျိုးနှင့် ရုဗင်၊ ဂဒ်၊ မနာရှေတစ်ဝက်တို့၏ လူမျိုးအကြား ခြားနားချက်တစ်ရပ် ရှိသည်။ “အစ္စရေး၏သားများ”၊ “အစ္စရေး၏သားသမီးများ” သို့မဟုတ် ရိုးရိုး “အစ္စရေးလူမျိုးများ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် မကြာခဏ အစ္စရေးလူမျိုးအများစုကို လူနည်းစုတစ်စုနှင့် ခွဲခြားဖော်ပြရန် အသုံးပြုသည် (၁၈:၁၀; ၁၉:၄၉; ၂၁:၃၊ ၄၁ တွင် ကြည့်ပါ)။ သို့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ခါနာန်ပြည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ “အစ္စရေးလူမျိုး” ဘက်ရှိပြည်နှင့် ဂိလဒ်ပြည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့ အခြေချနေထိုင်ရာပြည်အကြား ရှင်းလင်းသော ခွဲခြားမှုရှိသည်။

၂၂:၁၃–၂၀။ စွပ်စွဲချက်

မောရှေသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့အား အယူဖောက်ပြန်မှုနှင့် ပတ်သက်သော လုပ်ရပ်များကို အပြစ်ပေးခြင်းမပြုမီ သေချာစွာ စုံစမ်းစစ်ဆေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (တရားဟောရာကျမ်း ၁၃:၁၄–၁၅)။ ထို့ကြောင့် စစ်ပွဲမစမီ ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ အနွယ်များသည် အနွယ်ခေါင်းဆောင်များနှင့်အတူ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဧလာဇာ၏သား ဖိနဟတ်ကို ဦးဆောင်စေလျက် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်သို့ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ စေလွှတ်ခဲ့ကြသည်။ ဤကိစ္စသည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စဖြစ်သောကြောင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ဦးက ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို ဦးဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မမေးမြန်းဘဲ ထိုယဇ်ပလ္လင်သည် ယဇ်ပူဇော်ရန်အတွက် တည်ဆောက်ထားသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုယဇ်ပလ္လင်သည် ထာဝရဘုရားထံမှ လမ်းလွဲခြင်းနှင့် ပုန်ကန်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထိုအခြေခံပေါ်တွင် ဖိနဟတ်နှင့် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် ဖေဂုရအရပ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အစ္စရေးတို့၏ အပြစ်နှင့် အာခန်၏အပြစ်တို့ကို သတိပေးခဲ့ကြသည်။ ထိုအပြစ်နှစ်ခုစလုံးသည် ထာဝရဘုရား၏ အမျက်တော်ကို အသင်းတော်တစ်ရပ်လုံးအပေါ် ကျရောက်စေခဲ့သည် (ယောရှုမှတ်စာ ၇; တောလည်ရာကျမ်း ၂၅)။ အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့အား အကြံပြုချက်တစ်ရပ်လည်း ပေးခဲ့သည်။ မိမိတို့ပိုင်မြေသည် မသန့်ရှင်းဟု ထင်မြင်ပါက ထာဝရဘုရားနှင့် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်ရှိရာနေရာသို့ ဖြတ်ကူးလာပြီး ထိုနေရာ၏ မြေအချို့ကို ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည် (၂၂:၁၉; အခန်းငယ် ၉–၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အချက်တစ်ရပ်ကို ဖော်ပြရန်အတွက် ပုန်ကန်ရန် မလိုအပ်ပေ။

၎င်းတို့၏ စွပ်စွဲချက်တွင် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ အနွယ်များ၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့် ထာဝရဘုရား၏ အမျက်တော်သည် အသင်းတော်တစ်ရပ်လုံးအပေါ် ကျရောက်မည်ကို မိမိတို့ ကြောက်ရွံ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ပဋိညာဉ်အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ရပ်လုံးသည် အတူတကွ တာဝန်ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဖေဂုရအရပ်နှင့် အာခန်တို့၏ အဖြစ်အပျက်များကို ပြန်လည်ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ဖေဂုရ၏အပြစ်မှ အစ္စရေးသည် မသန့်ရှင်းသေးဟု ဆိုခြင်းသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ပြစ်မှားသူများကို ကပ်ဘေးဖြင့် သုတ်သင်ခဲ့သော်လည်း ထိုအပြစ်ကို ထာဝရဘုရားက မိမိ၏လူတို့အပေါ် ဆက်လက်မှတ်ယူနေဆဲဖြစ်သည်ဟု အစ္စရေးက ခံစားခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာသည် ကျန်းမာသော ဓမ္မပညာအမြင် မဟုတ်နိုင်သော်လည်း ထာဝရဘုရားကို ဆန့်ကျင်၍ နောက်ထပ်ပုန်ကန်မှု မပြုလုပ်ရန် အစ္စရေးကို သတိပေးရာတွင် ထိရောက်စွာ အသုံးဝင်ခဲ့သည်။ အခြားယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု တည်ဆောက်ခြင်းသည် ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာမရှိခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့သော ပုန်ကန်မှု၏ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်ကို အစ္စရေးသည် ထပ်မံမခံနိုင်တော့ပေ။

၂၂:၂၁–၂၉။ စွပ်စွဲချက်အပေါ် တုံ့ပြန်ခြင်း

ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ အနွယ်များ၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့သည် ယဇ်ပလ္လင်တည်ဆောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ခဲ့ကြပြီး ထိုယဇ်ပလ္လင်တည်ဆောက်သူများကို ပုန်ကန်မှုဖြင့် မတရားစွပ်စွဲခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရား၏ အလေးအနက်ထားသော ဘွဲ့နာမတော်ကို နှစ်ကြိမ်တိုင်တိုင် ခေါ်ဆိုခြင်းအားဖြင့် အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့သည် မိမိတို့၏ အပြစ်ကင်းစင်မှုကို သက်သေပြရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၂)။ ထာဝရဘုရားသည် အရာအားလုံးကို သိတော်မူသောကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်တည်ဆောက်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို သိတော်မူပြီးဖြစ်သည်။ သို့သော် မိမိတို့အပြစ်ရှိကြောင်း တွေ့ရှိပါက အစ္စရေးလူမျိုးများထံမှဖြစ်စေ၊ ထာဝရဘုရားထံမှဖြစ်စေ အပြည့်အဝ အပြစ်ဒဏ်ခံယူရန် အသင့်ရှိကြောင်း သူတို့က ဆိုကြသည်။ ထိုယဇ်ပလ္လင်သည် ပုန်ကန်မှု၏ လုပ်ရပ်မဟုတ်ဘဲ အနာဂတ်မျိုးဆက်များသည် ထာဝရဘုရား၏ တဲတော်၌ ဝတ်ပြုခွင့်ရှိမရှိ ငြင်းပယ်ခံရမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့် တည်ဆောက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှိလောမြို့ရှိ ထာဝရဘုရား၏ ယဇ်ပလ္လင်ပုံစံအတိုင်း ပြုလုပ်ထားသော ဤယဇ်ပလ္လင်သည် ယဇ်ပူဇော်ရန်မဟုတ်ဘဲ သက်သေအဖြစ် တည်ဆောက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့၏ အနာဂတ်မျိုးဆက်များသည် သူတို့၏ဘိုးဘေးများက ဤယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ခဲ့ကြခြင်းသည် မိမိတို့သည် ထာဝရဘုရား၏လူမျိုးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြနိုင်မည့် အထောက်အထားအဖြစ် အသုံးပြုနိုင်ရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်၏ ကြီးမားထင်ရှားမှုသည် ၎င်း၏ သက်သေခံအဖြစ် လုပ်ဆောင်ရမည့် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ အခန်းငယ် ၂၉ တွင် အနောက်ဘက်မှ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က တင်ပြခဲ့သော စွပ်စွဲချက်အားလုံးကို ရှင်းလင်းစွာ ပယ်ချထားသည်။ အဆုံးတွင် ထိုယဇ်ပလ္လင်သည် ထာဝရဘုရားအပေါ် ဆက်ကပ်အပ်နှံမှုနှင့် အခြားအနွယ်များနှင့်အတူ ထာဝရဘုရား၏ အမှုတော်၌ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဆိုလိုကြောင်း ထင်ရှားလာသည်။ ပြန်လာသော စစ်သူရဲများသည် သိမ်းပိုက်ရေးကာလတစ်လျှောက် ထာဝရဘုရား၏ အမိန့်တော်ကို သစ္စာရှိစွာ နာခံခဲ့ကြပြီး၊ သိမ်းပိုက်ရေးပြီးဆုံးချိန်တွင် ထာဝရဘုရား သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ရွေးချယ်ထားသော ခေါင်းဆောင်ကို ပုန်ကန်ရန် အကြောင်းမရှိပေ။

၂၂:၃၀–၃၄။ ပဋိပက္ခ ဖြေရှင်းခြင်း

ကောင်းမွန်သော တုံ့ပြန်မှုသည် အမျက်ဒေါသကို အမြဲတမ်း ပြေလျော့စေပြီး အဖြစ်ဆိုးများကို တားဆီးပေးသည် (သုတ္တံကျမ်း ၁၅:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့၏ စိတ်နှလုံးကို နွေးထွေးစေသော တုံ့ပြန်မှုကြောင့် ဖိနဟတ်သည် သူတို့၏ ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ အနွယ် ကိုးနှစ်ခွဲတို့သည် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ စုံစမ်းစစ်ဆေးမှုရလဒ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြပြီးနောက် အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့နှင့် စစ်တိုက်ရန် ပြင်ဆင်ထားကြသည်မှာ ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ကျေနပ်ဖွယ်ကောင်းသော အစီရင်ခံစာကို ရရှိပြီးသောအခါ ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းကြပြီး တိုက်ခိုက်မှုကို ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။ ထိပ်တိုက်ရင်ဆိုင်၍ ဆွေးနွေးခြင်းအားဖြင့် ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းနိုင်ပြီး အဖြစ်ဆိုးများကို ရှောင်ရှားနိုင်သည်။ အခြားအရာများအပြင် ယောရှုမှတ်စာ ၂၂ သည် ပဋိပက္ခဖြေရှင်းရာတွင် ဆက်သွယ်ပြောဆိုခြင်း၏ အခန်းကဏ္ဍကို ထိတွေ့ဖော်ပြထားသည်။ ယုံကြည်သူများအကြား စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် ထာဝရဘုရား၏ ရှိနေတော်မူခြင်းကို သက်သေပြသည့် အရာဖြစ်သည်။ အနွယ် နှစ်နှစ်ခွဲတို့သည် ယဇ်ပလ္လင်ကို “သက်သေ” ဟု အမည်ပေးခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ၎င်းသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် ခါနာန်ပြည်ပြင်ပတွင် နေထိုင်နေကြသော်လည်း ထာဝရဘုရား၏ တဲတော်၌ အခြားအနွယ်များနှင့်အတူ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရန် သူတို့၏အခွင့်အရေးကို သက်သေပြသည့် အရာဖြစ်သည်။