အခန်းကြီး - (၆ - ၇ - ၈)

 

၆:၁–၂၇

ယေရိခေါမြို့ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

ယောရှု ၆ တွင် ယေရိခေါမြို့ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ရာဟပ် ကယ်တင်ခံရခြင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယေရိခေါမြို့ရှိ လူအားလုံး ပျက်စီးခြင်းသည် ထာဝရဘုရားသည် အပြစ်ကို တရားစီရင်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ရာဟပ် ကယ်တင်ခံရခြင်းကမူ ကိုယ်တော်အား အရှင်အဖြစ် လက်ခံလိုသူတိုင်းအပေါ် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော် သက်ရောက်ကြောင်း သွန်သင်သည်။

၆:၁–၇။ သိမ်းပိုက်ရန် ညွှန်ကြားချက်များ။ ဣသရေလလူတို့ကို ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော မြို့သည် အတွင်းအပြင် တံခါးပိတ်ထားသည်။ ဤအရာသည် ယောရှု၏ တိုက်ခိုက်မှု မစတင်မီ ယေရိခေါမြို့ကို ထာဝရဘုရား အနိုင်ယူပြီးသားဖြစ်ကြောင်း သေချာသော လက္ခဏာတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ တိုက်ပွဲသည် အနိုင်ရပြီးသားဖြစ်၍ ဣသရေလလူတို့သည် ထိုအောင်ပွဲကိုသာ ရယူရန် လိုအပ်သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ အောင်ပွဲသည် ဣသရေလလူတို့အတွက် ရရှိပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ထိုအောင်ပွဲကို ရယူနိုင်ရန် စစ်တပ်သည် သတ်မှတ်ထားသော ညွှန်ကြားချက်အချို့ကို လိုက်နာရသေးသည်။ ကောင်းကင်တပ်တော်၏ တပ်မှူးသည် သူတို့နှင့် ခဏတာ စကားပြောပြီးနောက် ယေရိခေါမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ညွှန်ကြားချက်များကို ယောရှုအား ပေးတော်မူခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (အခန်းငယ် ၂–၅)။ သူတို့သည် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အခက်ခဲဆုံးဖြစ်သော မြို့ရိုးကို ဖြိုဖျက်ခြင်းကို ကောင်းကင်တပ်မှူး၏ စစ်တပ်က တာဝန်ယူမည်ဖြစ်သည်။ လူတို့၏ တာဝန်မှာ မြို့ပတ်လည်သို့ ချီတက်ရန်၊ သင့်လျော်သောအချိန်တွင် အော်ဟစ်ရန်နှင့် မြို့ရိုးများပြိုကျပြီးနောက် မြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်နှင့် တံပိုးများကို ယူဆောင်ကာ မြို့ပတ်လည်သို့ ချီတက်ရန် အမိန့်ပေးခြင်းသည် နောက်ဆက်တွဲတိုက်ပွဲများသည် ထာဝရဘုရားက စီတန်းမှုကို ဦးဆောင်တော်မူသော သန့်ရှင်းသောစစ်ပွဲများ ဖြစ်ကြောင်း လူတို့အား သင်ကြားပေးမည်ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ထိုယုံကြည်ခြင်းကို နှုတ်ကပတ်တော်အား နာခံခြင်းဖြင့် သက်သေပြခြင်းသည် ဣသရေလလူတို့ အောင်ပွဲကို ရယူရန် လိုအပ်သမျှ အရာအားလုံးဖြစ်သည်။

၆:၈–၁၆။ တံပိုးမှုတ်ခြင်း။ ထာဝရဘုရားသည် စည်းစနစ်ရှိသော ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသည်။ တော၌ ဣသရေလလူတို့သည် စည်းစနစ်တကျ ချီတက်ခဲ့ကြသည် (တောလည်ရာ ၂)။ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးစဉ်တွင်လည်း စည်းစနစ်တကျ ချီတက်ခဲ့ကြသည် (ယောရှု ၃–၄)။ ယခုတွင်လည်း စစ်တပ်အား ယေရိခေါမြို့ပတ်လည်သို့ စည်းစနစ်တကျ ချီတက်ရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ ခြောက်ရက်တိုင်တိုင် အသံမထွက်ဘဲ ချီတက်ရခြင်းသည် မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိသကဲ့သို့ ထင်ရပါစေ၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ လိုအပ်ချက်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ချီတက်နေသော စစ်တပ်၏ အော်ဟစ်သံကြောင့် မြို့ရိုးသည် ပြိုကျမည်ဖြစ်သော်လည်း သတ္တမနေ့မရောက်မချင်း စစ်တပ်သည် အော်ဟစ်ခြင်း မပြုရပါ။ တစ်ခါတစ်ရံ ယုံကြည်ခြင်းသည် သိပ္ပံနည်းကျ သို့မဟုတ် ယုတ္တိဗေဒအရ မှန်ကန်ပုံမပေါ်နိုင်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအပေါ် အခြေခံ၍ လုပ်ဆောင်ကြသည်။ မြို့ရိုးပြိုကျရန် ငလျင်တစ်ခု လိုအပ်သည်ဟု ထင်မြင်သူများသည် ကျောက်တုံးများသည် ထာဝရဘုရား၏ အသံကို နာခံကြသည်ကို မေ့လျော့နေကြသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၇:၅–၇)။

သမ္မာကျမ်းစာတွင် “ခုနစ်” ဟူသော ဂဏန်းသည် ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ပြည့်ဝခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ချီတက်နေစဉ် စစ်တပ်အား သတ္တမနေ့တွင် သတ္တမအကြိမ်မြောက် လှည့်ပတ်ချိန်၌သာ အော်ဟစ်ရန် ညွှန်ကြားထားသည်။ သတ္တမနေ့တွင် စစ်တပ်က ခုနစ်ကြိမ် ချီတက်ရခြင်းသည် ထိုပြည်သည် သူတို့ပိုင်ဖြစ်ပြီး အောင်ပွဲသည် ပြည့်စုံပြီးဖြစ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ တံပိုးသံနှင့် လူတို့၏အော်ဟစ်သံ ပေါင်းစပ်ခြင်းသည် မြို့ကျဆုံးခြင်းကို အမှတ်အသားပြုမည်ဖြစ်သည်။ မြို့ရိုးသည် ထာဝရဘုရား၏ အသံကို နာခံမည်ဖြစ်သည်။ ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ခြင်းသည် စစ်တိုက်ရာတွင် အသုံးပြုသော စစ်ကြွေးသံဖြစ်ပြီး ပုံမှန်အားဖြင့် စစ်တပ်ကို အားပေးရန်နှင့် ရန်သူကို ကြောက်ရွံ့စေရန် အသုံးပြုသည်။ ယေရိခေါမြို့၏ အရွယ်အစားမှာ ငါးဧက သို့မဟုတ် ခြောက်ဧကခန့် (၂–၂.၅ ဟက်တာ) သာရှိသောကြောင့် ဣသရေလလူတို့သည် လက်နက်ကိုင်အမျိုးသားများကို တန်းစီအဖွဲ့များစွာဖြင့် မြို့ပတ်လည်တွင် ဝိုင်းထားရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုတန်းစီအဖွဲ့များသည် ဘက်ပေါင်းစုံမှ တစ်ပြိုင်နက်တည်း တိုက်ခိုက်နိုင်ကြသည်။ အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ရာဟပ်၏အိမ်သည် မြို့ရိုးပြိုကျပြီးနောက်တောင် ဆက်လက်တည်ရှိနေခဲ့သည်။

၆:၁၇–၂၇။ ကျိန်ခြင်း၊ ရာဟပ်နှင့် ယောရှု။ လူနှင့် တိရစ္ဆာန်တို့အပါအဝင် မြို့နှင့် မြို့သူမြို့သားများကို ဖျက်ဆီးရန် အမိန့်ပေးခြင်းကို “ကျိန်ခြင်း” ဟု ပုံမှန်အားဖြင့် ခေါ်ဆိုကြပြီး၊ ဤစကားသည် ဟေဗြဲဘာသာစကားမှ ဆင်းသက်လာသော “ခေရမ်” ဖြစ်ကာ လုံးဝပျက်စီးစေခြင်းကို ဖော်ပြသည် (အောက်တွင် “သန့်ရှင်းသောစစ်ပွဲ” ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကျိန်ခြင်းအောက်တွင် ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်အပ်နှံထားသည့် မည်သည့်အရာမဆို ဖျက်ဆီးရမည်ဖြစ်သည် (ယောရှု ၆:၁၇)။ ယေရိခေါမြို့အမှုတွင်မူ ရာဟပ်နှင့် သူမ၏အိမ်တွင် ခိုလှုံသော သူမ၏မိသားစုဝင်များကိုသာ အသက်ချမ်းသာပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ငွေ၊ ရွှေနှင့် ကြေးဝါတို့သည် “ခေရမ်” တွင် မပါဝင်ကြောင်း သတိပြုပါ။ ထိုအရာများသည် ထာဝရဘုရားထံ သန့်ရှင်းစွာ ဆက်ကပ်ထားရမည့်အရာများဖြစ်၍ ထာဝရဘုရား၏အိမ်တော်—သန့်ရှင်းရာဌာနတော်—၏ ဘဏ္ဍာတိုက်သို့ ယူဆောင်သွားရမည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၉၊ ၂၄)။ “ခေရမ်” ဟူသော စကားလုံးကို လေးကြိမ် ထပ်ခါတလဲလဲ အသုံးပြုခြင်းအားဖြင့် ယောရှု ၆:၁၈ သည် ကျိန်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ကို ပေးထားသည်။ ဣသရေလလူတို့သည် စုပေါင်းအမှတ်လက္ခဏာနှင့် စုပေါင်းတာဝန်ရှိကြသဖြင့် လူတစ်ဦးတည်းကပင် ကျိန်ခြင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့လျှင် လူအများစုဝေးရာ အဖွဲ့တစ်ခုလုံးသည် တာဝန်ခံရမည်ဖြစ်သည်။

ပသခါပွဲတွင် ဣသရေလလူတို့၏ တံခါးတိုင်များပေါ်၌ သုတ်ထားသော သွေးကဲ့သို့ ရာဟပ်၏ ပြတင်းပေါက်တွင် ချည်ထားသော အနီရောင်ကြိုးသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် သူမ၏ယုံကြည်ခြင်းကို အချက်ပြပြီး သူမ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ရာဟပ်ကို အသက်ချမ်းသာပေးရန် သူလျှိုများ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ယောရှုတစ်ဦးတည်းသာ အလေးအနက်ထားခဲ့သည် မဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားကိုယ်တော်တိုင်လည်း အလေးအနက်ထားတော်မူခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား၏ နာမတော်ကို အသုံးပြု၍ တစ်ကြိမ်ကျိန်ဆိုထားသော ကျိန်ဆိုချက်သည် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၍ မရဘဲ ဘုရားသခင်သည် ထိုကဲ့သို့သော ကျိန်ဆိုချက်ကို ဂုဏ်ပြုတော်မူသည်။ ရာဟပ်နှင့် သူမ၏မိသားစုကို ဣသရေလစစ်တပ်၏ စခန်းအပြင်ဘက်တွင် ထားရှိခဲ့ကြပြီး၊ သူမနှင့် သူမ၏မိသားစုကို အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အပြည့်အဝ ထည့်သွင်းပြီးသည့်အချိန်အထိ ထိုနေရာတွင် ရှိနေခဲ့ကြသည်။

ယေရိခေါမြို့ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် ကတိထားတော်မူသောပြည်၌ ထာဝရဘုရား၏ အောင်ပွဲ၏ ပထမဆုံးအသီးအပွင့်များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ယောရှု၏ ကျိန်ခြင်း (အခန်းငယ် ၂၆) သည် နောင်လာနောက်သားမျိုးဆက်များအား မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းမှ ဟန့်တားရန် ရည်ရွယ်သည်။ ယေရိခေါမြို့၏ အကြွင်းအကျန်များသည် ထာဝရဘုရား၏ ရန်သူကို အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးတော်မူခဲ့ခြင်းကို ဣသရေလလူတို့အား အစဉ်အမြဲ သတိရစေမည်ဖြစ်သည်။ ဤကျိန်ခြင်းသည် ပရောဖက်ပြုသဘောသဘာဝရှိသောကြောင့် နောက်ပိုင်းတွင် ဟိေလတွင် ပြည့်စုံခဲ့ပြီး၊ သူသည် မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်သောကြောင့် သူ၏သားနှစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ကြသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၆:၃၄)။ ဟိေလလက်ထက်မတိုင်မီ ယေရိခေါမြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း ထိုမြို့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ မြေများတွင် နေထိုင်သူများ ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ထိုသူတို့ကိုလည်း ထိုမြို့၏အမည်ဖြင့် ခေါ်ဆိုနေကြဆဲဖြစ်သည် (ယောရှု ၁၈:၂၁၊ တရားသူကြီး ၃:၁၃–၁၄၊ ၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၀:၅)။

နိဂုံးချုပ်အခန်းငယ်သည် ယောရှု၏ ကျော်ကြားမှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (ယောရှု ၆:၂၇)။ သူသည် ထာဝရဘုရားအသုံးပြုရန် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံထားသောကြောင့်သာ ကျော်ကြားခဲ့သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ခေါင်းဆောင်မှု၌ အောင်မြင်ခြင်းသည် ခေါင်းဆောင်၏ ထာဝရဘုရားအပေါ် မှီခိုအားထားမှုအပေါ် လုံးဝမူတည်သည်။ ဤအခန်းငယ်သည် လူမျိုးတော်ရှေ့တွင် ယောရှုကို ချီးမြှောက်မည်ဟူသော ကတိတော်ကို ထာဝရဘုရား သစ္စာရှိစွာ ပြည့်စုံစေတော်မူခြင်းအကြောင်း သက်သေခံသည် (၁:၅၊ ၃:၇)။

သန့်ရှင်းသောစစ်ပွဲ

ခါနာန်လူတို့ကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူများနှင့် မယုံကြည်သူများအကြား မေးခွန်းများစွာကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အောက်တွင် ဤကိစ္စကို သမ္မာကျမ်းစာ၏ စာသားအတွင်းမှပင် ဆွေးနွေးသွားမည်ဖြစ်ပြီး၊ “ကျိန်ခြင်း” အလေ့အထနှင့် ပတ်သက်၍ အလင်းအချို့ ပေးနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်သည်။

၁။ စစ်သူရဲအဖြစ် ဘုရားသခင်။ ယောရှုကျမ်းသည် ဘုရားသခင်ကို စစ်သူရဲအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (၅:၁၃–၁၅၊ ၆:၂–၅၊ ၈:၁–၂၊ ၁၀:၁၄)။ ကိုယ်တော်သည် ခါနာန်လူတို့ကို စစ်တိုက်၍ မိမိ၏ကတိတော်နှင့်အညီ ဣသရေလလူတို့အား ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးတော်မူခဲ့သည် (၁:၁၃၊ ၁၄:၁၅၊ ၂၁:၄၄၊ ၂၃:၁–၃)။ သိမ်းပိုက်ခြင်းကာလအတွင်း ကိုယ်တော်သည် တိုက်ခိုက်မှုများကို စီစဉ်တော်မူ၍ နည်းဗျူဟာများကို ဖန်တီးကာ ရန်သူကို ဣသရေလလူတို့လက်သို့ အပ်နှံတော်မူခဲ့သည် (၆:၃–၅၊ ၈:၁–၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် စစ်သူရဲဖြစ်သောကြောင့် တိုက်ပွဲတွင် သဘာဝတရားသည် ကိုယ်တော်၏ အမိန့်ကို နာခံသည်—ယေရိခေါမြို့၏ မြို့ရိုးများသည် ကိုယ်တော်၏အသံကို နာခံခဲ့သည် (၆:၂၀)၊ မိုးသီးများသည် ရန်သူအပေါ်သို့ ကျဆင်းခဲ့သည် (၁၀:၁၁)၊ နေနှင့်လသည် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နာခံခဲ့သည် (၁၀:၁၂–၁၄)။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုများအပြင် စစ်မြေပြင်တွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော် ရှိနေခြင်းသည်လည်း သိမ်းပိုက်ခြင်း၌ ဘုရားသခင် ရှိနေတော်မူခြင်းကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ဤအရာများထက်ပို၍ အမှန်တကယ် ယောရှုဖြစ်တော်မူသော စစ်တပ်၏ တပ်မှူးသည် ဣသရေလစစ်တပ်၏ ရှေ့တွင် ရှိနေပြီး ဆွဲထားသော ဓားဖြင့် ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်တော်မူခဲ့သည် (၅:၁၃–၁၅)။

၂။ “ကျိန်ခြင်း” ဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်။ “ကျိန်ခြင်း” သည် သန့်ရှင်းသောစစ်ပွဲ၏ အဓိကအချက်ဖြစ်ပြီး ကတိထားတော်မူသောပြည်ရှိ နေထိုင်သူများကို လုံးဝအမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် တောင်းဆိုသည်။ ဤအယူအဆသည် ဟေဗြဲစကားလုံး “ခေရမ်” အပေါ် အခြေခံထားပြီး “အပ်နှံသည်”၊ “ဖျက်ဆီးရန် ဆက်ကပ်သည်” သို့မဟုတ် “အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်သည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည့် စကားလုံးနှင့် ဆက်စပ်သည်။ စစ်ပွဲအခြေအနေတွင် ၎င်းသည် အသက်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ အသက်မရှိသည်ဖြစ်စေ ဖျက်ဆီးရန် ပြန်လည်ရုပ်သိမ်း၍မရအောင် ကျိန်ဆို၍ “ဆက်ကပ်ထားသော” သို့မဟုတ် “အပ်နှံထားသော” အရာကို ဆိုလိုသည် (တောလည်ရာ ၂၁:၂–၃ ကိုကြည့်ပါ)။ စစ်ပွဲအပြင်ဘက်တွင်ပင် “ခေရမ်” ဟု သတ်မှတ်ထားသော မည်သည့်အရာကိုမျှ ရွေးနုတ်၍ မရနိုင်ပါ (ဝတ်ပြုရာ ၂၇:၂၈–၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ခါနာန်လူတို့ကို “ခေရမ်” အောက်တွင် ထားခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို လုံးဝအမြစ်ပြတ် သုတ်သင်ရန် တောင်းဆိုတော်မူခဲ့သည် (ယောရှု ၆:၁၇–၂၁၊ တရားဟောရာ ၇:၁–၁၁၊ ၂၀:၁၆–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောရှုကျမ်းတွင် တွေ့ရသော “ခေရမ်” မူဝါဒသည် သမ္မာကျမ်းစာအနက်ဖွင့်ဆိုမှုဆိုင်ရာနှင့် ကျင့်ဝတ်ဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ခါနာန်လူအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ရန် အဘယ်ကြောင့် အမိန့်ပေးတော်မူမည်နည်း။

၃။ အဖြေရှာခြင်း။ ဤမေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် ကြိုးစားရာတွင် အချက်အချို့ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သည်။ ပထမအချက်မှာ စစ်ရေးအခြေအနေများတွင် “ခေရမ်” သည် ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းအတွက်သာ သက်ရောက်ပြီး ထိုပြည်ပြင်ပရှိ လူများအပေါ် မသက်ရောက်ပါ (ယောရှု ၉:၆–၇၊ တရားဟောရာ ၇:၂၆၊ ၂၀:၁၀–၁၆)။ ဘုရားသခင်သည် အသက်ကို ဖျက်ဆီးခြင်းကို အလိုတော်မရှိပါ (ယေဇကျေလ ၁၈:၃၂၊ ယောန ၄:၁၁)။ ဒုတိယအချက်မှာ ခါနာန်လူတို့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် အစောပိုင်း ပရောဖက်ပြုချက်၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည်။ ခါနာန်အပေါ် နောဧ၏ ပရောဖက်ပြုကျိန်ခြင်း (ကမ္ဘာဦး ၉:၂၅–၂၇) နှင့် အာဗြဟံနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ် (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၇–၂၁) တို့သည် ခါနာန်လူတို့ကို သူတို့၏ နယ်မြေမှ ဟေဗြဲလူတို့က ဖယ်ရှားမည့် အနာဂတ်အဖြစ်အပျက်ကို ကြိုတင်ဖော်ပြခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၀:၁၅–၂၀၊ ၁၅:၁၈–၂၁)။ ထိုဟေဗြဲလူတို့သည် ဧဗာနှင့် အာဗြဟံမှတစ်ဆင့် ရှေမ၏သားစဉ်မြေးဆက်များ ဖြစ်ကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၀:၂၁၊ ၁၁:၁၄–၂၆)။ တတိယအချက်မှာ ခါနာန်လူတို့သည် ဖျက်ဆီးခြင်းကို ခံထိုက်ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ခါနာန်ပြည်ကို အာဗြဟံအား ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့သော်လည်း၊ ဣသရေလလူတို့ အဲဂုတ္တုပြည်တွင် တည်းခိုခဲ့သည့် ကာလ၏ အရှည်အပေါ်မူတည်၍ ငါးရာစုမှ ခုနစ်ရာစုအထိ စောင့်တော်မူခဲ့သည်။ အာမောရိလူတို့၏ အပြစ်သည် ပြည့်စုံလာသည့်အချိန်အထိ စောင့်တော်မူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၆၊ “လေးရာသုံးဆယ်နှစ်ကြာ တည်းခိုခြင်း” ကိုကြည့်ပါ၊ စာမျက်နှာ ၂၁၁)။ ထိုအချိန်အတွင်း ဘုရားသခင်သည် သောဒုံနှင့် ဂေါမောရမြို့တို့၏ မီးဖြင့် ဖျက်ဆီးခြင်းအားဖြင့် ခါနာန်လူတို့ကို သတိပေးတော်မူခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၉:၂၄)၊ သို့သော် မကြာမီ သူတို့သည် ထိုသို့သော ဖျက်ဆီးခြင်းကို “မြေကြီးတစ်ပြင်လုံး၏ တရားသူကြီး” ထံမှ ရရှိခဲ့သည့် သတိပေးချက်များကို မေ့လျော့သွားကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၈:၂၅)။ သိမ်းပိုက်ခြင်းအချိန်တွင် ခါနာန်ပြည်သည် ဘာသာရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ပျက်စီးယိုယွင်းမှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိနေသဖြင့် တရားစီရင်ခြင်းခံရန် အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်နေပြီဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၉:၅၊ ၁၂:၂၉–၃၁၊ ၁၈:၉–၁၂)။ စတုတ္ထအချက်မှာ ဣသရေလလူတို့သည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာ၏ လမ်းဆုံနေရာတွင် မဟာဗျူဟာအရ အခြေချနေထိုင်ရန် ဘုရားသခင် လိုအပ်တော်မူခဲ့ဖွယ်ရှိပြီး၊ ထိုသို့ဖြင့် ဣသရေလသည် လောက၏ အလင်းနှင့် ဆားအဖြစ် အမှုဆောင်ကာ (မဿဲ ၅:၁၃–၁၆) ထာဝရဘုရား၌ တွေ့ရသော ကယ်တင်ခြင်းကို ကြေညာရန် ဖြစ်သည်။ မြေကြီးသည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ထာဝရဘုရား၏ ပိုင်ဆိုင်ရာဖြစ်သည် (ယောရှု ၂:၁၁၊ ၃:၁၀၊ ထွက်မြောက်ရာ ၉:၂၉၊ ဝတ်ပြုရာ ၂၅:၂၃)။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့်အညီ မည်သူ့ကိုမဆို ထိုမြေကို ပေးနိုင်တော်မူသည်။ ဣသရေလလူတို့သည်လည်း မိမိတို့၏ ခေါ်ခြင်းနှင့် တာဝန်ကို မပြည့်မီလျှင် ထိုပြည်မှ ဖယ်ရှားခံရမည်ဖြစ်သည် (ယောရှု ၂၃:၁၆၊ တရားဟောရာ ၂၈:၅၈–၆၈)။ ပဉ္စမအချက်မှာ ပျားကောင်များကို အသုံးပြု၍ ခါနာန်ပြည်သားများကို မောင်းထုတ်မည်ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော် (ယောရှု ၂၄:၁၂၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၂၇–၃၀၊ တရားဟောရာ ၇:၂၀၊ ယောရှု ၁၃:၆၊ ၂၃:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် ခါနာန်လူတို့သည် ထိုပြည်မှ ထွက်ခွာသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်—ထွက်မြောက်ရာနှင့် မကြာမီဖြစ်ပေါ်လာမည့် သိမ်းပိုက်ခြင်းအကြောင်း အံ့ဖွယ်သတင်းကို ကြားသိပြီးနောက် ဣသရေလလူတို့အား အလေးအနက် ကတိပေးထားသော ထိုပြည်ကို စွန့်ခွာသွားခဲ့မည်ဆိုလျှင်—“ကျိန်ခြင်း” အောက်သို့ ရောက်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြနေပုံရသည် (ယောရှု ၂:၉–၁၁၊ ၉:၂၄)။ နောက်ဆုံးအချက်မှာ အာခန်၏မိသားစုသည် သူ၏အမှတ်လက္ခဏာတွင် ပါဝင်မျှဝေသောကြောင့် ကျိန်ခြင်းအောက်တွင် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသကဲ့သို့၊ ခါနာန်လူတို့သည်လည်း ခါနာန်မိသားစု၏ အမှတ်လက္ခဏာတွင် ပါဝင်မျှဝေကြသောကြောင့် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် ကတိထားတော်မူသောပြည်ကို ရရှိရန်သာမက နိုင်ငံခြားသားတို့၏ အကျင့်များနှင့် အုပ်စိုးမှုမှ ဣသရေလလူတို့ကို ကာကွယ်ရန်အတွက်လည်း ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (ယောရှု ၂၃:၇–၁၂၊ တရားဟောရာ ၇:၃–၆၊ ၂၀:၁၈)။ ထို့ကြောင့် ထိုပြည်တွင် နေထိုင်သူအားလုံးနှင့် သူတို့၏ ဆိုးယုတ်သော အကျင့်များကိုပါ သုတ်သင်ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သော လေ့လာချက်များအရ ခါနာန်လူတို့ကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခြင်း မူဝါဒကို ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာ၊ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်၊ ခါနာန်လူတို့နှင့် ပတ်သက်သော ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် စုပေါင်းတာဝန်ရှိခြင်းတို့၏ အခြေအနေများအတွင်း နားလည်ရမည်ဖြစ်သည်။ “ခေရမ်” က ဖြစ်ပေါ်စေသော ပြဿနာကို လူသားတို့၏ ကျင့်ဝတ်စံနှုန်းများအပေါ်တွင်သာ အခြေခံ၍ ဖြေရှင်းရန် ကြိုးစားခြင်းသည် စကြဝဠာအတွင်း ကျင့်ဝတ်တရား၏ အမြင့်မြတ်ဆုံးရင်းမြစ်ဖြစ်တော်မူသော ထာဝရဘုရား၏ တန်ခိုး၊ ချစ်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်တို့ကို မျက်ကွယ်ပြုရာရောက်သည်။ ဤအကြောင်းအရာနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုလေ့လာရန် “ခါနာန်လူတို့ကို အမြစ်ပြတ်သုတ်သင်ခြင်း” စာမျက်နှာ ၃၃၀ ကို ကြည့်ပါ။

 

 

 

၇:၁–၈:၃၅

အာဣကို အောင်နိုင်ခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်တရားကို ပြန်လည်အသစ်ပြုခြင်း

Joshua ၇–၈ တွင် အာဣမြို့ကို အောင်နိုင်ခြင်း (၇:၁–၈:၂၉) နှင့် ပဋိညာဉ်တရားကို ပြန်လည်အသစ်ပြုခြင်း (၈:၃၀–၃၅) တို့ကို ဖော်ပြထားသည်။ အာဣမြို့အား အစ္စရေးတို့၏ ပထမအကြိမ် ရှုံးနိမ့်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရားမပါလျှင် အစ္စရေးတို့သည် မိမိတို့၏တိုက်ပွဲများကို အောင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ပဋိညာဉ်တရားကို ပြန်လည်အသစ်ပြုခြင်းသည် မောရှေ၏ညွှန်ကြားချက်ကို ပြည့်စုံစေရန် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၁၁:၂၆–၃၀; ၂၇:၁–၂၆)။

၇:၁–၅။ ပထမအကြိမ် တိုက်ခိုက်မှု မအောင်မြင်ခြင်း။ ယောရှုသည် အာဣမြို့တွင် ကျိန်ခြင်းအောက်၌ရှိသောအရာများ သို့မဟုတ် ကျိန်ခြင်းခံရသောအရာများထဲမှ တစ်စုံတစ်ရာကို မိမိတို့အတွက် မယူကြရန် စစ်တပ်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုသို့မယူလျှင် ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံးအပေါ် ဒုက္ခရောက်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ယောရှု ၆:၁၇–၁၉)။ ယောရှု ၇:၁–၅ က ထိုသတိပေးချက်ရှိသော်လည်း အစ္စရေးသည် အာခန်၏လုပ်ရပ်အားဖြင့် ကျိန်ခြင်းစည်းမျဉ်းကို ချိုးဖောက်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤလုပ်ရပ်သည် ထာဝရဘုရား၏ ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်သဖြင့် ကိုယ်တော်၏အမျက်တော်ကို ဖြစ်စေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁)။ ခိုးယူသူမှာ အာခန်တစ်ဦးတည်းသာဖြစ်သော်လည်း အစ္စရေးပရိသတ်တစ်ရပ်လုံးသည် အလွန်ပြင်းထန်သော ပုန်ကန်မှုအပြစ်ကို ကျူးလွန်သကဲ့သို့ အပြစ်ရှိကြပြီး သေဒဏ်နှင့် ထိုက်တန်ခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၁၅:၃၀–၃၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အာခန်သည် အာဣမြို့ကို မဖျက်ဆီးမီ ယေရိခေါမြို့ဖျက်ဆီးစဉ်အတွင်း ထိုပစ္စည်းများကို ခိုးယူခဲ့သော်လည်း ထိုသို့ပြုခြင်း၏ အကျိုးဆက်များသည် အာဣမြို့ကို တိုက်ခိုက်သည့်အချိန်တွင် ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ကရုဏာတော်ဖြင့် သူ့အား ဆင်ခြင်စဉ်းစားပြီး ခိုးယူထားသောပစ္စည်းများကို ပြန်အပ်ရန် လုံလောက်သော စမ်းသပ်ကာလကို ပေးထားခဲ့သည်။

သူလျှိုများကို စေလွှတ်ခဲ့ပြီး သူတို့ပြန်လာသောအခါ အာဣမြို့သူမြို့သားများ အရေအတွက်နည်းသောကြောင့် စစ်တပ်၏တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းဖြင့်သာ အာဣမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ ဤတိုက်ပွဲတွင် အစ္စရေးတို့သည် မိမိတို့သည် ဘုရားသခင်၏ စစ်တပ်မှူးဘက်တွင် မရှိကြောင်း မကြာမီ သိရှိလာကြမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အစ္စရေးတို့သည် ခါနာန်ပြည်၌ ပထမဆုံး စစ်ရေးရှုံးနိမ့်မှုကို ခံစားခဲ့ရသည် (အခန်းငယ် ၄)။ သူတို့၏ရှုံးနိမ့်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ယေရိခေါမြို့သားများကဲ့သို့ပင် လူတို့၏စိတ်နှလုံးများ “အရည်ပျော်” သွားပြီး ရေကဲ့သို့ ဖြစ်လာခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅; ၂:၉–၁၁; ၅:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုအချိန်၌ဖြစ်စေ ယခုအချိန်၌ဖြစ်စေ အောင်မြင်ခြင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ထာဝရဘုရားပင်ဖြစ်သည်။ ယောရှုနှင့် ခေါင်းဆောင်များသည် အာဣမြို့ကို မတိုက်ခိုက်မီ ထာဝရဘုရားထံ တိုင်ပင်ခဲ့မည်ဆိုလျှင် ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံးသည် အာခန်၏အပြစ်၏ အကျိုးဆက်များကို မခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားထံ တိုင်ပင်ရန် အရေးကြီးသည်။ မိမိတို့၏ဉာဏ်ကိုသာ အားကိုးသော ခေါင်းဆောင်များသည် မလွဲမသွေ ကျရှုံးကြမည်ဖြစ်သည် (၉:၁၄; သုတ္တံ ၃:၅–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၇:၆–၉။ ယောရှု၏ မေးခွန်း။ အစ္စရေးလူ သုံးဆယ့်ခြောက်ဦး သေဆုံးခြင်းသည် ကြီးမားသော ကြေကွဲဖွယ်ဖြစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး ပရိသတ်ကို ထိတ်လန့်စေခဲ့သည် (ယောရှု ၇:၅)။ အဝတ်ကိုဆုတ်ခြင်း၊ မျက်နှာကို မြေသို့ချ၍ လဲနေခြင်းနှင့် ခေါင်းပေါ်သို့ မြေမှုန့်တင်ခြင်းတို့သည် ရှေးခေတ်တွင် ဝမ်းနည်းခြင်းနှင့် ပူဆွေးခြင်းကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသည့် အပြုအမူများဖြစ်သည်။ ယောရှုသည် တိုက်ပွဲမစမီ ထာဝရဘုရားထံ မတိုင်ပင်ခဲ့သော်လည်း ယခုအခါ ကိုယ်တော်ထံ ဆုတောင်း၍ လှည့်လာခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၇ ပါ စကားများသည် ယောရှုသည် ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကျော်လာခဲ့ခြင်းကို နောင်တရသကဲ့သို့ လက်လျှော့ပြောဆိုသော စကားများမဟုတ်ပါ။ ထိုအစား အစ္စရေးသည် ရန်သူထံ နောက်ကျောပေးလှည့်ပြေးရမည့်အခြေအနေကို သူမစဉ်းစားနိုင်ခြင်းသာဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာရှေ့တွင် မျက်နှာချ၍ ဦးညွှတ်ခြင်းသည် ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် မိမိ၏ခံစားချက်များကို ထာဝရဘုရားထံ မျှဝေခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်သိက္ခာအတွက် အလွန်စိုးရိမ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉)။ အစ္စရေး၏နာမည်သည် မြေကြီးပေါ်မှ ပယ်ဖျက်ခံရမည်ကို သူစိုးရိမ်ခဲ့သည်မှာ သေချာသော်လည်း ထိုထက်ပို၍ ထာဝရဘုရား၏ “ကြီးမြတ်သောနာမတော်” အတွက် စိုးရိမ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉)။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် နာမည်သည် ထိုနာမည်ကို ခံယူသူ၏ ဂုဏ်သတင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့ကြောင့် အစ္စရေး၏နာမည် ပယ်ဖျက်ခံရလျှင် အစ္စရေးခံယူထားသော နာမတော်ရှင် ထာဝရဘုရားသည်လည်း အလားတူ အရှက်ရမည်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၁၂–၁၃; တောလည်ရာ ၁၄:၁၃–၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၇:၁၀–၁၅။ ထာဝရဘုရား၏ အဖြေ။ ထာဝရဘုရားအတွက် ဤအချိန်သည် စိတ်ပျက်ရန်အချိန်မဟုတ်ဘဲ ထ၍ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်အရာကို ရှာဖွေရန်အချိန်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်က အစ္စရေးသည် အပြစ်ပြုခဲ့သောကြောင့် ရှုံးနိမ့်ခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ကျိန်ခြင်းအောက်၌ရှိသော အရာများကို ခိုးယူခြင်းသည် ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဖယ်ရှားပစ်ရန်လိုအပ်သော အလွန်ဆိုးရွားသည့်အပြစ်ဖြစ်သည်။ ခါနာန်ပြည်ကို အစ္စရေးအမွေခံရခြင်းသည် ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ကတိတော်ဖြစ်သောကြောင့် ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်နေသရွေ့ အောင်နိုင်ခြင်းကို ဆက်လက်မပြုနိုင်ပါ။ ပဋိညာဉ်ကို သိလျက်နှင့် ပုန်ကန်၍ ချိုးဖောက်ခြင်းအတွက် ပြစ်ဒဏ်မှာ သေခြင်းဖြစ်သည်။ ယောရှု ၆:၁၉–၂၁ အကြောင်း ရှင်းလင်းချက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သကဲ့သို့ အစ္စရေးတို့တွင် အလွန်ခိုင်မာသော အစုအဖွဲ့ဆိုင်ရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှုအသိ ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံး ပါဝင်သကဲ့သို့ ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးကို အမှုဖွင့်တော်မူခဲ့သည် (၇:၁၁)။

အာခန်သည် ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ထားသော ကျိန်ခြင်းအောက်ရှိ အရာများကို ခိုးယူသောကြောင့် ကျိန်ခြင်းခံရသော်လည်း ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံးသည် သူ၏မနာခံမှုကြောင့် ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဖျက်ဆီးခြင်းအတွက် ကျိန်ခြင်းခံထားရသူကို ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းသည် ပရိသတ်၏ အကျိုးစီးပွားဖြစ်မည် (ဤနေရာတွင် kherem သည် အာခန်နှင့် သူခိုးယူထားသော အရာများကို ရည်ညွှန်းသည်)။ လူများကို သန့်ရှင်းစေပြီး အမျိုးအနွယ်အလိုက် ခေါ်ဆောင်လာရန် အမိန့်သည် ရှာဖွေစစ်ဆေးသည့် လုပ်ငန်းစဉ်တွင် ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံး ပါဝင်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပရိသတ်သည် ထာဝရဘုရားနှင့် တွေ့ဆုံရသည့်အခါတိုင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေရန် လိုအပ်သည် (ယောရှု ၃:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပြစ်မှုကျူးလွန်သူကို ဖော်ထုတ်၍ အပြစ်ပေးနိုင်ရန် လူတို့သည်လည်း ရှာဖွေစစ်ဆေးခြင်းကို ခံယူရမည်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ပြုလုပ်သောအရာသည် အခြားသူများအပေါ် ကောင်းကျိုးဖြစ်စေသည်ဖြစ်စေ ဆိုးကျိုးဖြစ်စေသည်ဖြစ်စေ သက်ရောက်မှုရှိသည်။ တစ်ဦးချင်းတာဝန်ယူမှုကို လျစ်လျူမရှုသော်လည်း ယုံကြည်သူများသည် အစုအဖွဲ့ဆိုင်ရာ တာဝန်ကို အတူတကွ ခံယူကြသည်။ ထို့ကြောင့် အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦး၏အပြစ်သည် အခြားသူများကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။

၇:၁၆–၂၁။ တရားခံကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခြင်း။ အခန်းကြီး ၆–၇ တွင် ဘုရားသခင်၏ အလုံးစုံသိတော်မူခြင်းကို အလွန်ထင်ရှားစွာ အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ အာခန်သည် ကျိန်ခြင်းခံထားရသော အရာများကို ပရိသတ်ထံမှ အောင်မြင်စွာ ဖုံးကွယ်ထားနိုင်ခဲ့သော်လည်း အလုံးစုံသိတော်မူသော ဘုရားရှင်ထံမှ မဖုံးကွယ်နိုင်ခဲ့ပါ။ လူများကို အမျိုးအနွယ်များ၊ မျိုးနွယ်စုများ၊ မိသားစုများနှင့် တစ်ဦးချင်းစီအလိုက် တင်ပြခြင်းသည် ပြစ်မှုကျူးလွန်သူ မည်သူဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်အား အသိပေးရန် မဟုတ်ပါ။ ဤရှာဖွေမှုသည် ကိုယ်တော်ထံမှ မည်သည့်အရာမျှ ဖုံးကွယ်၍မရကြောင်းနှင့် ဤပုန်ကန်မှုလုပ်ရပ်ကို ဖြေရှင်းရာတွင် ပရိသတ်တစ်ရပ်လုံး ပါဝင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း လူတို့အား သိစေခဲ့သည်။ လူတို့က မိမိတို့ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ထင်သမျှအရာများသည် ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် အမှန်တကယ် ဖော်ထုတ်ပြီးသားဖြစ်သည် (၇:၂၃)။ ဤရှာဖွေစစ်ဆေးမှုကို အူရိမ်နှင့် သုမ္မိမ်တို့ကို အသုံးပြု၍ ပြုလုပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၈:၂၉–၃၀)။ “ထာဝရဘုရားအား ဂုဏ်ပြုလော့” (ယောရှု ၇:၁၉) ဟူသောစကားသည် တရားရုံးတွင် မိမိအပေါ် စွဲချက်တင်ထားသည့်အတိုင်း အပြစ်ရှိကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် ဖြောင့်မတ်ကြောင်း ရိုးသားစွာ သက်သေခံမည် သို့မဟုတ် ဝန်ခံမည်ဟု ကျိန်ဆိုသည့် ပုံသေနည်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၀; ယောဟန် ၉:၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အာခန်သည် လောဘတပ်မက်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်းနှင့် ပစ္စည်းများကို ဖုံးကွယ်ခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို မနာခံခဲ့သည် (ယောရှု ၇:၂၁)။ လောဘတပ်မက်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရားကို တိုက်ရိုက်ဆန့်ကျင်ခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၆; ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၇)။ ထာဝရဘုရား မိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း ထိုပစ္စည်းများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ ယူဆောင်သွားသင့်သော်လည်း သူသည် မိမိအတွက် သိမ်းထားရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည် (ယောရှု ၆:၁၉)။ အာခန်ကဲ့သို့ မိမိဆန္ဒမပါဘဲ ဝန်ခံခြင်းတွင် နောင်တနှင့် နောင်တရဝမ်းနည်းမှု မရှိပါ။ ထိုသို့သော ဝန်ခံမှုများသည် မကြာခဏ အလွန်နောက်ကျမှ ရောက်လာတတ်သည်။

၇:၂၂–၂၆။ ပြစ်ဒဏ်။ အာခန်သည် ပဋိညာဉ်ကို မထီမဲ့မြင်ပြု၍ ချိုးဖောက်ခဲ့သောကြောင့် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၅) နှင့် အစ္စရေးအပေါ် ဒုက္ခရောက်စေခဲ့သောကြောင့် (အခန်းငယ် ၂၅) သေခြင်းနှင့် ထိုက်တန်သည်။ အာခန်၏အပြစ်ကို အပြစ်မပေးဘဲ ထားခဲ့ပါက ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးထံမှ မိမိ၏အထံတော်ကို အမြဲတမ်း ရုပ်သိမ်းတော်မူမည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၂၊ ၂၆)။ ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ထားသော ကျိန်ခြင်းခံရသည့် အရာများကို ယူခြင်းအားဖြင့် အာခန်သည် မိမိနှင့် မိမိမိသားစုကို ကျိန်ခြင်းအောက်သို့ ကျရောက်စေခဲ့သည် (၆:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူ့မိသားစုသည် သူပြုလုပ်ခဲ့သည့်အရာကို သိရှိပြီး နှုတ်ဆိတ်နေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မသိပါ။ သို့သော် တစ်စုံတစ်ရာမှာ ရှင်းလင်းသည်။ လူတို့၏ အစုအဖွဲ့ဆိုင်ရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှု၊ အထူးသဖြင့် မိသားစုဆိုင်ရာ စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် လူတစ်ဦး၏ မကောင်းသောလုပ်ရပ်ကြောင့် အခြားသူများကို ခံစားရစေသည်။ အပြစ်၏ မီးပွားတစ်စင်းသည် တောမီးကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့လောင်ကျွမ်းပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အရာအားလုံးကို ဝါးမျိုလောင်ကျွမ်းစေသည်။ အာခန်နှင့် သူ၏မိသားစုကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ဒါသန်နှင့် သူ၏အဖွဲ့ကို ဖျက်ဆီးခြင်းကို ပြန်လည်အမှတ်ရစေသည် (တောလည်ရာ ၁၆)။ ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်သတ်ခြင်းသည် လူတစ်ဦးကို လျင်မြန်စွာ သတိလစ်သွားစေသည့် သေဒဏ်ပေးနည်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၁:၂၈–၃၂; ဝတ်ပြုရာ ၂၀:၂–၅ ကိုကြည့်ပါ)။ အာခန်နှင့် သူ၏မိသားစုသည် ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်သတ်ခံရရုံသာမက သူတို့၏အလောင်းများကိုလည်း မီးရှို့ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ပစ္စည်းများကိုလည်း မီးရှို့ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ထိုပစ္စည်းများသည်လည်း မသန့်ရှင်းမှု ကူးစက်ခံထားရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အာခန်၏အကြွင်းအကျန်များပေါ်တွင် ကျောက်ပုံတင်ထားခြင်းသည် အလားတူ ပုန်ကန်မှုများကို မပြုလုပ်ရန် သတိပေးချက်အဖြစ် ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးအားလုံးက ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်သတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ အဖွဲ့ဝင်ကိုယ်စားလှယ်များ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအရာသည် ပုန်ကန်မှုကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ပဋိညာဉ်အသိုင်းအဝိုင်းအဖြစ် အစုအဖွဲ့ဆိုင်ရာ တာဝန်ကို သူတို့မျှဝေကြောင်း အဓိပ္ပာယ်ရသည် (ယောရှု ၁:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ဟေဗြဲစကား ‘emeq ‘akor သည် “ဒုက္ခချိုင့်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် (အခန်းငယ် ၂၄–၂၆)။ အစ္စရေးကို ဒုက္ခရောက်စေသူ (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂:၇) ကို ဒုက္ခချိုင့်၌ ဖျက်ဆီးပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏အမျက်တော်ကို ရပ်တန့်၍ အစ္စရေးအား မိမိ၏မျက်နှာသာကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ဒုက္ခချိုင့်ကို မျှော်လင့်ခြင်းတံခါးအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးနိုင်တော်မူသည် (ဟောရှေ ၂:၁၅)။

၈:၁–၉။ ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်ရန် ညွှန်ကြားချက်များ။ အစ္စရေးထဲမှ ကျိန်ခြင်းခံရသူကို ဖယ်ရှားပြီးနောက် ထာဝရဘုရားသည် ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အာဣမြို့အပေါ် အောင်မြင်မည်ဟု ယောရှုကို အာမခံတော်မူခဲ့သည်။ အစဉ်အတိုင်း အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရား ကြိုတင်အောင်မြင်ထားပြီးသော အောင်ပွဲကိုသာ ရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အာဣမြို့သည်လည်း ကျိန်ခြင်းအောက်သို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရိခေါမြို့တွင် ငွေ၊ ရွှေနှင့် ကြေးဝါတို့ကိုသာ လုယူရမည့်အရာအဖြစ် ယူခဲ့ကြသော်လည်း (ယောရှု ၆:၁၉–၂၁) အာဣမြို့တွင်မူ လုယူရသောပစ္စည်းများနှင့် တိရစ္ဆာန်များကိုပါ ယူခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၊ ၂၇)။ ထိုလုယူရသောပစ္စည်းများကို ခေါင်းဆောင်များထံ ယူဆောင်လာပြီး အချိုးကျ ခွဲဝေပေးရမည်ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၃၁:၂၇)။ ဒုတိယအကြိမ် တိုက်ခိုက်ရာတွင် အစ္စရေးအား အာဣမြို့နောက်ဘက်၌ ချောင်းမြောင်းရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ချောင်းမြောင်းခြင်းသည် ဖုံးကွယ်ထားသောနေရာမှ မမျှော်လင့်ဘဲ တိုက်ခိုက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ကာကွယ်နေသော စစ်တပ်သည် မိမိတို့၏နေရာမှ ဆုတ်ခွာသွားသောအခါ ချောင်းမြောင်းနေသော စစ်တပ်သည် သူတို့၏နောက်ဘက်သို့ ရွေ့လျားသွားမည်ဖြစ်သည်။ ချောင်းမြောင်းနေသောတပ်များသည် မြို့ကို မီးရှို့ပြီး မြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးပြီဖြစ်ကြောင်း ယောရှုနှင့် သူ၏တပ်များထံ အချက်ပြမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ကာကွယ်နေသော စစ်တပ်ကိုလည်း စိတ်ဓာတ်ကျစေမည်ဖြစ်သည်။ အောင်နိုင်ခြင်းအကြောင်း ဇာတ်ကြောင်းများတွင် အံ့ဖွယ်အမှုနှင့် လူသားတို့၏ ကြိုးပမ်းအားထုတ်မှုတို့ ရောယှက်လျက်ရှိသည်။ အောင်ပွဲသည် သေချာပြီးသားဖြစ်သော်လည်း ထိုအောင်ပွဲကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အစ္စရေးသည် တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးအား စစ်ရေးနည်းဗျူဟာများနှင့် လှည့်စားတိုက်ခိုက်နည်းကို သင်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် ဤစစ်ပွဲများကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သည်မှာ အစ္စရေးတစ်ဦးတည်းမဟုတ်ပါ။ မမြင်ရသော စစ်တပ်သည်လည်း သူတို့နှင့်အတူ တိုက်ခိုက်ခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၁၇)။

၈:၁၀–၂၉။ ထာဝရဘုရားနှင့်အတူ အောင်ပွဲ။ ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်ခြင်းသည် လူတို့ရှေ့မှ သွားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယောရှုနှင့် အသက်ကြီးသူများသည် အာဣမြို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်တပ်ကို ဦးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ယောရှုသည် ချိုင့်ဝှမ်းတွင် ညအိပ်ခဲ့ပြီး တိုက်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်ရန် မြေပြင်ကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ကာ လေ့လာကြည့်ရှုခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယောရှု ၈:၃ တွင် ချောင်းမြောင်းရန် သတ်မှတ်ထားသော စစ်သည်များမှာ သုံးသောင်းဖြစ်သော်လည်း ယောရှုသည် လူငါးထောင်သာ ချောင်းမြောင်းရန် ထားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ အခန်းငယ် ၃ ရှိ ကိန်းဂဏန်းသည် အာဣမြို့ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော စစ်တပ်တစ်ရပ်လုံး၏ အင်အားကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး အခန်းငယ် ၁၂ ရှိ ကိန်းဂဏန်းသည် ချောင်းမြောင်းသောတပ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ချောင်းမြောင်းသောတပ်မှာ တစ်တပ်တည်းသာ ရှိခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၄၊ ၁၉၊ ၂၁)။ ထို့ကြောင့် အခန်းငယ် ၁၃ တွင် ဖော်ပြထားသော ချောင်းမြောင်းခြင်းသည် ထိုတပ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်မည်။ အနီးရှိ ဗေသလမြို့သည် အာဣမြို့နှင့်အတူ အစ္စရေးကို တိုက်ခိုက်ရန် ပါဝင်လာခဲ့သည်။ သို့သော် လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရာတွင် အလျင်အမြန်ဖြစ်သဖြင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏မြို့ကို နောက်တွင် ဖွင့်ထားခဲ့ကြပြီး အစ္စရေး၏ ချောင်းမြောင်းတပ်အတွက် လွယ်ကူစွာ ဝင်ရောက်နိုင်သည့် အခွင့်အရေးဖြစ်စေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၇)။ အာမလက်နှင့် တိုက်ပွဲတွင် မောရှေသည် အောင်ပွဲရသည်အထိ ဘုရားသခင်၏ တောင်ဝေးကို မြှောက်ထားခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၇:၈–၁၂)။ ယောရှုက လှံကို ဆန့်ထုတ်ထားခြင်းသည် ထာဝရဘုရားက သူတို့အား အောင်ပွဲပေးတော်မူကြောင်း အမှတ်အသားဖြစ်ပြီး ချောင်းမြောင်းတပ်အား မြို့ထဲသို့ ထိုးဖောက်ဝင်ရောက်ရန် အချက်ပြခြင်းလည်း ဖြစ်သည် (ယောရှု ၈:၁၈–၁၉)။ မောရှေသည် အာမလက် မရှုံးနိမ့်မီအထိ မိမိလက်ကို မချခဲ့သကဲ့သို့ ယောရှုသည်လည်း အာဣမြို့ကို မဖျက်ဆီးမီအထိ မိမိ၏လှံကို ပြန်မရုပ်သိမ်းခဲ့ပါ (အခန်းငယ် ၂၆)။ ရန်သူနှင့် တိုက်ပွဲဖြစ်ပွားပြီးသည်နှင့် နောက်ဆုတ်ရန် နေရာမရှိတော့ပါ။ အောင်ပွဲသည် ထာဝရဘုရားထံမှ လာသော်လည်း ယုံကြည်သူများသည် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် တိုက်ပွဲဝင်နေသကဲ့သို့ ရန်သူနှင့် ထိတွေ့တိုက်ခိုက်ရမည်ဖြစ်သည် (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၀)။

စစ်ရေးနည်းဗျူဟာနှင့် လှည့်စားတိုက်ခိုက်မှုအားဖြင့် အစ္စရေးစစ်တပ်သည် ရန်သူ၏အင်အားကို လုံးဝချိုးဖျက်ခဲ့သည် (ယောရှု ၈:၂၀)။ အစ္စရေးသည် မြို့သူမြို့သားများကို သုတ်သင်ဖျက်ဆီးပြီး မြို့ကို မီးရှို့ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၂–၂၈)။ အာဣမြို့၏ ဘုရင်ကို သစ်ပင်ပေါ်တွင် ဆွဲထားခြင်းသည် တရားဟောရာ ၂၁:၂၂–၂၃ ၏ ညွှန်ကြားချက်များနှင့်အညီ ဖြစ်သည်။ လူသေ၏အလောင်းကို တစ်ညလုံး သစ်ပင် သို့မဟုတ် တိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲထားခြင်း မပြုရပါ။ အာဣမြို့နှင့် တိုက်ပွဲသည် ကျောက်ပုံနှစ်ပုံ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ တစ်ပုံမှာ အာခန်နှင့် သူ၏ပစ္စည်းများအတွက် ဖြစ်ပြီး (ယောရှု ၇:၂၆) ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် ရှုံးနိမ့်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ပုံမှာ အာဣဘုရင်အတွက် ဖြစ်ပြီး (၈:၂၈) အစ္စရေး၏ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် အောင်ပွဲ၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။

၈:၃၀–၃၅။ ပဋိညာဉ်တရား ပြန်လည်အသစ်ပြုခြင်း။ မောရှေသည် လူတို့အား ဧဗလတောင်ပေါ်တွင် ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ပညတ်တရားကို ဖတ်ကြားခြင်းနှင့် ပဋိညာဉ်၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများနှင့် ကျိန်ခြင်းများကို ရွတ်ဖတ်ခြင်းအတွက် မျိုးနွယ်စုခြောက်စုသည် ဧဗလတောင်ပေါ်တွင် ရပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားမျိုးနွယ်စုခြောက်စုသည် ဂေရိဇိမ်တောင်ပေါ်တွင် ရပ်ရမည်ဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၁၁:၂၆–၃၀; ၂၇:၁–၂၆)။ ဤအခမ်းအနားသည် ပဋိညာဉ်တရားကို ပြန်လည်အသစ်ပြုသည့် အခမ်းအနားဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသော ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးတို့အလယ်၌ ရှိတော်မူကာ ပရိသတ်၏ ကတိသစ္စာများကို သက်သေခံတော်မူခဲ့သည်။ ထွက်မြောက်ရာ ၁၉ တွင်ကဲ့သို့ပင် အစ္စရေးအားလုံး—ယောက်ျား၊ မိန်းမနှင့် ကလေးငယ်များ၊ နိုင်ငံသားဖြစ်စေ ဧည့်သည်ဖြစ်စေ—တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ပဋိညာဉ်သည် အမျိုးသားများအတွက်သာမဟုတ်ဘဲ အစ္စရေးရှိ လူတိုင်းအတွက် ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်တည်ဆောက်ခြင်း၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ပရိသတ်ရပ်နေခြင်း၊ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ကြေညာခြင်းနှင့် ပညတ်တရားကို ဖတ်ကြားခြင်းတို့သည် ဝတ်ပြုခြင်း၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ကြသည်။ မီးရှို့ရာယဇ်နှင့် မိတ်သဟာယယဇ်တို့သည် အသီးသီး ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းနှင့် မိတ်သဟာယဖွဲ့ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုကြသည်။ ဤအချိန်သည် ရန်သူများအပေါ် ထာဝရဘုရား၏ အောင်ပွဲကို ကျင်းပရန် သင့်လျော်သောအချိန်ဖြစ်သည်။ အာခန်၏ပုန်ကန်မှုနှင့် ၎င်း၏အကျိုးဆက်များသည် အစ္စရေးအပေါ် သက်ရောက်ခဲ့သည့်အတွက် ပဋိညာဉ်တရားကို ပြန်လည်အသစ်ပြုခြင်းသည်လည်း အချိန်ကိုက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ပညတ်တရားကို ကျောက်တုံးများပေါ်တွင် ရေးသားခြင်းနှင့် လူတို့ကြားတွင် ဖတ်ကြားခြင်းသည် အစ္စရေးတို့၏ မျက်စိနှင့် စိတ်နှလုံးနှစ်ခုစလုံးတွင် မဖျောက်နိုင်သော အထင်အမြင်ကို ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ယောရှုက ပညတ်တရားကို ဖတ်ကြားစဉ် သူတို့သည် မိတ်သဟာယ၏ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ခံစားကြပြီး ပညတ်တရားကို နာခံခြင်း သို့မဟုတ် မနာခံခြင်းနောက်တွင် လိုက်လာမည့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများ သို့မဟုတ် ကျိန်ခြင်းများကိုလည်း ဆင်ခြင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးသည် ခါနာန်ပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်၍ နေထိုင်နိုင်ခြင်းသည် ပဋိညာဉ်ပညတ်တရားကို နာခံခြင်းအပေါ် မူတည်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အကျင့်စရိုက်တော်ကို ဖော်ပြသော မှတ်တမ်းဖြစ်သည့် ပညတ်တရားသည် ထိုပြည်၌ အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်း၏ အခြေခံဖြစ်သည်။

ယောရှု ၈:၃၁–၃၄ သည် ပညတ်တရားစာအုပ်၏ စာရေးသူမှာ မောရှေဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဤနေရာတွင် “မောရှေ၏ပညတ်တရား” သည် ယောရှုက လူတို့အား ဖတ်ကြားခဲ့သော “ပညတ်တရား၏စကားများ” နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ထိုစကားများမှာ “ပညတ်တရားစာအုပ်၌ ရေးထားသော” ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများနှင့် ကျိန်ခြင်းများ ဖြစ်သည်။ မောရှေ၏ ဤညွှန်ကြားချက်များကို တရားဟောရာကျမ်းတွင် တွေ့ရှိရသောကြောင့် “ပညတ်တရားစာအုပ်” သည် အနည်းဆုံး တရားဟောရာကျမ်းကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ကောက်ချက်ချနိုင်သည်။ ယောရှု ၈:၃၁–၃၅ သည် ယောရှုသည် မောရှေ၏ညွှန်ကြားချက်များကို ဂရုတစိုက် လိုက်နာခဲ့ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ယောရှုနှင့် အစ္စရေးတို့၏ အောင်မြင်မှုသည် မောရှေမှတစ်ဆင့် ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို သူတို့လိုက်နာခြင်းအပေါ် မူတည်သည်။ ဤအချက်သည် ပဋိညာဉ်တရားကို ပြန်လည်အသစ်ပြုသည့် အခမ်းအနား၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။