အခန်းကြီး - (၄ - ၅ - ၆)

 

၄:၁–၁၉။ လူမှုရေးစနစ်။ ရှောလ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးဖွဲ့စည်းပုံသည် အတော်ရိုးရှင်းပြီး အဓိကအားဖြင့် စစ်ရေးကိုသာ အခြေခံခဲ့သော်လည်း ဒါဝိဒ်၏စနစ်မှာ အနည်းငယ် ပိုမိုစနစ်ကျသည်။ ဒါဝိဒ်သည် စစ်တပ်၊ အများပြည်သူမှတ်တမ်းများ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖွဲ့၊ အတွင်းရေးအဖွဲ့နှင့် မင်းကြီး၏ ကိုယ်ရံတော်များ (၂ ရှမွေလ ၁၈:၁၆–၁၈) ကို ဖွဲ့စည်းခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အလုပ်သမား သို့မဟုတ် ဝင်ငွေဌာနတစ်ခုကိုလည်း တည်ထောင်ခဲ့သည် (၂ ရှမွေလ ၂၀:၂၃–၂၅)။ ရှောလမုန်သည် ထိုထက် ပိုမိုခေတ်မီသော စနစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူသည် တိကျသော အစိုးရလုပ်ငန်းများအတွက် အကြီးအကဲအရာရှိများနှင့် သတ်မှတ်ထားသော နယ်မြေများအတွက် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများကို ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ရှောလမုန်သည် မိမိဖခင်၏ အခြေခံအဖွဲ့အစည်း ၄ ခုကို ဆက်လက်ထားရှိသော်လည်း နယ်မြေအုပ်ချုပ်ရေးမှူးများကို ကြီးကြပ်ရန် ရာထူးများ၊ မင်းကြီး၏ အကြံပေး (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၅)၊ မင်းကြီး၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို စီမံရန် အရာရှိနှင့် မင်းကြီး၏ စီမံကိန်းများအတွက် လိုအပ်သော အလုပ်သမားအင်အားကို ကြီးကြပ်ရန် အုပ်ချုပ်သူတို့ကို ထပ်မံခန့်ထားခဲ့သည် (ငယ် ၆)။

ထို့နောက် နယ်မြေအုပ်ချုပ်ရေးမှူးများ၏ အမည်များကို ဖော်ပြထားသည် (ငယ် ၇–၁၉)။ ရှောလမုန်သည် မင်းကြီး၏အိမ်တော်ကို အစားအစာပေးရန် နယ်မြေ ၁၂ ခု ခွဲဝေခဲ့ပြီး တစ်လလျှင် နယ်မြေတစ်ခု တာဝန်ယူရသည်။ ထိုနယ်မြေများ၏ နယ်နိမိတ်များသည် အစ္စရေးအနွယ် ၁၂ နွယ်၏ နယ်မြေများနှင့် အပြည့်အဝ မကိုက်ညီခဲ့ပေ။ ထိုအရာက ရှောလမုန်သည် အနွယ်အလိုက် နယ်မြေများကို ထိန်းသိမ်းခြင်းထက် နိုင်ငံတစ်ခုလုံး၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပိုမိုအလေးထားလာကြောင်း ပြသနိုင်သည်။ ဤအရာသည် ရှောလမုန်သေဆုံးပြီးနောက် နိုင်ငံတော် ပြိုကွဲမှုကို အထောက်အကူပြုသည့် တုံ့ပြန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့နိုင်သည်။ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးများစာရင်းတွင် ယုဒပြည်အတွက် အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦးမျှ မပါဝင်ခြင်းမှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကောင်းသည်။ ထိုစနစ်ကို တည်ထောင်ရန် အချိန်ယူခဲ့ရကြောင်းလည်း ထင်ရှားသည်။ အကြောင်းမှာ အုပ်ချုပ်ရေးမှူးတစ်ဦးသည် ရှောလမုန်၏သမီးနှင့် လက်ထပ်ခဲ့သည် (ငယ် ၁၅)။ ရှောလမုန် နန်းတက်ချိန်တွင် လက်ထပ်နိုင်သည့် အသက်အရွယ်ရှိသမီးတစ်ဦး ရှိခဲ့ဟန်မတူပေ။

၄:၂၀–၂၈။ နန်းတော်နှင့် နိုင်ငံတော်၏ အကျယ်အဝန်း။ နိုင်ငံတော်၏ အကျယ်အဝန်းကို ဖော်ပြထားခြင်းက အာဗြဟံအား ပေးထားသော ကတိတော် ပြည့်စုံခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ မဟာမြစ် (ယူဖရေးတီးစ်) မှ အီဂျစ်မြစ်အထိ ဖြစ်ပြီး ထိုအီဂျစ်မြစ်မှာ နိုင်းမြစ်မဟုတ်ဘဲ အီဂျစ်၏ အရှေ့မြောက်အစွန်အဖျားရှိ ချောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၈; ၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၄:၇ နှင့် ကြည့်ပါ)။ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့်အညီ သမိုင်းကို ပုံဖော်နေသည်။ ရှောလမုန်သည် မိမိ၏ဖခင် သိမ်းပိုက်ထားသော နိုင်ငံများကို ထိန်းချုပ်ရန် စစ်ရေးစစ်ဆင်ရေးများ ပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ခဲ့ပါ။ ဘုရားသခင်က သူ့အား “ပတ်ဝန်းကျင်အရပ်ရပ်၌ ငြိမ်သက်ခြင်း” ပေးသောကြောင့် ရန်သူများ သို့မဟုတ် အကျပ်အတည်းများ မရှိခဲ့ပါ။ ဤငြိမ်းချမ်းရေးလက်ဆောင်ကို လူတိုင်း စပျစ်နွယ်ပင်နှင့် သင်္ဘောသဖန်းပင်အောက်တွင် လုံခြုံစွာ နေထိုင်ကြသည်ဟူသော လူသိများသည့် ဖော်ပြချက်တွင် တွေ့ရသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၂၅)။ ထိုအခြေအနေသည် နောက်မျိုးဆက်များ တောင့်တခဲ့သော ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် လုံခြုံရေးအတွက် စံနှုန်းတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၃၁; မိက္ခာ ၄:၄; ဇာခရိ ၃:၁၀)။

စီးပွားရေးအခြေအနေ တည်ငြိမ်သောခေတ်ဖြစ်ကြောင်း နောက်ထပ်သက်သေကို ရှောလမုန်၏ အိမ်တော်အရွယ်အစားမှ တွေ့နိုင်သည်။ ခန့်မှန်းချက်များမှာ ၁၀,၀၀၀ နှင့် ၆၀,၀၀၀ ကြား ကွာခြားကြသည်။ ထိုလူအင်အားကို စီမံခန့်ခွဲရန်နှင့် လုံလောက်သောအစားအစာ ပေးနိုင်ရန် ဂရုတစိုက် စီမံထားသော အုပ်ချုပ်ရေးစနစ် လိုအပ်ခဲ့သည်။ နေ့စဉ်အစားအစာတွင် နွားတင်းကုပ်တွင် ဆူဖြိုးအောင်မွေးထားသော တိရစ္ဆာန်များ၊ စားကျက်တွင် မွေးမြူထားသော တိရစ္ဆာန်များ၊ ငှက်များ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များ၊ ကောင်းမွန်သောမုန့်ညက်နှင့် အစားအစာများ ပါဝင်သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၂၂–၂၃၊ ၂၇)။

နေ့စဉ်အစားအစာပေးဝေမှုအပြင် မင်းကြီး၏ မြင်းတင်းကုပ်များအတွက် အစာကျွေးရန်လည်း လိုအပ်သည် (ငယ် ၂၈)။ သို့သော် အမှန်တကယ် မြင်းမည်မျှရှိသည်ကို ရှင်းလင်းစွာ မသိရပါ။ ငယ် ၂၆ တွင် ရထားမြင်းများအတွက် တင်းကုပ် ၄၀,၀၀၀ နှင့် မြင်းစီးသူ ၁၂,၀၀၀ ရှိသည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း ရာဇဝင်ချုပ်တွင် အပြိုင်ဖော်ပြချက်က (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၉:၂၅) မြင်းစီးသူ ၁၂,၀၀၀ အတွက် မြင်း ၄,၀၀၀ ရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ နောက်ပိုင်း ဓမ္မရာဇဝင်တွင် ဖော်ပြထားသော ရထား ၁,၄၀၀ (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၀:၂၆) ကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားလျှင် ရထားတစ်စီးလျှင် မြင်း ၂ ကောင်နှင့် အပိုမြင်းတစ်ကောင် ရှိသည်ဟု ယူဆပါက တင်းကုပ် ၄,၀၀၀ ဆိုသည်မှာ ပိုမိုဖြစ်နိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ဓမ္မရာဇဝင်တွင် ဖော်ပြထားသော အရေအတွက်သည် စာရေးသူ၏ ကူးရေးမှားမှု ဖြစ်နိုင်သည်။ တင်းကုပ်များ၏ အထင်ကြီးဖွယ်အခြေအနေက ရှောလမုန်သည် အီဂျစ်အပေါ် မည်မျှမှီခိုခဲ့သည်ကို ထပ်မံညွှန်ပြနိုင်သည်။ အကယ်၍ သူ၏မြင်းများကို အီဂျစ်မှ ရယူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပါက ဖြစ်သည် (၁၀:၂၈)။

၄:၂၉–၃၄။ ရှောလမုန်၏ ဉာဏ်ပညာ။ ဓမ္မရာဇဝင်၏ ဇာတ်ကြောင်းသည် ဘုရားသခင်ပေးသော ဉာဏ်ပညာ၏ အကြောင်းအရာသို့ ထပ်မံပြန်လာပြီး ၎င်းသည် နိုင်ငံ၏ အနာဂတ်အတွက် အကောင်းဆုံးရွေးချယ်မှုဖြစ်ကြောင်း ခိုင်မာစေရန် ဖြစ်သည်။ မယားအစုအဝေးကြီး၊ နိုင်ငံခြားမဟာမိတ်များစွာ၊ ကြီးမားသော ဘာသာရေးအခမ်းအနားများ၊ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ အကောင်းဆုံးနိုင်ငံရေးစနစ်များအတိုင်း ဖွဲ့စည်းထားသော အစိုးရဝန်ထမ်းစနစ်—ဤအရာများထဲမှ မည်သည့်အရာမျှ ဘုရားသခင်ပေးသော ဉာဏ်ပညာဖြင့် လမ်းညွှန်ခံရသော လူမျိုး၏ ထိရောက်မှုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ရှောလမုန်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် နားလည်သိမြင်မှု၏ အလွန်အမင်းမြင့်မားမှုကို သဘာဝဖြစ်ရပ်များ၊ ဥပမာ “ပင်လယ်ကမ်းစပ်ရှိ သဲများ” (ငယ် ၂၉) နှင့် ထိုခေတ်က လူသိများသော ပညာရှိများ၏ စကားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ အရှေ့ပြည်မှ ပညာရှိများ (မက်ဆိုပိုတေးမီးယား ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှု၏ မွေးဖွားခြင်းဇာတ်လမ်းထဲရှိ ပညာရှိများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) သို့မဟုတ် ဖာရော၏ နန်းတော်ရှိ ပညာရှိများပင် ထိုဉာဏ်ပညာနှင့် မယှဉ်နိုင်ခဲ့ကြပါ (ငယ် ၃၀)။ ငယ် ၃၁ တွင် ဖော်ပြထားသော အမည်များသည် ဟေဗြဲလူမျိုးမဟုတ်သကဲ့သို့ ခါနာန်လူမျိုးလည်း မဟုတ်သောကြောင့် သူတို့၏မူလကို မသေချာပါ။ ဟေမန်နှင့် အီသန်တို့သည် ဆာလံတစ်ပုဒ်စီ ရေးသားခဲ့သော လူများနှင့် တူညီသူများ ဖြစ်နိုင်မည်လော (ဆာလံ ၈၈; ၈၉)။ “မာဟောလ်၏သားများ” ဟူသော စကားသည် သူတို့၏ဖခင်အမည်ကို မပြောပြပါ။ မာခေါလ် သည် စာလုံးအတိုင်း “အကခြင်း” သို့မဟုတ် “အကသမား” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသောကြောင့် ထူးချွန်သောကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် လူသိများသည့် ဂီတသမားအုပ်စုမှ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအရာသည် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်နှင့် ပြည့်ဝခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာသော လက်တွေ့ကျသော စွမ်းရည်ကို ဉာဏ်ပညာဟု ယူဆသည့် ဟေဗြဲအယူအဆနှင့် ကိုက်ညီသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၁:၂–၅ နှင့် ကြည့်ပါ)။

ရှောလမုန်သည် သဘာဝကို ထက်မြက်စွာ လေ့လာသူတစ်ဦး ဖြစ်ပုံရပြီး အထူးသဖြင့် လူငယ်များက ကောင်းမွန်စွာ အသက်ရှင်နိုင်ရန် ကူညီပေးသည့် နက်ရှိုင်းပြီး လက်တွေ့ကျသော သင်ခန်းစာများကို သဘာဝမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၄:၃၃; ယောဘ ၁၂:၇–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူ၏ ပုံပြင်စကားများနှင့် သီချင်းများစွာသည် လူသိများလာပြီး သူသည် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူ ဖြစ်လာသဖြင့် သူ၏ဂုဏ်သတင်းသည် မိမိခေတ်တွင် ဒဏ္ဍာရီဆန်လာခဲ့ကာ နိုင်ငံခြားအုပ်ချုပ်သူများက သူ့ထံ လာရောက်ရှာဖွေကြသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၀)။

၅:၁–၈:၆၆

ရှောလမုန် ဗိမာန်တော်ကို တည်ဆောက်၍ ဆက်ကပ်ခြင်း

ရှောလမုန်သည် ဗိမာန်တော်နှင့် နန်းတော်တည်ဆောက်ခြင်းတွင် မိမိ၏ဉာဏ်ပညာကို ပြသခဲ့သည်။ သူသည် ပထမဦးစွာ တည်ဆောက်ရေးအတွက် ပြင်ဆင်မှုများ ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး (၅:၁–၁၈) ထို့နောက် ဗိမာန်တော် (၆:၁–၃၈) နှင့် နန်းတော် (၇:၁–၁၂) ကို တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်ကို မှန်ကန်စွာ အသုံးပြုနိုင်ရန် လိုအပ်သမျှကိုလည်း ပြင်ဆင်ခဲ့သည် (၇:၁၃–၅၁)။ ရှောလမုန်သည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို ဗိမာန်တော်သို့ ယူဆောင်လာပြီး ဗိမာန်တော်ကို ထာဝရဘုရားထံ ဆက်ကပ်ခဲ့သည် (၈:၁–၆၆)။ ဗိမာန်တော်နှင့် နန်းတော်နှစ်ခုစလုံးကို အဆောက်အအုံတစ်ခုတည်း၏ အစိတ်အပိုင်းများအဖြစ် ယူဆခဲ့ကြပုံရပြီး တည်ဆောက်မှုအတွက် အလုပ်သမား ၂၀၀,၀၀၀ ခန့်နှင့် နှစ်ပေါင်း ၂၀ ကြာခဲ့သည်။ အဆောက်အအုံ ၂ ခုကို ဖွဲ့စည်းပုံအရ ဆက်စပ်တည်ဆောက်ထားသောကြောင့် မင်းကြီးသည် မိမိ၏ကိုယ်ပိုင်ဝင်ပေါက်မှတစ်ဆင့် ဗိမာန်တော်သို့ အလွယ်တကူ ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်။ ရှောလမုန်သည် ထိုစီမံကိန်း၏ နည်းပညာပိုင်းဆိုင်ရာ အသေးစိတ်များအတွက် တုရုမင်းကြီး ဟိရံ (ခန့်မှန်းခြေ ဘီစီ ၉၆၉–၉၃၆) အပေါ် အလွန်မှီခိုခဲ့ပြီး ထိုအရာကြောင့် အဆောက်အအုံများတွင် ဖိုနီးရှားဗိသုကာလက်ရာ အရိပ်အမြွက် ပါဝင်လာနိုင်သည်။

၅:၁–၁၈။ အလုပ်သမားများနှင့် ပစ္စည်းများ။ ဟိရံသည် ရှောလမုန်ထံသို့ လာရောက်ရှာဖွေခဲ့သော ပထမဆုံးနိုင်ငံခြားမင်းကြီးများအနက် တစ်ဦးဖြစ်သည်။ ဒါဝိဒ်က ဖိလိတ္တိများကို အနိုင်ယူခြင်းသည် ဖိုနီးရှားလူမျိုးတို့၏ စီးပွားရေးအခြေအနေကို အလွန်တိုးတက်စေခဲ့ပြီး တုရုမင်းကြီးနှင့် ဒါဝိဒ်အကြား ခင်မင်ရင်းနှီးမှု ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဟိရံသည် ဒါဝိဒ်၏ နန်းတော်တည်ဆောက်ရာတွင် ကူညီခဲ့ပြီး (၂ ရှမွေလ ၅:၁၁) ဗိမာန်တော်အတွက် ပစ္စည်းအများအပြားကိုလည်း ပေးထားပြီးဖြစ်သည် (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၂:၄)။ ဟိရံ၏ ကိုယ်စားလှယ်များ လာရောက်ခြင်းသည် ရှောလမုန်ကို မင်းကြီးအသစ်အဖြစ် အတည်ပြုရုံသာမက နိုင်ငံ ၂ ခုအကြား ဆက်လက်ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကိုလည်း အာမခံပေးခဲ့သည်။

ဤလာရောက်မှုကို တုံ့ပြန်၍ ရှောလမုန်သည် ဟိရံထံ သံတမန်စာတစ်စောင် ပေးပို့ခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၅:၂–၆)။ ထိုစာတွင် ဒါဝိဒ်နှင့် ပဋိညာဉ်ကို ပြန်လည်အတည်ပြုပြီး မကြာမီ ဗိမာန်တော်တည်ဆောက်မည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည် (၂ ရှမွေလ ၇:၁၂–၁၃)။ အာရဇ်သစ်များသာမက ဒေသခံအလုပ်သမားများကို ဦးဆောင်ပေးရန် ကျွမ်းကျင်သူများကိုလည်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရှောလမုန်သည် အလုပ်သမားများနှင့် ပစ္စည်းများအတွက် ပေးချေမှုကို ညှိနှိုင်းခဲ့ပြီး ဟိရံက တစ်နှစ်လျှင် ဂျုံ အကောရ် ၂၀,၀၀၀ (မြည်းသယ်ဝန်များ) နှင့် အရည်အသွေးမြင့် သံလွင်ဆီ အကောရ် ၂၀ သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဟိရံသည် မိမိ၏လူများအား ပေးရန်အတွက် ဤပစ္စည်းများထဲမှ မိမိ၏အပိုင်းကို ယူပြီး ကျန်အရာဖြင့် ပေးမည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစာရင်းသည် အပြည့်အစုံ မဟုတ်ခဲ့ပုံရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ရာဇဝင်ချုပ်မှတ်တမ်းတွင် စပျစ်ရည် ဂါလံ ၁၂၀,၀၀၀ (၄၄၀,၀၀၀ လီတာ) နှင့် ပုံမှန်သံလွင်ဆီ အလားတူပမာဏ ထပ်မံပါဝင်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၂:၁၀)။ ထိုပမာဏသည် ရှောလမုန်၏ အိမ်တော်အတွက် ရရှိသော ခွဲတမ်းထက် နှစ်ဆနီးပါး ဖြစ်ပြီး နိုင်ငံ၏ ထုတ်လုပ်နိုင်စွမ်းသည် လိုအပ်သည့်ပမာဏကို မလိုက်နိုင်ဘဲ ဟိရံထံ နိုင်ငံတော်အကြွေး ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့နိုင်သည်။ ရှောလမုန်က ဂါလိလဲဒေသရှိ မြို့ ၂၀ ကို ပေးခြင်းအားဖြင့် ထိုအကြွေး၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ပြန်လည်ပေးဆပ်ခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၉:၁၁)။ ထိုအရာသည် အခွန်ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး တိုးလာခြင်းကြောင့် လူထုအတွင်း မကျေနပ်မှုကိုလည်း ဖြစ်စေခဲ့နိုင်ပြီး ရှောလမုန်သေဆုံးပြီးနောက် ရောဗောင်ထံ လာရောက်တောင်းဆိုသော ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့က ထိုအကြောင်းကို အရိပ်အမြွက်ပြုခဲ့သည် (၁၂:၄)။

၅:၁၃–၁၈ ၏ ဇာတ်ကြောင်းသည် အလုပ်သမားအင်အားကို ဖော်ပြသည် (၄:၆)။ ရှောလမုန်သည် အစ္စရေးလူ ၃၀,၀၀၀ ကို အလုပ်ခိုင်းစေပြီး တစ်လစီကြာသော အလှည့် ၃ လှည့်ဖြင့် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်ချိန်တည်းတွင် သူတို့အနက် ၁၀,၀၀၀ သည် လက်ဘနွန်တွင်ရှိပြီး ၂၀,၀၀၀ သည် ယေရုရှလင်ရှိ ဗိမာန်တော်ဆောက်လုပ်ရာနေရာတွင် အလုပ်လုပ်ကြသည်။ ထိုပြည်တွင် နေထိုင်သော နိုင်ငံခြားသားများထဲမှ ဆောက်လုပ်ရေးပစ္စည်းများ သယ်ယူရန် ၇၀,၀၀၀ နှင့် ကျောက်မိုင်းများမှ ကျောက်တုံးများကို ကြမ်းတမ်းစွာ ဖြတ်တောက်ရန် ၈၀,၀၀၀ ကို စုဆောင်းခဲ့ပြီး သူတို့ကို ကြီးကြပ်ရန် ကြီးကြပ်သူ ၃,၃၀၀ ကို ခန့်ထားခဲ့သည်။ ကျောက်တုံးအားလုံး၊ မြေအောက်တွင် ဖုံးကွယ်သွားမည့် အုတ်မြစ်ကျောက်များပင် ကျောက်မိုင်းတွင် အရည်အသွေးမြင့်စွာ ပြုပြင်ပြီးမှ အသုံးပြုခဲ့ကြသည် (ငယ် ၁၇; ၆:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအလုပ်ကို ရှောလမုန်နှင့် ဟိရံ၏ ကျွမ်းကျင်အလုပ်သမားများက ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည် (ငယ် ၁၈)။

၆:၁–၃၈။ ဗိမာန်တော် တည်ဆောက်ခြင်း။ ဗိမာန်တော်တည်ဆောက်သည့် ရက်စွဲကို အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားခြင်းမှာ အရေးကြီးသည် (ငယ် ၁)။ ကျမ်းစာရေးသားသူသည် အချိန်ကို တိတိကျကျ မှတ်တမ်းတင်ရန် အလွန်ဂရုစိုက်ခဲ့သည်။ ရှောလမုန်၏ နန်းစံ စတုတ္ထနှစ်၊ ဒုတိယလ ဖြစ်ပြီး ဇိဗ်/ဇိဖ်ဟုခေါ်သော ထိုလ၏ ရှေးဖိုနီးရှား/ခါနာန်အမည်မှာ ဘီစီ ၉၆၇ နွေဦးကာလနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ဗိမာန်တော်အကြောင်းတွင် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းကို အလေးပေးထားခြင်းသည် ထိုအရာ ၂ ခုအကြား အယူဝါဒဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ ဗိမာန်တော်သည် ခါနာန်ပြည်တွင် မိမိ၏လူတို့အလယ် ထင်ရှားစွာ တည်ရှိသော ဘုရားသခင်၏ အမြဲတမ်းနေရာ ဖြစ်သည်။ သူတို့နှစ်ခုစလုံးသည် အနားယူရာနေရာကို ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။

ဖိုနီးရှား

တုရုသည် ပင်လယ်ခရီးသွားသူများဖြစ်သော ဖိုနီးရှားနိုင်ငံ၏ အဓိကမြို့တစ်မြို့ဖြစ်ပြီး အရပ်ရပ်သို့ ပြန့်ကျဲနေသော ခါနာန်လူမျိုးများမှ ဆင်းသက်လာသူများ ဖြစ်ကြသည်။ မြေထဲပင်လယ်တစ်ဝိုက်တွင် ကိုလိုနီများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ဟိရံ၏ “နယ်မြေ” ကို ဖိုနီးရှားဟု ခေါ်နိုင်သော်လည်း ရှောလမုန်ခေတ်တွင် ထိုပထဝီဝင်ဒေသရှိ မြို့များသည် နိုင်ငံရေးအဖွဲ့အစည်းတစ်ခုတည်းအဖြစ် စုစည်းထားခြင်း မရှိဘဲ အားနည်းစွာ မဟာမိတ်ဖွဲ့ထားသော မြို့ပြနိုင်ငံများ ဖြစ်ကြသည်။ ဟိရံသည် ထိုမြို့များအကြား ဦးဆောင်မင်းကြီးအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရသူ ဖြစ်နိုင်သည်။ မြောက်ပိုင်း လီဗန့်ဒေသရှိ သူတို့၏ အဓိကမြို့များမှာ တုရု၊ ဇိဒုန်၊ ဂေဗလ်နှင့် အာဗဒ်တို့ ဖြစ်ပြီး လက်ဘနွန်တောင်တန်းများနှင့် မြေထဲပင်လယ်ကြားရှိ ယနေ့ခေတ် လက်ဘနွန်နိုင်ငံ၏ ကျဉ်းမြောင်းသော ကမ်းရိုးတန်းမြေတစ်လျှောက်တွင် နေထိုင်ကြသည်။ စိုက်ပျိုးနိုင်သောမြေ နည်းပါးသောကြောင့် သူတို့သည် ထင်ရှားသော ကုန်သည်များနှင့် ရေကြောင်းသွားလာသူများ ဖြစ်လာကြပြီး အာရဇ်သစ်လုပ်ငန်းကို အထူးပြုကာ ခရုတစ်မျိုးမှ ထုတ်ယူသော တန်ဖိုးကြီး ခရမ်းရောင်ဆိုးဆေးကိုလည်း လူသိများစေခဲ့ကြသည်။ ထို့အပြင် ကျောက်ပန်းရန်လုပ်ငန်း၊ သတ္တုလုပ်ငန်း၊ အရည်အသွေးကောင်းသော မြေအိုးလုပ်ငန်းနှင့် ဖန်ထည်လုပ်ငန်းတို့တွင်လည်း ကျွမ်းကျင်ကြသည်။

လက်ဘနွန်တောင်တန်းမှ အာရဇ်ပင်များသည် အမြင့် ၁၀၀ ပေ (၃၀ မီတာ) အထိ ကြီးထွားနိုင်ပြီး ဖိုနီးရှားလူမျိုးတို့သည် ထိုသစ်သားကို အသုံးပြုရာတွင် ကျွမ်းကျင်မှုကြောင့် ကျော်ကြားကြသည်။ အီဂျစ်နှင့် မက်ဆိုပိုတေးမီးယားတို့သည် ကြီးမားသော ပြည်တွင်းအဆောက်အအုံများ၏ အမိုးတန်းများအတွက် အာရဇ်သစ်ကို နှစ်သက်ကြသည်။ ထိုသစ်သားသည် ကြာရှည်ခံပြီး ပိုးမွှားများနှင့် သစ်သားပုပ်ခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော သစ်မာ ဖြစ်သည်။

ဗိမာန်တော်၏ အတိုင်းအတာများမှာ အထင်ကြီးဖွယ်ကောင်းသည်။ အလျား အတောင် ၆၀ (ပေ ၉၀ သို့မဟုတ် ၂၇.၄ မီတာ)၊ အနံ အတောင် ၂၀ (ပေ ၃၀ သို့မဟုတ် ၉ မီတာ) နှင့် အမြင့် အတောင် ၃၀ (ပေ ၄၅ သို့မဟုတ် ၁၃.၇ မီတာ) ဖြစ်သည်။ အချို့အပိုင်းများတွင် တောကန္တာရတဲတော်ထက် နှစ်ဆကြီးပြီး အခြားအပိုင်းများတွင် ၃ ဆမြင့်သော်လည်း ဒုတိယဗိမာန်တော်၏ အမြင့်ထက် ထက်ဝက်သာ ရှိသည် (ဧဇရ ၆:၃)။ ဤနေရာတွင် အသုံးပြုထားသော ရှေးအတောင်မှာ ခန့်မှန်းခြေ ၁၇.၅ လက်မ (၄၄.၅ စင်တီမီတာခန့်) ဖြစ်ပြီး (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၀:၂၀ နှင့် ကြည့်ပါ) နောက်ပိုင်းမင်းကြီးများ အသုံးပြုသော အတောင်ထက် လက်တစ်ဆစ်ပိုတိုသည်။ နောက်ပိုင်းအတောင်မှာ ၂၀ လက်မခန့် ဖြစ်သည် (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃:၁၃ နှင့် ကြည့်ပါ)။

ဗိမာန်တော်အဆောက်အအုံ၏ ဝင်ပေါက်တွင် ၎င်း၏အကျယ်တစ်လျှောက် ပလက်ဖောင်းတစ်ခုရှိပြီး ရှေ့ဘက်သို့ အတောင် ၁၀ တိုးထွက်နေသည် (ပေ ၁၅ သို့မဟုတ် ၄.၆ မီတာ)။ အဆောက်အအုံ၏ သုံးဖက်တွင် အပြင်နံရံနှင့်ကပ်လျက် အခန်းငယ် ၃ ထပ် တည်ဆောက်ထားသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၅–၁၀)။ ထိုအခန်းများကို သိုလှောင်ရန်နှင့် တာဝန်ကျသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ နေထိုင်ရန် အသုံးပြုခဲ့နိုင်သည်။ ငယ် ၉ တွင် အဆောက်အအုံပြီးစီးခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားသည့် စကားသည် အနည်းငယ် စောလွန်းနေသကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း ထိုစကားကို ငယ် ၁၄ တွင် ထပ်မံတွေ့ရသည်။ ထိုအရာက ဤအပိုင်းသည် ဇာတ်ကြောင်းစီးဆင်းမှုကို ခဏရပ်တန့်ပြီး အရေးကြီးသော ကြေညာချက်တစ်ခုကို ယူဆောင်လာသည့် စာပေအပိုင်းတစ်ရပ် ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည် (ငယ် ၁၁–၁၃)။ ဤနေရာတွင် ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ရှောလမုန်ထံ ရောက်လာပြီး အထင်ကြီးဖွယ် ဗိသုကာလက်ရာနှင့် အင်ဂျင်နီယာအံ့ဖွယ်များမှ မိမိ၏ဖခင်နှင့် ပြုထားသော ပဋိညာဉ်သို့ အာရုံကို ပြောင်းလဲစေသည် (၂ ရှမွေလ ၇:၈–၁၆)။ ဘုရားသခင်က ဒါဝိဒ်အား ပေးထားသော ကတိတော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် အဓိကနေရာကို ရယူပြီး ၎င်း၏ပြည့်စုံခြင်းသည် ဘုရားသခင်အပေါ် ခိုင်မာသော သစ္စာရှိမှုနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်နွယ်နေကြောင်း ကြေညာသည်။ ဤတိုတောင်းသော ဘုရားသခင်၏ မိန့်တော်မူချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းအတွက် အဓိကသော့ချက် ဖြစ်သည်။ ကျယ်ပြန့်သော ဘာသာရေးအခမ်းအနားများ သို့မဟုတ် ခမ်းနားသော အဆောက်အအုံတစ်ခုက ဘုရားသခင်သည် မိမိရွေးချယ်ထားသော လူတို့အလယ် ဆက်လက်ရှိနေမည်ကို အာမခံခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်က မိမိ၏လူတို့နှင့် ပြုထားသော ပဋိညာဉ်နှင့် ထိုပဋိညာဉ်ကို ထိန်းသိမ်းလိုသည့် သူတို့၏ဆန္ဒကသာ အာမခံချက်ဖြစ်သည်။ ခမ်းနားသောအဆောက်အအုံ တည်ဆောက်နေစဉ် ဘုရားသခင်က မိမိသည် အစ္စရေးအမျိုးသားတို့အလယ်တွင် နေမည်ဖြစ်ပြီး အဆောက်အအုံအတွင်း၌သာ နေမည်မဟုတ်ကြောင်း မိန့်တော်မူခဲ့သည် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၅:၁–၂၁ နှင့် ကြည့်ပါ)။

ဗိမာန်တော်အတွင်းပိုင်း၏ ခမ်းနားမှုကို ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၁၅–၃၆ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ နံရံများနှင့် မျက်နှာကြက်ကို အာရဇ်သစ်ဖြင့် ကပ်ထားပြီး ကြမ်းပြင်ကို ထင်းရှူးသစ်ဖြင့် ခင်းထားသည် (ငယ် ၁၅)။ အလှဆင်ထားသော အဖူးများ၊ ပွင့်နေသောပန်းများ၊ ခေရုဗိမ်များနှင့် ထန်းပင်များကို နံရံပြားများပေါ်တွင် ထွင်းထုထားသည် (ငယ် ၁၈၊ ၂၉)။ ကြမ်းပြင်အပါအဝင် သစ်သားအားလုံးကို ရွှေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည် (ငယ် ၂၂၊ ၃၀)။ ထိုအလှဆင်မှုသည် အတိတ်နှင့် အနာဂတ်နှစ်ခုစလုံးကို သတိရစေသည်။ ဧဒင်ဥယျာဉ်၏ အပင်များနှင့် ခေရုဗိမ်များ၊ အသစ်သော ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ရွှေလမ်းများ၏ ရွှေဖုံးထားသော “ကြမ်းပြင်” တို့ ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၂၁:၂၁)။

အဓိကအဆောက်အအုံကို ကြမ်းပြင်မှ မျက်နှာကြက်အထိ အာရဇ်သစ်နံရံတစ်ခုဖြင့် ပိုင်းခြားခြင်းအားဖြင့် အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်းကို ဖန်တီးခဲ့သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၁၆)။ ထိုအခန်း၏ အတွင်းပိုင်းအမြင့်မှာ အတောင် ၂၀ (ပေ ၃၀ သို့မဟုတ် ၉.၁ မီတာ၊ ငယ် ၂၀) ဖြစ်ပြီး အဓိကအဆောက်အအုံ၏ မျက်နှာကြက်အမြင့်မှာ အတောင် ၃၀ (ပေ ၄၅ သို့မဟုတ် ၁၃.၇ မီတာ၊ ငယ် ၂) ဖြစ်သည်။ နံရံများကိုလည်း ထွင်းထု၍ ရွှေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာ ထားရှိသည့်အပြင် အတွင်းခန်းတွင် သီးခြားရပ်နေသော ခေရုဗိမ် ၂ ခုလည်း ရှိပြီး တစ်ခုစီသည် အတောင် ၁၀ (ပေ ၁၅ သို့မဟုတ် ၄.၆ မီတာ) မြင့်ကာ သံလွင်သစ်ဖြင့် ထွင်းထု၍ ရွှေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည် (ငယ် ၂၃)။ သူတို့သည် အတောင်ပံများကို ဖြန့်ကာ တစ်ဖက်နံရံမှ တစ်ဖက်နံရံအထိ တောင်ပံဖျားချင်း ထိနေကြသည် (ငယ် ၂၇) နှင့် ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို အရိပ်ပေးနေကြသည် (၈:၇)။ နောက်ဘက်နံရံရှိ ခေရုဗိမ် ၂ ခုနှင့် ပဋိညာဉ်သေတ္တာပေါ်ရှိ ခေရုဗိမ် ၂ ခုတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်ပတ်လည်တွင် ခေရုဗိမ် ၄ ခု ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသော ကောင်းကင်ဘုံ၏ ပလ္လင်ခန်းနှင့် ပိုမိုနီးစပ်စွာ ထင်ဟပ်သည် (ယေဇကျေလ ၁; ၁၀ နှင့် ကြည့်ပါ)။

ဖော်ပြချက်ထဲတွင် ဗိမာန်တော်၏ နောက်ဆုံးအစိတ်အပိုင်းမှာ တံခါးများ ဖြစ်သည်။ စကားအသုံးအနှုန်းမှာ မရှင်းလင်းသော်လည်း အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်းသို့ ဝင်သည့်တံခါးများ၏ တံခါးတိုင်များသည် ဘက် ၅ ဘက်ရှိနိုင်ပြီး တံခါး ၂ ပေါက်စလုံးကို သံလွင်သစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည်ဟု ထင်ရသည် (၆:၃၁–၃၂)။ သန့်ရှင်းရာအခန်းသို့ ဝင်သည့် တံခါးတိုင်များသည် ဘက် ၄ ဘက်ရှိပြီး သံလွင်သစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားနိုင်သကဲ့သို့ အပြင်တံခါးများကို ထင်းရှူးသစ်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသည် (ငယ် ၃၃–၃၄)။ အားလုံးကို အနုစိတ် ထွင်းထု၍ ရွှေဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသည် (ငယ် ၃၂၊ ၃၅)။ ရာဇဝင်ချုပ်မှတ်တမ်းတွင် အခန်းများကို ပိုင်းခြားထားသော ကန့်လန့်ကာအကြောင်း မဖော်ပြထားသော်လည်း (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်း၏ ဝင်ပေါက်တွင် ရွှေကြိုးတစ်ချောင်းရှိကြောင်း ဖော်ပြထားပြီး တံခါးရှေ့တွင် ချိတ်ဆွဲထားသော ကန့်လန့်ကာကို ထောက်ထားရန် အသုံးပြုခဲ့နိုင်သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၂၁)။

အခန်း ၆ ၏အဆုံးတွင် ငယ် ၁ တွင် ဖော်ပြထားသော အချိန်ကို ထပ်မံဖော်ပြပြီး ဗိမာန်တော်ပြီးစီးသည့် ရက်စွဲကိုလည်း တိတိကျကျ ထည့်သွင်းထားသည် (ငယ် ၃၈)။ စာပေအပိုင်းတစ်ခုကို ဖွဲ့စည်းပေးသည့်အပြင် ထိုထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြခြင်းက ရက်စွဲများ၏ အရေးပါမှုနှင့် ဗိမာန်တော်နှင့် အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်ခြင်းတို့၏ ဆက်နွယ်မှုကို အလေးပေးသည်။