အခန်းကြီး - (၂၃ - ၂၄)

 

၂၃:၁–၁၆

နှုတ်ဆက်တိုက်တွန်းချက်

အခန်းကြီး ၂၃ တွင် အစ္စရေးတစ်နိုင်ငံလုံးကို ကိုယ်စားပြုသော အကြီးအကဲများ၊ အနွယ်ခေါင်းဆောင်များ၊ တရားသူကြီးများနှင့် စစ်ဘက်အရာရှိများအား ယောရှု၏ နှုတ်ဆက်မိန့်ခွန်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤအချိန်တွင် ယောရှုသည် အသက်ကြီးရင့်၍ သေဆုံးရန် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ပြီး၊ ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ပြီးဆုံးသည့် အချိန်ကာလမှ အတော်ကြာပြီးနောက် ဖြစ်သည်။ နာခံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများ (အခန်းငယ် ၁–၁၁) နှင့် နာခံမှုမရှိခြင်း၏ အကျိုးဆက်များ (အခန်းငယ် ၁၂–၁၆) ကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ယောရှု၏ တိုက်တွန်းချက်သည် ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နာခံခြင်းကို အလေးပေးထားသည်။

၂၃:၁–၁၁။ နာခံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးများ

အစ္စရေးအတွက် စစ်တိုက်ပေး၍ ခါနာန်ပြည်ကို အမွေအဖြစ် ပေးတော်မူသူမှာ ထာဝရဘုရားပင် ဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော ထိုပြည်သူတို့ကိုလည်း ကိုယ်တော်သည် ဆက်လက်နှင်ထုတ်တော်မူမည် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ယောရှုသည် လူတို့အား သတ္တိရှိကြရန်နှင့် မောရှေ၏ ပညတ္တိကျမ်းတွင် ရေးသားထားသမျှတို့ကို သတိထား၍ လိုက်နာရန်၊ ညာဘက်သို့ဖြစ်စေ ဘယ်ဘက်သို့ဖြစ်စေ လမ်းမလွဲရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆)။ ဤပညတ်တရားကို စောင့်ရှောက်ခြင်းသည် အစ္စရေးသည် ခါနာန်လူမျိုးတို့၏ ဘုရားများကို အားကိုး၍ ကျိန်ဆိုခြင်း၊ ထိုဘုရားများကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် အမှုဆောင်ခြင်း မပြုရန် ဆိုလိုသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ထာဝရဘုရားကို ပုန်ကန်ခြင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ ပဋိညာဉ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးသည် “ထာဝရဘုရားကို စွဲမြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန်” (အခန်းငယ် ၈) လိုအပ်ရခြင်းတွင် အကြောင်းရင်းနှစ်ရပ် ရှိသည်။ တစ်ဖက်တွင် ထာဝရဘုရားသည် ပဋိညာဉ်ကတိတော်များကို သစ္စာရှိစွာ ပြည့်စုံစေတော်မူသောကြောင့် အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရား၏ ပညတ်တရားကို စောင့်ရှောက်ရမည်။ ခါနာန်ပြည်ရှိ လူမျိုးများသည် အစ္စရေးထက် ပို၍ ကြီးမား၍ အင်အားကောင်းသော်လည်း တစ်နိုင်ငံမျှ အစ္စရေးရှေ့တွင် မရပ်တည်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏လူတို့အတွက် တိုက်ပွဲဝင်တော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နာခံခြင်းအားဖြင့် အစ္စရေးသည် ထပ်မံ၍ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကောင်းချီးများကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် ထာဝရဘုရားသည် ကျန်ရှိနေသော ခါနာန်လူမျိုးတို့ကို ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်စေတော်မူမည်။ ထို့ကြောင့် အစ္စရေးလူတစ်ဦးသည် သူတို့ထဲမှ လူတစ်ထောင်ကို လိုက်လံမောင်းထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ထိုနည်းအားဖြင့် ထိုသူတို့ကို ပြည်မှ နှင်ထုတ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအတွက် တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ချစ်၍ ကိုယ်တော်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ရှောက်ကြရမည်။

၂၃:၁၂–၁၆။ နာခံမှုမရှိခြင်း၏ အကျိုးဆက်များ

အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရားနောက်သို့ လိုက်ခြင်းမှ လွှဲသွား၍ ခါနာန်လူမျိုးတို့နှင့် ရောနှောနေထိုင်ခြင်း၊ သူတို့နှင့် အိမ်ထောင်ပြုခြင်းနှင့် သူတို့၏ ဘုရားများကို ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းတို့ကို ပြုလုပ်ပါက ထာဝရဘုရားသည် ထိုခါနာန်လူမျိုးများကို အမှန်ပင် ဆက်လက်နှင်ထုတ်တော်မမူဘဲ မိမိ၏လူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန် ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုတော်မူမည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၄:၁၂–၁၆; တရားဟောရာကျမ်း ၇:၁–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယောရှုမှတ်စာ ၂၃:၁၄–၁၆ တွင် ယောရှုသည် ထာဝရဘုရား၏ သစ္စာရှိခြင်း၏ နှစ်ဖက်ကို အလေးပေး၍ ထပ်မံဖော်ပြခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် ပဋိညာဉ်ကတိတော်များကို သစ္စာရှိစွာ ပြည့်စုံစေတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထိုကတိတော်များအနက် တစ်ခုမျှ ပျက်ကွက်မည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ပုန်ကန်မှုရှိလာပါက ပဋိညာဉ်၏ ကျိန်ခြင်းများကို သူတို့အပေါ် ကျရောက်စေခြင်းအားဖြင့်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သစ္စာရှိတော်မူမည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၆; တရားဟောရာကျမ်း ၂၇–၂၈ တွင် ကြည့်ပါ)။ ယောရှု၏ ဤစကားများထဲမှ အချို့ကို အခန်းကြီး ၂၄ တွင် ထပ်မံဖော်ပြထားမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုစကားများသည် ပရောဖက်ပြုချက်သဘော ဆောင်သည်။ ပဋိညာဉ်၏ ကောင်းချီးများနှင့် ကျိန်ခြင်းများကို ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်းသည် လူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းဆုံးရှုံးမှုကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်သည် (တရားသူကြီးမှတ်စာ ၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၂၄:၁–၂၈

ပဋိညာဉ် ပြန်လည်အသစ်ပြုခြင်း

အခန်းကြီး ၂၄ သည် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်အသစ်ပြုသည့် အခမ်းအနားဖြစ်သည်။ အခန်းကြီး ၂၃ တွင် နေရာကို မဖော်ပြထားသော်လည်း အခန်းကြီး ၂၄ ၏ ပဋိညာဉ်အခမ်းအနားသည် ရှေခင်မြို့၌ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ အာဗြဟံသည် ရှေခင်မြို့၌ ယဇ်ပလ္လင်တစ်ခု တည်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၂:၆–၇)။ ထိုနေရာ၌ပင် ယာကုပ်သည် မိမိအိမ်သူအိမ်သားတို့အား တစ်ပါးသောဘုရားများကို ဖယ်ရှားပစ်ရန် စိန်ခေါ်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃၅:၁–၅)။ ယောရှုသည် ယောရှုမှတ်စာ ၈ ၏ ပဋိညာဉ်ပြန်လည်အသစ်ပြုခြင်းကိုလည်း ရှေခင်မြို့အနီး၌ ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်နှင့် အစ္စရေးအကြား ပဋိညာဉ်သည် ယောရှုမှတ်စာတစ်အုပ်လုံး၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ အခန်းကြီး ၂၄ သည် ဘုရားသခင်၏ အစ္စရေးနှင့် ဆက်ဆံတော်မူခြင်း၌ ပဋိညာဉ်၏ အဓိကအရေးပါမှုကို အလေးပေးခြင်းဖြင့် စာအုပ်ကို နိဂုံးချုပ်ထားသည်။

၂၄:၁–၁၃။ အစ္စရေး၏ သမိုင်းကို ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်း

အစ္စရေးအနွယ်အားလုံး၊ အထူးသဖြင့် အကြီးအကဲများ၊ အနွယ်ခေါင်းဆောင်များ၊ တရားသူကြီးများနှင့် အရာရှိများသည် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်အသစ်ပြုသည့် အခမ်းအနားအတွက် စုဝေးခဲ့ကြသည်။ လူတို့သည် “ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌” မိမိတို့ကိုယ်ကို ဆက်ကပ်ခဲ့ကြသည်ဟူသော စကားသည် ထိုအဖြစ်အပျက်သည် တဲတော်ရှေ့၌ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ထိုအခမ်းအနားအတွက် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်သည် ရှိလောမြို့အစား ရှေခင်မြို့တွင် ရှိခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယောရှုမှတ်စာ ၁၈:၁; ၂၂:၁၂; ၂၄:၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အခန်းငယ် ၂–၁၃ တွင် ထာဝရဘုရားသည် ယောရှုမှတစ်ဆင့် အာဗြဟံကို ခေါ်တော်မူခြင်းမှစ၍ အစ္စရေး၏ သမိုင်းကို ပြန်လည်ဖော်ပြတော်မူသည်။ ဤအခန်းငယ်များတွင် ဘိုးဘေးများ၏ ဇာတ်ကြောင်းများ (အခန်းငယ် ၂–၄)၊ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းနှင့် တောကန္တာရခရီး (အခန်းငယ် ၅–၁၀)၊ ခါနာန်ပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် အခြေချနေထိုင်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၁–၁၃) တို့ကို အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ အာဗြဟံနှင့် ပဋိညာဉ်၊ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ကယ်နုတ်ခြင်း၊ ပင်လယ်နီကို ဖြတ်ကူးခြင်း၊ တောကန္တာရခရီး၊ ဗာလမ်နှင့် ပတ်သက်သော ဖြစ်ရပ်၊ ယော်ဒန်မြစ်ကို ဖြတ်ကူးခြင်း၊ ရန်သူများကို ကြောက်ရွံ့စေ၍ သိမ်းပိုက်ခြင်းနှင့် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုပြည်၌ အခြေချနေထိုင်ခြင်းတို့ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းသည် အစ္စရေးအပေါ် ထာဝရဘုရား၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ အစ္စရေးသည် ခါနာန်ပြည်သို့ မတော်တဆ ရောက်လာခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်တော်အရ ရောက်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ “ပျား” ကို ရည်ညွှန်းခြင်းအတွက် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၃:၂၈ နှင့် တရားဟောရာကျမ်း ၇:၂၀ ကို ကြည့်ပါ။ ထာဝရဘုရားသည် အစ္စရေးရှေ့မှ ခါနာန်လူမျိုးတို့ကို အောင်မြင်စွာ တိုက်ခိုက်ပေးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ပါက (ယောရှုမှတ်စာ ၃:၁၀; တရားဟောရာကျမ်း ၇:၁) ယောရှုမှတ်စာ ၂၄:၁၁ သည် ထိုကတိတော်ကို ကိုယ်တော် ပြည့်စုံစေတော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည် (၁၂:၇–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏ နှုတ်ကပတ်တော်အတိုင်း ပြုတော်မူသည်။

၂၄:၁၄–၁၅။ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် အမိန့်

ထာဝရဘုရား၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် သစ္စာရှိခြင်း (အခန်းငယ် ၂–၁၃) ကို အခြေခံ၍ ယောရှုသည် အစ္စရေးအား ထာဝရဘုရားကို ကြောက်ရွံ့၍ ရိုးသားဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် အမှန်တရားဖြင့် သစ္စာရှိစွာ ဝတ်ပြုရန်၊ ထို့ပြင် သူတို့၏ ဘိုးဘေးများသည် မြစ်တစ်ဖက်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဥဖရတ်မြစ်တစ်ဖက်တွင်လည်းကောင်း၊ အဲဂုတ္တုပြည်တွင်လည်းကောင်း ဝတ်ပြုခဲ့သော တစ်ပါးသောဘုရားများကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၅)။ ဘုရားသခင်သည် ယခု သူတို့ကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသောကြောင့် (အခန်းငယ် ၁–၁၃) ဘိုးဘေးတို့၏ ဘုရားများထံ ပြန်လှည့်၍ မဝတ်ပြုရန် ယောရှုက မိန့်မှာခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးအချို့သည် အဲဂုတ္တုပြည်တွင် နေထိုင်စဉ် အခြားဘုရားများကို ဝတ်ပြုခဲ့ကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၂; ယေဇကျေလ ၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ရိုးသားမှုနှင့် အမှန်တရားဖြင့် ထာဝရဘုရားကို သစ္စာရှိစွာ ဝတ်ပြုရန် ယောရှု၏ တိုက်တွန်းချက်သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုဆိုင်ရာ ဘိုးဘွားစဉ်ဆက် အလေ့အကျင့်များကို လုံးဝဖြတ်တောက်ရန် ဆိုလိုသည်။ ယောရှုမှတ်စာ ၂၄:၁၄ သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် အမိန့်ဖြင့် အဆုံးသတ်သော်လည်း အခန်းငယ် ၁၅ တွင် ယောရှုသည် အစ္စရေးအား မည်သူ့ကို ဝတ်ပြုမည်ကို ရွေးချယ်ရန် အခွင့်ပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုရွေးချယ်မှုများမှာ မိမိတို့၏ ဘိုးဘေးတို့၏ မက်ဆိုပိုတေးမီးယားဘုရားများ သို့မဟုတ် ခါနာန်ပြည်၏ ဘုရားများကို ဝတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုခြင်းသည် အကျိုးမရှိဟု သူတို့ထင်မြင်ပါက ထိုသို့ရွေးချယ်နိုင်သည် (မူရင်းစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ “ဆိုးသည်၊ မကောင်းသည်” ဖြစ်သည်)။ ထာဝရဘုရားသည် အတင်းအကျပ်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် မရိုးသားသော ဝတ်ပြုခြင်းကို မနှစ်သက်တော်မူပေ။ အစ္စရေးအတွက် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် သူတို့၏ ရွေးချယ်မှုအပေါ် မူတည်သည်။ သို့သော် အခန်းငယ် ၂–၁၄ နှင့် ၂၃:၁၂–၁၆ တို့တွင် ယောရှု၏ စကားများသည် အစ္စရေး၏ ရွေးချယ်မှုကို ထာဝရဘုရားဘက်သို့ ဂရုတစိုက် ဦးတည်စေထားကြောင်း သတိပြုပါ။ မက်ဆိုပိုတေးမီးယားရှိ ဘိုးဘွားတို့၏ ဘုရားများနှင့် ဆက်နွယ်မှုကို ဖြတ်တောက်ရန် အစ္စရေးသည် တောင်းဆိုခံရပါက ခါနာန်ဘုရားများကို ပို၍ပင် ငြင်းပယ်ရမည်ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၁၅ သည် ယောရှု၏ ကိုယ်ပိုင်ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ သူနှင့် သူ၏အိမ်သားတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသည်။ ဤသစ္စာခံမှုကို ကြေညာခြင်းအားဖြင့် သူသည် အခြားသူများကိုလည်း မိမိတို့၏မိသားစုများ ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိနေစေရန် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုမည်ဆိုပါက ခွဲဝေမရသော သစ္စာရှိမှုနှင့် စိတ်နှလုံးတစ်လုံးတည်းဖြင့် ဝတ်ပြုရမည်။

၂၄:၁၆–၁၈။ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် ကတိပြုခြင်း

အခန်းငယ် ၁၄–၁၅ သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် ယောရှု၏ အမိန့်ဖြစ်ပါက အခန်းငယ် ၁၆–၁၈ သည် လူတို့၏ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် ကတိပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို ထောက်ထား၍ သူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို မစွန့်ပစ်ဘဲ အခြားဘုရားများကို မဝတ်ပြုကြဟု ကျိန်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အစ္စရေးအား ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် အမိန့်ပေးရခြင်း၏ အခြေခံဖြစ်သော အရာ (အခန်းငယ် ၂–၁၃) သည် သူတို့က ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် ကတိပြုခြင်း၏ အခြေခံလည်း ဖြစ်လာသည် (အခန်းငယ် ၁၇–၁၈)။ ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရမည်မှာ ကိုယ်တော်သည် မိမိ၏လူတို့ကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူခြင်းနှင့် သူတို့အပေါ် ကောင်းမြတ်တော်မူခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။

၂၄:၁၉–၂၄။ ကတိပြုခြင်းကို ထပ်မံအတည်ပြုခြင်း

ယောရှုနှင့် လူတို့အကြား အပြန်အလှန် ပြောဆိုမှုများသည် လူတို့၏ ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာခံမည်ဟူသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ပဋိညာဉ်အပေါ် ကတိကဝတ်ကို အတည်ပြုရန်နှင့် သေချာစေရန် ဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၁၉–၂၀ တွင် ယောရှုသည် အခန်းငယ် ၁၈ တွင် ပြောဆိုခဲ့သော သူတို့၏ သစ္စာခံမှု ကြေညာချက်၏ စစ်မှန်မှုကို စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် သန့်ရှင်းတော်မူ၍ မနာလိုသောဘုရား ဖြစ်တော်မူသဖြင့် သူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို စွန့်၍ တစ်ပါးသောဘုရားများနောက်သို့ လိုက်ပါက သူတို့၏ အပြစ်များနှင့် လွန်ကျူးမှုများကို ခွင့်လွှတ်တော်မူမည် မဟုတ်ကြောင်း ယောရှုက အခိုင်အမာ ဆိုခဲ့သည်။ ယောရှု၏ ဤစကားသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၄:၆–၇ နှင့် ဆန့်ကျင်ခြင်းမရှိပေ။ ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို အပြစ်ဒဏ်မပေးဘဲ ထာဝရဘုရား ခွင့်ပြုတော်မမူကြောင်း အလေးအနက် နားလည်စေရန်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစ္စရေးသည် ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိပါက ထာဝရဘုရားထံမှ ပေါများသော ကောင်းချီးများကို မျှော်လင့်ရမည်ဖြစ်သကဲ့သို့ သစ္စာမရှိပါက ပဋိညာဉ်၏ ကျိန်ခြင်းများကိုလည်း မျှော်လင့်ရမည်ဟု သတိပေးခံခဲ့ရသည်။ ဤအရာသည် သူတို့အား သစ္စာရှိရန် လှုံ့ဆော်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရားနှင့် ပဋိညာဉ်ဝင်ပြီးသည်နှင့် ကိုယ်တော်ဘက်၌ ဖြစ်ရမည် သို့မဟုတ် ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သူ ဖြစ်ရမည်။ အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရားနောက်သို့ လိုက်ရန် မိမိတို့၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုခဲ့ကြသည် (ယောရှုမှတ်စာ ၂၄:၂၂)။ ထာဝရဘုရားသည် ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ရရှိသင့်သော သစ္စာခံမှုကို အခြားဘုရားများနှင့် မမျှဝေတော်မူပေ။ အစ္စရေးသည် တစ်ပါးသောဘုရားများကို ဖယ်ရှား၍ ထာဝရဘုရားတစ်ပါးတည်း၏ အမိန့်တော်များကို လိုက်နာရန် အမိန့်ခံရသည် (အခန်းငယ် ၂၃; အခန်းငယ် ၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ “ဖယ်ရှားသည်” ဟူသော ဟေဗြဲကြိယာသည် “ရှင်းလင်းဖယ်ရှားသည်”၊ “ဖယ်ပစ်သည်” သို့မဟုတ် “ဖယ်ရှားသည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် တစ်ပါးသောဘုရားများကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ လက်ဝယ်၌ ရှိနှင့်ပြီးသော ဘုရားများကို မဆိုလိုဘဲ မကြာမီ အစ္စရေးတို့အား ထောင်ချောက်ဆင်မည့် ခါနာန်ဘုရားများကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် အခန်းငယ် ၂၃ သည် ပြည်တော်ရှိ ခါနာန်ဘုရားများကို ဖယ်ရှားရန် အမိန့်ဖြစ်သည် (တရားဟောရာကျမ်း ၃၁:၁၆; တရားသူကြီးမှတ်စာ ၂:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လူတို့၏ နောက်ဆုံးတုံ့ပြန်ချက် (ယောရှုမှတ်စာ ၂၄:၂၄) သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြု၍ ကိုယ်တော်၏ အသံတော်ကို နာခံရန် ယောရှု၏ တိုက်တွန်းချက် (အခန်းငယ် ၂၃) ကို အမှန်တကယ် ကျေနပ်စေခဲ့သည်။

၂၄:၂၅–၂၈။ ပဋိညာဉ်ကို တံဆိပ်ခတ်ခြင်း

လူတို့သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၆–၂၄) အပေါ် အခြေခံ၍ ယောရှုသည် သူတို့နှင့် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်အသစ်ပြု၍ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ သဘောတူညီချက်တစ်ရပ်ကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ထိုသဘောတူညီချက်တွင် ထာဝရဘုရား၏ စကားတော်များနှင့် အစ္စရေး၏ တုံ့ပြန်ချက်တို့ ပါဝင်သည်။ ယောရှုသည် ထိုသဘောတူညီချက်၏ စကားများ သို့မဟုတ် မှတ်တမ်းကို ရေးသားပြီး မောရှေရေးသားခဲ့သော “ဘုရားသခင်၏ ပညတ္တိကျမ်းစာအုပ်” ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည် (၁:၈; ၈:၃၁; ၂၂:၅; ၂၃:၆ တွင် ကြည့်ပါ)။ မောရှေရေးသားခဲ့သော အရာများအပြင် ကျမ်းစာ၏ အစိတ်အပိုင်းအသစ်တစ်ရပ်ကို ထပ်မံထည့်သွင်းခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှေခင်မြို့တွင် ပြုလုပ်သော ပဋိညာဉ်ပြန်လည်အသစ်ပြုခြင်းသည် အရေးပါသော အခမ်းအနားဖြစ်သောကြောင့် အနာဂတ်မျိုးဆက်များအတွက် အမှတ်တရအဖြစ် မှတ်တမ်းတင်ထားရန် လိုအပ်သည်။ ကျောက်တုံးကြီးတစ်တုံးကို ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် စိုက်ထူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၆)။ လူသားကဲ့သို့ ဖော်ပြထားခြင်းအားဖြင့် ထိုကျောက်တုံးသည် ထာဝရဘုရားက လူတို့အား ပြောကြားခဲ့သော စကားတော်အားလုံးကို ကြားခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသည် (အခန်းငယ် ၂၇)။ တရားဝင်သက်သေတစ်ရပ်အဖြစ် ထိုကျောက်တုံးသည် ပဋိညာဉ်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းအပေါ် မူတည်၍ ပြည်တော်ကို ဆက်လက်ပိုင်ဆိုင်နိုင်ကြောင်း အစ္စရေးအား သတိပေးပေးမည် ဖြစ်သည်။

၂၄:၂၉–၃၃

မြေမြှုပ်ခြင်း သုံးရပ်

အခန်းငယ် ၂၉–၃၃ တွင် ယောရှု၊ ဧလာဇာနှင့် ယောသပ်၏ အရိုးများကို မြေမြှုပ်ခြင်းတို့ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤမြေမြှုပ်ခြင်းများသည် ဘိုးဘေးများအား ကတိပေးတော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း အစ္စရေးကို ခါနာန်ပြည်၌ အခိုင်အမာ အခြေချစေတော်မူရာတွင် ထာဝရဘုရား၏ သစ္စာရှိခြင်းကို သက်သေပြသည်။

၂၄:၂၉–၃၁။ ယောရှု

ယောရှုကို မိမိပိုင်အမွေမြေ၌ မြေမြှုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် မောရှေအတွက် “လက်ထောက်”၊ “အကူ” သို့မဟုတ် “အမှုတော်ဆောင်” ဖြစ်ခဲ့ပြီး မောရှေကို “ထာဝရဘုရား၏ အစေခံ” ဟု ခေါ်ကြသည် (၁:၁; ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၄:၁၃ တွင် ကြည့်ပါ)။ ယောရှုသည် သေဆုံးချိန်တွင်သာ “ထာဝရဘုရား၏ အစေခံ” ဟူသော ဂုဏ်ထူးဝိသေသနကို ရရှိခဲ့သည် (ယောရှုမှတ်စာ ၂၄:၂၉)။ ထာဝရဘုရား၏ အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ခြင်းသည် ကြီးမားသော ဂုဏ်အသရေဖြစ်သည်။ အခန်းငယ် ၃၁ တွင် ယောရှုနှင့် ထာဝရဘုရား၏ ကြီးမားသော လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကိုယ်တိုင်မြင်တွေ့ခဲ့သော အကြီးအကဲများ အသက်ရှင်နေစဉ်တစ်လျှောက် အစ္စရေးသည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤအခန်းငယ်သည် အကြီးအကဲများ သေဆုံးပြီးနောက် ပေါ်ပေါက်လာမည့် အနုတ်လက္ခဏာဆောင်သော အခြေအနေကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။ ထိုအခြေအနေကို တရားသူကြီးမှတ်စာတွင် တွေ့နိုင်သည်။ ထိုအတောအတွင်း ယောရှုမှတ်စာသည် နောက်ထပ် မြေမြှုပ်ခြင်းနှစ်ရပ်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။

၂၄:၃၂။ ယောသပ်၏ အရိုးများ

ယောသပ်၏ အရိုးများကို ယာကုပ်က ရှေခင်သားများထံမှ ဝယ်ယူခဲ့သော မြေကွက်တစ်ကွက်ထဲ၌ မြေမြှုပ်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃၃:၁၉)။ ယောသပ်၏ အရိုးများကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ သယ်ဆောင်လာပြီးနောက် ခါနာန်ပြည်၌ မြေမြှုပ်ခြင်းသည် သူ၏သေခါနီး ဆန္ဒနှင့် သူ၏ညီအစ်ကိုများ၏ ကျိန်ဆိုကတိကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၅၀:၂၅; ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၁၃:၁၉)။ ပြည်ကို ခွဲဝေပေးသောအခါ ယောသပ်၏ တရားဝင်သားဦးဖြစ်သော ဧဖရိမ်သည် ရှေခင်မြို့ကို အမွေရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယောသပ်သည် မိမိ၏အနွယ်ပိုင် အမွေမြေတွင် မြေမြှုပ်ခြင်းခံရသည်။

၂၄:၃၃။ ဧလာဇာ

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး ဧလာဇာကို ဧဖရိမ်နယ်မြေရှိ သူ၏သား ဖိနဟတ်ပိုင် မြေကွက်တစ်ကွက်တွင် မြေမြှုပ်ခဲ့သည်။ ၂၁:၉–၁၉ အရ အာရုန်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်သားများသည် ယုဒ၊ ရှိမောင်နှင့် ဗင်္ယာမိန်အနွယ်များအတွင်း မြို့များကို ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း ဧဖရိမ်အတွင်းတွင် မရရှိခဲ့ကြပေ။ ဖိနဟတ်သည် ဧဖရိမ်နယ်မြေတွင် မြေကွက်တစ်ကွက် ရရှိခဲ့ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းမှာ ထိုအချိန်တွင် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်သည် ဧဖရိမ်နယ်မြေတွင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးသည် သန့်ရှင်းရာဌာနတော်အနီးတွင် နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

ဤခေါင်းဆောင်များနှင့် သူတို့နောက်သို့ လိုက်လျှောက်သူများသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ၏ နောက်ဆုံးပြည့်စုံခြင်းကို မျှော်လင့်လျက် အသက်ရှင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကတိတော်များ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြည့်စုံခြင်းကို မြင်တွေ့ခံစားခဲ့ကြသော်လည်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော တိုင်းပြည်၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံ၌ ကတိတော်များ အပြည့်အဝပြည့်စုံခြင်းကို မျှော်လင့်လျက် သေဆုံးခဲ့ကြသည် (ဟေဗြဲဩဝါဒစာ ၁၁:၁၃–၁၆၊ ၃၉–၄၀)။ ကတိတော်၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ လူတို့၏ နှလုံးသားထဲတွင် အစဉ်မပြတ် ခွဲခြား၍မရသော အရာများ ဖြစ်နေကြသည်။