အခန်းကြီး - (၃၁ - ၃၂ - ၃၃ - ၃၄)

 

၃၁:၁–၅၄။ မိဒျန်လူမျိုးများနှင့် စစ်ပွဲ

ဗာလမ်၏ အကြံပေးမှုကြောင့် မိဒျန်လူမျိုးများသည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ကြီးလေးသောအပြစ်ထဲသို့ ဦးဆောင်ခဲ့ကြပြီး ထိုအရာကြောင့် ကပ်ရောဂါဖြစ်ပွားကာ အစ္စရေးလူမျိုး နှစ်သောင်းလေးထောင် သေဆုံးခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် မောရှေအား ထပ်မံမိန့်တော်မူပြီး မိမိမသေမီ မိဒျန်လူမျိုးတို့အပေါ် လက်စားချေရန် ညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁–၂၊ ၂၅:၁၆–၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လက်စားချေရမည့်အချိန် ရောက်လာပြီဖြစ်ပြီး ထာဝရဘုရားက လူတို့အား စစ်တိုက်ရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ ရှေးခေတ်အနီးအရှေ့ဒေသတွင်သာမက သမ္မာကျမ်းစာအတွင်း၌ပင် နတ်ဘုရားတစ်ပါးက စစ်ပွဲတစ်ခုကို အမိန့်ပေးခြင်းသည် ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ခြင်းကို အများအားဖြင့် ဘုရင်များက ပြုလုပ်ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏အမိန့်ကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် မောရှေသည် မိဒျန်လူမျိုးများကို တိုက်ခိုက်ရန် စစ်ရေးလေ့လာရေးတပ်ဖွဲ့တစ်ရပ်ကို စီစဉ်ခဲ့သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ မျိုးဆက်သစ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ပူးပေါင်းပြီး ကိုယ်တော်၏ညွှန်ကြားချက်များကို နာခံရန် အသင့်ဖြစ်နေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယခင်ဥပဒေပြဋ္ဌာန်းချက်အချို့ကို လက်တွေ့ကျင့်သုံးခဲ့ကြသည်။ ယင်းတို့တွင် စစ်ပွဲအခြေအနေ၌ တံပိုးများအသုံးပြုခြင်း (အခန်းငယ် ၆၊ ၁၀:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ လူသေအလောင်းနှင့် ထိတွေ့မှုကြောင့် မသန့်ရှင်းဖြစ်ခြင်းမှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း (အခန်းငယ် ၁၉၊ ၁၉:၁–၂၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများကို ထောက်ပံ့ခြင်း (အခန်းငယ် ၄၇၊ ၁၈:၁–၃၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) တို့ ပါဝင်သည်။

မောရှေသည် ဧလျာဇာ၏သား ဖိနဟတ်အား စစ်တပ်နှင့်အတူ စစ်ပွဲသို့ လိုက်ပါရန်နှင့် သန့်ရှင်းသောပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်သွားရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၆)။ ထိုပစ္စည်းများမှာ ဥရိမ်နှင့် သုမ္မိမ် ဖြစ်နိုင်သည် (၂၇:၂၁)။ ရှေးခေတ်အနီးအရှေ့ဒေသရှိ စစ်တပ်အများစုသည် စစ်ပွဲသို့သွားရာတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ ဗေဒင်ဆရာများနှင့် သယ်ဆောင်နိုင်သော သန့်ရှင်းသောပစ္စည်းများကို အသုံးပြုကြသည်။ စစ်ပွဲ၏ရလဒ်အတွက် နတ်ဘုရားများတွင် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယူဆကြပြီး အောင်ပွဲရရှိရန် ကြိုးပမ်းရာတွင် စစ်မြေပြင်၌ သူတို့ထံ အကြံဉာဏ်တောင်းခံကြသည်။ အစ္စရေး၏အမှုတွင် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ် ဖိနဟတ်၏ ပါဝင်မှုသည် စစ်တပ်အား မိမိတို့၏တာဝန်အတွက် အားပေးမှုဖြစ်စေမည်။ သူ၏ရှိနေခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောပစ္စည်းများသည် စစ်ပွဲသည် ဘုရားသခင်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိကြောင်း ဖော်ပြနိုင်ပြီး၊ ထိုအရာက အစ္စရေးစစ်သည်များအား ဆက်လက်တိုက်ခိုက်ရန် အားပေးမည်ဖြစ်သည်။

ဘုရားသခင်၏အမိန့်အတိုင်း အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် မိဒျန်လူမျိုးများကို တိုက်ခိုက်ပြီး မိဒျန်ဘုရင်ငါးပါးနှင့် သူတို့၏လူများစွာတို့ကို သတ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုသူများအနက် သစ္စာမရှိသော ပရောဖက်ဗာလမ်လည်း ပါဝင်သည် (အခန်းငယ် ၂၊ ၇–၈)။ သို့သော် အစ္စရေးစစ်တပ်သည် အမျိုးသမီးများနှင့် ကလေးများကို မသတ်ဘဲ ချုပ်နှောင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၉)။ ဤလုပ်ရပ်ကြောင့် မောရှေ စိတ်ဆိုးခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ ထို့နောက် အမျိုးသားများနှင့် လိင်ဆက်ဆံဖူးသော အမျိုးသမီးအားလုံးကို သတ်ရန် စစ်သည်များအား အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို အယူဖောက်ပြန်ခြင်းသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သော အဓိကအကြောင်းခံများအနက် ပါဝင်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၆–၁၇)။ အစ္စရေးအတွက် အနာဂတ်တွင် စစ်ရေးအန္တရာယ် မဖြစ်လာစေရန် ယောက်ျားကလေးများကိုလည်း ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၇၊ “ခါနာန်လူမျိုးများကို သုတ်သင်ဖျက်ဆီးခြင်း” စာမျက်နှာ ၃၃၀ နှင့် “သန့်ရှင်းသောစစ်ပွဲ” စာမျက်နှာ ၃၇၂ ကို ကြည့်ပါ)။

မိဒျန်လူမျိုးများနှင့် စစ်ပွဲကို ဘုရားသခင်၏အမိန့်အတိုင်း ဆောင်ရွက်ခဲ့သော်လည်း လူတစ်ဦးချင်းစီက မိမိတို့ကိုယ်တိုင် လက်စားချေရန်အတွက် ဤအရာကို အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုသင့်ကြောင်း စာသားက မဖော်ပြပါ။ မောရှေ၏စစ်တပ်သည် မိဒျန်လူမျိုးအားလုံးကို သုတ်သင်ဖျက်ဆီးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း သတိပြုရန် အရေးကြီးသည်။ တောလည်ရာကျမ်း ၃၁ ၏ အခြေအနေက ခါနာန်ပြည်သို့ မိမိလူမျိုးတို့ကို ပို့ဆောင်ရန် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်အတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေသော မိဒျန်လူမျိုးတို့အပေါ် ကိုယ်တော်၏တရားစီရင်ခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကို ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မိဒျန်လူမျိုးများကို တိုက်ခိုက်ရန် အမိန့်သည် ကတိထားရာပြည်တွင် အခြေချနေထိုင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော သီးခြားနေရာနှင့် အချိန်အတွင်းသာ ကန့်သတ်ထားသည်။

စစ်ပွဲပြီးနောက် စစ်သည်များသည် မိမိတို့ကိုယ်ကိုသာမက သိမ်းယူလာသော လက်ရပစ္စည်းများကိုပါ သန့်ရှင်းစေခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၉–၂၄)။ လက်ရပစ္စည်းများကို သတ်မှတ်ထားသော စည်းမျဉ်းများအတိုင်း ခွဲဝေခဲ့ကြသည်။ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို သန့်ရှင်းရာဌာနတော်၏ ထိန်းသိမ်းစောင့်ရှောက်မှုအတွက် ပေးခဲ့သည်။ အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများအား ပေးခဲ့သည်။ အခြားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသည် စစ်သည်များ၏အပိုင်ဖြစ်ပြီး ကျန်ရှိသည့်အပိုင်းကို လူထုက ရယူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂၅–၄၇)။ ထာဝရဘုရားသည် မိဒျန်လူမျိုးများနှင့် သူတို့၏ပိုင်ဆိုင်မှုများကို အစ္စရေးလူမျိုးတို့ထံ ပေးအပ်တော်မူခဲ့သည်။ တစ်ဖန် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၏ လက္ခဏာအဖြစ် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ထာဝရဘုရားထံ ပူဇော်သက္ကာတစ်ရပ် တင်ဆက်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၄၈–၅၄)။ ထို့ကြောင့် မိဒျန်လူမျိုးများအပေါ် အောင်ပွဲသည် ဘုရားသခင်၏အောင်ပွဲဖြစ်ကြောင်း သူတို့ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ရှေးက အစ္စရေးလူမျိုးတို့အတွက် ဖြစ်ခဲ့သကဲ့သို့ ယနေ့တွင်လည်း ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့သည် ကိုယ်တော်၏ကတိတော်များ၊ တန်ခိုးတော်နှင့် မိမိတို့ဘဝအပေါ် ကိုယ်တော်၏အုပ်စိုးမှုကို ဆက်လက်ယုံကြည်ကြသရွေ့ ထာဝရဘုရားသည် သူတို့အား အောင်ပွဲပေးရန် အသင့်ရှိတော်မူသည်။

၃၂:၁–၄၂။ ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်တွင် အခြေချနေထိုင်ခြင်း

ရုဗင်အနွယ်နှင့် ဂဒ်အနွယ်၊ မနာရှေအနွယ်၏ တစ်ဝက်တို့သည် မိမိတို့အတွက် အမွေမြေကို ဘုရားသခင် သတ်မှတ်ပေးမည့်အချိန်ကို မစောင့်ခဲ့ကြပါ။ သူတို့သည် ယခင်ကတည်းက သိမ်းပိုက်ထားပြီးဖြစ်သော၊ မိမိတို့၏ သိုးမွေးမြူရေးဘဝနှင့် အလွန်သင့်လျော်သော ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ရှိ မြေကို တောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁–၅)။ သူတို့၏တောင်းဆိုချက်ကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း ကျန်မြေကို သိမ်းပိုက်ရာတွင် သူတို့ပါဝင်ရမည်ဟူသော အခြေအနေတစ်ရပ် ချမှတ်ခဲ့သည်။ ထိုသဘောတူညီချက်ကို အကြိမ်ကြိမ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (အခန်းငယ် ၂၅–၂၇၊ ၃၁–၃၂၊ ယောရှု ၂၂:၁–၃၄ ကို ကြည့်ပါ)။

ရုဗင်အနွယ်၊ ဂဒ်အနွယ်နှင့် မနာရှေအနွယ်၏ တစ်ဝက်တို့၏ ကတိကဝတ်သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများအကြား ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုတည်းဖြင့် စည်းလုံးမှု၊ အပြန်အလှန်တာဝန်ယူမှုနှင့် အပြန်အလှန်မှီခိုမှုတို့၏ ခံယူချက်ကို ပိုမိုခိုင်မာစေခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် လူမျိုးတစ်မျိုးတည်းအဖြစ် အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီး ကတိထားရာပြည်ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့သည် စည်းလုံးရန် ဆုံးဖြတ်ပြီး ဘုံရည်မှန်းချက်တစ်ခုအပေါ် အတူတကွ အာရုံစိုက်ကြသောအခါ ထာဝရဘုရားအတွက် ကြီးမားသောအမှုများကို ဆောင်ရွက်နိုင်ကြသည်။

၃၃:၁–၄၉။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ အဲဂုတ္တုပြည်မှ ခါနာန်ပြည်သို့ ခရီး

ဤအပိုင်းတွင် မောရှေသည် အဲဂုတ္တုပြည်မှ မောဘလွင်ပြင်အထိ လူမျိုးတို့၏ ခရီးစဉ်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ဖော်ပြထားသော နေရာအများအပြားကို ယခုတိုင် ဖော်ထုတ်နိုင်ခြင်းမရှိသေးဘဲ ထာဝရအတွက်ပင် မသိရှိနိုင်တော့မည် ဖြစ်နိုင်သည်။ နေရာအမည်များသာမက ပထဝီဝင်ပတ်ဝန်းကျင်များသည်လည်း အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ပြောင်းလဲနိုင်သည်။ သို့သော် ယခုတည်ရှိနေသည့် ခရီးစဉ်မှတ်တမ်းသည် ထာဝရဘုရားသည် မိမိလူမျိုးတို့ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှ ကတိထားရာပြည်၏ နယ်စပ်အထိ တဖြည်းဖြည်းနှင့် စနစ်တကျ ဦးဆောင်တော်မူခဲ့ကြောင်း သက်သေခံနေသည်။ သူတို့သည် ပုန်ကန်မှုနှင့် အပြစ်ပေးခြင်း၏နေရာဖြစ်ခဲ့သော တောကန္တာရမှ ထွက်ခွာတော့မည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုတောကန္တာရသည် ဘုရားသခင်၏ ပြုစုစောင့်ရှောက်မှု၊ ကျေးဇူးတော်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏နေရာလည်း ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် အစ္စရေးလူမျိုးတို့၏ မျိုးဆက်သစ်အကြား ဆက်ဆံရေးသည် နောက်ဆုံးတွင် ခိုင်မာစွာ တည်ထောင်ခံရသောနေရာလည်း ဖြစ်ခဲ့သည်။

၃၃:၅၀–၃၄:၂၉။ ကတိထားရာပြည်ကို ခွဲဝေခြင်း

အစ္စရေးလူမျိုးတို့က မြေကို မသိမ်းပိုက်မီ ထာဝရဘုရားက ထိုမြေသည် သူတို့၏အပိုင်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူတို့အချင်းချင်း စတင်ခွဲဝေနိုင်ကြောင်း အာမခံတော်မူခဲ့သည်။ သို့သော် သူတို့၏ အဓိကတာဝန်များထဲမှ တစ်ခုမှာ ထိုမြေ၌ ပျံ့နှံ့နေသော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို ဖျက်ဆီးရန်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၅၂)။ ထိုသို့ မလုပ်ဆောင်ပါက ခါနာန်လူမျိုးများသည် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာပိုင်းနှင့် ဝိညာဉ်ပိုင်း ကောင်းကျိုးအတွက် အစဉ်မပြတ် အန္တရာယ်ဖြစ်လာမည် (အခန်းငယ် ၅၅)၊ ထို့အပြင် အစ္စရေးလူမျိုးတို့ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခြင်းခံရမည့်သူများ ဖြစ်လာမည် (အခန်းငယ် ၅၆)။ အနွယ်၏အရွယ်အစားသည် မြေခွဲဝေရာတွင် အဓိကစံနှုန်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၅၄)။ အခြားအနွယ်များသည် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ဒေသတွင် အမွေခွဲဝေရရှိထားပြီးဖြစ်သောကြောင့် မြေကို အနွယ် ကိုးနှင့် တစ်ဝက်အကြား ခွဲဝေရမည် (၃၄:၁–၁၂)။ မြေသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သော်လည်း ကိုယ်တော်သည် မြေခွဲဝေခြင်းနှင့် အမွေချခြင်းတွင် လူတို့ကို ပါဝင်စေတော်မူခဲ့သည်။ မြေကို မသိမ်းပိုက်ရသေးမီပင် ခွဲဝေရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ထာဝရဘုရားသည် အမှန်ပင် ထိုမြေကို သူတို့အား ပေးတော်မူမည်ဟူသော ကတိတော်အပေါ် လုံးဝမှီခိုရန် ဖြစ်သည် (၃၄:၁၆–၂၉)။ အစ္စရေးလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏မြေ၏ အုပ်ထိန်းသူများဖြစ်ရမည်။ အဲဂုတ္တုပြည်မှ သူတို့လွတ်မြောက်ရေးနှင့် ထိုနောက် ခရီးစဉ်ကို ဘုရားသခင်က ဦးဆောင်တော်မူခဲ့သကဲ့သို့ မြေကို ခွဲဝေခြင်းအပေါ်တွင်လည်း အပြည့်အဝ ထိန်းချုပ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်နှင့် ပုန်ကန်မှု၏ ပေါင်းပင်များမှ လွတ်ကင်း၍ ယုံကြည်ခြင်း ကြီးထွားနိုင်မည့် လုံခြုံသောနေရာတွင် မိမိလူမျိုးတို့ကို စိုက်ပျိုးထားလိုတော်မူသည်။