အခန်းကြီး - (၈ - ၉ - ၁၀)

 

၈:၁–၃၂။ ပြန်လာသူများစာရင်းနှင့် ခရီး။ ဧဇရနှင့်အတူ ဘာဗုလုန်မှ ယေရုရှလင်သို့ ခရီးသွားသော ပြန်လာသူများစာရင်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မိသားစုများ (၈:၂က)၊ တော်ဝင်မျိုးရိုး (၈:၂ခ–၃က၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၃:၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် နောက်ဆုံးတွင် သာမန်လူများ (ဧဇရ ၈:၃ခ–၁၄) ပါဝင်သည်။ ပါရောရှ၏ သားများမှစ၍ မိသားစု ၁၂ စုကို စာရင်းပြုထားသည်။ ပြန်လာသူစာရင်းအရ လူ ၅,၀၀၀ မှ ၆,၀၀၀ အထိ ပြည်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ပြန်လာမည့်သူများသည် အဟာဝါသို့ စီးဆင်းသွားသော မြစ်အနီးတွင် စုဝေးခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၅)။ ထိုနေရာ၏ တိကျသောတည်နေရာကို မသိရသော်လည်း ဘာဗုလုန်အနီးတွင် ဖြစ်နိုင်သည် (၇:၉)။ မေဆိုပိုတေးမီးယား၏ အလယ်ပိုင်းဒေသတွင် ရေသွင်းမြောင်းများ အလွန်များပြားပြီး အကြီးအကျယ် လူအုပ်စုတစ်ခု စုဝေးရန် နေရာလုံလောက်သောကြောင့် အချို့ပညာရှင်များက ထိုနေရာသည် မြစ်မဟုတ်ဘဲ ရေသွင်းမြောင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုကြသည် (ယေဇကျေလ ၁:၃ တွင်လည်း ထိုကဲ့သို့သော ရေမြောင်းကို ရည်ညွှန်းထားသည်)။ စုဝေးလာသော အုပ်စုကို စစ်ဆေးရာတွင် လေဝိသားများနှင့် ဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်းများ မပါဝင်ကြောင်း ဧဇရသိရှိပြီး ကာသိဖိယရှိ အိဒ္ဒေါနှင့် သူ၏အဖော်များထံ ဖိတ်ခေါ်ချက်ပေးပို့ခဲ့သည် (ဧဇရ ၈:၁၆–၁၇)။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်၍ ကျေးဇူးပြုသော လက်တော်ကြောင့် နောက်ဆုံးတွင် လေဝိသား ၃၈ ဦးနှင့် ဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်း ၂၂၀ ဦးတို့သည် ပြန်လာသူများနှင့် ပူးပေါင်းလာကြသည် (၈:၁၈–၂၀)။ သူတို့အားလုံးကို အမည်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားခြင်း (အခန်းငယ် ၂၀) သည် စစ်မှန်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်စာရင်းများတွင် တိကျစွာ မှတ်ပုံတင်ထားကြောင်းနှင့် အနာဂတ်တွင် ဗိမာန်တော်၌ အမှုထမ်းရန် အရည်အချင်းရှိကြောင်း သေချာစေသည်။ စာရင်းအပြည့်အစုံကို ဧဇရစာအုပ်တွင် မထည့်သွင်းထားပါ။

ပြန်လာသောအုပ်စု၏ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းသည် ဤခရီး၏ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ သဘောသဘာဝကို အလေးပေးသည် (၈:၂၁–၂၃)။ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် မိမိတို့ကိုယ်ကို နှိမ့်ချခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် အစာရှောင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသော ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၆:၂၉၊ ၃၁၊ တမန်တော် ၂၇:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။ ထိုနေရာတွင် အပြစ်ဖြေရာနေ့ကို “အစာရှောင်ခြင်း” ဟု ခေါ်သည်)။ ဧဇရ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်ထံမှ စာသားအရ “ဖြောင့်သောလမ်း” ကို ရှာဖွေရန်ဖြစ်ပြီး ဧဇရ ၈:၂၂ ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် လုံခြုံသောခရီးကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံး ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၄၀:၃၊ ၅၂:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့ကို ကာကွယ်ရန် စစ်သားများနှင့် မြင်းစီးသူများ၏ အစောင့်အကြပ်ကို မတောင်းဆိုရန် ဧဇရဆုံးဖြတ်ခဲ့ခြင်းကို ရှက်ကြောက်မှု၏ ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သည်။ ဧဇရသည် ဘုရင်ရှေ့တွင် ထာဝရဘုရားက မိမိလူမျိုးကို ကာကွယ်ပေးမည်ဟု သက်သေခံခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် လက်နက်ကိုင်အစောင့်များကို တောင်းဆိုခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကို ပြသသကဲ့သို့ ဖြစ်မည်။

ဗိမာန်တော်အတွက် လှူဒါန်းထားသော ပစ္စည်းများနှင့် ပူဇော်သက္ကာများကို သယ်ဆောင်ရန် ဧဇရသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများ လိုအပ်ခဲ့သည် (ဧဇရ ၈:၂၄–၂၇၊ ၃၀)။ ပင်တေတိတ်ကျမ်း၏ ဥပဒေသည် သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အစိတ်အပိုင်းအမျိုးမျိုးကို သယ်ဆောင်ရန် အလုပ်တာဝန်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများအကြား ခွဲဝေပေးထားသည် (တောလည်ရာ ၃–၄)။ ဧဇရ၏အုပ်စုသည် ဗိမာန်တော်သုံးပစ္စည်းများကို ပြန်လည်မယူဆောင်ခဲ့သော်လည်း ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများ အောင်မြင်စွာ ပူးပေါင်းလုပ်ဆောင်ခြင်းသည် နောက်ထပ်ထွက်မြောက်ခြင်းအတွက် အခြေခံအဖြစ် ဖြစ်လာသည်။ ထို့အပြင် ဗိမာန်တော်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားခြင်းကြောင့် ပူဇော်သက္ကာများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ လေဝိသားများကို သန့်ရှင်းစေသည် (ဧဇရ ၈:၂၈)။ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် စင်ကြယ်ခြင်းသည် စာအုပ်၏ ကျန်အပိုင်းတွင် အရေးကြီးသော စိုးရိမ်စရာများဖြစ်ပြီး ဧဇရ၏ မစ်ရှင်သည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ကို ထပ်မံရည်ညွှန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၃၁) သည် ယခင်ရည်ညွှန်းချက်များ (အခန်းငယ် ၁၈၊ ၂၂၊ ၇:၆) ကို စာဖတ်သူအား သတိရစေသည်။ မူလအီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်ရာတွင်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိမှုသည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိသောကြောင့် စစ်တပ်အစောင့်အကြပ် မလိုအပ်ခဲ့ပါ။

လုံခြုံစွာ ရောက်ရှိကြောင်း သတင်းတွင် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ခြုံခိုတိုက်ခိုက်မှုများကို ရည်ညွှန်းသည် (၈:၃၁)။ ခရီးသည် လေးလခန့် ကြာခဲ့ပြီး (၇:၈–၉) ဘာဗုလုန်နှင့် ယေရုရှလင်ကြား ခန့်မှန်းခြေ မိုင် ၉၀၀ (၁,၄၅၀ ကီလိုမီတာ) အကွာအဝေးကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် မေဆိုပိုတေးမီးယားနှင့် သန့်ရှင်းသောပြည်ကို ချိတ်ဆက်ထားသော အဓိကလမ်းမကြီးစနစ်ကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ရောက်ရှိပြီးနောက် သုံးရက်အနားယူခြင်း (၈:၃၂) သည် သောကြာနေ့တွင် ရောက်ရှိခဲ့ပြီး တန်ဖိုးရှိသော ပစ္စည်းများကို တနင်္လာနေ့တွင် ပေးအပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ထပ်စာရင်းတစ်ခုတွင် ပေးအပ်သော ပစ္စည်းများနှင့် ပူဇော်သက္ကာများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အစ္စရေးတစ်မျိုးလုံးအတွက် နွား ၁၂ ကောင်ကို မီးရှို့ရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၃၅)။ ထိုအရာသည် ပြန်လာသူများသည် မိမိတို့ကိုယ်ကို အစ္စရေးလူမျိုးအဖြစ် နားလည်ကြောင်း ထပ်မံသတိပေးသည်။ ယဇ်ပူဇော်သည့် စာရင်းတွင် ၁၂ ၏ မြှောက်ကိန်းများ အများအပြားပါဝင်သည်။ ဗာဗုလုန်ရှိ ဂျူးများသည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း မပြုနိုင်ခဲ့သည့်အချက်ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ဗိမာန်တော်တွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် မည်မျှပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေမည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မှတ်သားရမည်။ ဘာသာရေးအခမ်းအနားများသည် အခန်း ၃ နှင့် ၆ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ပွဲတော်နှစ်ခုနှင့် ဆင်တူသည်။ နောက်ဆုံးအခန်းငယ်က ဘုရင်၏ အမိန့်များကို မြစ်အနောက်ဘက်ရှိ ဘုရင်ခံများနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများထံ ပေးအပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤအရာသည် ဘီစီ ၄၅၇ နွေရာသီကုန်ပိုင်း သို့မဟုတ် ဆောင်းဦးအစောပိုင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၉:၁–၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုခေါင်းဆောင်များက လူများနှင့် ဗိမာန်တော်ကို ထောက်ပံ့ကူညီခဲ့ကြသည်။ ဧဇရ၏ အသေးစိတ်စီမံကိန်းချမှတ်မှုနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးဝမှီခိုအားထားမှုတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းကို မကြာခဏ စိန်ခေါ်သော ကမ္ဘာတွင် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ နေထိုင်ရသည့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဟန်ချက်ကို ပြသသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်သော လက်တော်အပေါ် လုံးဝအပြည့်အဝ မှီခိုနေသော်လည်း တစ်ချိန်တည်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေအတွက် အကောင်းဆုံးလုပ်ဆောင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ခေါ်ထားသည်။

၉:၁–၁၀:၄၄

အပ်နှံခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း

ဧဇရနှင့် နေဟမိတွင် ဆုတောင်းခြင်းသည် အရေးကြီးသည် (ဥပမာ ဧဇရ ၈:၂၁–၂၃၊ ၉၊ နေဟမိ ၁:၅–၁၁၊ ၂:၄၊ ၉:၅–၃၇)။ အခန်း ၉ တွင် ဧဇရသည် ပညတ္တိကျမ်းဆရာအဖြစ် မိမိ၏ အခန်းကဏ္ဍနှင့် ပတ်သက်၍ ဆုတောင်းသည်။ ထိုဆုတောင်းချက်နောက်တွင် လူတို့သည် အရာများကို မှန်ကန်အောင် ပြုပြင်ရန် ဆုံးဖြတ်၍ ကတိပြုခဲ့ကြောင်း အသိပေးသည် (အခန်း ၁၀)။ အကျိုးဆက်မရှိသော ဆုတောင်းခြင်းသည် အလွယ်တကူ ပြောဆိုသော စကားမျှသာ ဖြစ်သည်။

၉:၁–၅။ ရောဂါရှာဖွေခြင်း — ကွာခြားမှုမရှိခြင်း။ ဧဇရသည် တော်ဝင်နန်းတော်နှင့် ဘာဗုလုန်ရှိ ကျန်ဂျူးလူမျိုးတို့ထံမှ လှူဒါန်းထားသော ငွေနှင့် ရွှေကို လွှဲပြောင်းပေးပြီးနောက် (၇:၁၅–၁၆) ယေရုရှလင်၏ အမှန်တကယ် ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်ရန် အသင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဧဇရ ၇:၉ (ပဉ္စမလ၏ ပထမနေ့) အရ ဧဇရ၏အုပ်စုသည် ၄၅၇ ဘီစီ ဇူလိုင်လကုန်ပိုင်းတွင် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်ရှိခဲ့ပုံရသည်။ ခရီးရှည်များကို နွေဦးကာလတွင် စတင်လေ့ရှိခြင်းသည်လည်း ဤအချိန်ဇယားကို ထောက်ခံသည်။ ဧဇရ ၉ နှင့် ၁၀ တွင် ဖော်ပြထားသော ဖြစ်ရပ်များသည် လေးလခန့်ကြာပြီးနောက်၊ ထိုနှစ် နိုဝင်ဘာ/ဒီဇင်ဘာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ပုံရသည် (၁၀:၆–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဧဇရ ၇:၁၀ တွင် ပညတ္တိကျမ်းကို လေ့လာရန်၊ လိုက်နာရန်နှင့် သင်ကြားရန် အပ်နှံထားသူအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည့်အတိုင်း ယခုအချိန်သည် ရောဂါရှာဖွေရန် အချိန်ဖြစ်သည်။ ဒေသခံခေါင်းဆောင်များက ဧဇရအား ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများအပါအဝင် ဂျူးလူမျိုးများသည် ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ လူမျိုးများနှင့် မခွဲခြားဘဲ နေထိုင်နေကြကြောင်း အသိပေးခဲ့သည် (၉:၁)။ လူမျိုးများစာရင်းသည် သိမ်းပိုက်ခြင်းမတိုင်မီက စာရင်းများ (ထွက်မြောက်ရာ ၃:၈၊ ၃၃:၂၊ တရားဟောရာ ၇:၁) ကို ထင်ဟပ်စေသော်လည်း အမ္မုန်လူမျိုး၊ မောဘလူမျိုးနှင့် အီဂျစ်လူမျိုးတို့ကဲ့သို့ အုပ်စုအသစ်များလည်း ပါဝင်ပြီး ထိုသူတို့၏ မှားယွင်းသောအကျင့်များကို ဟေဗြဲလူမျိုးများက လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ဤအချိန်ကာလတွင် ထိုလူမျိုးအုပ်စုများသည် တိကျသော လူမျိုးစုအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့ခြင်း မရှိနိုင်ပါ။ ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် ယေရုရှလင်နှင့် ပါရှန်းယေဟုဒ်ပြည်နယ်တို့သည် မူလထွက်မြောက်ခြင်းနှင့် သိမ်းပိုက်ခြင်းကာလအတွင်း အစ္စရေးတို့ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော စိန်ခေါ်မှုများနှင့် ဆင်တူသော စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ လူမျိုးတို့၏ ရွံရှာဖွယ် သို့မဟုတ် စက်ဆုပ်ဖွယ်အကျင့်များသည် ဘာသာရေးနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ လွဲမှားမှုများကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤဟေဗြဲစကားလုံးကို ကမ္ဘာဦး ၄၃:၃၂ တွင်လည်း တွေ့ရပြီး ဟေဗြဲလူမျိုးများနှင့် နီးကပ်စွာ နေထိုင်ရသောကြောင့် တိရစ္ဆာန်များနှင့် အလုပ်လုပ်သူများနှင့် အတူစားသောက်ခြင်းကို အီဂျစ်လူမျိုးများ ရွံရှာခြင်းကို ဖော်ပြသည် (ကမ္ဘာဦး ၄၆:၃၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဝတ်ပြုရာ ၁၈:၃၀ တွင် ထိုစကားလုံးကို ခါနာန်လူမျိုးတို့၏ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖောက်ပြန်မှုများကို ဖော်ပြရာတွင် အသုံးပြုထားသည်။ မာလခိ ၂:၁၁ တွင်လည်း အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုအဖြစ် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

ခေါင်းဆောင်များ၏ စိုးရိမ်မှုမှာ ခွဲခြားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကြိယာကို ဝတ်ပြုရေးနှင့် အခမ်းအနားဆိုင်ရာ အခြေအနေများတွင် မကြာခဏ အသုံးပြုပြီး (ထွက်မြောက်ရာ ၂၆:၃၃၊ ဝတ်ပြုရာ ၁:၁၇၊ ၅:၈၊ ၁၀:၁၀၊ ၁၁:၄၇) သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် အညစ်အကြေး၊ စင်ကြယ်ခြင်းနှင့် မစင်ကြယ်ခြင်းတို့ကြား ခွဲခြားမှုကို အလေးပေးသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းအကြောင်းအရာတွင်လည်း ထိုစကားလုံးကို တွေ့ရသည် (ကမ္ဘာဦး ၁:၄၊ ၆–၇၊ ၁၄၊ ၁၈)။ ဤခွဲခြားမှုမရှိခြင်းသည် ရောနှောလက်ထပ်ခြင်းများတွင် ထင်ရှားလာပြီး ထိုကိစ္စတွင် ခေါင်းဆောင်များနှင့် အုပ်စိုးသူများပင် အပြစ်အများဆုံး ကျူးလွန်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် (ဧဇရ ၉:၂)။ အန္တရာယ်မှာ သန့်ရှင်းသောလူမျိုးသည် ထိုပြည်ရှိ လူမျိုးများနှင့် ရောနှောနေခြင်းဖြစ်သည်။ “သန့်ရှင်းသောလူမျိုး” (စာသားအရ “သန့်ရှင်းသောမျိုးစေ့”) ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် ဟေရှာယ ၆:၁၃ ကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်စေပြီး ကျန်ကြွင်းသောလူစုကို ဖော်ပြသည်။ သန့်ရှင်းခြင်းသည် အစ္စရေး၏ သဘာဝနှင့် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၆၊ ၁ ပေတရု ၂:၉) ဘဝနှင့် မစ်ရှင်တွင် ထာဝရဘုရားအပေါ် အပ်နှံမှုကို ပါဝင်စေသည်။

ဧဇရ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အလွန်ပြင်းထန်ပြီး ဝမ်းနည်းခြင်းဆိုင်ရာ အခမ်းအနားများ ပါဝင်သည် (၂ ရာဇဝင် ၁၃:၁၉၊ ၂ ရာဇဝင် ၁၉:၁၊ ယောဘ ၁:၂၀၊ ၂:၁၂–၁၃)။ ဧဇရ ၉:၃ တွင် “ရှာမေမ်” ဟူသော စကားသည် “အံ့အားသင့်သည်”၊ “ထိတ်လန့်သည်” သို့မဟုတ် “ပြင်းထန်စွာ ထိတ်လန့်တုန်လှုပ်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ မိမိခေါင်းဆောင် မြေကြီးပေါ်ထိုင်နေခြင်း၊ ဆံပင်များ ရှုပ်ပွနေခြင်းနှင့် အဝတ်များ ဆုတ်ဖြဲထားခြင်းကို မြင်သော လူအုပ်သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကြောင့် တုန်လှုပ်သောကြောင့် သူနှင့်အတူ ဝမ်းနည်းခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာသည် ဘုရားသခင်၏ ဖွင့်ပြခြင်းအပေါ် အလွန်မြင့်မားသော လေးစားမှုရှိကြောင်း ပြသသည် (ဟေရှာယ ၆၆:၂၊ ၅၊ ဧဇရ ၁၀:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောက်ဆုံးတွင် ညနေယဇ်ပူဇော်ချိန်၌ တိတ်ဆိတ်နေခြင်းသည် ဝန်ခံခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ဧဇရသည် ဘုရားသခင်ကို “ကျွန်ုပ်၏ ဘုရားသခင်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် ရင်းနှီးစွာ ပြောဆိုသည် (ဧဇရ ၉:၅)။ ဆုတောင်းခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အား တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့်လည်းကောင်း၊ အစုအဖွဲ့အနေဖြင့်လည်းကောင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ ဆက်ဆံရန် စိန်ခေါ်သည်။

၉:၆–၁၅။ ဆုတောင်းခြင်း — “ဤအရပ်၌ ကျွန်ုပ်တို့ ရှိကြပါ၏”။ ဧဇရ၏ ဆုတောင်းချက်သည် ကြားဝင်ဆုတောင်းခြင်း၏ အံ့ဖွယ်ဥပမာတစ်ခု ဖြစ်သည် (နေဟမိ ၁၊ ဒံယေလ ၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၎င်းတွင် အတိတ်အပြစ်များကို ဝန်ခံခြင်း (ဧဇရ ၉:၆–၇)၊ သမိုင်းကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၈–၉)၊ လက်ရှိအပြစ်များကို ဝန်ခံခြင်း (အခန်းငယ် ၁၀–၁၂) နှင့် ဘုရားသခင်၏ နှိုင်းယှဉ်မရသော ကျေးဇူးတော်အတွက် နှလုံးသားမှ တောင်းလျှောက်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၃–၁၅) ပါဝင်သည်။ သူသည် “ရှက်ကြောက်သည်” ဟု ပြောခြင်း (အခန်းငယ် ၆) သည် ကျမ်းစာခေတ်တွင် ရှက်ကြောက်ခြင်းနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာ၏ အရေးပါမှုကို အလေးပေးသည်။ အပြစ်သည် ဘုရားသခင်ကို စော်ကားပြီး လူသားဆက်ဆံရေးများကို ပျက်စီးစေသည်။ ဧဇရသည် အပြစ်ရှိခြင်းသမိုင်းကို အလွန်ပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြပြီး ထိုအပြစ်သည် သူတို့၏ ဦးခေါင်းများထက် မြင့်ပြီး ကောင်းကင်ထက်ပင် မြင့်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအရာသည် ဗာဗုလုန်မျှော်စင်အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်စေသည် (ကမ္ဘာဦး ၁၁:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အစ္စရေး၏ အပြစ်နှင့် အပြစ်ဒဏ်သည် ကောင်းကင်နှင့် ဘုရားသခင်၏ တည်ရှိရာနေရာသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အစ္စရေး၏ အပြစ်သည် ထင်ရှားလွန်းသောကြောင့် သူသည် ပြတ်ပြတ်သားသား တုံ့ပြန်ရန် လိုအပ်ကြောင်း ဧဇရက ဆိုလိုသည်။ ပြည်နှင်ခံရခြင်းသည် ထိုတုံ့ပြန်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။

ဧဇရ ၉:၈ ၏ ဟေဗြဲစာသားတွင် ထူးခြားသော ဥပမာစကားတစ်ခု အသုံးပြုထားသည်။ ထိုစာသားသည် သန့်ရှင်းရာဌာန သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသောနေရာ” အတွင်းရှိ “ယာတက်” — တဲတိုင် သို့မဟုတ် တဲတိုင်ပင်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ တဲတိုင်သည် ပိုမိုကြီးမားသော အဆောက်အအုံကို ခိုင်ခံ့စေပြီး ခိုင်မာစွာ ထိန်းထားပေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောနေရာသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာန သို့မဟုတ် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ပံ့ပိုးပေးမှုများသည် လုံလောက်ရုံသာမက ခိုင်မာလုံခြုံပြီး ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်ကြား ဆက်သွယ်ရန် နေရာနှင့် နည်းလမ်းနှစ်ခုစလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည် (ဟေရှာယ ၃၃:၂၀၊ ၅၄:၂)။

ဧဇရသည် ဘာပြောရမည်ကို မသိကြောင်း ဝန်ခံသည် (ဧဇရ ၉:၁၀)။ ဤအရာသည် အပြစ်ရှိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ အသိအမှတ်ပြု၍ ဝန်ခံခြင်းဖြစ်သည်။ ဧဇရ၏ အကြောင်းပြချက်အရ အစ္စရေးသည် အခြားလူမျိုးများနှင့် ရောနှောလက်ထပ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို မေ့လျော့ခဲ့သည်။ မသန့်ရှင်းသော သို့မဟုတ် ညစ်ညမ်းသောပြည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း (အခန်းငယ် ၁၁) သည် ဝတ်ပြုရာ ၁၈:၂၅–၂၈ နှင့် အယူအဆအရ ဆက်စပ်ပြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဓမ္မတာသွေးဆင်းခြင်း (ဝတ်ပြုရာ ၁၈:၁၉) သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာမှ အရည်ထွက်ခြင်းများ (ဝတ်ပြုရာ ၁၅:၁၉–၃၃) နှင့် ဆက်စပ်သော ဝေါဟာရများကို အသုံးပြုထားသည်။ အခမ်းအနားဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းမှုမရှိခြင်းသည် ထိုသူအား ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် ဗိမာန်တော်၌ ပေါ်လာခြင်းကို တားဆီးသည်။ ရောနှောလက်ထပ်ခြင်းအပေါ် ဂရုမစိုက်မှုကြောင့် ယေဟုဒ်လူအဖွဲ့အစည်းသည် ထိုကံကြမ္မာကိုပင် ကြုံတွေ့ရန် အန္တရာယ်ရှိလာသည်။ အိမ်ထောင်ရေးတွင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို အလေးပေးခြင်းသည် လူမျိုးရေးအရ အသာစီးရခြင်းကို မဆိုလိုဘဲ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ရှောလမုန်၏ အသက်တာတွင် ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ အိမ်ထောင်ဖက်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိရန် အားကောင်းသော အကူအညီဖြစ်နိုင်သကဲ့သို့ အလွန်ကြီးမားသော အတားအဆီးလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘာသာရေးအပေါ် သစ္စာရှိခြင်းသည် လူမျိုးရေးဆက်နွယ်မှုထက် နောက်ဆုံးတွင် ပို၍ အရေးကြီးသည်။ ဤဘာသာရေးအပ်နှံမှုသည် ရောနှောလက်ထပ်ခြင်းအပေါ် စိုးရိမ်မှု၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ရှိသည်။

သို့သော် ဧဇရ၏ ဆုတောင်းချက်သည် ဘုရားသခင်၏ အလွန်ထူးခြားသော ကျေးဇူးတော်ကို ပြန်လည်သတိပေးသည်။ ဘုရားသခင်သည် အစ္စရေးကို သူတို့၏ အပြစ်များ ထိုက်တန်သလောက် မပြစ်ဒဏ်ပေးခဲ့ကြောင်း (ဧဇရ ၉:၁၃) နှင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးခဲ့ကြောင်း အလေးပေးသည် (၂ တိမောသေ ၂:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဆုတောင်းချက်သည် အပြစ်ဝန်ခံခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ ဧဇရသည် လူများနှင့် ဘုရားသခင်ကြား စစ်မှန်သော ကြားဝင်သူအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြီး လူများ၏ အခြေအနေနှင့် မိမိကိုယ်ကို တစ်သားတည်းဖြစ်စေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၁၀–၁၃၊ ၃၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

၁၀:၁–၄။ လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှု။ ဧဇရ၏ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် စိတ်ခံစားမှုများကို အားကောင်းစွာ ဖော်ပြခြင်းသည် လူများကို ဝန်ခံခြင်းဆီသို့ လှုံ့ဆော်ပြီး ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် ဦးတည်စေခဲ့သည်။ ဤအခန်းတွင် ပထမပုဂ္ဂိုလ်မှ တတိယပုဂ္ဂိုလ်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဧဇရ ၉ ရှိ ဧဇရ၏ ကိုယ်ရေးမှတ်တမ်းတွင် “ကျွန်ုပ်” ဟူသော အသုံးအနှုန်းများနှင့် နေဟမိ ၁ ရှိ နေဟမိ၏ မှတ်တမ်းတို့ကို ပိုမိုလွယ်ကူစွာ ခွဲခြားနိုင်စေသည်။ လူတို့က မိမိတို့၏ အပြစ်နှင့် အပြစ်ရှိခြင်းကို ဝန်ခံခြင်းသည် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် အခွင့်အလမ်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအရာတွင် နိုင်ငံခြားအမျိုးသမီးများနှင့် တရားမဝင်သော အိမ်ထောင်များကို ဖျက်သိမ်းခြင်းနှင့် သူတို့၏ သားသမီးများနှင့် ခွဲခြားခြင်းတို့လည်း ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။ ရှေခနိသည် ဧဇရ ၁၀:၂ တွင် ပါဝင်ပြီး သူ၏အမည်သည် “Yahweh သည် နီးကပ်စွာ နေထိုင်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သူသည် ရှေရှဗာဇာနှင့်အတူ ပြန်လာသော ဧလံမိသားစုမှ ဖြစ်သည် (၂:၇)။ ၁၀:၂၆ ရှိ စာရင်းအပေါ် အခြေခံ၍ သူ၏ဖခင်ပင် အစ္စရေးပြင်ပမှ အမျိုးသမီးနှင့် လက်ထပ်ထားနိုင်သည်။ ရောနှောလက်ထပ်ခြင်းပြဿနာသည် အစောပိုင်းပြန်လာသူများ၏ မျိုးဆက်များနှင့် ဆက်စပ်သောကြောင့် ရှေခနိသည် ဒေသခံလူအဖွဲ့အစည်း၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် တုံ့ပြန်ရန် အထူးသင့်လျော်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ဧဇရ၏ ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် အာဏာကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁၀:၄)။ အထူးသဖြင့် ပါရှန်းဘုရင်က ဧဇရအား ပေးထားသော တာဝန်ဖော်ပြချက် (၇:၂၃၊ ၂၅) ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ထိုအချက်သည် ပို၍ အရေးကြီးသည်။

၁၀:၅–၁၇။ ပဋိညာဉ် ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း။ ပဋိညာဉ်ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း အခမ်းအနားတွင် စုဝေးပွဲခေါ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၇–၈)၊ ဝန်ခံခြင်း (အခန်းငယ် ၉–၁၂) နှင့် သီးခြားဖြစ်ရပ်များကို စုံစမ်းရန် တရားစီရင်ရေးအဖွဲ့ ဖွဲ့စည်းခြင်း (အခန်းငယ် ၁၃–၁၇) တို့ ပါဝင်သည်။ လူလေးဦးသာ လူသိရှင်ကြား ဆန့်ကျင်ခဲ့သော်လည်း အခြားသူများလည်း ဆန့်ကျင်ခဲ့နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ၁၀ နှစ်ခန့်အကြာတွင် နေဟမိသည် ထိုပြဿနာကို ထပ်မံရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းဆန့်ကျင်မှုသည် အခြားပြဿနာနှင့် မဆိုင်ခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည် (နေဟမိ ၁၃:၂၃–၂၉)။

ဧဇရသည် ယေဟုဒ်ခေါင်းဆောင်များ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများကို ဤပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးလုပ်ငန်းတွင် ပါဝင်စေခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသည် (၁၀:၅)။ စစ်မှန်၍ ရေရှည်တည်တံ့သော ပြောင်းလဲမှုကို အတင်းအကျပ်ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ စည်းလုံးညီညွတ်မှုဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်။ ဧဇရ၏ ဝမ်းနည်းခြင်းအခမ်းအနားများ (အစာရှောင်ခြင်းအပါအဝင်၊ ဧဇရ ၉:၃) သည် လူအများ၏ အမြင်ကောင်းရရန် ပြုလုပ်သော လုပ်ရပ်တစ်ခု မဟုတ်ပါ။ ယေဟုဒ်ခေါင်းဆောင်များက ၁၀:၅ တွင် ကတိပြုပြီးနောက်ပင် ဧဇရသည် ယောဟနန်၏ အခန်းသို့ ဝင်ရောက်သောအခါ အခန်းငယ် ၆ တွင် သီးသန့်အစာရှောင်ခြင်းကို ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ယောဟနန်၏ အထောက်အထားသည် ရာထူးအမည် မပါသောကြောင့် လုံးဝရှင်းလင်းခြင်း မရှိပါ။ အချို့သူများက သူ့အမည်ကို နေဟမိ ၁၂:၂၂–၂၃ ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၏ အတိုချုံးစာရင်းနှင့် ဆက်စပ်ကြသည်။ အထူးသဖြင့် ဘီစီ ၄၀၈ ခုနှစ်တွင် အီဂျစ်နိုင်ငံမှ အယ်လီဖန်တိုင်နီပေစာများတွင် ယောဟနန်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤအထောက်အထားသည် အလွန်မယုံကြည်စရာကောင်းပါ။ အကြောင်းမှာ ယောဟနန် (နှင့် ယောဟနန်ဟု ရေးသားသော အခြားပုံစံ) နှင့် သူ၏ဖခင်အမည် ဧလျာရှိပ်တို့သည် ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက် လူအဖွဲ့အစည်းတွင် အလွန်အသုံးများသော အမည်များဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မဖြစ်မနေ စုဝေးရမည့် လူအုပ်သည် ကြေညာချက်ထုတ်ပြီး သုံးရက်အကြာတွင် ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်အနီး သို့မဟုတ် အတွင်းရှိ လွတ်လပ်သောနေရာတွင် စုဝေးခဲ့သည် (ဧဇရ ၁၀:၉)။ ထိုနေရာသည် ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်းလား သို့မဟုတ် ဗိမာန်တော်အနီးရှိ နေရာတစ်ခုလားဆိုသည်နှင့် ပတ်သက်၍ ရှင်းလင်းသူများနှင့် ဘာသာပြန်သူများ၏ အမြင်ကွာခြားသည်။ ပဋိညာဉ်ပြန်လည်တည်ထောင်သည့် နေရာသည် အရေးကြီးသည်။ ဤအရာသည် အမိန့်များနှင့် လျင်မြန်သော စာရွက်စာတမ်းလုပ်ငန်းမျှ မဟုတ်ပါ။ “ဘုရားသခင်ရှေ့တွင်” ဖြစ်ပျက်ခဲ့ပြီး အစ္စရေးသမိုင်းတွင် “ဘုရားသခင်ရှေ့တွင်” ကျင်းပခဲ့သော အခြားအရေးကြီးသော စုဝေးမှုများကို ပါဝင်သူများအား သတိရစေသည်။ လူများ တုန်လှုပ်၍ စိတ်ဆင်းရဲခြင်းမှာ ဝမ်းနည်းဖွယ်အခြေအနေနှင့် မိုးသည်းထန်စွာ ရွာခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ကိုးလမြောက် (သို့မဟုတ် ကိသလေဝ) သည် ဟေဗြဲပြက္ခဒိန်၏ ဒီဇင်ဘာလဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်သည် ပင်လယ်ရေမျက်နှာပြင်အထက် ပေ ၂,၆၀၀ နီးပါး (သို့မဟုတ် ၈၀၀ မီတာခန့်) မြင့်ပြီး ထိုကာလအတွင်း ပျမ်းမျှအမြင့်ဆုံးအပူချိန်မှာ ဖာရင်ဟိုက် ၅၀ ခန့် (သို့မဟုတ် ဆဲလ်စီးယပ်စ် ၁၀ ဒီဂရီခန့်) သာရှိသောကြောင့် ဤအစည်းအဝေးသည် ပျော်ပွဲစားထွက်သကဲ့သို့ သာယာသော အစည်းအဝေး မဟုတ်ပါ။ ဧဇရသည် လူများကို တိုက်ရိုက်စွပ်စွဲ၍ သူတို့၏ အပြစ်ရှိမှုကို အတည်ပြုခဲ့သည် (ဧဇရ ၁၀:၁၀၊ ၉:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဟေဗြဲကြိယာသည် အလေးပေးသော ကြိယာပုံစံဖြင့် အသုံးပြုထားပြီး ကိုယ်ပိုင်တာဝန်ယူမှုကို အထူးအလေးပေးသည်။ ဤအရာကို ဘိုးဘေးများအပေါ် မှန်ကန်စွာ အပြစ်ပုံချ၍ မရပါ။ ဧဇရ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဆိုင်ရာ အရည်အချင်းကို ဤနေရာတွင် နှစ်ကြိမ် ရည်ညွှန်းထားသည် (အခန်းငယ် ၁၀၊ ၁၆၊ မာလခိ ၁:၆–၂:၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ပရောဖက်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ် ခေါင်းဆောင်မှုတို့သည် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ရမည်။ အစ္စရေး၏ အပြစ်ရှိခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ယခင်အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ဆက်သွယ်သည် (ဧဇရ ၉:၆၊ ၁၃၊ ၁၅၊ ယောရှု ၇:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သိရှိ၍ ကျူးလွန်သော အပြစ်နှင့် မသိဘဲ ကျူးလွန်သော အပြစ်တို့သည် ဝန်ခံခြင်းနှင့် ပြောင်းလဲရန် ကတိပြုခြင်း လိုအပ်သော အပြစ်ရှိခြင်းကို ဖြစ်စေသည်။ လူများကို ထာဝရဘုရားထံ ဝန်ခံရန် (စာသားအရ “ကျေးဇူးတင်ရန်”) ခေါ်ခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝန်ခံခြင်းသည် ကြီးမားသော ပဋိပက္ခ၏ အခြေအနေအတွင်း ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုနှင့် ကရုဏာကို ပြသခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ကို လူသိရှင်ကြား အသိအမှတ်ပြုကာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနှုတ်ရှင်၏ ကျေးဇူးတော်အပေါ် မိမိတို့ကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်းဖြစ်သည်။

လူတို့၏ အတည်ပြုတုံ့ပြန်မှု (ဧဇရ ၁၀:၁၂) သည် ဤအစီအစဉ်ကို မထောက်ခံသော လူလေးဦး၏ စာရင်း (အခန်းငယ် ၁၅) ဖြင့် ချိန်ညှိထားသည်။ ဆန့်ကျင်မှုသည် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်းလော သို့မဟုတ် ရောနှောလက်ထပ်ခြင်း၏ အပြစ်ရှိမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခြင်းလောဆိုသည်မှာ စာသားတွင် လုံးဝရှင်းလင်းခြင်း မရှိပါ။ သဘောတူထားသော လုပ်ငန်းစဉ်သည် တစ်ဦးချင်းအမှုများကို ခေါင်းဆောင်များထံ စစ်ဆေးရန် အပ်နှံခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ အခန်းငယ် ၁၆ နှင့် ၁၇ အရ ဤလုပ်ငန်းစဉ်သည် သုံးလကြာခဲ့ပုံရသည်။

၁၀:၁၈–၄၄။ နောက်ဆုံးအစီရင်ခံစာ။ ဧဇရ၏ နောက်ဆုံးအခန်းငယ်များတွင် ရောနှောလက်ထပ်ခြင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့သူများကို စာရင်းပြုထားသည်။ ပါဝင်သူ မိသားစုများ၏ အစီအစဉ်သည် ဧဇရ၏ အစောပိုင်းစာရင်းများကို လိုက်နာပြီး ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ (ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ၁၀:၁၈ခ–၂၂၊ လေဝိသားများ ၁၀:၂၃၊ တေးဂီတသမားများ ၁၀:၂၄က၊ တံခါးစောင့်များ ၁၀:၂၄ခ) ကို ဦးစွာ ဖော်ပြပြီးနောက် အခြားသူများကို “အစ္စရေးမှ” ဟု စာသားအရ ဖော်ပြသည် (၁၀:၂၅–၄၃)။ အမျိုးသား ၁၁၃ ဦး စုစုပေါင်း ဖော်ပြထားပြီး ဧဇရ ၂ တွင် စာရင်းပြုထားသော ပြန်လာသူ ၂၉,၈၁၈ ဦး၏ ၀.၃၈ ရာခိုင်နှုန်းနှင့် ကိုက်ညီသည်။ တစ်ဝက်ရာခိုင်နှုန်းထက်ပင် နည်းပါးသော အရေအတွက်ဖြစ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် အရေအတွက်ထက် အရည်အသွေးကို အဓိကစိတ်ဝင်စားသည်။ အဆင့်အမျိုးမျိုးတွင် ရောနှောလက်ထပ်မှုများ ရှိနေခြင်းသည် အစ္စရေး၏ ပညတ္တိကျမ်းပေးသောသူအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို မေးခွန်းထုတ်စေသည်။ အခန်းငယ် ၁၉ တွင် လူအဖွဲ့အစည်း၏ အပြစ်ရှိခြင်းကို ဖြေရှင်းရန် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက်တစ်ခုကို ထူးခြားစွာ ရည်ညွှန်းထားသည်။ ပါဝင်ပတ်သက်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်ခေါင်းဆောင်များသည် မိမိတို့၏ ဇနီးများကို ကွာရှင်းမည်ဟု ကတိပြုကြသည် (စာသားအရ “မိမိတို့၏လက်ကို ပေးကြသည်”၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၂၄၊ ယေဇကျေလ ၁၇:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထို့နောက် သူတို့၏ အပြစ်ကျူးလွန်မှု သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိမှုအတွက် သိုးထီးတစ်ကောင်ကို အပြစ်ဖြေရာယဇ်အဖြစ် ပူဇော်မည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤအထူးယဇ်ပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်များ၏ အရေးပါမှုနှင့် တာဝန်ယူမှု၊ ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ဖြေခြင်းကို လိုအပ်သော အပြစ်ကျူးလွန်မှု သို့မဟုတ် “သစ္စာမဲ့ခြင်း” ၏ ပြင်းထန်မှုကို အလေးပေးသည်။

ခေတ်ပြိုင်ကျမ်းစာဖတ်သူများသည် အရေးကြီးသော မေးခွန်းများကို နားလည်နိုင်စွာ မေးကြလိမ့်မည်။ လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အဆင့်အတန်းမြင့်သူများအပါအဝင် အမည်ဖြင့် ဖော်ပြထားသော အမျိုးသား ၁၁၃ ဦးသည် နိုင်ငံခြားအမျိုးသမီးများနှင့် လက်ထပ်ထားခြင်းကြောင့် သူတို့၏ ဇနီးများကို လွှတ်လိုက်ရခြင်းနှင့် ထိုအိမ်ထောင်များမှ မွေးဖွားလာသော သားသမီးများအတွက် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်းဆိုသော မေးခွန်းများ ဖြစ်သည်။ ဤစာသားအရ ထိုအိမ်ထောင်များကို တရားဝင်အိမ်ထောင်များအဖြစ် မယူဆခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤအရာများသည် အိမ်ထောင်ကွာရှင်းခြင်းထက် တရားမဝင်သော အိမ်ထောင်များကို ဖျက်သိမ်းခြင်း ဖြစ်သည်။ လွှတ်လိုက်ရသော အမျိုးသမီးများနှင့် သားသမီးများကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် စောင့်ရှောက်ပေးခဲ့ကြောင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသော်လည်း စာသားတွင် မည်သို့ ပြုလုပ်ခဲ့ကြောင်း အတိအကျ မဖော်ပြပါ။ ပညတ္တိကျမ်းအရ နိုင်ငံခြားသားများ၊ မုဆိုးမများနှင့် မိဘမဲ့များကို ချစ်၍ စောင့်ရှောက်ရမည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၃၄၊ တရားဟောရာ ၁၀:၁၈၊ ၁၄:၂၉၊ ၂၄:၁၉–၂၁၊ ၂၆:၁၂–၁၃)။ ထိုအမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများသည် ဧဇရတွင် အလားတူအခြေအနေမျိုးတွင် ရှိနေကြသည်။ ဧဇရသည် ရှေးခေတ် လူမျိုးရေးခွဲခြားမှု သို့မဟုတ် ဘာသာရေးအပေါ် အကြမ်းဖက်ခွဲခြားမှုကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရခြင်း မဟုတ်ကြောင်း စာသားအပေါ် အခြေခံ၍ အကြံပြုထားသည်။ ဧဇရသည် အစ္စရေး (သို့မဟုတ် ယေရုရှလင်) နှင့် အီဂျစ်ပြည်မှ ကျွန်ဘဝ၏ သံကြိုးများကို ချိုးဖျက်ပေးခဲ့သော၊ ပြည်နှင်ခံရာမှ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သော၊ မိဘမဲ့၊ မုဆိုးမနှင့် နိုင်ငံခြားသားတို့အပေါ် မေတ္တာပြသသော ဘုရားသခင်တို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အဓိကထားသည်။ ရောနှောလက်ထပ်ခြင်း၏ အဓိကပြဿနာမှာ ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အထောက်အထားနှင့် အပ်နှံမှုဖြစ်ပြီး လူမျိုးရေးအရ အသာစီးရလိုခြင်း သို့မဟုတ် အမျိုးသားရေးအယူအဆများ မဟုတ်ပါ။ ကျမ်းစာ၏ ဘုရားသခင်သည် ပျောက်ဆုံးသူများကို ရှာဖွေပြီး လူမျိုးတော် (သို့မဟုတ် အသင်းတော်) တစ်ရပ်ကို နာခံသော အပ်နှံမှုနှင့် သစ္စာရှိစွာ အမှုဆောင်ရန် ခေါ်ယူကာ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် မြို့သစ်ကို စောင့်မျှော်စေသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။