အခန်းကြီး - (၉ - ၁၀ - ၁၁)

 

၉:၁–၁၀:၄၃

တောင်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

အခန်းကြီး ၉–၁၀ သည် ယောရှုမှတ်စာတွင် ပဋိညာဉ်၏ အဓိကကျမှုကို ဖော်ပြသည်။ ဣသရေလတို့က ခါနာန်ပြည်ကို အမွေခံရခြင်းသည် ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ကတိတော်၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည်။ အခန်းကြီး ၉ တွင် ဂိဗောင်သည် ပြည်၌ ဆက်လက်နေထိုင်နိုင်ရန် လှည့်စားခြင်းအားဖြင့် ဣသရေလနှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို ထူထောင်ခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့သည် ထာဝရဘုရား၏နာမ၌ ကျိန်ဆို၍ ဤပဋိညာဉ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသောကြောင့်၊ ပဋိညာဉ်အရ အထက်အရာရှိအဖြစ် အောက်လက်ငယ်သားဖြစ်သော ဂိဗောင်ကို ၁၀:၁–၅ တွင် ဖော်ပြထားသည့် စစ်တပ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကဲ့သို့သော ရန်သူများထံမှ ကာကွယ်ပေးရန် တာဝန်ရှိလာခဲ့သည်။ ဂိဗောင်နှင့် ပြုသောပဋိညာဉ် (အခန်းကြီး ၉) သည် ဣသရေလတို့က တောင်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို စစ်တိုက်၍ သိမ်းပိုက်ခြင်း (အခန်းကြီး ၁၀) ၏ ချက်ချင်းအခြေခံဖြစ်ခဲ့သည်။

၉:၁–၁၃။ ခါနာန်လူများနှင့် ဂိဗောင်လူများ၏ တုံ့ပြန်မှု။ ခါနာန်ပြည်ရှိ မြို့ပြနိုင်ငံများသည် ယေရိခေါနှင့် အာဣမြို့များကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် ဣသရေလတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်တပ်မဟာမိတ်အဖွဲ့ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ ထာဝရဘုရား၏ ရှိနေခြင်းနှင့် တန်ခိုးအားဖြင့် ယောရှုသည် အနိုင်ယူ၍မရနိုင်သူဖြစ်ကြောင်းကို သူတို့ လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ ဣသရေလအလယ်၌ ထာဝရဘုရားပြုတော်မူခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို သိရှိကြသော်လည်း ဤခါနာန်လူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် မကြာမီ သူတို့သည် မိမိတို့၏ ခေါင်းမာသောပုန်ကန်မှုအတွင်း ပျက်စီးသွားကြမည်ဖြစ်သည်။

ဂိဗောင်လူတို့သည် မိမိတို့အသက်ကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် ဣသရေလတို့နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုရန် ရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာသည် ထာဝရဘုရားက ပြည်တစ်ပြည်လုံးကို ဣသရေလတို့အား ပေးတော်မူပြီဟူသော သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်အပေါ် အခြေခံထားသည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ ဂိလဂါလ၌ ဣသရေလတို့ထံသို့ ပို့လိုက်သော ဂိဗောင်ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့၏ ဆင်းရဲနွမ်းပါးသော အသွင်အပြင်သည် သူတို့သည် ဝေးလံသောပြည်မှ လာကြသည်ဟု ဣသရေလတို့ ထင်မြင်စေရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ခြောက်သွေ့ပြီး ကြွပ်ဆတ်နေသော မုန့်သည်လည်း ထိုသတင်းစကားကိုပင် ဖော်ပြပေးမည်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာဦး ၃:၁ ရှိ မြွေကဲ့သို့ ဂိဗောင်လူတို့သည် လှည့်စားရာ၌ အမှန်ပင် ကောက်ကျစ်လိမ္မာကြသည်။ ကမ္ဘာဦး ၃:၁ တွင် မြွေကို ‘arum ဟု ခေါ်ပြီး၊ ယောရှု ၉:၄ တွင် ဂိဗောင်လူတို့ကို ‘armmah ဟု ခေါ်သည်။ ဤစကားလုံးနှစ်လုံးစလုံးသည် အမြစ်တစ်ခုတည်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ သူတို့သည် ကောက်ကျစ်လိမ္မာသောကြောင့် ငြိမ်းချမ်းရေးပဋိညာဉ်သို့ ဣသရေလတို့ကို ထောင်ချောက်ဆင်၍ အောင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ “ပဋိညာဉ်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးမှာ berit ဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရဘုရားနှင့် ဣသရေလတို့အကြားရှိ ပဋိညာဉ်အတွက် အသုံးပြုသော စကားလုံးနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ဂိဗောင်လူတို့သည် စစ်ဆင်ရေးဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများကို သိကြပုံရသည်၊ သို့မဟုတ် တရားဟောရာကျမ်း ၂၀ ပါ စစ်ဆင်ရေးဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းအချို့ကို သိထားကြပေမည်။ ဣသရေလတို့သည် ဝေးလံသောပြည်တစ်ပြည်ကို ငြိမ်းချမ်းရေးကမ်းလှမ်းနိုင်သော်လည်း ကတိထားသောပြည်၏ နေထိုင်သူများကိုမူ ထိုသို့မပြုနိုင်ပါ (တရားဟောရာ ၂၀:၁၀–၁၈)။ ထို့ကြောင့် ဂိဗောင်လူများနှင့် ဣသရေလလူများသည် အကွာအဝေးကို အလေးထားကြခြင်းဖြစ်သည် (ယောရှု ၉:၆–၇၊ ၁၂–၁၃)။ ဂိဗောင်လူများသည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ထာဝရဘုရားပြုတော်မူခဲ့သော အံ့ဖွယ်အမှုများနှင့် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ ရှင်ဘုရင်နှစ်ပါးကို အနိုင်ယူခြင်းအကြောင်းကိုလည်း သိကြသည်။ သို့သော် ယေရိခေါနှင့် အာဣမြို့များကို ဖျက်ဆီးခြင်းအကြောင်းကိုမူ တမင်ချန်လှပ်ထားပုံရသည် (အခန်းငယ် ၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုမြို့များကို ဖျက်ဆီးပြီး မကြာမီတွင် ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့ကို စေလွှတ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း ဝေးလံသောပြည်မှ လာကြသည်ဟု ဟန်ဆောင်ခဲ့ကြသောကြောင့် ဖျက်ဆီးခြင်းအကြောင်းကို ကောက်ကျစ်စွာ ရှောင်လွှဲပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ဤသတင်းသည် ဤမျှလျင်မြန်စွာ သူတို့ထံ မည်သို့ရောက်ရှိနိုင်သည်ကို ဣသရေလတို့က မေးခွန်းထုတ်နိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည်လည်း ဂိဗောင်သည် ဝေးလံသောပြည်ဖြစ်ကြောင်း ဣသရေလတို့ ယုံကြည်စေရန် ပြုလုပ်သော အကြံအစည်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ဟောင်းနွမ်းဆွေးမြေ့နေသော အဝတ်အစားများနှင့် ဟောင်းနွမ်းနေသော စားနပ်ရိက္ခာများဖြင့် ပေါ်လာခြင်းအားဖြင့် ဂိဗောင်လူတို့သည် ဂိဗောင်သည် ငြိမ်းချမ်းရေးကြေညာပေးထိုက်သော ဝေးလံသည့်ပြည်ဖြစ်ကြောင်း ဣသရေလအကြီးအကဲများကို ယုံကြည်စေခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ဣသရေလတို့၏ ဘုရားသခင်၏နာမကို ခေါ်ဆိုပြီး ပြည်အပေါ် ကိုယ်တော်၏ အုပ်စိုးမှုကို လက်ခံခြင်းအားဖြင့် (အခန်းငယ် ၉) ဂိဗောင်လူတို့သည် ရာခပ်ကဲ့သို့ပင် ထာဝရဘုရားထံ၌ အမှန်တကယ် ခိုလှုံရာရှာဖွေကြကြောင်း ဣသရေလတို့ကို ဘာသာရေးအရ ယုံကြည်စေခဲ့ကြသည်။

၉:၁၄–၁၅။ အလျင်စလိုပြုသော ပဋိညာဉ်။ ဂိဗောင်လူတို့သည် ဟိဝိလူများဖြစ်ကြသည်။ ဟိဝိလူများသည် ဘုရားသခင်က ပြည်မှ နှင်ထုတ်မည်ဟု ကတိပြုထားသော လူမျိုးများအနက် ပါဝင်ကြသည် (၃:၁၀)။ သူတို့က ဣသရေလတို့နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုရန် အခိုင်အမာတောင်းဆိုခြင်းသည် အသင်းတော်အကြီးအကဲများကို ပိုမိုသံသယဖြစ်စေသင့်သည်။ အကြောင်းမှာ အမှန်တကယ် ဝေးလံသောပြည်တစ်ပြည်သည် ဣသရေလတို့နှင့် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေး အလွန်အရေးတကြီး လိုအပ်နေမည်မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလခေါင်းဆောင်များသည် ဂိဗောင်လူတို့၏ စားနပ်ရိက္ခာကို ပဋိညာဉ်စားသောက်ပွဲအဖြစ် စားသုံးပြီး၊ သူတို့၏အသက်ကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ထာဝရဘုရား၏နာမ၌ ကျိန်ဆိုကာ ငြိမ်းချမ်းရေးပဋိညာဉ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထာဝရဘုရားအား သစ္စာပြု၍ ဂိဗောင်နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးပြုခြင်းအားဖြင့် ဣသရေလတို့သည် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမှ ရပ်တန့်ရန်သာမက သူတို့၏ရန်သူများထံမှ ကာကွယ်ပေးရန်လည်း တာဝန်ရှိလာခဲ့သည်။ “ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်၏ကျွန်များဖြစ်ကြသည်” (အခန်းငယ် ၈) ဟု သူတို့ပြောသောအခါ ဣသရေလသည် အထက်အရာရှိဖြစ်ပြီး မိမိတို့သည် ဣသရေလအောက်ရှိ အောက်လက်ငယ်သားနိုင်ငံဖြစ်ရန် အသင့်ရှိကြောင်း ဆိုလိုသည်။ အထက်အရာရှိနှင့် အောက်လက်ငယ်သားတို့၏ ပဋိညာဉ်တိုင်းတွင်ကဲ့သို့ (၉:၁–၁၀:၄၃ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ) အထက်အရာရှိသည် အောက်လက်ငယ်သားကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ကျိန်ဆိုကတိပြုသည်။ ယောရှုနှင့် ဣသရေလအကြီးအကဲများသည် တရားဟောရာ ၂၀ ပါ ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်နာရန် ကြိုးစားပြီးနောက် ဂိဗောင်နှင့် စစ်မှန်သော ပဋိညာဉ်တစ်ရပ်သို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုပဋိညာဉ်ကို တံဆိပ်ခတ်ခဲ့သော ထာဝရဘုရားထံမှ လမ်းညွှန်မှုကို မတောင်းခံခဲ့ကြပါ (ယောရှု ၉:၁၄)။ တစ်နည်းအားဖြင့် သက်သေအထောက်အထားများနှင့် ယုတ္တိရှိသော အကြောင်းပြချက်များသည် ဤမျှအရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တရားဝင်စေရန် မလုံလောက်ပါ။ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသော ဣသရေလတို့၏ အရေးကြီးဆုံးဖြတ်ချက်တိုင်းကို ထာဝရဘုရား၏ လမ်းညွှန်မှုဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်မှု၌ အောင်မြင်ခြင်းနှင့် ကျရှုံးခြင်းနှစ်ရပ်စလုံးသည် ခေါင်းဆောင်များက ထာဝရဘုရားကို အမြဲတစေ မှီခိုခြင်းအပေါ် မူတည်သည်။

၉:၁၆–၂၇။ လှည့်စားမှုအပေါ် တုံ့ပြန်ခြင်း။ ဣသရေလတို့သည် ထာဝရဘုရား၏နာမ၌ ဂိဗောင်နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုပြီးသည်နှင့် ထိုပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်ဖျက်သိမ်း၍ မရတော့ပါ။ သုံးရက်ခန့်ကြာပြီးနောက် ဣသရေလလူတို့သည် ဂိဗောင်လူတို့သည် ကတိထားရာပြည်၌ မိမိတို့၏ အိမ်နီးချင်းများဖြစ်ကြောင်း သိရှိခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအချိန်တွင် ဂိဗောင်ကို တိုက်ခိုက်၍ မရတော့ပါ။ ခေါင်းဆောင်များ ကျရှုံးသောအခါ အသင်းတော်သည် မကျေနပ်၍ တိုင်ကြားတတ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် အသင်းတော်၏ တိုင်ကြားချက်များသည် အကြောင်းပြချက်ရှိနိုင်သော်လည်း ဂိဗောင်လူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ပါ။ သူတို့သည် ထိုသို့လုပ်ရန် စဉ်းစားခဲ့ပုံရသည် (အခန်းငယ် ၂၆)။ ဂိဗောင်နှင့် ဣသရေလတို့၏ ပဋိညာဉ်သည် ထာဝရတည်မြဲမည်ဖြစ်သည်၊ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရား၏နာမကို အချည်းနှီး အသုံးမပြုရသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၇)။ ထိုပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်ဖျက်သိမ်းရန် ကြိုးပမ်းမှုတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်ကို ခံရမည်ဖြစ်သည် (ယောရှု ၉:၂၀; ၂၂:၂၀)။ ရှင်ဘုရင် ရှောလုသည် ဣသရေလနှင့် ဂိဗောင်တို့၏ ပဋိညာဉ်ကို ချိုးဖောက်သောအခါ ဘုရားသခင်၏ အမျက်တော်သည် သူ့အပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည် (၂ ရှမွေလ ၂၁:၁–၉)။

သို့သော် လှည့်စားခြင်းနှင့် မုသားစကားများသည် ဆိုးရွားသော အကျိုးဆက်များ ရှိသည်။ ဂိဗောင်လူတို့သည် ဣသရေလတို့ကို လှည့်စား၍ ငြိမ်းချမ်းရေးပဋိညာဉ်သို့ အောင်မြင်စွာ ခေါ်ဆောင်ခဲ့ကြသော်လည်း ထိုအကျိုးဆက်များကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ “အကောင်းနှင့် အမှန်ထင်သည့်အတိုင်း” သူတို့အား ပြုလုပ်ရန် ယောရှုအား ပြောခြင်းအားဖြင့် (ယောရှု ၉:၂၅) ဂိဗောင်လူတို့သည် မိမိတို့၏ ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို သူ့အား ပြန်လည်သတိပေးသကဲ့သို့ မိမိတို့၏ လှည့်စားမှု၏ အကျိုးဆက်များကိုလည်း လက်ခံခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ လှည့်စားမှုအတွက် ပြစ်ဒဏ်မှာ ကျွန်ခံခြင်း၏ ကျိန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်များအဖြစ် သူတို့သည် အသင်းတော်အတွက် ထင်းခုတ်၍ ရေခပ်ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ထာဝရဘုရား၏ ယဇ်ပလ္လင်အတွက် ထိုသို့ပြုရမည်ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၁၊ ၂၃၊ ၂၇; တရားဟောရာ ၂၀:၁၀–၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ စိတ်ဝင်စားစရာမှာ ဂိဗောင်သည် ရေအရင်းအမြစ်ပေါများခြင်းကြောင့် ထင်ရှားသောနေရာဖြစ်သည် (၂ ရှမွေလ ၂:၁၃; ယေရမိ ၄၁:၁၂)။ ရှောလမုန်မင်းဖြစ်လာသောအခါ သန့်ရှင်းရာဌာနသည် ဂိဗောင်၌ ရှိခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၃:၄–၅; ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁:၃၊ ၁၃)။ ဂိဗောင်လူတို့အပေါ် ယောရှု၏ ကြေညာချက်သည် ခါနာန်အပေါ် နောဧ၏ ကျိန်ခြင်းကို တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြန်လည်သတိရစေသည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၂၅–၂၇)။ ကျိန်ခြင်း၊ ကျွန်ခံဝန်ဆောင်မှုနှင့် “ငါ၏ဘုရားသခင်၏အိမ်” ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်များ (ဆိုလိုသည်မှာ ရှေမ၏တဲ၌ ကျိန်းဝပ်သော ရှေမ၏ဘုရားသခင်) သည် ဤဆက်စပ်မှုကို ပိုမိုခိုင်မာစေသည်။ သို့သော် သူတို့၏ လှည့်စားမှု၏ အကျိုးဆက်များကို ခံရသော်လည်း ဂိဗောင်လူတို့သည် ပဋိညာဉ်အသိုင်းအဝိုင်း၏ အဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်—ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ခံစားသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၇; ဆာလံ ၈၄:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)—နှင့် နိမ့်ကျသောကျွန်များအဖြစ်ပင် သန့်ရှင်းရာဌာန၏ ဝန်ဆောင်မှု၌ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ရာခပ်ကဲ့သို့ပင် ဂိဗောင်လူတို့သည် ဣသရေလ၏ဘုရားသခင်ထံ၌ ခိုလှုံရာကို ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ ထိုဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်သည် ဣသရေလအပြင်ဘက်သို့ပင် ပျံ့နှံ့သည်။

၁၀:၁–၁၁။ ပဋိညာဉ်၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပြည့်စုံစေခြင်း။ ယောရှု ၉:၁–၂ အရ ခါနာန်မြို့ပြနိုင်ငံများစွာသည် ဣသရေလတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခဲ့ကြသော်လည်း ဂိဗောင်သည် သူတို့နှင့် မပူးပေါင်းဘဲ ဣသရေလတို့နှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးကို ရှာဖွေခဲ့သည်။ အခန်းကြီး ၉ တွင် ဖွဲ့စည်းခဲ့သော မဟာမိတ်အဖွဲ့ကိုပင် ဣသရေလတို့က အခန်းကြီး ၁၀ တွင် အနိုင်ယူခဲ့သည်။ ဂိဗောင်သည် ယေရုရှလင်မြို့နှင့် နီးသည်။ ယေရုရှလင်ရှင်ဘုရင်၏ ကြောက်ရွံ့မှုသည် ဣသရေလတို့၏ ယေရိခေါနှင့် အာဣမြို့များကို သိမ်းပိုက်ခြင်းကြောင့်သာမက ဂိဗောင်နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုထားခြင်းကြောင့်လည်း ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ ဂိဗောင်က မဟာမိတ်အဖွဲ့မှ ခွဲထွက်ခြင်းသည် ဣသရေလတို့အား စစ်ရေးအသာစီး ရရှိစေပြီး ထိုဒေသရှိ မြို့ပြနိုင်ငံများ၏ ခုခံမှုကို အားနည်းစေခဲ့သည်။ ဂိဗောင်ကို အရေးပါပြီး ကြီးမားသောမြို့—“တော်ဝင်မြို့များထဲမှ တစ်မြို့ကဲ့သို့” (အခန်းငယ် ၂) ဟု ဖော်ပြထားသည်။

ရှင်ဘုရင်ငါးပါး၏ မဟာမိတ်အဖွဲ့သည် ဂိဗောင်ကို တိုက်ခိုက်၍ ဣသရေလနှင့် ၎င်း၏ မဟာမိတ်ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ရန် ရည်ရွယ်၍ ဖွဲ့စည်းခဲ့သည်။ ဣသရေလနှင့် ဂိဗောင်တို့၏ ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို ထောက်ထားလျှင် ဂိဗောင်ကို တိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ဣသရေလကို တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်တွင် ပါဝင်သော အဖွဲ့သုံးဖွဲ့ဖြစ်သည့် ဂိဗောင်၊ ဣသရေလနှင့် ထာဝရဘုရားတို့သည် မိမိတို့၏ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ပြည့်စုံစေခဲ့ကြသည်။ ဂိဗောင်ဘက်မှ ဣသရေလတို့အား မိမိတို့၏ အသစ်သောကျွန်များကို မစွန့်ပစ်ရန် တမန်များကို စေလွှတ်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆)။ ထိုသို့ဖြင့် ဂိဗောင်ကို ကာကွယ်ပေးရန် ဣသရေလတို့၏ တာဝန်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ ယောရှုသည် ဂိဗောင်ကို ကယ်တင်ရန် ရဲရင့်သော စစ်သည်များဖြင့် စစ်တပ်ကို စုစည်းခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ယောရှုကို အားပေး၍ အောင်ပွဲကို ကတိပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၈)။ ဣသရေလတို့က အာမောရိရှင်ဘုရင်များကို တိုက်ခိုက်ရခြင်း၏ ချက်ချင်းအကြောင်းရင်းမှာ ဂိဗောင်ကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သော်လည်း မြို့ပြနိုင်ငံများကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ခါနာန်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၉–၃၉ တွင် ဖော်ပြထားသော စစ်ပွဲများကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားခြင်းသည် ဣသရေလအတွက် စစ်တိုက်ခဲ့သူမှာ ထာဝရဘုရားဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ထာဝရဘုရားသည် ရန်သူကို မိုးသီးများဖြင့်လည်းကောင်း၊ ယောရှု၏ဓားဖြင့်လည်းကောင်း အနိုင်ယူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၁)။ သဘာဝတရားသည် အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် စစ်သည်တော်၏ စစ်ပွဲအတွင်း အမိန့်ပေးမှုအောက်၌ ရှိသည်။ ယေရိခေါတွင် မြို့ရိုးသည် ကိုယ်တော်၏အသံကို နားထောင်၍ ပြိုကျခဲ့သည် (၆:၂၀)။ ဂိဗောင်တွင် မိုးသီးများသည် ရန်သူများအပေါ် ကျဆင်းခဲ့ပြီး (၁၀:၁၁) နေ့ကို ရှည်စေရန် နေနှင့်လသည် ကိုယ်တော်၏စကားကို နားထောင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၂–၁၄)။ သိမ်းပိုက်ရေးစစ်ပွဲအားလုံးတွင်ကဲ့သို့ အောင်ပွဲသည် ထာဝရဘုရား၏ အောင်ပွဲဖြစ်သည်။

၁၀:၁၂–၁၅။ ရှည်လျားသောနေ့။ အခန်းကြီး ၁၀ ၏ အချိန်စဉ်အကြောင်းကို “ယောရှု ၁၀ ရှိ အချိန်စဉ်” စာမျက်နှာ ၃၇၉ တွင် ကြည့်ပါ။ damam (“တိတ်ဆိတ်နေသည်”) ဟူသော ကြိယာအသုံးအနှုန်းအပေါ် အခြေခံ၍ အချို့က ယောရှုသည် ထိုနေ့၌ နေ၏အပူကို လျော့ကျစေရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည်ဟု ထင်မြင်ကြသည်။ သို့သော် အခန်းငယ် ၁၃ တွင် နေနှင့်လနှစ်ခုစလုံးအတွက် damam (“တိတ်ဆိတ်နေသည်”) နှင့် ‘amad (“ရပ်နေသည်” သို့မဟုတ် “ရပ်တန့်သည်”) နှစ်မျိုးစလုံးကို အသုံးပြုထားသည်။ နေသည် ‘amad (“ရပ်တန့်သည်”) ဖြစ်၍ တစ်နေ့လုံး မဝင်ခဲ့ပါ (အခန်းငယ် ၁၃)။ နေနှင့်လ ရပ်တန့်ခြင်းကို ထာဝရဘုရားအတွက် “အလွန်ခက်ခဲသောအရာ” ဟု မယူဆသင့်ပါ (ကမ္ဘာဦး ၁၈:၁၄; ယေရမိ ၃၂:၁၇)။ နေ့အချိန်၊ နေနှင့်လတို့ကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ထိုအရာများကို ယနေ့တိုင် အမိန့်ပေးနိုင်တော်မူသည်။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုကို ရှင်းပြရန် ကြိုးပမ်းမှုအမျိုးမျိုး ရှိခဲ့သော်လည်း အမှန်မှာ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နားလည်မှုထက် ကျော်လွန်နေသည်။ သိပ္ပံပညာရှင်များသည် စကြဝဠာသမိုင်း၌ ပျောက်ဆုံးနေသော တစ်နေ့ကို ဖော်ထုတ်နိုင်ခဲ့ကြသည်ဟု အချို့က ဆိုကြသည်။ ထိုအဆိုများသည် အတည်ပြုခြင်းမခံရသေးဘဲ ခန့်မှန်းချက်နယ်ပယ်အတွင်း၌သာ ရှိနေသည်။ ဤအကြောင်းအရာ၏ ဆက်စပ်အခြေအနေသည် ထိုအရာသည် ထူးခြား၍ မယှဉ်နိုင်သော ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ကြောင်း သံသယမရှိဘဲ သက်သေပြသည်။ အခန်းငယ် ၁၄ က ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ကျွန်များ၏ အသံကို နားထောင်၍ သူတို့အတွက် သူတို့၏ စစ်ပွဲများကို တိုက်ပေးတော်မူကြောင်း ပြသသည်။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုများအားလုံးသည် ဤအရေးကြီးသော အမှန်တရားကို ဖော်ပြရန် ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သိမ်းပိုက်ရေးကာလအတွင်း ဂိလဂါလသည် ဣသရေလတို့၏ စစ်ဆင်ရေးအတွက် အဓိကအခြေစိုက်စခန်းဖြစ်ခဲ့သည်။ ထိုရှည်လျားသောနေ့၌ ရန်သူများကို သတ်ဖြတ်ပြီးနောက် စစ်တပ်သည် ဂိလဂါလသို့ ပြန်လာခဲ့သည် (ယောရှု ၁၀:၁၅)။ အခန်းငယ် ၁၃ တွင် ရည်ညွှန်းထားသော ယာရှာစာအုပ်သည် စစ်ပွဲမှတ်တမ်းများ သို့မဟုတ် သူရဲကောင်းသီချင်းများ စုစည်းထားသော စာအုပ်ဖြစ်နိုင်သည် (၂ ရှမွေလ ၁:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၁၀:၁၆–၂၇။ မဟာမိတ်ရှင်ဘုရင်များကို ကွပ်မျက်ခြင်း။ ရှင်ဘုရင်ငါးပါးသည် မက္ကေဒါမြို့ရှိ ဂူတစ်ခု၌ ပုန်းအောင်းနေကြောင်း သတင်းရောက်လာသောအခါ ယောရှုသည် ဂိလဂါလစခန်း၌ ရှိနေသည်။ သန့်ရှင်းသောပြည်၌ ဂူများသည် ပုန်းအောင်းရာနှင့် ခိုလှုံရာနေရာများအဖြစ် အသုံးပြုကြသည် (၁ ရှမွေလ ၂၂:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ယောရှုသည် စစ်တပ်အား ရန်သူနောက်သို့ လိုက်နိုင်ရန် ဂူကို ပိတ်ဆို့ထားခဲ့သည်။ ထိုသူများသည် ရှင်ဘုရင်ငါးပါး၏ ကျန်ရှိသောစစ်တပ်များနှင့် မက္ကေဒါမြို့သားများ ဖြစ်နိုင်သည် (ယောရှု ၁၀:၁၉–၂၀၊ ၂၈)။ ထာဝရဘုရားက စစ်ပွဲကို တိုက်ပေးတော်မူသောကြောင့် ဣသရေလတို့သည် ထိခိုက်သေဆုံးမှု မရှိခဲ့ကြ (အခန်းငယ် ၂၁)။ အာဣရှင်ဘုရင်ကဲ့သို့ပင် ရှင်ဘုရင်ငါးပါးကို သတ်ပြီးနောက် ညနေတိုင်အောင် ချိတ်ဆွဲထားခဲ့ကြသည် (၈:၁၀–၂၉ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ)။ စစ်သည်များ၏ တပ်မှူးများအား ရှင်ဘုရင်ငါးပါး၏ လည်ပင်းပေါ်၌ မိမိတို့၏ခြေကို တင်စေရန် ယောရှုက တောင်းဆိုခြင်းအားဖြင့် ရန်သူများကို ဣသရေလတို့၏ ခြေအောက်သို့ ထားမည်ဟူသော ထာဝရဘုရား၏ ကတိတော်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြ၍ ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (၁:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအရာသည် ရန်သူကို ခြေအောက်၌ ထားခြင်း၏ သင်္ကေတကို အထင်အရှားဖော်ပြခြင်း ဖြစ်လာသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၅:၃; ဆာလံ ၈:၆; ၁၁၀:၁)။ ဤအပြုအမူသည် ထာဝရဘုရားက ရန်သူများကို အနိုင်ယူပြီးပြီဟူသော အာမခံချက်ဖြင့် ဣသရေလစစ်သည်များအား ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် အားပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ဘုရင်ငါးပါးအတွက်မူ လုံးဝအရှက်ကွဲခြင်းနှင့် လက်အောက်ခံရခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဂူပေါ်တွင် ကျောက်ပုံတင်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရားက အာမောရိလူတို့ကို မည်သို့အောင်မြင်ခဲ့သည်ကို နောင်လာနောက်သားများအား သတိပေးရန် နောက်ထပ်အထိမ်းအမှတ်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။

၁၀:၂၈–၃၉။ တောင်ပိုင်းမြို့များကို သိမ်းပိုက်ခြင်း။ အခန်းငယ် ၂၉–၃၉ တွင် ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်များသည် အချိန်ကာလတစ်ခုအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ လိဗနာမြို့ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့်အတူ ယေရိခေါမြို့၏ ရှင်ဘုရင်ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းသည် အခန်းငယ် ၂၉ တွင် မက္ကေဒါမြို့ကို သိမ်းပိုက်ပြီးနောက် အခြားအချိန်၌ စတင်ခဲ့သော သိမ်းပိုက်ရေးမှတ်တမ်းကို စတင်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဤအခန်းငယ်များတစ်လျှောက် kherem (“ကျိန်ခြင်း”၊ ၆:၁၇–၂၇ အပေါ် မှတ်ချက်ကိုကြည့်ပါ) ကို အပြည့်အဝ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမိန့်တော်အတိုင်း ယောရှုသည် သိမ်းပိုက်ခဲ့သော မြို့များရှိ နေထိုင်သူအားလုံးကို သုတ်သင်ဖျက်ဆီးခဲ့သည် (၁၁:၁၅; တရားဟောရာ ၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခန်းငယ် ၃၂ ရှိ “ဒုတိယနေ့” ဆိုသည်မှာ ရှည်လျားသောနေ့၏ နောက်တစ်နေ့ကို မဆိုလိုဘဲ လာခိရှ်မြို့ကို ဝိုင်းထားတိုက်ခိုက်သော ဒုတိယနေ့ကို ဆိုလိုသည် (ယောရှု ၁၀:၃၁)။ ဤမှတ်တမ်း၏ နေရာအတော်များများတွင် “လူများ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးသည် ဟေဗြဲစကားလုံး nepesh ဖြစ်ပြီး “ဝိညာဉ်” ဟုလည်း မကြာခဏ ဘာသာပြန်ကြသည် (အခန်းငယ် ၂၈–၃၉; ၁၁:၁၁)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဤစကားလုံးသည် လူတစ်ဦးလုံးကို ကိုယ်စားပြုလေ့ရှိပြီး ကိုယ်ခန္ဓာမှ သီးခြားစွာ သတိရှိရှိတည်ရှိနိုင်သော ရုပ်ဝတ္ထုမဟုတ်သည့် အနှစ်သာရကို မည်သည့်အခါမျှ မရည်ညွှန်းပါ။ ထိုစကားလုံးကိုပင် သေဆုံးနေသော အလောင်းအတွက်လည်း အသုံးပြုထားသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၁:၁၁)။

၁၀:၄၀–၄၃။ တောင်ပိုင်းသိမ်းပိုက်မှု၏ အကျယ်အဝန်း။ အခန်းငယ် ၄၀–၄၃ သည် အဓိကအားဖြင့် ၁၀:၁–၃၉ တွင် ဖော်ပြထားသော ရှင်ဘုရင်များနှင့် မြို့များကို သိမ်းပိုက်ခြင်း၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်သည်။ သိမ်းပိုက်ခဲ့သော kol (“အားလုံး” သို့မဟုတ် “တစ်ခုလုံး”) သောပြည်သည် ခါနာန်ပြည်တစ်ခုလုံးကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခန်းငယ် ၁–၃၉ တွင် အနိုင်ယူခဲ့သော လူမျိုးများ၏ နယ်မြေအားလုံးကို ဆိုလိုသည်။ ထိုနယ်မြေသည် အလွန်ကျယ်ပြန့်ပြီး သန့်ရှင်းသောပြည်၏ အလယ်ပိုင်းတောင်တန်းများ၊ တောင်ဘက်ရှိ သဲကန္တာရနှင့် ရှေဖေလာ သို့မဟုတ် အနောက်ဘက်တောင်ခြေဒေသများ ပါဝင်သည်။ ဣသရေလပြည်ရှိ ဂေါရှင် (အခန်းငယ် ၄၁) ကို အဲဂုတ္တုပြည်ရှိ ဂေါရှင်ပြည်နှင့် မရောထွေးသင့်ပါ (ထွက်မြောက်ရာ ၈:၂၂)။ ယောရှုမှတ်စာတွင် ဖော်ပြထားသော သိမ်းပိုက်မှု၏ အကျယ်အဝန်းနှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်မံဆွေးနွေးချက်အတွက် “ယောရှုမှတ်စာ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာများ—နိဒါန်း” အပိုင်းကို ကြည့်ပါ။ နောက်ဆက်တွဲ စစ်ပွဲများအတွက် ဣသရေလစစ်တပ်သည် မက္ကေဒါတွင် ယာယီစခန်းချခဲ့သည် (ယောရှု ၁၀:၂၁)၊ အခန်းငယ် ၄၃ တွင်မူ သူတို့သည် ဂိလဂါလရှိ အဓိကစခန်းသို့ ပြန်လာကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အခြားနေရာများစွာတွင်ကဲ့သို့ “ဣသရေလအလုံးစုံ” (အခန်းငယ် ၄၃) ဆိုသည်မှာ ဣသရေလလူတိုင်းကို မဆိုလိုဘဲ စစ်သည်များကို ဆိုလိုသည်။ ဣသရေလတို့သည် ဤနယ်မြေအပိုင်းများကို စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှုတစ်ရပ်တည်းအတွင်း သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသော်လည်း (အခန်းငယ် ၄၂) ထိုအချိန်ကာလ၏ အရှည်ကို မဖော်ပြထားပါ။ ဤပြည်များကို သိမ်းပိုက်ရန် နှစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်နိုင်သည် (၁၁:၁၈ ရှိ yamim rabbim၊ “ရက်များစွာ” နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခန်းငယ် ၄၀–၄၃ သည် ဣသရေလတို့အတွက် ထာဝရဘုရားက သစ္စာရှိစွာ စစ်တိုက်ပေးပြီး ပြည်ကို ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ လက်ဆောင်အဖြစ် အပ်နှံပေးတော်မူခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ယခု ဣသရေလတို့သည် ခါနာန်ပြည်၌ အရေးပါသော အခြေစိုက်နေရာတစ်ခုကို ရရှိလာပြီဖြစ်သောကြောင့် ခါနာန်ပြည်ကို အမွေအဖြစ်ရရှိရန် ရည်ရွယ်သော အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်သည် နောက်ဆုံးတွင် အကောင်အထည်ပေါ်လာပြီဖြစ်သည်။

 

 

၁၁:၁–၁၅

မြောက်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အောင်နိုင်ခြင်း

၁၀:၁–၃၉ တွင် Joshua သည် တောင်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ကို အောင်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုနောက်တွင် ၁၁:၁–၁၅ ၌ ဣသရေလတို့၏ အာရုံသည် မြောက်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ဘက်သို့ လှည့်သွားသည်။ ဤအခန်း၏ အောင်နိုင်ခြင်းမှတ်တမ်းသည် မိမိ၏ ပဋိညာဉ်ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေတော်မူရာ၌ ထာဝရဘုရား၏ သစ္စာရှိခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ ထာဝရဘုရားနှင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို Joshua နာခံခြင်းသည်လည်း ထင်ရှားပေါ်လွင်သည်။

၁၁:၁–၅။ မဟာမိတ်အဖွဲ့။ ထုံးစံအတိုင်း ဣသရေလတို့၏ အောင်ပွဲများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခြိမ်းခြောက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရန် မဟာမိတ်အဖွဲ့များ ဖွဲ့စည်းခဲ့ကြသည်။ Hazor မင်းကြီး ဦးဆောင်သော မြောက်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့သည် တောင်ပိုင်းမဟာမိတ်အဖွဲ့ထက် ပိုမိုကြီးမားပြီး ပိုမိုအားကောင်းဖွယ်ရှိသည်။ ထိုမဟာမိတ်အဖွဲ့၏ စစ်တပ်များကို သဲကဲ့သို့ များပြားသည်ဟု နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားသည်။ မြင်းများနှင့် ရထားများ အလွန်များပြားခြင်းအားဖြင့် ၎င်းတို့၏ စစ်ရေးအင်အားကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၄)။ ထို့ကြောင့် အလွန်ကြီးမားသော စစ်တပ်နှင့် ခေတ်မီသော လက်နက်များစွာ ပိုင်ဆိုင်သည့် အင်အားစုကြီးသည် ဣသရေလတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် စုဝေးလာခဲ့သည်။ မြင်းနှင့် ရထားများသည် ခြေလျင်တပ်သားများသာ ပါဝင်ပြီး လက်နက်အင်အား ကန့်သတ်ထားသော ဣသရေလစစ်တပ်အတွက် အလွန်ကြီးမားသော စိန်ခေါ်မှုများ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် အောင်ပွဲသည် မြင်းနှင့် ရထားများ ပိုင်ဆိုင်သူ၏ အောင်ပွဲမဟုတ်ဘဲ ထာဝရဘုရားဘက်၌ ရပ်တည်သူ၏ အောင်ပွဲဖြစ်ကြောင်း ဣသရေလတို့ မကြာမီ ပြန်လည်သတိရလာကြမည်ဖြစ်သည်။

Joshua ၁၀ ၏ အချိန်စဉ်

Joshua ၁၀ ၏ အချိန်စဉ်ကို ပြန်လည်ဖော်ထုတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ ရက်ရှည်သောနေ့တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များမှာ အခန်းငယ် ၁၀–၁၅ သာ ဖြစ်ပုံရပြီး၊ အခန်းငယ် ၁၆–၄၃ တွင် ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များမှာ အခြားအချိန်များတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရက်ရှည်သောနေ့ပြီးနောက် Joshua နှင့် စစ်တပ်သည် Gilgal သို့ ပြန်သွားခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ သို့သော် မင်းကြီးငါးပါးသည် Makkedah ရှိ လှိုဏ်ဂူတွင် ပုန်းအောင်းနေကြောင်း သတင်းရသောအခါ စစ်တပ်သည် Gilgal မှ ထွက်ခွာပြီး Makkedah တွင် စခန်းချခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ Makkedah သည် Azekah ထက် ပိုဝေးသောနေရာဖြစ်လျှင် (အခန်းငယ် ၁၀–၁၁) ဣသရေလတို့သည် ရက်ရှည်သောနေ့၌ လိုက်လံတိုက်ခိုက်ရာတွင် Makkedah သို့ မရောက်ခဲ့ကြကြောင်း ဆိုလိုသည်—မင်းကြီးငါးပါးက Makkedah ရှိ လှိုဏ်ဂူတွင် ခိုလှုံနေစဉ် ဣသရေလတို့သည် Azekah တွင် ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၆)။ Makkedah ၌ သတ်ဖြတ်ခြင်းကို “ထိုနေ့၌” ပြုခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်း (အခန်းငယ် ၂၈) သည် အခန်းငယ် ၁၀–၁၅ ထက် အခန်းငယ် ၁၆–၂၈ နှင့် သက်ဆိုင်ရမည်။ အခန်းငယ် ၁၆–၄၃ တွင် ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များသည် ရက်ရှည်သောနေ့၌ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကို “ထိုနေ့၌” (အခန်းငယ် ၂၈၊ ၃၅; အခန်းငယ် ၂၆–၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ “ဒုတိယနေ့” (အခန်းငယ် ၃၂) နှင့် ဝိုင်းရံတိုက်ခိုက်ခြင်း (အခန်းငယ် ၃၁၊ ၃၄) တို့ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းက ထောက်ခံသည်။ အခန်းငယ် ၁၆–၄၃ အတွင်းတွင် အခန်းငယ် ၁၆–၂၈ ၏ အဖြစ်အပျက်များသည် တစ်ရက်အတွင်း ဖြစ်ပျက်နိုင်သော်လည်း အခန်းငယ် ၂၉–၄၃ ၏ အဖြစ်အပျက်များမှာ မတူညီသောနေ့များတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့နိုင်သည်။ ၁၁:၁၈ အရ ၁၀:၄၀–၄၂ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော တိုက်ပွဲများ (၁၁:၁၆–၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် အချိန်ကြာမြင့်ခဲ့ပြီး၊ အနည်းဆုံး နှစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

၁၁:၆။ အားပေးခြင်းနှင့် ညွှန်ကြားခြင်း။ မဟာမိတ်စစ်တပ်၏ အရွယ်အစားနှင့် လက်နက်များသည် ဣသရေလစစ်သားများကို ကြောက်ရွံ့စေနိုင်သော်လည်း အခန်းငယ် ၆ တွင် ထာဝရဘုရား၏ စကားတော်က ဣသရေလတို့ကို အားပေးပြီး အောင်ပွဲရမည်ဟု အာမခံပေးခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့သည် ဤမျှကြီးမား၍ အင်အားကောင်းသော ရန်သူကို ရင်ဆိုင်ရသော်လည်း စစ်ပွဲကို တိုက်ပွဲဝင်မည့်သူမှာ စစ်ပွဲ၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသော ထာဝရဘုရားပင် ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ရန်သူကို ဣသရေလတို့လက်သို့ အပ်နှံတော်မူမည်။ ဤသို့ ဘုရားသခင်က အောင်ပွဲအတွက် အာမခံပေးခြင်းသည် ဣသရေလတို့၏ နှလုံးသားထဲသို့ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် နှစ်သိမ့်ခြင်းကို သွင်းပေးခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် Joshua ၏ ခွန်အား အမြဲဖြစ်ခဲ့သည်။ ဣသရေလတို့ကို ကြောက်ရွံ့စေသော မြင်းများနှင့် ရထားများသည် ဖျက်ဆီးရန်အတွက်သာ အသုံးဝင်မည်ဖြစ်သည်။ မြင်းများ၏ နောက်ခြေထောက်ရှိ အရွတ်ကို ဖြတ်တောက်ခြင်းအားဖြင့် မြင်းများကို စစ်ရေးအရ အသုံးမပြုနိုင်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် စစ်တိုက်ရန် မြင်းများနှင့် ရထားများကို မလိုအပ်တော်မူသောကြောင့် (တရားဟောရာ ၁၇:၁၆; ၂ ရာဇဝင် ၈:၄; ဟေရှာယ ၃၁:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ဣသရေလတို့အား ထိုအရာများကို လုယက်ရယူစရာအဖြစ် မယူဆောင်စေခဲ့ပါ။

၁၁:၇–၁၅။ အောင်ပွဲ။ သိမ်းပိုက်မှုအတွင်း Joshua သည် အံ့အားသင့်စေသော တိုက်ခိုက်မှုများကို အသုံးပြုခဲ့သည် (Joshua ၁၀:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အံ့အားသင့်စေသော တိုက်ခိုက်မှုများအားဖြင့် ဣသရေလတို့သည် ရန်သူကို အသင့်မဖြစ်သေးချိန်တွင် ဖမ်းမိခဲ့ပြီး၊ ရထားများ အသုံးမပြုနိုင်သည့် မြောက်ဘက်တောင်တန်းများဘက်သို့ ရန်သူကို မောင်းထုတ်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ရန်သူကို ဣသရေလစစ်တပ်လက်သို့ အပ်နှံမည်ဟူသော ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေတော်မူခဲ့သဖြင့် ဣသရေလတို့၏ တာဝန်မှာ ထိတ်လန့်နေသော ရန်သူစစ်တပ်ကို လိုက်လံ၍ သတ်ဖြတ်ရန်သာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သိမ်းပိုက်ခြင်းမှတ်တမ်းများတွင် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် လူသားတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုတို့ အမြဲပေါင်းစပ်နေသည် (၈:၁–၉ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ)။ Joshua ၏ခေတ်တွင် အမှန်တကယ် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သကဲ့သို့ဖြစ်စေ၊ ခရစ်ယာန်တို့၏ အသက်တာတွင် ဝိညာဉ်ရေးအရ ဖြစ်စေ၊ ရန်သူအပေါ် အောင်ပွဲသည် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် လူသားတို့၏ လုပ်ဆောင်မှုတို့ ပေါင်းစပ်ခြင်းမှ ရရှိလာသည်။ အောင်ပွဲသည် ဘုရားသခင်ထံမှ အမြဲရရှိသော ဆုကျေးဇူးဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းနှင့် လက်တွေ့လုပ်ဆောင်ခြင်းအားဖြင့် ယုံကြည်သူတို့က ထိုအောင်ပွဲကို တောင်းခံရမည်။

Joshua သည် kherem မူဝါဒ (“ကျိန်ထား၍ ဖျက်ဆီးခြင်း”; ၆:၁၇–၂၇ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ) နှင့်အညီ မဟာမိတ်စစ်တပ်၏ မြို့များတွင် နေထိုင်သူအားလုံးကို လုံးဝသုတ်သင်ဖျက်ဆီးခဲ့သည်။ Hazor ကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ထိုဒေသတွင် အရေးပါသော အောင်ပွဲတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ထိုပြည်တွင် အထင်ကြီးစရာအကောင်းဆုံးမြို့ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ မြင့်မားသော အခြားမြို့များနှင့် မတူဘဲ မြောက်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးအတွင်း Hazor တစ်မြို့တည်းကိုသာ မီးရှို့ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ထိုမြို့နှင့် ဆက်နွှယ်နေသော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကြောင့် ဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ Hazor ကို လုံးဝမီးရှို့ခဲ့သောကြောင့် ဣသရေလတို့သည် ထိုမြို့မှ လုယက်ရယူစရာများကို မယူခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အဓိကမြို့ပြနိုင်ငံအဖြစ် ၎င်းသည် ခါနာန်လူတို့၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ ဇိမ်ခံမှုနှင့် အယူမှားကိုးကွယ်မှုတို့၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤအပိုင်းသည် Moses မှတစ်ဆင့် ပေးခဲ့သော အမိန့်နှင့်အညီ Joshua သည် kherem မူဝါဒကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာခဲ့ကြောင်း အလေးပေးခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ kherem သည် သိမ်းပိုက်စစ်ပွဲ၏ အဓိက စစ်ရေးမူဝါဒဖြစ်သောကြောင့် Joshua က ဤစည်းမျဉ်းကို နာခံခြင်းသည် အထူးမှတ်သားဖွယ် ဖြစ်သည်။ အခန်း ၁၁ တွင် kherem နှင့် ဆက်နွှယ်သော စကားလုံးများကို လေးကြိမ်တွေ့ရသဖြင့် “ကျိန်ထား၍ ဖျက်ဆီးခြင်း” သည် အဓိကအရေးပါသော အကြောင်းအရာဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ခါနာန်လူတို့ကို လုံးဝသုတ်သင်ဖျက်ဆီးခြင်းအကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ရည်ညွှန်းထားခြင်းသည် ဤအချက်ကို အလေးပေးသည် (အခန်းငယ် ၁၆၊ ၂၀–၂၁)။ Moses ၏ အမိန့်ကို Joshua က နာခံခဲ့ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် Joshua သည် Moses စတင်ခဲ့သော အလုပ်ကို ဆက်လက်ပြီးစီးစေခဲ့ကြောင်း စာသားက အရိပ်အမြွက်ပြုသည်။

၁၁:၁၆–၁၂:၂၄

သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်မှုမှတ်တမ်း

Joshua ၁၁:၁၆–၁၂:၂၄ သည် ဣသရေလတို့ အောင်နိုင်ခဲ့သော နေရာများ၏ စာရင်းဖြစ်သည်။ ၁၁:၁၆–၂၃ တွင် စာရေးသူက Joshua ၏ သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်မှုများကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်။ အခန်း ၁၂ တွင် Moses က ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်၌ သိမ်းပိုက်ခဲ့သော နေရာများ (အခန်းငယ် ၁–၆) နှင့် Joshua က ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်၌ သိမ်းပိုက်ခဲ့သော နေရာများ (အခန်းငယ် ၇–၂၄) ကို အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ ဤစာရင်းသည် အခန်း ၁၃ မှ စတင်မည့် ပြည်တော်ခွဲဝေပေးခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ပေးသည်။

၁၁:၁၆–၂၃။ အထူးအချက်များဖြင့် Joshua ၏ သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်မှု အကျဉ်းချုပ်။ အခန်းငယ် ၁၆ နှင့် ၂၃ တွင် အသုံးပြုထားသော ဟေဗြဲစကားလုံး kol (“အားလုံး၊ တစ်ပြည်လုံး၊ အလုံးစုံ”) သည် ခါနာန်ပြည်တစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခန်းငယ် ၁၆–၁၇ တွင် သတ်မှတ်ဖော်ပြထားသော ပြည်နယ်အပိုင်းများကိုသာ ရည်ညွှန်းသည် (၁၂:၇–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်မှု၏ အကျယ်အဝန်းနှင့် ပတ်သက်၍ ပိုမိုသိရှိရန် Joshua: Introduction ရှိ Backgrounds အပိုင်းကို ကြည့်ပါ။ သိမ်းပိုက်ခဲ့သော ပြည်၏ အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြချက် (၁၁:၁၆–၁၈၊ ၂၃) သည် တောင်ပိုင်းစစ်ဆင်ရေးအတွင်း သိမ်းပိုက်ခဲ့သော နယ်မြေများ (၁၅:၄၃–၄၅) အပါအဝင် Joshua က သိမ်းပိုက်ခဲ့သော ပြည်နယ်အပိုင်းအားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပုံရသည်။ ဣသရေလတို့သည် ဤမင်းကြီးများနှင့် မည်မျှကြာအောင် စစ်တိုက်ခဲ့ကြသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိရသော်လည်း Joshua လက်ထက်ရှိ သိမ်းပိုက်အောင်နိုင်မှု တစ်ခုလုံးသည် ခုနစ်နှစ်ခန့် ကြာမြင့်ခဲ့နိုင်သည် (Joshua: Introduction ရှိ Date အပိုင်းကို ကြည့်ပါ)။ ခါနာန်လူတို့နှင့် တိုက်ပွဲများအတွင်း ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်သတ်မှတ်ပေးထားသော စစ်ပွဲစည်းမျဉ်းများကို သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာခဲ့ကြပြီး၊ တစ်ခုတည်းသော အမှားမှာ Gibeon နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၁၀:၁၉; တရားဟောရာ ၂၀:၁၆–၁၈)။

ဣသရေလတို့သည် ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့ကြသော်လည်း တိုက်ခိုက်မှုကို စတင်ရန် နှေးကွေးခဲ့ပုံရသည်။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် ရန်သူတို့၏ ခေါင်းမာပြီးသားနှလုံးသားများကို ပိုမိုခိုင်မာစေခြင်းအားဖြင့် တိုက်ခိုက်ရန် ရန်သူကို ဣသရေလတို့ထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ရန်သူများသည် လျင်မြန်စွာ ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည် (Joshua ၁၁:၂၀)။ ထာဝရဘုရားသည် ရန်သူကို မိမိ၏ လူတို့အပေါ်သို့ လှုံ့ဆော်ပေးသောအခါ သို့မဟုတ် ရန်သူလာရောက်တိုက်ခိုက်ရန် ခွင့်ပြုသောအခါ ရန်သူကို ဖျက်ဆီးရန် ကိုယ်တော် ရည်ရွယ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်မှာ သေချာသည်။

တောလည်ရာ ၁၃–၁၄ တွင် သူလျှိုဆယ့်နှစ်ယောက်အနက် ဆယ်ယောက်သည် ‘anakim (“ဧရာမလူများ”) ကြောင့် ဣသရေလတို့အား ခါနာန်ပြည်သို့ ဝင်ရောက်ရန် စိတ်ဓာတ်ကျစေခဲ့ကြသည်။ ကျန်သူလျှိုနှစ်ယောက်ဖြစ်သော Caleb နှင့် Joshua တို့က ဣသရေလတို့အား ခါနာန်ပြည်သို့ ချီတက်ပြီး ဤဧရာမလူများကို ဖယ်ရှားပေးမည်ဟူသော ထာဝရဘုရား၏ ကတိတော်ကို ယုံကြည်ရန် အားပေးခဲ့ကြသည်။ Joshua ၁၁:၂၁–၂၂ နှင့် ၁၅:၁၃–၁၄ တို့သည် ထာဝရဘုရား၏ ကတိတော်နှင့်အညီ Joshua နှင့် Caleb တို့က ‘anakim များအပေါ် အောင်ပွဲရခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ Joshua သည် Gaza၊ Gath နှင့် Ashdod တို့တွင် ရှိနေသူများမှလွဲ၍ ‘anakim အားလုံးကို အောင်နိုင်ခဲ့သည် (၁၁:၂၂)။ ထိုမြို့များသည် ဖိလိတ္တိမြို့များဖြစ်ပြီး ၁၃:၂ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဖိလိတ္တိလူတို့သည် Joshua လက်ထက်တွင် အောင်နိုင်ခြင်း မခံခဲ့ရပါ။ ထိုမြို့များတွင် ကျန်ရှိနေသော ‘anakim များသည် နောင်တွင် David သတ်ဖြတ်မည့် Gath မြို့သား Goliath ၏ ဘိုးဘေးများ ဖြစ်ကြသည် (၁ ရာဇဝင် ၁၇:၄–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူမျိုးသည် မခွဲခြားရသေးသောအချိန်တွင် ဣသရေလနှင့် ယုဒဟူသော အမည်များကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းသည် နောက်ပိုင်းစာရေးသူ၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခြင်းမဟုတ်ဘဲ နေရာအမည်များကို စာရေးသူများက ခေတ်နှင့်အညီ ပြင်ဆင်အသုံးပြုထားခြင်း၏ ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်သည် (Joshua ၁၁:၁၆၊ ၂၁)။

Joshua ၁၁:၂၃ သည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ အဓိက ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အချက်များကို အလေးပေးခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ Joshua သည် “ပြည်” ကို သိမ်းယူပြီး ဣသရေလအမျိုးအနွယ်များအား “အမွေ” အဖြစ် ပေးခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ၁:၁၃ တွင် ဣသရေလတို့အား အနားပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ပြီး ၁၁:၂၃ တွင် ပြည်သည် စစ်ပွဲမှ အနားရခဲ့ကြောင်း သက်သေပြသည်။ shaqat ဖြင့် ဖော်ပြသော အနားရခြင်းသည် စစ်ပွဲမှ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၁၁:၂၃; ၁၄:၁၅)။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် အခြေချနေထိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အေးချမ်းစွာ နားနေခြင်းကို ဖော်ပြသော nuakh အတွက် လမ်းဖွင့်ပေးသည် (၂၃:၁; ၁:၁၂–၁၈ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ၁၁:၂၃ တွင် ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် အနည်းဆုံး အဓိကအပိုင်းအရ ပြီးစီးသွားပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။