ကောရိန္သုသြဝါဒစာပဌမစောင် ၁၁:၂-၁၆

 

ကောရိန္သုသြဝါဒစာပဌမစောင် ၁၁:၂-၁၆

အန်ဂျယ် မန်နူရယ် ရိုဒရီဂက်ဇ်

ဘီအာရ် (အနားယူ)

သင်ရည်ညွှန်းသော ကျမ်းပိုဒ်သည် အဓိပ္ပာယ်ဖော်ရန် ခက်ခဲပြီး၊ အဓိကအကြောင်းမှာ ပေါလု၏ မူရင်းစာဖတ်ပရိသတ်များလောက် ဤအကြောင်းအရာနှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့တွင် အချက်အလက်ကောင်းစွာ မရှိကြသောကြောင့် ဖြစ်ပေသည်။ ပညာရှင်များစွာတို့သည် ဤကျမ်းပိုဒ်နှင့် ၎င်း၏ လူမှုသမိုင်းဆိုင်ရာ နောက်ခံအကြောင်းအရာတို့နှင့် ပတ်သက်၍ အများအပြား ရေးသားခဲ့ကြသော်လည်း ယခုတိုင် သဘောမတူညီကြသေးပေ။ အဆိုပါကျမ်းပိုဒ်များကို သေချာစွာဆန်းစစ်ရန်မှာ ကျွန်ုပ်တွင်ရှိသော နေရာထက် ပိုမိုများပြားသော နေရာလိုအပ်ပေသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်ပေးမည့် အချက်အလက်များသည် အဖြေတစ်ခုအတွက် အထောက်အကူဖြစ်စေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျမ်းစာသားကို သင်ကိုယ်တိုင် သုတေသနပြု၍ ဆန်းစစ်ရန်အတွက် သင့်ကို လှုံ့ဆော်ပေးလိမ့်မည်။

(SDA) တို့သည် သမိုင်းကြောင်းအရ ကျမ်းစာ၏ ဆက်စပ်အခြေအနေက အခြားနည်းဖြင့် ညွှန်ပြနေခြင်း မရှိပါက၊ ကျမ်းစာဆိုလိုသည့်အတိုင်း တန်ဖိုးထား လက်ခံခဲ့ကြသည်။ အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် ကျမ်းစာပါ အကြောင်းအရာသည် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်သည့်အခါ ဖိနပ်ချွတ်ခြင်း (ထွက်. ၃:၅) ကဲ့သို့သော မူရင်းစာဖတ်ပရိသတ်များနှင့်သာ သက်ဆိုင်သည့် အကြောင်းအရာတစ်ခုကို မိန့်ဆိုနေပေမည်။ ၎င်းသည် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းခြင်းနှင့် လေးစားခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် (SDA) ဘုရားကျောင်းတစ်ခုအတွင်းသို့ မဝင်ရောက်မီ သင်၏ဖိနပ်များကို ချွတ်ရမည့်နေရာများ ရှိသည်။ သို့သော် အနောက်ကမ္ဘာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသောနည်းလမ်းများဖြင့် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုကို ပြသကြသည်။ အမျိုးသမီးများ ခေါင်းခြုံခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါလု၏ အကြံပေးချက်ကို ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့က အဓိပ္ပာယ်ဖော်ကြသည်။ ဤတွင် အကြောင်းပြချက်အချို့ ရှိပါသည်။

၁။ ကျမ်းစာပါ အမြင်အမျိုးမျိုး: ခေါင်းခြုံခြင်း အလေ့အထသည် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခုဖြစ်ကြောင်းကို ကျမ်းစာခေတ်ကာလအတွင်း ယင်းအလေ့အထမှာ ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်ဟူသော အချက်က ညွှန်ပြနေသည်။ ပေတ္တရီကတ်ခေတ် (ဘိုးဘေးများခေတ်) ကာလက ပြည့်တန်ဆာများသည် ၎င်းတို့၏ မျက်နှာများကို ပဝါဖြင့် ဖုံးအုပ်ခဲ့ကြသည် (ကမ္ဘာဦး ၃၈:၁၄၊ ၁၅)။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ အလယ်ပိုင်း အာဆီးရီးယား ဥပဒေများ (ဘီစီ ဆယ့်နှစ်ရာစု) က ပြည့်တန်ဆာများကို ပဝါဝတ်ဆင်ခွင့် မပြုခဲ့ပေ။ များစွာနောက်ပိုင်းတွင် အစ္စရေးနိုင်ငံရှိ အမျိုးသမီးအချို့သည် မှော်ပညာ သို့မဟုတ် နိမိတ်ဖတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများအတွင်း ရှည်လျားသော ပဝါကို ဝတ်ဆင်ကြသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ရှိရသည် (ဟေဇကျေလ ၁၃:၁၇-၂၁)။ သတို့သမီးတစ်ဦးသည် သူမ၏ မင်္ဂလာဆောင်မတိုင်မီ မိမိ၏မျက်နှာကို მოဒိတ္တ (ဣန္ဒြေသိက္ခာ) ၏ လက္ခဏာတစ်ခုအနေဖြင့် ဖုံးအုပ်ခဲ့သည်။ အချို့သော ကျမ်းစာပိုဒ်များက မင်္ဂလာဆောင်ပဝါသည် တောက်ပပါးလွှာသော အဆင်တန်ဆာပဝါ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြနေသည် (ရှောလမုန်သီချင်း ၄:၁၊ ၃၊ ၆:၇)။ ယနေ့ခေတ် အစ္စလာမ်ကမ္ဘာတွင် တွေ့ရသည့်အတိုင်း မျက်နှာတစ်ပြင်လုံးကို ဖုံးအုပ်သောပဝါသည် အစ္စရေးတွင် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသဖြင့် မသိရှိခဲ့ပေ။ ပိုမို၍ အဖြစ်များသော အရာမှာ ခေါင်းပေါ်တွင်တင်ထားသည့် ပဝါရှည်ဖြစ်ပြီး၊ အချို့သော ကိစ္စရပ်များတွင် လာခိမြို့ ပျက်စီးပြီးနောက် မြို့မှထွက်ခွာသွားစဉ် ၎င်းတို့ကို ဝတ်ဆင်ထားကြသော ဆန်နာခရစ်၏ ကျောက်ထွင်းလက်ရာများတွင် ဖော်ပြထားသည့် အမျိုးသမီးများကဲ့သို့ပင် ၎င်းသည် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဒါဝုဒ်သည်လည်း ဝမ်းနည်းပူဆွေးခြင်းကြောင့် သူ၏ခေါင်းကို ဖုံးအုပ်ခဲ့သည် (၂ ရာရှု။ ၁၅:၃၀)။ အမျိုးသမီးများ သို့မဟုတ် အမျိုးသားများ ခေါင်းခြုံရန် မည်သည့်ဓမ္မဟောင်း ဥပဒေကမျှ တောင်းဆိုထားခြင်း မရှိပါ။ လူမှုရေး အလေ့အထကို သင့်လျော်သည်ဟုသာ ရိုးရိုးရှင်းရှင်း လက်ခံခဲ့ကြသည်။

၂။ ယဉ်ကျေးမှု အလေ့အထ၏ ရည်ရွယ်ချက်: ပေါလုသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားသည့် ပဝါအကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုစဉ်အတွင်း ခေါင်းပေါ်တွင်တင်ထားသည့် ပဝါရှည်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးများ ခေါင်းခြုံခြင်းကို အသုံးပြုခြင်းသည် ဂရိနှင့် ရိုမန်လူ့အသိုင်းအဝိုင်းများတွင် အဖြစ်များခဲ့သည်။ ရိုမန်တို့၏ အလေ့အထနှင့်ပတ်သက်၍ ပြုလုပ်ခဲ့သော လေ့လာမှုများအရ ပြည့်တန်ဆာများကို ခေါင်းခြုံခွင့် တားမြစ်ထားခဲ့ကြောင်းနှင့် အမျိုးသမီးရော အမျိုးသားပါ နှစ်ဦးစလုံးသည် ရိုသေကိုင်းရှိုင်းမှုနှင့် ဘုရားတရားကိုင်းရှိုင်းခြင်း၏ လက္ခဏာတစ်ခုအနေဖြင့် ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုစဉ်အတွင်း ၎င်းတို့၏ ခေါင်းများကို ဖုံးအုပ်ခဲ့ကြကြောင်း ဖော်ပြနေသည်။ အမှန်စစင်စစ်၊ ပဝါရှည်သည် သီးခြား အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမဟုတ်ဘဲ ဂရိဝတ်ရုံ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဂရိယဉ်ကျေးမှုက အမျိုးသားများကို ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုရာတွင် ခေါင်းဖုံးရန် မတောင်းဆိုခဲ့ပေ။ ယုဒလူတို့တွင်လည်း ထိုကဲ့သို့ပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ရိုမန်ယဉ်ကျေးမှုတွင် အမျိုးသမီး ခေါင်းခြုံခြင်းသည် မြင့်မားသော ကိုယ်ကျင့်တရားတန်ဖိုးများ၊ မိန်းမပီသမှုကို ထိန်းသိမ်းခြင်းနှင့် ခင်ပွန်းသည်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိခြင်းတို့၏ သင်္ကေတတစ်ခု ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ၎င်းကို ဝတ်ဆင်ခြင်းက ခင်ပွန်းသည်နှင့် မိသားစုကို ဂုဏ်ကျက်သရေ ရှိစေခဲ့သည်။

၃။ ပေါလု၏ အကြံပေးရသည့် အကြောင်းရင်း: ပေါလုသည် သင့်လျော်သော ဝတ်စားဆင်ယင်မှုနှင့်စပ်လျဉ်းသည့် လူမှုရေး အလေ့အထတစ်ခုကို ခရစ်ယာန်များအကြားတွင် မြှင့်တင်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ခေါင်းခြုံခြင်းဖြင့် ကိုယ်စားပြုသော အခြေခံတန်ဖိုးများသည် ခရစ်ယာန်သတင်းစကားနှင့် ကိုက်ညီမှုရှိပြီး၊ အဆိုပါ အလေ့အထကို ငြင်းပယ်ခြင်းက အသင်းတော်ကို အကျအပျက် ဖြစ်စေနိုင်ခဲ့ပေမည်။ ပညာရှိသော နည်းလမ်းမှာ လူ့အသိုင်းအဝိုင်း၏ မြင့်မားသော တန်ဖိုးများကိုသာမက ကိုယ်ကျင့်တရား ယိုယွင်းပျက်စီးမှုကို မဟုတ်ဘဲ ခရစ်ယာန်ဘာသာက ထደါာင်ပေးကြောင်း ပြသရန်အလို့ငှာ၊ ခရစ်ယာန်များ မဖြစ်လာမီက ခရစ်ယာန်အမျိုးသမီးများ ကျင့်သုံးခဲ့သည်များကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန်ပင် ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် ရိုမန်အမျိုးသမီးတိုင်း ခေါင်းမခြုံခဲ့ကြပါ။ ချမ်းသာကြွယ်ဝသော အမျိုးသမီးအချို့သည် လူမှုရေးအရ အနည်းငယ် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိကြပြီး၊ ၎င်းတို့ထဲမှ အချို့သည် ခရစ်ယာန်များ ဖြစ်လာကြကာ ကိုးကွယ်ဝတ်ပြုရာတွင် ခေါင်းမခြုံခဲ့ကြခြင်းမှာ ဖြစ်နိုင်ချေရှိပေသည်။ ယုံကြည်သူများအသိုင်းအဝိုင်း၏ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ကာကွယ်ရန်အတွက် ပေါလုသည် ထိုကဲ့သို့သော သဘောထားကို ပြုပြင်ပေးရန် ကြိုးပမ်းနေခြင်း ဖြစ်ပေမည်။

ခေါင်းခြုံခြင်းသည် ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ ကိစ္စရပ်တစ်ခု ဖြစ်သည်ဆိုရုံမျှဖြင့် ပေါလု ရေးသားခဲ့သမျှသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပြီဟု မဆိုလိုပါ။ သူသည် ယုံကြည်သူများအတွင်း သွတ်သွင်းပေးရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သော တန်ဖိုးများကို ကျွန်ုပ်တို့က ထိန်းသိမ်းထားရမည်ဖြစ်ပြီး အခြားသော နည်းလမ်းများဖြင့် လက်တွေ့ဖော်ဆောင်ရမည် ဖြစ်သည်။ ဣန္ဒြေသိက္ခာရှိခြင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ ဝတ်ဆင်ပုံနှင့် ပြုမူပြောဆိုပုံတို့တွင် မိသားစုများအတွက် ဂုဏ်ကျက်သရေ ဆောင်ကြဉ်းပေးခြင်း၊ နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပုံပန်းသဏ္ဌာန်နှင့် အပြုအမူများတွင် လိင်ကွဲပြားချက်များ (ကျား/မ သီးသန့်လက္ခဏာများ) ကို ထိန်းသိမ်းခြင်း စသည့်တန်ဖိုးများသည် ယဉ်ကျေးမှုအရ သတ်မှတ်ခံရသည်များ မဟုတ်ကြပေ။

မူရင်းလင့်

https://adventistbiblicalresearch.org/articles/1-corinthians-11-2-16