အခန်းကြီး - (၁၈ - ၁၉ - ၂၀)

 

၁၈:၁–၁၅။ ဧလိယနှင့် ဩဗဒိ။ ဩဗဒိနှင့် ဧလိယတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်ဆံမှု ဇာတ်လမ်းသည် အရေးကြီးသော အရာများစွာကို ပြသသည်။ ပထမဦးစွာ အစာခေါင်းပါးမှု၏ ပြင်းထန်မှုနှင့် အမျိုးသားရေးအကျပ်အတည်း၏ အတိုင်းအတာကို နားလည်စေသည်။ မင်းကြီးကိုယ်တိုင် မြင်းများအတွက် မြက်ရှာခြင်းကဲ့သို့ အရေးမကြီးသော အလုပ်တစ်ခုတွင် ပါဝင်ရခြင်းသည် အခြေအနေ မည်မျှအရေးပေါ်နေကြောင်း ပြသသည်။ အခြားမင်းကြီးတာဝန်များနှင့် စိတ်ဝင်စားမှုများအားလုံးကို ဤအခြေခံလိုအပ်ချက်က အစားထိုးထားသည်။ ဤအရာသည် လူတို့နောင်တရလာစေရန် ဘုရားသခင်က မည်မျှအထိ တွန်းအားပေးရန် ဆန္ဒရှိသည်ကို ပြသသည်။

ဒုတိယအချက်မှာ အမှန်တကယ် ဒုက္ခရောက်နေသောအချိန်တွင် သစ္စာရှိယုံကြည်သူတစ်ဦးကို ဘုရားသခင်က အတည်ပြု၍ အားပေးလိုကြောင်း ပြသသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဧလိယကို လမ်းလွှဲစေပြီး ဩဗဒိနှင့် တွေ့ဆုံစေခဲ့သည်။ ထိုအရာက ဘုရားသခင်သည် ဧလိယ၏ အမှုတော်အားဖြင့် အခြေအနေကို ဆက်လက်ထိန်းချုပ်နေကြောင်း ထိုသစ္စာရှိသူအတွက် အာမခံချက် ပေးခဲ့မည်မှာ သေချာသည်။

တတိယအချက်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် ဧလိယ၏ ကိုယ်တိုင်သနားခြင်းကို ဘုရားသခင် ပြစ်တင်မည့်အတွက် အခြေခံတစ်ခုကို ဖန်တီးပေးသည် (၁၉:၁၈)။ အချို့အပိုင်းများတွင် ဩဗဒိ၏ သစ္စာရှိမှုသည် ဧလိယခံရသော ဖိအားထက် ပိုမိုကြီးမားသော ဖိအားအောက်တွင် သူ့ကို ထားရှိခဲ့သည်။ ဧလိယသည် ဝေးလံသောနေရာများတွင် ပုန်းကွယ်နေစဉ် ဩဗဒိသည် နန်းတွင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖိအားများစွာရှိသော်လည်း “ယေဟောဝါ၏ အမှုထမ်း/ဝတ်ပြုသူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အမည်ရှိသူ ဩဗဒိသည် မင်းမျိုးမင်းနွယ်နှင့် မိမိ၏ ဆက်သွယ်မှုနှင့် သြဇာကို ထိန်းသိမ်းနိုင်သည့် အထူးစွမ်းရည် ရှိခဲ့သည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်နေစဉ် ယေဇဗေလ၏ အကြံအစည်များကို တိုက်ရိုက်ပျက်ပြားစေခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏အလုပ်ကို လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ အတိုင်းအတာသေးငယ်သော်လည်း ဗာဗုလုန်နန်းတွင်းရှိ ဒံယေလနှင့် သူ၏အဖော်များကဲ့သို့သော အခန်းကဏ္ဍကို သူက ထမ်းဆောင်နေခဲ့သည်။

စတုတ္ထအချက်မှာ ဘုရားသခင်၏အမိန့်များအပေါ် ကျွန်ုပ်တို့၏မေးခွန်းများနှင့် လူသားအတွေ့အကြုံမှ ပေါ်ပေါက်လာသော စိတ်ခံစားချက်ဆိုင်ရာ စိတ်ပျက်မှုများနှင့် ပေါက်ကွဲမှုများကို ဘုရားသခင်က လက်ခံလိုကြောင်း ဟာသဆန်ဆန်နည်းဖြင့် ပြသသည်။ ဩဗဒိသည် ဧလိယ တောင်းဆိုသည့်အရာကို လုပ်ခြင်း၏ ပညာရှိမှုကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စိန်ခေါ်ခဲ့သော်လည်း ပရောဖက်ထံမှ ဘုရားသခင်၏ ပြစ်တင်ဆုံးမမှု မလာခဲ့ပါ။ ဩဗဒိသည် မိမိအသက်ကို မလိုအပ်ဘဲ အန္တရာယ်မဖြစ်စေလိုသောကြောင့် အမှန်တကယ် စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်များကို ဆောင်ရွက်သူများကို ပုန်းအောင်းကာ အစားအစာပေးခြင်းဖြင့် မိမိအသက်ကို အန္တရာယ်ပြုနေခဲ့ပြီးဖြစ်သော်လည်း ယခုအကြိမ်တွင် ပရောဖက်ပြောသည့်အတိုင်း ဖြစ်မည်ကို သေချာလိုခဲ့သည်။ ဧလိယက မိမိပြောသည့်အတိုင်း လုပ်မည်ဟု အာမခံခဲ့ပြီး ထိုအရာအားလုံးသည် ဩဗဒိအတွက် ကောင်းမွန်စွာ ပြီးမြောက်မည်ဟူသော သဘောကို သွယ်ဝိုက်စွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏ ရိုးသား၍ နှလုံးသားထဲမှ မေးခွန်းများနှင့် အငြင်းအခုံများကို ဘုရားသခင်က လက်ခံခဲ့ခြင်းသည် မောရှေ၊ ဂိဒေါင်နှင့် သောမတ်ကဲ့သို့သော သမ္မာကျမ်းစာဇာတ်ကောင်များ၏ အလားတူအခြေအနေများကို သတိရစေသည်။

၁၈:၁၆–၄၆။ ဧလိယ၊ အာဟပ်နှင့် ကရမေလတောင်။ ဧလိယနှင့် တွေ့သောအခါ အာဟပ်၏ ပထမတုံ့ပြန်မှုသည် အမှန်တရားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ မမြင်လိုသည့် သူ၏သဘောထားကို ပြသသည်။ အကျပ်အတည်းသည် ဧလိယ၏ မိုးခေါင်မှုဆိုင်ရာ ထူးခြားသော ပရောဖက်ပြုချက်ဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဧလိယက ထိုပရောဖက်ပြုချက်သည် မိမိ၏အာဏာဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ အာဏာဖြင့် ပြောခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အာဟပ်သည် ထိုအကျပ်အတည်းသည် ဧလိယကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်နိုင်ကြောင်း စဉ်းစားရန် အခွင့်အရေးအပြည့်အဝ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အလွန်မိုက်မဲသော အာဟပ်သည် ထင်ရှားသောအရာကို လျစ်လျူရှုကာ ဧလိယကို “အစ္စရေးကို ဒုက္ခပေးသူ” ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည် (ငယ် ၁၇)။ ထိုစကားကို ရှိမောင်နှင့် လေဝိတို့သည် ရှေခင်လူများကို သတ်ဖြတ်ခြင်းကြောင့် သူတို့၏ဖခင် ယာကုပ်အတွက် ဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့သည့်အခါ ပထမဆုံး အသုံးပြုခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၄)။ ထို့အပြင် အာခန်ကိုလည်း ထိုစကားဖြင့် ခေါ်ခဲ့ပြီး သူ၏လုပ်ရပ်များက အီဂျစ်ပြည်မှ ထွက်မြောက်လာသူ လူတို့အပေါ် ကျိန်ခြင်းကို ဖြစ်စေခဲ့သည် (ယောရှု ၇:၂၄–၂၆; ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂:၇)။ သို့သော် အာဟပ်ကိုယ်တိုင်လည်း ပြည်ပေါ်သို့ ကျိန်ခြင်းတစ်ရပ် သယ်ဆောင်လာခဲ့သည်။ သုံးနှစ်ကြာ မိုးခေါင်မှုက ထိုအရာကို ပြသနေသည်။ ထို့ကြောင့် ဧလိယသည် အဆိုပါစွပ်စွဲချက်ကို မင်းကြီးထံ ပြန်လည်ပစ်ခတ်ရန် အပြည့်အဝ အခွင့်ရှိသည်။ အာဟပ်နှင့် သူ၏ဖခင်အိမ်သားများသည် အစ္စရေးကို ဒုက္ခပေးသူများ ဖြစ်ကြသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၁၈)။ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပယ်၍ ဗာလနောက်သို့ လိုက်ခြင်းသည် ဤဒုက္ခကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

ငယ် ၂၁ တွင် ဧလိယ၏ မေးခွန်းသည် စိတ်နှလုံးတစ်ဝက်တစ်ပျက် ဖြစ်ခြင်း၏ အယူအဆကို ဖော်ပြသည်။ ထိုဖော်ပြချက်သည် ဆာလံကျမ်းတွင် “စိတ်နှစ်ခွ” ရှိသူများအတွက်လည်း အသုံးပြုသည် (ဆာလံ ၁၁၉:၁၁၃)။ ပုံရိပ်မှာ ရွေးချယ်စရာ ၂ ခုကြား မည်သည့်တစ်ခုကိုမျှ မယုံကြည်နိုင်ဘဲ ခြေထောက်တစ်ဖက်ဖြင့် လမ်းလျှောက်နေသူတစ်ဦးကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ထိုအယူအဆသည် လေထဲရှိ လှိုင်းကဲ့သို့ တုန်လှုပ်နေသော “စိတ်နှစ်ခွ” လူတစ်ဦး (ယာကုပ် ၁:၈) သို့မဟုတ် အေးလည်းမအေး၊ ပူလည်းမပူသူ (ဗျာဒိတ် ၃:၁၅–၁၆) ကို ဆိုလိုသည်။

သူတို့၏နတ်ဘုရားကို ခေါ်ရန် စိန်ခေါ်ခံရသောအခါ ဗာလ၏ ပရောဖက်များသည် နာရီပေါင်းများစွာ တောင်းပန်ခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏ ဆည်းကပ်မှုကို ပြသရန် လက်နက်များဖြင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ခုတ်ခဲ့ကြသည်။ မိုးခေါင်ချိန်တွင် ဗာလသည် သေခြင်း၏ မြေအောက်နိုင်ငံတွင် အကျဉ်းချခံနေရသည်ဟု ဗာလနောက်လိုက်များက ယုံကြည်လေ့ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဧလိယက ဗာလသည် ခရီးထွက်သွားခြင်း သို့မဟုတ် အားလပ်ရက်သွားခြင်းအကြောင်း ပြောခဲ့ခြင်း (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၂၇) သည် စိတ်ဆိုးပြီး သွေးထွက်နေသော ပရောဖက်များအတွက် အလွန်နီးစပ်သော လှောင်ပြောင်မှုတစ်ရပ် ဖြစ်ခဲ့သည် (ငယ် ၂၈)။

ငယ် ၂၆ တွင် ပရောဖက်များ၏ လုပ်ဆောင်မှုကို ဖော်ပြသည့် စကားလုံးကို တစ်ခါတစ်ရံ “ခုန်သည်” သို့မဟုတ် “ကသည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော်လည်း ထိုဟေဗြဲကြိယာသည် ပဆာခ ဖြစ်ပြီး ဧလိယ၏ စိန်ခေါ်မှု ငယ် ၂၁ တွင် “ခြေထော့သည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးနှင့် တူညီသည်။ ထိုအရာက သူတို့၏လုပ်ဆောင်မှု မည်မျှအစွန်းရောက်ပါစေ မည်သည့်အရာမျှ အလုပ်မဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဇာတ်ကြောင်းသည် လုံးဝအာဏာမရှိသော မုန်တိုင်းနတ်ဘုရား ဗာလနှင့် ရာသီအလိုက် မိုးကိုပေးသူဖြစ်သော ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ရွေးနုတ်ရှင် ယေဟောဝါတို့ကို ဆန့်ကျင်ဖော်ပြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၆:၄)။ ဤအချိန်တစ်လျှောက် ဧလိယသည် အခြားနေရာမှ မီးယူဆောင်လာရန် ကြိုးပမ်းမှုရှိမရှိကို ဂရုတစိုက် စောင့်ကြည့်နေခဲ့သည်ဟု ယူဆရန် သင့်လျော်သည်။ ဗာလ၏ အားနည်းမှုသည် ထင်ရှားစွာ ပေါ်လွင်နေသည်။

ဧလိယ အသုံးပြုသောရေကို မည်သည့်နေရာမှ ရရှိခဲ့သည်ဟု ကျမ်းက မဖော်ပြသော်လည်း ယနေ့တွင် ထိုအဖြစ်အပျက်၏ ရိုးရာနေရာနှင့် မဝေးသောနေရာတွင် အမြဲစီးဆင်းသော စမ်းရေတွင်းတစ်ခု ရှိသည်။ ဧလိယသည် ယဇ်ပလ္လင်ကို ရေစိုစွတ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ပြီး ရေစိုနေသော ယဇ်ကို ဘုရားသခင်မှလွဲ၍ အခြားသူတစ်ဦးက မီးရှို့နိုင်ရန် အလွန်ခက်ခဲစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ပရောဖက်သည် ဆုတောင်းခဲ့ပြီး ပရောဖက်များ၏ ရူးသွပ်စွာ လုပ်ဆောင်မှုနှင့် ထင်ရှားစွာ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စွာ သူ၏စကားများမှာ တည်ငြိမ်ပြီး အကြောင်းပြချက်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်ကို သိနိုင်ကြောင်း အလေးပေးခဲ့သည်။ ဆုတောင်းချက်၏ အဆုံးတွင် ထူးခြားစွာ ထွက်ပေါ်လာသော မီးသည် ယဇ်နှင့်ရေကိုသာမက ကျောက်ကြီး ၁၂ တုံးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော ယဇ်ပလ္လင်ကိုပါ လောင်ကျွမ်းစေခဲ့သည်။ လူတို့သည် ထာဝရဘုရားသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း အံ့အားသင့်၍ အလိုအလျောက် အတည်ပြုခဲ့ကြပြီးနောက် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၃၉) ဧလိယသည် မြေဩဇာဝတ်ပြုမှု၏ ပရောဖက်များအားလုံးကို ဖမ်းဆီးကာ တောင်ခြေရှိ ချိုင့်ဝှမ်းတွင် သတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (ငယ် ၄၀)။ ထိုနေရာသည် လွန်ခဲ့သော နှစ်ပေါင်း ၃၀၀ ခန့်က ဒေဗောရနှင့် ဗာရက်တို့က ဗာလကို ကိုးကွယ်သူ ခါနာန်လူတို့၏ အလွန်အင်အားကြီးသော စစ်တပ်ကို အနိုင်ယူခဲ့သော နေရာနှင့် အနီးတူ ဖြစ်သည် (တရားသူကြီး ၅:၁၉)။

ထိုနေ့၏ စိတ်လှုပ်ရှားဖွယ်အမြင့်ဆုံးအချိန်များ ပြီးဆုံးပြီးနောက် ဧလိယက မင်းကြီးအား မကြာမီ စားသောက်ရန် ပြောခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ မုန်တိုင်းလာနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၄၁)။ ဤအရာသည် အမှန်တကယ် ထာဝရဘုရားနှင့် ပဋိညာဉ်မိတ်သဟာယအစားအစာတွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်း ဖြစ်ပြီး မောရှေ၊ အာရုန်၊ နာဒပ်၊ အဘိဟုနှင့် အစ္စရေးအကြီးအကဲ ၇၀ တို့သည် စိနာတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်၌ စားသောက်ခဲ့သော အတွေ့အကြုံကို သတိရစေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၉–၁၁)။

ဤအခန်းတွင် သဘာဝအပေါ် အရှင်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကို အသိအမှတ်ပြုရုံသာမက ပရောဖက်၏ အာဏာကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ ဤဇာတ်ကြောင်းတွင် ဧလိယပြောသောသူအားလုံးက သူ၏ညွှန်ကြားချက်ကို နားထောင်၍ လိုက်နာခဲ့ကြသည်။ မင်းကြီး (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၁၈:၂၀၊ ၄၂၊ ၄၄)၊ ဗာလ၏ ပရောဖက်များ (ငယ် ၂၆၊ ၂၈)၊ လူအုပ် (ငယ် ၃၀၊ ၃၄၊ ၄၀) နှင့် သူ၏လက်ထောက် (ငယ် ၄၃–၄၄) တို့ ဖြစ်သည်။ ဤအချက်က ဘုရားသခင်၏လူတို့အလယ်တွင် ပရောဖက်များက အရေးပါသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ကြောင်းနှင့် သူတို့၏စကားကို နားထောင်ပါက ရရှိသော လုံခြုံမှုကို အလေးပေးသည်။ ဤဇာတ်ကြောင်းသည် ကျမ်း၏ကျန်အပိုင်းများတွင် ပရောဖက်များကို လျစ်လျူရှု၍ ရှုတ်ချခဲ့ကြသည့် အဖြစ်အပျက်များနှင့် သိသိသာသာ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။

ဧလိယ၏ ပြန်လည်ခရီးစဉ်အကြောင်း အသေးစိတ်မဖော်ပြထားသော်လည်း သူသည် အာဗေလမေဟောလမြို့ရှိ မိသားစုမြေပေါ်တွင် လယ်ထွန်နေသော ဧလိရှဲကို တွေ့ခဲ့သည် (ငယ် ၁၆)။ ထိုနေရာသည် ယနေ့ အနောက်ဘက်ကမ်းရှိ ယော်ဒန်မြစ်အနီး မေဟောလရွာ ဖြစ်နိုင်ပြီး ထိုသို့ဆိုလျှင် ဧလိယ၏မွေးရပ်မြေမှ အရှေ့ဘက်သို့ မိုင် ၁၂ (၁၉.၃ ကီလိုမီတာ) ခန့်သာ ဝေးသည်။ နွားအဖွဲ့ ၁၂ ဖွဲ့ ရှိခြင်း (ငယ် ၁၉) သည် ဧလိရှဲ၏မိသားစုသည် ချမ်းသာကြွယ်ဝကြောင်းနှင့် ကြီးမားသော လယ်ကွင်းကို ထွန်ယက်ခြင်းသည် ရပ်ရွာလူထု၏ လုပ်ငန်းတစ်ရပ် ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ရွာသားအားလုံးသည် ဧလိယထိုနေရာတွင် ရှိနေကြောင်း သိကြပြီး ပရောဖက်က သူ၏ဝတ်ရုံကို ဧလိရှဲ၏ ပခုံးပေါ်တွင် လွှမ်းခြုံပေးသည့် သင်္ကေတလုပ်ရပ်ကို မြင်တွေ့၍ နားလည်ခဲ့ကြမည် ဖြစ်သည်။ ဧလိရှဲသည်လည်း ထိုလုပ်ရပ်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို သိရှိပြီး ပထမဦးစွာ အိမ်ပြန်၍ မိဘများကို နှုတ်ဆက်ခွင့်တောင်းခဲ့သည်။ ဧလိယ၏ တုံ့ပြန်မှုက ထိုလူငယ်သည် ပရောဖက်အမှုတော်တွင် မိမိ၏ဘဝတစ်လျှောက် အမှန်တကယ် အပ်နှံလိုခြင်း ရှိမရှိကို သူမယုံကြည်သေးကြောင်း ညွှန်ပြသည် (လုကာ ၉:၆၁–၆၂ နှင့် ကြည့်ပါ)။

မိဘများကို နမ်း၍ နှုတ်ဆက်မည့်အစား ဇာတ်ကြောင်းက ဧလိရှဲသည် နွားတစ်စုံကို သတ်ကာ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ယဇ်ပူဇော်ပြီး ရွာသားအားလုံးနှင့် ယဇ်ပူဇော်သည့် အစားအစာကို မျှဝေစားသုံးခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုအရာသည် မိမိကိုယ်ကို အပ်နှံခြင်း၏ လုပ်ရပ် ဖြစ်သည်။ သူသည် ငြိမ်သက်ခြင်း သို့မဟုတ် မိတ်သဟာယယဇ်များကို ပူဇော်ခဲ့ပြီး ရွေးချယ်ထားသော အစိတ်အပိုင်းများကို မီးရှို့ကာ အသားကို ယဇ်ပူဇော်သူနှင့် သူ၏မိသားစု သို့မဟုတ် ရပ်ရွာက ချက်ပြုတ်၍ မျှဝေစားသုံးကြသည် (ဝတ်ပြုရာ ၃:၃–၅; ၂၂:၂၉–၃၀)။ ဤအထူးဖြစ်ရပ်က ဧလိရှဲ၏ ပရောဖက်ခေါ်ခြင်းအပေါ် အပ်နှံမှုကို ပြသခဲ့ပြီး သူ၏မိသားစုနှင့် မိတ်ဆွေများကို နှုတ်ဆက်ရန်လည်း အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည်။

၂၀:၁–၄၃။ ဆီးရီးယားမှ ဗင်ဟဒဒ်။ ဗင်ဟဒဒ်ဟူသောအမည်သည် စာလုံးအတိုင်း “ဟာဒဒ်၏သား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး အာရံ (ဆီးရီးယား) မင်းကြီးများအတွက် လူသုံးများသော အမည်တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်။ ဟာဒဒ်သည် ဗာလဟုလည်း ခေါ်သော လူသိများသည့် နတ်ဘုရားဖြစ်ပြီး မိုးနှင့် မြေဩဇာကို ယူဆောင်လာသော မုန်တိုင်းနတ်ဘုရားအဖြစ် သူ၏အခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြရန် မိုးကြိုးကို ကိုင်ထားသည့်ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြကြသည်။ ဗင်ဟဒဒ်သည် ရှမာရိမြို့ကို စစ်သည်တစ်ဦးစီအတွက် လက်တစ်ဆုပ်စာ မြေမှုန့်ပင် မကျန်အောင် အပြည့်အဝ ဖျက်ဆီးမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ခဲ့သည် (ငယ် ၁၀)။ ထိုလုပ်ရပ်ကို ကျိန်ဆိုရာတွင် ယေဇဗေလအသုံးပြုခဲ့သော ကျိန်ဆိုပုံစံကို ဗင်ဟဒဒ်လည်း အသုံးပြုခဲ့သည် (၁၉:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အသက်ကြီးယဇ်ပုရောဟိတ် အေလိ (၁ ရှမွေလ ၃:၁၇)၊ ဒါဝိဒ်မင်းကြီး (၂ ရှမွေလ ၃:၃၅; ၁၉:၁၃)၊ ရှောလမုန် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂:၂၃) နှင့် နောက်ပိုင်းတွင် အာဟပ် (၂ ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၃၁) တို့လည်း ထိုကျိန်ဆိုပုံစံကို အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုအရာသည် မိမိဆန္ဒရှိသော ရလဒ်ကို ရရှိရန် မိမိကိုယ်ကို ကတိပြုသည့် အပြင်းထန်ဆုံးနည်းလမ်း ဖြစ်ပုံရသည်။

ဗင်ဟဒဒ်နှင့် သူ၏မဟာမိတ်များသည် အစ္စရေး၏ ဘုရားသခင်သည် တောင်ကုန်းများတွင်သာ အင်အားကြီးပြီး လွင်ပြင်များတွင် အားနည်းသည်ဟု မိမိတို့ကိုယ်ကို ယုံကြည်စေခဲ့ကြသည်။ ထိုအယူအဆသည် ရှေးအနီးအရှေ့ဒေသမှ စာသားများတွင် ဒေသအလိုက် နတ်ဘုရားများအကြောင်း တွေ့ရသော ကျယ်ပြန့်သည့် အယူအဆနှင့် ကိုက်ညီသည် (၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၂၀:၂၃)။ ယေဟောဝါသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်ဖြစ်ပြီး အရာခပ်သိမ်းကို တတ်နိုင်၊ အရာခပ်သိမ်းကို သိ၊ အာဏာအလုံးစုံရှိကာ လူတိုင်းကို မိမိထံသို့ လာ၍ ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် ဖိတ်ခေါ်တော်မူကြောင်း သူတို့ မသိသေးကြပါ။