အခန်းကြီး - (၁ - ၂)

 

၁:၁–၁၂:၂၄

အကောင်အထည်ဖော်လာသော မျှော်လင့်ချက် — သန့်ရှင်းသောပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်း

ကတိထားရာပြည်ကို အမွေခံရခြင်းသည် ဘုရားသခင်က အာဗြံနှင့် ပြုတော်မူသော ပဋိညာဉ်၏ အဓိကအစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၁–၇; ၁၅:၇–၂၁)။ ဤပဋိညာဉ်ကတိတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးလူမျိုးကို အဲဂုတ္တုပြည်၏ ကျွန်ဘဝမှ ကယ်တင်ပြီး မိမိ၏အစေခံများဖြစ်သော မောရှေနှင့် ယောရှုတို့အားဖြင့် ကတိထားရာပြည်သို့ ဦးဆောင်တော်မူခဲ့သည်။ ယောရှု ၁:၁–၁၂:၂၄ သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ သန့်ရှင်းသောပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြသည်။

၁:၁–၁၈

ယောရှုသည် မောရှေ၏နေရာကို ဆက်ခံခြင်း

ယောရှု ၁:၁–၁၈ သည် ယောရှုအား တာဝန်ပေးအပ်ခြင်းနှင့် အစည်းအဝေး၏ ခေါင်းဆောင်များအား သူ၏ကနဦးညွှန်ကြားချက်များအကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ မောရှေ အသက်ရှင်စဉ်တွင် ယောရှုသည် သူ၏အမှုထမ်းအဖြစ် ဆောင်ရွက်ခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၁၃; ၃၃:၁၁; တောလည်ရာ ၁၁:၂၈)။ ဤအတွေ့အကြုံသည် မောရှေ၏နေရာကို ဆက်ခံရန် သူ့ကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။

၁:၁–၉။ ယောရှုအား တာဝန်ပေးအပ်ခြင်း။ “မောရှေသေဆုံးပြီးနောက်” ဟူသောစကားသည် ယောရှုကျမ်းကို မောရှေ၏ကျမ်းငါးကျမ်း၊ အထူးသဖြင့် တရားဟောရာကျမ်းနှင့် ဆက်စပ်ပေးသည်။ အခန်းငယ် ၁–၂ သည် တရားဟောရာ ၃၄ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော မောရှေ၏သေဆုံးခြင်းကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။ ထို့ကြောင့် ယောရှုကျမ်းသည် မောရှေ ရပ်တန့်ခဲ့သည့်နေရာမှ ဆက်လက်ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ မောရှေမသေဆုံးမီ ထာဝရဘုရားသည် ယောရှုကို ရွေးချယ်ပြီး မောရှေ၏နေရာကို ဆက်ခံသူအဖြစ် တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား၏ အမိန့်တော်အတိုင်း မောရှေသည် ယောရှုပေါ်သို့ မိမိ၏လက်ကို တင်၍ တာဝန်ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ခေါင်းဆောင်မှုအာဏာကို လွှဲပြောင်းပေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း တစ်နိုင်ငံလုံးအား အချက်ပြခြင်းဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၂၇:၁၈–၂၃; တရားဟောရာ ၃:၂၈; ၃၁:၁–၂၃; ၃၄:၇–၉)။ သူသည် အတွေ့အကြုံနှင့် ခွန်အားရှိသူသာမက “ပညာ၏ဝိညာဉ်” နှင့် ပြည့်ဝသောသူလည်း ဖြစ်သည်။ ထိုအရည်အသွေးများသည် ဘုရားသခင်၏လူတို့ကို ဦးဆောင်မည့် ခေါင်းဆောင်များတွင် ထင်ရှားရမည့် အရည်အသွေးများဖြစ်သည်။

ယောရှု ၁:၂–၉ သည် ယောရှုအား ဘုရားသခင်က တာဝန်ပေးအပ်သည့် အမိန့်တော်တစ်ရပ်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအမိန့်၏ အဓိကအချက်မှာ ကတိတော်များအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို တည်ဆောက်ရန်၊ ရဲရင့်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းရှိရန် တိုက်တွန်းရန်နှင့် အောင်ပွဲရမည်ဟု အာမခံရန်ဖြစ်သည်။ ကျမ်း၏အစတွင် ဘိုးဘေးများအား ဘုရားသခင်ပြုထားသော ကတိတော်များ ပြည့်စုံတော့မည်ကို သိရှိရခြင်း၏ စိတ်လှုပ်ရှားမှု ပါဝင်သည်။ လူတို့သည် ပရောဖက်ပြုချက်၏ ပြည့်စုံခြင်းကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုပြည့်စုံခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းလည်း ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည်။ ကတိထားရာပြည်သည် သူတို့ပိုင်ဖြစ်လာတော့မည်။ ယော်ဒန်မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ ပြည်သည် အစ္စရေးအတွက် ခွဲဝေပေးထားသောပြည်ဖြစ်သော်လည်း အစ္စရေး၏ သြဇာလွှမ်းမိုးမှုသည် ယော်ဒန်မြစ်ကို ကျော်လွန်၍ အလွန်ဝေးကွာသွားမည်ဖြစ်သည် (၁:၄; ၂၂:၁၉; တရားဟောရာ ၁၁:၂၄; ၁၂:၁၀; ၃၂:၄၈–၅၂; ၃၄:၄)။ ဘုရားသခင်သည် ယောရှုအား အရေးကြီးသော ကတိတော်နှစ်ရပ်ကို ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ပထမက အောင်ပွဲရမည်ဟူသော ကတိတော်ဖြစ်သည် (ယောရှု ၁:၃၊ ၅)။ စစ်ပွဲ၏ရလဒ်သည် သေချာပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် ယောရှုနှင့် ထိုနောက် သူ၏လူမျိုးတို့သည် အနိုင်ယူ၍မရသောသူများ ဖြစ်လာမည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် ယောရှုနှင့်အတူ ရှိမည်ဟု ကတိပြုတော်မူခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅)။ သူ၏ အနိုင်ယူ၍မရနိုင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အတူရှိခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယောရှုနှင့်အတူ ရှိမည်၊ သူ့ကို မစွန့်ပစ်၊ မစွန့်ခွာတော်မူမည် (အခန်းငယ် ၅)။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များသည် လူသားတို့၏ ပါဝင်ဆောင်ရွက်မှုကို လိုအပ်သည်။ ယောရှုထံမှ အရာနှစ်ရပ် လိုအပ်သည်။ ၎င်းတို့မှာ ခွန်အားနှင့် ရဲရင့်ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၆–၇၊ ၉)။ ဤအရည်အသွေးနှစ်ရပ်သည် ယောရှုအား အရည်အချင်းပြည့်မီသော စစ်ဘက်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦး ဖြစ်စေရန် အရေးကြီးသော်လည်း (အခန်းငယ် ၆) ဘုရားသခင်၏ တရားတော်အပေါ် သစ္စာရှိနေစေရန်လည်း မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည် (အခန်းငယ် ၇)။ ဝိညာဉ်ရေးရာပဋိပက္ခအတွင်း ရဲရင့်၍ ခွန်အားရှိသောသူတို့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိကြသည်။ ထိုသို့သောသူများသည် ရန်သူနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်အားလျော့ခြင်း မရှိကြ (အခန်းငယ် ၉)။ ယောရှုသည် ပဋိညာဉ်မှ မည်သည့်သွေဖည်မှုမျှ မဖြစ်စေရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကို ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အပေါ် အာရုံစိုက်ထားနိုင်ရန် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို အစဉ်မပြတ် လေ့လာရန် မျှော်လင့်ခံရသည် (အခန်းငယ် ၇–၈)။ တရားတော်ကို ဆင်ခြင်အောက်မေ့ရန် ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်သည် ရဲရင့်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းအတွက် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ပေးသည် (အခန်းငယ် ၈)။ ဆင်ခြင်အောက်မေ့ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအားဖြင့် ခေါင်းဆောင်များသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိနိုင်သော အရင်းအမြစ်များကို အသုံးချကြသည်။ အချုပ်အားဖြင့် အခန်းငယ် ၁–၉ သည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းတို့သည် ခေါင်းဆောင်မှုအတွက် ခွဲခြား၍မရသော အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်ကြောင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်မှုတွင် အောင်မြင်ခြင်းသည် မိမိ၏လူတို့အကြား ဘုရားသခင်၏အတူရှိခြင်းနှင့် ခေါင်းဆောင်၏ ဘုရားသခင်နှင့်လည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့်လည်းကောင်း ဆက်ဆံရေးအပေါ် မူတည်ကြောင်း သင်ကြားပေးသည်။

၁:၁၀–၁၁။ ပြင်ဆင်ခြင်း။ ယောရှုအား ဘုရားသခင်၏ တာဝန်ပေးအပ်မှုသည် သူ့ကို အမှန်ပင် အားပေးပြီး ခွန်အားပေးခဲ့မည် (အခန်းငယ် ၂–၉)။ ထိုတာဝန်ပေးအပ်မှုနောက်တွင် အရာရှိများသည် ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးရန် ပြင်ဆင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ယောရှု၏ညွှန်ကြားချက်များကို လူတို့ထံ ပြန်လည်ပေးပို့ခဲ့ကြသည်။ လူတို့ထံ သူပြောကြားခြင်းသည် ရှင်းလင်းသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ တိကျသေချာသော လုပ်ဆောင်မှုအစီအစဉ်ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့အပြင် သင့်လျော်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ မြန်ဆန်၍ ထိရောက်သော အမိန့်ပေးမှုစနစ်ကို လိုက်နာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမိန့်အပေါ် လူတို့၏တုံ့ပြန်မှုက ယောရှုသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို ယုံကြည်စိတ်ချသူဖြစ်သကဲ့သို့ လူတို့ကို စုစည်းတိုက်တွန်းရာတွင်လည်း ယုံကြည်စိတ်ချစေနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

ယေရိခေါမြို့သို့ သူလျှိုများစေလွှတ်ခြင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားမည်ဆိုလျှင် အခန်းငယ် ၁၁ ရှိ “သုံးရက်” သည် အမှန်တကယ် သုံးရက်ကို ဆိုလိုခြင်းထက် “ရက်အနည်းငယ်” ကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (၂:၁၆၊ ၂၂; ၃:၂; ၉:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် အခန်းငယ် ၁၁ ရှိ ညွှန်ကြားချက်ကို သူလျှိုများ ပြန်ရောက်လာပြီးနောက် ပေးခဲ့သည်ဆိုလျှင် (၂:၁၊ ၂၃) သုံးရက်ကို အမှန်တကယ် သုံးရက်ဟု နားလည်ရမည်။ လူတို့သည် ဘုရားသခင်ပေးတော်မူနေသော ပြည်ကို သွားရောက်ပိုင်ဆိုင်ရမည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ပြည်သည် လက်ဆောင်ဖြစ်သော်လည်း တာဝန်လည်း ဖြစ်သည်။ ထိုပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်များသည် လူသားတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို လိုအပ်သည်။

၁:၁၂–၁၈။ ကတိကဝတ်ကို ပြန်လည်နိုးကြားစေခြင်း။ သန့်ရှင်းသောပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ ပြည်တွင် မိမိတို့အမွေကို ရရှိပြီးသားဖြစ်သော ရုဗင်အမျိုး၊ ဂဒ်အမျိုးနှင့် မနာရှေအမျိုး၏ တစ်ဝက်အပါအဝင် အစ္စရေးတစ်မျိုးလုံးက ဆောင်ရွက်ရမည့်တာဝန်ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၃၂:၂၀–၂၂)။ ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးတစ်မျိုးလုံးအား ငြိမ်သက်ခြင်းပေးတော်မူသည်အထိ အခြားသူများနှင့်အတူ စစ်ပွဲတွင် ပါဝင်ရန် ယောရှုက ထိုမျိုးနွယ်စုများကို တိုက်တွန်းခဲ့သည် (ယောရှု ၁:၁၂–၁၅; တရားဟောရာ ၃:၁၈–၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုသည် ထာဝရဘုရားနှင့် မိမိရွေးချယ်ထားသော ခေါင်းဆောင်အပေါ် လုံးဝနာခံကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် အခြားမျိုးနွယ်စုများအား စစ်ပွဲများတွင် ကူညီရန် ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးမည်ဟု ကတိပြုရုံသာမက ယောရှုကို မောရှေ၏ရွေးချယ်ခံရသော ဆက်ခံသူအဖြစ်လည်း အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ ယောရှုကို ပုန်ကန်သူမည်သူ့ကိုမဆို အပြစ်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၆–၁၈)။ ခေါင်းဆောင်များနှင့် နောက်လိုက်များသည် ထာဝရဘုရား၌ စည်းလုံး၍ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်ကြမှသာ သူတို့အား အပ်နှင်းထားသော ဘုရားသခင်၏တာဝန်ကို ပြီးမြောက်စေနိုင်ကြသည်။

ငြိမ်သက်ခြင်း

ငြိမ်သက်ခြင်းဟူသော အယူအဆသည် ယောရှုကျမ်းတွင် အရေးကြီးသည် (၁:၁၃–၁၅; ၂၁:၄၄; ၂၂:၄; ၂၃:၁)။ ဟေဗြဲ ၄:၁–၁၁ တွင် ၎င်း၏ ဝိညာဉ်ရေးရာပုံစံကို တွေ့ရသည်။ အစ္စရေးအတွက် ရည်ရွယ်ထားသော ငြိမ်သက်ခြင်းသည် နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေးဆိုင်ရာ နှစ်မျိုးစလုံးဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၃:၂၀; ၂၈:၁၂–၁၃)။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသည် သူတို့၏ဝိညာဉ်ရေးရာတာဝန်ကို ပြည့်စုံစေရန် အခြေခံအုတ်မြစ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကမ္ဘာလောကအတွက် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာများကို ဖြန့်ဝေပေးသော ကြားခံဖြစ်လာစေမည်။

၂:၁–၂၄

မြစ်တစ်ဖက်က မျှော်လင့်ချက်

သူလျှိုများ စေလွှတ်ခြင်းသည် စစ်ဆင်ရေး၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ စစ်တပ်၏ စိတ်ဓာတ်နှင့် ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် စစ်ပွဲအတွက် ပြင်ဆင်မှုများသည် သူတို့၏အစီရင်ခံချက်များအပေါ် အကြီးအကျယ် မူတည်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၁၃:၃၁–၁၄:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရိခေါသို့ စေလွှတ်သော သူလျှိုနှစ်ဦး၏ အစီရင်ခံချက်သည် အစ္စရေးလူတို့၏နှလုံးသားထဲတွင် မျှော်လင့်ချက်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

၂:၁–၇။ ယေရိခေါကို စူးစမ်းလေ့လာခြင်း။ အစ္စရေးတို့သည် ယော်ဒန်မြစ်၏ အရှေ့ဘက်တွင် တပ်ချခဲ့ကြပြီး ယေရိခေါမြို့သည် အနောက်ဘက်တွင် တည်ရှိသည်။ ထိုမြို့သည် တောင်ပိုင်း လီဗန့်ဒေသ၏ အလယ်ပိုင်းတောင်တန်းများသို့ ဦးတည်သွားသော လမ်းကြောင်းများကို ကာကွယ်ထားသည့် အလွန်ခိုင်မာသော ခံတပ်မြို့ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သန့်ရှင်းသောပြည်တွင် အစ္စရေးတို့၏ ပထမဆုံးတိုက်ခိုက်မှု ပြုလုပ်မည့်နေရာအဖြစ် အထူးအရေးကြီးသည်။ ယောရှုက သူလျှိုများ စေလွှတ်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် ပြုလုပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ကောင်းမွန်သော စစ်ရေးဗျူဟာတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်ဆောင်ရွက်ပေးမည်ဟူသော ကတိတော်သည် လူသားတို့၏တာဝန်ကို ပယ်ဖျက်ခြင်းမရှိပါ။ ရန်သူ၏ ဗျူဟာနှင့် အခြေအနေများကို သိရှိခြင်းသည် အစ္စရေးတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ခွန်အားပေးမည်ဖြစ်သည် (ယောရှု ၂:၂၄)။

ပြည့်တန်ဆာတစ်ဦး၏ အိမ်တွင် အဘယ်ကြောင့် ခိုလှုံရန် ရှာဖွေခဲ့ကြသနည်း။ သူလျှိုများသည် ရာခပ်၏ အလုပ်အကိုင်ဆိုင်ရာ ဝန်ဆောင်မှုကို အသုံးမပြုခဲ့ကြပါ (အခန်းငယ် ၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဇာတ်ကြောင်း၏ နောက်ပိုင်းဖြစ်ရပ်များက ထိုအမျိုးသမီး၏ နှလုံးသားထဲတွင် ထာဝရဘုရားသည် အစကတည်းက အလုပ်လုပ်နေတော်မူခဲ့ကြောင်းနှင့် မိမိ၏အစေခံများကိုလည်း ဘုရားသခင်၏အကြံအစည်အတိုင်း သူမ၏အိမ်သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြမည်ဖြစ်သည်။ ထို့အပြင် ရာခပ်၏အိမ်တွင် သူလျှိုများသည် ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် ပိုမိုခက်ခဲမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ အလွယ်တကူ ထွက်ပြေးနိုင်မည့်အခွင့်လည်း ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအိမ်သည် မြို့၏ အပြင်ဘက်မြို့ရိုးအဆောက်အအုံ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ထို့အပြင် သူမထံတွင် သူလျှိုများလိုအပ်သော သတင်းအချက်အလက်များလည်း ရှိသည် (အခန်းငယ် ၉–၁၁)။ ယေရိခေါမင်းသည် ရာခပ်ထံမှ ထောက်လှမ်းရေးလုပ်ငန်းတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း သူမသည် သူလျှိုများကို ကယ်တင်ရန်အတွက် မင်းကြီးကို လိမ်လည်ခဲ့သည်။ သူမသည် ဘုရားသခင်ရွေးချယ်ထားသော လူမျိုးဘက်တွင်သာ ရပ်တည်လိုခဲ့သည် (၆:၁၇)။ မင်းကြီး၏အစောင့်များကို အချည်းနှီးသော လိုက်လံရှာဖွေမှုသို့ ပို့လိုက်ခြင်းအားဖြင့် ရာခပ်သည် မိမိအပေါ်ရှိ သံသယကိုလည်းကောင်း၊ မိမိအိမ်ကို ရှာဖွေခံရနိုင်ခြေကိုလည်းကောင်း အောင်မြင်စွာ ဖယ်ရှားနိုင်ခဲ့သည်။ ရာခပ်သည် မိမိ၏တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ခြင်းသည် ဟေဗြဲလူမျိုးများနှင့် သူတို့၏ဘုရားသခင်ထံ၌သာ ရှိကြောင်း သိရှိခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ဤစာသားသည် လိမ်လည်ခြင်းကို ထောက်ခံခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်အကြောင်းကို စတင်သိရှိလာသူတစ်ဦး၏ ရည်ရွယ်ချက်ကောင်းသော လုပ်ရပ်များကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူမသည် သူလျှိုများကို အိမ်မိုးပေါ်တွင် ဝှက်ထားခဲ့သည်။ ထိုခေတ်က အိမ်များတွင် ပြားသောအမိုးများ ရှိကြပြီး စပါး သို့မဟုတ် အပင်ရိုးများကို အခြောက်ခံရန်၊ အစားအစာစားရန်နှင့် တစ်ခါတစ်ရံ အိပ်ရန်အတွက် အသုံးပြုကြသည်။ သူလျှိုများကို ဝှက်ထားရန် ရာခပ်၏ ရဲရင့်သောဆုံးဖြတ်ချက်သည် အစ္စရေး၏ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကြောင့်သာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ ထာဝရဘုရားကို အမှန်တကယ်ကြောက်ရွံ့သူတို့သည် လူသားများကို မကြောက်ရွံ့ကြပါ။

၂:၈–၂၁။ ထာဝရဘုရား၌ ခိုလှုံခြင်း။ ရာခပ်က အစ္စရေးတို့ ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကူးခဲ့ခြင်း (ထွက်မြောက်ရာ ၁၄) နှင့် ရှိဟုန်နှင့် ဩဂ်တို့ကို အနိုင်ယူခဲ့ခြင်း (တောလည်ရာ ၂၁:၂၁–၃၅) အကြောင်း ပြန်လည်ပြောပြခြင်းက ခါနနိလူတို့သည် အစ္စရေး၏သမိုင်းနှင့် သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ အကြံအစည်များကို အတော်အတန် သိရှိခဲ့ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ပင်လယ်နီ၌လည်းကောင်း၊ အာမောရိလူတို့၏ပြည်၌လည်းကောင်း အစ္စရေးအတွက် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သမျှက ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးအား ကတိထားရာပြည်ကို ပေးတော်မူပြီဖြစ်ကြောင်း ရာခပ်အား ယုံကြည်စေခဲ့သည် (ယောရှု ၂:၉)။ အစ္စရေးတို့ကြောင့် ယေရိခေါမြို့၌ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အလွန်ကြီးမားသည့် ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် ထိတ်လန့်မှုအကြောင်း သူမ၏အစီရင်ခံချက်သည် ထွက်မြောက်ရာ ၁၅:၁၅–၁၆ ကို ပြန်လည်သတိရစေသည်။ ယောရှု ၂ ၏ အထွတ်အထိပ်အချက်မှာ အခန်းငယ် ၁၁ တွင် ရာခပ်၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ဝန်ခံခြင်း ဖြစ်ကောင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူမသည် အစ္စရေးတို့၏ ဘုရားသခင်ကို—ပဋိညာဉ်အမည်ဖြစ်သော ထာဝရဘုရား၏အမည်ကို အသုံးပြု၍ ရည်ညွှန်းသည်—ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးနှစ်ရပ်စလုံး၏ ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ ထိုသို့ဝန်ခံပြီးနောက် သူမသည် သူမ၏ မိသားစုတစ်စုလုံးကို ကယ်တင်ပေးရန် သူလျှိုများထံမှ ကျိန်ဆိုကတိကို တောင်းခံခြင်းအားဖြင့် ထာဝရဘုရား၌ ခိုလှုံရန် ရှာဖွေခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရား၏အမည်ဖြင့် ပြုထားသော ကျိန်ဆိုကတိကို အပြစ်ဒဏ်မခံရဘဲ ချိုးဖောက်၍ မရပါ။ ရာခပ်မျှော်လင့်ထားသော အပြန်အလှန်ယုံကြည်မှု၏ ဆက်ဆံရေးကို “ချစ်ခင်ကြင်နာမှု”၊ “သစ္စာရှိမှု” ဟူသော စကားဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ မင်းကြီး၏ အရာရှိများထံမှ သူလျှိုများကို ကယ်တင်ပေးခြင်းအားဖြင့် သူမသည် မိမိ၏သစ္စာခံမှုကို ပြောင်းလဲခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ သူလျှိုများသည် သူမ၏တောင်းဆိုချက်ကို အခြေအနေများဖြင့် ခွင့်ပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုအခြေအနေများမှာ ဤကိစ္စကို လျှို့ဝှက်ထားရန်၊ ပြတင်းပေါက်တွင် နီမြန်းသောကြိုးကို ချည်ထားရန်နှင့် သူမ၏ မိသားစုတစ်စုလုံးကို မိမိအိမ်ထဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာရန် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေများသည် ရာခပ်၏ မိသားစုအား အစ္စရေး၏ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြရန် နည်းလမ်းတစ်ရပ် ပေးခဲ့သည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းကို နာခံခြင်းအားဖြင့် ဖော်ပြရသည်။ အစ္စရေးတို့သည်လည်း ဆယ်ကြိမ်မြောက် ကပ်ဘေးအတွင်း ထိုသင်ခန်းစာကို တွေ့ကြုံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပသခါသိုးသငယ်၏ သွေးကို အစ္စရေးအိမ်တိုင်း၏ တံခါးတိုင်ပေါ်တွင် သုတ်လိမ်းထားရသည်။ ရာခပ်သည် ကယ်တင်ခြင်းရရှိမည်ဟူသော မိမိ၏မျှော်လင့်ချက်၏ သင်္ကေတအဖြစ် နီမြန်းသောကြိုးကို ပြတင်းပေါက်တွင် ချက်ချင်းချည်ထားခဲ့ပုံရသည်။ “ကြိုး” ဟု အများအားဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုထားသော ဟေဗြဲစကားလုံးသည် “မျှော်လင့်ချက်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ နီမြန်းသောကြိုးနှင့် မိသားစုကို အိမ်ထဲတွင် စုဝေးစေခြင်းတို့ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းတွင် အဲဂုတ္တုပြည်ရှိ ပသခါပွဲ၏ အရိပ်အမြွက်များ ပါဝင်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၂၁–၂၃)။ အစ္စရေး၏ဘုရားသခင်ကို အသိအမှတ်ပြု၍ ဖြစ်ပေါ်လာတော့မည့် ပျက်စီးခြင်းမှ ကယ်တင်ပေးရန် တောင်းပန်ခြင်းအားဖြင့် ရာခပ်သည် ပဋိညာဉ်အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရှာဖွေခဲ့သည်။ ဤခါနနိအမျိုးသမီး ပြည့်တန်ဆာ၏ အတွေ့အကြုံသည် ခွင့်လွှတ်၍ သန့်ရှင်းစေသော ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည့် ထာဝရဘုရား၏ ကယ်တင်ခြင်းရည်ရွယ်ချက်ကို သက်သေခံသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းသည် ရာခပ်၏ ယုံကြည်ခြင်း (ဟေဗြဲ ၁၁:၃၁) နှင့် ကောင်းသောအကျင့်များ (ယာကုပ် ၂:၂၅) အတွက် သူမကို ဂုဏ်ပြုထားသည်။

၂:၂၂–၂၄။ မျှော်လင့်ချက်၏ အစီရင်ခံစာ။ ရာခပ်က သူလျှိုများအပေါ် ပြသခဲ့သော ချစ်ခင်ကြင်နာမှုသည် ထာဝရဘုရားအပေါ် သူမ၏ယုံကြည်ခြင်း၏ သက်သေဖြစ်သည်။ သူမ၏ သက်သေခံချက် (ယောရှု ၂:၉–၁၁) နှင့် လမ်းညွှန်မှု (အခန်းငယ် ၁၅–၁၆၊ ၂၂–၂၃) ကြောင့် သူလျှိုများသည် မျှော်လင့်ချက်၏ သတင်းစကားကို ယောရှုထံ ပြန်လည်ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည်။ သူလျှိုများသည် ရန်သူက မည်သို့လုပ်ဆောင်ရန် စီစဉ်နေသည်ကို သိရန် သွားခဲ့ကြသော်လည်း၊ ထိုအစား ဘုရားသခင်သည် တပ်စခန်းအတွင်းနှင့် ရန်သူတို့၏နှလုံးသားများအတွင်း၌ အဘယ်အရာကို ပြုလုပ်နေပြီဖြစ်သည်ကို သူတို့မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏နှလုံးသားများထဲတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ထည့်သွင်းထားပြီး၊ ဤအခြေအနေတွင် ရှုံးနိမ့်ခြင်းမတိုင်မီ ကြောက်ရွံ့ခြင်းက အရင်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပြည်ကို အစ္စရေးတို့လက်ထဲသို့ ပေးအပ်ပြီးသားဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၄)။ မောရှေက သန့်ရှင်းသောပြည်သို့ စေလွှတ်ခဲ့သော သူလျှိုအများစုနှင့် မတူဘဲ (တောလည်ရာ ၁၃:၃၁–၁၄:၅) ယေရိခေါသို့ စေလွှတ်သော သူလျှိုများသည် ယောရှုထံသို့ အားပေးစရာစကားများကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည် (ယောရှု ၂:၂၄)။ အစ္စရေးတို့သည် ယခုအခါ ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။