Myanmar 3AM (Official) : ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်-မ-Matthew

အခွင့်အရေးအားလုံး ကြိုတင်ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ထုတ်ဝေသူ၏ စာဖြင့်ခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ ဤစာအုပ်၏ အပိုင်းတစ်ခုမျှ မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ အသုံးပြုခြင်း၊ ပြန်စရိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားဘာသာစကားသို့ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း မပြုရ။ ဆောင်းပါးများနှင့် သုံးသပ်ချက်များတွင် ကိုးကားရန်အတွက် အတိုချုံးကိုးကားချက်များကိုသာ ခွင့်ပြုသည်။ ဤစာအုပ်တွင် ပုံမှန်အဋ္ဌကထာနှင့် ပုံစံခွဲထားသော အတိုကောက်မှတ်စုများနှင့် ဆောင်းပါးများ၏ အကြောင်းအရာအချို့ကို အထွေထွေတည်းဖြတ်သူရေးသားပြီး Adventist World တွင် ပထမဆုံးထုတ်ဝေခဲ့သော ဆောင်းပါးများမှ ပြန်လည်ပြုပြင်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် အသုံးပြုသည်။

All rights reserved. No part of this volume may be used or reproduced in any manner or translated into other languages without written permission from the publisher, except in the case of brief quotations embodied in articles and reviews. Some of the content for the short notes and essays in this volume, separated typographically from the regular commentary, has been adapted from articles written by the General Editor and originally published in Adventist World. Used by permission.

ISBN၊ ၉၇၈-၁-၉၃၆၃၃၇-၂၄-၈

အမေရိကန်ကွန်ဂရက်စာကြည့်တိုက် ကက်တလော့အချက်အလက်
အမည်များ၊ ရိုဒရီဂျက်ဇ်၊ အင်ဂျယ် မနျူရယ်၊ ၁၉၄၅- တည်းဖြတ်သူ။
ခေါင်းစဉ်၊ အင်ဒရူးသမ္မာကျမ်းစာ အဋ္ဌကထာ၊ အလင်း၊ နက်နဲမှု၊ သမ္မာတရား။ ကျမ်းသစ်ကျမ်း / အထွေထွေ တည်းဖြတ်သူ အင်ဂျယ် မနျူရယ် ရိုဒရီဂျက်ဇ်။ တွဲဖက်တည်းဖြတ်သူများ ဒန်နီယယ် ကွာမီ

ဘေဒီယာကို၊ ကာလ် ပီ။ ကိုဆား၊ ဂျယ်ရယ်လ် အေ။ ကလင်းဘိုင်လ်။
အခြားခေါင်းစဉ်များ၊ အင်ဒရူးသမ္မာကျမ်းစာ အဋ္ဌကထာ ကျမ်းသစ်ကျမ်း
ဖော်ပြချက်၊ ဘဲရီယန်စပရင်းမြို့၊ မီချီဂန်ပြည်နယ်၊ အင်ဒရူးတက္ကသိုလ် စာအုပ်တိုက်၊ ၂၀၂၂။
အမှတ်အသားများ၊ LCCN ၂၀၂၁၀၄၄၄၇၆ | ISBN ၉၇၈၁၉၃၆၃၃၇၂၄၈ (အဖုံးမာ)
အကြောင်းအရာများ၊ LCSH၊ သမ္မာကျမ်းစာ။ ကျမ်းသစ်ကျမ်း--အဋ္ဌကထာ။
ခွဲခြားသတ်မှတ်ချက်၊ LCC BS၂၃၄၁.၅၂ .A၅၃ ၂၀၂၂ | DDC ၂၂၅.၇--dc၂၃/eng/၂၀၂၁၁၁၁၇
LC မှတ်တမ်း ရရှိနိုင်သည်၊ https://lccn.loc.gov/2021044476

ISBN: 978-1-936337-24-8

Library of Congress Cataloging-in-Publication Data

Names: Rodríguez, Ángel Manuel, 1945- editor.

Title: Andrews Bible commentary : light, depth, truth. New Testament / general editor, Ángel Manuel Rodríguez ; associate editors, Daniel Kwame Bediako, Carl P. Cosaert, Gerald A. Klingbeil.

Other titles: Andrews Bible commentary New Testament

Description: Berrien Springs, Michigan : Andrews University Press, 2022. |

Identifiers: LCCN 2021044476 | ISBN 9781936337248 (hardcover)

Subjects: LCSH: Bible. New Testament--Commentaries.

Classification: LCC BS2341.52 .A53 2022 | DDC 225.7--dc23/eng/20211117

LC record available at https://lccn.loc.gov/2021044476

မာတိကာ
ထုတ်ဝေသူ၏ နိဒါန်း
စီမံကိန်းကော်မတီ
တည်းဖြတ်သူများ
ပံ့ပိုးရေးသူများ
ထုတ်ဝေမှု
ဆောင်းပါးများ၊ ဇယားများနှင့် ဇယားများ
အတိုကောက်များ
သမ္မာကျမ်းတွင်းအချိန်ဇယားအတိုင်း ခန့်မှန်းနှစ်ချုပ်
နိဒါန်း
အထွေထွေ ဆောင်းပါးများ
ကျမ်းသစ်ကျမ်းဆိုင်ရာ သမိုင်းနိဒါန်း
ရှင်ပေါလု၊ ပညတ်တရားနှင့် ကယ်တင်ခြင်း
သမိုင်းဆိုင်ရာ ကျမ်းခွဲများ
ကျမ်းသစ်ကျမ်းသမိုင်းဆိုင်ရာ ကျမ်းခွဲများနိဒါန်း
ရှင်မဿဲ
ရှင်မာကု
ရှင်လုကာ
ရှင်ယောဟန်
တမန်တော်ဝတ္ထု
စာပေများ
ကျမ်းသစ်ကျမ်းစာပေများ နိဒါန်း
ရောမ
၁ကောရိန္သု
၂‌ကောရိန္သု
ဂလာတိ
ဧဖက်
ဖိလိပ္ပိ
ကောလောသဲ
၁သက်သာလောနိတ်
၂သက်သာလောနိတ်
၁တိမောသေ
၂တိမောသေ
တိတု
ဖိလေမုန်
ဟေဗြဲ
ယာကုပ်
၁ပေတရု
၂ပေတရု
၁ယောဟန်
၂ယောဟန်
၃ယောဟန်
ယုဒ
ပညတ်ဟောကိန်း
ဗျာဒိတ်ကျမ်း

CONTENTS

Publisher’s Preface

Project Committee

Editors

Contributors

Publication

Essays, Tables, and Charts

Abbreviations

A Chronology Following the Internal Timeline of the Bible

Introduction

General Articles

Historical Introduction to the New Testament

Paul, the Law, and Salvation

Historical Books

Introduction to the New Testament Historical Books

Matthew

Mark

Luke

John

Acts

Epistles

Introduction to the New Testament Epistles

Romans

1 Corinthians

2 Corinthians

Galatians

Ephesians

Philippians

Colossians

1 Thessalonians

2 Thessalonians

1 Timothy

2 Timothy

Titus

Philemon

Hebrews

James

1 Peter

2 Peter

1 John

2 John

3 John

Jude

Prophecy

Revelation

ထုတ်ဝေသူ၏ နိဒါန်း

သင်လက်ထဲတွင် ကိုင်ဆောင်ထားသည်မှာ ဤယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်း၏ သမိုင်းတွင် ထူးခြားသော လက်ရာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤစာအုပ်သည် ဘုရားပြန်လှုပ်ရှားမှုနှင့် အဒ္ဗင်တစ်လှုပ်ရှားမှု၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်သော သမ္မာတရားကို ရှာဖွေခြင်းနှင့် ဖွင့်ဟခြင်း၏ နောက်ဆုံးအဆင့်တစ်ခုဖြစ်သည်။

PUBLISHER’S PREFACE

You hold in your hands a work unique in the history of the vibrant faith community that has sponsored its publication. This volume marks another, perhaps inevitable, step in the searching for and unfolding of truth that is a hallmark of the Reformation and the Advent movement.

သမ္မာကျမ်းစာအဋ္ဌကထာများသည် ရာစုနှစ်များစွာကြာ သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာမှု၏ အရေးကြီးသောအစိတ်အပိုင်းတစ်ရပ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ Seventh-day Adventists များသည် သမ္မာကျမ်းစာကိုသာ လူ့အမြင်အားလုံးထက် အခွင့်အာဏာရှိသည်ဟု အမြဲယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သမ္မာကျမ်းစာ၏ အဓိကအကြောင်းအရာများနှင့်ပတ်သက်၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အချို့တွင် ကြီးမားသောကွဲပြားမှုများရှိနေသော်လည်း အခြားယုံကြည်ခြင်းဓလေ့များမှ ပညာရှင်များ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုများကို ကျွန်ုပ်တို့ ကောင်းချီးပေးခံရသည်။

Commentaries on the Bible, from many faith traditions and perspectives, have been an important part of serious Bible study for centuries. Seventh-day Adventists have always placed the Bible alone as authoritative above all human opinion on what it says. At the same time, we have been blessed by the insights of many scholars through various Bible commentaries from these faith traditions, even while holding some significant differences in interpretation on several of the grandest and most vital themes of Scripture.

၁၉၅၀ ခုနှစ်များတွင် အပိုင်းများစွာပါဝင်သော Seventh-day Adventist Bible Commentary ထုတ်ဝေခဲ့ရာ Adventist လောကတွင် မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ကျော်လွန်သော စိတ်အားထက်သန်မှုဖြင့် လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ၎င်း၏ဩဇာသည် ကျွန်ုပ်တို့ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းတွင် သမ္မာကျမ်းစာနားလည်မှုအပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ သက်ရောက်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားကျောင်းကို ခြောက်ဆယ့်နှစ်နှစ်ကျော်ကြာ ကောင်းစွာဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။

In the 1950s, the publication of the multivolume, verse-by-verse Seventh-day Adventist Bible Commentary met with an enthusiastic reception within the Adventist world far beyond all initial expectations. Its influence on biblical understanding in our community of faith has been profound. It has served the church well for more than sixty years.

၂၀၀၈ ခုနှစ်တွင် အင်ဒရူးတက္ကသိုလ်သည် သမ္မာကျမ်းစာနှင့် Adventist ပါဝင်မှု သမိုင်းတွင် နောက်ထပ်အထင်ကရလက်ရာတစ်ခုကို ထုတ်လုပ်ရန် ဂုဏ်ယူစွာလက်ခံခဲ့သည်။ မူလက Andrews Study Bible ( New King James Version ဖြင့် ၂၀၁၀ တွင်ထုတ်ဝေပြီး ယခု New International Version ဖြင့်လည်း ၂၀၁၉ တွင်ထုတ်ဝေထားသည်) တွင် ထင်ရှားသော Adventist ပညာရှင်များရေးသားသော လေ့လာမှတ်စုထောင်ပေါင်းများစွာပါဝင်ပြီး သမ္မာကျမ်းစာ၏ အကြီးကျယ်ဆုံးအကြောင်းအရာများကို မီးမောင်းထိုးပြထားသော ထူးခြားသော လင့်ခ် ချိတ်ဆက်စနစ်ပါရှိသည်။ ၎င်းကို အထွေထွေညီလာခံ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုနှင့် ရန်ပုံငွေဖြင့် ထုတ်ဝေခဲ့ပြီး Adventist လောကတွင် အပြည့်စုံဆုံး တစ်အုပ်တည်းသော သမ္မာကျမ်းစာလေ့လာရင်းမြစ်အဖြစ် သတ်မှတ်ခံရသည်။

In 2008, Andrews University was honored to be asked to produce another major landmark in the history of Adventist engagement with Scripture. The Andrews Study Bible, originally produced in the New King James Version (2010) and now also in the New International Version (2019), contains thousands of study notes written by prominent and thoughtful Adventist scholars. It also includes a unique linked reference system highlighting the greatest themes of the Bible. It was published with sponsorship and funding by the General Conference of Seventh-day Adventists and has been identified as the most comprehensive one-volume Bible study resource in the Adventist world.

ထိုအချိန်က အင်ဒရူးတက္ကသိုလ်အကြီးအကဲ Niels-Erik Andreasen ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် Andrews Study Bible ထုတ်ဝေပြီးနောက် ချက်ချင်းပင် Andrews Study Bible နှင့် တွဲဖက်အသုံးပြုနိုင်သော တိုတိုနှင့် အင်္ဂါရပ်ပြည့်စုံသော သမ္မာကျမ်းစာအဋ္ဌကထာတစ်အုပ်ကို ထုတ်လုပ်ရန် စီမံချက်စတင်ခဲ့သည်။ အထွေထွေညီလာခံ၏ ပံ့ပိုးကူညီမှုနှင့် ရန်ပုံငွေဖြင့်ပင် အင်ဒရူးတက္ကသိုလ်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းမှ ပညာရှင်နှင့် သမ္မာကျမ်းဆရာ ခြောက်ဆယ်ခန့်ပါဝင်သော အဖွဲ့ကို Ángel Manuel Rodríguez ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဤအထင်ကရလက်ရာကို ထုတ်လုပ်ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အထွေထွေညီလာခံ သမ္မာကျမ်းစာသုတေသနဌာန၏ ယခင်ညွှန်ကြားရေးမှူးဖြစ်သူ ဒေါက်တာ Rodríguez သည် သမ္မာကျမ်းစာပညာတွင် ကျွမ်းကျင်မှု၊ ပညာရှင်များစွာနှင့် ကိုယ်တိုင်ရင်းနှီးမှု၊ နှင့် Seventh-day Adventists များနားလည်သည့်အတိုင်း သမ္မာကျမ်းစာ၏ သတင်းစကားနှင့် သာသနာပြုမှုကို ယုံကြည်စွာထိရောက်စွာ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနိုင်မှုကြောင့် ဤအလုပ်အတွက် အထူးအခွင့်အရေးရှိသူဖြစ်သည်။

Led by Niels-Erik Andreasen, then president of Andrews University, planning began almost immediately after the release of the Andrews Study Bible to next produce a concise, full-featured Bible commentary as a companion to the Andrews Study Bible. With sponsorship and funding again from the General Conference, Andrews University authorized a worldwide team of some sixty scholars and Bible teachers, under the leadership of Ángel Manuel Rodríguez, to produce this landmark work which you now hold in your hands. As former director of the General Conference Biblical Research Institute, Dr. Rodríguez was uniquely qualified for this work because of his expertise in biblical studies, his personal acquaintance with scores of scholars, and his worldwide reputation for faithfulness in effectively communicating the message and mission of the Bible as understood by Seventh-day Adventists.

Andrews Bible Commentary အင်ဒရူးသမ္မာကျမ်းစာ အဋ္ဌကထာသည် Andrews Study Bible အင်ဒရူးလေ့လာသမ္မာကျမ်းကို ဖြည့်စွမ်းပေးရန် ရည်ရွယ်သည်။ ဤမဟာလက်ရာနှစ်ခုသည် ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက် ပြည့်စုံပြီး အမြန်ရည်ညွှန်းနိုင်သော ရင်းမြစ်ဖြစ်လာမည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ယုံကြည်သည်။

It is our intent that the Andrews Bible Commentary complement the Andrews Study Bible. We believe that together these two great works form a complete, ready-reference resource for every believer.

ထုတ်ဝေသူများ၏ နှလုံးသားဆန္ဒမှာ Andrews Bible Commentary အင်ဒရူးသမ္မာကျမ်းစာ အဋ္ဌကထာသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားနှင့် သင်၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆက်ဆံရေးကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး အဒ္ဗင့်မျှော်လင့်ချက်ကို ပိုမိုစိတ်အားထက်သန်စေပါစေဟူ၍ ဖြစ်သည်။

The earnest desire of the publishers is that the Andrews Bible Commentary may inspire your deeper engagement with God’s word and increase your fervent expectation of the Advent Hope.

အန်ဒရီယာ လပ်ဇ်တန်

အင်ဒရူးတက္ကသိုလ် အကြီးအကဲ

Andrews Bible Commentary အင်ဒရူးသမ္မာကျမ်းစာ အဋ္ဌကထာ အမှုဆောင်ထုတ်ဝေသူ

Andrea Luxton

President, Andrews University

Executive Publisher, Andrews Bible Commentary

စီမံကိန်းကော်မတီ

PROJECT COMMITTEE

အင်ဒူးတက္ကသိုလ် စာအုပ်ထုတ်ဝေရေးဘုတ်အဖွဲ့၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် Andrews Bible Commentary အင်ဒူးသမ္မာကျမ်းစာ မှတ်ချက်စာအုပ်၏ ထုတ်လုပ်ရေးနှင့် ထုတ်ဝေရေးကို ၂၀၁၂ ခုနှစ်တွင် အစည်းအဝေးပြုလုပ်ခဲ့သည့် ကြီးကြပ်ရေးစီမံကိန်းကော်မတီက လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ ကော်မတီအဖွဲ့ဝင်များကို အောက်တွင် စာရင်းပြုစုထားပြီး စီမံကိန်းကော်မတီသည် အလုပ်များကို ဆောင်ရွက်ခဲ့စဉ်က သူတို့ထမ်းဆောင်ခဲ့သည့် ပရော်ဖက်ရှင်နယ်တာဝန်များနှင့်အတူ ဖော်ပြထားသည်။ ဤကော်မတီသည် ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အယူအဆများ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်ရေးကို ကြီးကြပ်ခဲ့ပြီး၊ ရန်ပုံငွေ စီစဉ်ပေးခဲ့သည်၊ အထွေထွေတည်းဖြတ်သူကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်၊ ပံ့ပိုးသူအဖွဲ့ကို အတည်ပြုခဲ့သည်။

As delegated by the Andrews University Press Board, production and publication of the Andrews Bible Commentary has been guided by an oversight Project Committee that met in 2012. The members are listed below with the professional responsibilities they held at the time that the Project Committee conducted its work. This committee supervised the development of the purpose and concept, arranged for funding, selected the General Editor, and approved the team of contributors.

နီးယယ်-အဲရစ် အေ။ အန်ဒရေးဆင်၊ အင်ဒူးတက္ကသိုလ် ဥက္ကဋ္ဌ
လီဆာ အမ်။ ဘီယာ့ဒ်စလီ-ဟာဒီ၊ ပညာရေးဦးစီးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့်၊ ဆဲဗင့်ဒေးအက်ဒဗင်တစ်အသင်း
ရှောင်း ဘွန်းစထရာ၊ ဗွိုင်းစ်အော့ဖ်ပရောဖက်စီ ဝန်ကြီးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး
မာ့ခ် ဖင်လေး၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့် ဥက္ကဋ္ဌ၏ လက်ထောက်
ဒဲနစ် ဖော်တင်၊ ဆဲဗင့်ဒေးအက်ဒဗင်တစ် ဓမ္မပညာဆဲမီနာရီ အကြီးအကဲ၊ အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
အားနို ဂျီယေရီဆီ၊ အင်ဒူးတက္ကသိုလ် စာအုပ်ထုတ်ဝေရေး လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး
ဝီလီ အီး။ ဟပ်ခ် ဒုတိယ၊ မဂ္ဂဇင်း တွဲဖက်တည်းဖြတ်သူ၊ ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်ခြင်း၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့်
ဂရက် အေ။ ကင်း၊ ဘာသာရေးကျောင်း အကြီးအကဲ၊ တောင်ပိုင်းအက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
ဂျဲရယ်ဒ် အေ။ ကလင်းဘိုင်လ်၊ အက်ဒဗင်တစ်ရီဗျူး/အက်ဒဗင်တစ်ဝေါလ်ဒ် တွဲဖက်တည်းဖြတ်သူ၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့်
ဘီလ် နော့ခ်၊ အက်ဒဗင်တစ်ရီဗျူး/အက်ဒဗင်တစ်ဝေါလ်ဒ် တည်းဖြတ်သူ
ရော်နယ်ဒ် အေ။ နော့ခ်၊ အင်ဒူးတက္ကသိုလ် စာအုပ်ထုတ်ဝေရေး ညွှန်ကြားရေးမှူး
ဂျွန် ကေ။ မက်ဗီ၊ ဝါလာဝါလာ တက္ကသိုလ် ဥက္ကဋ္ဌ
ဂျယ်ရီ အန်။ ပေ့ဂျ်၊ ဝန်ကြီးဌာန အတွင်းရေးမှူး၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့်
ဂျွန် အား။ ပရက်စတွန်၊ ဘဏ္ဍာရေးမှူး၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့်
အိန်ဂျယ် မန်နူယယ် ရိုဒရီဂွက်ဇ်၊ သမ္မာကျမ်းစာ သုတေသနဌာန အထက်ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်း
ဘင်ဂျမင် ဒီ။ ရှောင်၊ အထွေထွေဒုဥက္ကဋ္ဌ၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့်
အဲလာ စမစ် ဆင်မွန်း၊ အထွေထွေဒုဥက္ကဋ္ဌ၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့်
အာတာ အေ။ စတီလီ၊ အထွေထွေဒုဥက္ကဋ္ဌ၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့်
အယ်လ်ဘတ်တို အား။ တင်း၊ အဲလင် ဂျီ။ ဝိုက် အိမ်တော် လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး
တက်ဒ် အန်။ စီ။ ဝီလ်ဆင်၊ အထွေထွေကွန်ဖရင့် ဥက္ကဋ္ဌ
အီး။ အဲဒွပ် ဇင်ခ်၊ အက်ဒဗင်တစ် ဓမ္မပညာအသင်း ဘဏ္ဍာရေးမှူး

Niels-Erik A. Andreasen, President, Andrews University

Lisa M. Beardsley-Hardy, Director, Department of Education, General Conference of Seventh-day Adventists

Shawn Boonstra, Director, Voice of Prophecy Ministry

Mark Finley, Assistant to the President, General Conference of Seventh-day Adventists

Denis Fortin, Dean, Seventh-day Adventist Theological Seminary, Andrews University

Ernő Gyéresi, Associate Director, Andrews University Press

Willie E. Hucks II, Associate Editor, Ministry, General Conference of Seventh-day Adventists

Greg A. King, Dean of the School of Religion, Southern Adventist University

Gerald A. Klingbeil, Associate Editor, Adventist Review/Adventist World, General Conference of Seventh-day Adventists

Bill Knott, Editor, Adventist Review/Adventist World, General Conference of Seventh-day Adventists

Ronald A. Knott, Director, Andrews University Press

John K. McVay, President, Walla Walla University

Jerry N. Page, Secretary, Ministerial Association, General Conference of Seventh-day Adventists

Juan R. Prestol, Treasurer, General Conference of Seventh-day Adventists

Ángel Manuel Rodríguez, Former Director, Biblical Research Institute

Benjamin D. Schoun, General Vice President, General Conference of Seventh-day Adventists

Ella Smith Simmons, General Vice President, General Conference of Seventh-day Adventists

Artur A. Stele, General Vice President, General Conference of Seventh-day Adventists

Alberto R. Timm, Associate Director, Ellen G. White Estate

Ted N. C. Wilson, President, General Conference of Seventh-day Adventists

E. Edward Zinke, Treasurer, Adventist Theological Society

တည်းဖြတ်သူများ
အထွေထွေတည်းဖြတ်သူ
အိန်ဂျယ် မန်နူယယ် ရိုဒရီဂွက်ဇ်၊ ဓမ္မပါရဂူ

အထက်ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်း

အချိန်ပိုင်းလက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး

သမ္မာကျမ်းစာ သုတေသနဌာန
တွဲဖက်တည်းဖြတ်သူများ
ဒန်နီယယ် ကွမ်မီ ဘဲဒီယာကို၊ ပါရဂူ
တက္ကသိုလ်ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူ
ဓမ္မဟောင်းပညာရှင် ပါမောက္ခ
ဗယ်လီ ဗူး တက္ကသိုလ်
ကာလ် ပီ။ ကိုဆဲယ်၊ ပါရဂူ
ဓမ္မပညာကျောင်း အကြီးအကဲ
ဂရိစာနှင့် ဓမ္မသစ်ပညာ ပါမောက္ခ
ဝါလာဝါလာ တက္ကသိုလ်
ဂျဲရယ်ဒ် အေ။ ကလင်းဘိုင်လ်၊ စာပေပါရဂူ
ဓမ္မဟောင်းနှင့် ရှေးနီးအရှေ့ဒေသ သုတေသန ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်

EDITORS

General Editor

Ángel Manuel Rodríguez, ThD

Former Director

Part-time Associate Director

Biblical Research Institute

Associate Editors

Daniel Kwame Bediako, PhD

Vice Chancellor

Associate Professor of Old Testament

Valley View University

Carl P. Cosaert, PhD

Dean of the School of Theology

Professor of Biblical Studies: Greek and New Testament

Walla Walla University

Gerald A. Klingbeil, DLitt

Research Professor of Old Testament and Ancient Near Eastern Studies

Andrews University

ပံ့ပိုးသူများ

အင်ဒူးသမ္မာကျမ်းစာ မှတ်ချက်စာအုပ် Andrews Bible Commentary ကို ကမ္ဘာတစ်ဝန်းမှ သမ္မာကျမ်းစာ ပညာရှင်များနှင့် ဓမ္မပညာရှင်များ၏ ပံ့ပိုးမှုဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အထွေထွေတည်းဖြတ်သူ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဤအမျိုးသားများနှင့် အမျိုးသမီးများသည် ဆောင်းပါးများ၊ စာအုပ်နိဒါန်းများနှင့် မှတ်ချက်များအတွက် မူရင်းအရေးအသားများကို ပေးခဲ့သည်။ ပုံမှန်ထုတ်ဝေရေးလုပ်ငန်းစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအနေဖြင့် သူတို့၏ အရေးအသားများသည် အကဲဖြတ်မှု၊ ဝေဖန်သုံးသပ်မှုနှင့် တည်းဖြတ်မှု အဆင့်များစွာကို အကျိုးရှိစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထုတ်ဝေသည့် လက်ရာသည် စာရေးသူများ၏ ပံ့ပိုးမှုနှင့် ကွဲပြားနိုင်သည်။ အကြောင်းအရာအားလုံးအတွက် ထုတ်ဝေသူသာ တာဝန်ယူသည်။ ခေါင်းစဉ်များနှင့် အဖွဲ့အစည်းဆက်နွယ်မှုများကို စာရေးချိန် သို့မဟုတ် ထုတ်ဝေချိန်က ရှိခဲ့သည့်အတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။

CONTRIBUTORS

The Andrews Bible Commentary has been made possible by the contributions of biblical scholars and theologians from around the world. Under the leadership of the General Editor, these men and women provided the original material for the articles, book introductions, and commentaries. As part of the normal publication process, their writing benefited from several lines of evaluation, critical review, and editing. Thus, the published work may differ from the writers’ contributions. The publisher is solely responsible for all content. The titles and institutional affiliations are listed as they were either at the time of writing or at the time of publication.

မားလင်း အလိုမီယာ၊ ပါရဂူ
ဒံယေလ
ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း
ပီရူးယားနီယွန် တက္ကသိုလ်
နီးယယ်-အဲရစ် အေ။ အန်ဒရေးဆင်၊ ပါရဂူ
ဩဗဒိ
ဓမ္မဟောင်းပညာရှင် ပါမောက္ခနှင့် ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ရိုဘတ်တို ဒေးဗစ် ဘဒဲနပ်စ်၊ ပါရဂူ
ပေါလု၊ ပညတ်တရားနှင့် ကယ်တင်ခြင်း
ဓမ္မသစ်ပညာရှင် ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း
ဆာဂန်တို အက်ဒဗင်တစ်ကောလိပ်
ဒဲလ်ဘတ် ဒဗလျူ။ ဘေကာ၊ ပါရဂူ
ဖိလေမုန်
ပါမောက္ခနှင့် တက္ကသိုလ်ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူ
အာဖရိက အက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
အယ်လ်။ အပ်စ်။ ဘေကာ ဂျူနီယာ၊ ပါရဂူ
သမ္မာကျမ်းစာနှင့် ရှေးဟောင်းသုတေသန
ဓမ္မဟောင်း အချိန်ဇယား
သမ္မာကျမ်းစာအတွင်း အချိန်ဇယားအတိုင်း ခရစ်နှစ်ဇယား
အင်ဒူးတက္ကသိုလ် စာအုပ်ထုတ်ဝေရေး လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး
ဒန်နီယယ် ကွမ်မီ ဘဲဒီယာကို၊ ပါရဂူ
ယောရှု
ဓမ္မဟောင်းပညာရှင် တွဲဖက်ပါမောက္ခနှင့် တက္ကသိုလ်ဝန်ကြီးချုပ်အဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်နေသူ
ဗယ်လီ ဗူး တက္ကသိုလ်
ဒန်နီယယ် ဘဲချီ၊ ပါရဂူ
၂ ကောရိန်သု
ဘာသာရေးပညာ တွဲဖက်ပါမောက္ခ
ဗယ်လီ ဗူး တက္ကသိုလ်
ဘရန့် ဘာဂလင်း၊ ပါရဂူ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း
ဓမ္မသစ် စာသားများနိဒါန်း
သမ္မာကျမ်းစာပညာ တွဲဖက်ပါမောက္ခ
ဝါလာဝါလာ တက္ကသိုလ်
အားနက်စ် ဘာဆီ၊ ပါရဂူ
ရောမ
ဘာသာရေးပညာ ပါမောက္ခ
အက်ဒဗင်ဟဲလ့် တက္ကသိုလ်
လေးအယ်လ် အို။ ဆီဇာ၊ ပါရဂူ
ယောဘ

တွဲဖက်တည်းဖြတ်သူ
အက်ဒဗင်တစ်ရီဗျူး/အက်ဒဗင်တစ်ဝေါလ်ဒ်
အဲစီယို အီး။ ကေးရပ်စ်၊ ပါရဂူ
၁ ရာဇဝင်ချုပ်၊ ၂ ရာဇဝင်ချုပ်
စနစ်တကျ ဓမ္မပညာ ပါမောက္ခ
အက်ဒဗင်တစ် အဆင့်မြင့်သုတေသနဌာန
ဖဲလစ် ကော်တက်ဇ်၊ ပါရဂူ
၁ တိမောသေ
ဓမ္မသစ်ပညာ တွဲဖက်ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ကာလ် ပီ။ ကိုဆဲယ်၊ ပါရဂူ
၁ ကောရိန်သု၊ ဂလာတိ
ဓမ္မသစ် သမိုင်းနိဒါန်း
ဂရိစာနှင့် ဓမ္မသစ်ပညာ ပါမောက္ခ
ဝါလာဝါလာ တက္ကသိုလ်
ဂျိုအန် ဒေးဗစ်ဆင်၊ ပါရဂူ
ရုသ
စနစ်တကျ ဓမ္မပညာ ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ရစ်ချတ် အမ်။ ဒေးဗစ်ဆင်၊ ပါရဂူ
ရှောလမုန် သီချင်း၊ ဟောရှေ
ပဉ္စမကျမ်း နိဒါန်း
ဂျေ။ အန်။ အန်ဒရူး ဓမ္မဟောင်းအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရေး ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ဟျွန်ဆော့ခ် ဂျွန် ဒိုး၊ ပါရဂူ
၁ ကောရိန်သု
ဓမ္မသစ်ပညာ ပါမောက္ခ
တောင်ပိုင်းအက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
ဂျေးကပ် ဘီ။ ဒူကန်၊ ဓမ္မပါရဂူ
ဒေသနာကျမ်း
ဟီးဘရူးနှင့် ဓမ္မဟောင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရေး ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ဒဲနစ် ဖော်တင်၊ ပါရဂူ
၂ တိမောသေ
သမိုင်းဆိုင်ရာ ဓမ္မပညာ ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
မက်သီလ်ဒီ ဖရဲ၊ ပါရဂူ
တရားဟောရာကျမ်း
ဓမ္မပညာ တွဲဖက်ပါမောက္ခ
ဝါလာဝါလာ တက္ကသိုလ်
အားဟတ် ဂလိုစ်၊ ပါရဂူ
ယာကုပ်၊ ယုဒ
ဘာသာရေးပညာ လက်ထောက်ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ကွန်စတန့်စ် အီး။ စီ။ ဂိန်း၊ ပါရဂူ
နာဟုံ
ရှေးဟောင်းသုတေသနနှင့် ဓမ္မဟောင်း တွဲဖက်ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
အယ်လ်။ ဂျိမ်း ဂစ်ဘဆင်၊ ပါရဂူ
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သိပ္ပံ
ဘူမိသိပ္ပံ သုတေသနဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး
မိုက်ကယ် ဂျီ။ ဟေးဆယ်၊ ပါရဂူ
ထွက်မြောက်ရာကျမ်း
နီးအရှေ့ဒေသပညာနှင့် ရှေးဟောင်းသုတေသန ပါမောက္ခ
တောင်ပိုင်းအက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
ဝီလျံ ဂျီ။ ဂျွန်ဆင်၊ ပါရဂူ
ဟေဗြဲ
တည်းဖြတ်သူဟောင်း

အက်ဒဗင်တစ်ရီဗျူး/အက်ဒဗင်တစ်ဝေါလ်ဒ်

ဂျဲရယ်ဒ် အေ။ ကလင်းဘိုင်လ်၊ စာပေပါရဂူ
ကမ္ဘာဦးကျမ်း၊ ဧဇရ၊ နေဟမိ
ဓမ္မဟောင်း သမိုင်းစာအုပ်များ နိဒါန်း
ဓမ္မဟောင်းနှင့် ရှေးနီးအရှေ့ဒေသ သုတေသန ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
မာတင် ဂျီ။ ကလင်းဘိုင်လ်၊ စာပေပါရဂူ
ဆာလံ
ဟီးဘရူး ကဗျာနှင့် ပညာစာပေများ နိဒါန်း
သမ္မာကျမ်းစာပညာနှင့် ရှေးဟောင်းသုတေသန ပါမောက္ခ
တောင်ပိုင်းအက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
ဒေါန်း ဝေါ်လ်တာ လီသာမန်း၊ ပါရဂူ
ဇာခရိ
ဘာသာရေးပညာ ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း
တောင်ပိုင်းအက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
ရစ်ချတ် ပီ။ လီမန်း၊ ပါရဂူ
တမန်တော်ဝတ္ထု
ဓမ္မပညာ ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း
ပြင်သစ် အက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
တာဆီ လီ၊ ပါရဂူ
သုတ္တံကျမ်း
ဘာသာရေးပညာ ပါမောက္ခ
အိုက်ဝုဒ် တက္ကသိုလ်
ရောဘတ် ကေ။ မက်အိုင်ဗာ၊ ပါရဂူ
မဿဲ
သမ္မာကျမ်းစာပညာ အကြီးတန်းကထိက
အဗုန်ဒေးလ် တက္ကသိုလ်
ဂျွန် ကေ။ မက်ဗီ၊ ပါရဂူ
ကောလောသဲ
ဓမ္မသစ် သမိုင်းစာအုပ်များ နိဒါန်း
ဓမ္မပညာ ပါမောက္ခနှင့် ဥက္ကဋ္ဌ
ဝါလာဝါလာ တက္ကသိုလ်
ရစ်ချတ် ဒဗလျူ။ မဒီနာ၊ ပါရဂူ ကိုယ်စားလှယ်လောင်း
အာမုတ်
အများပြည်သူ ကျောင်းသားဝန်ကြီးဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး
အစ္စရေး နယ်ပယ်
ဂျီရီ မို့စကလာ၊ ဓမ္မပါရဂူ၊ ပါရဂူ
ဟဗက္ကုတ်
ဓမ္မဟောင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရေးနှင့် ဓမ္မပညာ ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
အက်ခဲဟတ် မူလာ၊ ဓမ္မပါရဂူ၊ ဓမ္မပါရဂူ
၁ ယောဟန်၊ ၂ ယောဟန်၊ ၃ ယောဟန်

လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး
သမ္မာကျမ်းစာ သုတေသနဌာန
ရူဘင် မူညော့ဇ်-လာရုန်ဒို၊ ပါရဂူ
၁ ကောရိန်သု
သမ္မာကျမ်းစာပညာ တွဲဖက်ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ပလုကု မွန်ဒမ်ဘီယို၊ ပါရဂူ
တောလည်ရာ

ပါရဂူချုပ်

ဂိုမာ အက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
ဒေးဂျုခ် နမ်း၊ ပါရဂူ
ဇေဖနိ
ပါမောက္ခနှင့် ဥက္ကဋ္ဌဟောင်း
ဆမ်ယုခ် တက္ကသိုလ်
ဂွတ်မွန်ဒူ အိုလဖ်ဆန်၊ ပါရဂူ
‌ယေရမိမြည်တမ်းစကား
ဓမ္မဟောင်းနှင့် သမ္မာကျမ်းစာဘာသာစကား ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း
နယူးဘိုးလ် အဆင့်မြင့်ပညာကောလိပ်
ကင်း ပါပါယိုအန်နိုး၊ ပါရဂူ
၁ ပေတရု
သင်းအုပ်ဆရာ၊ ဥရောပဖြတ်ကျော် ဌာန၊ ဆဲဗင့်ဒေးအက်ဒဗင်တစ်အသင်း
ဝီလ်ဆင် ပါရိုးစ်၊ ပါရဂူ
ယောဟန်
ဓမ္မသစ်ပညာ ပါမောက္ခ
တောင်ပိုင်းအက်ဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ်
ရိုဘတ်တို ပီရဲရာ၊ ပါရဂူ
ဖိလိပ္ပိ
ဓမ္မသစ်ပညာ ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း
အဒဗင်တစ်တက္ကသိုလ် ဒယ်ပလာတာ
ပတ်လ် ဘီ။ ပီတာဆန်၊ ပါရဂူ
မာလခိ
ဘာသာရေးပညာ ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ဂျဲဟတ် ဖန်ဒယ်၊ ပါရဂူ
တရားသူကြီး၊ ဒံယေလ

သမ္မာကျမ်းစာပါဗျာဒိတ်တော်များကိုအနက်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း
အထက်လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်း
သမ္မာကျမ်းစာ သုတေသနဌာန
မာတင် ပရို့ဘ်စတယ်၊ ပါရဂူ
မိက္ခာ
ဓမ္မဟောင်း ပါမောက္ခ
ဆဲမီနာ ရှလော့စ် ဘိုဂန်ဟော့ဖ်
တီရီဆာ အယ်လ်။ ရီဗီ၊ ပါရဂူ
၂ ပေတရု
ဓမ္မသစ် အခြေအနေများ တွဲဖက်ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
အိန်ဂျယ် မန်နူယယ် ရိုဒရီဂွက်ဇ်၊ ဓမ္မပါရဂူ
ဝတ်ပြုရာကျမ်း၊ တရားသူကြီး၊ ဒံယေလ
ဘုရားသခင်၏ ကြွလာခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်
သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဗျာဒိတ်နှင့် နှိုးဆွခြင်း
သမ္မာကျမ်းစာ ကျမ်းဂန်ဖွဲ့စည်းခြင်း
သမ္မာကျမ်းစာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း
သမ္မာကျမ်း ဗျာဒိတ်ရူပါရုံ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း
သမ္မာကျမ်းစာ သုတေသနဌာန အထက်ညွှန်ကြားရေးမှူးဟောင်း
အချိန်ပိုင်းလက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး
ရစ်ချတ် ဆာဘူအင်း၊ ပါရဂူ
ဧဖက်
ပညာရေး ညွှန်ကြားရေးမှူး
မြောက်အာရှ-ပစိဖိတ် ဌာန၊ ဆဲဗင့်ဒေးအက်ဒဗင်တစ်အသင်း
သောမတ်စ် အား။ ရှက်ဖတ်၊ ပါရဂူ
မာကု
ဓမ္မသစ် ပါမောက္ခ

အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ဂျရုမ်း အယ်လ်။ စကင်နာ၊ ပါရဂူ
ယေဇကျေလ
ပရောဖက်ပြုရေးစာအုပ်များ နိဒါန်း
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရေးနှင့် ဓမ္မပညာ လက်ထောက်ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
မိုက်ကယ် ဆိုကုပါ၊ ပါရဂူ၊ ဓမ္မပါရဂူ
တိတု
အဲလင် ဂျီ။ ဝိုက် အိမ်တော် လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး
အဲလီယက်စ် ဘရာစီလ် ဒီ ဆူဇာ၊ ပါရဂူ
ယောလ
ညွှန်ကြားရေးမှူး

သမ္မာကျမ်းစာ သုတေသနဌာန ညွှန်ကြားရေးမှူး
ရန်ကို စတီဖနိုဗစ်၊ ပါရဂူ
၂ သက်သာလောနိတ်၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း
ဓမ္မသစ် ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ဇဒရာဗ်ကို စတီဖနိုဗစ်၊ ပါရဂူ
၁ ဓမ္မရာဇဝင်၊ ၂ ဓမ္မရာဇဝင်
ဘာသာရေးပညာ ပါမောက္ခ
အက်ဒဗင်ဟဲလ့် တက္ကသိုလ်
ဒေးဗစ် တက်စကာ၊ ပါရဂူ
၁ ရာဇဝင်၊ ၂ ရာဇဝင်
အဆင့်မြင့်ကထိက
အဗုန်ဒေးလ် တက္ကသိုလ်
လောရင့်စ် အေ။ တားနာ၊ ပါရဂူ
ယောန
ဓမ္မပညာ ပါမောက္ခချုပ်ဟောင်း
နယူးဘိုးလ် ပညာကောလိပ်
အဲဖရိန်း ဗယ်လာကွေ့ဇ်၊ ပါရဂူ
ဟဂ္ဂဲ
ရှေးနီးအရှေ့ ရှေးဟောင်းသုတေသန/ဟီးဘရူးသမ္မာကျမ်းစာ ပါမောက္ခနှင့် ဥက္ကဋ္ဌ
အင်တာအမေရိကန် အက်ဒဗင်တစ် ဓမ္မပညာဆဲမီနာရီ
ဆဲဒရစ် ဗိုင်း၊ ပါရဂူ
၁ သက်သာလောနိတ်
ဓမ္မသစ် တွဲဖက်ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ကလင်တွန် ဝါလန်၊ ပါရဂူ
လုကာ
သမ္မာကျမ်းစာ သုတေသနဌာန လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး
အေ။ ရေးဟယ် ဝဲလ်စ်၊ ပါရဂူ
ဧသတာ
သမ္မာကျမ်းစာပညာ တွဲဖက်ပါမောက္ခ
အင်ဒူးတက္ကသိုလ်
ဘာတီလ် ဝစ်ကလန်ဒါ၊ ဓမ္မပါရဂူ
ဟေရှာယ၊ ယေရမိ

Merling Alomía, PhD

Daniel

Professor Emeritus

Universidad Peruana Unión

Niels-Erik A. Andreasen, PhD

Obadiah

Professor of Old Testament and President Emeritus

Andrews University

Roberto David Badenas, PhD

Paul, the Law, and Salvation

Professor Emeritus of New Testament

Sagunto Adventist College

Delbert W. Baker, PhD

Philemon

Professor and Vice Chancellor

Adventist University of Africa

L. S. Baker Jr., PhD

Archaeology and the Bible

Old Testament Timeline

A Chronology Following the Internal Timeline of the Bible

Associate Director

Andrews University Press

Daniel Kwame Bediako, PhD

Joshua

Associate Professor of Old Testament and Vice Chancellor

Valley View University

Daniel Berchie, PhD

2 Corinthians

Associate Professor of Religion

Valley View University

Brant Berglin, PhD Candidate

Introduction to the New Testament Epistles

Associate Professor of Biblical Studies

Walla Walla University

Ernest Bursey, PhD

Romans

Professor of Religion

AdventHealth University

Lael O. Caesar, PhD

Job

Associate Editor

Adventist Review/Adventist World

Aecio E. Cairus, PhD

1 Chronicles, 2 Chronicles

Professor of Systematic Theology

Adventist International Institute of Advanced Studies

Félix Cortez, PhD

1 Timothy

Associate Professor of New Testament

Andrews University

Carl P. Cosaert, PhD

1 Corinthians, Galatians

Historical Introduction to the New Testament

Professor of Biblical Studies: Greek and New Testament

Walla Walla University

Jo Ann Davidson, PhD

Ruth

Professor of Systematic Theology

Andrews University

Richard M. Davidson, PhD

Song of Songs, Hosea

Introduction to the Pentateuch

J. N. Andrews Professor of Old Testament Interpretation

Andrews University

Hyunsok John Doh, PhD

1 Corinthians

Professor of New Testament Studies

Southern Adventist University

Jacques B. Doukhan, ThD

Ecclesiastes

Professor Emeritus of Hebrew and Old Testament Exegesis

Andrews University

Denis Fortin, PhD

2 Timothy

Professor of Historical Theology

Andrews University

Mathilde Frey, PhD

Deuteronomy

Associate Professor of Theology

Walla Walla University

Erhard Gallos, PhD

James, Jude

Assistant Professor of Religion

Andrews University

Constance E. C. Gane, PhD

Nahum

Associate Professor of Archaeology and Old Testament

Andrews University

L. James Gibson, PhD

Faith and Science

Director

Geoscience Research Institute

Michael G. Hasel, PhD

Exodus

Professor of Near Eastern Studies and Archaeology

Southern Adventist University

William G. Johnsson, PhD

Hebrews

Former Editor

Adventist Review/Adventist World

Gerald A. Klingbeil, DLitt

Genesis, Ezra, Nehemiah

Introduction to the Old Testament Historical Books

Research Professor of Old Testament and Ancient Near Eastern Studies

Andrews University

Martin G. Klingbeil, DLitt

Psalms

Introduction to Hebrew Poetry and Wisdom Books

Professor of Biblical Studies and Archaeology

Southern Adventist University

Donn Walter Leatherman, PhD

Zechariah

Professor Emeritus of Religion

Southern Adventist University

Richard P. Lehmann, PhD

Acts

Professor Emeritus of Theology

Adventist University of France

Tarsee Li, PhD

Proverbs

Professor of Religion

Oakwood University

Robert K. McIver, PhD

Matthew

Senior Lecturer in Biblical Studies

Avondale University

John K. McVay, PhD

Colossians

Introduction to the New Testament Historical Books

Professor of Theology and President

Walla Walla University

Richard W. Medina, PhD Candidate

Amos

Director, Public Campus Ministries

Israel Field

Jiří Moskala, ThD, PhD

Habakkuk

Professor of Old Testament Exegesis and Theology

Andrews University

Ekkehardt Mueller, ThD, DMin

1 John, 2 John, 3 John

Associate Director

Biblical Research Institute

Rubén Muñoz-Larrondo, PhD

1 Corinthians

Associate Professor of Biblical Studies

Andrews University

Paluku Mwendambio, PhD

Numbers

Rector

Adventist University of Goma

Daegeuk Nam, PhD

Zephaniah

Professor and President Emeritus

Sahmyook University

Gudmundur Olafsson, PhD

Lamentations

Professor Emeritus of Old Testament and Biblical Languages

Newbold College of Higher Education

Kim Papaioannou, PhD

1 Peter

Pastor, Trans-European Division of Seventh-day Adventists

Wilson Paroschi, PhD

John

Professor of New Testament Studies

Southern Adventist University

Roberto Pereyra, PhD

Philippians

Professor Emeritus of New Testament Studies

Universidad Adventista del Plata

Paul B. Petersen, PhD

Malachi

Professor of Religion

Andrews University

Gerhard Pfandl, PhD

Judges, Daniel

Interpreting Biblical Apocalyptic Prophecies

Former Associate Director

Biblical Research Institute

Martin Pröbstle, PhD

Micah

Professor of Old Testament

Seminar Schloss Bogenhofen

Teresa L. Reeve, PhD

2 Peter

Associate Professor of New Testament Contexts

Andrews University

Ángel Manuel Rodríguez, ThD

Leviticus, Judges, Daniel

Hope and the Advent of God

Revelation and Inspiration of the Bible

Formation of the Biblical Canon

Biblical Interpretation

Interpreting Biblical Apocalyptic Prophecies

Former Director

Part-time Associate Director

Biblical Research Institute

Richard Sabuin, PhD

Ephesians

Director of Education

Northern Asia-Pacific Division of Seventh-day Adventists

Thomas R. Shepherd, PhD

Mark

Professor of New Testament

Andrews University

Jerome L. Skinner, PhD

Ezekiel

Introduction to the Prophetic Books

Assistant Professor of Exegesis and Theology

Andrews University

Michael Sokupa, PhD, DTh

Titus

Associate Director

Ellen G. White Estate

Elias Brasil de Souza, PhD

Joel

Director

Biblical Research Institute

Ranko Stefanovic, PhD

2 Thessalonians, Revelation

Professor of New Testament

Andrews University

Zdravko Stefanovic, PhD

1 Samuel, 2 Samuel

Professor of Religion

AdventHealth University

David Tasker, PhD

1 Kings, 2 Kings

Senior Lecturer

Avondale University

Laurence A. Turner, PhD

Jonah

Professor Emeritus of Theological Studies

Newbold College of Higher Education

Efraín Velázquez, PhD

Haggai

Professor of Ancient Near Eastern Archaeology/Hebrew Bible and President

Inter-American Adventist Theological Seminary

Cedric Vine, PhD

1 Thessalonians

Associate Professor of New Testament

Andrews University

Clinton Wahlen, PhD

Luke

Associate Director

Biblical Research Institute

A. Rahel Wells, PhD

Esther

Associate Professor of Biblical Studies

Andrews University

Bertil Wiklander, ThD

Isaiah, Jeremiah

ယခင် ဥရောပတိုက်အလယ်ပိုင်း ဆီဗင်းဒေးအဒ်ဗင်းတစ်ချာ့ခ်ျ ဌာနခွဲ ဥက္ကဋ္ဌ

ထုတ်ဝေခြင်း

အမှုဆောင်ထုတ်ဝေသူ အန်ဒရီယာ လပ်တန်၊ အန်ဒရူးတက္ကသိုလ် ဥက္ကဋ္ဌ၊

ပညာရှင်ဆိုင်ရာ စာအုပ်ထုတ်ဝေရေးနှင့်

အန်ဒရူးတက္ကသိုလ်ပရပ်စ် ဘုတ်အဖွဲ့ ဥက္ကဋ္ဌ

စီမံကိန်းညွှန်ကြားရေးမှူး ရိုနယ်ဒ် အေ။ နော့တ်၊ အန်ဒရူးတက္ကသိုလ်ပရပ်စ်

ညွှန်ကြားရေးမှူး

အယ်ဒီတာချုပ် အယ်လ်။ အက်စ်။ ဘေကာ ဂျူနီယာ၊ အန်ဒရူး တက္ကသိုလ်ပရပ်စ် လက်ထောက်ညွှန်ကြားရေးမှူး

အယ်ဒီတာညွှန်ကြားရေးမှူး ဒေဘောရာ အယ်လ်။ အဲဗဟတ်၊ အန်ဒရူး တက္ကသိုလ်ပရပ်စ် အယ်ဒီတာ

အယ်ဒီတာအကူအညီ လိဒ်ဗာ အန်ဒ်ဗစ်

                                                                                        တီမိုသီ အာရီနာ
                                                                                       အိုင်နရာ ဘေကာ
                                                                                       ဒန်နီယယ် ဂေါ်ဒန်
                                                                                       ယူဆူဖ် အိမာမ်
                                                                                       ဂျက်စမင် လိုဂန်
                                                                                       ကင်နက်ထ် လိုဂန်
                                                                                       ဆမ်မယ်လ် ပေဂန်
                                                                                       ကဲလ်ဒီ ပါရိုရှီ
                                                                                       ဆိုင်ယွန် ဆောင်
                                                                                       ပေ့ဂျ် ဂျေ။ ဆွန်ဆင်
                                                                                       ဒွိန်း ဗောင်
                                                                                        ကီဗင် ဝိုင်လီ

မျက်နှာဖုံးဒီဇိုင်း တိုက်စ်နှင့် ဆင်ဘော်

Former President, Trans-European Division of Seventh-day Adventists

PUBLICATION

Executive Publisher

Andrea Luxton, President, Andrews University, and Chair, Scholarly Publications and Andrews University Press Board

Project Director

Ronald A. Knott, Director, Andrews University Press

Managing Editor

L. S. Baker Jr., Associate Director, Andrews University Press

Editorial Director

Deborah L. Everhart, Editor, Andrews University Press

Editorial Assistance

Lidvar Andvik

Timothy Arena

Einra Baker

Daniel Gordan

Yusuf Imam

Jasmine Logan

Kenneth Logan

Samuel Pagan

Keldie Paroschi

Sion Sung

Paige J. Swanson

Dwaine Vaughn

Kevin Wiley

Cover Design

Types & Symbols

ESSAYS, TABLES, AND CHARTS

ရေးမှူး

အယ်ဒီတိုရီယယ်ညွှန်ကြားရေးမှူး
ဒေဘိုရာ လ်။ အဲဗာဟတ် (Deborah L. Everhart)၊ အန်ဒရူးတက္ကသိုလ်စာအုပ်တိုက် အယ်ဒီတာ

အယ်ဒီတာဆိုင်ရာ အကူအညီ
လစ်ဒ်ဗာ အန်ဒဗစ် (Lidvar Andvik)
တီမိုသိ အာရီနာ (Timothy Arena)
အိုင်နရာ ဘေဘကာ (Einra Baker)
ဒန်နီယယ် ဂေါ်ဒန် (Daniel Gordan)
ယူဆွတ် အိမာမ် (Yusuf Imam)
ဂျက်စ်မင် လိုဂန် (Jasmine Logan)
ကန်နက် လိုဂန် (Kenneth Logan)
ဆမ်မျူယယ် ပေဂန် (Samuel Pagan)
ကယ်ဒီ ပါရိုရှီ (Keldie Paroschi)
ဆီယွန် ဆုန်း (Sion Sung)
ပေ့ဂျ် ဂျေ။ ဆွန်ဆန် (Paige J. Swanson)
ဒွိုင်း ဗောန် (Dwaine Vaughn)
ကီဗင် ဝိုင်လီ (Kevin Wiley)

မျက်နှာဖုံးဒီဇိုင်း
Types & Symbols

ဆောင်းပါးများ၊ ဇယားများနှင့် ဇယားချပ်များ
ကျမ်းသစ်ကျမ်း သမိုင်းဆိုင်ရာစာအုပ်များနိဒါန်း
လေဝိ၏ ခေါ်တော်မူခြင်း (မဿဲ) – NKJV
မဿဲ
နာဇရက်နှင့် ဆေဖိုရစ်
ဗိမာန်တော်၏ အထွဋ်အထိပ်
မဿဲ၏ ယေရှု၏ အနာကင်းစင်ရေးအမှုဆောင်ခြင်း ဓမ္မသီအိုရီဂျီ
ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ
ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ ဉာဏ်အလင်းများ။ ဥပမာပုံပြင်များ
ယေရှုခရစ် ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၏ လက်တွေ့ရှုထောင့်
မာကု
မာကု ၇း၁–၂၃ တွင် မစင်ကြယ်သောအစားအစာ
မာကုတွင် ရွံရှာဖွယ်အရာ
ယောဟန်
တစ်ပါးတည်းသော [မွေးဖွားသော]
စတုတ္ထဧဝံဂေလိတွင် နိမိတ်လက္ခဏာ ခုနစ်ပါး
ဟေရုဒ်၏ ဗိမာန်တော်
လူသားရဲ့သား
“ငါသည် … ဖြစ်၏” ဟူသော စကားများ
ပါရာကလေတို့စ်၏ အဓိပ္ပာယ်
လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်း နှစ်
အန္နတ်နှင့် ကာယဖ
တမန်တော်ဝတ္ထု
လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်း
ယေရှုသည် ကျောက်တိုင်
အစောပိုင်းအသင်းတော်တွင် အမျိုးသမီးများ
“ထိုသွေးသည် ငါတို့နှင့် ငါတို့သားစဉ်မြေးဆက်အပေါ် သက်ရောက်ပါစေ”
ဟေလေနိစ်များ
စတီဖန်၏ မိန့်ခွန်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်အရေးပါမှု
ရှေခမ်
သမိုင်းကရှိ ကယ်တင်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်
စည်းလုံးသောအသင်းတော်
ပေတရုနှင့် ပေါလု၏ တရားဟောချက်များ
ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သူများ
အရေဖျားလှီးခြင်း
ယေရုရှလင်ကောင်စီနှင့် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တရား ဆယ်ပါး
အပတ်စဉ် ပထမနေ့
ထိုသွေးအားဖြင့်
ပေါလုနှင့် တရား
ရောမ
အမှုအလုပ်အားဖြင့် တရားစီရင်ခြင်း
ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း
ရောမ ၉–၁၁ နှင့် ခရစ်ယာန်ဆန့်ကျင်ရေး ဆီမီတစ်ဝါဒ
ရောမ ၉:၅ နှင့် ခရစ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူခြင်း
ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ခြင်း
အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာများကို နာခံခြင်း
၁ ကောရိန္သု
နတ်ဆီးကပ်သော အစားအစာ
ပရောဖက်ပြုခြင်း လက်ဆောင်
၂ ကောရိန္သု
တစ်ဦးတည်း၏ သေခြင်းနှင့် အားလုံး၏ သေခြင်း
ပေါလု၏ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း ပရိုဖိုင်
ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများ
ကောရိန္သုအသင်းတော်၊ ပေါလုနှင့် ယနေ့အသင်းတော်
ဧဖက်
ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း
ခရစ်တော်အတွင်း လျှောက်လှမ်းခြင်းသည် ဘဝနေထိုင်ပုံဖြစ်သည်
ပညတ်တရားများကို ပယ်ဖျက်ခြင်း
ရှေးကျသော အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများ
ကောလောသဲ
ခရစ်တော်နှင့် အရာခပ်သိမ်းကို ဖန်ဆင်းခြင်း
လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အဘယ်အရာကို လက်သည်းနှင့်တင်ခဲ့သနည်း
ကောလောလသဲ ၂:၁၆ တွင် “ဥပုသ်နေ့” ၏ အဓိပ္ပာယ်
၁ သက်သာလောနိတ်
လေထဲသို့ ဆွဲယူခံရခြင်း
၁ တိမောသေ
လက်တင်ခြင်း
ဟေဗြဲ
စကားပြောသော ဘုရားသခင်
ဟေဗြဲတွင် ကောင်းကင်တမန်များ
ဟေဗြဲ ၂:၉ ၏ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက်
ဟေဗြဲ ၄ နှင့် ဥပုသ်နေ့
အဆောင်းထဲရှိ နောက်ကွယ်
ဆာလံ ၁၁၀:၄ ကို ဟေဗြဲတွင်
ဟေဗြဲတွင် တာ ဟာဂီယာ (Ta Hagia)
ဟေဗြဲတွင် သန့်ရှင်းရာဌာန ဘာသာစကား
ဟေဗြဲတွင် သန့်ရှင်းရာဌာန၏ ဓမ္မသီအိုရီဂျီ
ယာကုပ်
ပေါလုနှင့် ယာကုပ်တို့၏ အမှုအလုပ်နှင့် ယုံကြည်ခြင်း
၁ ပေတရု
ယုံကြည်ခြင်း၏ ဣသရေလ
ခရစ်ယာန်အဆင်တန်ဆာ
အကျဉ်းထောင်ထဲက ဝိညာဉ်များ
သေလွန်သူများအား ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်း
၂ ပေတရု
၂ ပေတရုတွင် အသိပညာ
ပေတရုနှင့် မှားယွင်းသော ဆရာများ
၁ ယောဟန်
ငါတို့အပြစ်အတွက် ပူဇော်သက္ကာ (ကယ်တင်ခြင်း)
ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်သူ (များ)
၁ ယောဟန် ၅:၇ – စာသားထည့်သွင်းမှု
သေစေတတ်သော အပြစ်နှင့် မသေစေတတ်သော အပြစ်
ယေရှုသည် ဘုရားသခင်
ဗျာဒိတ်
အပိုင်း သုံးပိုင်း၊ ရူပါရုံ ခုနစ်ပါး အကြမ်းဖျင်း
အသင်းတော် ခုနစ်ခုနှင့် အသုံးချခြင်း၊ ဖွဲ့စည်းပုံ
ခရစ်ယာန်ခေတ်များ။ မီးခွက်တိုင် ခုနစ်တိုင်
အကြီးအကဲ နှစ်ဆယ့်လေးဦး၏ အမှတ်အသား
ရာဇဘုတ်တင်မြှောက်ခြင်း မြင်ကွင်း
တံဆိပ်များကို နားလည်ခြင်း
ခရစ်ယာန်ခေတ်များ။ တံဆိပ် ခုနစ်ခု
၁၄၄,၀၀၀ နှင့် လူမျိုးစု တဆယ့်နှစ်မျိုး
ဗျာဒိတ် ၈–၁၁ ရှိ တံပိုး ခုနစ်လုံး ဆိုင်ရာ သမိုင်းဝါဒီအမြင်များ ကွဲပြားခြင်း
ဘုရားသခင်၏ အဆုံးခေတ် လူမျိုး၏ ခါးခါးချိုချို အတွေ့အကြုံ
ပင်လယ်သားရဲနှင့် ဒံယေလ၏ ဦးချိုင်းလေး
ပင်လယ်သားရဲနှင့် ၁,၂၆၀ ရက်/နှစ်
တရားနှင့် ဥပုသ်နေ့
သားရဲ၏နာမတော်၏ ဂဏန်း
ဗာဗုလုန်နှင့် ယူဖရေးတီးမြစ်ကြီး

အတိုကောက်အမည်များ
အထွေထွေ
ABC-NT           Andrews Bible Commentary (ကျမ်းသစ်ကျမ်း)
ABC-OT           Andrews Bible Commentary (ကျမ်းဟောင်းကျမ်း)
A.D              anno Domini ခရစ်တော်၏နှစ်၌
ခန့်မှန်း           ခန့်မှန်းခြေ
အာရံ။  အာရံဘာသာစကား
ခရစ်မတိုင်ကြိုကာလ      ခရစ်တော်မလာမီကာလ
စီအေ။    ခန့်မှန်း၊ အနီးစပ်ဆုံး
စီအက်ဖ်။ confer နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ
အခန်း/အခန်းများ   အခန်း/အခန်းများ
စင်တီမီတာ       စင်တီမီတာ
ဥပမာ။ exempli gratia ၊ ဥပမာအားဖြင့်
အထူးသဖြင့်     အထူးသဖြင့်
ESV      အင်္ဂလိပ်စံပြုကျမ်းစာ (English Standard Version)
စသည်ဖြင့် စသည်တို့၊ စသည်ဖြင့်
အက်ဖ်အက်။         နောက်လိုက်များ
ဂရမ်          ဂရမ်
ဂရိ။       ဂရိဘာသာစကား
ဟေဗြဲ။    ဟေဗြဲဘာသာစကား
ဆိုလိုသည်မှာ။       ဆိုလိုသည်မှာ
လည်းကောင်း
လက်မ။        လက်မ
ကီလိုဂရမ်        ကီလိုဂရမ်
ကေအမ်       ကီလိုမီတာ
လီတာ          လီတာ
လက်တင်။      လက်တင်ဘာသာစကား
ပေါင်။        ပေါင်
တကယ်တမ်း။        စာသားအတိုင်း
LXX      ဆက်ပတုဂင်တ် (ကျမ်းဟောင်းကို ဂရိဘာသာသို့ ရှေးကျသော ဘာသာပြန်)
၁ မက္ကဘီ၊ ၂ မက္ကဘီ         ၁ မက္ကဘီ၊ ၂ မက္ကဘီ
မီတာ         မီတာ
မိုင်။       မိုင်
NASB   နယူးအမေရိကန်စံပြုကျမ်း (New American Standard)
NEB     နယူးအင်္ဂလိပ်ကျမ်း (New English Bible)
NIV      နယူးအင်တာနေရှင်နယ်ဗားရှင်း (New International Version)
NKJV    နယူးကင်းဂျိမ်းဗားရှင်း (New King James Version)
ကျမ်းသစ်ကျမ်း       ကျမ်းသစ်ကျမ်း
ကျမ်းဟောင်းကျမ်း       ကျမ်းဟောင်းကျမ်း
အောင်စ်။       အောင်စ်
ဗလ။        ဗလူး (အများကိန်း)
တစ်ခု။    တစ်ခု (အနည်းကိန်း)
စတုရန်းကီလိုမီတာ square kilometers
အခြား/အခြားများ။    အခြား/အခြား

Introduction to the New Testament Historical Books

The Calling of Levi (Matthew)—NKJV

Matthew

Nazareth and Sepphoris

The Pinnacle of the Temple

Matthew’s Theology of Jesus’s Healing Ministry

The Brothers of Jesus

Insights into the Kingdom of God: The Parables

The Practical Aspect of the Second Coming of Jesus

Mark

Unclean Foods in Mark 7:1–23

The Abomination of Desolation in Mark

John

Only [Begotten]

The Seven Signs in the Fourth Gospel

Herod’s Temple

Son of Man

The “I Am” Sayings

The Meaning of Paraklētos

The Year of the Crucifixion

Annas and Caiaphas

Acts

Speaking in Tongues

Jesus the Stone

Women in the Early Church

His Blood Be on Us

The Hellenists

Prophetic Significance of Stephen’s Speech

Shechem

God in the History of Salvation

A Church United

Sermons of Peter and Paul

God-Fearers

Circumcision

The Council of Jerusalem and the Decalogue

The First Day of the Week

By His Blood

Paul and the Law

Romans

Judgment by Works

Predestination

Christian Anti-Semitism and Romans 9–11

Romans 9:5 and the Deity of Christ

Divine Election

Submission to Governing Authorities

1 Corinthians

Food Dedicated to Idols

The Gift of Prophecy

2 Corinthians

The Death of the One and the Death of the All

A Profile of Paul’s Ministry

Unbelievers

The Corinthians, Paul, and the Church Today

Ephesians

Predestined

Walking in Christ as a Way of Life

Abolishing the Law of Commandments

Ancient Household Codes

Colossians

Christ and the Creation of All Things

What Was Nailed to the Cross?

Meaning of “Sabbath” in Colossians 2:16

1 Thessalonians

The Rapture

1 Timothy

The Laying on of Hands

Hebrews

The Speaking God

Angels in Hebrews

The Interpretation of Hebrews 2:9

Hebrews 4 and the Sabbath

Behind the Veil

Psalm 110:4 in Hebrews

Ta Hagia in Hebrews

Sanctuary Language in Hebrews

The Theology of the Sanctuary in Hebrews

James

Paul and James on Works and Faith

1 Peter

The Israel of Faith

Christian Adornment

The Spirits in Prison

The Gospel Preached to the Dead

2 Peter

Knowledge in 2 Peter

Peter and the False Teachers

1 John

The Propitiation (Atoning Sacrifice) for Our Sins

The Antichrist(s)

1 John 5:7—A Textual Addition

Deadly and Not Deadly Sin

Jesus as God

Revelation

Three-Part, Seven-Vision Outline

The Seven Churches: Application and Organization

Christian Epochs: Seven Lampstands

Identity of the Twenty-Four Elders

Enthronement Scene

Understanding the Seals

Christian Epochs: Seven Seals

The 144,000 and the Twelve Tribes

Different Historicist Views on the Seven Trumpets in Revelation 8–11

Bittersweet Experience of God’s End-Time People

The Sea Beast and the Little Horn of Daniel

The Sea Beast and the 1,260 Days/Years

The Law and the Sabbath

The Number of the Beast’s Name

Babylon and the Great River Euphrates

ABBREVIATIONS

General

ABC-NT Andrews Bible Commentary (New Testament)

ABC-OT Andrews Bible Commentary (Old Testament)

A.D. anno Domini, in the year of the Lord

approx. approximately

Aram. Aramaic

B.C. before Christ

ca. circa, about, approximately

cf. confer, compare

chap./chaps. chapter/chapters

cm centimeters

e.g. exempli gratia, for example

esp. especially

ESV English Standard Version of the Bible

etc. et cetera, and so forth

ff. and following

g gram/grams

Gr. Greek

Heb. Hebrew

i.e. id est, that is

in. inch/inches

kg kilogram/kilograms

KJV King James Version of the Bible

km kilometer/kilometers

L liter/liters

Lat. Latin

lb. pound/pounds

lit. literally

LXX Septuagint, an ancient translation of the OT into Greek

1 Macc.; 2 Macc. 1 Maccabees; 2 Maccabees

m meter/meters

mi. mile/miles

NASB New American Standard version of the Bible

NEB New English Bible version

NIV New International Version of the Bible

NKJV New King James Version of the Bible

NT New Testament

OT Old Testament

oz. ounce/ounces

pl. plural

sing. singular

sq. km square kilometers

v./vv. verse/verses

ကျမ်းစာအုပ်များ မြန်မာဘာသာပြန် (ဂဏန်းများပါ မြန်မာလိုရေးပေးထားသည်)

ကမ္ဘာဦးကျမ်း
ထွက်မြောက်ရာကျမ်း
ဝတ်ပြုရာကျမ်း
တောလည်ရာကျမ်း
တရားဟောရာကျမ်း
ယောရှုမှတ်စာ
တရားသူကြီးမှတ်စာ
ရုသဝတ္တု
ဓမ္မရာဇဝင်ပထမစောင်
ဓမ္မရာဇဝင်ဒုတိယစောင်

ဓမ္မရာဇဝင်တတိယစောင်

ဓမ္မရာဇဝင်စတုတ္ထစာစောင်

ရာဇဝင်ချုပ်ပထမစောင်

ရာဇဝင်ချုပ်ဒုတိယစောင်

ဧဇရမှတ်စာ

နေဟမိမှတ်စာ

ဧသတာဝတ္တု

ယောဘဝတ္တု

ဆာလံကျမ်း
သုတ္တံကျမ်း
ဒေသနာကျမ်း
ရှောလမုန်သီချင်း
ဟေရှာယအနာဂတ္တိကျမ်း
ယေရမိအနာဂတ္တိကျမ်း
ယေရမိမြည်တမ်းစကား
ယေဇကျေလအနာဂတ္တိကျမ်း
ဒံယေလအနာဂတ္တိကျမ်း
ဟောရှေအနာဂတ္တိကျမ်း
ယောလအနာဂတ္တိကျမ်း
အာမုတ်အနာဂတ္တိကျမ်း
ဩဗတိရူပါရုံ
ယေနအနာဂတ္တိကျမ်း
မိက္ခာအနာဂတ္တိကျမ်း
နာဟုံအနာဂတ္တိကျမ်း
ဟဗက္ကုတ်အနာဂတ္တိကျမ်း
ဇေဖနိအနာဂတ္တိကျမ်း
ဟဂ္ဂဲအနာဂတ္တိကျမ်း
ဇာခရိအနာဂတ္တိကျမ်း
မာလခိအနာဂတ္တိကျမ်း
ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်
ရှင်မာကုခရစ်ဝင်
ရှင်လုကာခရစ်ဝင်
ရှင်ယောဟန်ခရစ်ဝင်
တမန်တော်ဝတ္ထု
ရောမဝတ္ထု
ကောရိန်သုဩဝါဒစာပထမစောင်
ကောရိန်သုဩဝါဒစာဒုတိယစောင်
ဂလာတိဩဝါဒစာ

ဧဖက်ဩဝါဒစာ

ဖိလိပ္ပိဩဝါဒစာ

ကောလောသဲဩဝါဒစာ

သက်သာလောနိတ်ဩဝါဒစာပထမစောင်

သက်သာလောနိတ်ဩဝါဒစာဒုတိယစောင်

တိမောသေဩဝါဒစာပထမစောင်

တိမောသေဩဝါဒစာဒုတိယစောင်

တိတုဩဝါဒစာ

ဖိလေမုန်ဩဝါဒစာ

ဟေဗြဲဩဝါဒစာ

ရှင်ယာကုပ်ဩဝါဒစာ

ရှင်ပေတရုဩဝါဒစာပထမစောင်

ရှင်ပေတရုဩဝါဒစာဒုတိယစောင်

ရှင်ယောဟန်ဩဝါဒစာပထမစောင်
ရှင်ယောဟန်ဩဝါဒစာဒုတိယစောင်
ရှင်ယောဟန်ဩဝါဒစာတတိယစောင်

ရှင်ယုဒဩဝါဒစာ

ဗျာဒိတ်ကျမ်း

အခန်းကြီး - ၁

မဿဲ

MATTHEW

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ဤခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အစောဆုံးလက်ရှိလက်ရေးစာမူများတွင် ခေါင်းစဉ်ပါဝင်ခြင်းမရှိသော်လည်း၊ ရှေးခေတ်စာပေများတွင် အခြားစာအုပ်များကဲ့သို့ စာလိပ်များကြားတွင် လွယ်ကူစွာရှာဖွေနိုင်ရန် ခေါင်းစဉ်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ထည့်သွင်းခဲ့ပါသည် (များသောအားဖြင့် စာလိပ်ပြင်ပတွင်)။ ဤခေါင်းစဉ်ကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးပြီးနောက် မကြာမီတွင် ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ပါသည်။ အစောဆုံးလက်ရေးစာမူများတွင် တွေ့ရှိရသော ခေါင်းစဉ်များမှာ “ရှင်မဿဲ ခရစ်ဝင်ဧဝံဂေလိကျမ်းအရ”၊ “မဿဲခရစ်ဝင်အရ” နှင့် “ရှင်မဿဲအရ သန့်ရှင်းသောဧဝံဂေလိကျမ်း” စသည်တို့ ဖြစ်ပါသည်။

Title and Authorship. Although a title was not part of the earliest extant manuscripts of this Gospel, as with other works in antiquity, a title was eventually added (often on the outside of the scroll) to make it easy to locate among other scrolls. The title was likely added very soon after the Gospel was written. There are several versions of the title found in the earliest manuscripts of the Gospel, including: “The Gospel According to Matthew,” “According to Matthew,” and “The Holy Gospel According to Matthew.”

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မည်သူရေးသည်၊ မည်သည့်အချိန်တွင် ရေးသည်၊ မည်သည့်နေရာတွင် ရေးသည်ကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။ ဤမေးခွန်းများအတွက် အဖြေကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းအတွင်းနှင့်အပြင်မှ အရိပ်အမြွက်များမှသာ တွက်ဆနိုင်ပါသည်။ ရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်၍ အကောင်းဆုံးအရိပ်အမြွက်မှာ ခေါင်းစဉ်ပါသော ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းအားလုံးတွင် မဿဲကို ရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းပင် ဖြစ်ပါသည်။ ဤနာမည်ရှိ တပည့်တော်တစ်ဦးကို ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးအုပ်နှင့် တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် တွေ့ရှိရပါသည် (မဿဲ ၁၀:၃၊ မာကု ၃:၁၈၊ လု ၆:၁၅၊ တမန် ၁:၁၃)။ သို့သော် ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကျမ်းတွင်သာ မဿဲကို အခွန်ခံအရာရှိဟောင်းဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ တပည့်တော် ၁၂ ပါးထဲသို့ မဝင်မီ စာရေးတတ်ရမည့် အလုပ်ကို လုပ်ခဲ့ရသူဟု ဆိုပါသည် (မဿဲ ၉:၉၊ ၁၀:၃)။ စိတ်ဝင်စားစရာမှာ မာကု ၂:၁၄ နှင့် လု ၅:၂၇ တွင် သူ့ကို လေဝိဟု ခေါ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ရှေးခေတ်တွင် လူများတွင် နာမည်နှစ်ခုရှိလေ့ရှိသည်နှင့်အညီ (ဥပမာ ရှိမုန်ပေတရု၊ တောမာကို ဒိဒုမ်ဟု ခေါ်သည်) သူ၏ ဒုတိယနာမည်ဖြစ်ပါသည်။ မာတ်ထူးကို အဓိကဇာတ်ဆောင်အဖြစ် ပါဝင်သော တစ်ခုတည်းသော ဇာတ်လမ်းမှာ ယေရှုကို ဂုဏ်ပြုသော အနေဖြင့် သူပြုလုပ်ခဲ့သော ညစာပွဲပင် ဖြစ်ပါသည် (မာတ် ၉:၉–၁၃၊ မာကု ၂:၁၅–၁၇၊ လု ၅:၂၉–၃၂)။

The Gospel of Matthew does not state who wrote it, when it was written, or where it was written. We can work out the answers to these questions only from clues within and without the Gospel. The best clue to authorship is the fact that every copy of this Gospel that has a title identifies Matthew as the author. A disciple by this name appears in each of the Gospels and in Acts (Matt. 10:3; Mark 3:18; Luke 6:15; Acts 1:13), though it is only in the Gospel of Matthew that Matthew is identified as having been a tax collector, a discipline which would have required him to write frequently, before he became one of the Twelve (Matt. 9:9; 10:3). Interestingly, he is called Levi in Mark 2:14 and Luke 5:27—apparently his second name, as was common in the ancient world (e.g., Simon Peter and Thomas called Didymus). The only story that includes Matthew as a significant character involves the dinner that he gave in honor of Jesus (Matt. 9:9–13; Mark 2:15–17; Luke 5:29–32).

လက်ရေးစာမူပြင်ပမှ ရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်သော အစောဆုံးသက်သေမှာ တမန်တော်များကို သိခဲ့သူ ပါပီယပ် (Papias) ဆိုသူထံမှ ဖြစ်ပြီး၊ ရေးသားသူမှာ မဿဲဟု ဆိုသော်လည်း သူ့ကို တပည့်တော်ဟု မဖော်ပြပါ။ ဒုတိယရာစုခရစ်ယာန်စာရေးဆရာ အိုင်ရဲနီယပ် (Irenaeus) က မာတ်ထူးကို ယေရှု၏တပည့်တော်ဖြစ်ပြီး ဧဝံဂေလိတကျမ်းရေးသားသူဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပါသည်။ ထို့ကြောင့် အစောဆုံးမှတ်တမ်းသက်သေများနှင့် ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရေးသားသူနှင့်ပတ်သက်၍ မှတ်ချက်ပေးခဲ့သော အစောဆုံးခရစ်ယာန်များအားလုံး တညီတညွတ်တည်း မဿဲသည်ယေရှု၏တပည့်တော်ဖြစ်ပြီး ဤဧဝံဂေလိတကျမ်းကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု သဘောတူကြပါသည်။

The earliest evidence of authorship from outside of the manuscript comes from a writer named Papias, who was of the generation that knew the apostles. He indicates that the author was Matthew, but he does not identify him as the disciple. Irenaeus, a second-century Christian author, clearly identifies Matthew as the disciple of Jesus and the author of the Gospel. Thus the earliest documentary evidence and the earliest Christians who comment on the authorship of the Gospel all agree that it was written by Matthew who was a disciple of Jesus.

ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းအတွင်းမှ ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်ကို ညွှန်ပြသော တစ်ခုတည်းသော အရိပ်အမြွက်မှာ မဿဲ ၂၇:၈ တွင် ဖြစ်ပြီး၊ ဂျူဒါသေဆုံးရာနေရာကို “ယနေ့တိုင်အောင် သွေးကွင်းဟု ခေါ်သည်” ဟု ဆိုထားပါသည်။ ဤစကားစုကို ဂျူဒါသေဆုံးမှုကို ဖော်ပြထားသော ကျမ်းချက်တစ်ခုတည်းဖြစ်သည့် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁:၁၇–၁၉ တွင် မတွေ့ရပါ။ “ယနေ့တိုင်အောင်” ဟူသော စကားစုက ဂျူဒါသေဆုံးမှုဖြစ်ရပ်နှင့် ဤကျမ်းရေးသားချိန်ကြားတွင် အချိန်အတန်ကြာခဲ့ပြီဟု ညွှန်ပြပါသည်။ မည်မျှကြာခဲ့သည်ကို မသိရသော်လည်း၊ ဒုတိယရာစုအစတွင် ဤဧဝံဂေလိတကျမ်းကို ရည်ညွှန်းထားသော အခြားစာအုပ်များ (ဥပမာ ဒိဒချီနှင့် အိဂနာတီယပ်စ်၏ စမီရနာသို့စာ) ရှိသဖြင့် ထိုအချိန်မတိုင်မီ ရေးသားပြီးစီးပြီး ပြန့်ပွားနေခဲ့ရမည်ဖြစ်ပါသည်။

Date. The only indication within the Gospel itself as to its date is found in Matthew 27:8, which states that the field in which foreigners are buried is called the field of blood “to this day,” a phrase missing from the only other description of the death of Judas in the NT (Acts 1:17–19). This phrase indicates that some time must have passed between the events surrounding the death of Judas and this writing. While we do not know how much time elapsed, the Gospel had to have been written and in circulation before the beginning of the second century, since allusions to it are found in other writings that date to that time (i.e., the Didache and Ignatius’s Epistle to the Smyrneans).

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်ကို တိကျစွာသတ်မှတ်ရန် အရေးကြီးသောအချက်တစ်ခုမှာ မာကုနှင့် လုကာကျမ်းများနှင့် စာပေဆိုင်ရာ ဆက်နွယ်မှုပြင်းထန်စွာရှိခြင်းဖြစ်ပါသည်။ ဤသုံးအုပ်ကို အတူ tisတူမြင်ရသည်ဟု ဆိုသော တူညီသောအမြင်ဧဝံဂေလိတကျမ်းများ (Synoptic Gospels) ဟုခေါ်ပြီး၊ ဇာတ်လမ်းများ၊ စကားလုံးများနှင့် ဖြစ်ရပ်များ၏ အစဉ်လိုက်တူညီမှုက စာပေဆိုင်ရာ မှီခိုမှုရှိသည်ဟု ညွှန်ပြပါသည်။ ပညာရှင်အချို့က မဿဲကို အဦးဆုံးရေးခဲ့ပြီး မာကုက အတိုချုံ့ခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသော်လည်း၊ ပညာရှင်အများစုက မာကုကို အဦးဆုံးရေးခဲ့ပြီး မဿဲနှင့် လုကာက နောက်မှချဲ့ထွင်ခဲ့သည်ဟု ယူဆကြပါသည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် မဿဲကို မာကုပြီးနောက် ခရစ်နှစ် ၆၀ မှ ၈၅ ကြားတွင် ရေးသားခဲ့ရမည်ဖြစ်ပါသည်။

Another important consideration that plays a significant role in any attempt to fix a date to Matthew’s Gospel is its strong literary relationship with the Gospels of Mark and Luke. The similar stories, wording, and order of events that these three Gospels (known as the Synoptic Gospels—since the term “synoptic” means, “seen with the same view”) share indicate some sort of literary interdependence exists between them. While some scholars suggest that Matthew was written first, followed by Mark (who would have then abbreviated Matthew) and Luke (who used both Mark and Matthew), most scholars believe it is more likely that Mark was the first Gospel written and that Matthew and Luke later expanded on what Mark wrote. If this is the case, then Matthew would have to have been written sometime after the completion of Mark’s Gospel, likely between A.D. 60 and 85.

ပိုမိုတိကျသောရက်စွဲကို ငြင်းခုံသူများသည် ယေရုရှလင်မြို့ ပြိုလဲခြင်း (ခရစ်နှစ် ၇၀) မတိုင်မီ သို့မဟုတ် နောက်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ခွဲခြားကြပါသည်။ ခရစ်နှစ် ၇၀ နောက်ဟု ဆိုသူများက မဿဲတွင် ယေရုရှလင်ပြိုလဲပြီးမှ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ညွှန်ပြသော ခေတ်မမီမှုများစွာပါသည်ဟု ဆိုကြပါသည်။ ဥပမာ ယေရှု၏ ဥပစာများတွင် မြို့တစ်မြို့ပြိုလဲခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း (မဿဲ ၂၂:၇၊ ၂၃:၃၆၊ ၃၈)၊ အသင်းတော်ဟူသော စကားကို ထည့်သွင်းဖော်ပြခြင်း (၁၆:၁၈၊ ၁၈:၁၇) နှင့် ယေရုရှလင်ပြိုလဲမည့် ပရောဖက်ပြုချက် (၂၄:၁–၂၊ ၁၅–၂၂) တို့ဖြစ်ပါသည်။ သို့သော် ယေရှုသည် တမန်တော်များကို မေရှိယအသိုင်းအဝိုင်းသစ်အဖြစ် စုဖွဲ့ခဲ့ပြီး၊ ထိုခေတ်နိုင်ငံရေးအခြေအနေတွင် ရောမနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ကို သိရှိခဲ့သည်ဟု ခွင့်ပြုပါက ဤအရာများကို အလွယ်တကူ ဖြေရှင်းနိုင်ပါသည်။ ထို့ပြင် ယေရုရှလင်ပြိုလဲခြင်းဖော်ပြချက်မှာ အလွန်ယေဘုယျဖြစ်ပြီး ဖြစ်ရပ်များဖြစ်ပွားပြီးမှ အသိပညာလိုအပ်ခြင်းမရှိပါ။ ယုံကြည်သူများအနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်အနေဖြင့် အနာဂတ်ကို ဟောကြားနိုင်သည်ကို ငြင်းပယ်စရာအကြောင်းမရှိပါ။

Those who argue for a more precise date of the Gospel are divided over whether Matthew was written before or after the fall of Jerusalem in A.D. 70. Advocates of a post-70 date claim that Matthew contains many anachronisms that indicate it had to have been written after the destruction of Jerusalem. This includes references to the destruction of a city in Jesus’s parables (Matt. 22:7; 23:36, 38) that are understood as oblique allusions to the destruction of Jerusalem, explicit references to the “church” (16:18; 18:17), and Jesus’s prophecy of the fall of Jerusalem itself (24:1–2, 15–22). These objections, however, are easily overcome if we allow that Jesus was intentionally gathering and forming His disciples into a new messianic community and that in the political climate of the day, He recognized the certainty of a confrontation with Rome and its inevitable outcome. Besides, the description of Jerusalem’s destruction is general enough not to have required specific knowledge of the events themselves after they occurred. Moreover, as believers, there is no reason to deny that as the Son of God, Jesus could in fact have predicted the future.

အစောပိုင်းရက်စွဲကို ထောက်ခံသူများက မဿဲတွင် ဂျူးဘာသာကို အပြုသဘောဆောင်စွာ အာရုံစိုက်ထားပြီး၊ ယေရှုကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ပရောဖက်ပြုထားသော မေရှိယအဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းက စာဖတ်သူအများစုမှာ ဂျူးယုံကြည်သူများဖြစ်ပြီး ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း နေထိုင်နေဆဲခေတ်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု ဆိုကြပါသည်။ ဂျူးစစ်ပွဲ (ခရစ်နှစ် ၆၆–၇၃) နှင့် တပါးအမျိုးသားအသင်းတော် တိုးချဲ့မှုအပြီးတွင် အခြေအနေပြောင်းလဲသွားပါသည်။ ထို့ပြင် ယေရှု၏နှုတ်မြွက်စကားများကို မှတ်တမ်းတင်ပုံမှာ ဗိမာန်တော်ရှိနေဆဲဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြပြီး၊ ယေရုရှလင်ပြိုလဲပြီးနောက် ရေးသားခဲ့လျှင် ယေရှု၏ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံမှုကို အတည်ပြုရန် ဖြည့်စွက်ဖော်ပြမည်ဟု မျှော်လင့်ရပါသည်။ မာကုကို အဦးဆုံးရေးခဲ့သည်ဆိုလျှင်ပင် မာတ်ထူးကို ခရစ်နှစ် ၇၀ မတိုင်မီ ရေးသားနိုင်ပြီး လုကာကို ထိုနောက်တွင် ရေးသားနိုင်ပါသည်။

Those who favor an earlier date argue that Matthew’s largely positive focus on Judaism and its depiction of Jesus as the promised Messiah foretold in the OT Scriptures point to a time when most of its readers were still Jewish believers living in Jewish circles. This situation certainly changed after the Jewish War (A.D. 66–73) and with the expansion of the Gentile church. In addition, the way Matthew narrated the sayings of Jesus seems to indicate that the temple was still standing when the Gospel was written, since if the Gospel had been written after the fall of Jerusalem, one would expect the author to have included some sort of indication of the fulfillment of Jesus’s prophecy about its destruction as further confirmation of His identity. Even if Mark was written first, there is no reason to think that Matthew could not have been written sometime before A.D. 70 and Luke likely sometime after that.

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကို မည်သည့်အချိန်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ကို အတိအကျမသိရသေးသလို၊ မည်သည့်နေရာတွင် ရေးသားခဲ့သည်ကို ပို၍မသေချာပါ။ အကြံပြုချက်များမှာ သန့်ရှင်းရာပြည် သို့မဟုတ် ဆီးရီးယား အစရှိသည်မှ အန္တိအုတ်မြို့ (Syrian Antioch)၊ တိန်ဂျောဒန်ရှိ ပဲလာ၊ ဂလိလဲယနှင့် အဲဂုတ္တုရှိ အလက်ဇန္ဒရီးယားအထိ ရှိပါသည်။ ပညာရှင်အများစုက သန့်ရှင်းရာပြည်မြောက်ပိုင်း သို့မဟုတ် တောင်ပိုင်းဆီးရီးယားဟု ယူဆကြသော်လည်း၊ နောက်ထပ်အချက်အလက်မထွက်ပေါ်မချင်း မသေချာနိုင်ပါ။

While it is difficult to know for certain when Matthew was written, there is even greater uncertainty about the location where the Gospel was written. Suggestions range from general areas, such as the Holy Land or Syria, to specific places, such as Syrian Antioch, Pela in Transjordan, Galilee, and even Alexandria in Egypt. Most commentators opt for either the northern part of the Holy Land or Southern Syria, but unless further information emerges, it is not possible to be certain as to where the Gospel was written.

ဓမ္မသုတေသနနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ မဿဲ၏ ဓမ္မသုတေသနနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆွေးနွေးရာတွင် မာကုနှင့် လုကာတို့နှင့် ဆင်တူမှုများကို စစ်ဆေးရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထူးခြားသောနေရာများကိုလည်း နားလည်ရမည်ဖြစ်ပါသည်။

Theology and Purpose. In discussing the theology and purpose of Matthew, we need to examine the similarities it has with Mark and Luke and also to understand in what areas it is unique.

၁. မာကုနှင့် လုကာနှင့် ဆင်တူမှုများ။ အထက်တွင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် မာကုနှင့် လုကာတို့နှင့် များစွာတူညီပါသည်။ သူတို့နည်းတူ မဿဲက ယေရှုကို လူသိများသော မိဘများ (လက်သမားဆရာ ယောသပ်နှင့် သူ၏ဇနီး မာရိ) မှ မွေးဖွားခဲ့ပြီး၊ ဟေရုဒ်အန္တိပ၏ နယ်မြေဖြစ်သော ဂလိလဲတွင် ကြီးပြင်းခဲ့ပြီး၊ ဂလိလဲမှ ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပုန္တိပိလတ်အမိန့်ဖြင့် ယေရုရှလင်တွင် အသေခံခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြပါသည်။ မာကု၊ လုကာ၊ ယောဟန်တို့နှင့်အတူ မဿဲက ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြစ်ရပ်များကို အများဆုံးအာရုံစိုက်ပါသည်။ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရင်း ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို မဿဲက ထင်ရှားစေပါသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ဗဟိုဓမ္မသုတေသနအချက်မှာ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းက လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ပြီးစီးစေခဲ့သည်ဟူသော အချက်ဖြစ်ပါသည်။ ဤကယ်တင်ခြင်းကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းအစတွင် ကောင်းကင်တမန်က ယောသပ်အား ကြေညာခဲ့ပြီး၊ ယေရှုသည် မိမိလူမျိုးကို အပြစ်မှ ကယ်တင်မည်ဟု ဆိုပါသည် (မဿဲ ၁:၂၁)။ သခင်ဘုရားမွေးနေ့ညစာပွဲတွင် စပျစ်ရည်သောက်ခြင်းသည် အပြစ်လွှတ်ခြင်းအတွက် လူများစွာအတွက် သွန်းလောင်းသော ယေရှု၏အသွေးကို ကိုယ်စားပြုပါသည် (၂၆:၂၈)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတိုးတက်လာသည်နှင့်အမျှ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ၊ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အရေးကြီးမှုရှိသည်ဟု ထင်ရှားလာပါသည်။ ဤအချက်ကို ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်အတူ ဖြောင့်မတ်သူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းက ကြိုတင်ဟောကြားထားပါသည် (၂၇:၅၂)။ လူမျိုးအပေါင်းတို့ကို တရားစီရင်မည့်သူမှာ ယေရှုခရစ်ပင် ဖြစ်ပါသည် (၂၅:၃၁–၄၆)။

1. Similarities with Mark and Luke. As noted earlier, the Gospel of Matthew shares much in common with the Gospels of Mark and Luke. Like them, Matthew portrays Jesus as one who was born of known parents (the carpenter Joseph and his young wife, Mary), grew up in Galilee in the territory of Herod Antipas (one of Herod the Great’s sons), and died in Jerusalem on the orders of the Roman governor of Galilee, Pontius Pilate. Also like Mark, Luke, and John, Matthew gives the most attention to the events surrounding the death and resurrection of Jesus. In doing so, Matthew highlights the importance of the death and resurrection of Jesus. The central theological insight of the Gospel is that Jesus’s death accomplished the salvation of humanity. This salvation is announced to Joseph at the beginning of the Gospel by an angel, who said that Jesus will save His people from their sins (Matt. 1:21). At the time of the institution of the Lord’s Supper, the drinking of the wine signified Jesus’s blood, which is poured out for the forgiveness of sins (26:28). As the Gospel progresses, it emerges that the death and resurrection of Jesus has worldwide, indeed cosmic, import. This is anticipated by the resurrection of the righteous that accompanied Jesus’s death and resurrection (27:52). It is Jesus Himself who will judge all the nations (25:31–46).

၂. ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာများ။ မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများစွာကို “ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း” ဟူသော ခေါင်းစဉ်အောက်တွင် ထည့်သွင်းနိုင်ပါသည်။ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်း (မဿဲ ၁၈:၁၀၊ ၁၄–၂၀၊ ၂၈–၃၁)၊ အသိုင်းအဝိုင်း၏ ရောနှောနေမှု (၁၃:၂၄–၃၀၊ ၃၃–၄၃၊ ၄၇–၅၀၊ ၂၅:၁–၁၃) နှင့် အသိုင်းအဝိုင်းခေါင်းဆောင်များ ဥပမာ တမှန်ကိုယ်ကျင့်တရားရှိသော ပရောဖက်နှင့် မှားသောပရောဖက်များ (၇:၁၅၊ ၂၁–၂၃၊ ၁၀:၄၁၊ ၂၄:၁၀–၁၂၊ ၁၄)၊ ခရစ်ယာန်ကျမ်းတတ်ဆရာများ (၁၃:၅၁–၅၂) နှင့် ပေတရု (၁၄:၂၈–၃၁၊ ၁၆:၁၇–၁၉၊ ၁၇:၂၄–၂၇) တို့ဖြစ်ပါသည်။ မဿဲ ၁၈:၃–၄၊ ၂၃–၃၅၊ ၁၉:၂၈ခ၊ ၂၁:၄၃၊ ၂၃:၈–၁၀၊ ၂၈:၁၆–၂၀ တို့သည်လည်း ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဆက်စပ်ပါသည်။

2. Themes in Matthew’s Gospel. Much of the material unique to Matthew deals with matters that could be put under the heading “The Community of Believers.” It deals with such matters as community discipline (Matt. 18:10, 14–20, 28–31); the mixed nature of the community (13:24–30, 33–43, 47–50; 25:1–13); and various leaders of the community, such as true and false prophets (7:15, 21–23; 10:41; 24:10–12, 14), Christian scribes (13:51–52), and Peter (14:28–31; 16:17–19; 17:24–27). Matthew 18:3–4, 23–35; 19:28b; 21:43; 23:8–10; 28:16–20 also relate in some way to the matter of the community of believers.

မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာအများအပြားသည် ခရစ်ယာန်အမူအကျင့်၊ အထူးသဖြင့် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တို့နှင့် ဆက်ဆံပုံကို ကိုင်တွယ်ထားပါသည်။ ဤအရာကို မဿဲ ၅:၁၇၊ ၁၉–၂၄၊ ၂၇–၂၈၊ ၇:၂၁–၂၃၊ ၁၂:၅–၇၊ ၁၁၊ ၁၅:၁၂–၁၃၊ ၂၁:၂၈–၃၂ တို့တွင် အသေးစိတ်ဆုံး ဆွေးနွေးထားပါသည်။ ခရစ်ယာန်အဖြစ် မည်သို့နေထိုင်ရမည်နှင့် လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်များလည်း များစွာပါဝင်ပါသည်။ ဥပမာ ဘုရားသခင်ထံမှ ခွင့်လွှတ်ခြင်းများစွာခံရသောကြောင့် ခရစ်ယာန်များသည် အချင်းချင်း ခွင့်လွှတ်ရမည် (မာတ် ၆:၁၅၊ ၁၈:၂၁–၃၅)၊ ဆုတောင်းပုံမှာ ထူးခြားရမည် (၆:၅–၈၊ ၁၀ခ၊ ၁၈:၁၉–၂၀) စသည်တို့ဖြစ်ပါသည်။ လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်များကို မဿဲ၅:၄–၅၊ ၇–၁၀၊ ၁၄၊ ၁၆၊ ၂၁–၂၄၊ ၂၇–၂၈၊ ၃၃–၃၇၊ ၄၁၊ ၆:၁–၄၊ ၁၆–၃၄ တို့တွင် တွေ့ရပါသည်။ ထို့ပြင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတွင် အမူအကျင့်ကို အလေးထားသည်ကို မမေ့ပါနှင့် (မဿဲ၃:၁၄–၁၅၊ ၅:၁၀၊ ၂၀၊ ၁၀:၄၁)။

A significant portion of the material unique to Matthew deals with Christian behavior, especially how Christians should relate to the laws set out in the OT Scriptures. This is explored most thoroughly in Matthew 5:17, 19–24, 27–28; 7:21–23; 12:5–7, 11; 15:12–13; 21:28–32. The unique material also has a lot of practical injunctions on how to behave as Christians. For example, because Christians are forgiven much by God, they should themselves be forgiving of others (Matt. 6:15; 18:21–35), and their prayers should be distinctive (6:5–8, 10b; 18:19–20). Practical injunctions may also be found at Matthew 5:4–5, 7–10, 14, 16, 21–24, 27–28, 33–37, 41; 6:1–4, 16–34. Nor should it be forgotten that in Matthew, righteousness has a very important behavioral component (Matt. 3:14–15; 5:10, 20; 10:41).

မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော ထင်ရှားသောအကြောင်းအရာတစ်ခုမှာ ဂျူးဘာသာနှင့် ခရစ်ယာန်၏ ဆက်ဆံရေးဖြစ်ပါသည်။ ဥပမာ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးတည်းသာ ဂျူးများထံ ဟောပြောရန် ကန့်သတ်ထားခြင်း (မဿဲ၁၀:၅ခ–၆၊ ၂၃၊ ၁၅:၂၃–၂၄) သို့မဟုတ် နောက်ပိုင်းတွင် ချဲ့ထွင်ထားခြင်း (၂၄:၁၄၊ ၂၈:၁၆–၂၀)၊ ဂျူးဘာသာခေါင်းဆောင်များ အထူးသဖြင့် ကျမ်းတတ်ဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲများနှင့် ဆက်ဆံရေး (၅:၂၀၊ ၁၅:၁၂–၁၃၊ ၁၆:၁၂၊ ၂၃:၁–၃၊ ၅၊ ၈–၁၀၊ ၁၅–၂၂၊ ၂၇–၂၈၊ ၃၂–၃၃)၊ ဂျူးများနှင့်သာ ဆိုင်သော ဖြစ်ရပ်များ (၅:၃၃–၃၇၊ ၆:၁–၄၊ ၁၆–၁၈၊ ၉:၂၇–၃၁၊ ၁၇:၂၄–၂၇၊ ၁၉:၂၈ခ၊ ၂၁:၁၄–၁၇၊ ၄၃) စသည်တို့ဖြစ်ပါသည်။

Another prominent theme in the material unique to Matthew deals in some way with Judaism and the Christian’s relationship to it. For example, in several places in the Gospel, the Christian mission is restricted to Jews alone (Matt. 10:5b–6, 23; 15:23–24), although this is expanded in Matthew 24:14; 28:16–20. There is a constant interaction with the Jewish religious leadership, particularly the scribes and Pharisees (5:20; 15:12–13; 16:12; 23:1–3, 5, 8–10, 15–22, 27–28, 32–33), and several of the incidents are relevant particularly to Jews (5:33–37; 6:1–4, 16–18; 9:27–31; 17:24–27; 19:28b; 21:14–17, 43).

မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများစွာသည် ကမ္ဘာပျက်ခြင်းနှင့် ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းဆိုင်ရာ ဓမ္မသုတေသနများဖြစ်ပါသည်။ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း နီးကပ်လာခြင်း သို့မဟုတ် နောက်ကျခြင်းဆိုင်ရာ နှုတ်မြွက်စကားများနှင့် ဥပမာများ (၁၀:၂၃၊ ၁၆:၃၊ ၂၅:၁–၁၃)၊ တရားစီရင်ခြင်းအကြောင်း (၁၂:၃၆–၃၇၊ ၁၆:၂၇၊ ၁၈:၂၃–၃၅၊ ၁၉:၂၈ခ၊ ၂၄:၁၀–၁၂၊ ၁၄၊ ၂၅:၃၁–၄၆)၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ (၁၃:၂၄–၃၀၊ ၃၆–၅၂၊ ၁၆:၁၉၊ ၁၈:၃–၄၊ ၂၃–၃၅၊ ၁၉:၁၂၊ ၂၈ခ၊ ၂၀:၁–၁၆၊ ၂၁:၄၃၊ ၂၅:၁–၁၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၇:၂၄–၂၇၊ ၂၁:၁၄–၁၇) စသည်တို့ဖြစ်ပါသည်။

Much of the material unique to the Gospel of Matthew deals with theological themes surrounding the end of the world and the Second Coming of Jesus. Several sayings and a significant parable deal with the closeness or delay of the Second Coming (10:23; 16:3; 25:1–13). The theme of judgment may be found in Matthew 12:36–37; 16:27; 18:23–35; 19:28b; 24:10–12, 14; 25:31–46. Matthew also has much unique material that deals with the kingdom of heaven (13:24–30, 36–52; 16:19; 18:3–4, 23–35; 19:12, 28b; 20:1–16; 21:43; 25:1–13; cf. 17:24–27; 21:14–17).

မဿဲတွင်သာ ပါဝင်သော အခြားအကြောင်းအရာများမှာ ပထဝီနေရာများ (၂:၁၊ ၅–၆၊ ၁၃–၁၅၊ ၁၉–၂၃၊ ၄:၁၃–၁၆)၊ နာကျင်သူများကို ကုသခြင်း (၉:၃၂–၃၅၊ ၁၅:၂၉–၃၁)၊ အံ့ဖွယ်အမှုများနှင့် ဝိညာဉ်သတ္တဝါများ (၁:၁၈–၂၅၊ ၂၆:၅၂–၅၄၊ ၂၇:၁၉၊ ၅၂–၅၃၊ ၆၂–၆၆၊ ၂၈:၂–၄၊ ၉–၁၀)၊ ယောဟန်နှစ်ခြင်းဆရာ (၁၁:၁၄၊ ၁၇:၁၃) နှင့် ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်း (၁:၁၈–၂၅၊ ၂:၁–၁၂၊ ၁၆–၂၃၊ ၄:၁၃–၁၆၊ ၈:၁၇၊ ၂၁:၁၄–၁၇) စသည်တို့ဖြစ်ပါသည်။ ဤအပိုဒ်များနှင့် အထက်အပိုဒ်များတွင် ကိုးကားထားသော ကျမ်းချက်များနှင့်အတူ မဿဲ ၁:၁၈–၂၅၊ ၂:၁–၁၂၊ ၂:၁၆–၁၈၊ ၇:၆၊ ၁၀:၅ခ–၆၊ ၁၁:၁၊ ၁၃:၃၅၊ ၅၃၊ ၁၄:၃၃၊ ၁၉:၁က၊ ၂၀:၁–၁၆၊ ၂၁:၂၈–၃၂၊ ၂၃:၅၊ ၂၄:၁၀–၁၂၊ ၁၄၊ ၂၆:၁၊ ၂၇:၂၄–၂၅၊ ၆၂–၆၆၊ ၂၈:၁၁–၁၅ တို့သည် မာတ်ထူးတွင်သာ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများ ပြည့်စုံစွာစာရင်းဖြစ်ပါသည်။

Other themes found in the material unique to Matthew include several references to geographic location (2:1, 5–6, 13–15, 19–23; 4:13–16), to healing (9:32–35; 15:29–31), to an interest in the miraculous and spiritual beings (1:18–25; 26:52–54; 27:19, 52–53, 62–66; 28:2–4, 9–10), to John the Baptist (11:14; 17:13), and to the fulfillment of prophecy (1:18–25; 2:1–12, 16–23; 4:13–16; 8:17; 21:14–17). The texts cited here and in the previous paragraphs, together with Matthew 1:18–25; 2:1–12; 2:16–18; 7:6; 10:5b–6; 11:1; 13:35, 53; 14:33; 19:1a; 20:1–16; 21:28–32; 23:5; 24:10–12, 14; 26:1; 27:24–25, 62–66; 28:11–15, comprise a complete listing of the material unique to Matthew.

၃. ဖွဲ့စည်းရည်ရွယ်ချက်။ ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ၎င်း၏ ထူးခြားသော ဓမ္မသုတေသနများမှ ညွှန်ပြပါသည်။ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်းကို ယေရှုဟောကြားခဲ့သည်ကို ထိန်းသိမ်းထားခြင်းကြောင့် (မဿဲ ၁၈:၁၅–၂၀)၊ အသိုင်းအဝိုင်းသည် အချို့နည်းဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချုပ်ခွင့်ရှိသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သက်ရောက်ပါသည်။ အထူးသဖြင့် အသင်းတော်သည် ဂျူးဂိုဏ်းချုပ်များမှ လွတ်လပ်နေပြီဟု ဆိုလိုပါသည်။ ယေရှုနှင့် တမန်တော်များအားလုံး ဂျူးများဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ အခြားဂျူးများနှင့်အတူ ဂိုဏ်းချုပ်တွင် ကိုးကွယ်ခဲ့ကြပါသည် (မဿဲ ၄:၂၃၊ ၉:၃၅၊ ၁၃:၅၄)။ ဤဓလေ့ကို အစောပိုင်းအသင်းတော်တွင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့ပါသည် (တမန် ၉:၂၀၊ ၁၃:၅၊ ၁၇:၁–၂၊ ၁၇)။ သို့သော် ရှင်ပေါလုအား ဖြစ်ပွားခဲ့သည်မှာ အခြားခရစ်ယာန်များအတွက် ကြိုတင်ဟောင်းချက်ဖြစ်ခဲ့ပါသည်။ ဂိုဏ်းချုပ်တာဝန်ခံများက ခရစ်ယာန်များကို အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ကြပါသည် (ဥပမာ တမန် ၁၃:၄၄–၄၆၊ ၁၈:၆–၇)။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များ ဂိုဏ်းချုပ်တွင် ကိုးကွယ်ခဲ့သော်လည်း၊ မည်သူကို ပါဝင်ခွင့်ပြုမည်၊ မပြုမည်ကို ထိန်းချုပ်ခွင့်မရှိခဲ့ပါ။ ခရစ်ယာန်များ ဂိုဏ်းချုပ်မှ လွတ်လပ်သော အသိုင်းအဝိုင်းများ ဖွဲ့စည်းမှသာ အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း မည်သူပါဝင်မည်၊ မပါဝင်မည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်ခဲ့ပါသည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုမှာ ဂိုဏ်းချုပ်မှ လွတ်လပ်စွာ စတင်ဖွဲ့စည်းလာသော အသိုင်းအဝိုင်းသစ်ကို သတ်မှတ်ရန် ကူညီရန်ဖြစ်နိုင်ပါသည်။ ဤအချက်က ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဂျူးဘာသာအမြစ်များအကြား ဆက်ဆံရေးကို အာရုံစိုက်ရခြင်းအကြောင်းနှင့် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တို့နှင့် ခရစ်ယာန်၏ ဆက်ဆံရေးကို နားလည်ရန် အားထုတ်ရခြင်းအကြောင်းကို ရှင်းပြပါသည်။ ထို့ပြင် ဂျူးဘာသာအတွင်း တွေးခေါ်ခေါင်းဆောင်များ ဖြစ်သော ကျမ်းတတ်ဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲများကို ဆန့်ကျင်ဘက်အနေအထားတွင် ခရစ်ဝင်ကျမ်းက ရပ်တည်ပုံကို ရှင်းပြပါသည်။

3. Compositional Intent. The purpose of the Gospel is indicated by its unique theological themes. Since the Gospel includes the preservation of what Jesus had to say about community discipline (Matt. 18:15–20), it carries with it the strong implication that perhaps in some respects the community was self-governing. In particular, it most likely means that the community was independent of the synagogues. It is a truism that Jesus and His disciples were all Jews. They worshiped in the synagogue with other Jews (Matt. 4:23; 9:35; 13:54), and this practice continued in the early church (Acts 9:20; 13:5; 17:1–2, 17). But what happened to Paul was a foretaste of what happened to other Christians. Those in charge of the synagogues ensured that Christians were expelled from fellowship (e.g., Acts 13:44–46; 18:6–7). While the early Christians worshiped in synagogues, they had no control over who was included or excluded. It was only when Christians formed independent communities that they could decide who was in and who was out of the community. It is highly likely, then, that one of the purposes of Matthew’s Gospel was to help define the new community as it was beginning to form independently of its roots in the synagogue. This would explain why so much attention is given to the relationship between the Christian community and its religious roots within Judaism, and why there is such effort put into understanding the relationship of the Christian to the laws of the OT. Furthermore, it explains the way the Gospel positions itself over and against the thought leaders in Judaism—the scribes and the Pharisees.

ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်းဟူသည် မည်သည်ကို အသိုင်းအဝိုင်းနားလည်စေရန် ကူညီရန်သာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားရခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော အကြောင်းရင်းမဟုတ်ပါ။ ထုတ်ဝေသည့်တိကျသောရက်စွဲ မသေချာသော်လည်း၊ ယေရှုကို လိုက်ခဲ့သော အစောဆုံးသူများ အများအပြား သေဆုံးသွားပြီဖြစ်ပါသည်။ ရှေးခေတ်တွင် အသက်ရှည်ခြင်းနည်းပါးပြီး အသက်ရှင်နှုန်းနှစ်ခြင်း ယနေ့ခေတ်ထက် များစွာနိမ့်ကျပါသည်။ မျက်မြင်သက်သေများ၏ သက်သေခံချက်ကို မှတ်တမ်းတင်ရန် လိုအပ်ချက်သည်လည်း ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားရခြင်း၏ နောက်ထပ်အကြောင်းရင်းတစ်ခု ဖြစ်နိုင်ပါသည်။

The need to help the community understand what it meant to be a Christian need not be the only reason for writing the Gospel. While the exact date of publication is uncertain, it is likely that a considerable number of the earliest followers of Jesus were now dead. Life was fragile in the ancient world, and life expectancy was much lower than in the modern world. The need to capture the witness of the eyewitnesses may well be another reason why the Gospel was written.

၄. ယေရှုနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုကို ယုဒလူမျိုးများနှင့် တပါးအမျိုးသားများ၏ မျှော်လင့်ခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၁၂:၁၈–၂၀၊ ၂၈:၁၉)။ ယေရှု၏ဘဝနှင့် အမှုတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံနှင့်သူ၏သားမြေးများအား ပေးထားတော်မူသော ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေတော်မူခဲ့ပြီး၊ ထိုကတိတော်များသည် သူတို့၏ဘဝကို လာမည့်မယ်တော်အတွက် နက်ရှိုင်းသောမျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ ယခုမူ မယ်တော်ရောက်ရှိလာပြီး ပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံလာခဲ့သည်။ မျှော်လင့်ခြင်းတည်ဆောက်ရာ ကတိတော်များသည် နာဇရက်မြို့သားဖြစ်တော်မူသော (၂:၂၃)၊ ခရစ်တော်၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်၊ ဧမာနွေလ (၁:၂၃) ဖြစ်တော်မူသော ထိုလူသားတိုင်းတွင် အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ထိုမျှော်လင့်ခြင်း၌ ခရစ်တော်၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်၏ နောက်ဆုံးပြည့်စုံခြင်းကို ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းတွင် ညွှန်ပြထားသော အချက်များလည်း ရှိခဲ့သည် (၂၄:၃)။ ထိုမျှော်လင့်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်း၏ အခြေခံမျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်လာခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်၏အမှုတော်၊ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့တွင် ခိုင်မာစွာ အမြစ်တွယ်ခဲ့သည်။ ထိုသူတော်စင်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကတိတော်များသည် ယုံကြည်အားထားနိုင်ကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်သည် ယုံကြည်အားထားထိုက်သော ဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း ယခင်ကထက် ပို၍ထင်ရှားစွာ ပြသတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ခြင်းသည် ဆန္ဒဖြင့်တွေးတောခြင်း သို့မဟုတ် လှည့်စားသောပုံရိပ်မျှသာမဟုတ်ချေ။ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အတွင်း သမိုင်းအတွင်း ထူးခြားစွာအမှုပြုတော်မူခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်တိုင်း၌ ဣသရေလလူမျိုးအား ပရောဖက်များမှတဆင့် ကြေညာခဲ့သော ကတိတော်များနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းများကို လက်တွေ့ထင်ရှားစေတော်မူခဲ့သည်။ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းသည် သမိုင်းအတွင်း ဘုရားသခင်၏ထင်ရှားခြင်း၏ နောက်ဆုံးပြည့်စုံခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ ကျမ်းစာသည် တပည့်တော်များအား၊ သူတို့မှတဆင့် အသင်းတော်အား ယေရှု၏နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် သွန်သင်ချက်များဖြင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကို မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံစေရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည် (၂၈:၁၉–၂၀)။

4. Jesus and Hope. Matthew depicts Jesus as the hope of Jews and Gentiles (Matt. 12:18–20; 28:19). Through Jesus’s life and ministry, God was fulfilling the promises He made to Abraham and his descendants that imbued their existence with a deep hope in the coming Messiah. Now the Messiah was here and the prophecies were being fulfilled. The promises on which hope was built were becoming a reality in the Man from Nazareth (2:23), the Christ, the Son of David, Immanuel (1:23). But there were elements of that hope that pointed to a future consummation of Christ’s work of salvation at the Second Coming (24:3). This expectation became the fundamental hope of the Christian community, and it was firmly grounded in the ministry, death, and resurrection of Christ. Through Him, God had demonstrated like never before that His promises are reliable and that He is a trustworthy God. Therefore the Christian hope is not wishful thinking or a mirage. God in Christ acted within history in a unique way and embodied in Christ the promises and hopes announced by His prophets to Israel. The Second Coming will be the consummation of that manifestation of God within history. The book concludes with a call to the disciples and through them to the church to inundate the world with the message and teachings of Jesus in order to fill it with hope (28:19–20).

စာပေဆိုင်ရာ ထူးခြားချက်များ။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ လက်ရှိဖွဲ့စည်းပုံသည် အဓိကအချက်သုံးချက်ပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ ပထမအချက်၊ မဿဲ၊ မာကု၊ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းများသည် ယေရှု၏အမှုတော်အတွင်း တစ်ဦးချင်းဖြစ်ရပ်များကို အတူတူပင်အစဉ်လိုက် ဖော်ပြထားသည် (မှာ (မဿဲ ၄:၂၃–၁၁:၃၀ ကိုမှတစ်ပါး) မဿဲသည် ပစ္စည်းများကို တင်ပြရာတွင် သဘောတူညီထားသော အစဉ်လိုက်ကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ခန့်မှန်းနိုင်သည်။

Literary Features. The current organization of the Gospel of Matthew is based on three elements. First, because Matthew, Mark, and Luke describe the individual events in the ministry of Jesus in the same order (aside from Matt. 4:23–11:30), one could perhaps guess that Matthew drew on a commonly agreed order of presentation of his materials.

ဒုတိယအချက်၊ မဿဲ ၄:၂၃–၉:၃၈ ရှိ ပစ္စည်းများ၏ ထူးခြားသောအစဉ်လိုက်ကို မဿဲ ၄:၂၃ နှင့် ၁၀:၃၅ တွင် ယေရှု၏အမှုတော်များကို အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြထားသည်ကို ကြည့်ခြင်းဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သည်။ ထိုကျမ်းချက်နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှုပြုတော်မူခဲ့အရာများကို နီးပါးအတူတူပင် စကားလုံးများဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် တရားဟောခြင်း၊ သွန်သင်ခြင်း၊ ပျောက်ကင်းစေခြင်းတို့ကို ပြုတော်မူသည်။ မဿဲ ၅–၇ ၏အကြောင်းအရာများကို “သွန်သင်ခြင်း” ဟု အနှစ်ချုပ်နိုင်ပြီး၊ မဿဲ ၈–၉ ကို “ပျောက်ကင်းစေခြင်း” ဟု အနှစ်ချုပ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် မဿဲ ၄–၉ တွင် ဧဝံဂေလိဆရာသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များကို ဦးစွာသရုပ်ပြသော ပစ္စည်းများကို စုစည်းထားပြီး၊ နောက်မှ ပျောက်ကင်းစေခြင်းအမှုတော်များကို သရုပ်ပြသော ပစ္စည်းများကို စုစည်းထားသည်။

Second, much of the distinctiveness of the order of materials in Matthew 4:23–9:38 can be explained by observing the summary of Jesus’s activities provided in Matthew 4:23 and 10:35. Both passages use almost exactly the same words to summarize what Jesus was doing: He was preaching, teaching, and healing. The contents of Matthew 5–7 can be summarized as “teaching,” and that of Matthew 8–9 as “healing.” Thus, in Matthew 4–9 the Evangelist gathered together materials that illustrate first the teachings of Jesus and then the healing activities of Jesus.

တတိယအချက်၊ မဿဲသည် ယေရှု၏သွန်သင်ချက်များကို ကြီးမားသော အပိုင်းငါးပိုင်းအဖြစ် စုစည်းထားပြီး၊ ယင်းတို့ကို မဿဲ၏ ငါးပါးသောတရားဟောချက်များဟု ခေါ်လေ့ရှိသည်။ အပိုင်းတစ်ခုစီသည် အတူတူပင် နိဂုံးချုပ်စာပိုဒ်ဖြင့် ပြီးဆုံးသည် (၇:၂၈, ၁၁:၁၊ ၁၃:၅၃၊ ၁၉:၁၊ ၂၆:၁)။ ထို့ပြင် ငါးပါးသောတရားဟောချက်တွင် သီးခြားအကြောင်းအရာများကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။

Third, Matthew gathered together five large blocks of the teachings of Jesus, usually described as the five discourses of Matthew. Each block finishes with the same summary phrase (7:28; 11:1; 13:53; 19:1; 26:1). Furthermore, particular themes can be observed in the five discourses:

၅:၁–၇:၂၉ ∶ တောင်ပေါ်တွင် ဟောကြားတော်မူခြင်း

၁၀:၁–၁၁:၁ ∶ နိုင်ငံတော်ကို ကြေညာရန် ညွှန်ကြားချက်များ

၁၃:၁–၅၂ ∶ နိုင်ငံတော်၏ ဥပစာပုံဆောင်ချက်များ

၁၈:၁–၃၅ ∶ ယေရှု၏နိုင်ငံတော်၏ ပြောင်းပြန်သဘော

၂၄:၁–၂၅:၄၆ ∶ ခေတ်ကာလ၏အဆုံး

5:1–7:29: The Sermon on the Mount

10:1–11:1: Instructions for Proclaiming the Kingdom

13:1–52: Parables of the Kingdom

18:1–35: The Upside-Down Nature of Jesus’s Kingdom

24:1–25:46: The End of the Age

COMMENTARY

1:1–2:23

ယေရှု့မွေးဖွားခြင်းဇာတ်လမ်း

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ပထမနှစ်အခန်းကြီးသည် ယေရှုမွေးဖွားခြင်းပတ်ဝန်းကျင်ဖြစ်ရပ်များကို မှတ်တမ်းတင်ရုံသာမက ခရစ်ဝင်ကျမ်းဖတ်သူများအား ယေရှုကို နားလည်ရန် နောက်ခံအခြေအနေကို ပေးထားသည်။ မဿဲသည် ယေရှု၏ဘိုးစဉ်မြေးဆက်ကို အစတွင် ဖော်ပြထားသည် (၁:၁–၁၇)။ ဤဘိုးစဉ်မြေးဆက်တွင် ယေရှု့ဘိုးဘေးများကို ဒါဝိဒ်မှတဆင့် ယေရှုအထိ မင်းဆက်အတိုင်း ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၁:၆–၁၁)။ ယေရှုသည် မှန်ကန်သောအမှုကို ပြုသောမင်း ဖြစ်သည် (၂ဘုရင် ၂၂:၂)။ ထို့ပြင် အာဗြဟံအထိ ပြန်တွက်ထားသည် (မဿဲ ၁:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အာဗြဟံသည် ယုဒလူမျိုးတို့၏ အလွန်ရိုသေခံရသော ဘိုးဘေးဖြစ်သည်။ မဿဲ၌ ယေရှုကို မိမိလူမျိုးထံသို့ ကြွလာသော မင်းကြီးအဖြစ် တင်ပြထားသည်။

Infancy Narrative

The first two chapters of Matthew not only recount the events surrounding the birth of Jesus but also provide the readers of the Gospels with a context against which to understand Him. Matthew begins by recounting the genealogy of Jesus (vv. 1–17). The lineage recorded here not only includes the forefathers of Jesus back through the line of kings from David through to Josiah (Matt. 1:6–11), a king who did what was right (2 Kin. 22:2), but also takes us all the way back to Abraham (cf. Matt. 1:1), the most-honored ancestor of the Jewish nation. In Matthew, Jesus is presented as a king who has come to His people.

1 အာဗြဟံနှင့် ဒါဝိဒ်တို့မှဆင်းသက်တော်မူသော ယေရှုခရစ်၏ ဆွေတော်စဉ်မျိုးတော်ဆက်စာရင်း ဟူမူကား၊

2 အာဗြဟံသား ဣဇာတ်။ ဣဇာက်သား ယာကုပ်။ ယာကုပ်သား ယုဒမှစ၍ ညီနောင်တစု။
3 ယုဒသည် မိမိခင်ပွန်း တာမာတွင်မြင်သော သားဖာရက်နှင့်ဇာရ။ ဖာရက်သားဟေဇရုံ။ ဟေဇရုံသား အာရံ။
4 အာရံသားအမိနဒပ်။ အမိနဒပ်သားနာရှုန်။ နာရှုန်သားစာလမုန်။
5 စာလမုန်သည် မိမိခင်ပွန်း ရာခပ်တွင်မြင်သော သားဗောဇ။ ဗောဇသည် မိမိခင်ပွန်းရုသတွင် မြင်သော သားဩဗက်။ ဩဗက်သားယေရှဲ။ ယေရှဲသား ဒါဝိဒ်မင်းကြီးတည်း။
6 ဒါဝိဒ်မင်းကြီးသည် ဥရိယ၏ခင်ပွန်းဖြစ်ဘူးသော မိန်းမတွင်မြင်သောသားရှောလမုန်။
7 ရှောလမုန်သား ရောဗောင်။ ရောဗာင်သား အဘိယ။ အဘိယာသား အာသ။
8 အာသသားယောရှဖတ်။ ယောရှဖတ်သား ယဟောရံ။ ယဟောရံသား ဩဇိ။
9 ဩဇိသားယောသံ။ ယောသံသား အာခတ်။ အာခတ်သား ဟေဇကိ။
10 ဟေဇကိသားမနာရှေ။ မနာရှေသားအာမုန်။ အာမုန်သားယောရှိ။
11 ယောရှိသား ယောယကိမ်။ ယောယကိမ်သည် ဗာဗုလုန်မြို့သို့ နေရာပြောင်းခါနီးတွင် မြင်သောသား ယေခေါနိမှစ၍ ညီနောင်တစုတည်း။
12 ဗာဗုလုန်မြို့သို့ နေရာပြောင်းသည့်နောက်၊ ယေခေါနိသားရှာလသေလ။ ရှာလသေလသား ဇေရုဗဗေလ။
13 ဇေရုဗဗလသားအဗျုဒ်။ အဗျုဒ်သား ဧလျာကိမ်။ ဧလျာကိမ်သား အာဇော်။
14 အာဇော်သား ဇာဒုတ်။ ဇာဒုတ်သား အာခိမ်။ အာခိမ်သားဧလုဒ်။
15 ဧလုဒ်သား ဧလာဇာ။ ဧလာဇာသား မဿန်။ မဿန်သား ယာကုပ်။
16 ယာကုပ်မြင်သောသားကား၊ မာရိ၏ ခင်ပွန်းယောသပ်တည်း။ ထိုမာရိသည် ခရစ်ဟုခေါ်ဝေါ် သမုတ်သော ယေရှု၏ မယ်တော်ဖြစ်၏။
17 ဤသို့လျှင်၊ မျိုးစဉ်နွယ်ဆက်ပေါင်းကား၊ အာဗြဟံမှသည် ဒါဝိဒ်တိုင်အောင် တဆယ်လေးဆက်၊ ဒါဝိဒ် မှသည် ဗာဗုလုန်မြို့သို့ နေရာပြောင်းသည်တိုင်အောင် တဆယ်လေးဆက်၊ ဗာဗုလုန်မြို့သို့ ပြောင်းပြီးမှသည် ခရစ်တော်တိုင်အောင် တဆယ်လေးဆက်ဖြစ်သတည်း။

၁:၁–၁၇ ယေရှု၏ဘိုးစဉ်မြေးဆက်။ ယနေ့ခေတ်တွင် မိမိဘိုးစဉ်မြေးဆက်ကို ရှာဖွေပေးသော ဝက်ဘ်ဆိုက်များစွာရှိသည်နှင့်အညီ ဘိုးစဉ်မြေးဆက်သည် လူများစွာ စိတ်ဝင်စားစေဆဲဖြစ်သည်။ သို့သော် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း အစတွင်ရှိသော ဘိုးစဉ်မြေးဆက်သည် ခေတ်သစ်စာဖတ်သူကို အံ့အားသင့်စေတတ်ပြီး မရင်းနှီးသောအမည်များဖြင့်ပြည့်နေသောကြောင့် အတားအဆီးတစ်ခုလည်း ဖြစ်တတ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းများသာ အရေးကြီးပြီး ယေရှုမည်သည့်နေရာမှ လာသည်ကို ဂရုမစိုက်ကြတော့ချေ။ သို့ရာတွင် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားခဲ့သည့် ပထမရာစုနှစ်တွင်မူ အခြားမျိုးဖြစ်သည်။ ယုဒအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ဘိုးစဉ်မြေးဆက်သည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ခရစ်ဝင်ကျမ်းရှေ့ဆုံးတွင် ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

1:1–17. The Genealogy of Jesus. Popular websites on the internet that enable us to trace our ancestry indicate that genealogies still fascinate many people. Even so, the genealogy found in the beginning of the Gospel of Matthew not only startles the modern reader but also often provides a kind of obstacle since it is full of names that are not familiar to most modern readers. What is regarded as important today are the stories about Jesus, not where Jesus comes from. Clearly things were different when the Gospel of Matthew was written. In the first century, the information to be discovered in the genealogy was so important in Jewish circles that it was placed at the front of the Gospel.

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ပထမဆုံးဖတ်သူများအတွက် ယေရှု၏ဘိုးစဉ်မြေးဆက်က ယေရှု့အကြောင်း မည်သည်ကို ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသနည်း။ မဿဲသည် ယေရှုသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ဘုရားသခင်နှင့်တကွ မိမိလူမျိုး ဣသရေလတို့၏ဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်၍ ပြည့်စုံစေသူဖြစ်ကြောင်း တည်ထောင်ထားသည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဦးဆုံးအခြေခံစာကြောင်းကိုယ်တိုင်က ယေရှုကို အရေးကြီးသော ဘိုးဘေးနှစ်ပါးနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်– ဒါဝိဒ်နှင့် အာဗြဟံ။ အဘယ်ကြောင့် ဒါဝိဒ်လဲ။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဒါဝိဒ်သည် စံပြမင်းကို ကိုယ်စားပြုရုံသာမက သူ၏သားမြေးများထဲမှ တစ်ပါးသည် ဒါဝိဒ်၏ထီးနန်းကို ရယူမည့် မေရှိယ ပေါ်ထွန်းလာမည်ဟု ဘုရားသခင်က ကတိပြုထားသည် (ဥပမာ၊ ၂ ရာ ၇:၁၂–၁၇၊ ဟေရှာယ ၁၁:၁–၁၁)။ မဿဲသည် ယေရှုသည် ဒါဝိဒ်၏ မယ်တော် ဆက်နွယ်ရာလမ်းကြောင်းမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း ပြသသည်။ ထို့ကြောင့် “ဒါဝိဒ်၏သား” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အလွန်အရေးပါသည်။ မာကုခရစ်ဝင်တွင် သုံးကြိမ်၊ လုကာခရစ်ဝင်တွင် သုံးကြိမ်သာ ရှိသော်လည်း မဿဲတွင် အနည်းဆုံး ဆယ်ကြိမ်ရှိသည်။ ယေရှုအသေခံတော်မူမည့်အပတ်အတွင်း ယေရုရှလင်မြို့သို့ အောင်နိုင်စွာဝင်တော်မူချိန်၌ကလေးများက “ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏ” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၂၁:၁၅)။ ထိုအခါ ယုဒခေါင်းဆောင်များ စိတ်ဆိုးကြသည်။ ထိုသို့ မေရှိယဆိုင်ရာ စိတ်အားထက်သန်မှုသည် ရောမအင်ပါယာ၏ ဒေါသပေါက်ကဖွယ် ပုန်ကန်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်ဟု ကြောက်ကြသည်။ ယေရှုက ထိုမေရှိယဆိုင်ရာ ခံစားချက်များကို ငြင်းပယ်ရန် ငြင်းဆန်တော်မူသောအခါ သူတို့ ပို၍စိတ်ဆိုးကြသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏ မေရှိယအခန်းကို ဣသရေလလူမျိုးတို့ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် အလွန်ကွဲပြားသည်။ သူသည် မိမိလူမျိုးကို ရန်သူများလက်မှ ကယ်တင်ရန် ဧကန်လာတော်မူသည်။ သို့သော် စစ်မှန်သောရန်သူမှာ ရောမမဟုတ်၊ အပြစ်နှင့်သေခြင်းတွင် ထင်ရှားသော ဆိုးယုတ်သောအင်အားစုများဖြစ်သည်။ သူ၏လမ်းကြောင်းတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခပါဝင်ပြီး ဤလောကမှ မဟုတ်သော နိုင်ငံတော်တစ်ခုကို စတင်တည်ထောင်သည်။ ယေရှုကို ဒါဝိဒ်၏သားအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဦးဆုံးစကားများတွင်ပင် ထည့်သွင်းထားခြင်းဖြစ်သည်။

What does the genealogy of Jesus reveal about him that would have been obvious to those who first read the Gospel? Matthew establishes that Jesus was the continuation and fulfillment of the OT story about God and His people, Israel. The very first verse illustrates this by connecting Jesus to two important forefathers: David and Abraham. Why David? In the OT, not only does David represent the ideal king, but it was from his offspring that God promised the Messiah would one day arise to claim the throne of His father David (e.g., 2 Sam. 7:12–17; Is. 11:1–11). Matthew demonstrates that Jesus was from the messianic line of David. This is why the phrase “Son of David” plays such a significant role in this Gospel. It is used no fewer than ten times, while it occurs only three times in Mark and three times in Luke. At His triumphant entry into Jerusalem in the last week before His death, the children in the crowd recognized this messianic connection when they cried out, “Hosanna to the Son of David” (Matt. 21:15). Quite understandably, the Jewish leaders were upset. They feared that such messianic fervor might lead to a revolt that would bring the wrath of Rome on their nation. They were even more upset when Jesus refused to reject their messianic sentiments. It becomes clear, however, that Jesus’s role as Messiah was vastly different from that anticipated by the people of Israel. He indeed came to save His people from their enemies. But the real enemy was not Rome but rather the forces of evil that are manifest in sin and death. His path included suffering and the inauguration of a kingdom that was not of this realm. The depiction of Jesus as the Son of David was important enough to make it part of the very first words of the Gospel.

ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဦးဆုံးအခြေခံစာကြောင်းသည် ယေရှုကို အာဗြဟံနှင့်လည်း ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဒါဝိဒ်သည် လူမျိုးသမိုင်းတွင် အရေးကြီးဆုံးပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သော်လည်း အာဗြဟံမှာ လူမျိုး၏မူလအစဖြစ်သည်။ ယေရှုကို အာဗြဟံနှင့် ဆက်စပ်ထားခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့်တကွ မိမိလူမျိုး ယုဒလူမျိုးတို့၏သမိုင်းတွင် အမြစ်တွယ်စေသည်။ သို့ရာတွင် ထို့ထက်ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ယေရှုမှတဆင့် ဘုရားသခင်က လူမျိုးတကာအား ကောင်းချီးပေးမည်ဟု ကတိပြုထားသည်ကို ပြည့်စုံစေမည်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The first verse of the Gospel also links Jesus to Abraham. While David was the most important historical figure in the nation’s history, Abraham was its origin. Linking Jesus to Abraham roots Him in the history of God and His people, the Jews. But even more important, it illustrates that it was through Jesus that God’s promised blessing would be brought to all the nations (cf. Gen. 12:3).

ဘိုးစဉ်မြေးဆက်၌ မျိုးဆက်သစ်တို့ကို အံ့အားသင့်စေခဲ့သော အချက်တစ်ခုမှာ အမျိုးသမီးလေးဦးကို အတိအလင်းထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်တာမာ (မဿဲ ၁:၃၊ ကမ္ဘာဦး ၃၈:၁–၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ရာခပ် (မဿဲ ၁:၅၊ ယောရှု ၂:၁–၂၁၊ ၆:၁၇၊ ၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ရုသ (မဿဲ ၁:၅၊ ရုသဝတ္ထုတစ်အုပ်လုံး နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဘာသရှေဘ (မဿဲ ၁:၆၊ ၂ ဓမ္မ ၁၁:၁–၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအမျိုးသမီးလေးဦးကို ထည့်သွင်းရခြင်း အကြောင်းရင်းနှစ်ခုရှိနိုင်သည်။ ပထမတစ်ခုမှာ သူတို့အားလုံးသည် လိအင်္ဂါဆိုင်ရာ ပြဿနာရှိသော အခြေအနေမျိုးနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ တာမာသည် ကိုယ်ဝန်ရရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ယောက္ခမဖြစ်သူနှင့် အိပ်ခဲ့သည်။ ရာခပ်သည် ပြည့်တန်ဆာဖြစ်သည်။ ရုသသည် အပြစ်မရှိသော်လည်း ညအချိန် ယောက်ျားတစ်ယောက် (ဗိုအာဇ်) နှင့် တစ်ယောက်တည်း အိပ်ရာနေရာ နားလည်မှားဖွယ်ရှိသည်။ ဘာသရှေဘသည် ဒါဝိဒ်နှင့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဤဖြစ်ရပ်အားလုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် အခြေအနေကို ရွေးနုတ်ရုံသာမက သူတို့ကို ဒါဝိဒ်၏မင်းဆက်ထဲသို့ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ ဤဇာတ်လမ်းများကို မီးမောင်းထိုးပြခြင်းဖြင့် မာရိမ၏ကိုယ်ဝန်နှင့်ဆိုင်သော အရှုပ်တော်ပုံ (ယောဟန် ၈:၃၉–၄၁) ကို ဘုရားသခင်က ကျော်လွှားပုံကို ကြိုတင်ညွှန်ပြထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုငင်သည်။ ဒုတိယတစ်ခုမှာ ဤအမျိုးသမီးများအားလုံးသည် တပါးအမျိုးသားများနှင့် ဆက်စပ်နေခြင်းဖြစ်သည်– တာမာသည် ခါနာန်လူမျိုး၊ ရာခပ်သည် ယေရီကိုမြို့မှ ဣသရေလမဟုတ်သူ၊ ရုသသည် မောဘလူမျိုး၊ ဘသရှေဘသည် ဟိတ္တိလူမျိုး ဦးရိယ၏ဇနီးဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ထည့်သွင်းခြင်းဖြင့် တပါးအမျိုးသားများကို ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်မှ ဖယ်ထုတ်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ အကြောင်းရင်းနှစ်ခုစလုံးအတွက် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ကွာရှင်းခြင်း၊ ပြန်လက်ထပ်ခြင်းနှင့် တပါးအမျိုးသားများ၏အဆင့်အတန်းသည် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် နောက်ပိုင်းတွင် ဖော်ထုတ်ထားသော အကြောင်းအရာများဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၅:၃၁–၃၂၊ ၁၀:၅၊ ၁၉:၃–၉၊ ၂၈:၁၉)။

One aspect of the genealogy has intrigued generations of commentators, namely, its inclusion of four women explicitly: Tamar (Matt. 1:3; cf. Gen. 38:1–30), Rahab (Matt. 1:5; cf. Josh. 2:1–21; 6:17, 23), Ruth (Matt. 1:5; cf. the book of Ruth), and Bathsheba (Matt. 1:6; cf. 2 Sam. 11:1–27). There are at least two possibilities for the inclusion of these four women. First, they all were connected in one way or another to a problematic sexual situation. Tamar purposely lay with her father-in-law to get pregnant; Rahab was a prostitute; Ruth, however innocent her actions may have been, placed herself in a situation that could easily be misinterpreted since she was sleeping next to a man (Boaz) who was not her husband in private, at night; and Bathsheba participated in adultery with David. Yet in all these cases, God not only redeemed the situation but also incorporated each of them into the kingly lineage of David. In highlighting these stories, Matthew may also have been foreshadowing the way God’s hand was at work in overcoming the scandal that Mary faced in connection to her own pregnancy (John 8:39–41). Second, each of the women were connected to foreign peoples and Gentiles—Tamar was Canaanite, Rahab was a non-Israelite from Jericho, Ruth was a Moabite, and Bathsheba was the wife of a Hittite. Their inclusion indicates that Gentiles need not be excluded from the purposes of God. It is more than possible that the women are mentioned in the genealogies for both these reasons, given that both divorce and remarriage and the status of Gentiles are themes of interest developed later in the Gospel of Matthew (e.g., Matt. 5:31–32; 10:5; 19:3–9; 28:19).

18 ယေရှုခရစ်သည်ဘွားမြင်ခြင်းကို ခံတော်မူသောအကြောင်းအရာဟူမူကား၊ မယ်တော်မာရိသည် ယောသပ်နှင့် ထိမ်းမြားဆောင်နှင်း၍ မရှက်တင်မှီတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကြောင့် ပဋိသန္ဓေစွဲနေ၏။

19 သူ၏ခင်ပွန်းယောသပ်သည် သူတော်ကောင်းဖြစ်၍၊ မာရိအသရေကို မပျက်စေချင်သောကြောင့် တိတ်ဆိတ်စွာစွန့်ပယ်မည်ဟု အကြံရှိ၏။
20 ထိုသို့ ကြံစည်၍နေစဉ်တွင် အိပ်မက်ကိုမြင်ရသည်မှာ၊ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်သည် ထင်ရှား၍၊ ဒါဝိဒ်အမျိုးယောသပ်၊ သင်၏ခင်ပွန်းမာရိကို ထိန်းသိမ်းရမည်အခွင့်ကို မစိုးရိမ်နှင့်။ ဤပဋိသန္ဓေ သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကြောင့်ဖြစ်၏။
21 သားယောက်ျားကို ဘွားမြင်လိမ့်မည်။ ထိုသားသည် မိမိလူတို့ကိုအပြစ်မှ ကယ်ချွတ် မည်သူဖြစ်သော ကြောင့်၊ ယေရှု ဟူသောအမည်ဖြင့် မှည့်ရမည်ဟု ကောင်းကင်တမန်ဆို၏။
22 ထိုအကြောင်းအရာမူကား၊ ထာဝရဘုရားသည် ပရောဖက်ဖြင့်ထားတော်မူသော ဗျာဒိတ်တော် ပြည့်စုံ မည် အကြောင်းအတည်း။
23 ဗျာဒိတ်တော်အချက်ဟူမူကားကြည့်ရှုလော့။ သတို့သမီးကညာသည်ပဋိသန္ဓေစွဲယူ၍သားယောက်ျားကို ဘွားမြင်လတံ့။ ထိုသားကို ဧမာနွေလအမည်ဖြင့် မှည့်ရကြလတံ့ဟုလာသတည်း။ ဧမာနွေလအနက်ကား ငါတို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူသောဘုရားသခင်ဟု ဆိုလိုသတည်း။
24 ယောသပ်သည် အိပ်ပျော်ရာမှနိုးလျှင် ထာဝရဘုရား၏ကောင်းကင်တမန်မှာထားသည့်အတိုင်းပြု၍ မိမိခင်ပွန်းကို ထိန်းသိမ်းလေ၏။
25 သို့သော်လည်း၊ သားဦးကို မဘွားမှီတိုင်အောင် သံဝါသမပြုဘဲနေ၏။ ထိုသားကိုလည်း ယေရှုဟူသော အမည်ဖြင့် မှည့်လေ၏။

၁:၁၈–၂၅ ယေရှု့မွေးဖွားခြင်း ။မဿဲသည် ယေရှု၏ဇာတ်လမ်းကို ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းမှ စတင်ဖော်ပြသည်။ မာရိနှင့် ယောသပ်သည် ထိမ်းမြားလက်ထပ်ရန် ကတိသစ္စာပြုထားဆဲဖြစ်ပြီး အိမ်ထောင်ပြုခြင်း မပြီးသေးပေ။ မာရိသည် ထိုအချိန်တွင် ဆယ်ကျော်သက်အရွယ်ဖြစ်နိုင်သည်။ သူမကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကို သိလိုက်ရသည်။ မဿဲသည် သူမကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းကို အတိအလင်း အဲပိုင်ချက်ဖြင့် ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သူသည် ဂရိဘာသာဖြင့် ရေးသားသောကြောင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ဟေရှာယ ၇:၁၄ ကို ဂရိဘာသာပြန် ဆက်တွန်ဂျင့် (Septuagint, LXX) မှ ကိုးကားထားသည်။ ထိုကျမ်းချက်တွင် “သတို့သမီးကညာသည် ကိုယ်ဝန်ရှိ၍ သားယောက်ျားကို မွေးဖွားမည်” ဟု ဆိုထားသည်။ ဟေဗြဲစာသားတွင် “အလ်မာ” (အပျိုမ၊ လူပျိုမ) ဟု အသုံးပြုထားသော်လည်း များသောအားဖြင့် “လူပျိုမ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ သို့သော် မဿဲအတွက်မူ ဆက်တွန်ဂျင့်တွင် “ပါသေနော့စ်” (သတို့သမီးကညာ) ဟူသော စကားလုံးသည် ယေရှု၏အံ့ဖွယ်မွေးဖွားခြင်းအခြေအနေကို အတိအကျ ဖော်ပြသည်။ မာရိသည် လင်ယောက်ျားနှင့် မဆက်ဆံမီ ကိုယ်ဝန်ရခဲ့သည်။ ဟေရှာယကျမ်းချက်သည် နောက်ထပ်အမှန်တရားတစ်ခုကိုလည်း ဖော်ပြသည်။ ထိုကလေးကို “ဧမာနွေလ” (ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူရှိတော်မူသည်) ဟု ခေါ်ရမည်ဟု ဆိုသည်။ ယေရှု့အတွက် အလွန်သင့်လျော်သော အမည်ဖြစ်သည်။ ယောသပ်သည် အိပ်မက်ထဲတွင် ဘုရားသခင်ထံမှ စိတ်အားတက်ကြွမှုရရှိပြီး မာရိမ်ကို လက်ထပ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုမွေးဖွားမှီတိုင် လင်မယားဆက်ဆံရေး မရှိခဲ့ပေ။

1:18–25. Birth of Jesus. Matthew begins the story of Jesus with His conception. Mary and Joseph were betrothed but had yet to marry. In all likelihood, Mary was a teenager when she discovered herself to be pregnant. Matthew clearly attributes her pregnancy to supernatural means. As he was writing in Greek, he cited the text of Isaiah 7:14 from the Greek translation of the OT, known as the Septuagint (LXX). The passage says, a virgin (parthenos) will conceive and bear a son. In the Hebrew text, the word ’almah is used, which can mean “virgin,” but usually means “young woman.” For Matthew, though, the word virgin in the Septuagint conveyed exactly the circumstances of Jesus’s miraculous birth. Mary was pregnant before she experienced sexual relations. The text of Isaiah conveyed another truth. The child would be called “Immanuel,” which means “God with us,” a particularly appropriate description of Jesus. Joseph was reassured in a dream from God and went ahead and married Mary, although he did not engage in sexual relations with her until after Jesus was born.

ယောသပ်သည် မိမိသားကို ယေရှု ဟု အမည်ပေးရန် ညွှန်ကြားခြင်းခံရသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် မိမိလူမျိုးကို အပြစ်ဒုစရိုက်မှ ကယ်တင်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁:၂၁)။ ယေရှု (Iēsous) သည် ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ယေရှု၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ယောရှု ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိပြီး ဟေဗြဲအမည် “ယောရှု” မှ ဆင်းသက်လာသည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ “ယဟောဝါသည် ကယ်တင်ခြင်း” ဟု ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု ဟူသော အမည်ကိုယ်တိုင်က လူသားတို့အား သူ၏တာဝန်ကို ကြေညာထားသည်။

Joseph was commanded to call his son Jesus because, as the text points out, He would save His people from their sins (Matt. 1:21). Iēsous, generally translated as “Jesus” in the NT and “Joshua” in the OT (LXX), comes from a Hebrew name (yehoshua‘) that means “God is salvation.” Thus the very name of Jesus announces His mission to humankind.

အခန်းကြီး - ၂

1 ယုဒပြည်ဗက်လင်မြို့၌ ဟေရုဒ်မင်းကြီးလက်ထက်၊ ယေရှုသည် ဘွားမြင်ခြင်းကိုခံတော်မူပြီးမှ၊ မာဂု ပညာရှိတို့သည် အရှေ့ပြည်က ယေရုရှလင်မြို့သို့ ရောက်လာကြလျှင်။
2 ယခု ဘွားမြင်သောယုဒရှင်ဘုရင်သည်၊ အဘယ်မှာရှိတော်မူသနည်း။ အရှေ့ပြည်၌ သူ၏ကြယ်ကို ငါ တို့မြင်ရသည်ဖြစ်၍ ဖူးတွေ့ပူဇော်ခြင်းငှါ ရောက်လာပြီဟု မေးမြန်းပြောဆိုကြ၏။
3 ထိုစကားကိုကြားလျှင် ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် ယေရုရှလင်မြို့သူမြို့သားအပေါင်းတို့နှင့်တကွ စိတ်ပူပန် ခြင်းသို့ ရောက်သဖြင့်၊
4 ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့်လူတို့တွင် ကျမ်းပြုဆရာရှိသမျှတို့ကို စုဝေးစေ၍ ခရစ်တော်ကို အဘယ် အရပ်မှာ ဘွားမြင်လိမ့်မည်နည်းဟု မေးမြန်းတော်မူ၏။
5 ထိုဆရာတို့ကလည်း၊ ပရောဖက်တဦး ရေးထားသောအချက်ဟူမူကား၊
6 အိုယုဒပြည်ဗက်လင်မြို့၊ အစိုးရသောယုဒမြို့တို့တွင်သင်သည် မြို့ငယ်မြို့ယုတ်မဟုတ်။ အကြောင်း မူကား၊ ငါ၏လူစုဣသရေလအမျိုးကို အုပ်စိုးရသောသခင်သည် သင်၏အထဲမှာပေါ်ထွန်းလတံ့ဟု ကျမ်းလာ ရှိပါ၏။ ထို့ကြောင့် ယုဒပြည်ဗက်လင်မြို့၌ ခရစ်တော်ကိုဘွားမြင်ရပါမည်ဟု မင်းကြီးအား ပြန်ကြားလျှောက် ထားကြ၏။
7 ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည်၊ မာဂုပညာရှိတို့ကိုမထင်မရှားခေါ်၍ ကြယ်ပေါ်ထွန်းသောအချိန် ကာလကို စေ့စေ့မေးမြန်းပြီးမှ၊
8 သင်တို့သွား၍ ထိုသူငယ်ကိုကြိုးစားရှာကြပါ။ တွေ့လျှင် ငါ့ထံသို့ပြန်လာ၍ ငါလည်း ထိုသူငယ်ကို ဖူးတွေ့ပူဇော်ရအောင် ကြားပြောကြပါဟု မှာထားတော်မူလျက်၊ ဗက်လျင်မြို့သို့ စေလွှတ်လေ၏။
9 ထိုသူတို့သည် မင်းကြီးစကားကိုနာခံပြီးလျှင်ထွက်သွားကြ၍ အရှေ့ပြည်၌မြင်ရသောကြယ်သည် သူတို့ ရှေ့ကသွားသဖြင့် သူငယ်တော်ရှိရာအရပ်အပေါ်သို့ရောက်၍ တည်လျက်နေ၏။
10 ထိုကြယ်ကိုမြင်ပြန်သောအခါ အလွန်ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာခြင်းရှိ၍၊
11 အိမ်သို့ဝင်လေသော်၊ မယ်တော်မာရိနှင့်တကွ သူငယ်တော်ကိုတွေ့မြင်လျှင် ပြပ်ဝပ်ကိုးကွယ်၍၊ မိမိတို့ ဘဏ္ဍာဥစ္စာတို့ကိုဖွင့်ပြီးမှ လောဗန်နှင့်မုရန် တည်းဟူသောနံ့သာမျိုးကို၎င်း၊ ရွှေကို၎င်း ဆက်ကပ်ပူဇော်ကြ၏။
12 နောက်မှ ဟေရုဒ်မင်းကြီးထံသို့ မပြန်ရမည်အကြောင်းကိုအိပ်မက်တွင် ဗျာဒိတ်တော်ကိုရ၍ မိမိတို့ ပြည်သို့ အခြားသောလမ်းဖြင့်ပြန်သွားကြ၏။

၂:၁–၁၂ အရှေ့တိုင်းပညာရှင်များ ။ယေရှုသည် ဗက်လင်မြို့၌ မွေးဖွားတော်မူသည်။ ဗက်လင်သည် ဣသရေလသမိုင်းတွင် အရေးပါသောမြို့ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဒါဝိဒ်နှင့် သူ၏ဘိုးဘေးများနှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နောမိနှင့် ရုသတို့ မောဘပြည်၌ ခင်ပွန်းများ သေဆုံးပြီးနောက် ပြန်လာခဲ့သောမြို့ဖြစ်သည် (ရုသ ၁:၁၉၊ ၂၂)။ ရုသသည် ထိုမြို့တွင် ဗောဇနှင့် တွေ့ဆုံလက်ထထပ်ခဲ့ပြီး ဗောဇသည် ဒါဝိဒ်၏ အဘိုးဖြစ်သည် (ရုသ ၂:၄၊ ၄:၁၇)။ ဒါဝိဒ်သည် ဗက်လင်တွင် ကြီးပြင်းခဲ့သည် (၁ ရာ ၁၇:၁၂)။ မြို့တံခါးဝမှ ရေတွင်းမှရေကို သူသတိတရဖြစ်ခဲ့သည် (၂ ရာ ၂၃:၁၅)။ ဗက်လင်သည် မေရှိယပရောဖက်ပြုချက်တွင် ထင်ရှားစွာ ပါဝင်သည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်အရ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ထိန်းကျောင်းမည့် အုပ်ချုပ်သူ ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၂:၃–၆၊ မိက္ခာ ၅:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

2:1–12. The Magi. Jesus was born in Bethlehem, a town that had considerable significance to the history of Israel because of its association with King David and his forebears. It was the town to which Naomi and Ruth returned after their husbands had died in Moab (Ruth 1:19, 22). It was there that Ruth met and married Boaz, the great-grandfather of David (Ruth 2:4; 4:17). David grew up in Bethlehem (1 Sam. 17:12), and he apparently had warm memories of the taste of water drawn from a well at its gate (2 Sam. 23:15). Bethlehem, as the reply of the high priests and scribes of the people indicates, featured in a messianic prophecy announcing that a ruler would come forth to shepherd God’s people (Matt. 2:3–6; Mic. 5:2).

အရှေ့တိုင်းပညာရှင်များ (မာဂု) သည် ဗက်လင်မြို့တွင် ယေရှုကို လာရောက်လည်ပတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်တွင် မြင်ခဲ့သော ကြယ်တော်ကြောင့် မင်းသစ်မွေးဖွားရာနေရာကို ရှာဖွေရင်း ယေရုရှလင်သို့ လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို အဆင့်အတန်းရှိသူများအဖြစ် ရှုမြင်ကြပြီး ဟေရုဒ်မင်းကြီးနှင့် တွေ့ဆုံခွင့်ရခဲ့သည် (မဿဲ ၂:၁–၃၊ ၇)။ သူတို့ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များက သူတို့ချမ်းသာကြွယ်ဝကြောင်း ပြသသည်။ “မာဂု” ဟူသော စကားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်မျိုးစုံရှိသည်။ ရှေးခေတ်တွင် ကြယ်ပညာရှင်၊ မှော်ဆရာ၊ ပရောဖက်ပြုသူများပါဝင်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဆင့်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ သူတို့သည် အာရေးဗီးယား၊ ဗာဗုလုန်၊ သို့မဟုတ် ပါရှားအထိ ဝေးကွာသည့်နေရာမှ ဖြစ်နိုင်သည်။ မမေ့သင့်သောအချက်မှာ မာဂုများကို တပါးအမျိုးသားများအဖြစ် ရှုမြင်ကြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ဤတပါးအမျိုးသားများကို ကယ်တင်ရှင်မွေးဖွားခြင်းသတင်းကို ကောင်းကင်တွင် အံ့ဖွယ်အလင်းဖြင့် ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုအလင်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို ရှာဖွေရင်း ဗာလမ်၏ပရောဖက်ပြုချက်ကို တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်တွင် ယာကုပ်မှ ကြယ်တော်တစ်ပွင့် ထွက်ပေါ်လာမည်၊ ဣသရေလမှ နန်းတော် ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု ဆိုသည် (တော ၂၄:၁၇)။ ထိုဖြစ်ရပ်၏အရေးကြီးမှုကို ယုံကြည်၍ မင်းအသစ်ကို ရှာဖွေ၍ ရှိခိုးရန် ရှည်လျားပင်ပန်းသော ခရီးကို ပြုခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၂:၁၁)။

It was in Bethlehem that Jesus was visited by the Magi. They had come to Jerusalem seeking the location of the King whose star they had seen in the sky. They apparently were viewed as people of status and were accorded a social standing that would get them an audience with Herod, the king (Matt. 2:1–3, 7). The gifts they brought indicated significant wealth. The term “Magi” has a range of meanings. It was used in the ancient world to describe members of a priestly caste of magicians and astrologers who studied and interpreted the stars and were known for their wisdom. They may have come from Arabia, Babylon, or even as far away as Persia. What should not be overlooked, however, is that the Magi would have been regarded as pagans. Yet God revealed to these pagans the news of the Savior’s birth through the appearance of a mysterious light in the heavens. As they sought to understand its meaning, they appear to have come across the prophecy of Balaam that promised a Star would come out of Jacob and a Scepter would rise out of Israel (Num. 24:17). Convinced of the importance of this event, they underwent the long and arduous journey to not only find the new King but also, when they found Him, worship Him (Matt. 2:11).

နိုင်ငံသစ်ကို ရှာဖွေရန် မာဂုတို့၏ စွန့်လွှတ်အနစ်နာခံမှုသည် ဟေရုဒ်နှင့် ယေရုရှလင်ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏ အလွန်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဟေရုဒ်သည် မာဂုတို့၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ကြားသိရသောအခါ စိတ်ပျက်သွားသည် (၂:၃)။ သူသည် ယုဒပြည်ထီးနန်းအတွက် တရားဝင်ဆက်ခံသူ ရှိလာမည်ကို ကြောက်သည်။ ရောမမှ ခန့်အပ်ခြင်းသာခံထားသောကြောင့် ထီးနန်းလုမှုကို တစ်သက်လုံး ကြောက်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပြိုင်ဘက်များကို အပါအဝင် မိမိသားအချို့ကိုပါ ရက်စက်စွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်။ အသက်ကြီးလာသောအခါ ဘုရားသခင်၏ သနားခြင်းကို မတောင်းခံ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ကျမ်းတတ်ဆရာများကို အသုံးချ၍ ခရစ်တော်မွေးဖွားရာနေရာကို ကျမ်းစာအရ ရှာဖွေစေသည် (၂:၄)။ ထိုသို့ပြုပြီး ခရစ်တော်ကို သတ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

The sacrifice the Magi endured to find the newborn King stands in sharp contrast to the attitude of Herod and the indifference of the religious leaders in Jerusalem. When Herod learned the nature of the Magi’s quest, he was troubled (v. 3). He felt threatened that there might be a legitimate heir to the throne of Judea. Since he had no real claim to the throne other than appointment by Rome, he was beset by this fear throughout his entire reign. In an attempt to protect his position, Herod had mercilessly killed any potential rival to his throne, including some of his own sons. Rather than seeking God’s mercy and forgiveness as he neared the end of his life, Herod enlisted the help of the priests and scribes—the teachers of the law—to ascertain where the Scriptures predicted Christ would be born (v. 4) in order that he might kill Him.

ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ဟေရုဒ်ထက်ပင် ဆိုးသည်။ ထိုခေတ်က ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအများစုမှာ ဆာဒုကဲများဖြစ်ပြီး ကျမ်းတတ်ဆရာများမှာ ဖာရိရှဲများဖြစ်သည်။ ဟေရုဒ်သည် ကျမ်းစာကို မသိသောကြောင့် ဘာသာရေးစိတ်ဝင်စားမှု အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည် ကျမ်းစာသိသော်လည်း စုံစမ်းရန်ပင် စိတ်မဝင်စားကြပေ။ မာဂုတို့သည် ကြယ်တော်လိုက်၍ ယုဒမင်းသစ်ကို ရှာဖွေရန် ရာပေါင်းများစွာ ခရီးထွက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များသည် ယေရုရှလင်မှ ဘက်လင်သို့ ကီလိုမီတာ ၁၆ ခန့်သာ ဝေးကွာသော်လည်း သွားရောက်စုံစမ်းရန် စိတ်အားထက်သန်ခြင်း မရှိကြပေ။

The response of the religious leaders to the news of the Magi was even worse than that of Herod. The top echelon of the priesthood during that era was comprised mostly of Sadducees, while the scribes of the people would have mainly been Pharisees. While Herod had little genuine religious interest, evident by his lack of knowledge of the Scriptures, the spiritual leaders of the people displayed no interest in even investigating the situation for themselves. While the Magi were willing to travel hundreds of miles following a star with the hope of finding the promised newborn King of Judah, these religious leaders, even with the greater knowledge of the Scriptures to guide them, were not willing to travel the roughly ten miles (16 km) from Jerusalem to Bethlehem.

မာဂုတို့သည် ယေရှုရှင်မြို့မှ ထွက်သွားပြီးနောက်၊ သူတို့မြင်ခဲ့သော ကြယ်သည် ထပ်မံပေါ်ထွန်းလာပြီး သူငယ်ယေရှုရှိရာ နေရာသို့ လမ်းပြခဲ့သည်။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း သိုးထိန်းများသည် ယေရှုမွေးဖွားချိန်တွင် တည်းခိုရာ ဂူတွင်းထဲ၌ ကျီးတိုက်ထဲ၌ တွေ့ခဲ့ကြသော်လည်း၊ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မာဂုတို့သည် အချိန်အတော်ကြာမှ ရောက်ရှိလာပြီး ယေရှုကို အိမ်တစ်အိမ်ထဲတွင် တွေ့ခဲ့ကြသည်။ ယောသပ်သည် လက်သမားတစ်ဦးဖြစ်သည်။ လက်သမားဆိုသည်မှာ သစ်သားဖြင့်သာ အလုပ်လုပ်ရသည်ဟု ကန့်သတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ အဆောက်အဦးဆောက်လုပ်ရေးလုပ်ငန်းအားလုံးကို ဆိုလိုသည်။ ဟေရုဒ်သည် အသက်နှစ်နှစ်နှင့်အောက် ကလေးအားလုံးကို သတ်ပစ်ခဲ့ခြင်း (အပိုဒ် ၁၆) က ယေရှုမွေးဖွားပြီးနောက် အချိန်အတော်ကြာခဲ့ပြီဟု ညွှန်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ယောသပ်သည် ဗက်လင်မြို့၌ နေထိုင်စဉ်အတွင်း သူတို့မိသားစုအတွက် အိမ်တစ်အိမ်ကို သူကိုယ်တိုင် ဆောက်ပေးခဲ့သည် သို့မဟုတ် နေထိုင်ရန် အိမ်တစ်အိမ်ကို ရှာဖွေပေးခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ မာဂုတို့သည် ထိုအိမ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပြီး သူငယ်ယေရှုကို ရှိခိုးခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။

After the Magi left Jerusalem, the star they had seen arose again and led them to the place where the child Jesus was. Unlike the shepherds who found Jesus in a manger in a stable cave at the time of His birth (as described in Luke’s Gospel), the Magi, in Matthew’s Gospel, apparently arriving some time later, found Jesus in a house. Joseph was a carpenter, which actually refers to general construction work and does not limit him to working only with wood. The fact that Herod killed all the children two years old and younger (v. 16) suggests some time had passed since Jesus was born. Thus, it is likely that Joseph either built a house for them to live in during their time in Bethlehem or found a residence where they could stay, and it was into this home that the Magi came to worship the child Jesus.

မာဂုတို့သည် ယေရှုထံ လက်ဆောင်သုံးမျိုးကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ထိုလက်ဆောင်များမှာ ရွှေ၊ နံ့သာမျိုး၊ မုရန်တို့ဖြစ်သည်။ ထိုပစ္စည်းများသည် အလွန်တန်ဖိုးကြီးသော ကုန်ပစ္စည်းများဖြစ်သည်။ ရွှေသည် ထိုခေတ်ကာလ၌လည်းကောင်း၊ ယခုခေတ်ကာလ၌လည်းကောင်း အလွန်တန်ဖိုးရှိသည်။ နံ့သာမျိုးသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ပရိသာတ်တိုက်၌ သုံးရန် သတ်မှတ်ထားသော နံ့သာမျိုးတစ်မျိုးဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၃၄-၃၆)။ မီးရှို့ရန် ဂျုံလှူဖွယ်များတွင်လည်း ထည့်သွင်းအသုံးပြုခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂:၁-၂၊ ၁၅-၁၆၊ ၂၄:၇)။ နံ့သာမျိုးသည် Boswellia sacra သစ်ပင်မှ ထွက်ရှိသော အစေးတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး အလွန်တန်ဖိုးကြီးသည်။ ရှေးကမ္ဘာ့ ကုန်သွယ်ရေးလမ်းကြောင်းများတွင် ဝယ်ယူရောင်းချခဲ့ကြသည် (ကျမ်းချက် ဗျာဒိတ် ၁၈:၁၃)။ မုရန်သည်လည်း နံ့သာမျိုးနှင့်အတူ Burseraceae မျိုးရင်းထဲမှ Commiphora myrrha သစ်ပင်မှ ထွက်ရှိသော အစေးတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး သစ်ပင်ဒဏ်ရာများမှ စီးထွက်လာကာ ကော်ဖြစ်သွားသည်။ ထိုသစ်ပင်မျိုးသည် အာရပ်ကျွန်းဆွယ်၊ ယီမင်၊ ဆိုမာလီ၊ အီရီထရီးယား၊ အီသီယိုးပီးယားနိုင်ငံများတွင် ပေါက်ရောက်သည်။ ရှေးခေတ်၌ မုရန်ကို ရေမွှေးအဖြစ်၊ နံ့သာမျိုးထည့်သွင်းရာတွင်၊ ဆေးဝါးအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ဓမ္မဟောင်းခေတ်၌ တန်ဆာဆီထဲတွင် ထည့်သွင်းအသုံးပြုခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၂၃) နှင့် အဝတ်အစားများကို နံ့သာပေးရန်လည်း သုံးခဲ့သည် (ဆာလံ ၄၅:၈)။ မာဂု တို့ပေးသော လက်ဆောင်များသည် စစ်မှန်သော စည်းစိမ်ဥစ္စာကို ကိုယ်စားပြုပြီး ဟေရုဒ်မင်းကြီး၏ လက်မှ ကလေးယေရှုကို ကယ်တင်ရန် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ထွက်ပြေးရချိန်တွင် မိသားငယ်လေးအတွက် အလွန်အကျိုးရှိခဲ့သည် (မဿဲ ၂:၁၂-၁၅)။

The Magi brought three gifts to Jesus: gold, frankincense, and myrrh. These were very valuable commodities. Gold was greatly valued then, as it is now. Frankincense is one of the ingredients that were specified as incense for use in the OT sanctuary (e.g., Ex. 30:34–36). It was added to some of the offerings of grain that were to be burned (Lev. 2:1–2, 15–16; 24:7). Frankincense itself is a resin from the Boswellia sacra tree and was considered very valuable. It was bought and sold across the trade routes of the ancient world (cf. Rev. 18:13). Like frankincense, myrrh (also from the Burseraceae family of trees) is a resin that leaks from wounds in the Commiphora myrrha tree and then forms a gum. These trees grow across the Arabian Peninsula, and in Yemen, Somalia, Eritrea, and Ethiopia. Myrrh was used in the ancient world as perfume, a component of incense, and medicine. In OT times it was used in the anointing oil (Ex. 30:23) and in making garments smell good (Ps. 45:8). The gifts given by the Magi represented real wealth and no doubt proved very helpful when the young family fled to Egypt to save the baby Jesus from extermination by Herod the Great (Matt. 2:12–15).

13 ထိုသူတို့ သွားကြသည်နောက်၊ ယောသပ်သည်အိပ်မက်ကိုမြင်သည်မှာ၊ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင် တမန်သည်ထင်ရှား၍၊ သင်ထလော့။ မယ်တော်နှင့် သူငယ်တော်ကိုဆောင်ယူပြီးလျှင်၊ အဲဂုတ္တုပြည်သို့ပြေး၍၊ တဖန် ငါပြောဆိုသည်တိုင်အောင် ထိုပြည်၌နေလော့။ ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် သူငယ်တော်ကို သတ်အံ့သောငှာ ရှာလိမ့်မည်ဟုဆိုလေ၏။

14 ထိုအခါ ယောသပ်သည် ထ၍ မယ်တော်နှင့်သူငယ်တော်ကို ညဉ့်အချိန်၌ ဆောင်ယူပြီးလျှင် အဲဂုတ္တု ပြည်သို့ ထွက်သွား၍၊
15 ဟေရုဒ်မင်းကြီး အနိစ္စရောက်သည်တိုင်အောင် ထိုပြည်၌နေလေ၏။ ဤအကြောင်းအရာကား၊ ငါ့သား ကို အဲဂုတ္တုပြည်မှငါခေါ်ခဲ့ပြီဟု ထာဝရဘုရားသည် ပရောဖက်ဖြင့်ထားတော်မူသောဗျာဒိတ်တော် ပြည့်စုံမည် အကြောင်းတည်း။
16 ထိုအခါ ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် မာဂုပညာရှိတို့ လှည့်ဖြားသည်ကိုသိလျှင်၊ ပြင်းစွာအမျက်ထွက်၍ လူကို စေလွှတ်သဖြင့်၊ မာဂုပညာရှိတို့၌ စေ့စေ့မေးမြန်းပြီးသော ကြယ်၏အချိန်ကာလကိုထောက်၍၊ ဗက်လင်မြို့မှ စသော ကျေးလက်ရှိသမျှတို့၌ နှစ်နှစ်အရွယ်မှစ၍ ထိုအရွယ်အောက်ယုတ်သော သူငယ်ယောက်ျားအပေါင်း တို့ကို သတ်စေ၏။
17 ပရောဖက်ယေရမိဟောဘူးသည်ကား၊
18 ရာမအရပ်၌ သည်းစွာသောညည်းတွားငိုကြွေး၊ မြည်တမ်းခြင်းအသံကိုကြားရ၍၊ ရာခေလသည် မိမိ သားတို့ မရှိသောကြောင့်ငို၍ စိတ်မပြေနိုင်ဟူသောစကားသည် ထိုအခါ၌အမှန်ကျသတည်း။
19 ဟေရုဒ်မင်းကြီး အနိစ္စရောက်သည်နောက်၊ ယောသပ်သည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ အိပ်မက်ကိုမြင်ပြန်သည် မှာ၊ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်သည်ထင်ရှား၍၊
20 သင်ထလော့။ မယ်တော်နှင့် သူငယ်တော်ကိုဆောင်ယူပြီးလျှင် ဣသရေလတိုင်းသို့သွားလော့။ သူငယ် တော်ကိုသတ်အံ့သောငှါ ရှာသောသူတို့သည် သေကြပြီဟုဆိုလေ၏။
21 ထိုအခါ ယောသပ်သည် ထ၍ မယ်တော်နှင့်သူငယ်တော်ကို ဆောင်ယူပြီးလျှင် ဣသရေလတိုင်းသို့ သွား၍ ရောက်သည်ရှိသော်၊
22 ဟေရုဒ်မင်းကြီး၏ အရာ၌ သားတော်အာခေလသည် ယုဒပြည်တွင်မင်းပြုကြောင်းကို ကြားရလျှင်၊ ထိုပြည်သို့ မသွားဝံ့၍ အိပ်မက်၌ ဗျာဒိတ်တော်ကိုရပြန်ပြီးမှ ဂါလိလဲပြည်သို့သွား၍၊
23 ခရစ်တော်ကို နာဇရက်လူဟုခေါ်ဝေါ်ကြလတံ့ဟူသော ပရောဖက်တို့၏ နှုတ်ထွက်နှင့်အညီ၊ နာဇရက် အမည်ရှိသောမြို့သို့ရောက်၍ အမြဲနေလေ၏။

၂:၁၃-၂၃။ ယေရှု၏မိသားစု အဲဂုတ္တုသို့ ထွက်ပြေးခြင်းနှင့် ဂါလိလဲပြည်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။ ဟေရုဒ်သည် မာဂုတို့ကို လျှို့ဝှက်စွာ ကလေး၏နေရာကို သတင်းပို့ရန် စီစဉ်ခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်က မာဂုတို့အား အိပ်မက်၌ သတိပေးတော်မူသဖြင့် ဟေရုဒ်အား မပြောဘဲ ယေရုရှလင်မြို့ကို မဖြတ်သန်းသော အခြားလမ်းမှ အိမ်ပြန်ကြရန် ညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂:၇၊ ၁၂)။ ယောသပ်သည်လည်း အိပ်မက်၌ သတိပေးခြင်းခံရပြီး မာရိနှင့် ကလေးငယ်ကို ခေါ်ဆောင်ကာ အလျင်အမြန် အဲဂုတ္တုပြည်သို့ ထွက်ပြေးခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ဂျူးလူဦးရေ တစ်သန်းနီးပါးရှိသော ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းနှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ထိုဂျူးများသည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ အချိန်ကြာရှည်စွာ နေထိုင်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယောသပ်သည် အဲဂုတ္တုတွင် နေထိုင်ရန် အိမ်ရှာဖွေရာတွင် သိကျွမ်းသူများရှိခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ယောသပ်သည် လက်သမားအလုပ်ကို လုပ်ကိုင်သူဖြစ်သဖြင့် (မဿဲ ၁၃:၅၅၊ မာကု ၆:၃ နှိုင်းယှဉ်) အဲဂုတ္တုတွင် အလုပ်အကိုင်ကို လွယ်ကူစွာ ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။ ယာကုပ်နှင့် သူ၏မိသားစုသည် အဲဂုတ္တုပြည်၌ ခိုလှုံခဲ့သည့်နည်းတူ ယေရှုနှင့် သူ၏မိသားစုသည်လည်း ယာယီခိုလှုံခဲ့ကြသည်။ မဿဲသည် ဤခရီးကို ထွက်မြောက်ရာဇာတ်လမ်း၏ ထပ်မံဖြစ်ပွားခြင်းအဖြစ် မြင်သည်။ ယေရှုသည် ဣသရေလလူမျိုး၏ အတွေ့အကြုံများကို ပြန်လည်ဖြတ်သန်းနေခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၂:၁၅)။

2:13–23. Family of Jesus Flees to Egypt and Then Returns to Galilee. While Herod had secretly arranged with the Magi that they would inform him of the child’s location, God intervened to spoil Herod’s sinister plans by warning the Magi in a dream not to let Herod know and to return home via a different way that did not take them through Jerusalem (Matt. 2:7, 12). Joseph, also being warned in a dream, took Mary and the baby and fled in haste to Egypt. There they joined a sizable population of nearly a million Jews living in Egypt. This population had been in Egypt for some time. Thus, it is reasonable to suppose that Joseph may have known someone with whom they could stay in Egypt. Joseph, and later Jesus, was a carpenter by trade (Matt. 13:55; cf. Mark 6:3), so he would have found a ready source of employment in Egypt. In the same way that Jacob and his family found refuge in Egypt, so Jesus and his family also temporarily resided in Egypt. Matthew sees in this journey a reenactment of the Exodus story. Jesus was reliving the experiences of Israel (Matt. 2:15).

ဟေရုဒ်သည် မာဂုတို့က လှည့်စားခဲ့သည်ကို သိရှိလာသောအခါ အလွန်ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော နည်းလမ်းကို ကျင့်သုံးခဲ့သည်။ ဗက်လင်မြို့နှင့် အနီးတစ်ဝိုက်ရှိ ယောကျ်ားကလေးငယ်အားလုံးကို သတ်ပစ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ မာဂုတို့အား ကြယ်ပေါ်လာချိန်ကို မေးမြန်းခဲ့ဖူးသည်။ ထိုအချက်အလက်အရ အသက်နှစ်နှစ်အောက် ကလေးအားလုံးကို သတ်ပစ်လျှင် သူ၏ပြိုင်ဘက်ကို ဖယ်ရှားနိုင်မည်ဟု တွက်ချက်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဤဆိုးရွားလှသော လုပ်ရပ်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သဖြင့် မိဘများ ဝမ်းနည်းကြေကွဲရသည်။ မဿဲသည် ဤဆိုးရွားသော ဖြစ်ရပ်ကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလလူမျိုး၏ အတွေ့အကြုံနှင့် နှိုင်းယှဉ်တွေ့မြင်သည် (မဿဲ ၂:၁၇-၁၈၊ ယေရမိ ၃၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရမိကျမ်း၏ ဤကျမ်းချက်ကို ကိုးကားရာတွင် မဿဲသည် ဗာဗုလုန်သို့ ဖမ်းဆီးခေါ်ဆောင်ခံရချိန် ရာခေလ်ခံစားခဲ့ရသော ဝမ်းနည်းခြင်းကိုသာမက ယေရမိ ၃၁:၁၆ တွင် ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ကလေးများ အိမ်ပြန်ရောက်မည့် မျှော်လင့်ချက်ကိုပါ ရည်ညွှန်းထားသည်။ ထိုနည်းတူ ဗက်လင်မြို့၏ မိခင်များသည်လည်း ယေရှုမယ်ရှိယ၏ ကိုယ်တိုင်စွန့်ကြဲသေဆုံးခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ပြည့်စုံလာမည့် မျှော်လင့်ချက်၌ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ရရှိနိုင်သည် (မဿဲ ၂၆:၂၇-၂၈)။

Once Herod recognized that a trick had been played on him, he adopted an extraordinarily ruthless expedient of slaughtering all the male infants in Bethlehem and in all its districts (v. 16). He had asked the Magi concerning the timing of the appearance of the sign. Based on this information, he calculated that if he killed every male child under the age of two, he would then have successfully eliminated his potential rival (v. 16). This terrible deed was carried out, much to the anguish of the parents. Matthew sees in this tragic event another similarity to the experience of Israel in the OT (Matt. 2:17–18; cf. Jer. 31:15). In citing this passage from Jeremiah, Matthew appears to be drawing not only on the sorrow that Rachel experienced during the Babylonian captivity of the children of Israel but also on the hope with which she was comforted in Jeremiah 31:16 with God’s promise that in the future the children of Israel would return home. In a similar manner, the mothers of Bethlehem could also find comfort in the hope that would be realized through the sacrificial death and resurrection of Jesus the Messiah (Matt. 26:27–28).

အချိန်အတန်ကြာပြီးနောက် ယောသပ်သည် အိပ်မက်တစ်ခုထပ်မံရရှိခဲ့သည်။ ယခုအိပ်မက်က သူတို့မွေးရပ်မြေသို့ ပြန်သွားရန် ဘေးကင်းပြီဖြစ်ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်မင်းကြီးသေဆုံးသွားပြီး သူ၏နိုင်ငံတော်ကို သားသုံးဦးကြားခွဲဝေအုပ်ချုပ်ခဲ့ကြသည်။ ယောသပ်သည် ယုဒပြည်သို့ မပြန်ရန်ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ အာခေလကို ထိုဒေသတွင် ခန့်အပ်ထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အာခဲလတ်သည် အာဏာရလျှင်ရခါစ ဘုရားကျောင်းဧရိယာထဲသို့ စစ်သည်များစေလွှတ်ကာ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သော ပုန်ကန်မှုကို နှိမ်နင်းခဲ့ရာ လူပေါင်း သုံးထောင်ခန့် သေဆုံးခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း သူ၏ခန့်အပ်ခြင်းကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် အာခေလ၏ အုပ်ချုပ်မှုသည် တိုတောင်းခဲ့သည်။ အာခေလသည် အုပ်ချုပ်ရေးတွင် မသင့်လျော်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပေါ်လွင်လာခဲ့ပြီး ရောမတို့ကလည်း ထိုအချက်ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ဆယ်နှစ်အကြာတွင် ယုဒပြည်ကို ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းများ၏ တိုက်ရိုက်အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ ထားရှိခဲ့သည်။ ထိုအုပ်ချုပ်ရေးမင်းများတွင် ယေရှုအမှုစစ်ဆေးခံရပြီး အသေသတ်ခံရချိန်က အုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပိလတ်လည်း ပါဝင်သည်။ ထိုအချိန်သည် ယေရှုသေဆုံးခြင်းမှ နှစ်ပေါင်းသုံးဆယ်နီးပါးအကြာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယုဒပြည်သို့ မပြန်ဘဲ ယောသပ်နှင့် မာရိတို့သည် ဂါလိလဲဒေသ၌ နာဇရက်ဟုခေါ်သော ရွာငယ်လေးတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနာဇရက်ရွာသည် ယောသပ်နှင့် လက်ထပ်မပြုမီ မာရိနေထိုင်ခဲ့ရာ ရွာဖြစ်သည် (လု ၁:၂၆-၂၇)။ ထို့ကြောင့် နာဇရက်သည် မာရိ၏ မွေးရပ်မြေဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။

After some time had passed, Joseph received another dream, this time informing him that it was safe to return to his homeland. Herod the Great had died, and his kingdom was divided among three of his sons. Joseph decided not to return to Judea, since Archelaus had been appointed there. Soon after coming to power, Archelaus had suppressed a potential revolt by sending soldiers into the temple area, resulting in around three thousand deaths. Despite this, he was confirmed in his appointment, but his reign was short-lived. Archelaus proved to be a bad choice for ruler, and this was recognized by the Romans. After ten years, Judea was placed for many years under the direct control of Roman governors, including Pilate, the governor at the time of Jesus’s trial and death nearly thirty years later. So instead of returning to Judea, Joseph and Mary settled in a small village in Galilee called Nazareth, the village where Mary had been living before her marriage to Joseph (Luke 1:26–27). It was therefore likely that Nazareth was Mary’s hometown.

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၄:၂၅ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ကြေညာခြင်း

မဿဲသည် ယေရှု၏အမှုတော်ကို စတင်ဖော်ပြရာတွင် ပထမဦးစွာ ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်၏ ပရောဖက်ပြုချက်အမှုတော်ကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံခြင်းအားဖြင့် ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်သည် မယ်ရှိယ၏ ရှေ့အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ သူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့ပြီး ထိုနိုင်ငံတော်ရောက်လာရန် ပြင်ဆင်ခြင်းအနေဖြင့် အပြစ်ကို နောင်တရပြီး ဗတ္တိဇံခံကြရန် သူ၏လူမျိုးဖြစ်သော ယုဒလူမျိုးတို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည် (မဿဲ ၃:၁-၁၂)။ ယေရှုကိုယ်တိုင်ပင် ယောဟန်၏တိုက်တွန်းချက်ကို လက်ခံခဲ့သည်။ ဗတ္တိဇံခံယူခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏နာမ်တော်ဝိညာဉ်သည် သူ့အပေါ်သို့ ချီးမြှောက်လာခဲ့သည် (အခန်း ၁၃-၁၇)။ အမှုတော်ပြုရန် ပြင်ဆင်ခြင်းအနေဖြင့် ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုကို တောထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးထားရှိပြီး အမှုတော်ကို အစပြတ်သားစေရန် ရည်ရွယ်သော နဂါးငယ်၏ သွေးဆောင်မှုများကို အနိုင်ရခဲ့သည် (၄:၁-၁၁)။ ထို့နောက် ယေရှုသည် ဂါလိလဲဒေသတွင် အမှုတော်စတင်ခဲ့ပြီး ယောဟန်ကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်းနှင့် လူများနောင်တရရန် ကြေညာခဲ့သည် (အခန်း ၁၂-၁၇)။ ထိုနိုင်ငံတော်အကြောင်း ယေရှုဟောပြောသည်ကို နားထောင်ရန် လူအများအပြား လာရောက်ကြသည် (အခန်း ၂၃-၂၅)။ ထိုအထဲတွင် သူ၏အနီးကပ်တပည့်အချို့ဖြစ်လာမည့် လူလေးဦးလည်း ပါဝင်သည် (အခန်း ၁၈-၂၂)။

3:1–4:25

Announcing God’s Kingdom

Matthew introduces the ministry of Jesus by first highlighting the prophetic ministry of John the Baptist. In fulfillment of OT prophecy, John the Baptist appeared as the forerunner to the Messiah. He announced the onset of the kingdom of heaven and called on his fellow Jews to repent and be baptized in preparation for its arrival (Matt. 3:1–12). Jesus Himself responded to John’s call. He was baptized, and the Spirit of God descended on Him (vv. 13–17). In preparation for His ministry, the Spirit led Jesus into the wilderness, where He communed with God and then defeated the temptations of the devil that were aimed at derailing His ministry from the start (4:1–11). Jesus then began His ministry in Galilee proclaiming, like John, the arrival of God’s kingdom and the need for people to repent (vv. 12–17). Great crowds flocked to hear Jesus speak about this kingdom (vv. 23–25), including four men who would become some of His closest disciples (vv. 18–22).

ကာလအခါ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်သည် ပေါ်ထွန်းလျှင်၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် တည်လုနီး ပြီ။

2 ထို့ကြောင့် နောင်တရကြလော့ဟု ယုဒတော၌ဟောလေ၏။
3 ပရောဖက်ဟေရှာယဟောဘူးသည်ကား၊ တော၌ဟစ်ကျော်သောသူ၏အသံမှာ၊ ထာဝရဘုရား ကြွ တော်မူရာလမ်းကို ပြင်ကြလော့။ လမ်းခရီးတော်ကို ဖြောင့်စေကြလော့ဟူသောအချက်၌ ထိုယောဟန်ကို ဆိုလို သတည်း။
4 ယောဟန်သည် ကုလားအုပ်အမွေးနှင့်ရက်သော အဝတ်ကိုဝတ်လျက်၊ ခါး၌သားရေခါးပန်းကို စည်း လျက်၊ ကျိုင်းကောင်နှင့် တော၌ဖြစ်သော ပျားရည်ကို စားလျက်နေ၏။
5 ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့မှစ၍ ယုဒပြည်သူပြည်သား၊ ယော်ဒန်မြစ်နားမှာနေသောသူအပေါင်းတို့သည် ယောဟန်ထံသို့ ထွက်သွား၍၊
6 မိမိတို့အပြစ်များကို ဘော်ပြလျက်ယော်ဒန်မြစ်၌ ဗတ္တိဇံကို ခံကြ၏။
7 ဖာရိရှဲနှင့် ဗဒ္ဒုကဲအများတို့သည် ဗတ္တိဇံကို ခံအံ့သောငှာလာကြသည်ကို ယောဟန်သည်မြင်လျှင်၊ အချင်းမြွေဆိုးအမျိုးတို့၊ ရောက်လုသောသေဒဏ်မှ ပြေးသွားစိမ့်သောငှာ၊ အဘယ်သူသည် သင်တို့ကိုသတိပေး ဘိသနည်း။
8 နောင်တရခြင်းနှင့် ထိုက်တန်သောအကျင့်ကို ကျင့်ကြလော့။
9 အာဗြဟံသည် ငါတို့အဘဖြစ်သည်ဟူ၍ စိတ်ထဲ၌မအောက်မေ့ကြနှင့်။ ဘုရားသခင်သည် ဤကျောက်ခဲတို့မှ အာဗြဟံတို့ကို ထုတ်ဘော်ဖန်ဆင်းနိုင်တော်မူသည်ဟု ငါအမှန်ဆို၏။
10 သစ်ပင်အမြစ်နားမှာ ပုဆိန်ထားလျက်ရှိသည်ဖြစ်၍၊ ကောင်းသောအသီးမသိးသောအပင် ရှိသမျှတို့ကို ခုတ်လှဲ၍ မီးထဲသို့ ချလိုက်ရ၏။
11 ငါသည်နောင်တအဘို့အလိုငှါ သင်တို့ကို ရေနှင့်ဗတ္တိဇံပေး၏။ ငါ့နောက်ကြွလာသောသူသည် ငါ့ထက် တတ်စွမ်းနိုင်၏။ ထိုသူ၏ခြေနင်းတော်ကိုမျှဆောင်ခြင်းငှာ ငါမထိုက်။ ထိုသူသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော် နှင့်၎င်း၊ မီးနှင့်၎င်း၊ သင်တို့ကို ဗတ္တိဇံပေးမည်။
12 လက်တော်တွင် စံကောပါလျက်၊ မိမိကောက်နယ်တလင်းကို ရှင်းလင်းစေသဖြင့်၊ မိမိဂျုံစပါးကို ကျီ၌ စုသိမ်းသွင်းထား၍၊ အဖျင်းကိုကား မငြိမ်းနိုင်သောမီးနှင့် ရှိတော်မူလတံ့ဟု ယောဟန်ဟောပြော၏။

၃:၁-၁၂။ ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်၏ တရားဟောခြင်း။ မဿဲ၊ မာကု၊ လုကာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းသုံးခုစလုံသည် ယေရှု၏အများသိရှိသော အမှုတော်ကို စတင်ဖော်ပြရာတွင် ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်၏ လှုပ်ရှားမှုများကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၃:၁-၁၂။ မာကု ၁:၁-၈။ လုကာ ၃:၁-၂၀)။ မဿဲက ယောဟန်သည် ယုဒတောတွင် ရှိသည်ဟု ဆိုသည် (၃:၁)။ ဗတ္တိဇံပေးနေစဉ် ယော်ဒန်မြစ်အနီးတွင် ရှိသည် (၃:၁၃)။ ထိုမြစ်သည် ဂါလိလဲပင်လယ်မှ ယော်ဒန်ချိုင့်ဝှမ်းအတိုင်း သေမင်းပင်လယ်သို့ စီးဆင်းသည်။ မြစ်သည် သေမင်းပင်လယ်နှင့် ပိုမိုနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ ပတ်ဝန်းကျင်သည် တောပိုမိုများပြားလာသည်။

3:1–12. Preaching of John the Baptist. The Gospels of Matthew, Mark, and Luke all begin their accounts of the public ministry of Jesus by describing the activities of John the Baptist in some detail (Matt. 3:1–12; Mark 1:1–8; Luke 3:1–20). Matthew says that John was in the desert of Judea (3:1). As he was baptizing, he was located near the Jordan River (3:13), which flows from the Sea of Galilee down to the Dead Sea via the Jordan Valley. The closer the river gets to the Dead Sea, the more desert-like are the conditions that it flows through.

ထူးဆန်းစွာပင် ယေရှု၊ ပေါလု၊ ပေတရု သို့မဟုတ် အခြားတပည့်တို့၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ထက် ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်ကို ပိုမိုသိရှိရသည်။ ယောဟန်၏ ပုံပန်းကို အချက်တစ်ခုပြသရန် ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကုလားအုတ်မွှေးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ခါးတွင် သားရေခါးပတ်ကို စည်းထားသည်။ ထိုခေတ်က အဝတ်အစားများကို သိုးမွှေး၊ ဆီးဖြူမျှင် သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်အရေခွံဖြင့် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည် (ဝတ် ၁၃:၄၈)။ ဆီးဖြူမျှင်ကို အထည်အလိပ်အတွက် အသုံးပြုပြီး အထည်အလိပ်အဝတ်အစားများကို အထူးဇိမ်ခံပစ္စည်းအဖြစ် ရှုမြင်ကြသည် (ဥပမာ၊ က ၄၁:၄၂။ ထွက် ၂၈:၃၉။ တရား ၁၄:၁၂။ ၁ ရာ ၁၅:၂၇။ သု ၃၁:၂၂၊ ၂၄)။ ထို့ကြောင့် ကုလားအုတ်မွှေးကို အဝတ်အစားအတွက် အသုံးပြုခြင်းသည် မထူးဆန်းသော်လည်း ပုံမှန်မဟုတ်ပေ။ ယောဟန်ကို ဖော်ပြရာတွင် သုံးသော စကားလုံးများသည် ၂ ရာ ၁:၈ ကို သတိတရစေနိုင်သည်။ ထိုနေရာတွင် သတင်းဆောင်များက ဧလိယကို မွှေးညှင်းသောလူ၊ ခါးတွင် သားရေခါးပတ်စည်းထားသူဟု ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင်နှင့် စားသောက်သည့်အစာအားဖြင့် ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်သည် ဓမ္မဟောင်းကာလက ပရောဖက်များနှင့် တူသော ပရောဖက်ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်က ပုံမှန်အစားအစာတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိသော်လည်း ပိုးမွှားများ (အင်းဆက်ပိုးမွှားကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည် သို့မဟုတ် ကာရုတ်သီးပင်မှ ပဲပုတ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်) ကို လူအချို့က စားသုံးကြသည်။ အကယ်၍ အင်းဆက်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပါက ဣသရေလလူမျိုးတို့က ထိုအစာကို စင်ကြယ်သောအစာဟု ယူဆကြောင်း နားလည်ရမည် (ဝတ် ၁၁:၂၂)။ အကယ်၍ ကာရုတ်ပဲကို ရည်ညွှန်းပါက တောတွင်းနေထိုင်သူများ ရရှိနိုင်သော အစာကို စားသုံးရသည်ကို ထပ်မံအလေးပေးဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်သည် ပိုးမွှားများနှင့် တော့ပျားရည်ကို စားသုံးခဲ့သည်။

Curiously enough, we know more about the appearance of John the Baptist than that of Jesus, Paul, Peter, or any of the other disciples. John’s appearance is described to make a point. He was clothed in a garment of camel’s hair with a leather belt. At the time, garments were usually made from wool, flax, or animal skins (Lev. 13:48). Flax was used to make linen, and linen clothes were viewed as particularly luxurious (e.g., Gen. 41:42; Ex. 28:39; Judg. 14:12; 1 Chr. 15:27; Prov. 31:22, 24). So while not unheard of, camel hair was unusual as a fiber used for clothing. The language used to describe John is likely reminiscent of 2 Kings 1:8, where messengers described Elijah as a hairy man with a leather belt around his waist. In his appearance and the food he ate, John the Baptist was a prophet like one of the prophets of the OT. While not a major element of the typical diet at the time, locusts (possibly either a reference to an insect or the bean from the locust pod of the carob tree) were eaten by some people. If the reference is to the insect, it must be understood that such was considered a clean food by the Israelites (Lev. 11:22). If it refers to the carob bean, it also underlines the reality that in a desert, one lived on the food that was available. Thus John ate locusts and wild honey.

နာဇရက်နှင့် ဆီဖိုရိ

ရှေးနာဇရက်ရွာ၏ အရွယ်အစားကို ထိုနေရာတွင် တွေ့ရှိသော သင်္ချိုင်းများကို အမှတ်အသားပြုခြင်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်နိုင်သည်။ ထိုသင်္ချိုင်းများသည် ဧရိယာပေ ၄၀၀ × ၁၀၀ ယာဒ် (၃၆၆ × ၉၁ မီတာ) ပတ်လည်တွင် တစ်ဝက်စက်ဝိုင်းပုံစံ ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ရှေးရွာသည် ထိုဧရိယာအတွင်း ရှိခဲ့ရမည်။ အကြောင်းမှာ သင်ချိုင်းများသည် ညစ်ညမ်းမှုဖြစ်စေသောကြောင့် နေအိမ်များမှ ဝေးကွာစွာ ထားရှိလေ့ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရေတစ်နေရာတည်းမှသာ ရနိုင်ပြီး ရွာနေရာသည် ယနေ့ ကြေညာချက်ဘုရားကျောင်း၏ မြေနေရာအတွင်း အများစုပါဝင်ခဲ့ရမည်။ ထိုဘုရားကျောင်းကို မာရိ၏မိသားစုနေအိမ်ဟု ဆိုသော ဂူအပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသည်။ ထိုဂူတွင် ကောင်းကင်တမန်သည် သားတော်မွေးဖွားခြင်းကို ကြေညာရန် မာရိထံ လာရောက်ခဲ့သည် (လု ၁:၂၆-၃၈)။ ယခုဘုရားကျောင်းမတည်ဆောက်မီ ရှေးဟောင်းပညာရှင်အဖွဲ့သည် ရှေးရွာ၏ အကြွင်းအကဲများကို စုံစမ်းနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အဆက်ဆက်တည်ဆောက်ခဲ့သော ဘုရားကျောင်းကြီးလေးခုကြောင့် များစွာသော အထောက်အထားများ ပျောက်ဆုံးခဲ့သည်။ သို့ပေတည့် ယခုဘုရားကျောင်းမတည်ဆောက်မီ တူးဖော်မှုများတွင် အရေးကြီးသော အကြွင်းအကဲအချို့ တွေ့ရှိခဲ့သည်။

Nazareth and Sepphoris

The size of the ancient village of Nazareth can be determined by plotting the graves found in the area. These graves form a semicircular pattern around an area of about 400 by 100 yards (366 by 91 m). The ancient village would have lain within this area, as graves were a source of uncleanness and therefore kept away from dwellings. There was but one source of water from a well, and the site of the village must have largely fallen within the grounds of the modern Church of the Annunciation. This church is built above a cave, which is said to be the house of Mary’s family where she was living when the angel came to announce to her the birth of her son (Luke 1:26–38). Before the present church was erected on the site, a team of archaeologists was able to investigate it to see what remained of the ancient village; however, much evidence had been lost in the construction of the previous four major buildings successively erected on the site. Nevertheless, several significant remains were found by the excavations prior to the building of the present church.

ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများမှ ထင်ရှားလာသည်မှာ အလွန်ရိုးရှင်းသော ရွာတစ်ရွာဖြစ်ပြီး နေထိုင်သူအချို့သည် ထုံးကျောက်ဂူများကို ပြုပြင်ပြီး နေထိုင်ကြပြီး (နွေရာသီတွင် အေးမြပြီး ဆောင်းရာသီတွင် နွေးထွေးသည်) အချို့တို့သည် မြေပြင်အထက်နေအိမ်များတွင် နေထိုင်ကြသည်။ သို့သော် ရွာသည် တစ်နှစ်လုံး အလုပ်ပေးနိုင်ရန် သေးငယ်လွန်းပြီး ဆင်းရဲသောကြောင့် တီထွင်ဖန်တီးသမားနှစ်ဦး (ယောသပ်နှင့် ယေရှု) အတွက် အချိန်ပြည့်အလုပ် မပေးနိုင်ပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မိုင် ၃ ခန့် (၅ ကီလိုမီတာ) အကွာရှိ ဇေဖိုရစ်မြို့တွင် အလုပ်ရှာဖွေခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ဆီဖိုရိသည် ထိုအချိန်က ဂါလိလဲ၏ မြို့တော်ဖြစ်သည် (နောက်ပိုင်းတွင် မြို့တော်ကို တိဗေရီယပြောင်းရွှေ့ခဲ့သည်)။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ယေရှုနာဇရက်တွင် ရှိစဉ်အတွင်း ဆီဖိုရိသည် ကြီးမားသော ပြန်လည်တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းကို ဆောင်ရွက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဟေရုဒ်မင်းကြီးသေဆုံးပြီးမကြာမီတွင် ဖျက်ဆီးခံခဲ့ရပြီး ဂါလိလဲကို တာဝန်ပေးခံရသော သူ၏သား ဟေရုဒ်အန္တိပတ်သည် ထိုမြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ကာ ဂါလိလဲ၏ အစိုးရရုံးစိုက်ရာ အဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယေရှုသည် ဧကန်စင်စစ် အချိန်အတန်ကြာ နေထိုင်ခဲ့ဖွယ်ရှိသော ဆီဖိုရိမြို့ကို ဖော်ပြခြင်းမရှိသည်မှာ ထူးဆန်းသည်။ ဂါလိလဲရှိ အခြားမြို့ကြီး တိဗေရိကိုမူ ယေရှုကို ရှာဖွေနေသော လူအချို့နေထိုင်ရာ နေရာအဖြစ်သာ ဖော်ပြထားသည် (ယော ၆:၂၃)။ ရှင်းလင်းစွာ ယေရှု၏ အမှုတော်သည် ယေရုရှလင်မြို့မှလွဲ၍ (နောက်ဆုံး အသေခံရရာ နေရာ) မြို့ကြီးများသို့ မဟုတ်ဘဲ ဂါလိလဲ၏ ရွာငယ်များတွင်သာ ကန့်သတ်ထားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တစ်မျိုးဆက်အတွင်း ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ရောမအင်ပါယာ၏ မြို့ကြီးအများစုတွင် သိသာထင်ရှားသော နေရာယူထားသည့် နိုင်ငံတကာဘာသာတရားတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းသည် ပို၍ အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည်။

What emerges from the archaeological record is a picture of a very simple village in which some of its inhabitants lived in modified limestone caves (cool in summer, warm in winter) and some lived in surface dwellings. What is clear, though, is that the village was too small and poor to provide full-time work for two carpenters (Joseph and Jesus). It is highly likely that they found work at a nearby city called Sepphoris, which was a mere three miles (5 km) distant. Sepphoris was the capital of Galilee at the time (the capital later was moved to Tiberius), and most importantly, during the time that Jesus was located in Nazareth, it was undergoing a significant rebuilding program. It had been destroyed shortly after the death of Herod the Great, and his son who had been placed in charge of the region—Herod Antipas—chose to rebuild it and use it as the seat of government for Galilee. It is a curious feature of the Gospels that Sepphoris, a city in which Jesus almost certainly spent considerable time, is not mentioned in the Gospel accounts and Tiberias, the other large city in Galilee, is mentioned only as a place that some people who were trying to find Jesus were living (John 6:23). Clearly, with the exception of Jerusalem, where He eventually met His death, Jesus’s ministry was not to the larger cities but confined to the small villages of Galilee. This makes it all the more remarkable that within one generation Christianity became an international religious movement with a very significant presence in almost all the major cities of the Roman Empire.

ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်သည် ပရောဖက်တစ်ဦးသာမက သခင်ဘုရား၏ လမ်းကို ပြင်ဆင်သူအဖြစ် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများက ဖော်ပြထားသည် (ဟေရှာ ၄၀:၃)။ သူ၏ မလျှော့သောတရားနှင့် အမူအရာရှိသော်လည်း သူ၏ အမှုတော်သည် အလွန်အောင်မြင်ခဲ့ပြီး ယေရုရှလင်မှ ပတ်ဝန်းကျင်ဒေသအားလုံးမှ လူအများ လာရောက်နားထောင်ကြသည်။ မဿဲက ယောဟန်၏ တရားဟောချက်တွင် အဓိကအချက်များကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ ပထမဦးစွာ ယောဟန်သည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော် နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ဗဟိုပြုပြီး ဟောပြောခဲ့သည် (မဿဲ ၃:၂)။ ဤအချက်သည် ယေရှု၏ တရားဟောချက်တွင်လည်း အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်လာမည် (မဿဲ ၄:၁၇၊ ၅:၃၊၁၀၊၂၀၊ ၇:၂၁၊ ၁၃:၁-၅၀၊ ၁၆:၁၉၊ ၂၀:၁-၁၆၊ ၂၂:၁-၁၄၊ ၂၅:၁-၁၃)။ ယောဟန်သည် သူနှင့် နားထောင်သူများ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် အရေးကြီးသောအချိန်တွင် နေထိုင်နေကြောင်းနှင့် အလွန်မျှော်လင့်ထားသော ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် အလွန်နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

Not only was John the Baptist a prophet, he is portrayed by the Gospels as the one who prepared the way of the Lord (Is. 40:3). Despite his uncompromising message and demeanor, his ministry proved highly successful, with crowds flocking to hear him from Jerusalem and all the surrounding countryside. Several elements of John’s message are highlighted by Matthew. First, John focused his preaching around the nearness of the kingdom of heaven (Matt. 3:2). This would prove to be a key theme in the preaching of Jesus as well (cf. 4:17; 5:3, 10, 20; 7:21; 13:1–50; 16:19; 20:1–16; 22:1–14; 25:1–13). John was very conscious that he and those who listened to him were living at a crucial time in earth’s history and that the long-awaited kingdom of God was very close.

ဒုတိယအချက်မှာ ယောဟန်၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်သည် နောင်တရ၍ ဗတ္တိဇံခံခြင်းဖြစ်သည်။ ဗတ္တိဇံ သို့မဟုတ် ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း ရေချိုးခြင်းကို ဓမ္မဟောင်းတွင် အကြိမ်များစွာ သတ်မှတ်ထားသည်။ အထူးသဖြင့် ညစ်ညမ်းမှုမှ စင်ကြယ်မှုသို့ ကူးပြောင်းရာတွင် အသုံးပြုသည် (ဝတ် ၁၅:၆၊၂၁၊ ၁၇:၁၅၊ ၂၂:၆၊ တ ၁၉:၇၊၁၉)။ ဘုရားကျောင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် တောင်ဘက်တံခါးများအပြင်ဘက်တွင် ကြီးမားသော အများပြည်သူသုံး ရေကန်များ ရှိပြီး ထိုရေကန်များကို မိက်ဗတ်ဟု ခေါ်သည်။ ဘုရားကျောင်းဧရိယာသို့ ဝင်ရောက်မီ ဘာသာရေးအရ စင်ကြယ်ကြောင်း သေချာစေရန် အသုံးပြုနိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံ၏ နောက်ခံတစ်ခုဖြစ်သည်။ အခြားအရေးကြီးသော နောက်ခံမှာ ယုဒဘာသာသို့ ကန့်လန့်ဖြစ်လာသူများ၏ ဗတ္တိဇံဖြစ်သည်။

Second, the heart of John’s mission was a baptism of repentance. Baptism, or ritual bathing, was prescribed in the OT on a number of occasions, particularly when marking the transition from a state of uncleanness to a state of cleanness (Lev. 15:6, 21; 17:15; 22:6; Num. 19:7, 19). Outside the southern gates leading into the temple there were large public baths, known as miqvaot, which could be used by the worshipers just before entering the temple grounds so that they knew that they were indeed religiously clean. This is one of the backgrounds of John’s baptism. The other important background of John’s baptism was the so-called proselyte baptism.

ယုဒဘာသာသို့ ကန့်လန့်ဖြစ်လာသူများသည် ဓမ္မဟောင်းပညတ်များကို သင်ကြားပေးခြင်းကို ခံယူကြသည်။ ယုဒလူမျိုးဖြစ်လာရန် ဆုံးဖြတ်ပါက အမျိုးသားများကို အရေဖျားလှီးခြင်း၊ ဘုရားကျောင်းတွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်ကို လိုက်နာရန် ကျိန်ဆိုခြင်းနှင့် ဗတ္တိဇံခံခြင်း ပြုလုပ်ကြသည်။ ဗတ္တိဇံသည် ညစ်ညမ်းသော တပါးအမျိုးသားများမှ တစ်ပါးတည်းသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူ စင်ကြယ်သူများအဖြစ် အဆင့်ပြောင်းလဲခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံကို ယုဒလူမျိုးများအတွက်သာ ထူးခြားစွာ ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်က ရှင်းပြခဲ့သည်မှာ အာဗြဟံကို ဘိုးဘေးအရာခံယူထားခြင်းက အလိုအလျောက် ကယ်တင်ခြင်းရရှိစေမည် မဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ ယောဟန်က ပတ်ဝန်းကျင်က ကျောက်ခဲများမှပင် ဘုရားသခင်သည် သားသမီးများ ဖန်ဆင်းနိုင်သည်ဟု ထက်ထက်မာမာ ပြောကြားခဲ့သည် (မဿဲ ၃:၉)။

Proselytes, those converting into Judaism, went through a process of instruction in the laws of the OT. If they decided to become Jews, they would be circumcised (if male), arrange for a sacrifice to be offered at the temple, undertake a solemn oath to keep the law of God, and be baptized. Baptism signified their movement from being unclean Gentiles to becoming clean worshipers of the one true God. John’s baptism was being offered uniquely to those who were already Jews. As John pointed out, the fact that someone had Abraham as an ancestor would not result in automatic salvation. Indeed, John said pointedly that God could make children from the very stones around them (Matt. 3:9).

တတိယအချက်မှာ ယောဟန်သည် နားထောင်သူများကို နောင်တရရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ထူးဆန်းစွာပင် မဿဲ၏ မူလပရိသတ်သည် အဓိကအားဖြင့် ယုဒလူမျိုးများဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် တပါးအမျိုးသားများကို ဖော်ပြခြင်းမရှိပေ။ မဿဲသည် ဗတ္တိဇံခံရန် ယောဟန်ထံ လာရောက်ကြသော ဖာရိရှဲများနှင့် ဆာဒုကဲများကို ဗဟိုပြုဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၇)။ သို့သော် တပါးအမျိုးသားများနှင့် ဘေးဖယ်ထားသူများ၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ဗဟိုပြုထားသော လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်မူ ယောဟန်၏ နောင်တရရန် တိုက်တွန်းချက်ကို တုံ့ပြန်သူများတွင် စစ်သည်များနှင့် အခွန်ကောက်သူများပါဝင်ကြောင်း အထူးဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၃:၅-၁ ၂ နှင့် လု ၃:၇-၁၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နောင်တရခြင်းသည် ကျူးလွန်ခဲ့သော အပြစ်များအတွက် ဝမ်းနည်းခြင်းသက်သက်မဟုတ်ဘဲ အပြစ်လုပ်ရပ်များမှ လှည့်ထွက်ပြီး ဖြောင့်မတ်သော လုပ်ရပ်များသို့ လှည့်လာခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ ဘဝကို လှည့်ပတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ယောဟန်သည် လာရောက်မည့်သူကို ညွှန်ပြခဲ့သည်။ သူက လာရောက်မည့်သူတစ်ပါး ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုသူ၏ ဖိနပ်ကို သယ်ပေးရန်ပင် ငါမထိုက်တန်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၃:၁၁)။ ထိုသူသည် ရေသာမက ဝိညာဉ်တော် (ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်) နှင့် မီး (ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း) ကို ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်သည်။

Third, John demanded that his hearers repent. Interestingly enough, since Matthew’s original audience was primarily Jewish, no mention is made here of Gentiles. Matthew instead focuses on the many Pharisees and Sadducees coming to John for baptism (v. 7). Luke’s Gospel, however, which focuses on salvation for Gentiles and the marginalized, specifically includes soldiers and tax collectors among those who responded to John’s call to repentance (cf. Matt. 3:5–12; Luke 3:7–14). Repentance is not merely sorrow for sins committed, but it also involves a turning away from sinful activities to righteous activities. It is a turning around of the life. Finally, John pointed to the One who was to come. There was, he said, One who was coming, and he was not worthy to even carry His sandals (Matt. 3:11). That person would bring not just water but water, spirit (the Spirit of God), and fire (the judgment of God).

13 ထိုအခါ ယေရှုသည် ဗတ္တိဇံကို ခံအံ့သောငှါ ဂါလိလဲပြည်မှ ယော်ဒန်မြစ်နား ယောဟန်ထံသို့ ကြွတော် မူ၏။

14 ယောဟန်ကလည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် ကိုယ်တော်ထံ၌ ဗတ္တိဇံကိုခံရမည် အကြောင်းရှိပါသည်ဖြစ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်ထံသို့ ကြွလာတော်မူသလောဟု ယေရှုကိုဆီးတားလေ၏။
15 ယေရှုကလည်း အလုံးစုံသောတရားတို့ကို အကုန်အစင်ကျင့်သင့်သည်ဖြစ်၍ ယခုအခွင့်ပေးပါဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။ ထိုအခါ ယောဟန်သည် ဝန်ခံလေ၏။
16 ယေရှုသည်ဗတ္တိဇံကိုခံတော်မူပြီးလျှင် ရေမှပေါ်ထစဉ်တွင်၊ ကောင်းကင်ဖွင့်လှစ်သဖြင့်၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ချိုးငှက်ကဲ့သို့ ဆင်းသက်၍ ကိုယ်တော်အပေါ်၌ နားတော်မူသည်ကိုမြင်ရ၍၊
17 ဤသူကား ငါနှစ်သက်မြတ်နိုးရာ၊ ငါ၏ချစ်သား ပေတည်းဟု ကောင်းကင်က အသံတော်ဖြစ်လေ၏။

၃:၁၃-၁၇။ ယေရှု၏ ဗတ္တိဇံခံခြင်း။ မဿဲတွင် ယေရှုသည် အရွယ်ရောက်ပြီးသူအဖြစ် ပထမဆုံးပေါ်ထွက်လာသည်မှာ ဗတ္တိဇံဆရာ ယောဟန်ထံ ဗတ္တိဇံခံရန် လာရောက်ချိန်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ပြဿနာတစ်ခု ချက်ချင်းသတိပြုမိသည်။ သူသည် ယေရှုထံမှ ဗတ္တိဇံခံသင့်သည်ဟု ယုံကြည်သောကြောင့် ယေရှုက သူ့ကို ဗတ္တိဇံပေးသင့်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ အပြစ်မသိသော ယေရှု (၂ကော ၅:၂၁၊ ယော ၈:၄၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ) သည် နောင်တရ ဗတ္တိဇံကို အဘယ်ကြောင့် ခံယူရမည်နည်း။ ယေရှုက ယောဟန်အား လူသားမျိုးနွယ်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအားလုံးကို ပြည့်စုံစေရန် နောင်တရ ဗတ္တိဇံကို ခံယူမည်ဟု ပြောကြားခဲ့သည် (မဿဲ ၃:၁၅)။ ဗတ္တိဇံခံခြင်းနှင့် တပည့်များကို ဗတ္တိဇံပေးခွင့်ပြုခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် သူ၏ နောက်လိုက်များအသိုင်းအဝိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဗတ္တိဇံဖြင့်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် သူ၏ တပည့်အပြည့်အဝ ဖြစ်လာရန် နောင်တရ ဗတ္တိဇံကို ခံယူရမည်ကို ပြသခဲ့သည်။ ယုဒဘာသာသို့ ကန့်လန့်ဖြစ်လာသူများသည် ညစ်ညမ်းမှုမှ စင်ကြယ်မှုသို့ အဆင့်ပြောင်းလဲခြင်းကို ကိုယ်စားပြုရန် ဗတ္တိဇံခံယူကြသည်နှင့်အတူတူ ခရစ်ယာန်များသည်လည်း အပြစ်၏ အပြစ်တရားမှ စင်ကြယ်စေရန် ရေဖြင့် ဆေးကြောခံယူပြီး ဗတ္တိဇံဖြင့် စင်ကြယ်လာရမည်။

3:13–17. Baptism of Jesus. In Matthew, Jesus first appears as an adult when he came to John the Baptist to request baptism. John immediately perceived a problem, in that he believed that he should be baptized by Jesus, not the other way around. Why indeed, should Jesus, who knew no sin (2 Cor. 5:21; cf. John 8:46), need to undergo a baptism of repentance? Jesus told John the Baptist that, as a representative of humanity, He would undertake a baptism of repentance in order to “fulfill all righteousness” (Matt. 3:15). By accepting baptism and by allowing His disciples to baptize (John 4:1–2), Jesus showed that entrance into the community of His followers was by baptism and that to fully become His disciple, one must experience the baptism of repentance. Just as converts to Judaism underwent baptism to symbolize their change of status from unclean to clean, so too Christians need to be washed clean from the guilt of sin and become clean through baptism.

ဟေရှာယသည် ယေရှဲ၏ သားမြေး မေရှိယသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ပြည့်စုံမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (ဟေ ၁၁:၂၊ ၄၂:၁၊ ၆၁:၁)။ ချိုးငှက်သင်္ကေတသည် ကျမ်းစာအခန်းများတွင် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းရေများ ပြီးဆုံးခြင်း (ကမ္ဘာ ၈:၈-၁၂)၊ ကောင်းချီးပေးခြင်း၊ လှပခြင်း (ဆာလံ ၆၈:၁၃) နှင့် စင်ကြယ်ခြင်း (ရှောလမုန်သီချင်း ၅:၂၊ ၆:၉) တို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ မဿဲ ၃:၁၆-၁၇ သည် သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင်၏ ပုဂ္ဂိုလ်သုံးပါးရှိကြောင်း အတည်ပြုပြီး ရှေးခေတ် (ယနေ့တိုင် ရှိနေသေး) မိုဒယ်လစ်ဝါဒ ကိုးကွယ်မှုဆိုင်ရာ သွေဖည်ယုံကြည်ချက်ကို ဆန့်ကျင်သည့် အဓိကအထောက်အထားဖြစ်သည်။ ထိုယုံကြည်ချက်က သုံးပါးတစ်ဆူသည် ပုံစံသုံးမျိုး သို့မဟုတ် ထင်ရှားပြသနည်းသုံးမျိုးဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါးတည်းသာ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။

Isaiah had prophesied that the Messiah, the Offspring of Jesse, would be imbued with the Spirit of God (Is. 11:2; 42:1; 61:1). The symbol of the dove is probably related to scriptural passages in which the dove is associated with the end of the waters of the Flood (Gen. 8:8–12), blessing, beauty (Ps. 68:13), and purity (Song 5:2; 6:9). Matthew 3:16–17 also affirms the reality of the three persons in the Trinity and is primary evidence against the ancient (and still present) heresy of modalism, which posits the idea that the Trinity consists of only one Person in three modes or manifestations.

ယေရှုတစ်ဦးတည်းသာ ကောင်းကင်ဖွင့်လှစ်ခြင်းကို မြင်ခဲ့သည် (မဿဲ ၃:၁၆ တွင် အချို့ကျမ်းစာလက်ရေးမူများတွင် “သူ့အတွက်” ဟု ပါသည်၊ အချို့တွင် မပါပေ) နှင့် ကောင်းကင်မှ အသံကို ကြားခဲ့သည်ဟု ကျမ်းစာလက်ရေးမူများနှင့် မှတ်ချက်ပေးသူများ ကွဲလွဲကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ယောဟန်သည် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် မြင်တွေ့ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် လူများအား ပြောပြခဲ့သည် (ယော ၁:၂၉-၃၄)။ ဤထင်ရှားပြသနည်းသည် ယေရှု၊ ယောဟန်နှင့် လူများအတွက် ဖြစ်သည်။

Manuscripts and commentators differ in regard to whether Jesus alone saw the heavens opened (some have “to Him” in Matt. 3:16 and others do not) and heard the voice from heaven. Either way, John witnessed in some way what occurred and then later told the people of it (John 1:29–34). This manifestation was thus for Jesus, John, and the people.

အခန်းကြီး - ၄

အခါ မာရ်နတ်၏ စုံစမ်းသွေးဆောင်ခြင်းကို ခံစေမည်အကြောင်း၊ ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုကို တောသို့ ပို့ဆောင်တော်မူ၍၊
2 ယေရှုသည် အရက်လေးဆယ်ပတ်လုံး အစာအာဟာရကို မသုံးဆောင်ဘဲနေပြီးမှ မွတ်သိပ်ခြင်းသို့ ရောက်တော်မူ၏။
3 ထိုအခါ စုံစမ်းသွေးဆောင်သောသူသည် ချဉ်းကပ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏သားတော် မှန်လျှင်၊ ဤကျောက်ခဲတို့ကို မုန့်ဖြစ်စေခြင်းငှါ အမိန့်ရှိတော်မူပါဟု လျှောက်လေ၏။
4 ယေရှုကလည်း၊ လူသည် မုန့်အားဖြင့်သာ အသက်ကိုမွေးရမည်မဟုတ်။ ဘုရားသခင် မိန့်တော်မူ သမျှ အားဖြင့် အသက်ကိုမွေးရမည် ကျမ်းစာလာသည်ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။
5 ထိုအခါ မာရ်နတ်သည် ယေရှုကို သန့်ရှင်းသောမြို့တော်သို့ဆောင်သွား၍ ဗိမာန်တော်၏အထွဋ်၌ တင်ထားပြီးလျှင်၊
6 ကျမ်းစာလာသည်ကား၊ ကောင်းကင်တမန်တို့အားသင့်အဘို့ မှာထားတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ သင်၏ခြေကို ကျောက်နှင့် မထိမခိုက်စေခြင်းငှါ သူတို့သည်သင့်ကို လက်နှင့်မစချီပင့်ကြလိမ့်မည်ဟုလာ၏။ ထိုကြောင့် ဘုရားသခင်၏ သားတော်မှန်လျှင် ကိုယ်ကို အောက်သို့ချလိုက်တော်မူပါဟု လျှောက်လေ၏။
7 ယေရှုကလည်း သင်၏ဘုရားသခင်ထာဝရဘုရားကို သင်သည် အစုံအစမ်းမပြုရဟု ကျမ်းစာလာ ပြန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
8 တဖန်မာရ်နတ်သည် ယေရှုကို အလွန်မြင့်လှစွာသော တောင်ပေါ်သို့ ဆောင်သွား၍၊ ဤလောက၌ ရှိသမျှသော တိုင်းနိုင်ငံတို့ကို၎င်း၊ ထိုတိုင်းနိုင်ငံတို့၏ ဘုန်းစည်းစိမ်ကို၎င်း ပြညွှန်၍၊
9 ကိုယ်တော်သည် ငါ့ကို ညွတ်ပြပ်ကိုးကွယ်လျှင် ယခုပြလေသမျှတို့ကို ငါပေးမည်ဟုဆိုလေ၏။
10 ယေရှုကလည်း အချင်းစာတန်၊ ငါ့နောက်သို့ဆုတ်လော့။ သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို ကိုးကွယ်ရမည်။ ထိုဘုရားသခင်ကိုသာ ဝတ်ပြုရမည် ကျမ်းစာလာသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
11 ထိုအခါ မာရ်နတ်သည် အထံတော်မှထွက်သွား၍ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ချဉ်းကပ်လျက် လုပ် ကျွေးကြ၏။

၄:၁-၁၁။ ယေရှု၏ သွေးဆောင်ခံရခြင်း။ ဗတ္တိဇံခံယူပြီး အထွတ်အထိပ်အချိန်တွင် ဝိညာဉ်တော်ချီးမြှောက်ခြင်းကို မြင်တွေ့ပြီး ဘုရားသခင်၏ အသံသည် သူ၏ အထူးအဆင့်အတန်းကို အတည်ပြုကြားခဲ့ပြီးနောက် ယေရှုကို ဝိညာဉ်တော်က တောထဲသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာတွင် မာရ်နတ်က သွေးဆောင်ခဲ့သည် (အခန်း ၁)။ ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုကို တောထဲသို့ ယူဆောင်လာခြင်းသည် မာရ်နတ်က သွေးဆောင်ခြင်းဖြင့် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်နှင့် ကွဲပြားသည်။ ဝိညာဉ်တော်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယေရှုကို မေရှိယ အမှုတော်အတွက် စမ်းသပ်ပြီး ပြင်ဆင်အတည်ပြုရန်ဖြစ်ပြီး မာရ်နတ်ကမူ ယေရှုအား ကိုယ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း အခွင့်အရေးများကို ကိုယ်ပိုင်အကျိုးအတွက် အသုံးပြုရန် လှုံ့ဆော်ကာ ခမည်းတော်ကို ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းမှ လွဲချော်စေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

4:1–11. Temptations of Jesus. Immediately after the high point of His baptism, when Jesus saw the Holy Spirit descending on Him and heard the voice of God confirming His special identity, Jesus then was led “by the Spirit into the wilderness to be tempted by the devil” (v. 1). The work of the Spirit in bringing Jesus into the desert was different from what the devil sought to accomplish through temptation during that same time. The Spirit’s purpose was to test Jesus in order to prepare and confirm Him for His messianic ministry, while the devil sought to undermine that very thing by prompting Jesus to use His divine prerogatives for His own personal benefit instead of trusting in the Father.

ယေရှုသည် အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းအတွက် တောကန္တာရ၌ လေးဆယ်ရက်ပတ်လုံး နေတော်မူ၏။ ဤကာလသည် အရေးကြီးသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဤကာလကို မကြာချင်ဆိုသလို ဒုက္ခနှင့် ခက်ခဲမှုကာလများနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။ ရေလွှမ်းမိုးကာလတွင် မိုးရွာသည့်ကာလနှင့် ရေများသည် ကမြေကြီးပေါ်၌ ဆက်လက်တည်ရှိသည့်ကာလမှာ လေးဆယ်ရက်ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၇:၁၂၊ ၁၇)။ ပရောဖက်ယေဇကျေလ၏ အစောပိုင်းပရောဖက်ပြုချက်တွင်လည်း ဤကာလကို ဖော်ပြထားသည် (ယေဇကျေလ ၄:၆)။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏ဓမ္မအမှုတော်ကို ဣသရေလလူမျိုး၏ အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်ပြသခြင်းအဖြစ် မကြာချင်း ဖော်ပြထားသဖြင့် တောကန္တာရ၌ လေးဆယ်ရက်ကာလသည် ဣသရေလလူမျိုး၏ တောတွင် လေးဆယ်နှစ်လှည့်လည်သွားလာရသည့်ကာလကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထိုကာလတွင်လည်း သူတို့၏ သစ္စာရှိမှုကို စမ်းသပ်ခြင်းခံရသည် (တရား ၈:၂)။

Jesus went into the desert to fast and pray for forty days and nights. The time period is significant. It is frequently associated in Scripture with times of hardship and difficulty. It was the period of time that it rained during the Flood and the time that the waters continued on the earth (Gen. 7:12, 17), and it was one of the time periods in an early prophecy by the prophet Ezekiel (Ezek. 4:6). Since Matthew often describes Jesus’s ministry as a reenactment of the experience of Israel, the time period in the desert likely also reflected Israel’s forty-year wandering in the wilderness, where their faithfulness was also tested (Deut. 8:2).

သို့ရာတွင် အအရေးကြီးဆုံးဆက်စပ်မှုမှာ မောရှေသည် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလလူမျိုးနှင့် ပဋိညာဉ်စာချုပ်ချထားတော်မူသည့်အခါ သိနတောင်ပေါ်တွင် လေးဆယ်ရက်လေးဆယ်ည နေခဲ့ရသည့်ကာလဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၄:၁၈၊ ၃၄:၂၈၊ တရားဟောရာ ၉:၉-၁၁၊ ၁၈၊ ၂၅)။ မောရှေသည် တောင်ပေါ်တွင် အစာရှောင်၍ ဆုတောင်းကာ ဘုရားသခင်ထံမှ သူ၏တာဝန်ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ပဋိညာဉ်အခြေခံကို သင်ယူခဲ့သည်။ ယေရှုလည်း သူ၏ဓမ္မအမှုတော်အစတွင် တောကန္တာရ၌ လေးဆယ်ရက်ပတ်လုံး ဆုတောင်းခြင်းနှင့် အစာရှောင်ခြင်းဖြင့် နေတော်မူခဲ့သည်။ ယေရှုသည် နှစ်ခြင်းခံခြင်းတွင် သူ၏နောက်လိုက်များအတွက် ပုံသက်သေဖြစ်ရုံသာမက သူ၏ဓမ္မအမှုတော်နည်းလမ်းတွင်လည်း ပုံသက်သေဖြစ်တော်မူသည်။ ထိရောက်သောဓမ္မအမှုတော်သည် ထိရောက်သောစီမံချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို နားထောင်ခြင်းပေါ်တွင် တည်သည်။ ဤကာလပြီးဆုံးခါနီးတွင် ယေရှုသည် အစာရှောင်ခြင်းကြောင့် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်၍ ခန္ဓာကိုယ်အားနည်းနေချိန်၌ နတ်ဆိုးသည် သူ့ကိုအနိုင်ယူရန် သွေးဆောင်ခဲ့သည်။

But probably the most significant connection is the forty days and forty nights that Moses spent on Mount Sinai when God entered into His covenant with the people of Israel (Ex. 24:18; 34:28; Deut. 9:9–11, 18, 25). Moses was up on the mountain fasting, praying, and learning from God the shape of his mission and the basis of the covenant. So too, Jesus spent forty days in the wilderness in prayer and fasting at the beginning of His mission. Not only was Jesus a model for His followers in His baptism, He was also a model for His followers in the approach He had to His mission. Effective mission is built on effective planning and keen listening to the will of God. It was at the end of this period of time, when Jesus was tired and physically weak from fasting, that the devil sought to overcome Him with temptation.

စကားလုံးအတိုင်းအတာဖြင့် မဿဲ ၄:၁-၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော သွေးဆောင်မှုသုံးပါးစလုံးသည် ယေရှုအတွက်သာ ထူးခြားသည်။ လူသားများကို ကျောက်ခဲကို မုန့်ဖြစ်အောင်ပြုလုပ်ရန် (အခန်း ၃)၊ အမြင့်ကြီးမှ ခုန်ချ၍ လူအများရှေ့တွင် သူ၏အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို ပြသရန် (အခန်း ၆)၊ သို့မဟုတ် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအားလုံး၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို လက်ခံရန် (အခန်း ၈-၉) သွေးဆောင်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ သို့ရာတွင် ဤသွေးဆောင်မှုများသည် ယေရှုအတွက် စစ်မှန်သောသွေးဆောင်မှုများဖြစ်သည်။ သူသည် ကျောက်ခဲကို မုန့်ဖြစ်အောင်ပြုလုပ်နိုင်စွမ်း၊ အမြင့်ကြီးမှ ခုန်ချသော်လည်း ဒဏ်ရာမရအောင် လုပ်နိုင်စွမ်း၊ ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအားလုံး၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို လက်တွေ့ရယူနိုင်စွမ်းရှိသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူသည်။

In a literal sense, each of the temptations described in Matthew 4:1–11 were unique to Jesus. Humans are not tempted to turn stones to bread (v. 3), to leap off tall buildings to demonstrate to the crowds their supernatural powers (v. 6), or to accept sovereignty over all the kingdoms of the earth (vv. 8–9). These were, however, real temptations for Jesus. He did have the power to turn stones into bread, to leap off a tall building and know that He would not be injured, and to realistically take sovereignty over all the kingdoms of the earth. He was the Son of God and could do all these things.

သို့ရာတွင် ဤအတွေ့အကြုံတစ်ခုလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ဟု ပယ်ချလိုက်ရန် မသင့်ပါ။ ပိုမိုနီးကပ်စွာ ကြည့်လျှင် ဘုရားသခင်၏သားသမီးအားလုံးအတွက် သက်ဆိုင်သော အခြေခံနှင့်စည်းမျဉ်းများကို တွေ့ရှိရသည်။ ကျောက်ခဲကို မုန့်ဖြစ်အောင်ပြုလုပ်ရန် သွေးဆောင်မှု၏ ကျွန်ုပ်တို့၏လိုအပ်ချက်များကို ခမည်းတော်အား အားကိုးလွှဲအပ်ရန် ဆန္ဒရှိ-မရှိ မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏အဖြေ (၄:၄) တွင် ထင်ရှားသည်။ ထိုအဖြေသည် တရားဟောရာ ၈:၃ မှယူထားသည်။ “လူသည် မုန့်တစ်ခုတည်းအားဖြင့် အသက်မရှင်ရ၊ ဘုရားသခင်၏ပါးစပ်မှ ထွက်သောစကားတိုင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်ရမည်” ဟူသော စကားသည် တောတွင် ဣသရေလလူမျိုးကို စမ်းသပ်ခြင်းသို့ ပြန်သွားသည်။ ဣသရေလလူမျိုးသည် မန္နကို ပေး၍ သူတို့၏ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာလိုအပ်ချက်များကို ဘုရားသခင်က ပြုစုစောင့်ရှောက်ပုံကို အောက်မေ့ရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသည်။

At the same time, however, we must not dismiss the whole experience as if it has no relevance to our own lives. When looked at more closely, we discover in each temptation a general principle that is applicable to all the sons and daughters of God. The issue in the temptation to turn stones to bread is the question of whether we are willing to depend on the Father to meet our needs. This is evident in Jesus’s reply (4:4), which is taken from Deuteronomy 8:3: Someone does not live by “bread alone,” but by every word coming from God’s mouth. These words go back to the testing of Israel in the wilderness. Israel was called to remember how God took care of their physical needs by providing them with manna.

ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းသည် ဒုတိယသွေးဆောင်မှု၏ အဓိကအချက်လည်းဖြစ်သည်။ ဤတစ်ကြိမ်တွင် နတ်ဆိုးသည် ယေရှုအား ဗိမာန်တော်၏အမြင့်ဆုံးနေရာမှ ခုန်ချ၍ ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် အထူးအခွင့်အရေးကို သက်သေပြရန် တိုက်တွန်းသည်။ နတ်ဆိုးသည် ဆာလံ ၉၁:၁၁-၁၂ မှ ဘုရားသခင်၏ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကတိကို ကိုးကား၍ သူ၏အကြံကို ထောက်ခံသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် နတ်ဆိုး၏ ကျမ်းစာအဓိပ္ပာယ်ဖျက်ပြန်ခြင်းကို ငြင်းပယ်တော်မူသည် (မဿဲ ၄:၇)။ သူသည် လူအများ၏ချီးမွမ်းမှုရရန်သာ ရည်ရွယ်၍ ကိုယ်တိုင်ဖန်တီးထားသော အန္တရာယ်တွင် အံ့ဖွယ်အမှုကို တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို လှည့်စားရန် ငြင်းပယ်တော်မူသည်။ ယေရှုသည် စမ်းသပ်ခြင်းမလိုသော ယုံကြည်ခြင်းမျိုးကို ရွေးချယ်တော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ သက်သေအဖြစ် အံ့ဖွယ်အမှုကို တောင်းဆိုခြင်းမပြုဘဲ အခြေအနေမည်သို့ပင်ရှိစေ သူ့ကို ယုံကြည်ရမည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏နောက်လိုက်များကို သေခြင်းမှ ကယ်တင်မည်ဟု မကတိပြုထားဘဲ သေခြင်းကိုဖြတ်၍ ကယ်တင်မည်ဟု ကတိပြုထားသည်။ ဤယုံကြည်ချက်သည် ရာစုနှစ်များစွာကြာ ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်များအား စစ်မှန်သောမျှော်လင့်ချက်ပေးခဲ့ပြီး ခရစ်ယာန်အာဇာနည်များကို ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်လှူမည့်အစား အသက်ပေးရန် ခွန်အားပေးခဲ့သည်။

The issue of trusting God is also at the heart of the second temptation. This time the devil urged Jesus to demonstrate the proof of His privileged status as God’s Son by throwing Himself down from the pinnacle of the temple. The devil even supported his suggestion by appealing to the promise of God’s protection of the godly in Psalm 91:11–12. Jesus, however, rejected the devil’s twisted interpretation of Scripture (Matt. 4:7). He refused to try to manipulate God by demanding a miracle in response to a self-inflicted peril whose intent would merely be to win the applause of the people. Jesus chose to have the kind of trust in God that requires no test. We too are not to demand God’s miraculous intervention in our lives as proof of His love but to trust in Him regardless of our circumstances. After all, God promises to preserve His followers not from death but through death. It is this conviction that has given true hope to God’s followers through the centuries and strengthened the Christian martyrs, who gave their lives rather than surrender their faith.

နောက်ဆုံးသွေးဆောင်မှုတွင် စာတန်သည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများကို ယေရှုအား ပြသပြီး လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတစ်ဆင့် မသွားဘဲ ထိုနိုင်ငံများကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ပေးသည် (ဒံယေလ ၇:၁၄၊ ၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းမရှိဘဲ သူ၏ဓမ္မအမှုတော်ကို အမြန်ပြီးစီးနိုင်သော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် စာတန်ကို ကိုးကွယ်၍ စာတန်သည့်သည် ကမ္ဘာ့စစ်မှန်သောသခင်ဖြစ်ပြီး အုပ်ချုပ်ခွင့်ကို သူဆန္ဒရှိသူအား ပေးနိုင်သူဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရုံမျှဖြင့် ဖြစ်သည်။ ဤသွေးဆောင်မှု၏နောက်ကွယ်ရှိ အခြေခံနှင့်စည်းမျဉ်းမှာ ကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် များစွာသောသူများ လက်ခံခဲ့ဖူးသော “နတ်ဆိုးကို ကိုးကွယ်၍ ကမ္ဘာကိုအုပ်ချုပ်ခွင့်ရ” ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ ဤသွေးဆောင်မှုသုံးပါးစလုံးတွင် ယေရှုသည် လူသားအားလုံးရင်ဆိုင်ရသော ရုန်းကန်မှုနှင့် သွေးဆောင်မှုများနှင့် ကိုယ်တိုင်လိုက်လျောညီထွေဖြစ်စေတော်မူသည်။ သို့ရာတွင် အာဒံ၊ ဣသရေလနှင့် လူသားအားလုံး မအောင်မြင်ခဲ့ရာ၌ ယေရှုသည် ခိုင်မာစွာရပ်တည်၍ အောင်မြင်စွာ ထွက်ပေါ်လာတော်မူသည်။ သူသည် စစ်မှန်သော ဣသရေလလူမျိုး၊ သစ္စာရှိသော ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူသည်။

In presenting the kingdoms of the world to Jesus in the final temptation, Satan was essentially offering to Him the possession of the kingdoms of this world without having to go through the cross (cf. Dan. 7:14, 27). It was a quick way for Jesus to accomplish His mission without involving His suffering and death. All Jesus had to do was worship him and thus acknowledge that the devil was the true master of the world with the right to give rule to whomever he willed. The underlying principle behind this temptation is one that many have unfortunately surrendered to throughout earth’s history—serve the devil and rule the world. In each of these temptations, Jesus aligned Himself with the struggles and temptations that face all humanity. Yet where Adam, Israel, and all of humanity have failed, Jesus stood firm and emerged triumphant. He is the true Israelite, the faithful Son of God.

နတ်ဆိုးတို့၏ သွေးဆောင်မှုကို ယေရှုတုံ့ပြန်ပုံသည် သင်ကြားပေးသည်။ သူသည် သူ၏အဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် အထူးအသိပညာကို အားမကိုးပါ။ ကျမ်းစာကို သူပြုမူရမည့်နည်းလမ်း၏ အာဏာပိုင်ဆုံးဆုံးဖြတ်သူအဖြစ် ကိုးကားတော်မူသည်။ ကျမ်းစာကို သိရှိခြင်းသည် မှန်ကန်သောအမှုကို အာမခံချက်မဟုတ်ကြောင်း မှန်ပါသည်။ နတ်ဆိုးကိုယ်တိုင်ပင် ကျမ်းစာကို ကိုးကားခဲ့သည် (မဿဲ ၄:၆)။ သို့ရာတွင် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို သိရှိရန် ကျမ်းစာကို ဂရုတစိုက်ဖတ်သူများသည် ယုံကြည်စိတ်ချရသော လမ်းညွှန်ချက်ကို ထိုနေရာတွင် ရှာတွေ့နိုင်ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။

Jesus’s response to the temptations the devil brought against Him is informative. He did not draw on His status or His special knowledge. Rather, He cited Scripture as the authoritative arbiter of how He should act. It is true that knowing Scripture is not a guarantee of correct action, as the devil himself cited Scripture to Jesus (Matt. 4:6), but Jesus showed that those who carefully read Scripture to ascertain the will of God will be able to find there a trustworthy guide.

12 ယောဟန်သည် ထောင်ထဲသို့ရောက်ကြောင်းကို ယေရှုသည်ကြားလျှင်၊ ဂါလိလဲပြည်သို့ ကြွတော်မူ၍၊

13 နာဇရက်မြို့ကို စွန့်သွားလျက်၊ ဇာဗုလုန်ခရိုင်၊ နဿလိခရိုင်စပ်ကြားတွင် အိုင်နှင့်နီးစပ်သော ကပေရနောင်မြို့သို့ ရောက်၍ နေတော်မူ၏။
14 ဤအကြောင်းအရာကား၊ ပရောဖက်ဟေရှာယ၏ နှုတ်ထွက်ပြည့်စုံမည်အကြောင်းတည်း။
15 နှုတ်ထွက်အချက်ဟူမူကား၊ ဇာဗုလုန်ခရိုင်နှင့် နဿလိခရိုင်တည်းဟူသော အိုင်နားရှောက်သောလမ်း၊ ယော်ဒန်မြစ်တဘက်၊ တပါးအမျိုးသားနေရာဂါလိလဲပြည်၊
16 မှောင်မိုက်ထဲမှာရှိနေသော လူများတို့သည် ကြီးစွာသောအလင်းကို မြင်ရ၍၊ သေမင်း၏နိုင်ငံအရိပ် တွင်ရှိနေသော သူတို့၌ အလင်းပေါ်ထွန်းလျက်ရှိ၏ဟု ဟောထားသတည်း။
17 ထိုအခါမှစ၍ ယေရှုက၊ နောင်တရကြလော့။ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် တည်လုနီးပြီဟူသော တရားကို ဟောစပြုတော်မူ၏။

၄:၁၂-၁၇။ ဂါလိလဲဓမ္မအမှုတော်အစ။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းဆရာ ဖမ်းဆီးခံရကြောင်းကြားသိရသောအခါ ယေရှုသည် နာဇရက်မှ ထွက်ခွာ၍ ကပေရနောမ်မြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့တော်မူသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ယောဟန်ကို ဖမ်းဆီးသူမှာ ဟေရုဒ်အန္တိပဖြစ်ကြောင်း သိရှိရသည် (မဿဲ ၁၄:၃-၄)။ နာဇရက်သည် ဟေရုဒ်၏မြို့တော် ဆေဖိုရစ်နှင့် မလွန်ကဲစွာ နီးကပ်နေသဖြင့် ယောဟန်၏ဆွေမျိုးနှင့် အပေါင်းအသင်းအတွက် မလုံခြုံပါ။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲပင်လယ်မြောက်ဘက်ကမ်းနားရှိ ငါးဖမ်းရွာလေး ကပေရနောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့တော်မူသည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသီများက ဤရွာကို တူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယေရှုခေတ်က ကမ်းခြေတစ်လျှောက် အများဆုံးအရှည် ၇၃၂ မီတာ (၇၃၂ မီတာ) ရှည်ပြီး လူဦးရေ ၆၀၀ မှ ၁၅၀၀ အတွင်း ရှိခဲ့သည်။

4:12–17. Beginning of the Galilean Ministry. On hearing that John the Baptist had been arrested, Jesus moved from Nazareth to Capernaum. We find later that it was Herod Antipas who arrested John (Matt. 14:3–4), and Nazareth would have been uncomfortably close to Sepphoris (Herod’s capital) for a relative and associate of John. Jesus moved to a small fishing village called Capernaum, which was located on the northern shores of the Sea of Galilee. Archaeologists have found remains of this village, which show it to have extended about 800 yards (732 m) along the shore at its greatest extent and to have had between 600 and 1,500 inhabitants at the time of Jesus.

ဒေသတွင်းရွာများကဲ့သို့ပင် ကပေရနောင်သည် ကြမ်းတမ်းသောကျောက်တုံးများဖြင့် ခင်းထားသော ခြံဝင်းများပတ်လည်တွင် အိမ်အုပ်စုငယ်များဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ အိမ်နံရံများကို လယ်ကျောက်တုံးများဖြင့် တည်ဆောက်ထားပြီး အိမ်ခေါင်မိုးအချို့ကို အုတ်ခွက်များဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော်လည်း အများစုမှာ သစ်သားအလှံများပေါ်တွင် မြေကို ဖိညှစ်ထည့်၍ တည်ဆောက်ထားသည် (မာကု ၂:၄ ကြည့်ပါ)။ ရှေးအိမ်များတူးဖော်ရာတွင် ဗိမာန်တော်အနီး ပထမရာစုအိမ်တစ်လုံး၏ အကြွင်းအကျန်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များက ဤအိမ်ကို ပေတရု၏အိမ်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ နံရံများတွင် ခရစ်ယာန်စာတန်းများ ပြည့်နှက်နေပြီး ကိုးကွယ်ရာနေရာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ယနေ့တွင် ရှေးဘုရားကျောင်းတစ်ခုရှိရာ အထက်တွင် ခေတ်သစ်ဘုရားကျောင်းတစ်ခု တည်ဆောက်ထားသည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသီများက ငါးဖမ်းလှေများကို ချည်နှောင်ရန် ကမ်းခြေတစ်လျှောက် ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုလည်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုငါးဖမ်းသမားများမှာ ပေတရုနှင့် အန္ဒြေတို့ကဲ့သို့ ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်လာကြသူများဖြစ်သည် (မဿဲ ၄:၁၈-၂၂)။

Like other villages in the region, Capernaum was constructed of small groups of houses clustered around courts paved with rough stones. The walls of the houses were also constructed of field stones, and while some roofs were covered with roof tiles, many others were constructed from wooden beams covered with packed earth (see Mark 2:4). Excavations of these ancient homes have uncovered the remains of a first-century home near the village’s synagogue (Mark 1:21) that early Christians identified as the house of Peter. The walls of the house are full of Christian inscriptions that attest to its use as place of worship. Today a modern church is built over the site where an ancient church once stood. Archeologists have also discovered a wharf that extended along the shore, which would have been used to tie up the fishing boats that were owned by fishermen living in Capernaum, fishermen like the brothers Simon Peter and Andrew, who became disciples of Jesus (Matt. 4:18–22).

ဗိမာန်တော်၏အမြင့်ဆုံးနေရာ

ယေရှုခေတ်က ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဗိမာန်တော်သည် အံ့ဖွယ်ကြီးမားလှပသည်။ ဟေရုဒ်မင်းကြီးလက်ထက်တွင် ကြီးကျယ်စွာ ချဲ့ထွင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးသည် ဧက ၃၆ ဧက (၁၅ စတုရန်းကီလိုမီတာ) ကျယ်ဝန်းပြီး ဂျူးပွဲတော်ကြီးများအတွက် လူပေါင်း ၂၀၀,၀၀၀ ခန့် လက်ခံနိုင်သည်။ ဗိမာန်တော်ကိုယ်တိုင်က ၄၅ မီတာ (၁၅၀ ပေ) မြင့်ပြီး ဗိမာန်တောင်ကို ဝန်းရံထားသော နံရံများသည် မြောက်ဘက်မှလွဲ၍ အခြားဘက်အားလုံးတွင် ချိုင့်ဝှမ်းများဖြင့် ဝိုင်းရံထားသဖြင့် နံရံများသည် ပေ ၃၀ မီတာ (၁၀၀ ပေ) ခန့်မြင့်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗိမာန်တော်တစ်ခုလုံးသည် ရှေးယေရုရှလင်မြို့ကို အထက်မှ မြင့်မားစွာ ထင်ဟပ်နေသည်။

The Pinnacle of the Temple

The temple in Jerusalem was a spectacular site to behold in Jesus’s day. It had been marvelously expanded and rebuilt during the reign of Herod the Great. The entire temple complex spanned some thirty-six acres (.15 sq. km). It could accommodate around 200,000 pilgrims at one time during the great Jewish festivals. The temple proper was 150 feet (45 m) tall, and the entire Temple Mount was surrounded by walls that were approximately 100 feet (30 m) tall. Since the temple was surrounded by a valley on every side but the north, the entire complex towered over ancient Jerusalem.

မဿဲ ၄:၅ တွင် ဖော်ပြထားသော ဗိမာန်တော်၏အမြင့်ဆုံးနေရာသည် ဗိမာန်တောင်ဝန်းရံနံရံ၏ အနောက်တောင်ထောင့်ဖြစ်နိုင်ပြီး ကိုးကွယ်ရာခေါ်သံပေးရာနေရာလည်း ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့တွင် ထိုအမြင့်ဆုံးနေရာအောက်ရှိ နံရံအောက်ခြေတွင် အပျက်အစီးများကြားတွင် ရှေးဟောင်းသုတေသီများက ကျောက်စာတစ်ခု တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ထိုကျောက်စာကို အနီးစပ်ဆုံး ဘာသာပြန်လျှင် “တံပိုးမှုတ်ရန်နေရာ [စာသားအတိုင်း အိမ်] ကြေညာရန်…” ဟု ဆိုသည်။ တောအရေအတွက် ၁၀:၁-၁၀ တွင် အထူးအခါသမယများတွင် လူများကို စုဝေးစေရန်၊ အထူးသဖြင့် ဘာသာရေးပွဲတော်များအတွက်၊ တစ်ခါတစ်ရံ စစ်ပွဲအတွက် အသုံးပြုသော တံပိုးနှစ်ချောင်းကို ဖော်ပြထားသည်။

The pinnacle of the temple, where the devil tempted Jesus a second time, may have been the southwest corner of the wall surrounding the Temple Mount and the place from which the call to worship was made. In Jerusalem, among the rubble at the base of the wall below the pinnacle of the temple mentioned in Matthew 4:5, archeologists discovered a stone inscription that can be roughly translated “to the place [lit. house] of trumpeting, to proclaim.…” Numbers 10:1–10 describes two trumpets that were used on special occasions to summon the people together, especially for religious feasts, but sometimes for war.

ဗိမာန်တော်၏ အနောက်တောင်ထောင့်ရှိ “တံပိုးမှုတ်ရာနေရာ” သည် မြို့၏ အများစုမှ မြင်နိုင်သည်။ တစ်ဖက်တွင် လမ်း၊ ကိုးကွယ်သူများ ဗိမာန်တော်ခြံဝင်းသို့ ဝင်ရန် အဓိကလှေကားများရှိသည်။ ယေရှုသည် ကိုးကွယ်သူအားလုံးရှေ့တွင် ဗိမာန်တော်၏အမြင့်ဆုံးနေရာမှ လုံခြုံစွာ ခုန်ချလျှင် ချက်ချင်းထင်ရှားလာပြီး သူ၏အထူးစွမ်းအားကို ချက်ချင်းအသိအမှတ်ပြုခြင်းခံရမည်။ ထိုသည်မှာ သူလုပ်နိုင်သမျှကို ပြသသော ကြီးမားသောအံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်ပြီး ယေရုရှလင်မြို့တွင် နေထိုင်သူအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှု ချက်ချင်းရရှိစေမည်ဖြစ်သည်။

The “place of the trumpeting” on the southwest corner of the temple was visible from a large portion of the city. To one side was a street, to the other the main stairs by which worshipers went into the temple courtyard. If Jesus were but to fling Himself safely off the pinnacle of the temple in sight of all the worshipers, He would gain instant notoriety and instant acknowledgment of His special powers. It would be a spectacular miracle showing what He could do and would immediately put Him at the center of the attention of all those living at Jerusalem.

မဿဲက ကပေရနောင်သည် ဇေဗုလုန်နှင့် နဿလိလူမျိုးတို့၏ နယ်မြေတွင် ရှိကြောင်း ထောက်ပြပြီး ဟေရှာယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို ကိုးကား၍ ယေရှု၏ ကပေရနောင်သို့ ပြောင်းရွှေ့မှုတွင် ပြည့်စုံခြင်းရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဇေဗုလုန်နှင့် နဿလိကို ဖော်ပြထားသော်လည်း မဿဲ၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ “အမှောင်ထဲတွင် နေသောသူများ လာမည့်အလင်းကြီးကို မြင်ရကြလိမ့်မည်” ဟူသော အပိုဒ်ပေါ်တွင် ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၆၊ ဟေရှာယ ၉:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ဓမ္မအမှုတော်အားဖြင့် ပြည့်စုံသည်။ ဟေရှာယကိုးကားချက်တွင် “တပါးအမျိုးသားတို့၏ ဂါလိလဲ” ဟူသော ဖော်ပြချက်ကို မကြာခဏ အလေးပေးပြောဆိုသော်လည်း ဂါလိလဲသည် တပါးအမျိုးသားများသာ နေထိုင်သည့် သို့မဟုတ် ထိန်းချုပ်သည့်နေရာဟု နားလည်မှုမမှားရ။ ဂလိလဲတွင် အလုပ်လုပ်နေသော ရှေးဟောင်းသုတေသီများက ယေရှုခေတ်က မြို့ရွာအများစုကို ဟာသ်မုန်နီယန်ခေတ်တွင် ပထမဆုံး တည်ထောင်ခဲ့ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သည်။

Matthew points out that Capernaum was in the territory of the Israelite tribes of Zebulun and Naphtali, and he cites a prophecy of Isaiah that found its fulfillment in Jesus’s move to Capernaum. Alongside the reference to Zebulun and Naphtali, the focus of Matthew’s attention would have been on the portion of the quotation that says people dwelling in darkness will see a great light (v. 16; cf. Is. 9:2). This was fulfilled through the ministry of Jesus. Much has sometimes been made of the description “Galilee of the Gentiles” in the quotation from Isaiah (Matt. 4:15; Is. 9:1), but this should not be misunderstood to mean that Galilee was exclusively inhabited or controlled by Gentiles. Archaeologists working in Galilee have discovered that many of the towns and villages that were occupied at the time of Jesus had been first established during the time of the Hasmoneans.

ဟာသ်မုန်နီယန်များမှာ မက္ကဘီပုန်ကန်မှုတွင် ဂရိအင်ပါယာ၏ အုပ်ချုပ်မှုကို ဘာသာရေးအကြောင်းပြချက်ဖြင့် ဖြုတ်ချခဲ့သော ဂျူးမိသားစုဖြစ်သည်။ ဟာသ်မုန်နီယန်ထိန်းချုပ်မှုအောက်ရှိ နယ်မြေများသည် မောရှေ၏ပညတ်တော်ကို တင်းကျပ်စွာ လိုက်နာခဲ့သည်။ ဘီစီ ၁၀၄ တွင် ဟာသ်မုန်နီယန်များက ဂါလိလဲကို သိမ်းပိုက်၍ ဒေသခံများကို ဂျူးဘာသာသို့ ပြောင်းလဲရန် အတင်းအကြပ်လုပ်ကာ အမျိုးသားများကို အရေဖျားလှီးခြင်းကို ပြုလုပ်စေခဲ့သည်။ ရောမတို့ရောက်ရှိလာသောအခါ အခြေအနေအနည်းငယ်ပြောင်းလဲသွားပြီး တပါးအမျိုးသားမြို့များဖြစ်သော ဒေကာပိုလိစ်ကို အားဖြည့်ခဲ့သည်။ ယေရှုခေတ်က သန့်ရှင်းရာဌာနပြည်မြေပုံကို ကြည့်လျှင် ဒေကာပိုလိစ်သည် ယုဒနှင့် ဂါလိလဲကြားတွင် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း တည်ရှိကြောင်း တွေ့ရသည်။ ယေရှုကို နားထောင်သော လူအစုအဝေးတွင် ဒေကာပိုလိစ်မှလူများလည်း ပါဝင်သည် (မဿဲ ၄:၂၅၊ မာကု ၇:၃၁)။ ဝက်သားစားသော တပါးအမျိုးသားဘုရားကျောင်းများရှိသော ဒေကာပိုလိစ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ယုဒနှင့် ဂါလိလဲသည် ဂျူးဘာသာရေးဖြင့် ပြင်းထန်စွာ လွှမ်းမိုးခံရဆဲဖြစ်သည်။ ယေရှုဓမ္မအမှုပြုရာ မြို့ငယ်ရွာငယ်များတွင် အလွန်တက်ကြွစွာ ဂျူးဘာသာကို မြှင့်တင်ပြုမူသူများမှာ ဖာရိရှဲများဖြစ်သည်။ သူတို့၏လွှမ်းမိုးမှုသည် ယေရုရှလင်ရှိ ဒေသဆိုင်ရာအစိုးရအထိ ဆန့်ကျယ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၃:၁-၉)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုခေတ်က ဂါလိလဲသည် တပါးအမျိုးသားများသာ နေထိုင်ရာမဟုတ်ဘဲ ဂျူးနှင့် တပါးအမျိုးသားရောနှောနေထိုင်ရာဒေသဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ဓမ္မအမှုတော်တွင် အမှောင်ထဲရှိ ဤလူများသည် အလင်းကြီးကို ခံယူကြရသည်။

The Hasmoneans were a Jewish family who came to power in the Maccabean Revolt, when religiously motivated Jews threw off the rule of the Greek Empire. The territory that was under Hasmonean control rather strictly observed the Mosaic law. In 104 B.C., the Hasmoneans took control of Galilee and forced the local inhabitants to convert to Judaism and required the males to be circumcised. This changed somewhat with the arrival of the Romans, who strengthened the Gentile cities of the Decapolis. One can consult a map of the Holy Land from the time of Jesus and discover that the Decapolis covered a territory that lay partly between Judea and Galilee. Some in the crowds who heard Jesus came from the Decapolis (Matt. 4:25; Mark 7:31). By way of contrast to the Gentile Decapolis, with its pagan temples and diet that included pork, Judea and Galilee remained strongly influenced by the Jewish religion during this time period. Among the most active promoters and practitioners of Judaism within the small towns and villages in which Jesus ministered were the Pharisees. Their influence also extended to the highest reaches of local government in Jerusalem (e.g., Acts 23:1–9). Thus, the Galilee of Jesus’s day was not entirely made up of Gentiles. It was rather a region with mixed population of Jews and Gentiles. In the ministry of Jesus, these people who were in darkness received great light.

18 ဂါလိလဲအိုင်နားမှာ ကြွတော်မူစဉ်၊ ပေတရုဟူ၍ခေါ်ဝေါ်သော ရှိမုန်နှင့်အန္ဒြေ၊ ညီအစ်ကို နှစ်ယောက်တို့သည် တံငါဖြစ်၍၊ အိုင်တွင် ပိုက်ကွန်ဖြန့်ချသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊

19 ထိုသူတို့အား ငါ့နောက်သို့လိုက်ကြလော့။ သင်တို့သည် လူကို မျှားသောတံငါဖြစ်စေခြင်းငှါ ငါပြု မည်ဟု အမိန့်တော်ရှိလေသော်၊
20 ထိုသူတို့သည် ချက်ခြင်း ပိုက်ကွန်ကိုစွန့်ပစ်၍ နောက်တော်သို့ လိုက်ကြ၏။
21 ထိုမှလွန်လျှင် အခြားသောညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်၊ ဇေဗေဒဲ၏သား ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် သူတို့အဘနှင့်အတူ လှေပေါ်မှာ ပိုက်ကွန်ပြင်နေသည်ကို မြင်၍ ခေါ်တော်မူ၏။
22 ထိုသူတို့သည်လည်း ချက်ခြင်းအဘနှင့်လှေကို စွန့်ပစ်၍ နောက်တော်သို့လိုက်ကြ၏။

၄:၁၈-၂၂။ ငါးဖမ်းသမားလေးဦးကို ခေါ်ခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယေရှုအား အရေးကြီးသောဘွဲ့အမည်များစွာ ပေးထားသည်။ သခင် (မဿဲ ၈:၆)၊ ဒါဝိဒ်၏သား (မဿဲ ၁:၁၊ ၂၀:၃၀-၃၁)၊ ဘုရားသခင်၏သား (မဿဲ ၁၄:၃၃၊ ၂၆:၆၃)၊ ကယ်တင်ရှင် (ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် သုံးကြိမ်သာ၊ မဿဲတွင် မပါ၊ လုကာ ၁:၆၉၊ ၂:၁၁၊ ယောဟန် ၄:၄၂) ဟူ၍ ခေါ်သည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင်က လူသားရဲ့သားဟု ဖော်ပြသည် (မဿဲ ၉:၆၊ ၁၂:၈)။ ဤဘွဲ့အမည်များအားလုံးသည် သူမည်သူဖြစ်ကြောင်း နားလည်ရန် အရေးကြီးသည်။ သို့ရာတွင် အနည်းဆုံးအာရုံစိုက်ခံရသော ဘွဲ့မှာ ဆရာ သို့မဟုတ် ရဗ္ဗိ ဖြစ်သည်။ ဤဘွဲ့ကို ယေရှုအား “သခင်” ဟူသော ဘွဲ့ထက် အနည်းဆုံး အကြိမ်များစွာ ပေးထားသည် (မဿဲ ၈:၁၉၊ ၉:၁၁၊ ၁၂:၃၈၊ ၁၇:၂၄)။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများက ယေရှုကို ဆရာအဖြစ် မြင်ခဲ့ကြသည်။

4:18–22. Calling Four Fishermen. Jesus is given many important titles within the Gospels. He is called Lord (e.g., Matt. 8:6), Son of David (e.g., Matt. 1:1; 20:30–31), Son of God (e.g., Matt. 14:33; 26:63), and Savior (in only three verses in the Gospels, not in Matthew: Luke 1:69; 2:11; John 4:42). Jesus describes Himself as the Son of Man (e.g., Matt. 9:6; 12:8). All of these titles given to Jesus are considered important in understanding who He is. But the title that gains the least attention is teacher or rabbi. This title is given to Jesus at least as often as the title “Lord” (e.g., Matt. 8:19; 9:11; 12:38; 17:24). Jesus was seen as acting as a teacher by those around Him.

ရဗ္ဗိဘွဲ့သည် ရဗ္ဗိဂျူးဘာသာတွင် အလွန်အရေးကြီးသော ဘွဲ့ဖြစ်လာသည်။ ရဗ္ဗိဂျူးစာပေများ (ဥပမာ မိရှနာနှင့် တာလ်မုဒ်) တွင် ရဗ္ဗိများကိုယ်တိုင်က ဖာရိရှဲများ၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ဆက်ခံသူများဟု ယူဆကြသည်။ ရဗ္ဗိတစ်ဦးသည် သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တပည့်အဝိုင်းရှိပြီး ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်နှင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပုံကို အထူးသဖြင့် သင်ကြားသည်။ စာအုပ်များရရှိရန် ခက်ခဲသောခေတ်ဖြစ်သဖြင့် နှုတ်ဖြင့်သင်ကြားခြင်းနှင့် မှတ်မိခြင်းကို အလေးပေးသည်။

The title rabbi became a very important title in Rabbinic Judaism. The writings of Rabbinic Judaism (e.g., the Mishnah and the Talmud) reveal that the rabbis considered themselves the inheritors of the traditions of the Pharisees. They also outline how a rabbi conducted himself. Gathered around him were a circle of disciples, and the rabbi spent his time instructing them, especially in the law of God and how it should be interpreted. Living in a time when access to books was limited, their teaching methods involved a considerable amount of oral instruction with an emphasis on memorization.

ယေရှု၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ကြည့်လျှင် သူ့ကို ရဗ္ဗိဟု ထင်မြင်ရခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။ သူ့ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တပည့်အဝိုင်းရှိသည်၊ တပည့်များကို သင်ကြားသည်၊ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို မည်သို့လိုက်နာရမည်နှင့် ပတ်သက်၍ သင်ကြားလေ့ရှိသည် (မဿဲ ၅:၁၇-၄၈၊ ၁၂:၁-၁၄)။ သို့ရာတွင် ယေရှုနှင့် အခြားရဗ္ဗိများကြားတွင် အရေးကြီးကွဲပြားချက်များရှိသည်။ ဥပမာ၊ တပည့်များသည် ဆရာရှာဖွေလေ့ရှိသော်လည်း ယေရှုက တပည့်များကို ကိုယ်တိုင်ရှာတော်မူသည် (၄:၁၈-၂၂)။ သူသည် သင်ကြားရုံမျှမက လူများကို ငါးဖမ်းသမားဖြစ်စေရန် ရွေးချယ်တော်မူသည် (၄:၁၉)။ ယေရှု၏အစီအစဉ်မှာ သူ၏သင်ကြားချက်ကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် အသစ်အဆန်းတစ်ခုခုဖြစ်ပေါ်လာရန်ဖြစ်သည်။ ခေတ်သစ်စကားဖြင့်ဆိုလျှင် တပည့်များသည် ဧဝံဂေလိဆရာများဖြစ်လာရမည်။ ဖာရိရှဲ ရဗ္ဗိများ၏ တပည့်များ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဆရာဖြစ်လာရန်သာဖြစ်သည်။ ဤငါးဖမ်းသမားများသည် ရဗ္ဗိကျောင်းများတွင် မသင်ယူခဲ့ကြသော်လည်း အလုပ်ကြိုးစားပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သော စီးပွားရေးသမားများဖြစ်သည်။

One can see how the activities of Jesus could lead others to think of Him as a rabbi. There was a circle of disciples gathered around Him, He taught His disciples, and His teaching often touched on points relating to how the law of God should be observed (e.g., Matt. 5:17–48; 12:1–14). There are some crucial differences, though, between Jesus and other rabbis. For example, disciples usually sought out a teacher with whom to study, but Jesus took the initiative and sought out disciples Himself (4:18–22). While He spent much time in teaching, He did not choose disciples only so that they could learn. He chose them so that they would become fishers of people (4:19). Jesus’s plan was that His teaching should be followed by action, that adherence to His teaching would bring about something new. If one were to use a modern word, the disciples were to become evangelists, as well as teachers in their own right (which was the goal of the disciples of the rabbis of the Pharisees). These fishermen were not trained in the schools of the rabbis, but they were industrious and astute businessmen.

ပေတရုနှင့် အန္ဒြေကို လူများကို ငါးဖမ်းသမားဖြစ်စေမည်ဟု ဖော်ပြခြင်းသည် အလွန်သင့်လျော်သည်။ သူတို့သည် ငါးဖမ်းသမားများဖြစ်နေပြီးသားဖြစ်သည်။ ကောင်းသောငါးဖမ်းသမားများတွင် ဧဝံဂေလိဆရာများဖြစ်ရန် ထူးခြားစွာ သင့်လျော်သော အရည်အသွေးများရှိရသည်။ သည်းခံခြင်း၊ ဇွဲရှိခြင်း၊ ရဲရင့်ခြင်း၊ သင့်တော်သောအချိန်နှင့် နေရာကို မျက်စိရှိခြင်းတို့ လိုအပ်သည်။ သူတို့၏အရိပ်မျှ ရေပေါ်သို့ မကျစေရန် ညအချိန်တွင် ငါးဖမ်းလေ့ရှိသည်။ အလုပ်ပင်ပန်းသည်။

Describing Peter and Andrew as fishers of people is more than appropriate, given that they were already fishermen. Good fishermen must possess some qualities that are uniquely appropriate for those who would be evangelists. Fishermen must have patience, perseverance, courage, and an eye for the right moment and location. Because they did not want their shadows to fall across the water and thus disturb and disburse a school of fish, they fished at night. It was hard work.

ယေရှုနှင့် သူခေါ်တော်မူသော တပည့်လေးဦးအကြား စကားပြောဆိုမှုတွင် အံ့သြဖွယ်တစ်ခုမှာ သူတို့၏ သတိဝီရိယမရှိဟု ထင်ရသော အပြုအမူဖြစ်သည်။ ပေတရုနှင့် အန္ဒြေသည် ငါးဖမ်းနေစဉ် ယေရှုခေါ်တော်မူသောအခါ ငါးမျှားကွန်များကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည်။ ထိုကွန်များသည် သူတို့၏အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက် အရေးကြီးသောအရာဖြစ်သည်။ ဇေဗေဒဲ၏သားများဖြစ်သော ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်သည် မိသားစုစီးပွားရေး (လှေဖြင့်ငါးဖမ်း) ကို ဖခင်အား ကူညီရန် တာဝန်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ယေရှုနောက်သို့ ချက်ချင်းလိုက်ခဲ့သည်။ ဤတပည့်များ၏တုံ့ပြန်မှုတွင် ရှင်းလင်းသောသတင်းစကားမှာ ယေရှုသည် သူ၏နောက်လိုက်များ၏ဘဝတွင် အကြွင်းမဲ့ဦးစားပေးဖြစ်ရမည်ဟု ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့်တွေ့ဆုံခြင်းသည် မည်သို့ဖြစ်မည်နည်းဟု စိတ်ကူးယဉ်လျှင် ပေတရု၊ အန္ဒြေ၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ထိုအဖြေကို ပေးနိုင်သည်။ ယေရှုသည် လူများကို အရာအားလုံးစွန့်၍ ချက်ချင်းလိုက်ပါလာရန် တောင်းဆိုနိုင်ပြီး သူတို့လည်း ချက်ချင်းလိုက်ပါလာခဲ့သည်။

One striking thing about the interchange between Jesus and the four disciples He called is their apparent carelessness of prudent behavior. Peter and Andrew were fishing when Jesus called them, and they just abandoned their nets, thus leaving what must have represented an important part of what allowed them to earn a living. James and John, the sons of Zebedee, abruptly abandoned their duty to help their father with the family business (fishing from boats) and walked away to follow Jesus. In the response of these disciples, the message is clear. Jesus must have absolute priority in the lives of His followers. If one wanted to imagine what it would be like to meet Jesus, perhaps Peter, Andrew, James, and John can provide some insight. Jesus was the kind of person who could come up and ask people to drop everything and follow Him, and they did so immediately.

23 ယေရှုသည် တရားစရပ်တို့၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးလျက်၊ နိုင်ငံတော်နှင့်ယှဉ်သော ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောလျက်၊ လူတို့တွင်အနာရောဂါအမျိုးမျိုးတို့ကို ငြိမ်းစေလျက်၊ ဂါလိလဲပြည် တပြည်လုံးကို ဒေသစာရီ လှည့်လည်တော်မူ၏။

24 သိတင်းတော်သည်လည်း ရှုရိပြည်၌ အနှံ့အပြားကျော်စောသည်ဖြစ်၍ နတ်ဝင်သောသူ ဝက်ရူးစွဲသော သူ၊ လက်ခြေသေသောသူမှစသော အထူးထူးအပြားပြားသော အနာရောဂါစွဲ၍ မကျန်းမမာသောသူ ရှိသမျှတို့ကို အထံတော်သို့ဆောင်ခဲ့ကြ၍၊ သူတို့၏ အနာရောဂါကို ငြိမ်းစေတော်မူ၏။
25 ဂါလိလဲပြည်၊ ဒေကပေါလိပြည်၊ ယေရှုရှလင်မြို့မှစသော ယုဒပြည်၊ ယော်ဒန်မြစ်တဘက်မှ လာသော လူများအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့လိုက်ကြ၏။

၄:၂၃-၂၅။ လူအစုအပေါင်းအား ဓမ္မအမှုပြုခြင်း။ ဤအပိုဒ်သည် နောက်လာမည့်အကြောင်းအရာများအတွက် နိဒါန်းအဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်။ ယေရှု၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို သင်ကြားခြင်း၊ ဟောပြောခြင်း၊ ပျောက်ကင်းစေခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည်။ မဿဲ ၄:၂၃ တွင် ယေရှု၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို သင်ကြားခြင်းနှင့် ပျောက်ကင်းစေခြင်းဟု အကျဉ်းချုံးထားသည်။ မဿဲ ၄:၂၄-၂၅ တွင် ယေရှု၏လွှမ်းမိုးမှုအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏ဂုဏ်သတင်းသည် ဂါလိလဲသာမက ယုဒနှင့် ယေရုရှလင်အထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်။ ဂျူးဘာသာရေးကို အလေးအာရုံပေးရာနေရာများဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ထိုထက်ကျော်လွန်၍ ရှုရိယ (တပါးအမျိုးသားဒေသ)၊ ဒေကာပိုလိစ်နှင့် ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ဒေသများအထိ ရောက်ရှိသွားသည် (အခန်း ၂၄-၂၅)။

4:23–25. Ministering to a Great Multitude. In many respects, this passage serves as an introduction to what follows. It describes the activities of Jesus as teaching, preaching, and healing. In Matthew 4:23 we find a summary of Jesus’s activities consisting of teaching and healing. Matthew 4:24–25 outlines the extent of the influence of Jesus. His reputation spread not just to Galilee but to Judea and Jerusalem, where the religion of the Jews was given serious attention. But it extended beyond there to the Gentile regions of Syria (v. 24), the Decapolis, and the region beyond Jordan (v. 25).

အခန်းကြီး - ၅

၅:၁–၇:၂၉

ဟောပြောချက် ပထမခု။ တောင်ပေါ်တရားဟောခြင်း

မဿဲ ၅:၁ မှ ၁၁:၃၀ အထိ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဖြစ်ရပ်များကို မာကု နှင့် လုကာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် အစဉ်အလာ မတူညီဘဲ၊ အခြားအကြောင်းအရာများနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်ကို သတိပြုဖွယ်ရာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ခရစ်ဝင်ကျမ်းသုံးခုလုံး၏ ကျန်အပိုင်းများတွင် အဖြစ်အပျက်များကို အစဉ်တူညီ၍ အသေးစိတ်အချက်များပင် အများသောအားဖြင့် တူညီစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် မဿဲ ၅–၁၁ ရှိသည့် အကြောင်းအရာများကို အခြားစီစဉ်ထားပုံရပြီး ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုခုအတွက် ဖြစ်နိုင်သည်။ မဿဲ ၅–၇ တွင် ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များကို ဥပမာအဖြစ် ပေးထားပြီး၊ မဿဲ ၈–၉ တွင် ယေရှု၏ ပျောက်ကင်းစေခြင်း အမှုတော်များကို ဥပမာအဖြစ် ပေးထားသည်။ မဿဲ ၁၀ တွင်မူ တပည့်တော်များအား (မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ဖတ်ရှုသူများပါ ပါဝင်သည်) အား ယေရှုပေးအပ်တော်မူသော ခရီးပို့ခြင်း ညွှန်ကြားချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ မဿဲ ၅–၉ ရှိ အကြောင်းအရာများကို ယေရှု၏ သွန်သင်ခြင်းနှင့် ပျောက်ကင်းစေခင်း အမှုတော်များကို ထင်ရှားစေရန် ခရစ်ဝင်ရေးသားသူက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စုစည်းထားသည်ကို မဿဲ ၉:၃၅–၃၈ တွင် အတည်ပြုနိုင်သည်။ ထိုကျမ်းချက်သည် မဿဲ ၄:၂၃ နှင့် စကားလုံးအတိအကျ နီးပါး တူညီစွာ စတင်ထားသည်။

5:1–7:29

Discourse 1: The Sermon on the Mount

It is noteworthy that the incidents recorded in Matthew 5:1–11:30 are found in a different sequence and in different contexts in Mark and Luke. This is in contrast to the rest of the Synoptic Gospels, where the same incidents are described in the same order and usually even the details in the incidents are given in the same order. The material in Matthew 5–11, then, is arranged differently and likely for a specific purpose. Matthew 5–7 provides examples of Jesus’s teachings, while Matthew 8–9 provides examples of Jesus’s healing activities. Matthew 10 then describes the mission command given to the disciples of Jesus (including those who read the Gospel of Matthew). That the Evangelist has deliberately grouped the materials of Matthew 5–9 to reflect the teaching and healing activities of Jesus is confirmed by 9:35–38, which begins with almost the exact wording as Matthew 4:23.

မဿဲ ၄:၂၃–၂၅ နှင့် ၉:၃၅–၃၇ တို့၏ စကားလုံးများသည် အလွန်ဆင်တူသည်။ ယေရှုသည် တရားအိမ်များတွင် သွန်သင်ခြင်း၊ ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်း၊ ရောဂါအမျိုးမျိုးကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း ပြုတော်မူသည်ဟု နှစ်ခုစလုံးတွင် ဖော်ပြထားသည်။ ဤစကားလုံးဆင်တူမှုသည် မဿဲ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ဤနှစ်ခုကြားတွင် ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များ စုစည်းမှုနှင့် အံ့ဖွယ်ပျောက်ကင်းခြင်း အမှုများကို ဖော်ပြထားသည်။ မဿဲ ၅–၇ ကို များသောအားဖြင့် “တောင်ပေါ်ဒေသနာ” ဟု ခေါ်ဝေါ်ပြီး ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များစွာ ပါဝင်သည်။

The wording of Matthew 4:23–25 is very close to that of 9:35–37. Both passages report that Jesus went about teaching in the synagogues, preaching the gospel, and healing all kinds of illnesses. The similarity in wording no doubt reflects Matthew’s intention, because between the two reports are found a collection of the teachings of Jesus and an account of several of His healing miracles. Matthew 5–7 is normally called the Sermon on the Mount, and it consists of many of the teachings of Jesus.

ထိုလူအပေါင်းတို့ကို မြင်လျှင်၊ ကိုယ်တော်သည် တောင်ပေါ်သို့တက်၍ ထိုင်တော်မူသောအခါ၊ တပည့် တော်တို့သည် ကိုယ်တော်ရင်းသို့ ချဉ်းကပ်ကြ၏။

2 ထိုအခါ နှုတ်တော်ကိုဖွင့်၍ တပည့်တော်တို့အား ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူသည်မှာ၊
3 စိတ်နှလုံးနှိမ့်ချသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ထိုသူ တို့၏ နိုင်ငံဖြစ်၏။
4 စိတ်မသာညည်းတွားသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား ထိုသူတို့သည် သက်သာခြင်း သို့ ရောက်ကြလတံ့။
5 စိတ်နူးညံ့သိမ်မွေ့သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ပြည်တော်ကို အမွေခံရကြလတံ့။
6 ဖြောင့်မတ်ခြင်းပါရမီကို ဆာငတ်ခင်မွတ်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့ သည် ဝပြောခြင်းသို့ ရောက်ကြလတံ့။
7 သနားစုံမက်တတ်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် သနားစုံမက်ခြင်း ကို ခံကြလတံ့။
8 စိတ်နှလုံးဖြူစင်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို မြင်ရကြလတံ့။
9 သူတပါးချင်း ခိုက်ရန်ပြုခြင်းကို ငြိမ်းစေတတ်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို ခံရကြလတံ့။
10 ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကြောင့် နှောင့်ရှက်ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ထိုသူတို့၏ နိုင်ငံဖြစ်၏။
11 ငါ့ကြောင့် သင်တို့ကို ကဲ့ရဲ့ညှဉ်းဆဲ၍ မမှန်ဘဲလျက် အပြစ်တကာ တင်ကြသောအခါ၊ သင်တို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏။
12 ဝမ်းမြောက်ရွှင်မြူးခြင်းရှိကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သင်တို့၏ အကျိုးသည် ကြီးလှ ပေ၏။ သင်တို့ရှေ့က ပေါ်ထွန်းသော ပရောဖက်တို့ကို ထိုနည်းတူညှဉ်းဆဲကြပြီ။

၅:၁–၁၂။ ပျော်ရွှင်မှု၏ လျှို့ဝှက်ချက်များ ယေရှု၏ အမှုတော်တွင် အကြိမ်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည့်အတိုင်း၊ လူအများ ဝိုင်းရံထားသောကြောင့် လူများစွာ ကြားနိုင်သော နေရာသို့ ယေရှုတက်တော်မူသည်။ ရောမလူမျိုးတို့ အုပ်ချုပ်ရာ မြို့အများစုတွင် ပြဇာတ်ရုံများ တည်ဆောက်ထားသည်။ ဂရိနှင့် ရောမခေတ် ပြဇာတ်ရုံများ၏ ရှေးဟောင်းသုတေသန အပျက်အစီးများကို ယနေ့တိုင် မြေထဲပင်လယ်ပတ်လည် နိုင်ငံများတွင် တွေ့ရှိသည်။ ပြဇာတ်ရုံများကို သရုပ်ဆောင်များ ရပ်တည်ရာ ပြားချပ်ချပ် နေရာရှေ့တွင် ထိုင်ခုံများ အထပ်ထပ် မြှင့်တင်ထားသည်။ ထိုသို့ဖြင့် ပရိသတ်အများအပြား စင်ပေါ်မှ စကားကို ကြားနိုင်သည်။ မဿဲ ၅:၁ သည် ယေရှုသည် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာသော ပြဇာတ်ရုံတွင် လူအများအား ဟောပြောရန် ရပ်တည်တော်မူသည့် နေရာနှစ်ခုအနက် တစ်ခုဖြစ်သည် (နောက်တစ်ခုမှာ ၁၃:၂)။ တောင်ကုန်းပေါ်သို့ တက်ခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် သဘာဝအတိုင်း စောင်းတက်နေသော နေရာအောက်ခြေတွင် ရပ်တည်တော်မူပြီး လူများစွာ ပတ်လည်ထိုင်၍ အထက်တွင်ထိုင်၍ပင် ကြားနိုင်ခဲ့သည်။

5:1–12. Secrets of Happiness. As must have happened several times in His ministry, because He was surrounded by crowds, Jesus went to a place where many could hear Him speak. In most cities where they lived, the local Romans built a theater. Archeological remains of Greek and Roman theaters can be seen throughout the countries surrounding the Mediterranean to this day. Theaters were arranged so that the actors stood on a flat surface in front of a series of seats that rose around them. This enabled a large number of listeners to hear what was said on the stage. Matthew 5:1 is one of two places in Matthew where Jesus positioned Himself in a natural theater to speak to the crowd (the other is 13:2). In going up to a mountainside, Jesus was able to position Himself at the base of a natural slope, where many people could sit around Him and above Him and still hear His words.

တောင်ပေါ်တရားဟောခြင်းတွင် ယေရှု၏ ပထမဆုံး သွန်သင်ချက်များသည် ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ပတိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်နေသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဂရိစကားလုံး “မာကာရီအို့စ်” (makarios) ကို များသောအားဖြင့် “မင်္ဂလာရှိသော” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်များတွင် “ပျော်ရွှင်သော” ဟု အသုံးပြုသည်။ “ပျော်ရွှင်သော” ဟူသော စကားသည် မာကာရီအို့စ်၏ အဓိကအဓိပ္ပာယ်ကို ကိုယ်စားပြုသော်လည်း အင်္ဂလိပ်တွင် နားလည်မှုလွဲသွားနိုင်သော ပုံမှန်ခံစားမှုမျိုး မဟုတ်ဘဲ အထူးသဖြင့် နတ်ဘုရားများနှင့် ဆက်စပ်သော ကြီးမားသော ပျော်ရွှင်မှု၊ မင်္ဂလာရှိမှု ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် တကယ့်နက်ရှိုင်းသော ပျော်ရွှင်မှု၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တောင်ပေါ်က တရားဟောတွင် စတင်ဖော်ပြတော်မူသည်။ ယနေ့ခေတ် စားသုံးသူများ ပျော်ရွှင်မှုရရှိစေမည်ဟု ယူဆသော အရာများနှင့် ယေရှုဖော်ပြတော်မူသော အရာများသည် အလွန်ကွဲပြားသည်။ ဥပမာ၊ ကားအသစ်၊ လှပသော အိမ်ကြီး၊ ကျောင်း သို့မဟုတ် အလုပ်တွင် အောင်မြင်မှု စသည်တို့က ပျော်ရွှင်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော်လည်း၊ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ ပိုမိုနက်ရှိုင်း၍ ကြွယ်ဝ၍ ကြာရှည်ခံသော ပျော်ရွှင်မှုသို့ ပို့ဆောင်ပေးသော အခြားအရာများ ရှိသည်ဟု ဖြစ်သည်။

It is highly significant that the first teachings of Jesus that are found in the Sermon on the Mount deal with happiness. The Greek word makarios is often translated with the English word “blessed.” Other modern translations use the word “happy.” The word “happy” represents the core meaning of the word makarios, although it is a special kind of happiness and not a subjective state as can be misunderstood in English. In the Greek-speaking world, it was the kind of happiness associated particularly with the gods. Therefore it refers to happiness on a grand scale—a blessedness. Jesus began the Sermon on the Mount by outlining the secrets of real, deep-down happiness. And some of the things that He identified as making people happy are quite different compared with what modern consumers might believe will make them happy. Perhaps a new car will engender happiness, or a great house with a wonderful view, perhaps success at school or work. All of these things are associated with happiness, but Jesus said there are other things that lead to a deeper, richer, long-lasting happiness.

ပထမဆုံး၊ “စိတ်နှလုံးနှိမ့်ချသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏” (အပိုဒ် ၃) ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ဆန့်ကျင်ဘက်လို ထင်ရသည်။ စိတ်နှလုံးနှိမ့်ချသောသောသူများ မည်သို့ ပျော်ရွှင်နိုင်မည်နည်း။ ထိုအခြေအနေသည် စိတ်ဓာတ်ကျခြင်း၊ ဝမ်းနည်းခြင်းကို ဖော်ပြသည်ဟု ထင်ရသည်။ မဟုတ်လော။ သို့သော် ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်ကယ်တင်ခြင်း၏ နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်သည်။ မာနရှိသူများနှင့် အင်အားရှိသူများ မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် လိုက်ဖက်ညီသူများမှာ မိမိတို့သည် စိတ်နှလုံးနှိမ့်ချသည်ကို အပြည့်အဝ သဘောပေါက်သူများ ဖြစ်သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ကို နောက်ထပ် မင်္ဂလာတော်နှစ်ခုဖြင့် ရှင်းပြနိုင်သည်။

First, He said that the “poor in spirit” are happy (v. 3). This almost seems paradoxical. How can the poor in spirit be happy? Surely that is a description of mild depression, of sorrow. Yet here is the profound secret of Christian salvation. The proud and the strong are not those fit for the kingdom of God, but those are fit who fully realize that they are poor in spirit. The meaning of that is perhaps explained by the next two “beatitudes.”

ယေရှုသည် “ညဉ်းတွား၍ ငိုကြွေးသောသူတို့” နှင့် “နှိမ့်ချသောသူတို့” ကိုလည်း မာကာရီအို့စ် (မင်္ဂလာရှိသော/ပျော်ရွှင်သော) ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄–၅)။ ဘဝတွင် ပျော်စရာများစွာ ရှိသည်မှာ မှန်သည်။ မိသားစု အတူစားသောက်ခြင်း၊ နေဝင်ချိန်၏ လှပမှု၊ ကောင်းစွာ ပြီးစီးသော အလုပ်၏ ပျော်ရွှင်မှု စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည်ပင် ကောင်းသော စားပွဲခံပွဲကို နှစ်သက်သူအဖြစ် လူသိများပြီး၊ အပြစ်သားများနှင့် အတူစားသောက်၍ အပြစ်သားများကို လက်ခံသည်ဟု ဖာရိရှဲများက စွပ်စွဲခဲ့သည် (မဿဲ ၉:၁၁။ လုကာ ၁၅:၂)။ သို့သော် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယေရှုသည် ဒုက္ခရောက်နေသူများ၊ ငိုကြွေးနေသူများနှင့်လည်း အတူတူပင် ရှိတော်မူသည်။ ယေရှုသည် ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုများ ရောယှက်နေသော ကြွယ်ဝသော ပြဇာတ်ကို သိတော်မူသည်။ “ငိုကြွေးသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏” ဟူသော မင်္ဂလာတော်သည် တစ်ဖက်တွင် ဘဝ၏ ဒုက္ခများမှ သင်ယူရသည်ဟူသော ခက်ခဲသော အမှန်တရားကို ဖော်ပြသည်။

Jesus then applied the same word, makarios, to “those who mourn” and to “the meek” (vv. 4–5). It is true that real life contains much that is pleasant: family meals, beautiful sunsets, the pleasure of work well done. Jesus Himself was known as somebody who liked a good meal. In fact, He was charged by the Pharisees as welcoming sinners and eating with them (e.g., Matt. 9:11; Luke 15:2). Yet in the Gospel accounts He is equally found with those in trouble or in mourning. Jesus knew the rich tapestry of life, with its pleasures and its sorrows. At one level, when He said that those who mourn are happy or blessed, He was stating a hard truth. We do learn a great deal from the trials that touch us in life.

သို့သော် “ငိုကြွေးသောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြ၏” (မဿဲ ၅:၄) တွင် နောက်ထပ် အဓိပ္ပာယ်တစ်ခု ရှိနိုင်သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲသူများသာမက ဝိညာဉ်တို့၌ ဆင်းရဲသူများလည်း မင်္ဂလာရှိသည် (အပိုဒ် ၃) ဆိုသည့်အတိုင်း၊ ငိုကြွေးခြင်းတွင် မိမိတို့၏ အပြစ်အခြေအနေကြောင့် နောင်တရစွာ ငိုကြွေးခြင်းလည်း ပါဝင်နိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် လူသားတို့အား ကယ်တင်ရှင်တစ်ပါး လိုအပ်ကြောင်းကို အလေးပေးသော ဘာသာဖြစ်သည်။ ပေါလုက “လည်း “လူအပေါင်းတို့သည် အပြစ်ပြုကြ၍ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် ကင်းမဲ့ကြ၏” (ရောမ ၃:၂၃) ဟု ဆိုသည်။ ယေရှုသည် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ကဲ့သို့ပင် နောင်တရရန် အလေးပေးတော်မူသည် (မဿဲ ၄:၁၇။ မဿဲ ၃:၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် သက်သာခြင်းခံရမည့် ငိုကြွေးခြင်းသည် အပြစ်အတွက် စစ်မှန်စွာ နောင်တရခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

There is probably another level of meaning, though, that should be understood from the beatitude “Blessed are those that mourn” (Matt. 5:4). It is not only those who are physically poor who are “blessed” (v. 3) but those who are poor in spirit. So it is likely that those who mourn include those mourning for their sinful state. Christianity is a religion that concerns itself with the need of humans for a Savior. Paul says that “all have sinned and fall short of the glory of God” (Rom. 3:23). Jesus, like John the Baptist before Him, emphasized the need to repent (Matt. 4:17; cf. 3:2). Thus the sorrow that will be comforted is a sorrow that grows out of a sincere repentance for sins.

ယေရှုသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအတွက် ငတ်မွတ်၍ ရေငတ်သောသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိ၍ ဝင့်ကျဉ်းခြင်းကို ခံရကြမည် (၅:၆) ဟုလည်း မိန့်တော်မူသည်။ ယေရှု ဟောပြောခဲ့စဉ် ရေပြတ်လပ်မှုနှင့် ဆင်းရဲသောသူများ စားနပ်ရိက္ခာ မလုံလောက်မှု ရှိတတ်သော အရပ်တွင် ဖြစ်သည်။ သေလုမျောပါး ရေငတ်သူများ ရေကို တောင့်တသည့်နှယ်၊ ငတ်မွတ်သူများ အစာကို တောင့်တသည့်နှယ် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို တောင့်တသူများသာ ဝင့်ကျဉ်းခြင်း ခံရကြမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်၏ ဘဝရည်မှန်းချက် ဖြစ်သည်။

Jesus stated that those who hunger and thirst for righteousness will be blessed/happy and will be filled or satisfied (5:6), continuing the previous theme. Living in a place where water supplies could sometimes be made precarious by drought and where the poor sometimes had insufficient food to eat, Jesus was talking to those who knew real thirst and real hunger. He said that those will be filled who desire righteousness with the same yearning as those dying of thirst seek water and those dying of hunger seek food. This righteousness is something desired and sought after, the goal of the Christian’s life.

ကျန်မင်္ဂလာတော်များလည်း အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ နှိမ့်ချသောသူ (အပိုဒ် ၅) ကို ခေတ်သစ်လောကတွင် ချီးကျူးခဲသည်။ ယေရှုနေထိုင်ခဲ့သော လောကတွင်မူ ပိုဆိုးသည်။ သို့သော် ယေရှုက သူတို့သည် မြေကြီးကို အမွေခံရကြမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ စိတ်ထဲတွင် စင်ကြယ်သောသူ (အပိုဒ် ၈) နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းပေးတတ်သောသူ (အပိုဒ် ၉) ကိုလည်း ချီးမွမ်းတော်မူသည်။ ကရုဏာပြတတ်သောသူတို့သည် ကရုဏာကို ခံရကြမည် (အပိုဒ် ၇) ဟုလည်း မိန့်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ နှုတ်ထွက်စကားတွင် အဆိုးဆုံးတစ်ခုနှင့် ထပ်တူထပ်မျှ ဖြစ်သည်။ အကြွေးရှင်ကို ခွင့်မလွှတ်သော ကျွန်ကို ထောင်ချခဲ့သည့် ဉာဏ်ကြီးရှင်နှင့် ပတ်သက်သော ဥပမာပြီးနောက်၊ အခြားသူကို နှလုံးသားထဲမှ ခွင့်မလွှတ်သူများကို ငါ့ခမည်းတော်သည် ခွင့်လွှတ်တော်မူမည် မဟုတ်ဟု သတိပေးတော်မူသည် (မဿဲ ၁၈:၃၅)။ ကျွန်ုပ်တို့ ခွင့်လွှတ်သော အကဲဖြင့်သာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။

The other “blessings” that Jesus proclaimed are also surprising. The meek (v. 5) are rarely held up for esteem in the modern world, and even less so in the world in which Jesus lived. Yet Jesus said they will inherit the earth. He also commended the pure in heart (v. 8) and peacemakers (v. 9). Furthermore, He said that the merciful will obtain mercy (v. 7). This resonates with one of the most terrible things found on the lips of Jesus in the Gospels. At the end of the parable about the servant who was thrown into prison because he refused to forgive his fellow servant, Jesus warned that His Father will refuse to forgive those who have not forgiven others from their hearts (Matt. 18:35). The measure by which we are forgiven is the measure by which we forgive other people.

နောက်ဆုံး မင်္ဂလာတော်နှစ်ခုသည် ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်သည် (၅:၁၀–၁၂)။ ယေရှု၏ အစောပိုင်းနောက်လိုက်များ အများစုသည် အသက်အန္တရာယ်နှင့် လိုက်ခဲ့ကြရသည်။ ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင် အသေသတ်ခြင်းခံရ၍၊ သထေဖန်ကို ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်သတ်ခဲ့သည် (တမန် ၇:၅၇–၆၀)၊ ယောဟန်၏ညီ ယာကုပ်ကို သတ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၂:၂)၊ ပေတရုနှင့် ပေါလုကို ဖမ်းဆီး၍ နောက်ဆုံး သတ်ပစ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၂:၃၊ ၂၁:၃၃)။ ယနေ့တိုင် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်းသည် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော နေရာများလည်း ရှိသည်။ ထိုနေရာများတွင် ခရစ်ယာန်များသည် ယေရှု၏ “ကောင်းကင်ဘုံ၌ ကြီးလှစွာသော ဆုလာဘ်ရှိ” သောကြောင့် ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းကြလော့ ဟူသော စကားကို အားယူနိုင်သည် (၅:၁၂)။

The last two beatitudes deal with persecution (5:10–12). The early followers of Jesus often followed Him at the risk of their own lives. Jesus Himself was crucified; Stephen, an early convert, was stoned to death (Acts 7:57–60); James the brother of John was killed (Acts 12:2); Peter and Paul were arrested (Acts 12:3; 21:33) and eventually killed; and the list could be extended. Even today there are parts of the world where being a Christian is dangerous. In such places, Christians can take courage from Jesus’s message that they should be glad and rejoice because of a great reward in heaven (Matt. 5:12).

13 သင်တို့သည် ဤလောက၏ ဆားဖြစ်ကြ၏။ ဆားမူကား၊ အငန်ကင်းပျောက်လျှင် ငန်သောအရသာကို အဘယ်သို့ ရပြန်မည်နည်း။ ပြင်သို့ ပစ်လိုက်၍ ကျော်နင်းခြင်းမှတပါး အဘယ်အသုံးမျှမဝင်။

14 သင်တို့သည် ဤလောက၏ အလင်းဖြစ်ကြ၏။ တောင်ထိပ်၌တည်သော မြို့ကို မကွယ်နိုင်။
15 ဆီမီးထွန်း၍ တောင်းဇလားအောက်၌ ဖုံးထားလေ့မရှိ။ အိမ်သူအိမ်သားအပေါင်းတို့သည် အလင်းကို ရစေခြင်းငှါ ဆီမီးခုံပေါ်မှာ တင်ထားလေ့ရှိ၏။
16 ထိုနည်းတူ၊ သူတပါးတို့သည် သင်တို့၏ကောင်းသောအကျင့်ကိုမြင်၍၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘ၏ဂုဏ်တော်ကို ချီးမွမ်းစေခြင်းငှါ၊ သူတပါး ရှေ့၌ သင်တို့အလင်းကို လင်းစေကြလော့။

၅:၁၃–၁၆။ ဆား နှင့် အလင်း ယေရှုက မိမိနောက်လိုက်များသည် ထူးခြားသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ လူဦးရေ၏ အနည်းငယ်မျှသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆားကဲ့သို့ လူ့အဖွဲ့အစည်းကို ထိန်းသိမ်းပေးသည်။ အကျင့်စာရိတ္တမြင့်မားမှုကို ကိုင်စွဲရင်း လူ့အဖွဲ့အစည်းကို “အရသာ” ပိုမိုစိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖြစ်စေသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် မိမိတို့၏ ကောင်းမှုများကြောင့် ဖုံးကွယ်၍ မရဟု ယေရှုမိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ တကယ်ပင် ပညာရေး၊ ကျန်းမာရေး ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွင် ခရစ်ယာန်များ ရှေ့တန်းမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲသောသူ၊ ဖိနှိပ်ခံရသူများအတွက် စိုးရိမ်မှုဖြင့် ထူးခြားခဲ့သည်။ နောင်တရဖွယ် ခြွင်းချက်အချို့ ရှိခဲ့သော်လည်း ယေရှုလိုချင်တော်မူသည့်အတိုင်း ခရစ်ယာန်များသည် လလူ့အဖွဲ့အစည်းအတွက် ကောင်းမှုအင်အား ဖြစ်ခဲ့သည်။

5:13–16. Salt and Light. Jesus said that there is something quite distinctive about His followers. Although only a small fraction of the total population, like salt, they act as preservers of society. While representing strong moral standards, they also do so in a way that makes society “taste” more interesting. Jesus stated that those who are Christians cannot hide it but will be recognized by the good that they do (v. 16). And indeed this is so. Christians have been at the forefront of the development of education and health care. Christians have been characterized by their concern for the poor and downtrodden in society. While there have been some regrettable exceptions, by and large Christians have been a force for good in society. And this is just as Jesus would have it.

17 ပညတ္တိကျမ်း၊ အနာဂတ္တိကျမ်းများကို ဖျက်ပယ်ခြင်းငှါ ငါလာသည်ဟု မထင်ကြနှင့်။ ဖျက်ပယ်ခြင်းငှါ ငါလာသည်မဟုတ်။ ပြည့်စုံစေခြင်းငှါ ငါလာသတည်း။

18 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးမပျက်စီးမှီတိုင်အောင်၊ ပညတ္တိကျမ်း၌ အငယ်ဆုံးသော စာလုံးဗိန္ဓုတလုံးမျှ ပြည့်စုံခြင်းသို့ မရောက်မှီ မပျက်စီးရ။
19 ထိုကြောင့် အကြင်သူသည်၊ အငယ်ဆုံးသောပညတ်တခုကို ကိုယ်တိုင်လွန်ကျူး၍ သူတပါးတို့အား လည်း ထိုအတူသွန်သင်၏။ ထိုသူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အငယ်ဆုံးသောသူဖြစ်လိမ့်မည်။ အကြင်သူ သည် ကိုယ်တိုင်ကျင့်၍ သူတပါးတို့အားလည်း သွန်သင်၏။
20 ထိုသူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ ကြီးသောသူဖြစ်လိမ့်မည်။ သင်တို့ ကျင့်သောအကျင့်သည် ဖာရိရှဲတို့နှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့ကျင့်သောအကျင့်ထက် မလွန်မသာလျှင်၊ သင်တို့သည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ မဝင်ရကြဟု ငါအမှန်ဆို၏။
21 လူအသက်ကို မသတ်ရ။ သတ်သောသူသည် ရုံး၌အပြစ်စီရင်ခြင်းကို ခံထိုက်ပေ၏ဟူသော ရှေးပညတ် စကားကို သင်တို့ကြားရပြီ။
22 ငါပညတ်သည်ကား၊ ညီအစ်ကိုကို အထောက်မတန် အမျက်ထွက်သောသူသည် ရုံး၌အပြစ်စီရင်ခြင်း ကို ခံထိုက်ပေ၏။ ညီအစ်ကိုကို ကဲ့ရဲ့သောသူသည် လွှတ်တော်၌အပြစ်စီရင်ခြင်းကို ခံထိုက်ပေ၏။ ညီအစ်ကိုကို ကျိန်ဆဲသောသူသည် ဂေဟင်္နာအရပ်၌ မီးရှို့ခြင်းကို ခံထိုက်ပေ၏။
23 ထိုကြောင့် သင်သည်ပူဇော်သက္ကာကို ယဇ်ပလ္လင်သို့ဆောင်ယူခဲ့လျက် သင်၏ညီအစ်ကိုသည် သင်၌ အပြစ်တင်ခွင့် တစုံတခုရှိသည်ဟု အောက်မေ့သတိရလျှင်၊ ယဇ်ပလ္လင်ရှေ့မှာ ပူဇော်သက္ကာကိုထား၍ သွားလော့။
24 ညီအစ်ကိုနှင့် သင့်တင့်ပြီးမှ ပြန်၍ ပူဇော်သက္ကာကို တင်လော့။
25 တရားတွေ့ဘက်နှင့်အတူ လမ်း၌သွားစဉ်တွင်ပင်၊ သူ၏စိတ်ကို ပြေစေခြင်းငှါ အလျင်အမြန်ပြုလော့။ သို့မဟုတ် တရားတွေ့ဘက်သည် တရားသူကြီး၌ အပ်မည်။ တရားသူကြီးသည်လည်း လုလင်ခေါင်း၌အပ်၍ ထောင်ထဲ၌ လှောင်ထားမည်။
26 လျော်ပြစ်ငွေ ရှိသမျှကို မလျော်မှီတိုင်အောင် ထောင်ထဲကမထွက်ရဟု ငါအမှန်ဆို၏။
27 သူ့မယားကို မပြစ်မှားရဟူသော ရှေးပညတ်စကားကို သင်တို့ကြားရပြီ။
28 ငါပညတ်သည်ကား ကိလေသာစိတ်နှင့် သူ့မယားကိုကြည့်ရှုသောသူသည် စိတ်နှလုံးထဲ၌ ထိုမိန်းမနှင့် ပြစ်မှားပြီ။
29 ထိုကြောင့် လက်ျာမျက်စိဖြစ်သော်လည်း သင့်ကိုမှားယွင်းစေလျှင် ထိုမျက်စိကိုထုတ်ပစ်လော့။ တကိုယ်လုံး ငရဲသို့ချခြင်းကို ခံရသည်ထက် အင်္ဂါတခုပျက်သော် သာ၍ကောင်း၏။
30 ထိုနည်းတူ လက်ျာလက်ဖြစ်သော်လည်း သင့်ကိုမှားယွင်းစေလျှင် ထိုလက်ကိုဖြတ်ပစ်လော့။ တကိုယ်လုံး ငရဲသို့ချခြင်းကို ခံရသည်ထက် အင်္ဂါတခုသာ ပျက်သော်သာ၍ကောင်း၏။
31 တဖန်တုံ၊ မယားနှင့်ကွာလိုလျှင် ဖြတ်စာကို အပ်ပေးစေဟူသော ပညတ်စကားရှိပြီ။
32 ငါပညတ်သည်ကား၊ မှားယွင်းခြင်းအကြောင်းမှတပါး အခြားသောအကြောင်းဖြင့် မိမိမယားနှင့် ကွာသောသူသည် မိမိမယားကို မှားယွင်းစေ၏။ ကွာသောမိန်းမနှင့် စုံဘက်ခြင်းကို ပြုသောသူသည်လည်း သူ့မယားကို ပြစ်မှား၏။
33 တဖန်တုံ၊ မဟုတ်မမှန်ဘဲလျက် ကျိန်ဆိုခြင်းကိုမပြုရ။ ကျိန်ဆိုခြင်းကို ပြုသည်အတိုင်း ထာဝရဘုရား ရှေ့တော်၌ တည်စေလော့ဟူသော ရှေးပညတ်စကားကို သင်တို့ကြားရပြီ။
34 ငါပညတ်သည်ကား၊ ကျိန်ဆိုခြင်းကို အလျင်းမပြုရ။ ကောင်းကင်ဘုံကို တိုင်တည်၍မကျိန်ရ။ ကောင်းကင်ဘုံကား ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်ဖြစ်သတည်း။
35 မြေကြီးကို တိုင်တည်၍မကျိန်ရ။ မြေကြီးကား ဘုရားသခင်၏ ခြေတော်တင်ရာ ခုံဖြစ်သတည်း။ ယေရှု ရှလင်မြို့ကို တိုင်တည်၍မကျိန်ရ။ မဟာမင်းကြီး၏မြို့တော် ဖြစ်သတည်း။
36 ဆံခြည်တပင်ကိုမျှ ဖြူစေခြင်း၊ မည်းစေခြင်းငှါမတတ်နိုင်သော်၊ ကိုယ်ဦးခေါင်းကိုတိုင်တည်၍ မကျိန်ရ။
37 သင်၏စကားမှာ ဟုတ်သည်ကိုအဟုတ်၊ မဟုတ်သည်ကို မဟုတ်ဖြစ်စေလော့။ ဤထက် လွန်သော စကားသည် မကောင်းသောအရာနှင့် စပ်ဆိုင်ပေ၏။
38 သူ့မျက်စိကို ဖျက်လျှင် ကိုယ်မျက်စိဖျက်ခြင်းကိုခံစေ။ သူ့သွားကိုချိုးလျှင် ကိုယ်သွားချိုးခြင်းကို ခံစေ ဟူသော ပညတ်စကားကို သင်တို့ကြားရပြီ။
39 ငါပညတ်သည်ကား၊ နှောင့်ရှက်သောသူကို မဆီးမတားနှင့်။ သင်၏ ပါးတဘက်ကို သူတပါးပုတ်လျှင် ပါးတဘက်ကို လှည့်၍ပေးဦးလော့။
40 သင့်အင်္ကျီကို ယူလို၍ တရားတွေ့သောသူအား သင့်ဝတ်လုံကိုလည်း ယူစေခြင်းငှါ အခွင့်ပေးဦးလော့။
41 အကြင်သူသည် သင့်ကို အနိုင်ပြု၍ ခရီးတတိုင်သွားစေ၏။ ထိုသူနှင့်တကွ နှစ်တိုင်သွားဦးလော့။
42 တောင်းသောသူအားပေးလော့။ ချေးငှါးလိုသောသူကိုလည်း မငြင်းမပယ်နှင့်။
43 ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို ချစ်လော့။ ရန်သူကို မုန်းလော့ဟူသောပညတ်စကားကို သင်တို့ ကြား ရပြီ။
44 ငါပညတ်သည်ကား၊ သင်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘ၏ သားဖြစ်လိုသော ငှါ။ သင်တို့၏ရန်သူတို့ကို ချစ်ကြလော့။ သင်တို့ကိုကျိန်ဆဲသောသူတို့အား မေတ္တာပို့ကြလော့။ သင်တို့ကို မုန်း သောသူတို့အား ကျေးဇူးပြုကြလော့။ သင်တို့ကို နှောင့်ရှက်ညှဉ်းဆဲသောသူတို့အဘို့ ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်း ကြလော့။
45 အကြောင်းမူကား၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည်၊ ကောင်းသောသူမကောင်း သောသူတို့အပေါ်၌ ကိုယ်တော်၏နေကို ထွက်စေတော်မူ၏။ ဖြောင့်မတ်သောသူ မဖြောင့်မတ်သောသူတို့ အပေါ်၌ မိုဃ်းကို ရွာစေတော်မူ၏။
46 သင်တို့ကို ချစ်သောသူတို့အားသာ ချစ်တုံ့ပြုလျှင် အဘယ်ကျေးဇူးတင်သနည်း။ အခွန်ခံသူတို့ပင် ဤ မျှလောက်ပြုကြသည် မဟုတ်လော။
47 အဆွေအမျိုးတို့အားသာ လောကဝတ်ပြုလျှင် အဘယ်သို့ထူးမြတ်သနည်း။ သာသနာပလူတို့ပင် ထို အတူ ပြုကြသည်မဟုတ်လော။
48 ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် စုံလင်တော်မူသည်နည်းတူ သင်တို့ သည်လည်း စုံလင်ခြင်းရှိကြလော့။

၅:၁၇–၄၈။ ပညတ်တော်နှင့် ပတ်သက်သော ယေရှု၏ သွန်သင်ချက် မဿဲ ၅:၁၇–၂၀ သည် အခန်း ၅ ၏ ကျန်အပိုင်း၏ အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာနန်များ ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်ကို မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း။ ယေရှုက “ပညတ်တရားနှင့် ပရောဖက်များကို ဖျက်ဆီးရန် ငါလာသည် မဟုတ်၊ ပြည့်စုံစေရန် ငါလာသည်” ဟု အလေးအနက် မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ကောင်းကောင်းကင်မြေကြီး မကွယ်ပျောက်မချင်း ပညတ်တရားမှ အိုတာ (yod - ဟေဗြဲအက္ခရာအသေးဆုံး) တစ်ချက်၊ ကေရဲယာ (အက္ခရာခွဲခြားရန် အမှတ်အသား) တစ်ချက်) တစ်ချက်မျှ မပြောင်းလဲဟု မိန့်တော်မူသည်။ အကြင်သူသည် အနည်းဆုံး ပညတ်တစ်ခုကိုမျှ ဖျက်ဆီး၍ သွန်သင်သူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အနည်းဆုံးဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ခရစ်ယာန်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ကျမ်းတတ်များနှင့် ဖာရိရှဲများ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းထက် သာ၍ ကြီးမြတ်ရမည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ဖာရိရှဲများသည် အနည်းငယ်မျှသော စည်းမျဉ်းကိုမျှ စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ထိန်းသူများ ဖြစ်သော်လည်း ဤစကားသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်သည်။

5:17–48. Jesus’s Teaching about the Law. Matthew 5:17–20 introduces the theme of the rest of chapter 5, namely, how Christians should understand the laws found in the OT. Jesus insisted that He came not to destroy the law and the prophets. Rather, He came to fulfill them (v. 17). He then said that until heaven and earth pass away, not even one iota or keraia will change from the law. The iota indicates yod, the smallest letter of the Hebrew alphabet. The keraia is a small projection on the side of a Hebrew letter that differentiates it from another that it closely resembles, like the difference between the letter f and the letter t in English. Jesus insisted that anyone who urges others to disregard even the least law of the Bible shall be called least in the kingdom of heaven (v. 19). A Christian’s righteousness should be greater than the righteousness of the scribes and Pharisees (v. 20). This is rather surprising, given that the Pharisees were noted for their zeal in keeping even the smallest detail of the biblical laws.

ယေရှုသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို မိန့်တော်မူရင်း ခရစ်ယာန်များသည် ဖာရိရှဲများထက် ပိုမိုတင်းကြပ်စွာ ပညတ်တရားကို စောင့်ထိန်းရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းရှိ ပညတ်တော်များအနက် မည်မျှကို ခရစ်ယာန်များက စောင့်ထိန်းရမည်နည်းဟု မေးလျှင် ယေရှု၏ အဖြေမှာ “အားလုံး” ဖြစ်သည်။ ယနေ့ ခရစ်ယာန်များ၏ လက်တွေ့ဘဝနှင့် ဓမ္မဟောင်းညွှန်ကြားချက်များ ကွဲလွဲမှုများစွာ ရှိနေသဖြင့် ဤအဖြေသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဥပမာခြောက်ခုဖြင့် ရှင်းပြတော်မူသည်။ ထိုဥပမာနှစ်ခုသည် ပညတ်တော်ဆယ်ပါးတို့မှ (ထွက် ၂၀:၁–၁၇) ဖြစ်၍ ကျန်လေးခုမှာ အခြားပညတ်များမှ ဖြစ်ပြီး တစ်ခုသည် ဆာလံကျမ်းမှ ယူဆရသည်။

In talking about the law, Jesus introduced the concept of righteousness, implying that Christians should demonstrate their righteousness by observing the law in a more rigorous manner than even the Pharisees. If one were to ask Jesus how many of the laws found in the Bible should be observed by Christians, clearly His answer would be “All of them.” This is a startling answer in light of the many changes between what is commanded in the OT and the actual practice of Christians today. Jesus explained what he meant through a series of six examples from the law. Two of them (vv. 21–26, 27–30) are found in the Ten Commandments (Ex. 20:1–17), while the rest are scattered throughout the other law codes, and one perhaps by implication in the Psalms.

ယေရှုရွေးချယ်တော်မူသော ပထမဆုံး ဥပမာပညတ်မှာ “လူမသတ်နှင့်” (၅:၂၁။ ထွက် ၂၀:၁၃ နှိုင်း) ဖြစ်သည်။ ညီအစ်ကို သို့မဟုတ် ညီအစ်မ ကို အမျက်ထွက်သူသည် တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရမည် (အချို့ လက်ရေးမူများတွင် “အကြောင်းမရှိဘဲ” ဟူ၍ ပါသည်) ဟု မိန့်ဆိုခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ နောက်လိုက်များနှင့် ပညတ်တရား၏ ဆက်ဆံရေးတွင် အသစ်အဆန်းကို ထင်ရှားစေတော်မူသည်။ “လူမသတ်နှင့်” ဟု ဖတ်ရှုသည့်အခါ ခရစ်ယာန်များသည် “အမျက်မထွက်နှင့်” ဟု နားလည်ရမည်။ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အာဏာဖြင့် (“ငါမူကား ငါဆိုသည်ကား”) ကျမ်းတတ်များ၏ “ဟောင်းသည်ကို ကြားဖူးသည်” ဟူသော ပြင်ပပိုင်းကိုသာ အာရုံစိုက်သည့် သဘောထားကို ဆန့်ကျင်တော်မူသည်။ ပြင်ပလုပ်ရပ် (လူသတ်ခြင်း) သည် အတွင်းစိတ်ခံစားမှု (မုန်းတီးခြင်း) ၏ ရလဒ်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးတော်မူသည်။ ဤနည်းဖြင့် ပညတ်တရားသည် ဖာရိရှဲများ၏ ပြင်ပဖြောင့်မတ်ခြင်းထက် များစွာ နက်ရှိုင်းကြောင်း ပြသတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ဘုရားသခင်သည် အမြဲတမ်း လူတို့၏ နှလုံးသားနှင့် အတွေးတို့ကို ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်နှင့် ကိုက်ညီစေလိုတော်မူသည် (တရား ၆:၄–၆၊ ၁၀:၁၆၊ ၁၁:၁၃၊ ၁၈၊ ဆာလံ ၂၄:၄၊ ၅၁:၁၀)။ အမျက်ထွက်ခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို သတိပေးခဲ့သည် (ဆာလံ ၃၇:၈၊ သုတ္တံ ၁၄:၁၇၊ ၁၆:၃၂၊ ၁၉:၁၁၊ ၂၂:၂၄၊ ဒေသနာ ၇:၉)။ သို့သော် ကျမ်းတတ်အများစုက ပြင်ပပိုင်းကိုသာ အလေးပေးခဲ့သည်။

The first law that Jesus chose as an illustration of how the righteousness of His followers would exceed that of the scribes and Pharisees is “You shall not murder” (5:21; cf. Ex. 20:13). By saying that anyone angry with his brother or sister (some manuscripts have “without a cause”) will be liable to judgment (Matt. 5:21–22), Jesus highlighted what is new about the relationship between His followers and the law. When they read “You shall not murder,” Christians should understand “Do not be angry.” On His own authority (“but I say”), Jesus counteracted the tendency of the rabbis (“you have heard that it was said”) to dwell on the external elements of the law. He reminded them that an external action (murder) is the outgrowth of an internal emotion (hate). In applying this law to an internal state, He also showed the people that the law was actually much deeper than the external righteousness of the Pharisees (v. 20). God had always been interested in the hearts and minds of His people being conformed to His will (e.g., Deut. 6:4–6; 10:16; 11:13, 18; Pss. 24:4; 51:10), and His people had been warned of the dangers of harboring anger (Ps. 37:8; Prov. 14:17; 16:32; 19:11; 22:24; Eccl. 7:9), but many of the rabbis tended to emphasize only external conformity to the law.

ယေရှုသည် အမျက်မထွက်ရန် ညွှန်ကြားချက်ကို လက်တွေ့ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသုံးချမှုလည်း ပေးတော်မူသည်။ ယဇ်ပူဇော်ရန် လာရင်း တစ်ဦးဦးက ငါ့ကို ရန်ငြိုးထားသည်ကို အောက်မေ့လျှင် ပြန်၍ ပြေလည်အောင် ပြုလော့ (၅:၂၃–၂၄)။ ငါတို့အမှားရှိရင် အခြားသူနှင့် ဆက်ဆံရေး မပြေလည်ပါက ကိုးကွယ်ခြင်း မှန်ကန်စွာ မပြုနိုင်ပါ။ ပြင်းထန်သော အငြင်းပွားမှု တရားရုံးသို့ ရောက်နိုင်သည့်အချိန်တွင် တတ်နိုင်သမျှ ပြေလည်အောင် ပြုလော့၊ တရားရုံးစဖွင့်လျှင် ခါးသီးသော ရလဒ်များ ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု လက်တွေ့ အကြံပေးတော်မူသည် (၅:၂၅–၂၆)။

Jesus also drew out a practical spiritual application to His command not to become angry. If on the way to worship we remember that somebody has something against us, then we should turn back and become reconciled with that person (Matt. 5:23–24). It is just not possible to worship properly if there is something between us and somebody else in which we are at fault. Jesus then gave very practical advice about what to do in a time when a serious dispute would probably end up before the courts. He pointed out that it is much better to resolve the matter if at all possible because once the processes of law get involved, bitter results may follow (vv. 25–26).

ပညတ်တော်ဆယ်ပါးတွင် ပါသော အိမ်ထောင်ပေါင်းဖျက်ခြင်း ပဓါနာပညတ် (ထွက် ၂၀:၁၄) သည် ကျမ်းတတ်များနှင့် ဖာရိရှဲများထက် နောက်လိုက်များ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း သာ၍ကြီးရမည်ကို သရုပ်ပြရန် ယေရှုရွေးချယ်တော်မူသော ဒုတိယဥပမာ ဖြစ်သည် (၅:၂၀)။ လူသတ်ခြင်းပညတ်ကဲ့သို့ပင် အပြစ်၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရည်ရွယ်ချက်ကို အလေးပေးတော်မူသည်။ အတွေးများသည် အရေးကြီးကြောင်း၊ လုပ်ရပ်များသည် နှလုံးသားမှ ထွက်ပေါ်လာကြောင်း သတိပေးတော်မူသည် (၁၂:၃၄; ၁၅:၁၉–၂၀)။ တင်းကြပ်စွာ ဆိုရလျှင် အိမ်ထောင်ပေါင်းဖျက်ခြင်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း ယေရှုသည် လုပ်ရပ်နောက်ကွယ်ရှိ ရည်ရွယ်ချက်သို့ ရောက်တော်မူသည်။ မိန်းမကို တဏှာရှိစွာ ကြည့်သူသည် စိတ်ထဲ၌ အိမ်ထောင်ပေါင်းဖျက်ပြီးသား ဖြစ်သည် (၅:၂၈)။ ယေရှု သွန်သင်တော်မူသည်မှာ ကျမ်းစာတွင် ရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ အပြစ်တဏှာကို စိတ်ထဲ မထားရန် သတိပေးခဲ့သည် (ထွက် ၂၀:၁၇; ယောဘ ၃၁:၁; သုတ္တံ ၆:၂၃–၂၅)။ မျက်စိ သို့မဟုတ် လက်သည် အပြစ်အကြောင်းဖြစ်လျှင် ဖြတ်ပစ်လော့၊ မျက်စိနှစ်လုံး လက်နှစ်ချောင်းနှင့် ငရဲချခြင်းခံရ မကောင်းဟု မိန့်တော်မူသည် (၅:၂၉–၃၀)။ ယေရှုသည် စာသားအတိုင်း မဆိုလိုပါ။ အလွန်ပြင်းထန်သော စကားဖြင့် အပြစ်ကို အလွန်အမင်း ရှောင်ကြဉ်ရန် အလေးပေးတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။

The prohibition against adultery found in the Ten Commandments (Ex. 20:14) is the second example Jesus chose to illustrate how the righteousness of His followers is to be greater than that of the scribes and Pharisees (Matt. 5:20). Just as with the law on murder, Jesus emphasized the motive that lies behind the sin and in doing so, reminded the people that our thoughts are important because it is from our hearts that our actions flow (Matt. 12:34; 15:19–20). Strictly speaking, adultery is a physical act, but Jesus went behind the act to the motive. Anyone who looks at a woman with lust in his heart has already committed adultery with her in his heart (5:28). Again, it should be noted that what Jesus was teaching was already found in the Scriptures. His people were warned against harboring sinful lust in the mind, not only engaging in the act of adultery (Ex. 20:17; Job 31:1; Prov. 6:23–25). Jesus then suggested that somebody who finds his or her eye is a cause of sin should cut it out and throw it away. Likewise, a hand should be cut off if it is the cause of a sin. He concluded that it is better to lose an eye or a hand than with two eyes or two hands to be cast into hell (Matt. 5:29–30). Jesus was not talking in literal terms. The extreme language of Jesus emphasized the importance of what He said. Where there is a choice, one should not seek out things that give access to sin or put oneself in a position where sin is likely. Jesus insisted we should be very serious about that.

ယေရှု၏ ကွာရှင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အဆိုများသည် အခန်းငယ်နှစ်ခုသာရှိသော်လည်း၊ ပညာရှင်များနှင့် ပညာရှင်မဟုတ်သူများက အလွန်များပြားသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ ဤသို့ဖြစ်ရခြင်းမှာ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် သမိုင်းတစ်လျှောက်နှင့် ယနေ့ခေတ်တွင် ကွာရှင်းခြင်းကိစ္စများတွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဥပမာ၊ အင်္ဂလိပ်တရားရုံးစနစ်၏ သမိုင်းအများစုတွင် ကွာရှင်းခြင်းကိစ္စများကို ဘုရင့်တရားရုံးများတွင်မဟုတ်ဘဲ၊ အသင်းတော်တရားရုံးများတွင် ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ပိုင်းတရားရုံးဆုံးဖြတ်ချက်များ၏ အခြေခံဖြစ်လာသော တရားစီရင်ရေးဆိုင်ရာ ဥပဒေဓလေ့များ များစွာဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးဆယ်စုနှစ်များအတွင်း ဤဓလေ့များစွာကို ပယ်ရှားခဲ့သည်။ အသင်းတော်တရားရုံးများနှင့် နှစ်ပေါင်းများစွာ လောကီတရားရုံးများသည် ကွာရှင်းခြင်း၏ တရားဝင်အကြောင်းပြချက်များကို လမ်းညွှန်ရန် ဤကျမ်းချက်ကို ရည်ညွှန်းခဲ့ကြသည်။ အဓိကအချက်မှာ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းကြောင့် ကွာရှင်းခွင့်ပြုနိုင်သည်ဟူသော အယူအဆဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ယေရှုက ကွာရှင်းခြင်းကို တားမြစ်ရာတွင် တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်အဖြစ် ဖော်ပြထားသော ဂရိစကားလုံး ပိုနီယာ (porneia) (အခန်းငယ် ၃၂) ၏ အဓိပ္ပာယ်တစ်ခုမှာ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

Although only two verses long, the remarks of Jesus concerning divorce have generated a very large volume of commentary by academics and nonacademics alike. This can be attributed to the role that the church has had in matters of divorce, both historically and today. For example, over much of the history of the English court system, matters of divorce were handled in the church courts, not the king’s courts. This created a substantial body of case law that formed the basis of many subsequent court decisions, although the last few decades have seen much of this swept away. Both the church courts and for many years the secular courts looked to this verse for guidance as to the legitimate grounds for divorce. Key among these was the idea that divorce could be granted on the basis of adultery. And indeed, that is one meaning of the key Greek word, porneia (v. 32), which is the one exception Jesus made to His prohibition against divorce.

ဂရိဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ပိုနီယာ (porneia) ဟူသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်တွင် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း ပါဝင်သည်မှာ မှန်ပါသည်။ သို့သော် ထိုစကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည်။ ပိုနီယာ ဟူသောစကားလုံးကို ရှင်ပေါလုက လူတစ်ဦးသည် အဘ၏ဇနီးနှင့် မဖြစ်မနေ ဆက်ဆံရေးရှိခြင်း (၁ကော ၅:၁)၊ ပြည့်တန်ဆာနှင့် လိင်ဆက်ဆံခြင်း (၁ကော ၆:၁၅-၁၈)၊ အိမ်ထောင်ပြင်ပတွင် လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ သွေးဆောင်မှုများ (၁ကော ၇:၂) ကို ဖော်ပြရန် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ပိုနီယာ နှင့် ဆက်စပ်သော ကြိယာ ပိုနယူအို (porneuō) ကို ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ပြည့်တန်ဆာ၏ လုပ်ရပ်များကို ဖော်ပြရန် မကြာခဏ အသုံးပြုထားသည် (ဥပမာ၊ ဗျာ ၁၄:၈၊ ၁၇:၂-၄၊ ၁၈:၃၊ ၁၉:၂)။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်းအထောက်အထားများအရ မဿဲ ၅:၃၂ တွင် ပိုနီယာ ဟူသော စကားလုံးသည် မည်သည့်ပုံစံမျိုးဖြင့်ဖြစ်စေ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။

It is true that the meaning of porneia in the Greek NT can include adultery. But in fact the word has a wider meaning. Porneia is used by Paul to describe the improper relationship between a man and his father’s wife (1 Cor. 5:1), having sexual relations with a prostitute (1 Cor. 6:15–18), and the temptations to sexual pleasure outside of marriage (1 Cor. 7:2). The word porneia and a related verb, porneuō, are used often in Revelation to describe the activities of the whore Babylon (e.g., Rev. 14:8; 17:2–4; 18:3; 19:2). Thus the NT evidence suggests that the word porneia in Matthew 5:32 has the meaning of sexual immorality in any of its forms.

သို့သော် မဿဲ ၅း၃၁-၃၂ ကို အိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော အကြောင်းပြချက်များကိုသာ ရှာဖွေရန် ဖတ်ရှုခြင်းသည် ယေရှုပြောခဲ့သော အဓိကအချက်ကို လွဲချော်စေသည်။ ယေရှုကိုးကားခဲ့သော ကွာရှင်းခြင်းဆိုင်ရာ ပညတ် (တရားဟော ၂၄း၁) သည် ကွာရှင်းခံရသော မိန်းမကို ကာကွယ်ရန်နှင့် သူမသည် အမှန်တကယ် ကွာရှင်းပြီးဖြစ်ကြောင်း သက်သေနှင့် လိုလျှင် ပြန်လက်ထပ်ခွင့်ရှိကြောင်း ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဤပညတ်ကို ဥပဒေပုံစံမျှသာ လိုက်နာပါက ကွာရှင်းခြင်းသည် ကိစ္စမရှိဟု အဓိပ္ပာယ်ယူသော နည်းလမ်းကို ဆန့်ကျင်တော်မူခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယေရှုက အိမ်ထောင်သည် အမြဲတမ်းရှိရမည်ဟု အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့သော် တချို့အဖြစ်အပျက်များ (အိမ်ထောင်ဖောက်ပြန်ခြင်း) သည် အိမ်ထောင်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်ကြောင်း လက်တွေ့ကျကျ အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် ကွာရှင်းခြင်းသည် နောက်ဆုံးနည်းလမ်းသာ ဖြစ်သင့်သည်ဟု အဓိကရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်များအတွက် အိမ်ထောင်သည် ဘုရားသခင်၊ မိသားစုနှင့် သူငယ်ချင်းများရှေ့တွင် တစ်သက်တာကတိဖြစ်ပြီး၊ ပေါ့ပေါ့တန်တန် မစတင်သင့်၊ အိပ်မက်ထဲက ပြီးပြည့်စုံသော အဖော်မဟုတ်ဘဲ လူသာမန်တစ်ဦးသာဖြစ်နေသည်ကို တွေ့ရှိသောအခါ ပေါ့ပေါ့တန်တန် စွန့်ပစ်သင့်သည်မဟုတ်ချေ။

But to read Matthew 5:31–32 only to discover reasons that a marriage may be dissolved is to miss the point made by Jesus. The law regulating divorce quoted by Jesus (Deut. 24:1) was designed to protect the divorced women by providing her with evidence that she was actually divorced and that she could remarry if she wished. Jesus reacted against a reading of this law that suggested it was fine to divorce as long as the legal forms were met. By way of contrast, Jesus insisted that marriage was permanent. Yet He was also realistic and recognized that there are some events (i.e., marital unfaithfulness) that will sunder a marriage. But His point was that divorce should be a last resort, even under those circumstances. Marriage among Christians is a lifelong commitment before God, family, and friends not to be lightly entered into or lightly cast aside when it turns out that a partner is a real human being, not the perfect partner of our dreams.

ထို့နောက် ယေရှုသည် ဘုန်းကြီးသော ကတိတော်များကို မဖောက်ဖျက်ရန် ပညတ်တရားကို မှတ်ချက်ပြုတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၅း၃၃၊ ကိုယ်တော်ကိုးကား ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉း၁၂၊ တောလည်ရာ ၃၀း၂၊ တရားဟော ၂၃း၂၁)။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် ကတိတော်များသည် စီးပွားရေးနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ အရောင်းအဝယ်များတွင် အရေးကြီးခဲ့သည်။ ရောမလူမျိုးများသည် စာဖြင့်ရေးသားထားသော စာချုပ်များကို ဖန်တီးခဲ့သော်လည်း၊ ကတိတော်များဖြင့် အတည်ပြုသော စနစ်နှင့် တွဲဖက်ရှိနေခဲ့သည်။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် ကတိတော်များသည် နတ်ဘုရားများကို ပါဝင်စေလေ့ရှိပြီး၊ ကတိဖောက်ဖျက်သူအား ဘုရားသခင်က ဘေးဒုက္ခပေးမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို အလွန်လေးစားသောကြောင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း မပြောဆိုခဲ့ကြချေ။ ယေရှုသည် ဘုရားနာမကို မဖော်ဘဲ ယုဒလူမျိုးများ သုံးလေ့ရှိသော အခြားစကားများကို သုံးတော်မူခဲ့သည်၊ ဥပမာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ ယေရှုလင်မြို့၊ ကိုယ်ပိုင်ခေါင်း (မဿဲ ၅း၃၄-၃၆)။ အချို့ကတိတော်မျိုးများကို ကောင်းကောင်းထွက်အောင် ပြောဆိုသော်လည်း ကတိထိုက်သူအပေါ် ချည်နှောင်မှုမရှိဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် ထိုဓလေ့ကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏နောက်လိုက်များအတွက် ကတိတော်မျှသာမက စကားအားလုံးသည် ချည်နှောင်ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်၏ ဂုဏ်သတင်းသည် တစ်စုံတစ်ခုလုပ်ရန် သဘောတူပါက အခြားသူများက ထိုသူသည် ကတိကဝတ်ကို မဖောက်ဖျက်မှန်း သိရှိနိုင်ရမည်။ အများစုတွင် ရိုးရှင်းသော ဟုတ်ကဲ့ သို့မဟုတ် မဟုတ်ပါ ဟူသော အတည်ပြုချက် သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုချက်သာ လိုအပ်သည် (ကျမ်း ၃၇)။

Jesus then commented on the law that oaths of a religious nature should be kept (Matt. 5:33; cf. Lev. 19:12; Num. 30:2; Deut. 23:21). Oaths were an important part of business and personal transactions in the ancient world. The Romans had developed a system of written legal contracts, but these existed alongside a system of sealing agreements with oaths. In the Greco-Roman world oaths usually invoked the name of a god as a partner to the contract. The idea being that the god would ensure disaster would befall the one who did not keep the oath. Jews could not do this because they respected the name of God so much they did not use His name in open speech. Jesus used some of the circumlocutions that the Jews used rather than utter God’s name: heaven, earth, Jerusalem, one’s own head (Matt. 5:34–36). Some types of oath were used because they sounded good but were held to be nonbinding on the one who swore them. Jesus spoke out against this practice. For His followers, not only oaths but all speech should be binding. The Christian’s reputation should be such that if they agreed to do something, then others would know they would keep their word. In many cases, nothing further is needed than simple affirmations or denials (v. 37).

လူမှုဒုက္ခကို လက်စားချေရန် မျက်စိအတွက် မျက်စိ၊ သွားအတွက် သွား ဟူသော ပညတ်တရား (ထွက်မြောက်ရာ ၂၁း၂၃-၂၅၊ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၄း၁၉-၂၀) သည် လက်စားချေရေးစနစ်ကို ကန့်သတ်ရန် ကောင်းမွန်သောအကျိုးသက်ရောက်မှု ရှိခဲ့သည်။ မိသားစုကိုယ်တိုင် ဥပဒေစိုးမိုးရေးကို လက်လွှတ်ဆောင်ရွက်ရသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်၊ မိသားစုဝင်တစ်ဦးအား ပြင်းထန်စွာ ဒုက္ခပေးခံရပါက ဆန့်ကျင်ဘက်မိသားစုဝင်တစ်ဦးဦးကို ပိုမိုပြင်းထန်စွာ၊ သေဆုံးစေနိုင်သည်အထိ လက်စားချေနိုင်သည့် အန္တရာယ်ရှိသည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်သည် လျင်မြန်စွာ ထိန်းချုပ်မှုပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် လူမှုဒုက္ခဆုံးရှုံးမှုကို တစ်ထပ်တည်းနှင့် အတိအကျ ညီမျှစေခြင်းသည် အရေးကြီးသော ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုက မကောင်းမှုကို အကြမ်းဖက်မှုဖြင့် မတုံ့ပြန်ရန် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ တစ်စုံတစ်ဦးက မျက်နှာဖုံးညာဘက်ကို ရိုက်ပါက အခြားဘက်ကို လှည့်ပြရမည်ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သည် (မဿဲ ၅း၃၉)။ တစ်စုံတစ်ဦးက ငှားယူလိုပါက လွတ်လပ်စွာ ပေးရမည်။ တစ်စုံတစ်ဦးသည် တစ်မိုင် (၁.၅ ကီလိုမီတာ) လိုက်ပါရန် အခွင့်ရှိပါက နှစ်မိုင် (၃ ကီလိုမီတာ) လိုက်ပါရမည်ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သည် (ကျမ်း ၄၁)။ ဤစကားများသည် ယေရှုပြောဆိုခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော စကားများတွင် အခက်ခဲဆုံးများဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် မည်သူက တောင်းသမျှ လိုက်လျောပေးလိုမည်နည်း။ မည်သူက ပြန်လည်တုံ့ပြန်ခြင်းမပြုဘဲ ရိုက်နှက်ခံရမှုကို လက်ခံလိုမည်နည်း။ သို့သော် မိုဟန်ဒတ်စ် ဂန္ဓီ နှင့် မာတင်လူသာဘုရင် ဂျူနီယာ တို့က ဤအခြေခံမူများကို အသုံးပြု၍ လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့ပုံကို တွေးကြည့်ရုံဖြင့် ယေရှု၏စကားတော်များ၏ တန်ခိုးကို သိမြင်နိုင်သည်။

The original law regarding legal cases asking for redress over personal harm—eye for eye and tooth for tooth (Ex. 21:23–25; Lev. 24:19–20)—had the salutary effect of limiting the process of vendetta. In a society that placed much enforcement of the law in the hands of the family, the risk was that a serious injury to a member of the family might be responded to by a larger, even fatal, injury to any member of the opposing family. This process could get out of hand very quickly. Thus, limiting personal damages to strictly equivalent damage served an important purpose. Yet Jesus said not to resist evil with violence. He said that if somebody hits us on the right cheek, we should respond by turning the other cheek to that person (Matt. 5:39). He said that if somebody would borrow from us, then we should freely give what is asked. If someone has the right to demand that we go with them for one mile (1.5 km), we should go two miles (3 km) (v. 41). These are some of the most challenging words that Jesus is recorded as speaking: Who today wishes to just lend to anybody who asks? Who today would willingly allow himself or herself to be beaten without taking thought of reprisal? Yet one has to do no more than think of the powerful way these principles were used by Mohandas Gandhi and Martin Luther King Jr. to change whole societies to realize the power in the words of Jesus.

မဿဲ ၅:၄၃-၄၈ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှုမိန့်တော်မူချက်များတွင် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် အရေးကြီးသော အချက်များစွာ ရှိပြီး၊ ထိုအချက်များသည် ခရစ်ယာန်များ ဘဝနေထိုင်ပုံနှင့် ပတ်သက်၍ အရေးပါသော သက်ရောက်မှုများ ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ယေရှုကိုးကားတော်မူသော အရင်းအမြစ်နှင့် ဆိုင်သည် (အပိုဒ် ၄၃)။ ဤစကားရပ်၏ ရှေ့ပိုင်းသည် ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉:၁၈ မှ ရယူထားသည်မှာ ရှင်းလင်းပါသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းအပိုဒ်ကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မတွေ့ရပါ။ အချို့က ဤသို့ဆင်တူသော စကားရပ်များကို ပင်လယ်သေ စာလိပ်များတွင် တွေ့ရသည်ဟု ညွှန်ပြခဲ့ကြသည်။ ယေရှုခေတ်ကာလ၌ ဤစကားရပ်သည် ယနေ့ခေတ်တွင် သမ္မာကျမ်းစာကျမ်းချက်များကို မှားယွင်းစွာ ကိုးကားလေ့ရှိသည်နှင့် အလားတူ လူအများကြားတွင် ထုံးတမ်းစဉ်လာဖြစ်သွားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

There are several important points of interpretation in the sayings of Jesus recorded in Matthew 5:43–48, and many of them have significant implications regarding how Christians should live their lives. The first of these issues relates to the source from which Jesus was quoting (v. 43). Clearly the first part of this phrase comes from Leviticus 19:18. However, the second part of this phrase is not found in the OT. Some have pointed to phrases similar to this in the Dead Sea Scrolls. Possibly this had become a saying that was common in Jesus’s day, in the same way that some today misquote popular Bible texts.

ဒုတိယမြောက်နှင့် ပို၍အရေးကြီးသော အချက်မှာ အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ယေရှုသည် ကိုယ်တိုင်လက်စားချေခြင်းကို မပြုဘဲ တရားစီရင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်အား အပ်နှံရန် အရေးကြီးကြောင်း အလေးပေးတော်မူသည်။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုသည် မုန်းတီးခြင်းကို ဤနေရာတွင် မဖော်ပြတော်မူဘဲ၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ လိုအပ်ကြောင်းကိုသာ အဓိကထား မိန့်တော်မူသည်။

The second and more important issue is the meaning. Here Jesus emphasized the importance of not taking vengeance into our own hands but rather trusting God to take care of justice. Jesus did not address the hatred aspect here in Matthew, focusing his words primarily on the need to love.

ယေရှုသည် မိမိကို ချစ်သူများနှင့် ဆွေမျိုးများကို ချစ်ခြင်းသည် ထူးခြားသော အပြုအမူမဟုတ်ကြောင်း၊ လူသားများအကြား ပုံမှန်ဖြစ်သည်ဟု ထောက်ပြတော်မူသည် (မဿဲ ၅:၄၆-၄၇)။ ခရစ်ယာန်များကို ထူးခြားစေသောအရာမှာ မိမိကို ချစ်သူများကိုသာမက မိမိကို မုန်းတီးသူများကိုပါ ချစ်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၄)။

Jesus then pointed out that loving those who are our friends or relatives is not extraordinary behavior. It is but what is normal among humans (Matt. 5:46–47). What distinguishes Christians, though, is that they love not only those who love them but also those who hate them (v. 44).

ယေရှုသည် ထိုနေရာတွင် ရပ်တန့်မထားတော်မူပါ။ ဤကိစ္စတွင် မိမိနောက်လိုက်များသည် ဘုရားသခင်ပြည့်စုံတော်မူသည်နှင့်အညီ ပြည့်စုံ (teleios) ရမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤနေရာတွင် ကျမ်းပြန်သူများသည် ဂရိစကား teleios ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို မှန်ကန်စွာ ကိုးကားလေ့ရှိသည်။ teleios ဟူသော စကားလုံးကို ယဇ်ပူဇော်ရန် အပြစ်အနာအဆာမရှိသော တိရစ္ဆာန်၊ သဘာဝအတိုင်း အပြည့်အဝ ရင့်ကျက်ခြင်း၊ အမှုတစ်ခုကို ပြီးစီးခြင်း၊ သိုးကဲ့သို့ အရွယ်ရောက်ပြီးသော တိရစ္ဆာန်အဖြစ် သုံးနိုင်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာ ဘာသာပြန်အချို့တွင် “ပြည့်စုံခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားပြီး၊ အချို့တွင် “ရင့်ကျက်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင် ရင့်ကျက်တော်မူသည်နှင့်အညီ ရင့်ကျက်ရမည်ဟု ဆိုခြင်းနှင့် ဘုရားသခင် ပြည့်စုံတော်မူသည်နှင့်အညီ ပြည့်စုံရမည်ဟု ဆိုခြင်းတို့သည် မည်မျှ ကွဲပြားသနည်း။ နှစ်မျိုးစလုံးသည် အလွန်လှမ်းဝေးသော စံနှုန်းများဖြစ်သည်။ ရန်သူများနှင့် ပတ်သက်၍ အကြောင်းအရာအရ၊ ယေရှုနောက်လိုက်များသည် ဘုရားသခင်ကဲ့သို့ သူတို့ကို ချစ်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံကြရမည်။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော မိမိတို့ခမည်းတော် ပြည့်စုံတော်မူသည်နှင့်အညီ ပြည့်စုံကြလိမ့်မည်။

Jesus did not leave it there. He said that in this matter, His followers must be perfect (teleios) in the way that God is perfect. Here interpreters, quite rightly, usually make reference to the meaning of the Greek word teleios. The word teleios can be used of an unblemished animal used in a sacrifice, something that is mature (having completed natural development), someone who has completed an action, and an animal such as a sheep that is full-grown. Some Bible versions translate it as “perfect,” and others as “mature.” But one has to ask how different it is to say that Christians should be as mature as God is mature compared to saying they should be perfect as God is perfect. Both ideals seem to be very far out of reach. With respect to our enemies, as the context indicates, the followers of Jesus are expected to be like God by loving them. Thus they will be perfect as their heavenly Father is perfect.

အခန်းကြီး - ၆

1 လူများတို့ မြင်စေခြင်းငှါ ကိုယ်သီလအကျင့်ကို သူ့ရှေ့မှောက်၌ မကျင့်မည်အကြောင်း သတိပြုကြ လော့။ သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘထံမှ အကျိုးကိုမခံမရကြ။
2 ထိုကြောင့် သင်သည် အလှူဒါနကို ပေးသောအခါ လျှို့ဝှက်သောသူတို့သည် လူများအချီးအမွမ်းကို ခံလို၍ ပွဲသဘင်လမ်းခရီး၌ မိမိတို့ရှေ့မှာ တံပိုးခရာမှုတ်စေသည်နည်းတူမပြုနှင့်။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့အကျိုးကိုရကြပြီ။
3 သင်သည် အလှူဒါနကိုပေးသောအခါ ပေးကြောင်းကို မထင်ရှားစေခြင်းငှါ၊ လက်ျာလက်ပြုသည် အမှုကို လက်ဝဲလက်မျှမသိစေနှင့်။
4 မထင်ရှားသောအရာကို မြင်တော်မူသော သင်၏အဘသည် အကျိုးကိုထင်ရှားစွာ ပေးတော်မူလတံ့။

၆:၁-၄။ ဆင်းရဲသားများအား လှူဒါန်းခြင်း။ မဿဲ ၆:၁-၄ တွင် ယေရှုသည် ယေဟောဒီနှင့် ခရစ်ယာန် ဘာသာဝင်များ၏ ဘာသာရေးအလေ့အကျင့်နှင့် သဘာဝအားဖြင့် ဆက်စပ်နေသော အပြုအမူနှစ်ခုကို မိန့်တော်မူသည်။ ဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲသားများအား လှူဒါန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအပြုအမူနှစ်ခု၏ နောက်ကွယ်ရှိ ရည်ရွယ်ချက်ကို ယေရှုမိန့်တော်မူသည်။ ပထမတစ်ခု—ဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်ခြင်း—တွင် မှန်ကန်သောအရာကို မှားယွင်းသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် ပြုလုပ်နိုင်သည်ဟု ယေရှုထောက်ပြတော်မူသည်။ အခြားသူများ ပိုမိုလေးစားလာစေရန် မှန်ကန်သောအရာကို ပြုလုပ်ပါက ဘုရားသခင်ထံမှ ဆုလာဘ်မရရှိပါ (၆:၁)။

6:1–4. Almsgiving. In Matthew 6:1–4, Jesus spoke about two activities naturally associated with Jewish and Christian piety: behaving correctly and giving gifts to the poor. He addressed the motive that lies behind both activities. With the first—behaving correctly—Jesus pointed out that it is possible to do the right thing for the wrong reason. If the right thing is done so that others think better of the person doing it, then it will not be rewarded by God (6:1).

ဆင်းရဲသားများအား လှူဒါန်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ ယေရှုသည် ချမ်းသာသူများ ဆင်းရဲသားများထံမှ ထောက်ခံမှုရယူပုံကို စကားနှင့် ပုံဖော်တော်မူသည်။ မြေထဲပင်လယ်ပတ်လည်ရှိ ယဉ်ကျေးမှုများကဲ့သို့ပင် ဂုဏ်အသရေကို အခြေခံသော လူ့အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ လူတစ်ဦး၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းအဆင့်အတန်းသည် ချမ်းသာမှုထက် များစွာအရေးကြီးသည်။ ချမ်းသာမှုကို လူမှုရေးတူညီသူများနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ရန်နှင့် လူမှုအဆင့်နိမ့်သူများကို ကူညီပေးသူအဖြစ် ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ရန် အသုံးပြုသည်။ ဂရိ-ရောမလောကတွင် လက်ဆောင်လက်ခံခြင်းသည် ဧည့်သည်/ကူညီသူ ဆက်ဆံရေးကို ဖန်တီးပေးသည်။ ယေရှုဆီးကပ်တော်မူသော ရွာငယ်များတွင်ပင် လက်ဆောင်ပေးကမ်းခြင်းသည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ရန် အရေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် ချမ်းသာသူများသည် လှူဒါန်းနိုင်စွမ်းဖြင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ဂုဏ်အသရေထိန်းသိမ်းကြပြီး၊ လက်ဆောင်လက်ခံသူများသည် လှူဒါန်းသူအား အပြုသဘောဆောင်စွာ ဆက်ဆံရန် လူမှုရေးအရ တာဝန်ရှိသည်။

With the matter of giving gifts to the poor, Jesus painted a word picture that describes how the wealthy would garner support from the poor. Like the rest of the cultures surrounding the Mediterranean, this was an honor-based society. An individual’s status in society was usually more important to that person than wealth. Indeed, wealth was used to build up positive relationships with social peers and relationships of patronage with social inferiors, who became clients. In wider Greco-Roman society, accepting gifts created a client/patron relationship, and even in the smaller villages in which Jesus ministered, the exchange of gifts was an important part of building positive relationships. Thus the wealthy would maintain their place of honor in society by the gifts they were able to give, and those who accepted such gifts were socially obliged to act and think positively toward the giver.

ယေရှုသည် ဤအလေ့အကျင့်ကို တိုက်ခိုက်တော်မူသည်။ ထိုအကြောင်းကြောင့် လှူဒါန်းသူများသည် သူတို့၏ဆုလာဘ်ကို ရပြီးပြီဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ ဆုလာဘ်ရလိုပါက လျှို့ဝှက်စွာ လှူဒါန်းရမည်။ ထို့နောက် လျှို့ဝှက်ရာရောက်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် လှူဒါန်းသူကို ဆုပေးတော်မူမည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ယေဟောဒီများကဲ့သို့ပင် ခရစ်ယာန်များသည် ဆင်းရဲသားများအား ရက်ရောစွာ လှူဒါန်းခြင်းဖြင့် ထင်ရှားမည်။ သို့သော် ဤရက်ရောမှုသည် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသမျှကို အခြားသူများနှင့် မျှဝေလိုသော စိတ်နှလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

Jesus attacked this practice. He said that those who give gifts to the poor for such reason have already received their reward. If one wishes to be rewarded by God, then one must give gifts secretly so that God, who knows all things, will reward the giver. Yes, Christians, like Jews before them, will be characterized by their generosity to the poor. But this generosity is based on their knowledge that God has given them so much that they are thus motivated to share with others the goodness that has been provided to them.

5 သင်သည် ဆုတောင်းပဌနာပြုသောအခါ လျှို့ဝှက်သောသူတို့နည်းတူမပြုနှင့်။ ထိုသူတို့သည် လူများ တို့ရှေ့မှာထင်ရှားစေခြင်းငှါ၊ ပွဲသဘင်လမ်းဆုံလမ်းဝတို့၌ ရပ်လျက်ဆုတောင်းခြင်းငှါအလိုရှိကြ၏။ ငါအမှန်ဆို သည်ကား၊ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့အကျိုးကိုခံရကြ၏။

6 သင်သည် ဆုတောင်းသောအခါ ဆိတ်ညံရာအခန်းသို့ဝင်၍ တံခါးကိုပိတ်ပြီးမှ၊ မထင်ရှားသောအရပ်၌ ရှိတော်မူသော သင်၏အဘကိုဆုတောင်းလော့။ မထင်ရှားသောအရာကို မြင်တော်မူသော သင်၏အဘသည် အကျိုးကို ထင်ရှားစွာပေးတော်မူလတံ့။
7 သင်တို့သည် ဆုတောင်းသောအခါ သာသနာပလူနည်းတူ အချည်းနှီးသောစကားဖြင့် အထပ်ထပ် မမြွက်ကြနှင့်။ ထိုသူတို့သည် များစွာသောစကားအားဖြင့် မိမိတို့အလို ပြည့်စုံမည်ဟု ထင်မှတ်ကြ၏။
8 ထိုသူတို့နည်းတူမပြုကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့ အလိုရှိသမျှတို့ကို သင်တို့မတောင်းမှီ သင်တို့ အဘသိတော်မူ၏။
9 ထိုကြောင့် သင်တို့ဆုတောင်းရမည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသောအကျွန်ုပ်တို့အဘ ကိုယ်တော်၏ နာမတော်အား ရိုသေလေးမြတ်ခြင်း ရှိပါစေသော။
10 နိုင်ငံတော်တည်ထောင်ပါစေသော။ အလိုတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြည့်စုံသကဲ့သို့ မြေကြီးပေါ်မှာ ပြည့်စုံပါစေသော။
11 အသက်မွေးလောက်သောအစာကို အကျွန်ုပ်တို့အား ယနေ့ပေးသနားတော်မူပါ။
12 သူတပါးသည် အကျွန်ုပ်တို့ကို ပြစ်မှားသောအပြစ်များကို အကျွန်ုပ်တို့သည် လွှတ်သကဲ့သို့ အကျွန်ုပ် တို့၏အပြစ်များကို လွှတ်တော်မူပါ။
13 အပြစ်သွေးဆောင်ရာသို့ မလိုက်မပါစေဘဲ၊ မကောင်းသောအမှုအရာမှလည်း ကယ်နှုတ်တော်မူပါ။ အစိုးပိုင်သောအခွင့်နှင့် ဘုန်းတန်ခိုးအာနုဘော်သည် ကမ္ဘာအဆက်ဆက်ကိုယ်တော်၌ရှိပါ၏။ အာမင်ဟု ဆုတောင်းကြလော့။
14 သင်တို့သည် သူတပါးတို့၏ အပြစ်ကိုလွှတ်လျှင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသောသင်တို့အဘသည် သင်တို့၏အပြစ်ကို လွှတ်တော်မူမည်။
15 သင်တို့သည် သူတပါးတို့၏အပြစ်ကိုမလွှတ်လျှင်၊ သင်တို့အဘသည် သင်တို့၏အပြစ်ကို လွှတ်တော် မမူ။
16 သင်တို့သည် အစာရှောင်ခြင်းအကျင့်ကိုကျင့်သောအခါ လျှို့ဝှက်သောသူတို့နည်းတူ မျက်နှာညှိုးငယ် ခြင်းမရှိကြနှင့်။ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့အစာရှောင်သည်ကို လူများတို့ရှေ့မှာ ထင်ရှားစေခြင်းငှါ မိမိတို့မျက်နှာကို ဖျက်တတ်ကြ၏။
17 ငါအမှန်အကန်ဆိုသည်ကား၊ ထိုသူတို့သည် မိမိတို့အကျိုးကို ခံရကြ၏။
18 သင်သည်အစာရှောင်သောအခါ အစာရှောင်သည်ကိုလူများတို့ရှေ့မှာမထင်ရှားစေဘဲ၊ မထင်ရှားသော အရပ်၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘရှေ့တော်၌သာထင်ရှားစေခြင်းငှါ၊ ခေါင်းကိုလိမ်းကျံလော့။ မျက်နှာကို လည်းသစ်လော့။ မထင်ရှားသောအရာကိုမြင်တော်မူသော သင်တို့အဘသည် အကျိုးကို ထင်ရှားစွာပေးတော် မူလတံ့။

၆:၅-၁၈။ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် အစာရှောင်ခြင်း။ နောက်တွင် ယေရှုသည် ခရစ်ယာန်၏ ဘုရားနှင့် ဆက်ဆံရေး၏ အဓိကနှလုံးသားကို ထိတော်မူသည်။ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အချက်နှစ်ချက် သတိပေးတော်မူပြီး နမူနာဆုတောင်းချက်တစ်ခု ပေးတော်မူသည်။ ပထမဦးစွာ မိမိတို့၏ ဘာသာရေးအလေ့အကျင့်ကို လူအများက အသိအမှတ်ပြုစေရန် မကြွားဝါရန် နောက်လိုက်များကို သတိပေးတော်မူသည်။ ယေရှုမတိုင်မီ ရာနှစ်ခုနှင့်ချီကြာ ဓလေ့ထုံးတမ်းအရ (ဥပမာ၊ ဒံ ၆:၁၀) ဘာသာဝင်ကောင်းများသည် ဗိမာန်တော်ဘက်မျက်နှာမူ၍ တစ်နေ့ သုံးကြိမ် ဆုတောင်းရသည်။ မိမိတို့၏ ဘာသာရေးစိတ်ထက်သန်မှုကို ပြသလိုသူများသည် ယေရှုမိန့်တော်မူသော လမ်းထောင့်များကဲ့သို့ လူအများနေရာများတွင် ဆုတောင်းကြသည် (မဿဲ ၆:၅)။ လူအများထံမှ ဆုလာဘ်ရယူရန် ဘာသာရေးကို လူအများရှေ့တွင် ပြသသူများသည် သူတို့၏ ဆုလာဘ်အားလုံးကို ရပြီးပြီဟု သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၅)။ လျှို့ဝှက်ရာတွင် ဆုတောင်းလော့။ လျှို့ဝှက်ရာရောက်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် သင့်ကို ဆုပေးတော်မူမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၆)။

6:5–18. Prayer and Fasting. Next Jesus touched on the heart of a Christian’s relationship with the Godhead. He made two observations about prayer and provided a model prayer. Jesus first warned His followers not to seek public recognition for their piety. In a custom dating back several hundred years before the time of Jesus (e.g., Dan. 6:10), pious Jews were to pray facing the temple three times a day. Those wishing to emphasize their piety conducted this prayer in public places, such as the street corners mentioned by Jesus (Matt. 6:5). He warned that those who practiced their piety in public for public reward already have all the reward they will get (v. 5). Jesus said to pray in secret and that the God who sees in secret will reward you (v. 6).

ယေရှုသတိပေးတော်မူသော နောက်ဆုတောင်းပုံမှာ ရှည်လျားပြီး ထပ်ခါတလဲလဲ ဆုတောင်းခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၇)။ ထပ်ခါတလဲလဲ တောင်းပန်သောကြောင့် နားထောင်ခံရမည်ဟု ထင်မှတ်သော တပါးအမျိုးသားများနှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူသည်။ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဥပမာနှစ်ခုတွင် ယေရှုသည် ဆုတောင်းရာတွင် ဇွဲရှိခြင်း အရေးကြီးကြောင်း သွန်သင်တော်မူသည် (ဥပမာ၊ လု ၁၁:၅-၁၃၊ ၁၈:၁-၈)။ သို့သော် ဇွဲရှိခြင်းနှင့် အချည်းနှီး ထပ်ကျိန်ခြင်းသည် ကွဲပြားသည်။ ငါတို့တောင်းပန်မှီဝဲမီ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့လိုအပ်ချက်ကို သိပြီးသားဖြစ်ကြောင်း ယေရှုမိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၆:၈)။ ထို့ကြောင့် ဆုတောင်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ငါတို့လိုအပ်ချက်ကို အသိပေးရန်မဟုတ်ဘဲ၊ ငါတို့ကိုယ်တိုင် ငါတို့လိုအပ်ချက်ကို နားလည်ရန် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သိပြီးသားဖြစ်ပြီး ငါတို့ကို ဂရုစိုက်တော်မူသည်။ ငါတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးနှင့် အခြားလိုအပ်ချက်များကို တွေးတောပြီး ဘုရားသခင်ထံ ဆက်လက်တောင်းပန်ရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းသည် ကိုယ်ကိုကိုယ် နားလည်ရန် အရေးကြီးသော လေ့ကျင့်ခန်းဖြစ်သည်။ နားလည်မှုရပြီးသည်နှင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပြောနေရန် မလိုတော့ပါ။ ဘုရားသခင်သည် သိပြီးသားဖြစ်သည်။

The other type of prayer that Jesus warned against is long-winded, repetitive prayer (v. 7). He likened this to pagans who think that they will be heard because they keep repeating the same request over and over. Interestingly enough, in a couple of parables recorded in Luke, Jesus did teach that persistence is an important part of praying (e.g., Luke 11:5–13; 18:1–8), but there is a difference between persistence and vain repetition. Jesus noted a truism when He said that God already knows what we need before we ask (Matt. 6:8). Prayer, then, is more for our recognition of our needs than for informing God what we need. He already knows, and He cares for us. Meditating on our spiritual and other needs and determining which ones to take to God in prayer is an important exercise in understanding ourselves. Once the realization has been reached, there is no need to belabor the point. God already knows.

ယေရှုသည် သခင်ခရစ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်ဟု ခေါ်ဝေါ်သော နမူနာဆုတောင်းချက်ကို ပေးတော်မူသည်။ တောင်းပန်ချက်ခြောက်ခု ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်၊ နိုင်ငံတော်နှင့် အလိုတော်နှင့် ဆိုင်သော သုံးခုနှင့် ဆုတောင်းသူ၏ လိုအပ်ချက်သုံးခု ဖြစ်သည်။ နမူနာဆုတောင်းချက်ဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ “ငါတို့”၊ “ငါတို့၏”၊ “ငါတို့ကို” ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး “ငါ”၊ “ငါ၏”၊ “ငါ့ကို” မဟုတ်ပါ။ ဤဆုတောင်းချက်သည် အဖွဲ့လိုက် ဆုတောင်းရန် အလွန်သင့်လျော်သည်။ သို့သော် ထို့ထက်ပို၍ အဓိပ္ပာယ်ရှိနိုင်သည်။ “ငါတို့”၊ “ငါတို့၏”၊ “ငါတို့ကို” ဟူသော စကားများသည် ငါတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းလှုပ်ရှားမှု၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း၊ သခင်ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသော အဖွဲ့အစည်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း သတိပေးရန် ဖြစ်နိုင်သည်။

Jesus then provided a model prayer, usually called the Lord’s Prayer, including six requests: three dealing with God, His kingdom, and His will and three consisting of the needs of the worshiper. It is noteworthy that the model prayer is expressed in the plural: “we,” “our,” “us,” rather than “I,” “my,” “me.” The model prayer is a collective prayer. At a minimum, this makes it very suitable to say this prayer in a group or in a worship service. But perhaps there is more to it than that. Perhaps, the “we,” “our,” and “us” are to remind us that we are part of a wider community of believers, part of a movement of faith, and part of a group of people awaiting our Lord’s return.

ဂရိဘာသာတွင် ဆုတောင်းချက်၏ ပထမစကားလုံးမှာ “ခမည်းတော်” ဖြစ်သည်။ ဆုတောင်းချက်ကို “ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါတို့ခမည်းတော်” ဟု ရည်မှတ်ထားသည်။ လောကီခမည်းများစွာ ရှိသော်လည်း ကောင်းကင်ခမည်းတော်မှာ တစ်ပါးတည်းသာ ဖြစ်တော်မူသည်။ စကြဝဠာကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အနန္တတန်ခိုးရှင်ကို ခမည်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ခြင်းသည် မည်မျှ ထူးကဲသော အခွင့်အရေးနည်း။ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် ခမည်းတော်ကို “အဗ္ဗ” ဟု ခေါ်တော်မူသည် (မာ ၁၄:၃၆)။ “အဗ္ဗ” သည် မဖြစ်မနေ “အဖေ” ဟု အဓိပ္ပာယ်မရှိသော်လည်း သားသမီးနှင့် ခမည်းတော်ကြား ရင်းနှီးမှုကို ဖော်ပြသည်။ ပေါလုလည်း “အဗ္ဗ” ကို ဘုရားသခင်ကို ခေါ်ဆိုရန် အထူးသင့်လျော်သော စကားအဖြစ် သုံးသည် (ရော ၈:၁၅၊ ဂလာ ၄:၆)။ သို့သော် “ခမည်းတော်” ဟူသော စကားလုံးတစ်ခုတည်းပင် ခရစ်ယာန်များ ကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်၏ သဘောသဘာဝကို ဖြေဆိုပေးသည်။ လောကီခမည်းများသည် ပြည့်စုံခြင်းမရှိပါ။ အချို့သည် စိတ်ရှည်သင့်ချိန်တွင် စိတ်တိုကြပြီး၊ တင်းကြပ်သင့်ချိန်တွင် လျှော့ပေးကြပြီး၊ ချစ်ခင်သင့်ချိန်တွင် ကြမ်းတမ်းကြသည်။ သို့သော် မပြည့်စုံသည့်တိုင် လောကီခမည်းများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံပုံကို နားလည်စေသည်။ ကောင်းသောခမည်းကဲ့သို့ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့၏ ခဏတာ ဆန္ဒထက် အကျိုးရှိသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်နိုင်တော်မူသည်။ သို့သော် ငါတို့၏ အကျိုးကို အမြဲရှိစေရန် ယုံကြည်နိုင်သည်။ ကောင်းသောခမည်းကဲ့သို့ ငါတို့၏ အမြင်ကို နားထောင်လိုတော်မူသည်။ ငါတို့၏ အပြုအမူကို စိတ်ဝင်စားတော်မူပြီး ကောင်းစွာပြုသည့်အခါ ချီးကျူးတော်မူသည်။ ချို့ယွင်းချက်ရှိသည့်အခါ ထောက်ပံ့တော်မူသည်။ ဤဘုရားသခင်သည် ဂရိနှင့် ရောမဘုရားများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရားများကို စိတ်လွတ်ကိုယ်လွတ်နှင့် လက်စားချေတတ်သူများအဖြစ် ပုံဖော်လေ့ရှိသည်။ ခရစ်ယာန်များ ကိုးကွယ်သော ဘုရားသခင်မှာ ချစ်ခင်ပြီး စိတ်ရှည်တော်မူသည်။

The first word of the prayer in Greek is “Father.” The prayer is addressed to “Our Father in heaven.” There are many earthly fathers but only one heavenly Father. What an extraordinary privilege to address the Creator of the universe, the Almighty, as Father! Jesus Himself addressed His Father as “Abba” (Mark 14:36), which may not necessarily mean “Daddy” but which nevertheless expressed a sense of intimacy or closeness between the child and the father in the possessive, meaning something like “my father.” Paul also uses “Abba” as a particularly appropriate way to address God (Rom. 8:15; Gal. 4:6). But just the word for God—Father—answers questions relating to what kind of God Christians worship. Human fathers are not perfect. Some are irritable when they should be patient, lenient when they should be stern, harsh when they should be loving. But fallible though they are, human fathers provide us with an understanding of how we should relate to God. Like a good father, God is able to make decisions that are for our ultimate good rather than our short-term desires. But we can trust Him to always act in our best interests. Like a good father, God is willing to hear our point of view. He is interested in our actions, and He praises us when we do well and supports us when we fall short. This God is in marked contrast with the Greek and Roman gods, who tended to be portrayed as capricious and vengeful. The God whom Christians worship, in contrast with those gods, is loving and patient.

ဘုရားသခင်ကို ခမည်းတော်ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဆုံးဖြတ်ပေးသည်။ လူသားအားလုံးတွင် ဘုရားသခင်ဟူသော ဘုံခမည်းတော် ရှိသည်။ လောကီခမည်းများ မပြည့်စုံသည့်နည်းတူ လောကီမိသားစုများလည်း မပြည့်စုံပါ။ သို့သော် လောကီမိသားစုသည် ဒေသန္တရအသင်းတော်များတွင် အတူတကွ ကိုးကွယ်ပြီး အလုပ်လုပ်ရန် ကောင်းသောနမူနာ ဖြစ်သည်။ မိသားစုဆိုသည်မှာ လုံခြုံစွာ ပါဝင်သူများဖြစ်၍ ကိုယ်ပိုင်သဘောထားရှိကာ စိတ်သဘောထားကို လွတ်လပ်စွာ ဖော်ပြနိုင်သော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ မိသားစုဝင်နှစ်ဦးကြား အမြင်ကွဲပြားမှု ပြင်းထန်သည့်တိုင် တူညီသော မိသားစုမဟုတ်ဟု မဆိုလိုပါ။ ငါတို့သည် အတူတူပါဝင်သည်။ ဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် အချင်းချင်း ထောက်ပံ့ကြသည်။ ကူညီကြသည်။ အကြံပေးကြသည်။ သို့သော် အတူတူနေထိုင်ရသည်ဖြစ်၍ အခြားမိသားစုဝင်များသည် ငါတို့၏ အနီးဆုံး လူသားဆက်ဆံရေး ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့၏ ခမည်းတော်ဖြစ်တော်မူပါက၊ ဒေသန္တရအသင်းတော်တွင် တူညီသော မိသားစုဝင်အဖြစ် အတူတကွ ကိုးကွယ်ပါက အချင်းချင်း ဆက်ဆံပုံ ပြောင်းလဲသွားမည်။

That we address God as Father also determines our relationship with others. All humanity has a common Father—God. Just as human fathers are fallible, human families are imperfect. But once again a human family provides a good model of what it should be like worshiping and working together in local churches. A family is a group of people so secure in their belonging that they are free to be themselves and to speak their mind. Just because two family members have a strong difference of opinion does not mean that they are not part of the same family—we are in the family together. We support each other in times of trouble, help each other out, give each other advice. But we are all bound by the fact that we live together, and other members of the family constitute our closest human relationships. If God is truly our Father, and if we all worship together in our local church as part of the same family, then that changes how we interact with each other.

နောက်တောင်းပန်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို သန့်ရှင်းစေရန် ဖြစ်သည်။ ဤအမိန့်ပုံစံသည် ဓမ္မဟောင်းတွင် အလွန်ကြွယ်ဝသော နောက်ခံရှိသော သန့်ရှင်းခြင်းအယူအဆနှင့် ဆက်စပ်သည်။ ဥပမာ၊ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်မြေကြီး၊ သတ္တဝါအားလုံးကို တစ်ပတ်အတွင်း ဖန်ဆင်းပြီးနောက်၊ တတိယမြောက်နေ့တွင် အနားယူသောကြောင့် အဒေါနာယ်နေ့ကို ကောင်းချီးပေးပြီး သန့်ရှင်းစေတော်မူသည် (က ၂:၁-၃၊ ထွက် ၂၀:၈-၁၁)။ ဘုရားကိုးကွယ်ရန် သီးသန့်ထားသော အခြားအရာများကိုလည်း သန့်ရှင်းသည်ဟု ခေါ်သည်။ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ကို “ထာဝရဘုရားအဘို့ သန့်ရှင်း” ဟု သတ်မှတ်သည် (ဝတ် ၂၇:၃၀)။ စစ်ပွဲမှ ရရှိသော အချို့ပစ္စည်းများ (ယောရှု ၆:၁၉)၊ မြေယာအချို့ (ယေ ၃၁:၄၀၊ ယေဇ ၄၈:၁၄)၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ (၂ ရာ ၃၅:၃) ကိုလည်း သန့်ရှင်းသည်ဟု သတ်မှတ်သည်။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ ဣသရေလလူမျိုးကို “ထာဝရဘုရားအဘို့ သန့်ရှင်း” ဟု သတ်မှတ်သည် (တရား ၇:၆၊ ၁၄:၂)။ ထို့ကြောင့် ဣသရေလမဟုတ်သူများ လက်ခံနိုင်သော အရာအချို့ကို မလုပ်ရ (တရာ ၁၄:၂၁)။ သန့်ရှင်းသော အရာ၊ လူ၊ နေရာ၊ အချိန်များကို ဘုရားကိုးကွယ်ရန် သီးသန့်ထားသည်။

The next petition to hallow God’s name makes a connection between two concepts that perhaps need a fuller explanation. The imperative “to make holy” draws on the concept of holiness, which has a very rich background in the OT. For example, after God made the heavens, the earth, and all living creatures on the earth and in the sea and in the air in one week, God culminated the Creation of the world by creating the Sabbath, which He blessed and set aside (made holy) because He rested from His work on that day. Consequently, His people should also rest from their work on that day (Gen. 2:1–3; cf. Ex. 20:8–11). Other things set aside for worshiping God were also described as holy. Tithes were considered “holy to the Lord” (e.g., Lev. 27:30), as was some of the booty of war (Josh. 6:19), some land holdings (Jer. 31:40; Ezek. 48:14), and the priests (2 Chr. 35:3). Most importantly, the people of Israel were considered to be “holy to the Lord” (Deut. 7:6; 14:2), and this meant that they would not do some things that were acceptable for the non-Israelite (e.g., Deut. 14:21). Holy things, people, places, and times were dedicated to God for the worship of God.

“နာမ” ဟူသော စကားကို အင်္ဂလိပ်တွင် တခါတရံ “နာမည်ကောင်း” ဟု သုံးသည် (ဥပမာ၊ လူတစ်ဦးတွင် “နာမည်ကောင်း” ရှိသည်)။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် လူတစ်ဦး၏ နာမသည် ပို၍အရေးကြီးသည် (သု ၂၂:၁)။ နာမသည် ဂုဏ်သတင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဥပမာ၊ နာဗလ်ဟူသော နာမသည် အရူးဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ဒါဝိဒ်နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ထိုအတိုင်း ဖြစ်ခဲ့သည် (၁ ရာ ၂၅:၁-၃၇)။ မောရှေသည် မီးလောင်နေသော ချုံပင်တွင် ဘုရားသခင်ကို တွေ့ဆုံပြီး ဣသရေလလူမျိုးကို ကျွန်ခံရာမှ လွတ်မြောက်စေရန် တာဝန်ပေးခံရချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို အထူးမေးမြန်းခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်က “ငါသည်ရှိသည်အတိုင်း ရှိတော်မူသည်” ဟု ဖြေတော်မူသည် (ထွက် ၃:၁၄)။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်တိုင် တည်ရှိတော်မူသော အရှင်ဖြစ်တော်မူသည်။ နာမတော်မှာ “ငါသည်ရှိသည်အတိုင်း ရှိတော်မူသည်” ဖြစ်သည်။ အခြားနာမတော်များတွင် “အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်” (ကမ္ဘာ ၁၇:၁၊ ဧလ်ရှဒ္ဒဲ)၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရားသခင် (ကမ္ဘာ ၁၄:၁၈၊ ဧလ်ဧလျုန်)၊ သင်တို့၏ ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရား (ထွက် ၃၄:၂၃၊ အာဒိုနယ် ယဟ်ဝေ)၊ စစ်သူကြီးများ၏ ထာဝရဘုရား (၁ ရာ ၁:၃၊ ယဟ်ဝေ ဆေဗာအုတ်) တို့ ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို တဲတော်နှင့် ဗိမာန်တော်တွင် အထူးဆက်စပ်ထားသည် (၂ ရာ ၇:၁၃)။ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို မောလုတ်ဘုရားအား သားသတ်ယဇ်ပူဇော်ခြင်း (ဝတ် ၁၈:၂၁၊ ၂၀:၃)၊ နာမတော်ဖြင့် မဟုတ်ကန် ကျိန်ဆိုခြင်း (ဝတ် ၁၉:၁၂)၊ ကျွန်များကို မတရားဆက်ဆံခြင်း (ယေ ၃၄:၁၆)၊ ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ရင်း ဘုရားသခင်အား လက်ဆောင်ပေးခြင်းဖြင့် ညစ်ညူးစေနိုင်သည် (ယေဇ ၂၀:၃၉)။ နာမတော်ကို သန့်ရှင်းစေရန်ဟု ယေရှုမိန့်တော်မူခြင်းဖြင့် သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် နာမတော်ဟူသော အယူအဆနှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်တော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို လူများ၏ အပြစ်ဖြင့် ညစ်ညူးစေနိုင်သည်ဖြစ်၍၊ နာမတော်ကို သန့်ရှင်းစေရန် အကောင်းဆုံးနည်းမှာ ဘုရားသခင်၏ လူများ သန့်ရှင်းရန် ဖြစ်သည်။

The term “name” is sometimes used in English to represent “reputation” (e.g., a person had a “good name”), and almost everybody considers that it is important to keep a good name. An individual’s name was even more important in the ancient world (Prov. 22:1). It represented a person’s reputation. For example, the name Nabal means fool, and such he was in his dealings with David—he had to be rescued by the quick thinking of his wife (1 Sam. 25:1–37). When Moses met God at the burning bush and had accepted his commission to go to Egypt to free the children of Israel from slavery, he particularly asked God for His name. God told him to tell the Israelites, “ ‘I AM has sent me to you’ ” (Ex. 3:14). God is the great self-existent One. His name is “I AM.” Elsewhere God’s names include “God Almighty” (Gen. 17:1; el shadday), the Most High God (Gen. 14:18; el ’elyon), the Lord your God (Ex. 34:23; ’adon yahweh), and the Lord of Hosts (1 Sam. 1:3; yahweh tseba’ot). God’s name was particularly associated with the tabernacle and temple, where God was to be worshiped (e.g., 2 Sam. 7:13). It was possible to profane the name of God by sacrificing children to Molech (also “Molek”; Lev. 18:21; 20:3), by swearing falsely in the name of God (Lev. 19:12), by mistreating slaves (Jer. 34:16), and by giving Him gifts while still worshiping idols (Ezek. 20:39). By hallowing God’s name, Jesus combined two concepts: the concept of holiness and the concept of God’s name. Given that God’s name can be profaned by the sins of His people, the best way to sanctify His name is for His people to be holy.

နမူနာဆုတောင်းချက်တွင် နောက်ထပ်တောင်းပန်ချက်မှာ “နိုင်ငံတော်တော် ရောက်လာပါစေ” ဖြစ်သည် (မဿဲ ၆:၁၀)။ ယေရှုသွန်သင်ချက်များကို သိသူများအတွက် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်/ဘုရားနိုင်ငံတော်နှင့် ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်များ များစွာရှိကြောင်း သိရှိကြမည်။ အခန်း ၁၃ ရှိ ဥပမာအများစုသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်နှင့် ဆိုင်သည်။ နိုင်ငံတော်သည် လောကီအုပ်ချုပ်မှုသာမက ဝင်ရောက်နိုင်သော နေရာလည်း ဖြစ်သည် (၁၉:၂၄)။ ဤခေတ်တွင် နိုင်ငံတော်အများစုကို အသင်းတော်အတွင်း တွေ့ရသည် (၁၃:၂၄-၂၉၊ ၃၆-၄၂၊ ၄၇-၅၀)။ သို့သော် အနာဂတ်တွင် ယေရှုသည် မြေကြီးပေါ် ပြန်ကြွလာပြီး ထာဝရပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်တော်မူမည် (၂၅:၃၁-၄၆)။ ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ယေရှုနောက်လိုက်များ၏ နှလုံးသားနှင့် ဘဝတွင် ထင်ရှားသော လက်ရှိအဖြစ်မှန်ရှိသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် အာရုံစိုက်ရာမှာ နောက်ဆုံးနိုင်ငံတော်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်ရောက်လာပါစေဟူသော တောင်းပန်ချက်သည် ကောင်းမှုကို ဆိုးယုတ်မှုကမ္ဘာတွင် ထင်ရှားစေရန်သာမက၊ ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို အပြည့်အဝ တည်ထောင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံး၏ အဖြစ်မှန်ဖြစ်လာစေရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် နိုင်ငံတော်ရောက်လာပါစေဟူသော ဆုတောင်းချက်သည် ယေရှု အမြန်ပြန်ကြွလာပါစေသော ဆုတောင်းချက်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် လက်ရှိအတွက် အရေးကြီးပြီး၊ နောက်တောင်းပန်ချက်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပြည့်စုံစွာ ပြည့်စုံသည်နှင့်အညီ မြေကြီးပေါ်တွင်လည်း ဘုရားအလိုတော် ပြည့်စုံပါစေဟု တောင်းပန်သည် (၆:၁၀)။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘုရားအလိုတော်ကို အပြည့်အဝ လိုက်နာပြီးဖြစ်သည်။ မြေကြီးပေါ်တွင်လည်း ထိုနည်းတူ ပြည့်စုံပါစေဟု ဆုတောင်းခြင်း ဖြစ်သည်။

The model prayer then says, “Your kingdom come” (Matt. 6:10). Those familiar with the teachings of Jesus will know that many of them were devoted to the kingdom of heaven/God, something particularly highlighted in Matthew. Most of the parables in chapter 13, for example, deal with the kingdom of heaven in one way or another. The kingdom is not only God’s rule on earth but also something that can be entered (19:24). In this age, most of those in the kingdom are found within the church (13:24–29, 36–42, 47–50), but there will come a time in the future when Jesus will return to earth and sit on His throne (25:31–46). While there is a sense in which the kingdom of God is a present reality that is manifest in the hearts and lives of His followers, the focus here is on that latter final kingdom. As such, the petition is not simply that good will be manifest in a world of evil but that God’s kingdom might be established in all its fullness and that God’s will might be the reality that actuates all of creation. Therefore the prayer for the coming kingdom is also a prayer for the soon return of Jesus. This hope is significant for the present, as the next petition of the Lord’s Prayer asks that God’s will be done on earth as in heaven (6:10). God’s will is already completely followed in heaven. The prayer seeks for God’s will to be followed on earth.

သခင်ခရစ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်၏ နောက်တစ်ဝက်သည် ဆုတောင်းသူများ၏ တောင်းပန်ချက်များဖြစ်သည်။ ပထမတစ်ခုမှာ နေ့စဉ်လိုအပ်သော မုန့်ကို ပေးသနားပါစေဟု ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ထပ်မံ၍ “ငါတို့” အတွက် လုံလောက်သော မုန့်ဖြစ်သည်။ မည်သူမျှ ဘုရားကောင်းချီးကို ခံစားရမည်နှင့် မည်မျှတောင်းရမည်တွင် ကိုယ်ကျိုးရှာမှု မရှိပါ။ တစ်နေ့စာသာ လုံလောက်သော မုန့်ဖြစ်သည်။ ထို့ထက်ပို၍ လိုချင်ပါက လောဘဖြစ်သည်။ ယေရှုခေတ်တွင် ရေခဲသေတ္တာ၊ လေလုံအိုးများ၊ ထိန်းသိမ်းဆေးများ မရှိသောကြောင့် မုန့်ကို နေ့စဉ်ဖုတ်ရသည်။ မုန့်သည် အလျင်အမြန် ဟောင်းနွမ်းသွားတတ်သည်။ သို့သော် ယေရှုနောက်လိုက်များသည် လုံလောက်မှုကိုသာ စိတ်ဝင်စားပြီး ပိုလျှံမှုကို မလိုချင်ကြပါ။ သခင်ခရစ်တော်သည် နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်ကို ဆက်လက်ပေးသနားမည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ ဆောင်းရာသီတွင် စပါးမရိတ်သိမ်းနိုင်ချိန် ပြင်ဆင်မှု မပြုလုပ်ရဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ယေရှုသည် မြွေကဲ့သို့ ပညာရှိ၍ ချိုးငှားကဲ့သို့ အန္တရာယ်မရှိရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည် (၁၀:၁၆)။ သို့သော် ဤတောင်းပန်ချက်၏ အာရုံစိုက်ရာမှာ နေ့စဉ်စားနပ်ရိက္ခာသာမက၊ နေ့စဉ်လိုအပ်ချက်အတွက် ဘုရားသခင်ကို အားကိုးရန် ဖြစ်သည်။

The second half of the Lord’s Prayer deals with petitions for those praying. The first is for God to provide bread daily (v. 11). Once again, it is bread sufficient for “us.” There is no selfishness in this prayer with regard to who receives God’s blessing or how much is asked. It is bread that is sufficient only for the day. Any more would be greed. Of course, at the time of Jesus bread was made every day because without refrigeration, airtight containers, or preservatives such as we have today, bread would go stale very quickly. But the followers of Jesus are concerned only with sufficiency, not with surplus. They are able to trust their Lord to continue to supply their needs. Does this mean that Christians should make no provision for winter months, when there is no wheat to be harvested? Of course not. Jesus urged Christians to be wise as serpents and harmless as doves (10:16). But we should also realize that the focus of this petition is not simply about our daily food; it is about trusting in God for each day’s needs.

သခင်ခရစ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်တွင် နောက်ဆုံးတောင်းပန်ချက်နှင့် ယေရှု၏ နောက်ထပ်မှတ်ချက်သည် သမ္မာကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အလေးနက်ဆုံး ကျမ်းချက်ဖြစ်နိုင်သည်။ ငါတို့အပြစ်ကို လူများအား ငါတို့ ခွင့်လွှတ်သည်နှင့်အမျှ ခွင့်လွှတ်ပါဟု တောင်းပန်ရမည် (၆:၁၂၊ ၁၄-၁၅)။ ဤတောင်းပန်ချက်သည် ခရစ်ယာန်အပြုအမူ၏ စစ်မှန်သော နှလုံးသားကို ပြသသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် များစွာခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ခံရသောကြောင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းဘဝကို နေထိုင်ကြသည်။ အခြားသူများကို မခွင့်လွှတ်ပါက ငါတို့လည်း ခွင့်လွှတ်ခြင်းမခံရဟု ယေရှုသတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၄-၁၅)။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူ၏ ဘဝတွင် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် မဿဲသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းမရှိသော ကျွန်ဥပမာတွင် ထပ်မံအလေးပေးသည် (၁၈:၂၁-၃၅)။

The last petition of the Lord’s Prayer and Jesus’s next comment is probably the most sobering verse in all of Scripture. We are to ask God to forgive our sins only as far as we have forgiven others their sins (6:12, 14–15). The petition shows the true heart of Christian behavior—Christians live a life of forgiveness because they have been forgiven much. Jesus warns us that if we do not forgive others, neither will we be forgiven (vv. 14–15). Forgiveness plays such an important part in the life of the believer that Matthew emphasizes the same point again in the parable of the unforgiving servant (cf. 18:21–25).

သခင်ခရစ်တော်၏ ဆုတောင်းချက်တွင် နောက်ဆုံးတောင်းပန်ချက်မှာ စုံစမ်းခြင်းမှ ကယ်နှုတ်ပြီး ဆိုးယုတ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေပါစေဟု ဖြစ်သည် (၆:၁၃)။ ဂရိစကား peirasmos ကို များသောအားဖြင့် “သွေးဆောင်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်သော်လည်း “စုံစမ်းခြင်း” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ သွေးဆောင်ခြင်းများသည် ခရစ်ယာန်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို သစ္စာရှိမှု စုံစမ်းခြင်းများ ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ထိုစုံစမ်းခြင်းများကို ရှာဖွေမနေရန် ပညတ်တော်မူသည်။ ဘဝတွင် သဘာဝအတိုင်း ရောက်ရှိလာမည်။ ဤကမ္ဘာသည် ဆိုးယုတ်ခြင်း၏ အာဏာအောက်တွင် ရှိသောကြောင့် ဆိုးယုတ်ခြင်း (သို့မဟုတ် ဆိုးယုတ်သူ) မှ လွတ်မြောက်စေပါစေဟု ဆုတောင်းရန် ညွှန်ကြားတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ရောက်ရှိလာသော စုံစမ်းခြင်းများသည် ငါတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် ကတိကဝတ်ကို စုံစမ်းရန် ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်များအပါအဝင် လူသားအားလုံးကို ကျရောက်သော ပြင်းထန်သော ဒုက္ခများသည်ပင် ငါတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို စုံစမ်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုသည် ထိုစုံစမ်းခြင်းများမှ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းပေးတော်မူမည် (၁ ကော ၁၀:၁၃)။ သို့သော် ထိုစုံစမ်းခြင်းများမှ လွတ်မြောက်စေရန် ဘုရားသခင်အား ဆုတောင်းရန် ပိုကောင်းသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။

The final petition in the Lord’s Prayer regards being saved from testing and preserved from evil (6:13). The Greek word peirasmos is usually translated as “temptation,” but it can equally well be translated as “test.” Temptations are indeed tests of the Christian’s ability to remain true to his or her calling. But Jesus quite sensibly said not to seek such tests. They will naturally come in life. After all, this world is under the power of evil, and Jesus enjoined that we pray to be preserved from evil (or “the evil one”; v. 13). Those tests that come our way are to test our commitment. Indeed, sometimes the significant hardships that overtake all humans, including Christians, are themselves tests of our faith and commitment to God. Jesus will provide a way of escape from such tests (1 Cor. 10:13), but He said that it is better to ask God to preserve us from such tests.

ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အခြေအနေသည် အလွန်ဆိုးရွားသည့်အခါ ဆုတောင်းခြင်းကို အစာရှောင်ခြင်းနှင့် မကြာခဏ တွဲဖက်လုပ်ဆောင်လေ့ရှိသည် (ဥပမာ၊ ၂ ရာ ၁၂း၁၆)။ အစာမစားဘဲ နေသူများက မိမိတို့၏ တောင်းလျှောက်ချက်ကို မည်မျှ အလေးအနက်ထားကြောင်း ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဆုတောင်းခြင်းကိုယ်တိုင်နှင့်လည်း အလားတူ၊ အစာရှောင်ခြင်းသည်လည်း ဘုရားသခင်၏ နှစ်သက်ခြင်းကို ရှာမှီးခြင်းမဟုတ်ဘဲ လူများ၏ ချီးကျူးခြင်းကို ရှာမှီးရန် နည်းလမ်းတစ်ခု ဖြစ်သွားနိုင်သည်။ ယေရှုက မိမိနောက်လိုက်များကို အစာရှောင်နေသည်ကို အခြားသူများ သိသာအောင် မပြဘဲ၊ အခြားသူများ မသိအောင် အထူးဂရုစိုက်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် လျှို့ဝှက်ရာတွင် မြင်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ဆုချတော်မူလိမ့်မည် (မဿဲ ၆း၁၆-၁၈)။

In the OT, prayer is often accompanied by fasting when the situation is particularly grave (e.g., 2 Sam. 12:16). Going without food indicates the seriousness with which worshipers were taking their request. Yet, as with prayer itself, fasting could be a means for seeking the approval of others rather than of God. Jesus instructed His followers not to make their fasting clear to others but rather to take great care that others not know of the fast; then God, who sees in secret, will reward them (Matt. 6:16–18).

19 သံချေး၊ ပိုးရွဖျက်ဆီး၍ သူခိုးထွင်းဖောက်ခိုးယူရာ မြေကြီးပေါ်မှာ ဘဏ္ဍာကို မဆည်းဖူးကြနှင့်။

20 သံချေး၊ ပိုးရွ မဖျက်ဆီး၍ သူခိုးမထွင်းမဖောက် မခိုးမယူရာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာကိုဆည်းဖူး ကြလော့။
21 အကြောင်းမူကား၊ အကြင်အရပ်၌ သင်တို့၏ဘဏ္ဍာရှိ၏။ ထိုအရပ်သို့ သင်တို့၏ စိတ်နှလုံးရောက် တတ်၏။
22 မျက်စိကား ကိုယ်၏ ဆီမီးဖြစ်၏။ ထိုကြောင့် မျက်စိကြည်လင်လျှင် တကိုယ်လုံးလင်းလိမ့်မည်။
23 မျက်စိမြှေးရှက်လျှင် တကိုယ်လုံးမိုက်လိမ့်မည်။ သင်၏ အလင်းသော်ကား၊ မှောင်မိုက်ဖြစ်လျှင် ထို အမိုက်သည် အလွန်မိုက်စွတကား။
24 အဘယ်သူမျှ သခင်နှစ်ဦးအစေကို မခံနိုင်။ သခင်တဦးကိုမုန်း၍ တဦးကိုချစ်မည်။ သခင်တဦးကို မှီခို၍ တဦးကို မခန့်မညားပြုမည်။ သင်တို့သည် ဘုရားသခင်၏အစေကို၎င်း၊ လောကီစည်းစိမ်၏အစေကို၎င်း မခံနိုင်ကြ။

၆း၁၉-၂၄။ စစ်မှန်သော ဘဏ္ဍာ။ ယေရှုသည် ဘဏ္ဍာအကြောင်း ဟောပြောတော်မူသောအခါ ရှေးကမ္ဘာက ပြဿနာတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ပိုလျှံသော စည်းစိမ်ကို ဘဏ်အကောင့်များ၊ စတော့ရှယ်ယာများ သို့မဟုတ် စီမံခန့်ခွဲထားသော အိမ်ခြံမြေများတွင် “သိုလှောင်” ထားလေ့ရှိသည်။ ယေရှုနေထိုင်တော်မူသော အချိန်ကာလတွင်မူ ဘဏ်စနစ်သည် ယနေ့ခေတ်စံချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါက အလွန်ရိုးရှင်းပြီး ချမ်းသာသူများအတွက်သာ ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။ ရှေးကမ္ဘာတွင် စည်းစိမ်ဥစ္စာဆိုသည်မှာ ပိုလျှံသော စပါး၊ ခမ်းနားသော အဝတ်အစားများနှင့် ရွှေငွေကဲ့သို့ အဖိုးတန်သတ္တုများ ဖြစ်သည်။ မြို့များသည် မိမိတို့၏ ဘဏ္ဍာများကို အစောင့်ထားသော အဆောက်အအုံများတွင် သိမ်းဆည်းထားတတ်သည်။ တစ်ဦးချင်းလူများကမူ ပိုလျှံသော စည်းစိမ်ကို သိုလှောင်ရန် သို့မဟုတ် ဖုံးကွယ်ရန် နေရာရှာရသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုမိန့်ဆိုတော်မူသည့်အတိုင်း ခမ်းနားသော အဝတ်အစားများကို ပိုးကောင်များက စားနိုင်သည်။ ယေရှုသုံးစွဲတော်မူသော နောက်စကားလုံး brōsis ကို သံချေးဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သော်လည်း အခြေခံအဓိပ္ပာယ်မှာ “စားသုံးသူ” ဖြစ်သောကြောင့် သိုလှောင်ထားသော စပါးကို ကိုက်စားနိုင်သော အင်းဆက်များကိုလည်း ရည်ညွှန်းသည် (ဥပမာ၊ မာလခိ ၃း၁၁၊ ဂရိဘာသာပြန် ရှေးကျမ်း)။ သိုလှောင်ထားသော စည်းစိမ်မျိုးစုံသည် အင်းဆက်များ၏ တိုက်ခိုက်ခြင်း သို့မဟုတ် သူခိုးများ၏ ခိုးယူခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။ အိမ်အနည်းငယ်၊ သိုလှောင်ရုံများပင်လျှင် နံရံကို တူးဖော်၍ မဝင်ရောက်နိုင်လောက်အောင် ခိုင်ခံ့စွာ မဆောက်လုပ်ထားခဲ့ပေ။ ယေရှုက ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာသိုလှောင်သူသည် အင်းဆက်များက ဖျက်ဆီးမထားနိုင်၊ သူခိုးများက ခိုးမသွားနိုင်သော နေရာ၌ သိုလှောင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ထောက်ပြတော်မူသည်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာသိုလှောင်ခြင်းဟူသည် အဘယ်နည်းဟု အတိအကျ ရှင်းပြတော်မမူသော်လည်း၊ ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်လိုသူအဖို့ အသက်ရှင်နေထိုင်ခြင်းသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို မဖြစ်မနေ ရရှိစေမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် ဘေးကင်းလုံခြုံသော နေရာ၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာသိုလှောင်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ယေရှုမိန့်ဆိုတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။

6:19–24. True Treasure. When Jesus talked of treasure, He alluded to one of the problems of the ancient world. Today excess wealth is “stored” in bank accounts, in stocks and shares, or in managed properties. Jesus lived in a time when the banking system was very rudimentary by today’s standards and available only for the wealthy. Wealth in the ancient world consisted of goods, such as excess grain, fancy clothes, and precious metals, such as gold and silver. Cities would keep their treasures in guarded buildings. Individuals would usually have to find a place to store or hide their excess wealth. But as Jesus pointed out, fancy clothes could be eaten by moths. The other word Jesus used, brōsis, can mean rust, but as its basic meaning is “consumer,” it is also used of insects that might devour stored grain (e.g., Mal. 3:11, LXX). Any type of stored wealth was vulnerable to attack by thieves. Very few houses, let alone storehouses, were so solidly built that they could not be raided by digging through walls. Jesus pointed out that one who stores treasure in heaven is storing it in a place where it could not be destroyed by insects or robbed by thieves. He did not explain what storing treasure in heaven really means, but it is clear that He was saying that a life lived seeking to be a disciple of Jesus will not necessarily lead to wealth but that doing so will be storing treasure in a place where it is safe—in heaven.

ထို့နောက် ယေရှုက မိမိနောက်လိုက်ဖြစ်ရန် တစ်ဦးတည်းသော ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် အပြည့်အဝ မြဲမြံစွာ ဆက်ကပ်ရမည်ဟု ထောက်ပြတော်မူသည်။ မျက်စိသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ မီးအိမ်ဖြစ်သောကြောင့် ခရစ်ယာန်၏ မျက်စိသည် ကောင်းရမည် (haplous; မဿဲ ၆း၂၂) ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “ကောင်း” ဟု ပြန်ဆိုထားသော စကားလုံးသည် “ကျန်းမာသော”၊ “မှန်ကန်သော” သို့မဟုတ် ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ယေရှုက ဤအရာကို မကောင်းသော မျက်စိ၊ ဆိုးရွားသော သို့မဟုတ် မကျန်းမာသော မျက်စိနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ထား မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ မျက်စိဆိုးလျှင် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဆိုးသွားသည်။ ဤနေရာတွင် မကောင်းသော မျက်စိဆိုသည်မှာ မိမိကိုယ်ကျိုးအတွက် ကမ္ဘာလောကစည်းစိမ်ကို စုဆောင်းသိုလှောင်ထားပြီး အခြားသူများကို ကူညီရန် မသုံးစွဲသောအခါ ထင်ရှားသည်။ ယေရှုက စည်းစိမ်ဥစ္စာအပေါ် ဤနှစ်မျိုးသော စိတ်ထားကွဲပြားခြင်းကို သခင်နှစ်ပါးကဲ့သို့ ဖော်ပြတော်မူသည်။ သခင်နှစ်ပါးကို တစ်ပြိုင်နက် မကျွေးမွေးနိုင်ပေ။ တစ်ပါးကို ချစ်မည်၊ ကျန်တစ်ပါးကို မုန်းမည် ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ ဘုရားသခင်ကို ကျွေးမွေးခြင်းနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၊ ပစ္စည်းများကို လိုက်စားခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက် မလုပ်နိုင်ပေ။

Jesus then pointed out that to be a follower of His, one must have single-minded dedication. He said that because the eye is the lamp of the body, the Christian’s eye must be good (haplous; Matt. 6:22). The word translated as “good” in some translations means “healthy,” “sound,” or related to giving generously. Jesus contrasted this with an evil eye that is “bad” or “unhealthy.” If the eye is evil, then the whole body is evil. In this context, an eye that is evil is manifest when we hoard earthly treasures for our own benefit instead of using it to help others. Jesus described these two different mindsets toward wealth as two different masters. It is impossible to serve two masters. One will be loved and the other hated. In the same way it is not possible to serve God and seek after wealth and possessions.

25 ထိုကြောင့် ငါဆိုသည်ကား၊ အဘယ်သို့ စားသောက်ရမည်ဟု အသက်အဘို့မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ အဘယ်သို့ ဝတ်ရမည်ဟု ကိုယ်အဘို့မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ အစာထက် အသက်မြတ်သည်မဟုတ်လော။ အဝတ်ထက် ကိုယ်မြတ် သည်မဟုတ်လော။

26 မိုဃ်းကောင်းကင်၌ ကျင်လည်သော ငှက်များကို ကြည့်ရှုဆင်ခြင်ကြလော့။ ထိုငှက်တို့သည် မျိုးစေ့ကို မစိုက်မကြဲ၊ စပါးကိုမရိတ်၊ ကျီ၌မစုမသွင်း။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် သူတို့ကို ကျွေးမွေးတော်မူ၏။ ထိုငှက်တို့ထက် သင်တို့သည် အလွန်မြတ်သည်မဟုတ်လော။
27 အဘယ်သူသည် စိုးရိမ်ခြင်းအားဖြင့် မိမိအသက်တာကို တတောင်ခန့်မျှ တိုးပွားစေနိုင်သနည်း။
28 အဝတ်အဘို့၌ အဘယ်ကြောင့်စိုးရိမ်ရသနည်း။ တောနှင်းပင်တို့သည် အဘယ်သို့သောအားဖြင့် ကြီးပွားသည်ကို ဆင်ခြင်အောက်မေ့ကြလော့။ ထိုအပင်တို့သည် အလုပ်လည်းမလုပ်၊ ချည်ဖြစ်စေခြင်းငှါ မငင်မဝင့်။
29 သို့သော်လည်း ဘုန်းကြီးသော ရှောလမုန်မင်းကြီး၏အဝတ်သည် ထိုအပင်တပင်မျှ၏ အဝတ်ကို မမှီဟု ငါဆို၏။
30 ယုံကြည်အားနည်းသော သူတို့၊ ယနေ့ အသက်ရှင်လျက် နက်ဖြန် မီးဖိုထဲသို့ရောက်သော တောမြက် ပင်ကို ဘုရားသခင်သည် ထိုသို့သောအဝတ်နှင့် ဖုံးလွှမ်းတော်မူလျှင်၊ ထိုမျှမက သင်တို့ကိုအဝတ်နှင့် ဖုံးလွှမ်း တော်မူမည် မဟုတ်လော။
31 ထိုကြောင့် အဘယ်သို့ စားသောက်ရအံ့နည်း။ အဘယ်သို့ ဝတ်ရအံ့နည်းဟူ၍မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ ထို အရာများကို သာသနာပလူတို့သည် ရှာဖွေတတ်ကြ၏။
32 ထိုအရာများကို သင်တို့သည် အသုံးလိုကြောင်းကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် သိတော်မူ၏။
33 ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့်ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားတော်ကို ရှေ့ဦးစွာရှာကြလော့။ နောက်မှ ထိုအရာ များကို ထပ်၍ပေးတော်မူလတံ့။
34 ထို့ကြောင့် နက်ဖြန်အဘို့ မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ နက်ဖြန်နေ့သည် မိမိအဘို့စိုးရိမ်လိမ့်မည်။ ယခုနေ့၌ရှိသော မကောင်းမသင့်သောအရာသည် ယခုနေ့ဘို့ လောက်ပေ၏။

မဿဲ ၆:၂၅–၃၄ စိုးရိမ်ခြင်းနှင့် ဂရုစိုက်ခြင်း

ထိုကြောင့် ငါပြောသည်မှာ၊ သင်တို့သည် အသက်နှင့်စပ်ဆိုင်၍ စားစရာဘာကို စားရမည်နည်း၊ သောက်စရာဘာကို သောက်ရမည်နည်းဟု စိုးရိမ်ခြင်းမပြုကြလင့်။ အဝတ်အစားနှင့်စပ်ဆိုင်၍ ဝတ်စရာဘာကို ဝတ်ရမည်နည်းဟုလည်း စိုးရိမ်ခြင်းမပြုကြနှင့်။ အသက်သည် စားစရာထက် မကြီးမားသေးသလော။ ခန္ဓာကိုယ်သည် အဝတ်အစားထက် မကြီးမားသေးသလော။ ကောင်းကင်ငှက်များကို ကြည့်ကြလော့။ သူတို့သည် မျိုးစေ့ပဲ မရိတ်မသိမ်းဘဲ တန်ဆောင်းထဲသို့လည်း မစုဘဲ ရှိကြသော်လည်း၊ သင်တို့၏ ကောင်းကင်ဘုံရှင် ခမည်းတော်သည် သူတို့ကို ကျွေးမွေးတော်မူ၏။ သင်တို့သည် ငှက်များထက် များစွာသာလွန်သည် မဟုတ်လော။ သင်တို့တွင် အဘယ်သူသည် စိုးရိမ်၍ မိမိအသက်တာကို တစ်နာရီမျှ တိုးတက်စေနိုင်သနည်း။ အဝတ်အစားအဘို့ရာ အဘယ်ကြောင့် စိုးရိမ်ကြသနည်း။ လယ်ပြင်နှင်းဆီပန်းများသည် အဘယ်သို့ နေထိုင်ကြသည်ကို ဆင်ခြင်ကြလော့။ သူတို့သည် အလုပ်မလုပ်ကြဘဲ ချည်မလိမ်ကြဘဲ ရှိကြသော်လည်း၊ ငါပြောသည်မှာ ဆိုလိုမင်းသည်ပင်လျှင် မိမိဘုန်းတန်ခိုးအားလုံးနှင့် ထိုပန်းများနှင့် အတူတူပင် မဝတ်ဆင်ခဲ့ဟု သင်တို့အား ငါဆိုသည်။ ယနေ့ရှိ၍ နက်ဖြန် မီးဖိုထဲသို့ ပစ်ခံရသော မြက်ပင်ကို ဘုရားသခင်သည် ဤမျှ ဂရုစိုက်တော်မူလျှင်၊ ယုံကြည်ခြင်းနည်းပါးသော သူတို့၊ သင်တို့ကို မည်မျှလောက် ပို၍ ဂရုစိုက်တော်မူမည်နည်း။ ထိုကြောင့် အဝတ်အစားဘာကို ဝတ်ရမည်နည်းဟု စိုးရိမ်ခြင်းမပြုကြလင့်။ ဤအရာအားလုံးကို တပါးအမျိုးသားတို့သည် အလိုချည်း ရှာကြသည်။ သင်တို့အား ဤအရာအားလုံး လိုအပ်သည်ကို သင်တို့၏ ကောင်းကင်ဘုံရှင် ခမည်းတော်သည် သိတော်မူ၏။ သို့ဖြစ်၍ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် ထိုနိုင်ငံ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အဦးဆုံး ရှာကြလော့။ ထိုအရာအားလုံးကို သင်တို့အား ထပ်ပေါင်းပေးမည်ဟု ငါဆိုသည်။ နက်ဖြန်အဘို့ စိုးရိမ်ခြင်းမပြုကြလင့်။ နက်ဖြန်သည် ကိုယ်တိုင် စိုးရိမ်လိမ့်မည်။ တစ်နေ့၏ ဒုက္ခကို ထိုနေ့အတွက် လုံလောက်၏။

6:25–34. Care and Anxiety. According to Jesus, we should not worry about our psychē. The word psychē may be translated “life,” but often it designates a person considered as a whole being (or several persons as in the words translated “everybody” in Acts 2:43). Jesus did not simply say that we should not be troubled about what we should eat, drink, or wear. Instead, Jesus provided His followers with the reason why they need not worry. We serve a loving God who will provide for all our needs. We are called to look at the birds. They do not sow or gather, but the heavenly Father feeds them. In God’s eyes, we are far more valuable (Matt. 6:25–26). Additionally, He asked, which of you can add an hour to your span of life (or a cubit to your height—the words can mean either) by worrying (v. 27)? There is also no need to worry about clothing, because not even Solomon was clothed in greater glory than the lilies of the field, which do no work of their own (vv. 28–29). Jesus did not suggest that humans should cease growing crops and making clothing. His message was that, rather than being consumed with these things, we need to trust in God, who will provide what we need. Our utmost concern should be our focus on the things of God.

အခန်းကြီး - ၇

1 သင်တို့သည် စစ်ကြောဆုံးဖြတ်ခြင်းနှင့် ကင်းလွတ်ရမည်အကြောင်း သူတပါး၏အမှု၌ စစ်ကြော ဆုံးဖြတ်ခြင်းကို မပြုကြနှင့်။
2 သင်တို့သည် အကြင်တရားအတိုင်း သူတပါးကိုစီရင်ကြ၏ ထိုတရားအတိုင်းစီရင်ခြင်းကို ခံရကြမည်။ အကြင်ချိန်၊ တင်းပမာဏနှင့် သူတပါးအား ပေး၏။ ထိုပမာဏအတိုင်း ကိုယ်ခံရကြမည်။
3 ကိုယ်မျက်စိ၌ရှိသော တံကျင်ကို မအောက်မေ့ဘဲ ညီအစ်ကိုမျက်စိ၌ရှိသော ငြောင့်ငယ်ကို အဘယ် ကြောင့် ကြည့်ရှုသနည်း။
4 ကိုယ်မျက်စိ၌ တံကျင်ရှိလျက်ပင် ညီအစ်ကိုအား သင်၏မျက်စိ၌ရှိသောငြောင့်ငယ်ကို ထုတ်ပါရစေ ဟု အဘယ်သို့ဆိုသနည်း။
5 လျှို့ဝှက်သောသူ၊ ကိုယ်မျက်စိ၌ရှိသောတံကျင်ကိုရှေးဦးစွာထုတ်ပစ်လော့။ နောက်မှညီအစ်ကို မျက်စိ၌ ရှိသော ငြောင့်ငယ်ကို ထုတ်ပစ်ခြင်းငှါ ရှင်းလင်းစွာမြင်လိမ့်မည်။
6 ဖြူစင်သောအရာကို ခွေးတို့အား မပေးကြနှင့်။ ပုလဲရတနာတို့ကို ဝက်တို့ရှေ့မှာ မချမထားကြနှင့်။ သို့ပြုလျှင် ထိုအရာတို့ကို ကျော်နင်း၍ သင်တို့ကိုလှည့်လျက် ကိုက်ဖြတ်ကြလိမ့်မည်။

မဿဲ ၇:၁–၆ အခြားသူများကို စီရင်ခြင်း

သင်တို့သည် စီရင်ခြင်းမပြုကြလင့်။ သို့မှသာ သင်တို့ကို မစီရင်ခံကြရ။ သင်တို့စီရင်သည့်နည်းတူ သင်တို့ကို စီရင်ခံရလိမ့်မည်။ သင်တို့တိုင်းတာသည့် တိုင်းဒွန်းနှင့် သင်တို့ကို တိုင်းပေးခံရလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့် ညီအစ်ကို၏ မျက်စိထဲက အမှုန်ကို မြင်၍ ကိုယ်မျက်စိထဲက သစ်သားတိုင်ကို မမြင်သနည်း။ ကိုယ်မျက်စိထဲက သစ်သားတိုင်ကို မဖယ်ရှားဘဲ၊ ညီအစ်ကို၏ မျက်စိထဲက အမှုန်ကို ငါဖယ်ပေးမည်ဟု အဘယ်သို့ ပြော မျှော်နိုင်သနည်း။ အို ကြောင်သူ၊ ပထမဦးစွာ ကိုယ်မျက်စိထဲက သစ်သားတိုင်ကို ဖယ်ရှားလော့။ ထိုအခါ ညီအစ်ကို၏ မျက်စိထဲက အမှုန်ကို ဖယ်ရှားရန် ရှင်းလင်းစွာ မြင်နိုင်လိမ့်မည်။ သန့်ရှင်းသောအရာကို ခွေးတို့အား မပေးကြနှင့်။ သင်တို့၏ ပုလဲများကို ဝါးများရှေ့တွင် မပစ်ချကြနှင့်။ သို့မှသာ သူတို့သည် ပုလဲများကို ခြေနှင့်မကျော့၍ လှည့်၍ သင်တို့ကို မကိုက်ခွဲကြရ။

7:1–6. Judging Others. Jesus warned to take great care in judgment of others because what judgment we make will be the kind with which we are judged. The concern here is not that we evaluate whether something is right or wrong but that we do not assume a superior attitude toward others. He illustrates this rather amusingly by suggesting that before we try to take a speck of dust out of a neighbor’s eye, first we should take the log of wood out of our own eyes. So often it is easy to see the faults of others and not our own faults (vv. 1–5).

In v. 6 Jesus then urged careful consideration of the nature of the audience. It makes no sense to give pearls to pigs. Nor should Christians share the holy things of God with those who are unable to understand them. The danger is that like wild animals, those unable to understand the things of God are likely to turn on those who are sharing with them.

7 တောင်းကြလော့။ တောင်းလျှင်ရမည်။ ရှာကြလော့။ ရှာလျှင်တွေ့မည်။ တံခါးကိုခေါက်ကြလော့။ ခေါက်လျှင်ဖွင့်မည်။

8 တောင်းသောသူမည်သည်ကား ရ၏။ ရှာသောသူလည်း တွေ့၏။ ခေါက်သောသူအားလည်း တံခါးကို ဖွင့်၏။
9 သားသည် မုန့်ကိုတောင်းလျှင် မိမိသားအား ကျောက်ကိုပေးမည်သူ၊
10 ငါးကို တောင်းလျှင် မြွေကို ပေးမည်သူ တစုံတယောက်မျှသင်တို့တွင် ရှိသလော။
11 သင်တို့သည် အဆိုးဖြစ်လျက်ပင် ကိုယ်သားတို့အား ကောင်းသောအရာကို ပေးတတ်လျှင်၊ ထိုမျှမက ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် ဆုတောင်းသောသူတို့အား ကောင်းသောအရာကိုသာ၍ ပေးတော်မူမည် မဟုတ်လော။
12 သင်တို့သည် ကိုယ်၌သူတပါးပြုစေလိုသမျှအတိုင်းသူတပါး၌ပြုကြလော့။ ဤပညတ်ကား ပညတ္တိကျမ်း နှင့် အနာဂတ္တိကျမ်းတို့၏ အချုပ်အချာပင် ဖြစ်သတည်း။

၇:၇–၁၂။ တောင်းလျှင် ရလိမ့်မည်၊ ရှာလျှင် တွေ့လိမ့်မည်၊ တံခါးကို လာခေါက်လျှင် ဖွင့်ပေးလိမ့်မည်။ ယေရှုသည် နားထောင်သူများကို မိမိခမည်းတော်ထံ တောင်းခွင့်ပြုရန် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး၊ လိုအပ်သော ကောင်းသောအရာများကို ပေးမည်ဟု အာမခံခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇-၈)။ ကလေးများသည် တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့အတွက် မကောင်းသောအရာများကို တောင်းဆိုတတ်သည်နှင့်အညီ၊ ကျွန်ုပ်တို့လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဘုရားသခင်ထံ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မကောင်းသောအရာများကို တောင်းမိတတ်သည်မှာ ပြောစရာပင် မလိုတော့ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တောင်းဆိုရုံသာမက ထိုသခင်ကို ယုံကြည်ကိုးစားမည်ဆိုပါက၊ ဘုရားသခင်ပေးမည့်အရာမှာ “ကောင်းသောအရာများ” ဖြစ်သည်။

7:7–12. Ask, Seek, Knock. Jesus urged his listeners to ask of His Father and assured them that He would give the good things needed (vv. 7–8). It hardly needs to be said that just as children occasionally ask for things that will not be good for them, so we too sometimes ask God for what is not good for us. It is “good things” that God will give us if we but ask and if we but trust Him.

ယေရှုသည် နောက်ထပ် အရေးကြီးသော လူနေမှုလမ်းညွှန်ချက်တစ်ခုကို စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အနှစ်ချုပ်ပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသူများက ကျွန်ုပ်တို့အား ပြုမူဆက်ဆံလိုသည်နှင့်အညီ အခြားသူများကို ပြုမူဆက်ဆံကြလော့ (အပိုဒ် ၁၂)။ ယေရှုအဆိုအရ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ရှိသော ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်တစ်ခုလုံးကို ဤစကားတစ်ခွန်းတည်းဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ၎င်းကို များသောအားဖြင့် “ရွှေနိယာမ” (Golden Rule) ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြပြီး၊ မှန်ကန်သော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အဓိကအချက်ကို အနှစ်ချုပ်ထားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ယေရှု၏ ညွှန်ကြားချက်မှာ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၉:၁၈ တွင် ဘုရားသခင်က ဣသရေလလူမျိုးတို့အား ပေးထားသော “သင်၏အိမ်နီးချင်းကို သင်ကိုယ်ကို ချစ်သကဲ့သို့ ချစ်လော့” ဟူသော ပညတ်ကို အခြေခံထားသည်။ ဤနေရာတွင် အခြားသူများကို မညှဉ်းဆဲရုံသာမက၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် အခြားသူများထံမှ ရလိုသကဲ့သို့ အခြားသူများ၏ အကျိုးကို တက်ကြွစွာ ရှာဖွေပေးရန်လည်း ပါဝင်သည်။ ဤနိယာမကို သူတို့ဘဝတွင် လက်တွေ့ကျင့်သုံးနိုင်သော လူအုပ်စုတစ်စုကို စိတ်ကူးကြည့်ပါ။ ယေရှု၏ဘာသာတရားသည် နွေးထွေးပြီး အချင်းချင်း ထောက်ပံ့ပေးသော အသိုင်းအဝိုင်းဘဝကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

Jesus then gave his hearers this essential guide for living summed up in one sentence: Act toward others as we wish them to act toward us (v. 12). According to Jesus, the whole of the revelation of God found in the OT is summed up by this sentence. It is often called the “Golden Rule,” and it is rightly seen as encapsulating the core of correct ethical behavior. Jesus’s instructions are based on those that God gave the children of Israel in Leviticus 19:18 to “love your neighbor as yourself.” Notice that it is not just avoiding wronging other people but actively seeking their good, as we would like others to actively seek our own good. Just imagine a group of people able to act out this principle in their own lives. The religion of Jesus produces warm, supportive community life.

13 ကျဉ်းသောတံခါးကိုဝင်ကြလော့။ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်သောလမ်းနှင့်တံခါးသည် ကျယ်ဝန်းသည် ဖြစ်၍ ဝင်သောသူတို့သည်များကြ၏။

14 အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ရောက်သောလမ်းနှင့် တံခါးသည် အလွန်ကျဉ်းမြောင်းသည်ဖြစ်၍၊ တွေ့ဝင်သော သူတို့သည် နည်းကြ၏။
15 အတွင်း၌ကြမ်းတမ်းသော တောခွေးဖြစ်လျက် သိုးရေကိုခြုံ၍သင်တို့ရှိရာသို့လာသော မိစ္ဆာပရောဖက် တို့ကို သတိနှင့် ရှောင်ကြလော့။
16 ထိုသူတို့၏အကျင့်ကိုထောက်၍ သူတို့၏သဘောကို သိကြလိမ့်မည်။ ဆူးပင်၌ စပျစ်သီးကို ဆွတ်တတ် သလော။ ဆူးလေပင်၌ သင်္ဘောသဖန်းသီးကို ဆွတ်တတ်သလော။
17 ကောင်းသောအပင်သည် ကောင်းသောအသီး၊ မကောင်းသောအပင်သည် မကောင်းသောအသီးကို သီးတတ်၏။
18 ကောင်းသောအပင်သည် မကောင်းသောအသီး၊ မကောင်းသောအပင်သည် ကောင်းသောအသီးကို မသီးနိုင်။
19 ကောင်းသောအသီး မသီးသောအပင်ရှိသမျှတို့ကို ခုတ်လှဲ၍ မီးထဲသို့ ချလိုက်တတ်၏။
20 သို့ဖြစ်လျှင် ထိုပရောဖက်တို့၏ အကျင့်ကို ထောက်သော် သူတို့၏ သဘောကို သိရကြလိမ့်မည်။
21 သခင်၊ သခင်ဟု ငါ့ကိုလျှောက်သောသူတိုင်း ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရလိမ့်မည်မဟုတ်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ့ခမည်းတော်၏အလိုကို ဆောင်သောသူသာလျှင် ဝင်ရလိမ့်မည်။
22 ထိုနေ့၌ကား၊ သခင်၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်အခွင့်နှင့် ဆုံးမဩဝါဒပေးပါပြီ မဟုတ် လော။ ကိုယ်တော်အခွင့်နှင့် နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်ပါပြီ မဟုတ်လော။ ကိုယ်တော်အခွင့်နှင့် များစွာသော တန်ခိုးတို့ကို ပြပါပြီမဟုတ်လောဟု အများသော သူတို့သည် လျှောက်ကြလိမ့်မည်။
23 ထိုသို့လျှောက်ကြသောအခါ သင်တို့ကို ငါအလျင်းမသိ၊ အဓမ္မအမှုကို ပြုသောသူတို့၊ ငါ့ထံမှ ဖယ်ကြဟု ထိုသူတို့အား အတည့်အလင်း ငါပြောမည်။

၇:၁၃–၂၃။ ကျဉ်းသောတံခါးနှင့် စစ်မှန်သောခေါင်းဆောင်များ။ ယေရှုကို လိုက်ရန်ဆိုသည်မှာ ပိုမို၍ ခက်ခဲသောလမ်းကို ရွေးချယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရိုးရှင်းစွာဆိုရလျှင် လူတိုင်းအရှေ့တွင် လမ်းကြောင်းနှစ်ခုရှိသည်—လွယ်ကူသောလမ်းတစ်ခုနှင့် ခက်ခဲသောလမ်းတစ်ခု။ လွယ်ကူသောလမ်းသို့ ကျယ်ပြန့်သောတံခါးမှတစ်ဆင့် ရောက်ရပြီး၊ လူအများက ထိုလမ်းကို ရှာတွေ့ကြသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးတွင် ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်သွားသည်ကို တွေ့ရှိကြရသည်။ ဘဝသို့ ဦးတည်သောလမ်းမှာ ရှာဖွေရန် ပိုမို၍ ခက်ခဲသည်—၎င်း၏တံခါးသည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး၊ လမ်းကိုယ်တိုင်လည်း စိန်ခေါ်မှုများ ရှိသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘဝသို့ ဦးတည်စေမည်။ ဤရွေးချယ်မှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့တွင် အမြဲရှိနေသည် (အပိုဒ် ၁၃-၁၄)။

7:13–23. Narrow Gate and True Leaders. To become a follower of Jesus is to choose the more difficult path. Put simply, before every person there are two choices—one that is easy and one that is hard. The easy path is reached by a broad entrance, and many find it only to discover that eventually it leads to destruction. The path that leads to life is one that is harder to find—its door is narrow, and the path itself presents challenges. But faithfully following the will of God will eventually lead to life. The choice is continually before us (vv. 13–14).

အပိုဒ် ၁၅-၂၃ တွင် လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မတူညီသောနေရာများတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှု၏ နှစ်ခွန်းကို တွေ့ရသည် (လု ၆:၄၃-၄၄၊ ၁၃:၂၅-၂၇)။ သို့သော် နှစ်ခုစလုံးသည် စစ်မှန်သောဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် မှားယွင်းသောခေါင်းဆောင်များကို ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသောကြောင့် အတူတူပင် ရှိသင့်သည်။ ပထမဦးစွာ ယေရှုသည် မှားသောပရောဖက်များအကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သူတို့သည် သိုးမွှေးဖြင့် ဖုံးအုပ်ထားသော သိုးနှယ်အသွင်ဖြင့် ပေါ်လာသော်လည်း၊ အမှန်မှာ အငတ်ပြတ်နေသော ဝံပုလွေမျှသာ အန္တရာယ်ရှိသည် (မ ၇:၁၅၊ ယေဇ ၂၂:၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ မှားသောပရောဖက်များကို သူတို့၏ အမှုတော်၏ ရလဒ်ဖြင့် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်ဟုလည်း ယေရှုက မိန့်တော်မူသည်။ ဆူးချုံပင်မှ စပျစ်သီးများ မခူးဆွတ်သလို၊ ဆူးပင်မှ သင်္ဘောသဖန်းသီးများ မရရှိသလို၊ ပရောဖက်တစ်ဦး၏ အမှုတော်၏ တန်ဖိုးကို ထိုအမှုတော်နှင့်ဆက်စပ်သော ရလဒ်များဖြင့် သိမြင်နိုင်သည် (မ ၇:၁၆-၁၇)။ ၎င်းသည် သွေးကွဲမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသလား၊ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို တည်ဆောက်ပါသလား။ နောင်တရခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသလား၊ မာန်မာနနှင့် လွတ်လပ်စွာ ဒုစရိုက်ကျင့်ခွင့်ကို ဖြစ်ပေါ်စေပါသလား။ ကောင်းသောသီးနှံမသီးသော သစ်ပင်တိုင်းကို နုတ်ဖြတ်ပြီး မီးထဲပစ်ချမည်ဟု ယေရှုက သတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၉၊ ၃:၁၀၊ ယော ၁၅:၂၊ ၆ နှိုင်းယှဉ်)။

We find here in vv. 15–23 two separate sayings of Jesus recorded in different places in Luke (6:43–44; 13:25–27). Yet they belong together because they both deal with true and false religious leaders of various kinds. First, Jesus talked of false prophets. They appear disguised as sheep, but they are actually as dangerous as hungry wolves (cf. Matt. 7:15; Ezek. 22:27). He also said that one can tell false prophets by the outcome of their ministry. Just as bunches of grapes are not gathered from thorns, nor figs from thistles, so also one can tell the value of the ministry of a prophet by the outcomes associated with that ministry (Matt. 7:16–17). Does it bring discord, or does it build up the people of God? Does it bring repentance and holiness or arrogance and license? Jesus warned that every tree that does not bear good fruit will be uprooted and thrown into the fire (v. 19; cf. 3:10; John 15:2, 6).

ယေရှုသည် ထိုနောက် မိမိနာမတော်အားဖြင့် ပရောဖက်ပြုခဲ့ဖူးသော၊ နာမတော်အားဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်ခဲ့ဖူးသော၊ နာမတော်အားဖြင့် အံ့ဖွယ်အမှုများ ပြုခဲ့ဖူးသော ခေါင်းဆောင်များကို လှမ်းမိန့်တော်မူသည် (မ ၇:၂၂)။ မည်သည့်ရှုထောင့်မှ ကြည့်ပါက ထိုခေါင်းဆောင်များ၏ အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်ဟူသော သက်သေလက္ခဏာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုက “ထိုနေ့” တွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံထဲသို့ ဝင်ခွင့်မရရှိကြဟု မိန့်တော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို မကျင့်သုံးခဲ့ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူတို့သည် တရားမဲ့သူများဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ “ထိုနေ့” ဟူသော စကားစုသည် ဘုရားသခင်သည် လောကီသားများကို ဖြောင့်မတ်စွာ တရားစီရင်မည့် နောက်ဆုံးကာလ၏ “ထာဝရဘုရား၏နေ့” ကို ရည်ညွှန်းသည် (မ ၁၃:၂၄-၃၀၊ ၃၆-၄၃၊ ၄၇-၅၂၊ ၂၄:၃၀၊ ၅၁၊ ၂၅:၁၂၊ ၃၀၊ ၄၆၊ ဟေရှာ ၁၀:၂၀၊ ယောလ ၁:၁၅၊ ၃:၁၈၊ အာမုတ် ၈:၉၊ ၉:၁၁၊ ဇေဖနိ ၁:၁၀၊ ၁၄၊ ဇာခရိ ၁၄:၄၊ မာ ၃:၁၇-၁၈ နှိုင်းယှဉ်)။ ကောင်းကင်နိုင်ငံတွင် အရေးကြီးသောအရာမှာ ထူးကဲသော အံ့ဖွယ်အမှုများ မဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း အမှန်တကယ် နေထိုင်ကျင့်သုံးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Jesus then addressed the leaders who had prophesied in His name, who had cast out demons in His name, and who had performed miracles in His name (Matt. 7:22). By any account these leaders’ command of miracles seemed to be evidence that they were directly linked to the power of God. Yet Jesus said that they would not be granted entrance into the kingdom of heaven on “that day” because they did not do the will of the heavenly Father (v. 21). Quite the contrary, they were workers of lawlessness (v. 23). The phrase “that day” refers to the eschatological “Day of the Lord,” when God will judge the world in righteousness (cf. Matt. 13:24–30, 36–43, 47–52; 24:30, 51; 25:12, 30, 46; Is. 10:20; Joel 1:15; 3:18; Amos 8:9; 9:11; Zeph. 1:10, 14; Zech. 14:4; Mal. 3:17–18). What counts in the kingdom of heaven is not spectacular, miraculous deeds but actually living according to God’s will.

24 အကြင်သူသည် ငါဟောပြောသော ဤစကားကို ကြား၍နားထောင်၏။ ထိုသူသည် ကျောက်ပေါ်မှာ အိမ်ဆောက်သော ပညာရှိနှင့် တူကြောင်းကို ငါပုံပြမည်။

25 မိုဃ်းရွာ၍ ရေစီးသည်နှင့် လေလာ၍ ထိုအိမ်ကိုတိုက်သည်ရှိသော်၊ ကျောက်ပေါ်မှာ တည်သော ကြောင့် မပြိုမလဲနေ၏။
26 အကြင်သူသည် ငါဟောပြောသော ဤစကားကိုကြား၍ နားမထောင်ဘဲနေ၏။ ထိုသူသည် သဲပေါ်မှာ အိမ်ဆောက်သော လူမိုက်နှင့်တူကြောင်းကို ငါပုံပြမည်။
27 မိုဃ်းရွာ၍ ရေစီးသည်နှင့် လေလာ၍ ထိုအိမ်ကို တိုက်သောအခါ၊ ကြီးစွာသော ပြိုလဲခြင်းသို့ ရောက် လေသည်ဟုဟောတော်မူ၏။
28 ထိုဒေသနာတော်ကို ယေရှုဟောတော်မူသည် အဆုံး၌ ပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် ဆုံးမဩဝါဒ ပေးတော်မူခြင်းကို အလွန်အံ့ဩကြ၏။
29 အကြောင်းမူကား၊ ကျမ်းပြုဆရာနည်းတူမဟုတ်၊ အစိုးရသော သူနည်းတူ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူ၏။

၇:၂၄–၂၉။ အခြေတည်နှစ်မျိုး။ ယေရှုသည် မိမိ၏ အဆုံးအမများကို ကြားသောသူများ မည်သို့တုံ့ပြန်နိုင်သည်ကို နှစ်မျိုးဖြင့် အနှစ်ချုပ်ပေးခဲ့သည်။ ပထမအမျိုးအစားမှာ ယေရှု၏ စကားကို ကြားရုံသာမက နားလည်ပြီး ကျင့်သုံးသူဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင် အိမ်တည်ထားသော သူနှင့်တူသည်။ ဒုတိယအမျိုးအစားမှာ ယေရှု၏ စကားကို မကြားသူ သို့မဟုတ် ကြားသော်လည်း မကျင့်သုံးသူဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် သဲပေါ်တွင် အိမ်တည်ထားသော မိုက်မဲသောသူနှင့်တူသည်။ ယေရှုသည် ဤနေရာတွင် မိမိ၏ တည်ဆောက်သူ (tektōn) အလုပ်အကိုင်အတွေ့အကြုံကို အသုံးချထားသည်ဟု ထင်ရသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ယေရှုသည် အလုပ်အကိုင်အရ တည်ဆောက်သူ (မဿဲ ၁၃:၅၅၊ မာ ၆:၃) ဖြစ်ခဲ့ဖူးပြီး၊ ကောင်းမွန်သောရှုခင်းရှိရာ၊ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရေးကောင်းရာ၊ အဆင်ပြေရာနေရာများတွင် အိမ်ဆောက်လိုသော ဖောက်သည်များကို အခြေခံမခိုင်မာပါက အိမ်မခံနိုင်ဟု အကြံပေးခဲ့ဖူးပေမည်။ ယေရှု၏ စကားတော်များကို မကျင့်သုံးခြင်းသည် တည်ဆောက်သူ၏ အကြံပေးချက်ကို လျစ်လျူရှုပြီး အခြေခံ ပြိုကျနိုင်သောနေရာတွင် အိမ်ဆောက်သလို ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ အဆုံးအမများသည် ကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်သော ဘဝ၏ အခြေခံဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ နားထောင်ပြီး ကျင့်သုံးမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။

7:24–29. Two Foundations. Jesus summarized how people might react to hearing His teaching in two different ways. First is someone who not only hears and understands what Jesus says but also does it. Such a person is like an individual who built a house on a foundation of rock. On the other hand, the second is someone who either does not hear Jesus’s words or does not act on what he or she hears. This one is like a foolish person who built a house on a sandy foundation. It is tempting to think that Jesus is drawing on His experience as a builder here. After all, He was a tektōn (“carpenter” or “builder”) by trade (Matt. 13:55; Mark 6:3) and may have had to give guidance to potential customers who wished to build their houses in places that might have good views, excellent access, or convenient locations but that would not last because there was not a suitable foundation on which to build a house. Not acting on the words of Jesus is like ignoring the advice of a builder and putting up a house where its foundations can be eroded and the house collapse. Jesus’s teachings can form the foundation of a life well lived, but only if they are heeded and acted on.

မဿဲသည် ယေရှုသည် အဆုံးအမပြီးဆုံးသောအခါ လူထုသည် ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ (grammateis) နှင့်မတူဘဲ တန်ခိုးအာဏာနှင့် သွန်သင်တော်မူသည်ကို အံ့ဩကြသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၇:၂၉)။ ထိုကျမ်းတတ်ပညာရှင်များသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာကို ကျွမ်းကျင်ရုံသာမက၊ ယေရှု၏ ခေတ်တွင် ဖာရိရှဲများနှင့် ပူးပေါင်း၍ (အများစုမှာ ဖာရိရှဲများပင်) ဘိုးဘေးများ၏ ပါးစပ်ထွက်ဓလေ့ထုံးတမ်းများ၏ အရေးကြီးမှုကို အလေးထားခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၁၅:၂-၃၊ ၆၊ ၉၊ မာ ၇:၃၊ ၅၊ ၈-၉၊ ၁၃၊ ဂလာ ၁:၁၄ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ဘာသာရေးအမြင်များကို ဆွေးနွေးရာတွင် ကျမ်းစာကိုသာမက ယခင်ဂျူးရဗ္ဗိများ၏ အမြင်များကိုပါ ထပ်ကာထပ်ကာ ကိုးကားတတ်ကြသည်။ သူတို့၏ အာဏာသည် သူတို့ကိုယ်တိုင်၌ မရှိဘဲ အခြားသူများ၏ အဆုံးအမများတွင်သာ ရှိသည်။ သူတို့၏ သွန်သင်ပုံစံကို မီရှ်နာ (Mishnah) နှင့် တဲလ်မွတ် (Talmud) စသည့် ဘီစီ ပထမရာစုမှ ခရစ်နှစ် ဆယ့်ခြောက်ရာစုအတွင်းဂျူးရဗ္ဗိများ၏ ပါးစပ်ထွက်အဆုံးအမများကို မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကျမ်းများတွင် တွေ့နိုင်သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်တိုင်၏ အာဏာနှင့် သွန်သင်တော်မူသည်။ ဥပမာ၊ တောင်ပေါ်တရားဟောချက်တွင် (မ ၅:၂၁-၃၈) ယေရှုသည် အခြားသူများ၏ အဆုံးအမကို ကိုးကားခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ ပိုမို၍ မြင့်မြတ်သော အာဏာရှိသူတစ်ဦးအဖြစ် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ ဂျူးနားထောင်သူများအတွက် အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်သူများအတွက်မူ ဒေါသထွက်ဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။

Matthew records that as Jesus concluded His teaching, the crowds were amazed because He taught them with authority, not as the grammateis (7:29). These were the scribes and legal experts in Jewish law. Not only were they well versed in OT Scripture, but in Jesus’s day they also joined together with the Pharisees (in fact, many of them were Pharisees) to emphasize the importance of the oral traditions of the fathers (cf. Matt. 15:2–3, 6, 9; Mark 7:3, 5, 8–9, 13; Gal. 1:14). Thus, when discussing theological points of view, they not only appealed to Scripture but also repeated the opinions of earlier Jewish rabbis. Their authority did not rest in themselves but in the teachings of others. Their style of teaching can be seen in the Mishnah and Talmud, religious writings that document the oral teachings of Jewish rabbis from roughly the first century B.C. until the sixth century A.D. Jesus, however, spoke with His own authority. For instance, in the Sermon on the Mount (cf. Matt. 5:21–38), Jesus did not appeal to the teachings of others. He spoke as one who had a higher authority. This was shocking to His Jewish audience—and outrageous to His opponents.

အခန်းကြီး - ၈

၈:၁–၉:၃၈ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏တန်ခိုး

ယေရှုရဲ့ နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ အဓိကသွန်သင်ချက်ကို မဿဲက အဆုံးသတ်ပြီးနောက်၊ ယေရှုသည် မိမိနိုင်ငံတော်၏တန်ခိုးကို လူတို့ဘဝထဲသို့ မည်သို့ယူဆောင်လာသည်ကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ မဿဲသည် အခန်း ၈ နှင့် ၉ တွင် အံ့ဖွယ်အမှု ၉ ခုကို တင်ပြထားသည် (ဤအံ့ဖွယ်များကို မာကုခရစ်ဝင်တွင် ကွဲကြားထားသည်)။ ဒုက္ခရောက်နေသူ၊ ကျိုးပဲ့နေသူတို့၏ဘဝထဲသို့ အနာကြောင်းမင်္ဂလာကို ယေရှုယူဆောင်လာပုံကို မီးမောင်းထိုးပြထားသော ဤဇာတ်လမ်းများကို သုံးခုစီ သုံးအုပ်အဖြစ် စုစည်းထားသည် (၈:၁–၁၇၊ ၈:၂၃–၉:၈၊ ၉:၁၈–၃၈)။ ဤသုံးအုပ်ကို ခွဲထားသည်မှာ ယေရှုခေါ်တော်မူသော တပည့်ဖြစ်ရန် ဇာတ်လမ်းနှစ်ခု (၈:၁၈–၂၂၊ ၉:၉–၁၇) ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဤနည်းဖြင့် ဖွဲ့စည်းရာတွင် မဿဲသည် ဇာတ်လမ်းမျှသာ ပြောနေခြင်းမဟုတ်ပါ။ စာဖတ်သူအားလုံးသည် မိမိတို့ဘဝတွင် အနာကြောင်းလိုအပ်ကြောင်း သိရှိလာပြီး ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်ရန် ကိုယ်တိုင်တုံ့ပြန်ရန် ဘုရားသခင်အလိုတော်ရှိကြောင်း ပြသခြင်းဖြစ်သည်။

8:1–9:38

The Power of God’s Kingdom

Having concluded his account of Jesus’s teaching on the kingdom, Matthew next focuses on Jesus’s ways of bringing the power of His kingdom into the lives of people. Matthew presents nine miracle stories in chapters 8 and 9 (these are scattered throughout Mark’s Gospel). These stories that highlight Jesus’s way of bringing healing into the lives of hurting and broken people are organized into three groups of three (8:1–17; 8:23–9:8; 9:14–38). Separating this trio are two parallel stories of Jesus’s call to people to follow Him (8:14–22; 9:9–17). In shaping Jesus’s ministry in this manner, Matthew is clearly doing more than just telling stories. He is demonstrating that God wants all readers to recognize the need of healing in their own lives and to respond personally to the call to become a disciple of Jesus.

1 ကိုယ်တော်သည် တောင်ပေါ်မှဆင်းကြွတော်မူလျှင်၊ များစွာသောလူအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့ လိုက်ကြ၏။

2 ထိုအခါ နူနာစွဲသောသူတယောက်သည် ညွတ်ပြပ်လျက်၊ သခင်အလိုတော်ရှိလျှင် ကျွန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေနိုင်တော်မူသည်ဟု လျှောက်လေ၏။
3 ယေရှုကလည်း ငါအလိုရှိ၏။ သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်စေဟု မိန့်တော်မူလျက် လက်တော်ကိုဆန့်၍ ထိုသူကို တို့တော်မူ၏။ ထိုခဏခြင်းတွင် နူနာပျောက်၍ သန့်ရှင်းခြင်းသို့ရောက်လေ၏။
4 ယေရှုကလည်း သင်သတိပြု။ ဤအကြောင်းကို အဘယ်သူအားမျှမပြောနှင့်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ထံသို့ သွား၍ ကိုယ်ကိုပြလော့။ သူတပါး၌ သက်သေဖြစ်စေခြင်းငှါ မောရှေစီရင်မှာထားသော ပူဇော်သက္ကာကို ဆက်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၈:၁–၄။ နူနာစွဲသူကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေခြင်း နူနာရောဂါကို ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်တွင် အတော်လေး အသေးစိတ်ဆွေးနွေးထားသည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၃–၁၄)။ ဝတ်ပြုရာကျမ်းတွင်နူးနာဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဟေဗြဲစကား tsara’at ကို အဝတ်အစားပေါ်တွင် မှိုတက်ခြင်း (ဝတ် ၁၃:၄၇–၅၉) သို့မဟုတ် အိမ်တည်ဆောက်ရာတွင် သုံးသော ကျောက်ပေါ်တွင် မှိုတက်ခြင်း (ဝတ် ၁၄:၃၄–၅၃) ကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ထို့ပြင် အရေပြားရောဂါတစ်မျိုးကိုလည်း ဆိုလိုသည်။ ထိုရောဂါသည် အရေပြားတွင် ဖောင်းရွှဲခြင်း၊ ထွက်ပေါက်ရှိခြင်း၊ အဖြူရောင်ပေါက်ခြင်း၊ နက်ရှိုင်းစွာ ဖြူစင်ပုံရခြင်း၊ ရောဂါရှိရာနေရာရှိ ဆံပင်များ အဖြူရောင်ပြောင်းခြင်း စသည်တို့ဖြစ်သည် (ဝတ် ၁၃:၂–၄)။ ရိုးရာအရ ဤရောဂါကို ဟန်ဆင်ရောဂါ (နူနာ) ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။

8:1–4. Cleansing a Leper. Leprosy is discussed at some length in the laws of the OT (Lev. 13–14). The word in Leviticus translated “leprosy” (tsara’at) could be used to describe the mold on clothing (Lev. 13:47–59) or mold on the stones that are used to build a house (Lev. 14:34–53). It is also used to describe a set of skin diseases characterized by swelling or eruption of the skin and whiteness that appears to be deep, with the hair in the diseased area turning white (Lev. 13:2–4). It has been traditionally identified as Hansen’s disease (leprosy).

ဝတ်ပြုရာကျမ်းပညတ်အရနူနာရောဂါရှိသူသည် မသန့်ရှင်းသည့်အပြင်၊ သူထိမိသော မည်သူမဆို၊ မည်သည့်အရာမဆို မသန့်ရှင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ ထိုရောဂါရှိသူသည် အဝတ်ကိုစုတ်ဖြတ်ဝတ်၍၊ ဆံပင်ကို ဖရိုဖရဲထားရှိ၍၊ နှုတ်ခမ်းအပေါ်ပိုင်းကို ဖုံးအုပ်၍၊ “မသန့်ရှင်း၊ မသန့်ရှင်း” ဟု အော်ဟစ်ရပြီး တစ်ယောက်တည်း စခန်းပြင်ပတွင် နေရသည် (ဝတ် ၁၃:၄၅–၄၆)။ အကယ်၍ ဤရောဂါသည် ကူးစက်တတ်ပါက အထီးကျန်ခွဲထားခြင်းသည် ဆင်ခြင်ဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် မိသားစုမှ ခွဲထွက်နေရခြင်းကြောင့် ပထမရာစုနှစ် ယုဒလူမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းတွင် နူနာသူ၏ဘဝသည် အလွန်ဆိုးရွားပြီး တစ်သက်လုံး ကြာရှည်ခံစားရသည်။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင်နူနာသူ ပျောက်ကင်းခြင်းသည် လုံးဝနီးပါး မရှိခဲ့ပါ။ ဓမ္မဟောင်းတွင် နူနာပျောက်ကင်းစေသူများမှာ မောရှေနှင့် ဧလိရှဲတို့သာ ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၁၂၊ ၄ရာ ၅)။ ထိုနှစ်ခုစလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတိုက်ရိုက်မှပင် ပျောက်ကင်းခြင်းဖြစ်သည်။ မောရှေသည် မိရမ်အတွက် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ဧလိရှဲက နာမန်ကို ယော်ဒန်မြစ်တွင် ခုနစ်ကြိမ်နှစ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ယုဒဘာသာတွင် နူနာသူကို ပျောက်ကင်းစေနိုင်ခြင်းကို မေရှိယပြုတော်မူမည့်အမှုဟု ယူဆခဲ့သည် (မဿဲ ၁၁:၅)။

According to the laws in Leviticus, a “leprous” skin disease made not only the person suffering it unclean but also anybody or anything that they touched. The unclean person with a “leprous” disease was required to wear torn clothes, let hair become disheveled, cover the upper lip, cry “Unclean! Unclean!” and live alone outside the camp (Lev. 13:45–46). If the skin disease was infectious, this form of quarantine only makes sense. Living apart from the rest of society and family meant that the plight of a leper in first-century Jewish society was an unhappy one—and one that lasted a lifetime, since the healing of lepers was largely unknown in the ancient world. The only individuals in the OT who are known to have been involved in the healing of lepers are Moses (Num. 12) and Elisha (2 Kin. 5)—in both of these cases, it was clearly divine power that was the direct source of healing. Moses simply prayed for Miriam’s healing, and Elisha told Naaman to wash in the Jordan River. In Judaism the ability to heal a leper was considered a messianic act (Matt. 11:5).

မဿဲ ၈:၁–၄ တွင် နူနာရောဂါရှိသော အဆိုးဆုံးသောသူတစ်ဦးသည် ယေရှုထံ ချဉ်းကပ်ပြီး ပျောက်ကင်းစေရန် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ယေရှုက တုံ့ပြန်ခဲ့ပြီး ပို၍အရေးကြီးသည်မှာ ထိုလူကို ထိခဲ့သည်။ ထိရန်မလိုအပ်ပါ။ စကားနှင့်သာ ပျောက်ကင်းစေနိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်သည် သနားကြင်နာစိတ်ဖြင့် အခြားသူများ ကြောက်ရွံ့ဖွယ်ကို ပြုတော်မူခဲ့သည်။နူနာ သူကို ထိခဲ့သည်။ ယေရှုကို မသန့်ရှင်းစေဘဲ၊ အပြန်အလှန်အားဖြင့် ထိုလူသည် ပျောက်ကင်းပြီး သန့်ရှင်းသည်ဟု သတ်မှတ်ခံရသည်။ ယေရှုသည် မိမိအမှုတော်ကို နားလည်မှားစေမည်ကို စိုးရိမ်၍ ထိုလူကို မည်သူ့ကိုမျှ မပြောရန်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံသို့သာ သွားပြရန်၊ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအတွက် သက်သေခံချက်ဖြစ်ရန် မှာထားတော်မူသည် (ဝတ် ၁၄:၁–၃၂)။

Matthew 8:1–4 recounts the story of when one such unfortunate individual with leprosy approached Jesus with a request that he be healed. Jesus responded and, more significantly, touched the man. He did not have to touch him. He could have healed him through spoken word alone. Yet in compassion Jesus chose to do what others feared to do—to touch a leper. Rather than making Jesus unclean, the reverse happened. The man was healed and thus became clean. Jesus, apparently concerned that His ministry might be misunderstood, then told the man to inform nobody but to go to the priests to be a testimony to the power of God (Lev. 13:1–46).

5 ထိုနောက်မှ ကပေရနောင်မြို့သို့ ကြွဝင်တော်မူလျှင်၊ တပ်မှူးတယောက်သည် အထံတော်သို့လာ၍၊

6 သခင်၊ ကျွန်တော်၏ ငယ်သားတယောက်သည် လက်ခြေသေသည်အနာနှင့် ပြင်းစွာခံရ၍ အိမ်တွင် တုံးလုံးနေပါသည်ဟု တောင်းပန်လေ၏။
7 ယေရှုကလည်း ငါလာ၍ ချမ်းသာပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
8 တပ်မှူးက၊ သခင်၊ ကျွန်တော်၏ အိမ်မိုးအောက်သို့ ကြွဝင်တော်မူခြင်း ကျေးဇူးတော်ကို ကျွန်တော်မခံ ထိုက်ပါ။ အမိန့်တော် တခွန်းရှိလျှင် ကျွန်တော်၏ငယ်သားသည် ချမ်းသာရပါလိမ့်မည်။
9 ဥပမာကား၊ ကျွန်တော်သည် မင်းအောက်၌ကျွန်ခံသောသူဖြစ်သော်လည်း စစ်သူရဲများကိုအုပ်စိုး၍ တဦးကိုသွားချေဟုဆိုလျှင် သွားပါ၏။ တဦးကို လာခဲ့ဟုဆိုလျှင်လာပါ၏။ ကျွန်ကိုလည်း ဤအမှုကို လုပ်တော့ ဟုဆိုလျှင် လုပ်ပါ၏ဟု တပ်မှူးလျှောက်လေ၏။
10 ထိုစကားကို ယေရှုသည်ကြားလျှင် အံ့ဩခြင်းရှိ၍၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဤမျှလောက်သော ယုံကြည် ခြင်းကို ဣသရေလအမျိုး၌ပင် ငါမတွေ့ဘူးသေး။
11 ငါဆိုပြန်သည်ကား၊ လူများတို့သည်၊ အရှေ့အရပ်၊ အနောက်အရပ်မှလာ၍၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်တို့နှင့်တကွ လျောင်းရကြလတံ့၊
12 နိုင်ငံတော်သားတို့သည်လည်း ငိုကြွေးခြင်း၊ အံသွားခဲကြိတ်ခြင်းရှိရာ၊ ပြင်အရပ်မှောင်မိုက်ထဲသို့ နှင်ချ ခြင်းကို ခံရကြလတံ့ဟု နောက်တော်သို့ လိုက်သောသူတို့အား မိန့်တော်မူပြီးမှ၊
13 တပ်မှူးအားသင်သွားလော့။ ယုံကြည်သည်နှင့်အညီ သင်၌ဖြစ်စေဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုခဏခြင်းတွင် သူ၏ငယ်သားသည် အနာရောဂါကင်း၍ သက်သာခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။

၈:၅–၁၃။ တပ်မှုးတစ်ဦး၏ကျွန်ကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း ပထမအံ့ဖွယ်အမှုသုံးခုအနက် ဒုတိယအံ့ဖွယ်သည် အံ့အားတသင်ဖွယ်ရာ ရောမစစ်ဗိုလ်တစ်ဦး၏ကျွန်ကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းဖြစ်သည် (လု ၇:၁–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ကပေရနောင်မြို့သို့ ဝင်တော်မူစဉ် တပ်မှုးတစ်ဦးက ချဉ်းကပ်ခဲ့သည်။ ရာထူးဗိုလ်များသည် ရောမတပ်မတော်တွင် အလွန်အရေးကြီးသည်။ အဆင့်မြင့်ဗိုလ်များသည် မကြာခဏ မျိုးနွယ်ဖွားအဆင့်မြင့်သူများဖြစ်ပြီး စစ်အတွေ့အကြုံနည်းသော်လည်း၊ တပ်မှုးများမှာ စစ်မြေပြင်တွင် အောင်မြင်မှုနှင့် ခေါင်းဆောင်မှုကြောင့် အဆင့်တိုးခံရသူများဖြစ်သည်။ ပရော်ဖက်ရှင်နယ်စစ်သည်များ၊ စစ်ပွဲများစွာ တိုက်ဖူးသူများဖြစ်ပြီး တပ်ပြည့်စဉ်တွင် လူတစ်ရာကို အုပ်ချုပ်သည်။ ယေရှုထံ ချဉ်းကပ်သော တပ်မှုးသည် ရောမသိမ်းပိုက်တပ်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းကျန်တွင် သူသည် ယုဒလူမျိုးမဟုတ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ရောမတပ်မတော်တွင် အီတလီမှလူများစွာ ပါဝင်သော်လည်း ဧကရာဇ်နယ်ပယ်အတွင်းနှင့် အပြင်မှ လူမျိုးစုံမှ စုဆောင်းထားသည်။

8:5–13. Healing a Centurion’s Servant. The second healing story in the first trio of miracle stories surprisingly involves the healing of the servant of a Roman soldier (cf. Luke 7:1–10). As Jesus was going into Capernaum, He was approached by a non-Jewish army officer who held the rank of centurion. Centurions played a very significant role within the Roman army. Unlike the higher officers, who were frequently aristocrats with much less experience in actual war, centurions were promoted from the ranks on the basis of both their success in combat and their leadership ability. Professional soldiers and veterans of many wars, centurions were leaders of one hundred men when an army was at full strength. The centurion who approached Jesus was in the Holy Land as part of the occupying Roman army. The rest of the story makes it clear that the centurion was not a Jew. Many soldiers in the Roman army were indeed from the area of the Roman Empire that today is called Italy, but the Roman army drew its ranks from the wide number of different people groups found within, and sometimes without, the empire.

တပ်မှုးသည် မိမိအိမ်တွင် လေဖြတ်ပြီး အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော ကျွန်တစ်ဦးအတွက် ကူညီပေးရန် လာခဲ့သည်။ မဿဲ ၈:၆ တွင် သုံးသော ဂရိစကား pais သည် သားသမီး သို့မဟုတ် ကျွန်ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ သား (huios) သို့မဟုတ် သမီး (thygatēr) ဆိုလျှင် အခြားစကားသုံးမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် pais ကို ကျွန်ဟု ဘာသာပြန်သည်။ ရာထူးဗိုလ်က စကားတစ်ခွန်းသာ မိန့်ဆိုရန် တောင်းဆိုသည်။

The centurion came to ask Jesus for help because somebody in his household was seriously ill. The Greek word used in Matthew 8:6—pais—could mean either child or servant. Different words would have been used for son (huios) or daughter (thygatēr), which is why pais is usually translated as “servant” in this passage. The centurion described the servant as paralyzed and in great suffering and asked that only a word be spoken.

ယေရှုသည် အံ့သြတော်မူပြီး ဣသယေလတွင် ဤမျှယုံကြည်ခြင်းကို မတွေ့ခဲ့ဟု မိန့်တော်မူသည် (ထို့ကြောင့် ရာထူးဗိုလ်သည် ယုဒမဟုတ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်)။ ထို့နောက် ဆာလံ ၁၀၇:၃၊ ဟေရှာယ ၄၃:၅၊ ဇာခရိ ၈:၇ ကို သတိတရစေသော စကားဖြင့် နိုင်ငံတော်တွင် အရှေ့အရပ်၊ အနောက်အရပ်မှ လူများစွာ လာရောက်ပြီး အာဗြဟံ၊ ဣဇာက်၊ ယာကုပ်တို့နှင့် စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်ကြမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၈:၁၁)။ ရာထူးဗိုလ်သည် နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်လာမည့် လူမျိုးတစ်ကမ္ဘာလုံးမှ ယုံကြည်သူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မဿဲတွင် ဤစကားသည် တပည့်တော်များကို ဣသယေလပျောက်ဆုံးနေသော သိုးများထံသာ သွားရန် မှာထားသည့် မဿဲ ၁၀:၅–၆ မတိုင်မီ ရှိနေသည်က စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ ဇာတ်လမ်းကို ယေရှုက “သင်၏ယုံကြည်ခြင်းအတိုင်း ဖြစ်ပါစေ” ဟု မိန့်ဆိုပြီး ထိုအချိန်အခါတွင် ကျွန်ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဆုံးသတ်သည် (အပိုဒ် ၁၃)။

Jesus marveled and said that he had not seen such faith at all in Israel (which confirms the suspicion that the centurion was not a Jew). Then He used language reminiscent of Psalm 107:3; Isaiah 43:5, and Zechariah 8:7, all of which point forward to the time when God will bring the faithful of all nations together to worship Him. Jesus said that in the kingdom of heaven many will come from the east and the west to a meal with Abraham, Isaac, and Jacob (Matt. 8:11). The centurion is representative of all those from all the nations who will come into the kingdom. It is interesting to note that in Matthew this statement on the future, where people of all nations, Jew and non-Jew alike, will enter into the kingdom of heaven, precedes the words of Jesus in Matthew 10:5–6, where the disciples are told to go only to the lost sheep of Israel (see commentary on Matt. 10:1–15). The account finishes with Jesus telling the centurion that what will happen to him will be according to his faith, noting that the servant was healed at that hour (v. 13).

14 ထိုနောက်မှ ယေရှုသည် ပေတရုအိမ်သို့ကြွ၍ ပေတရု၏ ယောက္ခမသည် ဖျားနာစွဲလျက် တုံးလုံးနေ သည်ကို တွေ့မြင်တော်မူ၏။

15 ထိုမိန်းမ၏လက်ကို တို့တော်မူလျှင်၊ သူသည် အဖျားပျောက်သဖြင့် ထ၍ ဧည့်သည်ဝတ်ကို ပြုလေ၏။
16 ညဦးယံ၌ နတ်ဆိုးစွဲသောသူအများတို့ကို အထံတော်သို့ ဆောင်ခဲ့၍ နှုတ်တော်မြွက်ကာမျှနှင့် ထိုနတ် တို့ကို နှင်ထုတ်တော်မူ၏။ နာသောသူရှိသမျှတို့ကို သက်သာစေတော်မူ၏။
17 ထိုအကြောင်းအရာမူကား၊ သူသည် အကျွန်ုပ်တို့ အနာရောဂါဝေဒနာများကို ယူတင်ဆောင်ရွက်လေ သည်ဟု ပရောဖက်ဟေရှာယ ဟောဘူးသောစကား ပြည့်စုံမည်အကြောင်း ဖြစ်သတည်း။

၈:၁၄–၁၇။ လူများစွာကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများမှ သိရှိရသည်မှာ မဿဲ ၈:၁၆ တွင် နေ့ခင်းတွင် ပေတရု၏ယောက္ခမကို ပျောက်ကင်းစေပြီး ကျန်လူများ ညနေစောင်းမှ လာကြရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်းဆိုသော် ထိုနေ့သည် ဥပုသ်နေ့ဖြစ်ပြီး နေဝင်မှ ဥပုသ်နေ့ပြီးဆုံးသောကြောင့်ဖြစ်သည် (မာ ၁:၂၁၊ ၂၉၊ လု ၄:၃၁၊ ၃၈)။ မဿဲသည် နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခဲ့ပြီး ယုဒဘာသာဝင်ခေါင်းဆောင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်ကို ဖော်ပြသည် (မဿဲ ၁၂:၁–၁၄)။

8:14–17. The Healing of Many People. It is from the other Gospels that we discover why Matthew 8:16 states that while Jesus healed Peter’s mother-in-law during the daytime, the rest of those who were seeking healing waited until evening. This is because Jesus healed Peter’s mother-in-law on the Sabbath (Mark 1:21, 29; Luke 4:31, 38), and others who were seeking healing waited until after the Sabbath ended at sunset. Matthew recounts later the fact that Jesus did heal on the Sabbath and that this brought Him into confrontation with the Jewish religious authorities (Matt. 12:1–14).

မဿဲသည် ပေတရု၏ယောက္ခမကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းနှင့် ညနေတွင် လာကြသူများကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းကို ပရောဖက်ပြုချက်ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြသည် (၈:၁၇)။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်အစောပိုင်းတွင် ကျမ်းစာအာဏာကို အလေးထားမှုနှင့် ယေရှု၏အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ကြိုတင်စီမံတော်မူခဲ့သည့်အစီအစဉ်အတိုင်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။

Matthew portrays both the healing of Peter’s mother-in-law and of those others who came in the evening as evidence of a fulfilled prophecy (8:17), something that both shows the importance given to the authority of Scripture in early Christianity and emphasizes that the activities of Jesus were according to the preordained plan of God.

18 များစွာသော လူအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုဝန်းရံလျက် နေကြသည်ကို မြင်တော်မူလျှင်၊ ကမ်း တဘက်သို့ ကူးမည့်အကြောင်း အမိန့်တော်ရှိ၏။

19 ထိုအခါ ကျမ်းပြုဆရာတယောက်သည်လာ၍ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်ကြွတော်မူရာအရပ်ရပ်သို့ အကျွန်ုပ်လိုက်ပါမည်ဟု လျှောက်လေ၏။
20 ယေရှုကလည်း မြေခွေးသည် မြေတွင်းရှိ၏။ မိုဃ်းကောင်းကင်၌ ကျင်လည်သောငှက်သည် နားနေရာ အရပ်ရှိ၏။ လူသားမူကား၊ ခေါင်းချရာမျှ မရှိဟု မိန့်တော်မူ၏။
21 အခြားသော တပည့်တော်ကလည်း၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်အဘကို ရှေ့ဦးစွာသွား၍ သင်္ဂြိုဟ်ရသော အခွင့်ကို ပေးတော်မူပါဟု လျှောက်လေ၏။
22 ယေရှုကလည်း၊ ငါ့နောက်သို့လိုက်လော့။ လူသေတို့သည် မိမိလူသေတို့ကို သင်္ဂြိုဟ်ပါလေစေဟု မိန့်တော်မူ၏။

၈:၁၈–၂၂။ ယေရှုနောက်လိုက်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်း မဿဲသည် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ခဏရပ်ပြီး တပည့်ဖြစ်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းကို ထည့်သွင်းသည်။ ဤသည်မှာ တပည့်ဖြစ်ရန် ဘောင်တစ်ခုလုံး၏ ပထမတစ်ဝက်ဖြစ်သည် (၉:၉–၁၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နူနာစွဲနှင့်တပ်မှုးဇာတ်လမ်းများသည် ပျောက်ကင်းခြင်းရရှိစေသော အစွန်းရောက်ယုံကြည်ခြင်းကို ပြသသော်လည်း၊ ယုံကြည်ခြင်းသည် အစွန်းရောက်နာခံခြင်းပါ ပါဝင်ကြောင်း မဿဲက စာဖတ်သူများ သိရှိစေလိုသည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းကို ခွဲမရနိုင်ပါ။ မဿဲ ၈:၁၈–၂၂ တွင် ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်လိုသော လူနှစ်ဦးကို ဖော်ပြသည်။

8:18–22. The Call to Follow Jesus. Matthew interrupts his account of the miracles of Jesus with a call to discipleship. This is the first half of the discipleship frame (cf. 9:9–13). While the stories of the leper and the centurion illustrate the kind of radical faith that resulted in healing, Matthew also wants his readers to recognize that faith also involves radical obedience. Faith and obedience cannot be separated. In Matthew 8:18–22, the Evangelist recounts how two individuals who wished to become His disciples approached Jesus.

ပထမဦးစွာမှာ ကျမ်းပြုဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ စာရေးတတ်သူဖြစ်ပြီး စက္ကူနှင့် ဘောပင်မရှိသေးသည့်ခေတ်တွင် အရေးကြီးသော အရည်အချင်းဖြစ်သည်။ ကျမ်းပြုဆရာများသည် အစိုးရသို့မဟုတ် စီးပွားရေးတွင် အရေးကြီးနေရာရှိနိုင်သည်။ ယုဒအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်ကို ကျွမ်းကျင်စွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတတ်သူလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုက တပည့်ဖြစ်လျှင် အိုးမဲ့အိမ်မဲ့သူနှင့်အတူ ပါလာရမည်ဟု ထောက်ပြခဲ့သည်။ ယေရှုသည် အမြဲတမ်း နေစရာအိမ်မရှိခဲ့ပါ (အပိုဒ် ၂၀)။ သို့သော် ကပေရနောင် (၄:၁၃၊ ၉:၁၊ မာ ၂:၁ နှိုင်း) နှင့် လာဇရု၊ မာရိ၊ မာသအိမ် (လု ၁၀:၃၈–၃၉၊ ယော ၁၁:၁–၅၊ ၁၂:၁–၂) တို့တွင် မကြာခဏ တည်းခိုခဲ့သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏အချက်မှာ နောက်လိုက်ခြင်းသည် တည်ငြိမ်သောဘဝ၊ သက်သောင့်သက်သာမဟုတ်ဘဲ ခရီးလှည့်လည်ခြင်း၊ ခက်ခဲခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုလူ၏တောင်းဆိုချက်တွင် တစ်ဝက်တစ်ချက်သာ ဆုံးဖြတ်ထားကြောင်း ကိုယ်တော်သိတော်မူသည်။ ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်ရန်ဆိုသည်မှာ ကိုယ်တော်ခေါ်ရာနေရာသို့ မည်သည့်တန်ကြေးပေးရသည်ဖြစ်စေ လိုက်ရမည်ဖြစ်သည် (လု ၁၄:၂၅–၃၃ နှိုင်း)။

The first was a scribe who, as the name implies, was educated in the art of writing—an important skill before the age of paper and ballpoint pens. Scribes could have had important roles in government and business. Within Jewish circles, a scribe could also have been somebody skilled in the interpretation of the laws of the OT. It is not unlikely that a scribe would have been a person of substance, which would explain why Jesus pointed out that one of the consequences of becoming His disciple would be to join one who was homeless. Though Jesus had no settled home or place to sleep (v. 20), He did have some places where He visited and stayed often—Capernaum (4:13; 9:1; cf. Mark 2:1) and the home of Lazarus, Mary, and Martha (Luke 10:38–39; John 11:1–5; 12:1–2). But His point was that following Him was not a life of settled ease but one of travel, difficulty, and poverty. He apparently detected a halfhearted commitment in this man’s request. To be a disciple of Jesus demands that one follow Jesus no matter where He leads and no matter the cost (cf. Luke 14:25–33).

ဒုတိယတပည့်ဖြစ်လိုသူက ယေရှုကို လိုက်လိုသော်လည်း အရင်ဦစွာ ဖခင်ကို မြှုပ်နှံရန် မိသားစုတာဝန်တစ်ခု ရှိသေးကြောင်း ဆိုသည် (မဿဲ ၈:၂၁)။ ဖခင်သေဆုံးပြီး အနာဂတ်တွင် မသိနိုင်သောအချိန်အထိ စောင့်ရမည်လော၊ သို့မဟုတ် ဖခင်မကြာသေးမီက ကွယ်လွန်ပြီး ဈာပနအခမ်းအနားကို သင့်လျော်စွာ ပြုလုပ်ရန် ပြင်းထန်သော မိသားစုတာဝန်ရှိသည်လော မသိရသော်လည်း၊ ယေရှု၏အဖြေမှာ မိသားစုတာဝန်ကို စွန့်လွှတ်ပြီး မိမိကို လိုက်ရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ လူများသည် ယေရှုကို အမျိုးမျိုးသောအကြောင်းကြောင့် အထူးသဖြင့် ယေရှုကို ချစ်ခြင်းကြောင့် လိုက်ကြသည်။ သို့သော် ယေရှုကို လိုက်ခြင်းတွင် နာခံခြင်း၏တန်ဖိုးရှိပြီး မဿဲ ၈:၁၈–၂၂ သည် ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်ရန် စဉ်းစားနေသူတိုင်းအား ဘုရားသခင်ကို ဘဝ၌ ပထမဦးစားပေးဖြစ်စေရမည်ဖြစ်ပြီး အချို့လုပ်ရပ်များသည် ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်ခြင်းနှင့် မကိုက်ညီတော့ကြောင်း သတိပေးသည်။

The second potential disciple said that he would like to follow Jesus but he had an important family obligation to attend to first: he must bury his father (Matt. 8:21). Whether this meant that he could not follow Jesus until after his father had died sometime in the indeterminate future or that his father had recently died and that he had a very strong family obligation to ensure that the funeral was conducted appropriately, it is clear that Jesus’s answer told him to cast aside his family obligations and follow Him (v. 22). People become followers of Jesus for a wide number of reasons, most of which revolve around a love of Jesus. But following Jesus comes with the cost of obedience, and Matthew 8:18–22 reminds anybody contemplating Christianity of this cost—God must become first in the life, and some activities are inconsistent with being a follower of Jesus.

23 ထိုအခါ လှေထဲသို့ ဝင်တော်မူ၍ တပည့်တော်တို့သည် လိုက်ကြ၏။ အိုင်၌ လှိုင်းတံပိုးပြင်းစွာထ၍ လှေကို လွှမ်းလေ၏။

24 ကိုယ်တော်သည် ကျိန်းစက်၍ နေတော်မူ၏။
25 တပည့်တော်တို့သည် ချဉ်းကပ်၍ ကိုယ်တော်ကို နှိုးပြီးလျှင်၊ သခင်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ပါ၏။ ကယ်မတော်မူပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
26 ကိုယ်တော်က၊ ယုံကြည်အားနည်းသော သူတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ကြောက်တတ်သနည်းဟု မေးတော်မူ ပြီးလျှင်၊ ထ၍ လေနှင့်ပင်လယ်ကို ဆုံးမတော်မူသဖြင့် အလွန်သာယာလေ၏။
27 ထိုလူတို့ကလည်း၊ ဤသူကားအဘယ်သို့သောသူနည်း။ လေနှင့်ပင်လယ်သည် သူ၏စကားကို နား ထောင်ပါသည်တကားဟု အံ့ဩကြ၏။

၈:၂၃–၂၇ မုန်တိုင်းကို ငြိမ်းအေးစေခြင်း။ ဒုတိယအစုအဖွဲ့မှာ ဂါလိလဲပင်လယ် (အလယ်အလတ်အရွယ်ရေကန်တစ်ခု) ပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားသော အံ့ဖွယ်ဇာတ်လမ်းများဖြစ်သည်။ သို့သော် သင့်လျော်သောအခြေအနေများအောက်တွင် ဤကဲ့သို့ မုန်တိုင်းမျိုး ဖြစ်ပွားတတ်သည်။ ဘာသာစကားကို ပြင်းထန်စွာ အသုံးပြုထားသည်။ မုန်တိုင်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် ပင်လယ်ပေါ်တွင် “ငလျင်” (seismos) ကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး လှိုင်းများက လှေကို “ဖုံးအုပ်” သွားသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ယေရှုထလာပြီး လေနှင့်ပင်လယ်ကို ဆုံးမတော်မူရာ အကြီးကြီးငြိမ်သက်သွားသည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုသည် မဿဲ ၈–၉ တွင် ဖော်ပြထားသော အခြားကုသခြင်းအံ့ဖွယ်များနှင့် ကွဲပြားပြီး ယေရှုတွင် ရောဂါအပေါ်သာမက သဘာဝတစ်ခုလုံးအပေါ်ပါ အာဏာရှိကြောင်း ပြသသည်။ မဿဲ၏ဖော်ပြချက်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏သဘာဝတစ်ခုလုံးအပေါ် အာဏာကို ဖော်ပြထားသည်နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည် (၂ရာ ၂၂:၁၆။ ဆာ ၆၅:၇–၈၊ ၈၉:၈–၉ ၊၁၀၇:၂၉။ ဟေရှာ ၅၀:၂)။

8:23–27. The Calming of a Storm. The second trio is of miracle stories that occurred on the Sea of Galilee, a medium-sized lake but nevertheless a place where, under the right conditions, the kind of storm described in this passage occurred. The language used is graphic. The results of the storm were like an “earthquake” (seismos) on the sea (v. 24), which so disturbed the water that the waves “covered” the boat. Jesus rose and rebuked the wind and the sea, and there was a great calm (v. 26). This miracle stands out from the other miracles recounted in Matthew 8–9 in that the other miracles were miracles of healing. This one shows that Jesus has power not only over illness but also over nature itself. Matthew’s account of these actions of Jesus parallels the description of the power of God in the OT over all of nature (2 Sam. 22:16; Pss. 65:7–8; 89:8–9; 107:29; Is. 50:2).

28 ကမ်းတဘက် ဂါဒရပြည်သို့ ရောက်တော်မူသောအခါ နတ်ဆိုးစွဲသောလူနှစ်ယောက်တို့သည် ထိုလမ်းကို အဘယ်သူမျှ မသွားနိုင်အောင် အလွန်ကြမ်းကြုတ်စွာပြုလျက်၊ သင်္ချိုင်းတစပြင်မှ ထွက်လာ၍ ကိုယ်တော်ကို ခရီးဦးကြိုပြုပြီးလျှင်၊

29 ဘုရားသခင်၏ သားတော်ယေရှု၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်တို့နှင့် အဘယ်သို့ဆိုင်သနည်း။ အချိန် မရောက်မှီ အကျွန်ုပ်တို့ကို ညှဉ်းဆဲခြင်းငှါ ကြွလာတော်မူသလောဟု အော်ဟစ်၍လျှောက်ကြ၏။
30 ထိုသူတို့နှင့် မနီးမဝေးသောအရပ်၌ များစွာသော ဝက်အစုသည် ကျက်စားလျက်ရှိ၏။
31 နတ်ဆိုးတို့လည်း ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်တို့ကိုနှင်ထုတ်လျှင်၊ ထိုဝက်အစုထဲသို့ ဝင်ရပါမည် အကြောင်း အခွင့်ပေးတော်မူပါဟု တောင်းပန်ကြသော်၊
32 သွားကြဟု မိန့်တော်မူ၏။ နတ်ဆိုးတို့သည် ထွက်၍ ဝက်ထဲသို့ဝင်သဖြင့် ဝက်အစုရှိသမျှသည် အိုင်ကမ်းစောက်ကို တဟုန်တည်းပြေးဆင်း၍ ရေ၌သေကြ၏။
33 ဝက်ကျောင်းသောသူတို့သည်လည်း ပြေး၍ မြို့ထဲသို့ဝင်ပြီးလျှင်၊ နတ်ဆိုးစွဲသော သူတို့၏အကြောင်း မှစ၍ ဖြစ်လေသမျှတို့ကို ကြားပြောကြသော်၊
34 တမြို့လုံးလည်း ယေရှုကိုတွေ့အံ့သောငှါ ထွက်လာကြ၏။ ကိုယ်တော်ကိုတွေ့မြင်လျှင် မိမိတို့ ပြည်က ထွက်သွားတော်မူမည်အကြောင်း တောင်းပန်ကြ၏။

၈:၂၈–၃၄ ဂဒရနယ်သားနှစ်ဦးကို နတ်ဆိုးလွှတ်ခြင်း။ ယေရှုမုန်တိုင်းငြိမ်းပြီးနောက် ဂလိလဲပင်လယ်အရှေ့ဘက်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိရာ နတ်ဆိုးစွဲကပ်နေသော ပြင်းထန်သူနှစ်ဦးက ကြိုဆိုသည်။ ဤဇာတ်လမ်းကို သုံးပါးသောခရစ်ဝင်ကျမ်းတို့တွင် ရှိသော်လည်း အသေးစိတ်မတူညီချေ (မာ ၅:၁–၂၀။ လု ၈:၂၆–၃၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဥပမာ၊ မဿဲက ဂဒရ (၈:၂၈) ဟုဆိုသော်လည်း မာကု၊ လုကာက ဂဒရ၊ ဂေရသ သို့မဟုတ် ဂေရဂေသ ဟူ၍ ကွဲပြားသည်။ ဤကွဲပြားမှုကို နေရာတစ်ခုတွင် အမည်နှစ်ခုရှိခြင်း သို့မဟုတ် ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုနီးကပ်စွာ ဖြစ်ပွားနိုင်ခြင်းကြောင့် ရှင်းပြနိုင်သည်။ သို့မဿဲတွင် နတ်ဆိုးစွဲကပ်သူ နှစ်ဦးရှိသော်လည်း မာကုနှင့်လုကာတွင် တစ်ဦးသာရှိသည်။ သုံးပါးသောခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အဓိကအနက်အဓိပ္ပာယ်တူညီသဖြင့် ဤဖြစ်ရပ်၏သမိုင်းဆိုင်ရာ မှန်ကန်မှုကို သံသယဖြစ်စရာမရှိချေ (ဤသုံးဦးအနက် မဿဲသာလျှင် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သူဖြစ်သည်)။ တစ်ဦးသည် ပို၍ထင်ရှားနိုင်ပြီး ဒုတိယလက်သတင်းရရှိသော မာကုနှင့်လုကာက ထိုသူကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဤကဲ့သို့ ကွဲပြားမှုမျိုးသည် လွတ်လပ်သော မျက်မြင်သက်သေများ ရှိသည့်အခါ မထူးဆန်းချေ။

8:28–34. The Healing of the Gadarene Demoniacs. After Jesus calmed the raging storm, He and His disciples reached the opposite side of the Sea of Galilee, where they were met by two raging demoniacs. Although this story occurs in each of the Synoptic Gospels, the details of the account are not entirely the same (cf. Mark 5:1–20; Luke 8:26–39). For example, while Matthew places the healing at a place called Gadara (Matt. 8:28), Luke and Mark vary as to whether the place was Gadara, Gerasa, or Gergesa (cf. Mark 5:1; Luke 8:26). There are several likely explanations for this difference, not least of which is that some places have more than one name or that an event could take place near two separate places, either of which is a good description of where the event took place. On the other hand, there is one difference between the accounts that is harder to explain. In Matthew there are two demoniacs, but in Mark and Luke there is only one. Since the basic tenor of the account is the same in all three Gospels, there is no question regarding the historicity of the event (at which only Matthew, of these three Gospel writers, was present). One of the two demoniacs may have been more prominent than the other, and Mark and Luke (who both got their information second hand) may have focused their attention on him. Differences like these are not uncommon in circumstances were there are independent eyewitness accounts.

မဿဲက ထိုလူနှစ်ဦးသည် သင်္ချိုင်းဂူများတွင် နေထိုင်ပြီး အလွန်အကြမ်းဖက်သဖြင့် လူမသွားဝံ့တော့ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၈:၂၈)။ ယေရှုကိုမြင်သောအခါ စကားဖြင့် ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်သည်။ သူတို့က “ti hēmin kai soi?” (အနက်မှာ “ငါတို့နှင့် သင်နှင့် အဘယ်သို့ဆိုင်သနည်း၊ ငါတို့ကို မနှောင့်ယှက်နှင့်” ဟု ဆိုလိုသည်) ဟု အော်ဟစ်ကြသည် (မာ ၁:၂၄။ ယော ၂:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုကို မလိုလားရခြင်းမှာ “ကာလ” (kairos) မရောက်မီ ညှဉ်းဆဲရန် လာသလားဟု မေးခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ “ကာလ” ဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ချိန်၊ နတ်ဆိုးများနှင့် စာတန်ကို မီးအိုင်ထဲပစ်ချမည့်အချိန်ကို ဆိုလိုသည် (ဗျာ ၁၉:၂၀၊ ၂၀:၁၀၊ ၁၄)။ ထိုအချိန်မရောက်သေးသဖြင့် ယေရှုကို ချန်ထားခဲ့ရန် တောင်းဆိုကြသည်။ သို့သော် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်မည်ဆိုပါက ဝေးကွာစွာ ကျက်စားနေသော ဝက်အုပ်ထဲသို့ ဝင်ခွင့်ပေးရန် တောင်းပန်ကြသည်။ နတ်ဆိုးများကို မကြာခဏ “မစင်ကြယ်သော နတ်” ဟုခေါ်သဖြင့် မစင်ကြယ်သော တိရစ္ဆာန်ထဲတွင် နေထိုင်ရန် သင့်လျော်သည်။ ပင်လယ်အရှေ့ဘက်ဒေသသည် တပါးအမျိုးသားများနေထိုင်ရာ ဖြစ်သဖြင့် ဝက်များရှိခြင်းမှာ အံ့သြစရာမဟုတ်ချေ။

Matthew notes that the two men dwelt among the tombs and were so frighteningly violent (8:28) that no one risked traveling in that area lest they be attacked. When they saw Jesus approach, they attacked Him with the ferocity of their words. They said, ti hēmin kai soi? Literally, the Greek is “What we and you?” This is an idiom that essentially means, “What do we have to do with you?” “Leave us alone,” or “What do you want with us?” (cf. Mark 1:24; John 2:4). The reason they wanted nothing to do with Jesus is indicated by their question about whether Jesus had come to torture them before the “time.” The word “time” (kairos) refers to a “destined” or an “appointed” time. Here it is a reference to the time of final judgment, when the devil and his followers will be cast into the lake of fire (Rev. 19:20; 20:10, 14). Since that time had not arrived yet, they wanted Jesus to leave them alone. But if He were going to cast them out, they begged Him to let them go away into a herd of pigs that were peacefully feeding in the distance. Since demons are often identified as unclean spirits (e.g., Matt. 12:43; Mark 5:2; Luke 8:29), what more appropriate place for them to dwell than in unclean animals? The presence of pigs in the area is not surprising since the region east of the Sea of Galilee was predominately Gentile.

ထိုခေတ်နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်သူများနှင့်မတူဘဲ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးများနှင့် စကားများများမပြောဘဲ “သွားကြ” ဟုသာ အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ နတ်ဆိုးများ ဝက်များထဲဝင်သောအခါ ဝက်များသည် တောင်စောင်းမှ ပင်လယ်ထဲသို့ ပြေးဆင်းပြီး သေဆုံးကြသည်။ ဝက်များသေဆုံးခြင်းသည် နတ်ဆိုးစွဲကပ်ခြင်း၏ ဖျက်ဆီးတတ်သောအင်အားကို ပြသသည် (လု ၁၁:၂၄–၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Unlike exorcists of His day, in this case Jesus did not enter into a conversation with the demons. He merely commanded them, “Go!” When the demons entered the pigs, the poor animals stampeded down the hillside and plunged to their death in the sea. The death of the pigs illustrates the destructive force of demonic possession (cf. Luke 11:24–26).

ဒေသခံများ၏တုံ့ပြန်မှုမှာ အထူးသဖြင့် ဟာသဆန်သည်။ အကြမ်းဖက်နတ်ဆိုးစွဲကပ်သူများကို ကြာရှည်ခံစားခဲ့ရပြီး ချုပ်နှောင်၍မရနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ယေရှုက ကုသပြီးနောက် သူတို့က ယေရှုကို ထွက်သွားရန် တောင်းဆိုကြသည် (၈:၃၄)။ အပြစ်မကင်းသော အရာများကို ယေရှုဖယ်ရှားမည်ကို စိုးရိမ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဝက်များသေဆုံးခြင်းကြောင့် စီးပွားရေးဆုံးရှုံးမှာကို စိုးရိမ်ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

The reaction of the locals to the miracle is particularly ironic. For a long time they had had to put up with the violent, demon-possessed men, who resisted all efforts to restrain them. But now that Jesus had healed them, the response of the local people was to beg Jesus to leave (8:34). Perhaps this was because they were worried about what else that was sinful or unclean Jesus would have to remove from their lives, or perhaps they saw Jesus as an economic threat—He destroyed the pigs, a source of income for the region.

အခန်းကြီး - ၉

အခါ ကိုယ်တော်သည် လှေစီး၍ ကူးပြန်သဖြင့်၊ မိမိမြို့သို့ ရောက်တော်မူ၏။
2 လက်ခြေသေ၍ အိပ်ရာပေါ်မှာ တုံးလုံးနေသော သူတယောက်ကို အထံတော်သို့ဆောင်ခဲ့ကြ၏။ ယေရှုသည် ထိုသူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကိုမြင်လျှင် လက်ခြေသေသောသူအား၊ ငါ့သားမစိုးရိမ်နှင့်။ သင်၏အပြစ် ကို လွတ်စေပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။
3 ကျမ်းပြုဆရာအချို့တို့က၊ ဤသူသည် ဘုရားကိုလွန်ကျူး၍ ပြောသည်ဟု ထင်ကြ၏။
4 ယေရှုသည် ထိုသူတို့၏စိတ်ကို သိမြင်တော်မူလျှင်၊ သင်တို့သည် အဘယ်ကြောင့်ငြူစူသောစိတ် ရှိကြသနည်း။
5 အဘယ်စကားကိုသာ၍ ပြောလွယ်သနည်း။ သင်၏အပြစ်ကို လွတ်စေပြီဟု ပြောလွယ်သလော။ သင်ထ၍ လှမ်းသွားလော့ဟု ပြောလွယ်သလော။
6 လူသားသည် မြေကြီးပေါ်မှာ အပြစ်လွှတ်ပိုင်သည်ကို သင်တို့သိစေခြင်းငှါ ထလော့။ ကိုယ်အိပ်ရာကို ဆောင်၍ ကိုယ်အိမ်သို့ သွားလော့ဟု လက်ခြေသေသောသူအား မိန့်တော်မူ၏။
7 ထိုသူသည်လည်း ထ၍ မိမိအိမ်သို့ သွားလေ၏။
8 လူအစုအဝေးတို့သည်မြင်လျှင် အံ့ဩခြင်းရှိ၍၊ လူတို့အား ဤသို့သောအခွင့်ကို အပ်ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်ကိုချီးမွမ်းကြ၏။

၉:၁–၈။ လေဖြတ်နာသူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း။ မဿဲ ၉:၁ တွင် မဿဲသည် ဒုတိယအုပ်စုဖြစ်သော အံ့ဖွယ်ဇာတ်လမ်းသုံးခုအနက် တတိယအကြိမ် ပျောက်ကင်းစေခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအံ့ဖွယ်အမှုသည် ယေရှုသည် မိမိမွေးရပ်မြို့သို့ ပြန်ရောက်ပြီးမကြာမီ ဖြစ်ပွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားနေရာများမှ သိရှိရသည်မှာ ယေရှုသည် ထိုအချိန်က အမှုတော်ဆောင်ရွက်နေစဉ် ကပေရနောင်မြို့ကို မိမိမွေးရပ်မြို့အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၄:၁၂–၁၃)။ ရောက်ရှိပြီးမကြာမီ လူအချို့သည် လေဖြတ်နာသူတစ်ဦးကို ယေရှုထံ ဆောင်ယူလာကြသည်။ အခြားညီအစ်ကိုခရစ်ဝင်ကျမ်းများမှ ဤပျောက်ကင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်မံစိတ်ဝင်စားဖွယ် အသေးစိတ်အချက်အလက်များကို သိရှိရသည်။ ဥပမာ၊ မာကု ၂:၁–၁၂ နှင့် လုကာ ၅:၁၇–၂၆ တို့တွင် လူအများက ယေရှုကို ဝိုင်းရံထားသဖြင့် ထိုလူများသည် ယေရှုထံ မရောက်နိုင်ဖြစ်နေရာ အပေါ်ထပ်ခေါင်မိုးပေါ်သို့ တက်ပြီး ခေါင်မိုးကို တူးဖောက်၍ ယေရှုထံ ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ လုကာကျမ်းတွင်လည်း ထိုအချိန်၌ ယေရှုသည် ဂလိလဲ၊ ယုဒပြည်နှင့် ယေရှုရှလင်မြို့မှ လာရောက်သော ဖာရိရှဲများနှင့် ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့နှင့် တွေ့ဆုံနေသည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤအသေးစိတ်အချက်များကို မဿဲလည်း သိရှိခဲ့ပြီးသား ဖြစ်သော်လည်း ဇာတ်လမ်း၏ အဓိကအချက်များကိုသာ အာရုံစိုက်ရန် ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်။

9:1–8. The Healing of a Paralytic. Matthew 9:1 introduces the third healing of the second trio of miraculous stories that Matthew gathered together. This miracle took place soon after Jesus returned to His hometown. We know from elsewhere that Jesus’s hometown was Capernaum during this period of His ministry (e.g., Matt. 4:12–13). Soon after His arrival, some men brought Him a paralytic. From the other Synoptic Gospels, we know some additional interesting details about this healing. For example, from Mark 2:1–12 and Luke 5:17–26, we know that these men were unable to gain access to Jesus because of the crowds around Him, so they went up on the roof above Him and gained access to Him by digging through the roof. Luke also records that at the time Jesus was meeting with a delegation of Pharisees and scribes who had come from across Galilee, Judea, and Jerusalem to talk with Him. These details must have been known to Matthew, but he omits them to concentrate on the essential parts of this story.

ယေရှုက ထိုလူအား “သင်၏အပြစ်များကို လွှတ်ပြီးပြီ” ဟု မိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၉:၂)။ ဤစကားသည် အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယေရှုသည် ပျောက်ကင်းစေသော မည်သူ့ကိုမျှ မပြောခဲ့သည့် စကားဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ယောဟန် ၉:၁–၃ တွင် တပည့်တော်များ၏ မျက်ကန်းခြင်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏ အပြစ်ကြောင့်ဟု ယူဆသည့်အတွက် ယေရှုက ငြင်းပယ်တော်မူခဲ့သည်။ ရောဂါသည် တစ်ခါတစ်ရံ မတော်တဆမှုနှင့် တူသည်။ ယာဉ်မောင်းသူမည်မျှ သတိထားစွာ မောင်းနှင်သည်ဖြစ်စေ မတော်တဆမှု ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ အရက်သောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အရမ်းမောင်းခြင်းရှိလျှင် ပိုမိုဖြစ်ပွားတတ်သော်လည်း အရက်မသောက်ဘဲ အမြန်နှုန်းကန့်သတ်ချက်အတိုင်း မောင်းသူများတွင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ မတော်တဆမှု ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ ကျန်းမာရေးအလေ့အကျင့်မကောင်းသူများသည် ကျန်းမာရေးချို့တဲ့ပြီး သက်တမ်းတိုတောင်းတတ်သော်လည်း ကျန်းမာစွာ နေထိုင်သူများတွင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဖျားနာတတ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ရောဂါနှင့် အပြစ်ကို များသောအားဖြင့် ဆက်စပ်မပြောဆိုတတ်ပေ။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ ရောဂါသည် လူတစ်ဦး၏ ဘဝတွင် မှားယွင်းမှုတစ်ခုခုကြောင့် တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။ ဥပမာ အစားအသောက်မမှန်ကန်ခြင်း၊ အရက်သောက်ခြင်း၊ ဆေးလိပ်သောက်ခြင်း သို့မဟုတ် အခြားအန္တရာယ်ရှိသော အပြုအမူများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ နှလုံးသားကို ကိုက်ခဲစေသော အပြစ်ရှိခြင်းကြောင့်လည်း ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်။

Jesus said to the man, “Your sins are forgiven” (Matt. 9:2)—words that no other Gospel account records Him saying to any other person whom He healed. Indeed, in John 9:1–3 Jesus denied His disciples’ suggestion that one person’s blindness was a result of someone’s sin. Disease is sometimes like an accident. No matter how careful a driver is, an accident may occur. It will occur more often if the driver is under the influence of alcohol or speeding, but even those who don’t drink and who stay within the speed limits occasionally have accidents. Those who have poor health habits are more likely to have poor health and a shorter life, but sometimes those who live a healthy life also get ill. Thus, Jesus did not usually link sin with disease. But sometimes a disease can be directly attributed to something wrong in a person’s life—be it poor diet, alcohol consumption, smoking, or engaging in other risky behaviors. It might even be brought on by some guilt that has been gnawing at a person’s conscience.

လေဖြတ်သူ၏ ကိစ္စတွင် သူ၏အတိတ်တွင် လက်ရှိအခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော တစ်စုံတစ်ခုရှိခဲ့ပြီး ထိုအတိတ်သည် သူ့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ထိုလူကို ပထမဦးစွာ ပျောက်ကင်းစေခြင်းမပြုဘဲ အပြစ်များကို လွှတ်ပြီးကြောင်း စိတ်အေးချမ်းစေတော်မူခဲ့သည်။ ရှိနေသော ကျမ်းတတ်ပညာရှင်အချို့က ယေရှုကို ဘုရားသခင်ကို စော်ကားသည်ဟု စွပ်စွဲကြသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပြစ်ကို လွှတ်နိုင်သူသည် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာဖြစ်သည် (လုကာ ၅:၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် မိမိသည် လူသားတစ်ပါးဖြစ်၍ လောက၌ အပြစ်လွှတ်ခွင့်အာဏာရှိကြောင်း နားထောင်သူများ သိရှိစေလိုတော်မူ၍ ထိုလူကို ပျောက်ကင်းစေတော်မူ၍ ထိုအချက်ကို ပြသတော်မူခဲ့သည်။

In the case of the paralytic, there must have been something in his past that had contributed to his current condition, and this past must have been troubling him. Therefore, the first thing Jesus did was not to heal the man but to assure him his sins were forgiven. Some of the scribes who were present accused Jesus of blasphemy. After all, only God can forgive sins (cf. Luke 5:21). Jesus wanted His listeners to know that He, the Son of Man, had the authority on earth to forgive sins, so He healed the man to illustrate this point.

9 ယေရှုသည် ထိုအရပ်မှ ကြွတော်မူလျှင်၊ မဿဲအမည်ရှိသော သူတယောက်သည် အခွန်ခံရာတဲ၌ ထိုင် နေသည်ကို မြင်သော်၊ ငါ့နောက်သို့လိုက်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုသူသည်လည်း ထ၍ နောက်တော်သို့ လိုက်လေ၏။
10 ထိုနောက်မှ အိမ်တွင် စားပွဲ၌ လျောင်းတော်မူစဉ်၊ အခွန်ခံသောသူများနှင့် ဆိုးသောသူများတို့သည် လာ၍ ကိုယ်တော်မှစသော တပည့်တော်တို့နှင့်တကွ စားပွဲ၌လျောင်းကြ၏။
11 ဖာရိရှဲတို့သည် မြင်လျှင် တပည့်တော်တို့အား၊ သင်တို့ဆရာသည် အခွန်ခံသောသူ၊ ဆိုးသောသူတို့နှင့် အတူ အဘယ်ကြောင့် စားသနည်းဟုဆိုကြ၏။
12 ယေရှုသည် ကြားတော်မူလျှင်၊ ကျန်းမာသောသူတို့သည် ဆေးသမားကို အလိုမရှိကြ။ နာသောသူတို့ သာလျှင် အလိုရှိကြ၏။

13 ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအကျင့်ထက် သနားခြင်း ကရုဏာအကျင့်ကို ငါနှစ်သက်၏ဟူသော ကျမ်းစကားကို နားလည်ခြင်းငှါ သင်တို့သွား၍ သင်ကြလော့။ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့ကို နောင်တသို့ ခေါ်ခြင်းငှါ၊ ငါလာသည် မဟုတ်။ ဆိုးသောသူတို့ကို ခေါ်ခြင်းငှါ၊ ငါလာသတည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။

၉:၉–၁၃။ အခွန်ခံများနှင့် အပြစ်ရှိသူများကို ခေါ်တော်မူခြင်း။ မဿဲသည် တပည့်ဖြစ်ခြင်းအကြောင်း ဘောင်တစ်ခု၏ နောက်တစ်ဝက်ကို ထည့်သွင်းထားသည် (မဿဲ ၈:၁၈–၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဇာတ်လမ်းတွင် တပည့်ဖြစ်ခြင်းသည် အလုပ်အကိုင် သို့မဟုတ် လူမှုအဆင့်အတန်းမချင်း လူတိုင်းကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ မဿဲ ၈–၉ သည် အများအားဖြင့် ယေရှု၏ ပျောက်ကင်းစေခြင်းအမှုများကို ဖော်ပြထားသော်လည်း အခွန်ခံမဿဲကို ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် အစာရှောင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းကို ထည့်သွင်းပြီး နောက်ထပ် ပျောက်ကင်းစေခြင်း သုံးခုကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် အခွန်ခံရုံတွင် ထိုင်နေသော လူတစ်ဦးကို တွေ့တော်မူပြီး သူ့ကို လိုက်လို့ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အံ့ဖွယ်ရာမှာ ထိုအခွန်ခံသမားသည် ချက်ချင်းလိုက်လံခဲ့သည်။ သူသည် မပြီးဆုံးသေးသော အလုပ်ကို စွန့်ပစ်ပြီး ယေရှုနောက်သို့ လိုက်ခဲ့သည်။ မဿဲက ဤအခွန်ခံကို “မဿဲ” ဟု ခေါ်ဆိုသော်လည်း မာကု ၂:၁၄ နှင့် လုကာ ၅:၂၇ တို့တွင် “လေဝိ” ဟု ခေါ်ဆိုထားသည်။ မဿဲနှင့် လေဝိသည် တူညီသောလူတစ်ဦးပင်ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ကျမ်းစာအသစ်တွင် အခြားသူများလည်း နာမည်နှစ်ခုရှိခဲ့ကြသည် (ဥပမာ၊ ပေတရု/ကေဖာ၊ ပေါလု/ရှောလု)။ ထို့ကြောင့် မဿဲ/လေဝိလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။

9:9–13. The Calling of Tax Collectors and Sinners. Matthew inserts the second half of his discipleship frame (cf. 8:18–22) he has placed interspersed with his trio of miracles stories. In this account, he emphasizes that discipleship is an invitation that is extended to all people, regardless of their occupation or status in life. Even though Matthew 8–9 largely consists of descriptions of Jesus’s healing activities, it includes the calling of the tax collector, Matthew, and the question about fasting before returning to three further accounts of healing. Jesus found a man sitting at a tax collection booth and told him to follow Him. Remarkably, the tax collecting agent immediately did just that—he abandoned his unfinished business and followed Jesus. Matthew refers to this tax agent as “Matthew,” while he is called “Levi” in Mark 2:14 and Luke 5:27. That Matthew and Levi are two names for the same individual is clear. Others in the NT were known by more than one name (e.g., Peter/Cephas; Paul/Saul); so apparently was Matthew/Levi.

ဤခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အစောဆုံး လက်ရေးစာမူများကို “မဿဲအတိုင်း” ဟု ခေါင်းစဉ်တပ်ထားပြီး အခွန်ခံမဿဲသည် တပည့်ဆယ့်နှစ်ပါးအနက် တစ်ပါးအဖြစ် စာရင်းသွင်းထားသည် (မဿဲ ၁၀:၃)။ ထို့ကြောင့် ဤခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အရေးအသားသမားသည် ယေရှု၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို ထူးခြားစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သော ထိုအခွန်ခံမှတစ်ပါးမဟုတ်ဟု ယေဘုယျယူဆကြသည်။ အခွန်ခံအဖြစ် သူသည် စာဖတ်ခြင်း၊ စာရေးခြင်းနှင့် စာရင်းအင်းပညာကို ကျွမ်းကျင်ခဲ့ရမည်ဖြစ်သည်။ သူ၏ စာရေးတတ်ကျွမ်းမှုသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ရေးသားရာတွင် အလွန်အထောက်အကူ ဖြစ်ခဲ့မည်ဖြစ်သည်။

The earliest manuscripts of this Gospel are labeled “According to Matthew,” and as Matthew the tax collector is listed as one of the twelve disciples (Matt. 10:3), it is generally assumed that the author of the Gospel was none other than the tax agent who answered the call of Jesus in such a dramatic manner. As a tax collector he would have needed to have mastered reading, writing, and accounting practices. His writing skills would have been very helpful in composing the Gospel.

ယေရှုကို လိုက်လံရန် ခေါ်တော်မူခြင်းကို နာခံပြီးနောက် မဿဲသည် မိမိသူငယ်ချင်းများကို စုဝေးစေပြီး ပျော်ရွှင်စွာ စားသောက်ပွဲ ပြုလုပ်ခဲ့သည် (လုကာ ၅:၂၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုစားပွဲတွင် အခွန်ခံများနှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ဂုဏ်သရေမရှိဟု ယူဆခံရသူများ အများအပြား ပါဝင်ခဲ့သဖြင့် ဖာရိရှဲများက ယေရှု၏ တပည့်တော်များကို အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့ပြုသည်ဟု မေးမြန်းကြသည်။ ယေရှုက အပြစ်ရှိသူများသည် သူ၏သတင်းစကားကို အလိုအပ်ဆုံးဖြစ်သဖြင့် သူတို့နှင့် အချိန်ကုန်ဆုံးရန် ရွေးချယ်တော်မူသည်ဟု ဥပမာတစ်ခုဖြင့် ဖြေကြားတော်မူသည်။

On obeying the call of Jesus to follow Him, Matthew gathered his friends in a celebratory meal (cf. Luke 5:29). As many of those present at the meal were tax collectors and others not held in high esteem in the community, the Pharisees asked the disciples of Jesus why he did this. Jesus responded with a parable to illustrate that He chose to spend His time with sinners as they needed His message the most.

14 ထိုအခါ ယောဟန်၏ တပည့်တို့သည် အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်၍၊ အကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် အဖန် တလဲလဲအစာရှောင်ကြသည်ဖြစ်၍၊ အဘယ်ကြောင့် ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့သည် အစာမရှောင်ဘဲ နေကြပါသနည်းဟု လျှောက်ကြ၏။

15 ယေရှုကလည်း မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် မိမိအပေါင်းအဘော်တို့နှင့်အတူ ရှိစဉ်အခါ သူတို့သည် စိတ်မသာ ညည်းတွားတတ်ကြသလော။ မင်္ဂလာဆောင် လုလင်ကို သူ၏အပေါင်းအဘော်တို့နှင့် ခွာ၍ ယူသွား သော အချိန်ကာလရောက်လိမ့်မည်။ ထိုအခါ သူတို့သည် အစာရှောင်ကြလိမ့်မည်။
16 အဝတ်ဟောင်းကို အထည်သစ်နှင့်ဖာလေ့မရှိ။ ထိုသို့ဖာလျှင် ဖာသောအထည်သည် အဝတ်ဟောင်းကို စား၍ အပေါက်ကျယ်တတ်၏။
17 ၎င်းနည်းဟောင်းသော သားရေဘူး၌ အသစ်သောစပျစ်ရည်ကို ထည့်လေ့မရှိ။ ထိုသို့ထည့်လျှင်၊ သားရေဘူးသည် စုတ်ကွဲသဖြင့်၊ စပျစ်ရည်သည် ယို၍ သားရေဘူးလည်း ပျက်စီးတတ်၏။ အသစ်သော စပျစ်ရည်ကို အသစ်သောသားရေဘူး၌ထည့်လေ့ရှိ၏။ ထိုသို့ထည့်လျှင် နှစ်ပါးစလုံး မပျက်စီးဟု မိန့်တော်မူ၏။

၉:၁၄–၁၇ အစာရှောင်ခြင်းနှင့် စပျစ်ရည်သစ်။ မဿဲသည် တတိယအစုအဖွဲ့ကို ယေရှုယူဆောင်လာသော “အသစ်အဆန်း” အကြောင်း ဆွေးနွေးမှုဖြင့် မိတ်ဆက်သည်။ ယေရှု၏ဝန်ကြီးဌာနသည် ထိုခေတ်ဘာသာရေးဓလေ့ကို ပြုပြင်ရုံမျှမက လုံးဝအသစ်သော အစပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သေလူကို ငိုကြွေးရုံမျှမက ရှင်စေသည်၊ မျက်စိကန်းနှင့် စကားမပြောနိုင်သူကို မြင်စေပြောစေသည်။ အဆုံးတွင် လူအများက “ဣသရေလပြည်တွင် ဤကဲ့သို့ ဘယ်သောအခါမျှ မဖြစ်ဖူးခဲ့” ဟု ဝန်ခံကြသည် (အပိုဒ် ၃၃)။

9:14–17. Fasting and New Wine. Matthew introduces his third set of miracle stories with a discussion about the “newness” of what Jesus had come to do. The ministry of Jesus involved not merely a modification of religious practice of that time but an entirely new beginning. Instead of merely mourning for the dead, Jesus would raise the dead. And rather than simply providing for the blind and mute, Jesus restored their sight and speech. The crowds at the end of this account themselves attested to the radical nature of Jesus’s ministry—they observed that nothing like this had ever been seen in Israel (v. 33).

ယောဟန်၏တပည့်များက အဘယ်ကြောင့် ယေရှု၏တပည့်များ အစာမရှောင်ကြောင်း မေးသောအခါ ယေရှုက မင်္ဂလာဆောင်ဧည့်သည်များသည် သတို့သားရှိစဉ် အစာမရှောင်နိုင်ဟု ဖြေတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ထိုခေတ်မင်္ဂလာဆောင်ပွဲများသည် တစ်ပတ်ကြာတတ်ပြီး သတို့သား၏မိဘများက အိမ်ဖွင့်ဧည့်ခံသဖြင့် ပွဲခံ့ချိန်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၅:၁–၁၃ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုရှိစဉ် အစာမရှောင်ရ။ သို့သော် “သတို့သား” ထွက်သွားသောအခါ အစာရှောင်ရန် အချိန်ရောက်လာမည်ဟု သတိပေးတော်မူသည်။

When asked by some of John the Baptist’s disciples why His disciples did not fast, Jesus replied that the wedding guests cannot fast while the bridegroom is with them (v. 15). Weddings at the time of Jesus were usually week-long events, during which time the groom’s parents kept a kind of open house so that friends of the two families could visit and celebrate with the newlyweds (see commentary on Matt. 25:1–13). Naturally, the time of a wedding was a time of feasting, not fasting. Thus, while Jesus was with them, His disciples should not fast. Jesus did warn, though, that when the “bridegroom” would leave, there would come a time suitable for fasting (9:15b).

ယေရှုက ခရစ်ယာန်များ အစာရှောင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုခေတ်အခြားဘာသာရေးအသိုင်းအဝိုင်းကဲ့သို့ မဖြစ်ရကြောင်း ဥပမာနှစ်ခုဖြင့် ရှင်းပြတော်မူသည်။ (၁) အထည်ဟောင်းကို အထည်သစ်နှင့် မဖာရ၊ (၂) စပျစ်ရည်သစ်ကို ရေစည်ဟောင်းတွင် မထည့်ရ။ လူသားတို့သည် ဆက်လက်တည်တံ့ခြင်းနှင့် ပြောင်းလဲခြင်းကို ဟန်ချက်ညီအောင် လုပ်ရသည်။ ဆက်လက်တည်တံ့ခြင်းလိုအပ်သော်လည်း ပြောင်းလဲခြင်းမှာ မလွှဲမရှောင်သာ၊ ခရစ်ယာန်ဘာသာတွင်ပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုပြောင်းလဲမှုများသည် အပ်နှံထားသော သမ္မာကျမ်းစကားကို မထိခိုက်စေရချေ။ သို့ရာတွင် ရာစုနှစ်များတစ်လျှောက် ခရစ်ယာန်ဘာသာတွင်ပင် သမ္မာကျမ်းအမှန်တရားကို ထိခိုက်စေသော ရုတ်တရက်ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ခဲ့သည်။

Jesus indicated that while Christians would fast from time to time, what happens in Christian circles should be quite different from what had been happening in the other religious circles of His day. He gave two illustrations. First, new cloth is not used to patch old cloth, as it just tends to rip away from the old cloth making a worse tear (v. 16). Second, new wine is not put into old wineskins (v. 17). In the first century, wine was made by crushing grapes. It was then placed in amphorae (large, distinctively shaped pottery vessels lined with a waterproofing material) or containers made of the skins of animals. Because there would still be some residual fermentation taking place when wine was first placed in the skin, the wineskin would need to be able to expand a little. Old wineskins did not have the necessary resilience and would burst.

Humans have always needed to balance out continuity and change. Continuity is important, yet change is inevitable, even in religions like Christianity. We need to ensure that those changes do not affect the biblical message entrusted to the church. Unfortunately, over the centuries Christianity itself experienced sudden and dramatic changes damaging to biblical truth.

18 ထိုစကားကို မိန့်တော်မူစဉ် အရာရှိတယောက်သည် လာ၍ ပြပ်ဝပ်လျက်၊ အကျွန်ုပ်၏ သမီးသည် ယခုပင် သေဆဲရှိပါ၏။ သို့သော်လည်း၊ ကိုယ်တော်သည်ကြွ၍ သူ့အပေါ်၌ လက်ကိုတင်တော်မူလျှင် အသက် ရှင် ပါလိမ့်မည်ဟု လျှောက်၏။
19 ယေရှုသည် ထ၍ တပည့်တော်နှင့်အတူ ထိုသူ နောက်သို့လိုက်တော်မူ၏။
20 ထိုအခါ တဆယ်နှစ်နှစ်ပတ်လုံး သွေးသွန်အနာစွဲသော မိန်းမတယောက်က၊
21 ငါသည် အဝတ်တော်ကိုသာ တို့လျှင် ချမ်းသာရမည်ဟု စိတ်ထင်နှင့် နောက်တော်သို့ချဉ်းကပ်၍ အဝတ်တော်၏ ပန်းပွားကို တို့လေ၏။
22 ယေရှုသည် လှည့်၍ ထိုမိန်းမကို မြင်တော်မူလျှင်၊ ငါ့သမီး၊ မစိုးရိမ်နှင့်။ သင်၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သင့်အနာကို ငြိမ်းစေပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုခဏမှစ၍ ထိုမိန်းမသည် အနာကင်းပျောက်လေ၏။
23 အရာရှိအိမ်သို့ ရောက်တော်မူ၍ တီးမှုတ်သော သူတို့နှင့် များစွာသောလူတို့သည် အုန်းအုန်းသဲသဲ ပြု ကြသည်ကိုမြင်လျှင်၊
24 ဖယ်ရှားကြလော့။ မိန်းမငယ်သေသည်မဟုတ်၊ အိပ်ပျော်သည်ဟု မိန့်တော်မူသော်၊ ထိုသူတို့သည် ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
25 ထိုလူများကို ပြင်သို့ထွက်စေပြီးမှ အတွင်းသို့ဝင်၍၊ မိန်းမငယ်၏လက်ကို ကိုင်တော်မူသည်တွင် သူသည် ထလေ၏။
26 ထိုသိတင်းစကားသည် တပြည်လုံး၌ နှံ့ပြားကျော်စောလေ၏။

၉:၁၈–၂၆ အုပ်ချုပ်သူ၏သမီးနှင့် ဖျားနာသောမိန်းမ။ မဿဲ ၉:၁၈–၂၆ တွင် ကုသခြင်းနှစ်ခု ရောယှက်ဖော်ပြထားသည်။ အုပ်ချုပ်သူ၏သမီးကို ရှင်စေခြင်းနှင့် ယေရှု၏အဝတ်ကို တို့သောမိန်းမ။ မာ ၅:၂၂ အရ ထိုအုပ်ချုပ်သူမှာ ယာဣရု ဟူ၍ အမည်ရှိပြီး တရားဇရပ်အကြီးအကဲဖြစ်သည်။ မဿဲက သူ့ကို “အုပ်ချုပ်သူ” ဟုသာ ခေါ်ပြီး သမီးသေပြီးပြီ သို့မဟုတ် သေလုဆဲဖြစ်နေကြောင်း ဆိုသည်။

9:18–26. A Ruler’s Daughter and a Sick Woman. Two healing stories are found mingled in Matthew 9:18–26, the raising of the ruler’s daughter and the healing of the woman who touched Jesus’s garment. From Mark 5:22 we know the name of the individual who came to Jesus to beg Him to restore his daughter to life. His name was Jairus, and he was a ruler of the synagogue. Matthew identifies him as an archōn—“a leader” or “ruler” and relates that he told Jesus that his daughter had died or was on the point of death (Matt. 9:18; cf. Mark 5:35).

အုပ်ချုပ်သူ၏အိမ်တွင် ယေရှုက မိန်းကလေးမသေဘဲ အိပ်ပျော်နေခြင်းသာဟု ဆိုတော်မူသည်။ အိပ်စက်ခြင်းကို သေခြင်း၏ ဥပစာအဖြစ်တတ်သည် (ယော ၁၁:၁၂–၁၄။ ၁သက် ၄:၁၃)။ ယေရှုက မိန်းကလေးကို ရှင်စေတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်အတွက် သေခြင်းသည် နိုးထစေနိုင်သော အိပ်စက်ခြင်းနှယ်ဖြစ်သည်။

At the house of the ruler, Jesus informed them that the girl was not dead but merely sleeping. Sleep is sometimes used as a euphemism for death (e.g., John 11:12–14; 1 Thess. 4:13). Jesus then restored her to life. For God, death is like a sleep from which He can waken us.

မစင်ကြယ်ခြင်းနှင့် စင်ကြယ်ခြင်းပြဿနာ ဤနှစ်ခုလုံးတွင် ထင်ရှားသည်။ ဝတ် ၁၅:၂၅–၂၇ အရ သွေးစီးရောဂါရှိသော မိန်းမသည် မစင်ကြယ်၊ သူတို့ထိသောအရာမှန်သမျှ မစင်ကြယ်။ လူသေကို တို့သူသည် ခုနစ်ရက် မစင်ကြယ်ရ (တော ၁၉:၁၁)။ သို့သော် မစင်ကြယ်သော မိန်းမက ယေရှုကို တို့သောအခါ၊ ယေရှုက လူသေကို တို့သောအခါ ယေရှုမစင်ကြယ်ခြင်းမဖြစ်ဘဲ မိန်းမပျောက်ကင်းပြီး စင်ကြယ်လာသည်၊ မိန်းကလေးရှင်လာပြီး စင်ကြယ်လာသည်။ ယေရှုသည် မစင်ကြယ်သောအရာကို တို့တော်မူရာ မစင်ကြယ်ခြင်းမှ စင်ကြယ်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲစေတော်မူသည်။

The issue of clean and unclean lies very close to the surface in both of the healings recorded in Matthew 9:18–26. According to Leviticus 15:25–27, a woman with a flow of blood was unclean, and anything she touched was unclean. Additionally, anyone who touches a dead body would be unclean for seven days (Num. 19:11). Yet while the unclean woman touched Jesus, and Jesus Himself touched a dead body, He did not become unclean. Instead, the woman was cured and thus became clean, and the dead child was brought back to life and thus was clean. Jesus touches the unclean, and the unclean becomes clean!

27 ထိုအရပ်မှ ယေရှုသည် ကြွတော်မူစဉ်၊ မျက်စိကန်းသောသူနှစ်ယောက်တို့သည် နောက်တော်သို့ လိုက်၍ ဒါဝိဒ်၏သားတော်၊ ကျွန်တော်တို့ကို သနားတော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်ကြ၏။

28 အိမ်သို့ ဝင်တော်မူလျှင်၊ မျက်စိကန်းသောသူတို့သည် အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်ကြ၏။ ကိုယ်တော်က လည်း၊ ဤအမှုကို ငါတတ်နိုင်သည်ကို ယုံသလောဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ယုံပါ၏သခင်ဟု လျှောက်ကြ၏။
29 ထိုအခါ သူတို့၏ မျက်စိကို တို့တော်မူ၍၊ သင်တို့ ယုံခြင်းရှိသည်အတိုင်း သင်တို့၌ဖြစ်စေဟု မိန့်တော် မူလျှင်၊
30 သူတို့သည် မျက်စိပွင့်လင်းလေ၏။ ယေရှုကလည်း၊ အဘယ်သူမျှ မသိစေခြင်းငှါ သတိပြုကြလော့ဟု မြစ်တားတော်မူ၏။
31 သို့သော်လည်း ထိုသူတို့သည် သွား၍ သိတင်းတော်ကို တပြည်လုံး၌ နှံ့ပြားကျော်စောစေ၏။
32 ထိုသူတို့သည် ထွက်သွားကြသည်နောက်၊ နတ်ဆိုးစွဲသော လူအ တယောက်ကို အထံတော်သို့ ဆောင်ခဲ့ကြ၏။
33 နတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်တော်မူပြီးမှ ထိုအသောသူသည် စကားပြော၏။ လူအစုအဝေးတို့သည်လည်း အံ့ဩ၍၊ ဣသရေလအမျိုး၌ ဤကဲ့သို့ မမြင်ရစဖူးဟု ပြောဆိုကြ၏။
34 ဖာရိရှဲတို့ကလည်း၊ နတ်ဆိုးအကြီးကို အမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်ဟု ပြောဆိုကြ၏။
35 ယေရှုသည် တရားစရပ်တို့၌ ဆုံးမဩဝါဒပေးလျက်၊ နိုင်ငံတော်နှင့်ယှဉ်သော ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောလျက်၊ လူများခံရသောအနာရောဂါအမျိုးမျိုးတို့ကို ငြိမ်းစေလျက်၊ မြို့ရွာရှိသမျှတို့ကို ဒေသစာရီ လှည့် လည်တော်မူ၏။ လူအစုအဝေးတို့ကို မြင်တော်မူလျှင် သနားခြင်းစိတ်ရှိတော်မူ၏။
36 အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ပင်ပန်းသည်ဖြစ်၍ ထိန်းသူမရှိဘဲ ပစ်ထားသောသိုးကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။
37 ထိုအခါ ကိုယ်တော်က၊ စပါးရိတ်စရာများစွာရှိ၏။ ရိတ်သောသူတို့သည် နည်းကြ၏။
38 ထိုကြောင့် လုပ်ဆောင်သောသူတို့ကို စပါးရိတ်စေခြင်းငှါ စေလွှတ်တော်မူမည်အကြောင်း၊ စပါးရှင်ကို ဆုတောင်းကြလော့ဟု တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။

၉:၂၇–၃၈ မျက်စိကန်းနှင့် စကားမပြောနိုင်သူများကို ကုသခြင်း။ မဿဲသည် ဘုရားသခင်၏အသစ်အဆန်းလုပ်ဆောင်ချက်ကို ပရောဖက်များဟောထားသော မျက်စိကန်းများမြင်ရခြင်း (ဟေရှာ ၂၉:၁၈၊ ၃၅:၅၊ ၄၂:၇၊ ၆၁:၁) ဖြင့် သရုပ်ပြသည်။ ဣသရေလလူမျိုးတို့ ယခင်က မမြင်ဖူးသေးခဲ့ချေ။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဤကုသခြင်း၏ အဓိကဖြစ်သည်။

9:27–38. Healing the Blind and the Dumb. Matthew next illustrated the newness of God’s acts through Jesus in recounting the miraculous story of the healing of the blind—something that had been foretold by the prophets in regard to the Messiah’s work (Is. 29:18; 35:5; 42:7; 61:1) but that the Jews had not witnessed before. Faith is at the heart of this miracle of healing.

မဿဲ ၉:၃၂-၃၄ တွင် မဿဲက နေရဲ့ အံ့ဖွယ်အမှုသုံးခုကို နိဂုံးချုပ်ရင်း နတ်ဆိုးစွဲသဖြင့် ဆွံ့အသောသူကို ပျောက်ကင်းစေသည့်အကြောင်း တိုတိုတုတ်တုတ် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ယေရှုလာရောက်တော်မူလာသည့်အမှုသစ်ကို ထင်ရှားစေပြီး လူထုက ထိုအမှုကို ကွဲပြားစွာ တုံ့ပြန်ကြပုံကို ပြသထားသည်။ ထို့နောက် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ နောက်အခန်းတွင် ယေရှု၏အစီအမံသဘောသဘာဝကို ဆွေးနွေးရန် လမ်းခင်းပေးရင်း ဧဝံဂေလိတရားရိတ်သိမ်းခြင်း၏ ကြီးမားသောအခွင့်အရေးကို ဖော်ပြထားသည်။

Matthew concludes his trio of miracle stories by briefly recounting the healing of a man who had become mute due to demonic possession (Matt. 9:32–34). The story highlights the newness of what Jesus had come to do and the different reactions of the crowds toward it. The account then prepares the way for a discussion of the nature of Jesus’s mission in the next section of Matthew’s Gospel by talking about the plentiful opportunity of the gospel harvest.

လူထုသည် နတ်ဆိုးစွဲသူ ပျောက်ကင်းလာသည်ကို မြင်ပြီး အံ့ဩခဲ့ကြပြီး ဣသရေလပြည်၌ ဤမျှလောက် ဘယ်နှစ်ခါမျှ မတွေ့ဖူးခဲ့ဟု နိဂုံးချုပ်ကြသည် (အပိုဒ် ၃၃)။ သို့သော် ဖာရိရှဲတို့က ယေရှုကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ကြသည်။ နတ်ဆိုးမင်းအားဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်သည်ဟု သူတို့က စွပ်စွဲခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၄)။ ဤနှစ်မျိုးသောတုံ့ပြန်မှုကြားက ကွာခြားချက်သည် ပိုမိုထင်ရှားလှသည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် ယေရှုကို လုံးဝငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။

Although the crowds were amazed at the healing of the demon-possessed man and concluded that God was manifest in these events because nothing like this had been seen in Israel (v. 33), the Pharisees attacked Jesus. They suggested that He cast out the demon by the power of the ruler of demons (v. 34). The contrast between these two reactions could not be more stark. The Pharisees rejected Jesus completely.

မဿဲ ၅-၇ သည် ယေရှုသင်ကြားတော်မူသည့်ဥပမာများဖြစ်ပြီး မဿဲ ၈-၉ သည် ယေရှုပျောက်ကင်းစေတော်မူသည့်ဥပမာများဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ ယေရှုကို တရားဟောခြင်းထက် သင်ကြားခြင်းနှင့် ပျောက်ကင်းစေခြင်းအားဖြင့် ပိုမိုဖော်ပြထားသည်။ ယေရှု၏ သင်ကြားခြင်းနှင့် ပျောက်ကင်းစေခြင်းအမှုတော်၏ အကြောင်းရင်းကို မဿဲ ၉:၃၆-၃၈ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ လူထုကို ကြည့်ရှုပြီး သိုးထိမ်းမရှိသလို နှိပ်စက်ခံရပြီး (အက်စကီလ်မဲနွိုင်) ပစ်ချခံရသည်ကို (အက်ရီမဲနွိုင်) သနားကြင်နာတော်မူသည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ ရိတ်သိမ်းခြင်းသခင်အား အလုပ်သမားများ ထပ်မံစေလွှတ်ပေးရန် ဆုတောင်းကြလော့ဟု ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၈)။

Matthew 5–7 consists of examples of Jesus teaching, while Matthew 8–9 consists of examples of Jesus healing. In fact, He is much more often portrayed as teaching and healing than he is as preaching. Jesus’s motivation for His teaching and healing ministry is revealed in Matthew 9:36–38. He has compassion on the crowds, as they were harassed (eskylmenoi) and dejected (errimmenoi), rather like sheep that were without a shepherd. According to Jesus, the appropriate response is to pray to the Lord of the harvest to put more workers into His harvest (v. 38).

မဿဲ၏ ယေရှုပျောက်ကင်းစေခြင်းအမှုတော်ဆိုင်ရာ ဓမ္မပညာ

Matthew’s Theology of Jesus’s Healing Ministry

မဿဲ ၈-၉ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှု၏အံ့ဖွယ်အမှုများကို ကြည့်သောအခါ ထပ်တလဲလဲ ပေါ်ထွက်လာသော အနည်းဆုံး ငါးမျိုးသော အကြောင်းအရာများကို တွေ့ရပြီး ထိုအံ့ဖွယ်အမှုများ၏ အရေးကြီးပုံကို အလင်းပေးသည်။

As we look at the miracles of Jesus recorded in Matthew 8–9, we find at least five themes that keep reoccurring in them and that shed some light on their significance.

၁. ယုံကြည်ခြင်း၏ ဗဟိုပြုမှု။ အံ့ဖွယ်အမှုများစွာသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ လိုအပ်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ယေရှုသည် ရာထူးဗိုလ်ကို ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ချီးမွမ်းတော်မူပြီး သူ၏ယုံကြည်ခြင်းအတိုင်း ပျောက်ကင်းခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (၈:၁၃)။ မျက်စိကန်းနှစ်ယောက်အကြောင်း၌လည်း အလွန်ဆင်တူသော စကားများကို သုံးထားသည် (၉:၂၉)။ သွေးဆင်းသည့်ဝေဒနာရှိသော မိန်းမသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် (မှော်အတတ်အားဖြင့်မဟုတ်) ပျောက်ကင်းသည်ကို မဿဲ ၉:၁၈-၂၆ နှင့် မာကု ၅:၂၁-၄၃ တွင် အလေးပေးထားသည်။ မာကုက မိန်းမသည် ယေရှုက သူမ၏ယုံကြည်ခြင်းက သူမကို ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု မပြောမီ ပျောက်ကင်းပြီးဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (မာကု ၅:၂၉-၃၄)။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ပျောက်ကင်းခြင်းမတိုင်မီ ရှိရမည်ဆိုသော အစဉ်လိုက်ကို သံသယဖြစ်စရာ လုံးဝမရှိပါ။ မဿဲက ပထမဦးစွာ မိန်းမအား သူမ၏ယုံကြည်ခြင်းက ပျောက်ကင်းစေသည်ဟု ပြောခဲ့ပြီးမှ ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဖော်ပြသည် (မဿဲ ၉:၂၂)။ သူတို့အားလုံးသည် ယေရှုသည် သူတို့တောင်းဆိုသည်ကို လုပ်နိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

1. Centrality of Faith. Several of the miracles highlight the necessity of faith. Jesus commended the centurion for his faith and said that the healing would occur in accordance with his trust in Him (8:13). Very similar words are used in the incident of the two blind men (9:29). That the woman with the flow of blood was healed by faith (not magic) is emphasized in both Matthew 9:18–26 and Mark 5:21–43. Mark says that the woman was healed before Jesus told her that her faith had healed her (Mark 5:29–34). There is no doubt at all of the correct sequence of faith before healing. Matthew first states that the woman was told that her faith had healed her, and then he informs the reader that she was healed (Matt. 9:22). They all trusted that Jesus could do what they were requesting.

၂. မသန့်ရှင်းသောအရာ သန့်ရှင်းလာခြင်း။ မသန့်ရှင်း၊ သန့်ရှင်း၊ သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်ခြင်းဆိုသော ခွဲခြားမှုများသည် ဘုရားသခင်ထံချဉ်းကပ်နည်းကို သမ္မာကျမ်းစာသင်ပြသည့် အရေးကြီးသောအချက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘာသာတရားကိုင်းရှိုင်းသော ယုဒလူမျိုးသည် နာမျိုးရောဂါသည်၊ အသေကောင်၊ သွေးဆင်းနေသူကို မထိရ။ မဿဲ ၈-၉ တွင် ဖော်ပြထားသော ပျောက်ကင်းစေခြင်းအံ့ဖွယ်အမှုများအတွင်း ယေရှုသည် ထိုအမျိုးအစားအားလုံးနှင့် ကိုက်ညီသူများကို ထိတော်မူသည် (၈:၃; ၉:၂၁-၂၂၊ ၂၅)။ သို့သော် ယေရှုသည် မသန့်ရှင်းသူ မဖြစ်ဘဲ ထိမိသော မသန့်ရှင်းသူများသည် သန့်ရှင်းလာကြသည်။ သူ၏ဘုရားသခင့်သန့်ရှင်းမှုနှင့် သန့်ရှင်းမြင့်မြတ်မှုသည် မသန့်ရှင်းမှုထက် သာလွန်ပြီး အနိုင်ရရှိသည်။

2. The Unclean Becomes Clean. The distinctions between unclean, clean, and holy form an important part of what the Bible teaches about how to approach God. Thus the observant Jew would avoid touching a leper, a dead body, or anyone who was bleeding. In the course of the healing miracles recounted in Matthew 8–9, Jesus touched individuals who fit each of these categories (8:3; 9:21–22, 25). But rather than Jesus becoming unclean, the unclean whom He touched became clean. His divine purity and holiness are more powerful than the unclean and overcome it.

၃. ယေရှု၏ ဗဟိုပြုမှု။ အံ့ဖွယ်အမှုဇာတ်လမ်းများကို အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ သွေးဆင်းသည့်မိန်းမက ယေရှုထံ လာထိပြီးနောက် ယေရှုသည် မည်သူထိသည်ဟု မေးခဲ့သည်၊ တပည့်တော်များက လူထူထပ်ရာ၌ လူများက တွန်းပို့နေကြသည်ဟု အံ့ဩစွာ ဖြေခဲ့သည်၊ ယေရှုက ပတ်ဝန်းကျင်ကို ကြည့်ပြီး မိန်းမက ဖြေခဲ့သည်ဆိုသော အသေးစိတ်အချက်များကို အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများမှ သိရှိရသည် (မာကု ၅:၂၅-၃၄)။ ထို့အပြင် အိမ်ခေါင်မိုးကို ဖောက်ခဲ့သည်ဆိုသော အသေးစိတ်များလည်း မဿဲ၏ဇာတ်လမ်းတွင် မပါဝင်ပါ (မဿဲ ၉:၂၀-၂၂)။ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မဿဲ၏ဇာတ်ကြောင်းများသည် အလွန်တိုတို ဖြစ်ပြီး ယေရှု၏ ဗဟိုပြုမှုနှင့် ယုံကြည်ခြင်း၏ လိုအပ်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။

3. The Centrality of Jesus. The miracle accounts are told with great simplicity. It is from the other Gospels that we learn that the men carrying the paralytic to Jesus chose to dig through the roof above where Jesus was talking to the religious leaders who had come from around the country to talk to Him (Mark 2:4; Luke 5:17–19). It is from the other Gospels that we hear that after the woman with the flow of blood touched Jesus, Jesus actually paused and asked who touched Him. His disciples looked bemused and said there is a lot of jostling that happens in a crowd. But Jesus looked around, and the woman responded to His question (Mark 5:25–34). These, and other interesting details, are absent from Matthew’s account (Matt. 9:20–22). Compared to the other Gospels, then, the accounts in Matthew are very concise and highlight the centrality of Jesus and the necessity of faith.

၄. လျှို့ဝှက်ရန် လိုအပ်ချက်။ အနည်းဆုံး ပျောက်ကင်းစေခြင်းအံ့ဖွယ်အမှုနှစ်ခုတွင် ယေရှုသည် လျှို့ဝှက်ထားရန် တောင်းဆိုတော်မူသည် (နာမျိုးသမားကို ၈:၄ နှင့် နတ်ဆိုးစွဲသူကို ၉:၃၁)။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ နောက်ပိုင်းတွင် ယေရှုက အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့တောင်းဆိုရသည်ကို အကြောင်းပြချက်တစ်ခု တွေ့ရသည်။ လူများသည် ယေရှုမည်သူဖြစ်သည်၊ သူ၏အခန်းကဏ္ဍမည်သို့ရှိသည်ကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် နားမလည်ခဲ့ကြပါ။ ပတရုပင်လျှင် ယေရှုသည် ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သော်လည်း ခရစ်တော်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ပြီး အသေခံရမည်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၁၆:၁၆၊ ၂၁-၂၃)။ ယုဒခေါင်းဆောင်များနှင့် ရင်ဆိုင်မှုမှာ မလွှဲမရှောင်သာ်ဖြစ်သော်လည်း အံ့ဖွယ်အမှုများကို လျှို့ဝှက်ထားခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် ထိုရင်ဆိုင်မှုကို တတ်နိုင်သမျှ နောက်ဆုံးထားရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

4. Secrecy. In at least two of the healing miracles, Jesus insisted on the necessity of secrecy (the leper in Matt. 8:4 and the demon-possessed man in 9:31). Later in the Gospel of Matthew, we discover a reason why Jesus may have requested this: people widely misunderstood who He was and what His role was. After all, even Peter, who recognized that Jesus was the Messiah, denied that the Messiah would suffer and die (16:16, 21–23). While the confrontation with the Jewish leaders was inevitable, by keeping His miracles low-key, Jesus may have been seeking to postpone the confrontation for as long as possible.

၅. ယေရှု၏ ကျယ်ပြန့်သော ပျောက်ကင်းစေနိုင်စွမ်း။ မဿဲ ၈-၉ တွင် ယေရှုသည် နူနာစွဲအမျိုးသားကို ပျောက်ကင်းစေသည် (၈:၁-၄)၊ ဝေးဝေးမှ ကျွန်ကို ပျောက်ကင်းစေသည် (၈:၅-၁၃)၊ မုန်တိုင်းကို ငြိမ်သက်စေသည် (၈:၂၃-၂၇)၊ နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်သည် (၈:၂၈-၃၄၊ ၉:၃၂-၃၄)၊ အကြောရောဂါသည်ကို ပျောက်ကင်းစေသည် (၉:၁-၇)၊ သွေးဆင်းသည့်မိန်းမကို ပျောက်ကင်းစေသည် (၉:၂၀-၂၂)၊ သေဆုံးသွားသော မိန်းကလေးကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေသည် (၉:၁၈-၂၆)၊ မျက်စိကန်းများကို မြင်စေသည် (၉:၂၇-၃၁) နှင့် ဆွံ့အသူကို စကားပြောနိုင်စေသည် (၉:၃၂-၃၄)။ ဤအရာအားလုံးကို ကြင်နာသနားခြင်းကြောင့် လုပ်ဆောင်တော်မူသည် (၉:၃၆)။ ယေရှုသည် ပျောက်ကင်းစေရန် သို့မဟုတ် ပြန်လည်ထူထောင်ရန် မဖြစ်နိုင်သောအရာ လုံးဝမရှိပါ။ သူသည် ကတိတော်ခံ မေရှိယဖြစ်တော်မူသည်။ သူ၏ပျောက်ကင်းစေနိုင်စွမ်း၏ ပြည့်စုံမှုကို ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ထင်ရှားစေမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏လူ့ခန္ဓာကိုယ်များကို ရွေးနုတ်၍ ပြောင်းလဲပေးကာ အပြစ်နှင့် သေခြင်း၏ ဩဇာနှင့် ရှိနေမှုမှ ကင်းဝေးစေမည် (ရောမ ၈:၃; ၁ကော ၁၅:၅၀-၅၇၊ ဗျာ ၂၁:၃-၄)။

5. Jesus’s Comprehensive Power to Heal. Across Matthew 8–9 we see Jesus heal a leper (8:1–4), heal at a distance a servant who was very ill (8:5–13), calm a storm (8:23–27), cast out demons (8:28–34; 9:32–34), heal a paralytic (9:1–7), heal a woman with a flow of blood (9:20–22), raise a dead girl back to life (9:18–26), and restore sight to the blind (9:27–31) and speech to the dumb (9:32–34). All of this was motivated by compassion (9:36). Clearly there is nothing beyond the power of Jesus to heal or restore. He is the promised Messiah. The consummation of His healing power will be manifested at the Second Coming, when our human bodies will be redeemed, transformed, and placed beyond the influence and presence of sin and death (Rom. 8:3; 1 Cor. 15:50–57; Rev. 21:3–4).

အခန်းကြီး - ၁၀

၁၀:၁–၁၁:၁ တရားဟောခွင့် ၂- နိုင်ငံတော်ကို ကြေညာခြင်းအတွက် ညွှန်ကြားချက်များ

မဿဲ၏ အခြားတရားဟောခွင့်များနည်းတူ ဒုတိယတရားဟောခွင့်ကို ထူးခြားသော စကားစုဖြင့် နိဂုံးချုပ်ထားသည်။ “ယေရှုသည် ဤစကားများကို ပြီးဆုံးတော်မူသောအခါ” (၁၁:၁၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၂၈ ၊၁၃:၅၃၊ ၁၉:၁၊ ၂၆:၁)။ ဒုတိယတရားဟောခွင့်ကို များသောအားဖြင့် အစီအမံတရားဟောခွင့်ဟု ခေါ်ဆိုကြပြီး တပည့်တော် ဆယ့်နှစ်ပါးကို ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် သူတို့၏အစီအမံဆိုင်ရာ ယေရှု၏ညွှန်ကြားချက်များကို ဆွေးနွေးထားသည်။ တရားဟောခွင့်၏ နောက်ပိုင်းအပိုင်းသည် အထူးသဖြင့် တပည့်တော်များကို ရည်ရွယ်သော်လည်း ရှေးကျမ်းခေတ်နှင့် ခေတ်သစ် ယေရှု၏နောက်လိုက်များအတွက်လည်း အဓိကသ သတင်းစကားရှိသည်။

10:1–11:1

Discourse 2: Instructions for Proclaiming the Kingdom

Like the other discourses in Matthew, the second discourse finishes with the distinctive phrase kai egeneto hote etelesen ho Iēsous—“And it happened, when Jesus had finished …” (11:1; cf. 7:28; 13:53; 19:1; 26:1). The second discourse is usually called the mission discourse, as it deals with the commissioning of the twelve disciples and Jesus’s instructions to them concerning their mission. The latter part of the discourse, addressed particularly to the disciples, also has a strong message for the other followers of Jesus, both ancient and modern.

တကျိပ်နှစ်ပါးသော တပည့်တော်တို့ကိုခေါ်တော်မူပြီးမှ၊ ညစ်ညူးသောနတ်တို့ကို နှင်ထုတ်ခြင်းငှါ၎င်း၊ အနာရောဂါအမျိုးမျိုးတို့ကို ငြိမ်းစေခြင်းငှါ၎င်း အခွင့်ပေးတော်မူ၏။

2 တကျိပ်နှစ်ပါးသော တပည့်တော်တို့၏ အမည်ကား၊ ပဌမမှာ၊ ပေတရုဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်သော ရှိမုန်နှင့် သူ့ညီအန္ဒြေ၊
3 ဇေဗေဒဲ၏သားယာကုပ်နှင့် သူ့ညီယောဟန်၊ ဖိလိပ္ပုနှင့် ဗာသောလမဲ၊ သောမနှင့် အခွန်ခံမဿဲ၊ အာလဖဲ၏သား ယာကုပ်နှင့် သဒ္ဒဲဟုအမည်သစ်ကိုရသော လေဗဲ၊
4 ကာနနိတ်လူရှိမုန်နှင့် ကိုယ်တော်ကိုအပ်နှံသော ယုဒရှကာရုတ်ပေတည်း။
5 ထိုတကျိပ်နှစ်ပါးသော သူတို့ကို ယေရှုသည် စေလွှတ်တော်မူ၍၊ သင်တို့သည် တပါးအမျိုးသားတို့ရှိရာ သို့ မသွားကြနှင့်။ ရှမာရိမြို့ရွာထဲသို့ မဝင်ကြနှင့်။
6 ဣသရေလအမျိုး၊ ပျောက်လွင့်သော သိုးများရှိရာသို့ အရင်သွားကြလော့။
7 သွားစဉ်တွင်၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော် တည်လုနီးပြီဟု သိတင်းကြားပြောကြလော့။
8 နာသောသူတို့အား ချမ်းသာပေးကြလော့။ သေသောသူတို့ကို ထမြောက်စေကြလော့။ နူသောသူ တို့ကို သန့်ရှင်းစေကြလော့။ နတ်ဆိုးတို့ကိုလည်း နှင်ထုတ်ကြလော့။ သင်တို့သည် အဘိုးမပေးဘဲ ကျေးဇူးတော် ကို ခံရကြပြီဖြစ်၍ အဘိုးမခံဘဲ ပေးကမ်းကြလော့။
9 ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးတို့ကို ခါးပန်းထဲ၌ မသိုမှီးကြနှင့်။
10 လမ်းခရီးဘို့ လွယ်အိတ်၊ အင်္ကျီနှစ်ထည်၊ ခြေနင်းတောင်ဝေးကို မသိုမှီးကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား၊ လုပ်ဆောင်သောသူသည် ကျွေးမွေးခြင်းကို ခံထိုက်ပေ၏။
11 မည်သည်မြို့ မည်သည်ရွာသို့ ဝင်လျှင်၊ ထိုမြို့ရွာ၌ အဘယ်မည်သောသူသည် ထိုက်တန်သနည်းဟု မေးမြန်း၍၊ ထိုမြို့ရွာမှ မထွက်မသွားမှီတိုင်အောင် ထိုသူ၏အိမ်တွင် နေကြလော့။
12 အိမ်သို့ ဝင်သောအခါ မင်္ဂလာရှိပါစေသောဟု နှုတ်ဆက်ခြင်းကို ပြုကြလော့။
13 ထိုအိမ်သည် ထိုက်တန်လျှင် သင်တို့မြွက်သော မင်္ဂလာရောက်စေသတည်း။ မထိုက်တန်လျှင် သင်တို့ ထံသို့ ပြန်လာစေသတည်း။
14 အကြင်သူသည် သင်တို့ကို လက်မခံ၊ သင်တို့၏ စကားကိုနားမထောင်ဘဲနေ၏။ ထိုသူနေသော အိမ်မှ၎င်း၊ မြို့မှ၎င်း ထွက်သွားစဉ်၊ သင်တို့၏ ခြေဘဝါးမှ မြေမှုန့်ကို ခါလိုက်ကြလော့။
15 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ တရားဆုံးဖြတ်သောနေ့၌ ထိုမြို့သည် သောဒုံမြို့နှင့် ဂေါမောရမြို့ထက်သာ၍ ခံရလတံ့။

၁၀:၁–၁၅။ ဆယ့်နှစ်ပါးကို ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် စေလွှတ်ခြင်း။ အလွန်ဆင်တူသော တပည့်တော်စာရင်းကို မာကု ၃:၁၅-၁၉ နှင့် လုကာ ၆:၁၂-၁၆ တွင်လည်း တွေ့ရသည်။ စာရင်းများသည် နီးပါး တူညီသော်လည်း ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသူတိုင်းက တပည့်တော်တစ်ဦး သို့မဟုတ် တစ်ဦးထက်မကကို အပိုအချက်ပေးထားသည်။ ဥပမာ၊ လုကာက မဿဲနှင့် မာကုက “ရှိမုန်ခါနာန်လူ” ဟုခေါ်သော တပည့်ကို “ဇေလုတ်ဟု ခေါ်သော ရှိမုန်” ဟု အမည်ပေးထားသည် (မဿဲ ၁၀:၄၊ မာကု ၃:၁၈၊ လုကာ ၆:၁၅)။ ဤသည်မှာ အနည်းငယ်သာ ကွဲပြားခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ “ခါနာန်လူ” ဆိုသည်မှာ “ဇေလုတ်” ဟူ၍ အခြားအမည်ဖြစ်သည်။ မာကုက ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်၏ဖခင်ကို ဇေဗေဒဲဟု အမည်ပေးပြီး သူတို့ကို မိုးကြိုးသားများဟု ခေါ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (မာကု ၃:၁၇)။ မဿဲက တပည့်တော် မဿဲသည် အခွန်ခံဖြစ်သည်ဟု အချက်ပေးထားပြီး အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မပါဝင်ပါ (မဿဲ ၁၀:၃)။

10:1–15. Choosing and Commissioning the Twelve. A very similar list of disciples is also found in Mark 3:15–19 and Luke 6:12–16. While these lists are almost the same, each Gospel writer conveys something extra about one or more of the disciples. For example, Luke names the disciple that both Matthew and Mark refer to, “Simon the Canaanite,” as “Simon called the Zealot” (Matt. 10:4; Mark 3:18; Luke 6:15). This is a minor change, because “Canaanite” is an alternate term for “Zealot.” Mark provides the information that the father of James and John was named Jacob, and they were called sons of thunder (Mark 3:17). Matthew provides the information that the disciple Matthew was a tax collector (Matt. 10:3), information missing in the other Gospels.

တပည့်တော်ဆယ့်နှစ်ပါး၏ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုတွင် အရေးကြီးသော အချိန်ကာလကို ယခုမိတ်ဆက်ထားသည်။ ယခင်က သူတို့သည် ယေရှု၏အဖော်မျှသာ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ယေရှုတရားဟောသံကို ကြားခဲ့ပြီး ပျောက်ကင်းစေတော်မူသည်ကို ကြည့်ခဲ့ကာ သင်ကြားချက်များကို ခံယူခဲ့ကြသည်။ ယခုမူ သူတို့ကို နှစ်ယောက်စီ စုဖွဲ့၍ ယေရှု၏အမှုတော်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန် စေလွှတ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တိုင်လုပ်ဆောင်ရသည့် အတွေ့အကြုံက ယေရှု၏သင်ကြားချက်ကို သူတို့နားလည်မှုကို များစွာတိုးတက်စေပြီး ယေရှုလုပ်ဆောင်ခဲ့သည်နှင့် မိန့်တော်မူခဲ့သည်များကို မှတ်မိစေမည်ဖြစ်သည်။

An important moment in the development of the twelve apostles is now introduced. Prior to this they had been the companions of Jesus. They had heard Him preach, watched Him heal, and received His teachings. Now they were sent off in groups of two to continue the ministry of Jesus. The experience of doing this for themselves would dramatically increase their understanding of Jesus’s teaching and consolidate their memories of what He did and said.

ယေရှုသည် သူ၏တပည့်တော်များကို မည်သည့်နေရာသို့ သွားရမည်ကို တင်းကြပ်စွာ ညွှန်ကြားတော်မူသည်။ ယုဒမဟုတ်သူတို့၏ နယ်မြေသို့ မသွားရန်နှင့် ရှမာရိမြို့များသို့ မဝင်ရန် ညွှန်ကြားတော်မူသည်။ ဣသရေလအိမ်၏ ပျောက်ဆုံးနေသော သိုးများထံသို့သာ သွားရန် စေလွှတ်တော်မူသည် (မဿဲ ၁၀:၅-၆)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ နောက်ဆုံးစာကြောင်းနှစ်ကြောင်းတွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို သွားရာနေရာဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်အသစ်ပေးထားသည် (၂၈:၁၈-၂၀)။ “လူမျိုးတကာကို ငါ၏တပည့်ဖြစ်စေလော့” ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ၂၈:၁၉ တွင် “လူမျိုးများ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးသည် ၁၀:၅ တွင် များသောအားဖြင့် “ယုဒမဟုတ်သူများ” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ တိုးတက်မှုတစ်ခု ရှိနေပုံရသည်။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း အများစုတွင် ယေရှု၏ လောကီအမှုတော်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လူမျိုး ယုဒလူများထံသို့ အဓိက ကန့်သတ်ထားသည်။ ကျေနာန်မိန်းမ (၁၅:၂၁-၂၈) နှင့် ရောမရာထူးဗိုလ် (၈:၅-၁၃) ကဲ့သို့ ခြွင်းချက်များ ရှိသော်လည်း ယေရှုဆီမှ လေးယောက်သော မိန်းမများကို မျိုးရိုးဇယားတွင် ထည့်သွင်းထားခြင်းကို လျစ်လျူရှုမထားသင့်ပါ (မဿဲ ၁:၁-၁၇၊ အထူးသဖြင့် အပိုဒ် ၃၊ ၅-၆ ကို ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ယေရှု၏ လောကီအမှုတော်သည် ယုဒလူများကို အဓိက ဦးတည်ထားသည်။ သို့ရာတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်လူမျိုး၏ ခေါင်းဆောင်များနှင့် အခြားယုဒလူများစွာက ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ မဿဲ၏ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်သာ ပါဝင်သော အခန်းတစ်ခုတွင် ယုဒလူထုက ယေရှုကို ငြင်းပယ်သည်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဗာရာဗကို ယေရှုအစား ရွေးချယ်ခဲ့သော လူထုကြီး၏ ပြင်းထန်သောအခန်းပြီးနောက် (၂၇:၁၅-၂၃) ပိလတုသည် လူထုရှေ့တွင် လက်ဆေးကာ ယေရှု၏အသွေးအတွက် ငါသည် အပြစ်မရှိဟု ကြေညာခဲ့သည်။ လူထုက သူ၏အသွေးကို ငါတို့နှင့် ငါတို့သားမြေးများပေါ် သက်ရောက်စေဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (၂၇:၂၄-၂၆)။

Jesus provided strict instructions about where His disciples were to go. They were to avoid going to any non-Jewish areas and were not to enter any Samaritan towns. Instead, they were sent to the lost sheep of Israel (Matt. 10:5–6). The very last two sentences of the Gospel contain the command of Jesus giving His disciples a new instruction about where they were to take His teaching (28:18–20). He told them to go and “make disciples of all the nations” (v. 19). The word translated “nations” in Matthew 28:19 is the exact same word usually translated “Gentiles” in 10:5. There seems to be a progression here. Throughout most of the Gospel of Matthew, Jesus’s earthly ministry is largely confined to His own people—the Jews. There are exceptions to this rule, such as the Canaanite woman (15:21–28) and the Roman centurion (8:5–13). Nor should the presence of the four women in the genealogy of Jesus be overlooked (see commentary on Matt. 1:1–17, in particular vv. 3, 5–6). Nevertheless, the ministry of Jesus was largely focused on Jews during His earthly ministry. Yet He was ultimately rejected by many of the leaders of His own nation and many other Jews. In a passage unique to his Gospel, Matthew records the rejection of Jesus by the Jewish crowd. After the dramatic scene in which the large crowd chose Barabbas over Jesus (27:15–23), Pilate washed his hands before them stating that he was innocent of Jesus’s blood. The crowd responded that His blood would be on them and their children (27:24–26).

ဤအခန်းများသည် ယေရှုက တပည့်တော်များကို စေလွှတ်တော်မူချိန်တွင် အနာဂတ်ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ကိုယ်တော်ရှေ့တွင် စေလွှတ်၍ ကိုယ်ပိုင်လူမျိုးဖြစ်သော ယုဒလူများထံ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော် နီးပြီဟူသော သတင်းစကားကို တတ်နိုင်သမျှ ရောက်အောင် ပို့ဆောင်စေတော်မူသည် (၁၀:၇)။

These scenes were yet future when Jesus commissioned His disciples. He sent them out before Him to reach as many of His fellow Jews as possible with the message that the kingdom of heaven was at hand (10:7).

16 တောခွေးစုထဲသို့ သိုးတို့ကို စေလွှတ်သကဲ့သို့ သင်တို့ကို ငါစေလွှတ်၏။ ထိုကြောင့် သင်တို့သည် မြွေ ကဲ့သို့ လိမ္မာလျက်၊ ချိုးငှက်ကဲ့သို့ အဆိပ်ကင်းလျက် ရှိကြလော့။

17 လူတို့ကို သတိပြုကြ။ အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့ကို လွှတ်ရုံးသို့အပ်နှံကြလိမ့်မည်။ တရားစရပ်တို့၌ ရိုက်ကြလိမ့်မည်။
18 ထိုသူတို့မှစ၍ တပါးအမျိုးသားတို့အား သက်သေဖြစ်စေခြင်းငှါ၊ မြို့ဝန်မင်း၊ ရှင်ဘုရင်ထံသို့ ငါ့ကြောင့် သင်တို့ကို ပို့ဆောင်ကြလိမ့်မည်။
19 သင်တို့ကို အပ်နှံသောအခါ အဘယ်သို့ ပြောရမည်ကို မစိုးရိမ်ကြနှင့်။ ပြောရသောစကားကို ထိုခဏ ခြင်းတွင် သင်တို့သည် ရကြလိမ့်မည်။
20 အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့ အလိုအလျောက် ပြောကြသည်မဟုတ်။ သင်တို့အဘ၏ ဝိညာဉ်တော်သည် သင်တို့အားဖြင့် ပြောတော်မူ၏။
21 ထိုအခါ ညီအစ်ကိုချင်း တယောက်ကိုတယောက် သေစေခြင်းငှါ အပ်ကြလိမ့်မည်။ အဘသည်လည်း သားကို အပ်လိမ့်မည်။ သားသမီးတို့သည်လည်း မိဘကို ရန်ဘက်ပြု၍ သေစေကြလိမ့်မည်။
22 လူအပေါင်းတို့သည်လည်း ငါ၏နာမကြောင့် သင်တို့ကို မုန်းကြလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် အဆုံးတိုင် အောင် တည်ကြည်၏။ ထိုသူသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်။
23 တမြို့၌ သင်တို့ကိုညှဉ်းဆဲလျှင် တမြို့သို့ပြေးကြလော့။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဣသရေလမြို့ရွာ ရှိသမျှတို့ကို သင်တို့ လှည့်လည်၍ မကုန်မှီ လူသားသည်ကြွလာလိမ့်မည်။
24 တပည့်သည် ဆရာထက်မသာ။ ကျွန်သည် သခင်ထက်မသာ။
25 တပည့်သည် ဆရာကဲ့သို့၎င်း၊ ကျွန်သည်သခင် ကဲ့သို့၎င်းဖြစ်လျှင် သင့်လောက်ပေ၏။ အိမ်ရှင်ကို ဗေလဇေဗုဟုခေါ်ဝေါ်ကြလျှင်၊ အိမ်သူအိမ်သားတို့ကို သာ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြလိမ့်မည်။
26 ထို့ကြောင့် သူတို့ကို မကြောက်ကြနှင့်။ ဖုံးထားလျက်ရှိသမျှသောအရာတို့သည် ပွင့်လိမ့်မည်။ ဆိတ် ကွယ်ရာ၌ ရှိသမျှတို့သည်လည်း ထင်ရှားလိမ့်မည်။
27 မှောင်မိုက်၌ သင်တို့အား ငါပြောသောအရာများကို သင်တို့သည် အလင်း၌ ကြားပြောကြလော့။ သင်တို့နားအပါး၌ ပြော၍ ကြားသောအရာများကို အိမ်မိုးပေါ်မှာ ဟစ်ကြော်ကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
28 တနည်းကား၊ ကိုယ်ခန္ဓာကိုသာ သတ်၍ စိတ်ဝိညာဉ်ကို မသတ်နိုင်သော သူတို့ကို မကြောက်ကြနှင့်။ ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်စိတ်ဝိညာဉ်ကို ငရဲ၌ ဖျက်ဆီးနိုင်သောသူကိုသာ၍ ကြောက်ကြလော့။
29 စာငှက်နှစ်ကောင်ကို အဿရိတပြား အဘိုးနှင့် ဝယ်ရသည်မဟုတ်လော။ သင်တို့အဘ အခွင့်မရှိလျှင် ထိုစာငှက်တကောင်မျှ မြေသို့မကျရ။
30 သင်တို့ဆံပင်သည်လည်း အကုန်အစင် ရေတွက်လျက်ရှိ၏။
31 ထို့ကြောင့် မကြောက်ကြနှင့်။ သင်တို့သည် စာငှက်အများတို့ထက် သာ၍မြတ်ကြ၏။
32 အကြင်သူသည် လူတို့ရှေ့မှာ ငါ့ကိုဝန်ခံအံ့။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသော ငါ၏ခမည်းတော်ရှေ့မှာ ထိုသူကို ငါဝန်ခံမည်။
33 အကြင်သူသည် လူတို့ရှေ့မှာ ငါ့ကိုငြင်းပယ်အံ့။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသော ငါ၏ခမည်းတော်ရှေ့မှာ ထိုသူကို ငါငြင်းပယ်မည်။

၁၀:၁၆–၃၃။ လာမည့်ညှဉ်းဆဲခြင်းများ။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ခက်ခဲသောအခြေအနေများနှင့် ကြုံတွေ့ရမည်ဟု သတိပေးတော်မူသည်။ သူသည် ငြိမ်သက်ခြင်းမင်းသားဖြစ်တော်မူသော်လည်း သူ၏နောက်လိုက်များသည် ကောင်းမှုနှင့် ဆိုးမှု အင်အားစုများ၏ ကြီးမားသော တိုက်ပွဲရှိနေသော ကမ္ဘာတွင် နေထိုင်နေကြောင်း မမေ့ကြရ။ ခရစ်ယာန်ဖြစ်သည်ဟု အမှတ်အသားပြုခြင်းသည် အချို့အခါ သေဒဏ်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်တွင် ညှဉ်းဆဲခြင်း အဆက်မပြတ် မရှိခဲ့သော်လည်း အခါအားလျော်စွာ ခရစ်ယာန်အချို့ကို သူတို့ယုံကြည်ချက်ကြောင့် သတ်ဖြတ်ခဲ့ကြသည် (တေ့သဒေသ ၆:၈–၇:၆၀၊ ၁၂:၁၊ ၂ကော ၁၁:၂၄-၂၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းပြင်ပ၌ ရောမဧကရာဇ် နီရူးလက်ထက် ခရစ်ယာန်များကို ပြင်းထန်စွာ ညှဉ်းဆဲခဲ့သည်ကို သိရှိရပြီး ပလင်နီယပ်သည် ပုန်တုနှင့် ဘိထူနိယပြည်နယ် အုပ်ချုပ်ရေးမင်းအဖြစ် တာဝန်ထမ်းဆောင်စဉ် (ခရစ်နှစ် ၁၁၁-၁၁၃) နောက်ထပ် ညှဉ်းဆဲခြင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဤသည်များသည် ရောမအင်ပါယာတွင် ခရစ်ယာန်များ၏ ဘဝမှာ မည်မျှ မတည်မငြိမ်ဖြစ်နိုင်သည်ကို ဥပမာပေးသည်။

10:16–33. Coming Persecutions. Jesus warned His disciples that they would encounter difficult situations. While He is the Prince of Peace, His followers need to remember that they live in a world where there is a terrible struggle between the forces of good and the forces of evil. At times, being identified as a Christian can be a death sentence. It is not true that persecution was continuous in the early days of the church, but from time to time some Christians were put to death because of their belief (cf. Acts 6:8–7:60; 12:1; 2 Cor. 11:24–27). Outside of the NT, we know of a severe persecution of Christians in Rome by Emperor Nero and further persecution when Pliny was governor of Pontus and Bithynia (A.D. 111–113). These are examples of how precarious life could be for Christians in the Roman Empire.

ယေရှုသည် သူ၏နောက်လိုက်များကို ဝံပုလွေများအလယ် သိုးများကဲ့သို့ စေလွှတ်သဖြင့် ချိုးငှက်များလောက် ဖြူစင်ပြီး မြွေများလောက် ပညာရှိကြရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည် (မဿဲ ၁၀:၁၆)။ ဝံပုလွေများဝိုင်းရံထားသော သိုးများသည် အလွန်အားနည်းသည်။ ယေရှုသည် သူ၏နောက်လိုက်များကို သူ၏နမူနာအတိုင်း နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုနှင့် နှိမ့်ချမှုကို လိုက်နာရမည်ဟု သတိပေးသော်လည်း အန္တရာယ်ထဲ မလိုအပ်ဘဲ ကိုယ်တိုင်မထည့်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ အန္တရာယ်မှာ မလွှဲမရှောင်သာ ရောက်လာမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ဂျူးဂိုဏ်ချုပ်ရုံးများတွင် ရိုက်ပုတ်မည်၊ အုပ်ချုပ်ရေးမင်းများထံ တရားခံအဖြစ် လွှဲပြောင်းပေးအပ်မည် (အပိုဒ် ၁၇-၁၈)။ တရားရုံးတွင် ရှိနေခြင်းသည် အခြားသူများ ယေရှုအကြောင်းကို ကြားနာရန် အခွင့်အရေးဖြစ်လာမည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေတွင် ဘာပြောရမည်ကို စိုးရိမ်စရာ မလိုဟု ယေရှုက မိန့်တော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က သင့်လျော်သော စကားများကို ပေးမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၉-၂၀)။ ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချမှတ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏နောက်လိုက်အချို့သည် မိသားစုနှင့် လိုက်လျောရန် သို့မဟုတ် ယေရှုကို လက်ခံပြီး ထိုမိသားစုဝင်များထံမှ သစ္စာဖောက်ခံရရန် ဆုံးဖြတ်ရမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ညှဉ်းဆဲခြင်း ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ ခရစ်ယာန်များသည် ထွက်ပြေးပြီး နောက်မြို့သို့ သွားရမည် (အပိုဒ် ၂၃)။

Because Jesus was sending His followers out like sheep in the midst of wolves, He urged them to be as harmless as doves and wise as serpents (Matt. 10:16). Sheep surrounded by wolves are very vulnerable. Jesus warned His followers that while they must follow His example of meekness and humility, this does not mean that they should unnecessarily put themselves in the way of danger. This would inevitably come: His followers would be flogged in synagogues and handed over to governors as miscreants (vv. 17–18). Their appearance in court would, in fact, be an opportunity for others to hear about Jesus. They were not to worry about what to say in such circumstances because the Holy Spirit would give them appropriate words to say (vv. 19–20). Some difficult decisions would have to be made. Some of Jesus’s followers would have to make a decision to fit in with their family or to accept Jesus and be betrayed by the very same family members (v. 21). Christians are to take the dramatic step of leaving when persecution arises and going to the next town (v. 23).

ယေရှု၏နောက်လိုက်များသည် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ကြုံတွေ့ရသောအခါ အံ့ဩစရာ မရှိပါ။ အကြောင်းမှာ ယေရှုကိုယ်တိုင် အရင်ညှဉ်းဆဲခံရပြီးသားဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ သို့သော် ဤအရာအားလုံးအတွင်း ပညာရှိစွာ ပြုမူကြရမည်၊ အာဏာပိုင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်းကို ရှာဖွေခြင်း သို့မဟုတ် အာဏာပိုင်များ၏ သဘောထားကို ပိုဆိုးစေမည့် ပြုမူခြင်း မပြုကြရ။

The followers of Jesus should not be surprised when encountering persecution. After all, Jesus was persecuted before them (vv. 24–25). Yet through all this, they need to conduct themselves wisely, not seeking confrontation with authorities or acting in ways that might aggravate the attitudes of those in authority.

ယေရှုသည် သူ၏ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် မည်သို့ပြုမူကြရမည်ကို ရှင်းပြတော်မူသည်၊ အထူးသဖြင့် တရားရုံးတွင် ရှိနေရချိန်။ တရားသူကြီးများကို မကြောက်ကြရ (၁၀:၂၈)၊ ဖခင်သည် သူတို့၏ကောင်းကျိုးကို အမြဲစိတ်ဝင်စားနေသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည် (အပိုဒ် ၂၉)။ အခြားသူများရှေ့တွင် ငါ့ကို ဝန်ခံလျှင် ငါသည် ငါ့ခမည်းတော်ရှေ့တွင် သင်တို့ကို ဝန်ခံမည်၊ သို့သော် အခြားသူများရှေ့တွင် ငါ့ကို မဝန်ခံလျှင် ငါ့ခမည်းတော်ရှေ့တွင် သင်တို့ကို ငါ မဝန်ခံဟု သူတို့ကို အာမခံတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၂-၃၃)။

Jesus then outlined how His followers are to conduct themselves as His representatives, especially when they find themselves in court. They should not fear their judges (10:28) and should trust in the Father, who is always interested in their well-being (v. 29). He assured His followers that if they acknowledge Him before others, He would acknowledge them before His Father, although if they fail to acknowledge Him before others, then He would not acknowledge them before His Father (vv. 32–33).

34 မြေပေါ်သို့ ငြိမ်သက်ခြင်းကို စေလွှတ်အံ့သောငှါ ငါလာသည်ဟုမထင်ကြနှင့်။ ငြိမ်သက်ခြင်းကို စေလွှတ်အံ့သောငှါ ငါလာသည်မဟုတ်။ ထားကို စေလွှတ်အံ့သောငှါ ငါလာသတည်း။

35 အဘနှင့်သား၊ အမိနှင့်သမီး၊ ယောက္ခမနှင့် ချွေးမအချင်းချင်း ကွဲပြားစေခြင်းငှါ ငါလာသတည်း။
36 ကိုယ်အိမ်သူအိမ်သားတို့သည်လည်း ကိုယ်ရန်သူ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။
37 အကြင်သူသည် ငါ့ကိုချစ်သည်ထက် မိဘကိုသာ၍ချစ်၏။ ထိုသူသည် ငါနှင့်မထိုက်မတန်။ အကြင်သူ သည် ငါ့ကို ချစ်သည်ထက် သားသမီးကို သာ၍ချစ်၏။ ထိုသူသည် ငါနှင့်မထိုက်မတန်။
38 အကြင်သူသည် မိမိလက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်း၍ ငါ့နောက်သို့မလိုက်၊ ထိုသူသည် ငါနှင့် မထိုက် မတန်။
39 မိမိအသက်ကို တွေ့သောသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ ငါ့ကြောင့် မိမိအသက်ရှုံးသောသူမူကား အသက်ကို တွေ့လိမ့်မည်။
40 သင်တို့ကို လက်ခံသောသူသည် ငါ့ကိုလက်ခံ၏။ ငါ့ကို လက်ခံသောသူသည် ငါ့ကို စေလွှတ်တော်မူ သောသူကို လက်ခံ၏။
41 ပရောဖက်၏ မျက်နှာကိုထောက်၍၊ ပရောဖက်ကို လက်ခံသောသူသည် ပရောဖက်၏အကျိုးကို ခံရလတံ့၊ ဖြောင့်မတ်သောသူ၏မျက်နှာကိုထောက်၍၊ ဖြောင့်မတ်သောသူကို လက်ခံသောသူသည် ဖြောင့်မတ် သောသူ၏အကျိုးကို ခံရလတံ့။
42 အကြင်သူသည် တပည့်တော်၏ မျက်နှာကိုထောက်၍ ဤသူငယ်တစုံတယောက်အား ရေတခွက်ကို မျှပေး၏။ ထိုသူသည် အကျိုးကို မရဘဲမနေရာ၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ဟု မှာထားတော်မူ၏။

၁၀:၃၄–၁၁:၁။ အန္တရာယ်များနှင့် ဆုလာဘ်များ။ ယေရှုက ကိုယ်တော်သည် ပဋိပက္ခများကို ယူဆောင်လာရန် လာသည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ကိုယ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ဖခင်နှင့်သား၊ မိခင်နှင့်သမီးတို့ကြားတွင် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပေါ်လာတတ်သည် (အခန်း ၃၄–၃၉)။ ထို့ကြောင့် မိသားစုဆက်ဆံရေး၏ အခြေခံအထည်အလိပ်ပင် အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ရနိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်ကို လိုက်နာခြင်း၏ အန္တရာယ်များနှင့်အတူ ခရစ်ယာန်သတင်းစကားကို လက်ခံသူများကို ကောင်းချီးပေးနိုင်သည့် အခွင့်အရေးနှင့် ထိုမှလာသော ဆုလာဘ်လည်း ရှိသည် (အခန်း ၄၀–၄၁)။

10:34–11:1. Risks and Rewards. Jesus warned that He came to bring conflict. Sometimes there will be conflicts about Him between fathers and sons, mothers and daughters (vv. 34–39). The very fabric of the family can thereby be put at risk. Yet alongside the risks of following Him is the opportunity to be a blessing to those who receive the Christian message and the reward that comes with it (vv. 40–41).

အခန်းကြီး - ၁၁

၁၁:၂–၁၂:၅၀ ယေရှု၏အမှုတော်အပေါ် တုံ့ပြန်မှုအမျိုးမျိုး

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ နောက်အခန်းတွင် ယေရှုနှင့်ကိုယ်တော်၏သတင်းစကားအပေါ် လူတို့၏ တုံ့ပြန်မှုအမျိုးမျိုးကို ပြသသည့် ဇာတ်လမ်းများစွာ တင်ပြထားသည်။ အချို့က ယေရှုသည် ပညတ်တော်အရ ကတိထားခံရသော မေရှိယဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ အချို့က ကိုယ်တော်ကို မည်သို့ယူဆရမည်ကို မသေချာကြချေ (၁၁:၂–၃၊ ၁၂:၁၅–၁၆၊ ၂၂–၂၃၊ ၄၆–၅၀)။ သို့သော် ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်အများစု၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ လုံးဝဆိုးရွားခဲ့သည်။ ယေရှုဘာပြုသည်ဖြစ်စေ သူတို့က ကိုယ်တော်သည် မှားယွင်းသောဆရာဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာယူဆကြပြီး ကိုယ်တော်ကို ဖျက်ဆီးရန် အတူတကွ ကြံစည်ကြသည် (၁၂:၁–၂၊ ၁၄၊ ၂၄၊ ၁၄)။

11:2–12:50

Different Responses to the Ministry of Jesus

In the next section of his Gospel, Matthew presents a number of stories that illustrate the different responses to Jesus and His message. Some believed Jesus to be the promised Messiah, while others were not sure what to make of Him (11:2–3; 12:15–16, 22–23, 46–50). The response of the majority of religious leaders, however, was entirely negative. No matter what Jesus did, they were sure He was a false teacher (12:1–2, 14, 24), and they conspired together to destroy Him (12:14).

2 ခရစ်တော်ပြုတော်မူသောအမှုတို့ကို ယောဟန်သည်ထောင်ထဲမှာကြားသောအခါ၊ မိမိတပည့်နှစ် ယောက်ကို စေလွှတ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် ကြွလာသောသူမှန်သလော။

3 သို့မဟုတ် အခြားသောသူကို မြော်လင့်ရပါမည်လောဟု မေးလျှောက်စေ၏။
4 ယေရှုကလည်း၊ သင်တို့သည် ကြားရသမျှ မြင်ရသမျှတို့ကိုသွား၍ ယောဟန်အား ကြားလျှောက်ကြ လော့။
5 မျက်စိကန်းသောသူတို့သည် မျက်စိမြင်ရကြ၏။ ခြေမစွမ်းသောသူတို့သည် လှမ်းသွားရကြ၏။ နူနာ စွဲသော သူတို့သည် သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ရကြ၏။ နားပင်းသောသူတို့သည် နားကြားရကြ၏။ သေသောသူ တို့သည် ထမြောက်ခြင်းသို့ရောက်ရကြ၏။ ဆင်းရဲသားတို့သည်လည်း ဝမ်းမြောက်စရာသိတင်းကို ကြားရ ကြ၏။
6 ငါ့ကြောင့် စိတ်မပျက်သောသူသည် မင်္ဂလာရှိ၏ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။
7 ထိုသူတို့သည် သွားကြသည်နောက် ယေရှုသည် ယောဟန်ကိုအကြောင်းပြု၍ ပရိသတ်တို့အား၊ သင်တို့သည် အဘယ်မည်သောအရာကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ တောသို့ထွက်သွားကြသနည်း။ လေလှုပ်သော ကျူပင်ကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ သွားသလော။
8 သို့မဟုတ် နူးညံ့သောအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သောသူကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါသွားသလော။ နူးညံ့သော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သောသူတို့သည် မင်းအိမ်၌ နေတတ်ကြ၏။
9 ပရောဖက်ကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါသွားသလော။ မှန်ပေ၏။ ပရောဖက်ထက် ကြီးမြတ်သောသူလည်း ဖြစ် သည်ဟု ငါဆို၏။
10 ကျမ်းစာ၌လာသည်ကား၊ ကြည့်ရှုလော့။ သင်သွားရာလမ်းကိုပြင်ရသော ငါ၏တမန်ကိုသင့်ရှေ့၌ ငါ စေလွှတ်၏ဟု ဆိုရာ၌ ထိုသူကိုဆိုလိုသတည်း။
11 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ မိန်းမမွေးသောသူတို့တွင် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ထက်ကြီးမြတ်သောသူ တ ယောက်မျှ မပေါ်မထွန်းသေး။ သို့သော်လည်း ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်တွင် အငယ်ဆုံးသောသူသည် ထိုသူထက် သာ၍ ကြီးမြတ်၏။
12 ဗတ္တိဇံ၊ ဆရာယောဟန်လက်ထက်မှစ၍ ယခုတိုင်အောင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို အနိုင်အထက် ပြုသော သူတို့သည်လည်း လုယူဝင်စားရကြ၏။
13 ယောဟန်မရောက်မှီတိုင်အောင် ပညတ္တိကျမ်း၊ အနာဂတ္တိကျမ်းရှိသမျှတို့သည် ဆုံးမဩဝါဒပေးကြ၏။
14 သင်တို့သည် ငါ့စကားကို နားခံနိုင်လျှင်၊ ဤသူကား လာလတံ့သော ဧလိယဖြစ်သတည်း။
15 ကြားစရာနားရှိသောသူမည်သည်ကား ကြားပါစေ။
16 ဤလူမျိုးကို အဘယ်ဥပမာနှင့် ပုံပြရအံ့နည်း။ ပွဲသဘင်၌ထိုင်နေသော သူငယ်တို့သည် မိမိသူငယ်ချင်း တို့အား အသံကိုလွှင့်၍၊
17 ငါတို့သည်သာယာစွာ တီးမှုတ်သော်လည်း သင်တို့သည်မကကြ။ ညည်းတွားစွာ မြည်တမ်းသော်လည်း မငိုကြွေးကြဟု ပြောဆိုသောသူငယ်တို့နှင့် ဤလူမျိုးသည်တူလှ၏။
18 အကြောင်းမူကား၊ ယောဟန်သည် မစားမသောက်ဘဲ လာသည်ရှိသော်၊ သူတို့က ဤသူသည် နတ်ဆိုး စွဲသောသူပါတကားဟု ဆိုကြ၏။
19 လူသားသည် စားသောက်လျက်လာသည်ရှိသော်၊ ဤသူသည် စားကြူးသောသူ၊ စပျစ်ရည်သောက် ကြူးသောသူပါတကား။ အခွန်ခံသောသူနှင့် ဆိုးသောသူတို့ကို မိတ်ဆွေဖွဲ့သောသူပါတကားဟု ဆိုပြန်ကြ၏။ သို့သော်လည်း ပညာတရားသည် မိမိသားတို့တွင် ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်ခြင်းနှင့် လွတ်သည်ဟုမိန့်တော်မူ၏။

၁၁:၂–၁၉။ နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏ တမန်များ။ အကျဉ်းထောင်များသည် သဘာဝအရ မနှစ်မြို့ဖွယ်နေရာများဖြစ်ပြီး လူတစ်ဦးသည် အလွန်အမင်း တွေးတောတွေးပြစရာ အချိန်များစွာရှိတတ်သည်။ မဿဲ၏ဇာတ်ကြောင်းတွင် နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်ကို ထိုသို့သောအခြေအနေတွင် တွေ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏အမှန်တရားကို ရဲဝံ့စွာကြေညာသူ၊ လူထုကြားတွင် နာမည်ကြီးသော တရားဟောဆရာဖြစ်သူ ယောဟန်သည် ဘုရင်ဟေရုဒ်အန္တိပတ်စ်က သူ့ညီ၏ဇနီးကို လက်ထပ်ခြင်းမပြုသင့်ကြောင်း ပြောဆိုခဲ့သည့်အတွက် အကျဉ်းချခံရခြင်းဖြစ်သည် (၁၄:၃–၄)။ သူပြောခဲ့သည်မှာ သမ္မာတရားကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီသော်လည်း (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၈:၁၆) ဟေရုဒ်အန္တိပတ်စ်အတွက် ထိုအရာမှာ အရေးမကြီးခဲ့ချေ။ သူသည် ဘုရင်ဖြစ်သည်၊ ရှေးကျမ်းစာပညတ်များကို မခံယူရဟု ခံစားခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် ထောင်ထဲတွင် ထိုင်နေရင်း သူ့အပေါ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှကို ပြန်တွေးတောခဲ့သည်။ သူ၏အမှတ်တရများတွင် ယေရှု၏နှစ်ခြင်းခံခြင်းနှင့်ပတ်သက်သည့် အခြေအနေများလည်း ပါဝင်သည် (မဿဲ ၃:၁၃–၁၇)။ ယေရှုအပေါ် သူ၏မျှော်လင့်ချက်များ မှားယွင်းသွားသလားဟု သူစတင်သံသယဝင်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုထံ တမန်များစေလွှတ်ပြီး “လာမည့်သူ” (erchomenos) ဟုတ်မဟုတ် မေးမြန်းစေခဲ့သည် (၁၁:၃)။ ဤစကားလုံးကို သုံးခြင်းဖြင့် ယောဟန်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ကတိထားခံရသော အရေးကြီးသည့် ဘာသာရေးနှင့်နိုင်ငံရေးပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး လာမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ကို ထိမိစေခဲ့သည် (ဆာလံ ၁၁၈:၂၆၊ ဟေရှာယ ၅၉:၂၀)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌ ထိုပုဂ္ဂိုလ်ကို မယ်ရှိယဟု ခေါ်သည်။

11:2–19. Messengers from John the Baptist. By their very nature, prisons are unpleasant places where a person has too much time to brood, and it is in such a situation that we find John the Baptist in Matthew’s account. The fearless proclaimer of God’s truth and popular preacher had been imprisoned for saying that King Herod Antipas should not have married his brother’s wife (14:3–4). Although what he said was in accord with biblical law (Lev. 18:16), that did not matter to Herod Antipas. He was the king, and he felt he was not subject to such ancient laws. As John sat in prison, he had time to reflect on what had happened to him. Among his memories were the circumstances surrounding the baptism of Jesus (Matt. 4:13–17). He clearly was beginning to wonder whether his hopes for Jesus were misplaced. Thus he sent messengers to Jesus to ask Him whether He was the erchomenos—“the Coming One” or “the One who is to come” (11:3). By using this phrase, John was tapping into the expectations in the OT of the coming of some important religious and political figure (cf. Ps. 118:26; Is. 59:20), described in the NT as the Messiah.

ယေရှုက ယောဟန်၏တပည့်များကို ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကို ကြည့်ရန် ညွှန်ပြခဲ့သည်။ မျက်စိကန်းသူများ မြင်လာကြသည်၊ ဒူးများထောက်မသူများ လျှောက်နိုင်ကြသည်၊ နာမူးသူများ သန့်ရှင်းလာကြသည်၊ နားပင်းသူများ ကြားနိုင်ကြသည်၊ သေသူများ ထမြောက်လာကြသည်၊ ဆင်းရဲသောသူများသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ခံရကြသည်။ ယေရှုသုံးခဲ့သော စကားများသည် ဟေရှာယကျမ်း၌ရှိသော အခန်းများစွာကို သတိတရစေသည် (ဥပမာ၊ ဟေရှာယ ၃၅:၅–၆၊ ၆၁:၁)။ ထိုနည်းတူစကားများကို သုံးခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ယောဟန်အား ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ပတ်လည်ရှိ အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ဟေရှာယ၏ပရောဖက်ပြုချက်များတွင် ကြေညာထားသော ထိုသူ၏အမှုတော်လက္ခဏာများဖြစ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ယေရှုသည် ယောဟန်၏မေးခွန်းကို ဖြေကြားခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ပရောဖက်ပြုချက်ထားသော ထိုသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် ယောဟန်အား နူးညံ့စွာ ဆုံးမသည့်အနေဖြင့် ကိုယ်တော်ကြောင့် မတုန်လှုပ်သူများကို မင်္ဂလာရှိသည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (မဿဲ ၁၁:၆)။ ယေရှုသည် ယောဟန်မျှော်လင့်ထားသည့်နည်းအတိုင်း မပြုမူခဲ့ချေ။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏မျှော်လင့်ချက်အတိုင်း ရှားရှားပါးပါး ပြုမူတော်မူသည်။ သို့သော် လူသားအားလုံး၏ကယ်တင်ခြင်းနှင့် လူတိုင်း၏ အကောင်းဆုံးအကျိုးကို ရှာတော်မူသည်။ အထူးသဖြင့် အခြေအနေမကောင်းသည့်အခါ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အကျိုးအတွက် အမြဲပြုမူနေသည်ကို သဘောပေါက်ရန် ယုံကြည်ခြင်းလိုအပ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာအတွက်လည်း ထိုအချိန်တွင် အခြေအနေမကောင်းခဲ့ချေ။

Jesus replied to the question by directing the attention of the disciples of John to His own ministry: the blind recover sight, the lame walk, the lepers are cleansed, the deaf hear, the dead are raised, and the poor receive the gospel. The language Jesus used is reminiscent of a number of passages from Isaiah (e.g., 35:5–6; 61:1), and by using similar language, Jesus showed John the Baptist that the miracles surrounding His ministry were evidences of the activity of the One announced in the prophecies of Isaiah. By this means, Jesus answered John’s question and identified Himself as the one prophesied in the OT. Jesus was perhaps sending a gentle rebuke to John when He pronounced a blessing on those not offended by Him (Matt. 11:6). Jesus had not acted in quite the way John expected. Indeed, God rarely acts in accordance with our expectations, but He is seeking the salvation of all humanity and the greatest good of everyone in it. It takes faith to realize that God is always acting in our best interests, especially when things are not going well, as they were not for John the Baptist.

ထို့နောက် ယေရှုသည် နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏အခန်းကဏ္ဍနှင့် ကိုယ်တော်နှင့်ယောဟန်တို့၏ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ လူများ တောရှိယောဟန်ကိုကြည့်ရန် အဘယ်ကြောင့်သွားကြသနည်းဟု မေးပြီး သူသည် ပရောဖက်တစ်ပါးဖြစ်သောကြောင့်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အခန်း ၇–၉)။ ယေရှုက ယောဟန်သည် ပရောဖက်ဖြစ်သည်ကို သဘောတူသော်လည်း ပရောဖက်ထက်ပိုသည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် မာလခိ ၃:၁ တွင်ဖော်ပြထားသော လမ်းပြင်ဆောင်ရွက်ရန် စေလွှတ်ခံရသော တမန်တော်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် လက်ခံလိုသူများအတွက် ယောဟန်သည် မာလခိ ၄:၅ တွင် ကြေညာထားသော လာမည့်ဧလိယပရောဖက်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁၁:၁၄)။ ယေရှုက ယောဟန်သည် အဟောင်းနှင့်အသစ်ကို ခွဲခြားသည့်အမှတ်အသားဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁၁:၁၂)။ ပရောဖက်များနှင့်ပညတ်တရားအားလုံးသည် ယောဟန်အချိန်ထိသာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အမျိုးသမီးမှမွေးဖွားသူတိုင်းတွင် ယောဟန်ထက်ကြီးသောသူ မရှိသော်လည်း နိုင်ငံတော်၌ အနိမ့်ဆုံးသောသူပင် ယောဟန်ထက်ကြီးသည်ဟု ဆိုသည် (အခန်း ၁၁)။

Jesus then shared His understanding of the role of John the Baptist and the relationship between Himself and John. He asked why people had gone into the wilderness to see John and concluded they did so because he was a prophet (vv. 7–9). Jesus agreed with this assessment of John but said that John was more than a prophet. He was the one spoken of in Malachi 3:1, a messenger sent to prepare the way. He went on further to say that those who are willing to accept that fact will recognize that John is the prophet Elijah who would come (Matt. 11:14), announced in Malachi 4:5. Jesus said that John marks the division between the old and the new (Matt. 11:12). All the prophets and law extended to the time of John. But even though none born of women is greater than John the Baptist, even the least in the kingdom of heaven is greater than him (v. 11).

ယေရှုသည် ထိုမျိုးဆက်ကို ငိုယိုနေသောကလေးများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ပျော်ရွှင်သောဂီတကို အကဖြင့်မတုံ့ပြန်ကြ၊ ငိုကြွေးသံကို ငိုယိုခြင်းဖြင့် မတုံ့ပြန်ကြချေ (အခန်း ၁၇)။ ယောဟန်သည် ကောင်းသောစားစရာ၊ စပျစ်ရည်မသောက်ဘဲ လာခဲ့သည်ဆိုမှ နတ်ဆိုးစွဲသည်ဟု စွပ်စွဲကြသည် (အခန်း ၁၈)။ ယေရှုသည် စားသောက်လျက် လာခဲ့သည်ဆိုမှ ခဲခဲစားတတ်သူ၊ စပျစ်ရည်ကို အလွန်သောက်တတ်သူ၊ အခွန်ခံများနှင့်အပြစ်သားများနှင့် မိတ်ဆွေဖြစ်သူဟု စွပ်စွဲကြသည် (အခန်း ၁၉)။ ယေရှုက ပညာသည် သူ၏သားသမီးများ (သို့မဟုတ် အချို့လက်ရေးမူများတွင် သူ၏အမှုများ) ဖြင့် အတည်ပြုခံရသည်ဟု ဖြေကြားခဲ့သည် (အခန်း ၁၉၊ လုကာ ၇:၃၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

Jesus then likened His generation to whining children who say that their joyful music is not responded to with dancing, their lamenting not responded to with weeping (v. 17). John came without eating fine food or drinking wine, and he was accused of being demon possessed (v. 18). Jesus came eating and drinking, and they accused him of being a glutton, overindulgent in wine, and worse, a friend of tax collectors and sinners (v. 19). Jesus responded with the observation that wisdom is vindicated by (in some manuscripts) its children or (in others) its works (v. 19; cf. Luke 7:35).

20 ထိုအခါ များစွာသောတန်ခိုးတော်ကို ပြတော်မူသောမြို့ရွာတို့သည် နောင်တမရသောကြောင့်၊ ထိုမြို့တို့ကို ဤသို့ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်တော်မူ၏။

21 အိုခေါရာဇိန်မြို့၊ သင်သည် အမင်္ဂလာရှိ၏။ အိုဗက်ဇဲဒမြို့၊ သင်သည် အမင်္ဂလာရှိ၏။ အကြောင်းမူ ကား၊ သင်တို့တွင်ပြသောတန်ဖိုးကို တုရုမြို့နှင့်ဇိဒုန်မြို့တို့တွင်ပြဘူးလျှင်၊ ထိုမြို့တို့သည် ရှေးကာလ၌ လျှော်တေ အဝတ်ကို ဝတ်၍၊ ပြာနှင့် လူးလျက်နောင်တ ရကြလိမ့်မည်။
22 ငါဆိုသည်ကား၊ တရားဆုံးဖြတ်သောနေ့၌ သင်တို့သည် တုရုမြို့နှင့်ဇိဒုန်မြို့ထက်သာ၍ ခံရကြလတံ့။
23 အိုကပေရနောင်မြို့၊ သင်သည် မိုဃ်းကောင်းကင်တိုင်အောင် မြှောက်စားခြင်းကိုခံရသော်လည်း၊ မရဏာနိုင်ငံတိုင်အောင် နှိမ့်ချခြင်းကိုခံရလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ သင်၌ပြသောတန်ခိုးကို သောဒုံမြို့၌ ပြုဘူး လျှင်၊ ထိုမြို့သည် ယခုတိုင်အောင်တည်ရာ၏။
24 ။ငါဆိုသည်ကား၊ တရားဆုံးဖြတ်သောနေ့၌ သင်သည် သောဒုံမြို့ထက်သာ၍ခံရလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၁:၂၀–၂၄။ ဗက်ဇိုင်ဒ၊ ခိုရာဇိန်နှင့် ကပေရနောင် မြို့များအပေါ် အမင်္ဂလာ။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကို မယုံကြည်ဘဲ ငြင်းပယ်သော မြို့သုံးမြို့ကို အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ ဤမြို့များသည် ဂါလိလဲဒေသတွင် ယေရှု၏အံ့ဖွယ်အမှုများ အဓိကဖြစ်ပွားခဲ့ရာ နေရာများဖြစ်သောကြောင့် ပိုမိုပြင်းထန်သော တရားစီရင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဗက်ဇိုင်ဒသည် ကဖာနာအုံမှ အိုင်ကိုပတ်၍ မလှမ်းမကမ်းရှိ ငါးဖမ်းရွာလေးဖြစ်သည်။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသော်လည်း အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများအရ ယေရှုသည် လူဦးရေ ၅၀၀၀ ကျွေးမွေးပြီးနောက် ၄၃ တပည့်များကို ဗက်ဇိုင်ဒသို့ အရင်စေလွှတ်ခဲ့သည်ကို သိရသည်။ ယောဟန် ၁:၄ နှင့် ၁၂:၂၁ အရ ဖိလိပ္ပုသည် ဗက်ဇိုင်ဒဇာတိဖြစ်ပြီး အန္ဒြေ၊ ပေတရု၏မူလနေရပ်လည်းဖြစ်သည်။ ခိုရာဇိန်သည် ဂါလိလဲတောင်ကုန်းများတွင်ရှိသော ရွာငယ်ဖြစ်ပြီး ကပေရနောင်မှ မလှမ်းမကမ်းတွင်ရှိသည်။ ထိုရွာကို ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များတူးဖော်တွေ့ရှိခဲ့ပြီး ယနေ့ခေတ်တွင် လည်ပတ်ကြည့်ရှုနိုင်သည်။

11:20–24. Woes to Bethsaida, Chorazin, and Capernaum. Jesus denounced three towns for their unbelief and rejection of His ministry. The judgment placed on these towns was all the more severe since they were the primary recipients of Jesus’s miracles in Galilee. Bethsaida was a small fishing village not far around the lake from Capernaum—the city that was the center of much of Jesus’s ministry. Bethsaida is referenced only here in the Gospel of Matthew, but from the other Gospels we discover that after Jesus multiplied the loaves and fishes to feed five thousand men as well as women and children, He sent His disciples ahead to Bethsaida. From John 1:44 and 12:21, we discover that Philip was from Bethsaida and that at one point in time, it was the home of Andrew and Peter. Chorazin itself was a small village in the foothills of Galilee, not that far from Capernaum. It has been excavated by archaeologists, and its ruins may be visited.

တတိယမြို့မှာ ကပေရနောင်ဖြစ်သည်။ မဿဲ ၄:၁၃ အရ ယေရှုသည် အမှုတော်စတင်ချိန်တွင် နာဇရက်မှ ကပေရနောင်သို့ ပြောင်းလာခဲ့သည်။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များစွာ ထိုမြို့၌ဖြစ်သည်။ ဥပမာ၊ ဗိုလ်ခြေမှူး၏သူငယ်ကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း (၈:၅–၁၃)၊ ငါးပါးစကားဖြင့် ဗိမာန်တော်အခွန်ပေးရန် ငွေပေးခဲ့ခြင်း (၁၇:၂၄–၂၇) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများကလည်း ကပေရနောင်သည် ယေရှု၏အမှုတော်ဗဟိုချက်ဖြစ်ကြောင်း ထောက်ခံသည် (မာကု ၁:၂၁၊ ၂:၁၊ ၉:၃၃၊ လုကာ ၄:၃၁၊ ၇:၁၊ ယောဟန် ၂:၁၂၊ ၆:၁၇)။ ကပေရနောင်ကို ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များ တူးဖော်ခဲ့ပြီး ယေရှု၏ခေတ်က ဂါလိလဲပင်လယ်မြောက်ဘက်ကမ်းတစ်လျှောက် ပျံ့နှံ့နေထိုင်သော ငါးဖမ်းရွာလေးဖြစ်ပြီး လူဦးရေ ၆၀၀ မှ ၁၅၀၀ အတွင်းရှိသည်။

The third town mentioned is Capernaum. Matthew 4:13 notes that at the beginning of His ministry, Jesus moved from Nazareth to Capernaum and several of the incidents in the Gospel took place there. These include the healing of the centurion’s servant (8:5–13) and the miraculous provision of the temple tax from a coin found in the mouth of a fish (17:24–27). The other Gospels support the identification of Capernaum as the center of Jesus’s ministry (e.g., Mark 1:21; 2:1; 9:33; Luke 4:31; 7:1; John 2:12; 6:17). Capernaum has also been excavated by archeologists (see commentary on Matt. 4:12–17). In Jesus’s time it was a pleasant fishing village spread out along the north shore of the Sea of Galilee and had between 600 and 1,500 inhabitants.

မဿဲ ၁၁:၂၀ အရ ဤမြို့သုံးမြို့၌ ယေရှု၏အံ့ဖွယ်အမှုများ များစွာဖြစ်ပွားခဲ့သော်လည်း နောက်တွင်မူ မပြောင်းလဲခဲ့ကြချေ။ ယေရှုသည် သူတို့ကို အပြစ်တင်ပြီး “အမင်္ဂလာ” ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ထိုမြို့များ၏ ခိုင်မာသောစိတ်နှလုံးကို တုရုနှင့်ဇိဒုန်မြို့များထက် ဆိုးရွားသည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဟေရှာယနှင့်ယေဇကျေလကျမ်းများတွင် တုရုနှင့်ဇိဒုန်မြို့များကို ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းခံရန်ရှိသော မြို့များအဖြစ် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ပရောဖက်ပြုချက်ထားသည် (ဟေရှာယ ၂၃:၁–၁၂၊ ယေဇကျေလ ၂၆–၂၈)။

Matthew 11:20 notes that it was in these three towns that many of Jesus’s miracles took place, yet they had not repented. Jesus reproached them and pronounced a “woe” on them, characterizing their obduracy as worse than that of Tyre and Sidon. Isaiah and Ezekiel have extensive oracles against Tyre and Sidon (Is. 23:1–12; Ezek. 26–28), which clearly outline their status as cities under the judgment of God.

25 ထိုအခါ ယေရှုက၊ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးကို အစိုးရတော်မူသောအဘ၊ ကိုယ်တော်သည် ပညာ အလိမ္မာနှင့် ပြည့်စုံသောသူတို့အား ဤအရာများကို ထိမ်ဝှက်ကွယ်ထားလျက် သူငယ်တို့အား ဘော်ပြတော် မူသည်ဖြစ်၍၊ ကျေးဇူးတော်ကို အကျွန်ုပ်ချီးမွမ်းပါ၏။

26 ထိုသို့ အလိုတော်ရှိသောကြောင့် မှန်ပါ၏အဘ။
27 ငါ၏ခမည်းတော်သည် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ငါ၌အပ်ပေးတော်မူပြီး။ ခမည်းတော်မှတပါးအဘယ် သူမျှ သားတော်ကိုမသိ။ သားတော်နှင့်သားတော်သည် လင်းစေလိုသော သူမှတပါး အဘယ်သူမျှ ခမည်းတော် ကိုမသိ။
28 ဝန်လေး၍ ပင်ပန်းသော သူအပေါင်းတို့၊ ငါ့ထံသို့ လာကြလော့။ ငါသည် ချမ်းသာပေးမည်။
29 ငါ့ထမ်းဘိုးကို တင်၍ ထမ်းကြလော့။ ငါ့ထံ၌ နည်းခံကြလော့။ ငါသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့နှိမ့်ချသော စိတ် သဘောရှိ၏။ သင်တို့စိတ်နှလုံးသည် သက်သာခြင်းကိုရလိမ့်မည်။
30 အကြောင်းမူကား၊ ငါ့ထမ်းဘိုးသည် ထမ်းလွယ်၏။ ငါ့ဝန်လည်း ပေါ့၏ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၁:၂၅–၃၀။ အနားယူခြင်း။ ကိုယ်တော်၏အမှုတော်ကို ငြင်းပယ်သော မြို့များကို တရားစီရင်ခဲ့သော်လည်း ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို နားထောင်သူအားလုံးအား ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ မဿဲ ၁၁:၂၅–၂၇ တွင် ယေရှု၏စကားများသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မကြာခဏတွေ့ရသော ဓမ္မသတ်ဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်မှုမျိုးဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်သည် အရာအားလုံးကို ငါ့အား အပ်နှံထားသည် (ယောဟန် ၅:၂၂၊ ၁၇:၆၊ ၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ခမည်းတော်ကို သားမှတစ်ပါး အဘယ်သူမျှ မသိ (မဿဲ ၁၁:၂၇၊ ယောဟန် ၆:၄၆၊ ၁၄:၆ နှိုင်းယှဉ်ပါ)၊ ပညာရှိသူ၊ ဉာဏ်ကြီးရှင်များထံမှ လျှို့ဝှက်ထားပြီး ကလေးများအား ဖော်ပြထားသည်ဟု မဿဲက မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (မဿဲ ၁၁:၂၅)။ ဤအတွေးအခေါ်များသည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် မကြာခဏ ဖော်ပြထားသည်။

11:25–30. Rest. While judgment was passed on the cities who rejected His ministry, Jesus offered salvation to all those who would heed His invitation to find rest in Him. The words of Jesus in Matthew 11:25–27 reflect the kind of theological insights that are found extensively in the Gospel of John. Matthew records Jesus as saying that everything has been given to Him by the Father (cf. John 5:22; 17:6, 9), that no one knows the Father except the Son (Matt. 11:27; cf. John 6:46; 14:6), and that significant knowledge has been hidden from the wise and intelligent but revealed to children (Matt. 11:25). These are thoughts that are expressed many times in the Gospel of John.

ယေရှုသည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေသူအားလုံးကို ကိုယ်တော်ထံလာရောက်ပြီး ကိုယ်တော်၏ထမ်းပိုး(zygos) ကို ထမ်းရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ထမ်းပိုးသည် တိရစ္ဆာန်များနှင့် ကျေးကျွန်များနှင့် ဆက်နွယ်သည်။ နွားများထမ်းစရာ နှဲသည် လည်ပင်းတစ်ဝိုက်တွင် တပ်ဆင်ထားပြီး နွားက တွန်းအားပေးရန်အတွက် ဖြစ်သည်။ ကျေးကျွန်၏ထမ်းပိုးသည် လေးလံသောဝန်ကို ထမ်းရန်အတွက် ပခုံးပေါ်တွင်တင်ထားသော ရှည်လျားသောတုတ်ဖြစ်ပြီး ဝန်ကို လက်နှစ်ဖက်အစား ပခုံးနှစ်ဖက်ဖြင့် ဖြန့်ဝေထားနိုင်သည်။ နွားရော ကျေးကျွန်ရော မသင့်တော်သောထမ်းပိုးသည် မအီမသာဖြစ်စေနိုင်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် နှဲသည် အထူးသဖြင့် ကျွန်ခံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (၁တိမောသေ ၆:၁)။

Jesus extended an invitation to anyone who is weary to come and take His yoke (zygos). Yokes are associated with animals and slaves. A yoke forms part of the harness of an ox and is placed around the animal’s neck so that the ox has something to press against. The yoke of a slave enabled him or her to carry heavy burdens. It was a long bar placed over the shoulders and shaped to fit the shoulders, and it was used to distribute the weight across the shoulders rather than the arms. For both the ox and the slave, an ill-fitting yoke could cause great discomfort. Within the NT, the yoke has become symbolic of subservience, especially that of slavery (1 Tim. 6:1).

သို့သော် ယေရှုသည် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးရှိသူများကို ကိုယ်တော်၏ထမ်းပိုးကို ထမ်းရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ မဿဲ ၂၃:၄ တွင် ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများ၏ ပညတ်တရားကို တင်းကျပ်စွာအတင်းအကြပ်လိုက်နာခြင်းကြောင့် လူများပခုံးပေါ် လေးလံသောဝန်ကို ချည်နှောင်သည်ဟု အပြစ်တင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် မောရှေမှတစ်ဆင့် ပေးသောပညတ်ကို ပြောင်းလဲပျက်စီးစေခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် နောက်လိုက်များကို ဘုရားသခင်၏မူလအစီအမံသို့ ပြန်လည်ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ထမ်းပိုး သည် လွယ်ကူသည်မှာ တောင်းဆိုချက်များ ပိုမိုပေါ့ပါးလွယ်ကူသောကြောင့် မဟုတ် (မဿဲ ၅:၂၀–၄၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုနှင့်ဆက်ဆံရေးမှတစ်ဆင့် ပညတ်တရားကို လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော အတိုင်းအတာဖြင့် ခံစားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး နှိမ့်ချသောသူ (tapeinos) ဖြစ်သည်။ ဤနှစ်မျိုးသောပညတ်တရားအမြင်များကြား ကြီးမားသောကွာခြားချက်ကို နောက်ဆက်တွဲ ဇာတ်လမ်းနှစ်ခုတွင် အထူးသဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပေါ်လွင်သည်။

Yet Jesus urged those who are burdened to accept His yoke. In Matthew 23:4 Jesus rebuked the Pharisees for their legalistic mentality, which had the effect of binding heavy burdens on the shoulders of people. They had perverted the nature of the law given through Moses. Jesus, however, invited His followers back to God’s original plan. The yoke of Jesus is easy not because its demands are lighter (cf. Matt. 5:20–48) but because it involves experiencing the law through an entirely different dimension—through a relationship with Jesus, who is gentle and tapeinos (“humble” or “lowly”). The stark contrast between these two different perspectives of the law is evident in the controversy over what constitutes proper Sabbath observance in the two following stories.

အခန်းကြီး - ၁၂

1ထိုကာလအခါ ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့၌ ဂျုံစပါးလယ်ကွက်တို့ကို ရှောက်ကြွတော်မူလျှင်၊ တပည့်တော် တို့သည် ဆာမွတ်သောကြောင့် စပါးအသီးအနှံကို ဆွတ်၍စားကြ၏။
2 ဖာရိရှဲတို့သည်မြင်လျှင်၊ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တို့သည် ဥပုသ်နေ့၌ မပြုအပ်သောအမှုကို ပြုကြပါသည် တကားဟု လျှောက်ကြသော်၊
3 ကိုယ်တော်က ဒါဝိဒ်သည် မိမိအဘော်တို့နှင့်တကွ မွတ်သိပ်သောအခါ၊
4 ဘုရားသခင်၏ အိမ်တော်သို့ဝင်၍ မိမိမစားအပ်၊ မိမိအဘော်မစားအပ်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သာ စား အပ်သော ရှေ့တော်မုန့်ကို စားသည်အကြောင်းကို သင်တို့သည် မဘတ်ဘူးသလော။
5 ယဇ်ပုရောဟိတ်တို့သည်လည်း ဗိမာန်တော်တွင်ဥပုသ်နေ့၌ဥပုသ်ပျက်သော်လည်း၊ မပြစ်မသင့်သည်ကို ပညတ္တိကျမ်း၌ မဘတ်ဘူးသလော။
6 ငါဆိုသည်ကား၊ ဤအရပ်၌ ဗိမာန်တော်ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောအရာရှိ၏။
7 ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအကျင့်ထက် သနားခြင်းကရုဏာအကျင့်ကို ငါနှစ်သက်၏ဟူသော ကျမ်းစကားကို သင်တို့သည် နားလည်လျှင်၊ အပြစ်ကင်းသောသူတို့ကို အပြစ်မတင် မစီရင်ကြပြီ။
8 လူသားသည် ဥပုသ်နေ့ကို အစိုးရသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၁–၈။ ဥပုဒ်နေ့တွင် စပါးနှံခူးခြင်း။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးစောင်လုံးတွင် ယေရှုနှင့်ဖာရိရှဲများကြား တနင်္ဂနွေနေ့စောင့်ထိန်းပုံနှင့်ပတ်သက်၍ အငြင်းပွားမှုများကို များစွာအာရုံစိုက်ထားသည်။ ဤအငြင်းပွားမှုဖြစ်ရခြင်းမှာ တပည့်များသည် တနင်္ဂနွေနေ့တွင် စပါးနုက်ခူးပြီး စားသုံးနေသည်ကို ဖာရိရှဲများတွေ့မြင်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (မာကု ၂:၂၃–၂၈၊ လုကာ ၆:၁–၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တပည့်များ၏လုပ်ရပ်ကို တနင်္ဂနွေနေ့တွင် မပြုရာဟု ဖာရိရှဲများက စွပ်စွဲခဲ့သည် (မဿဲ ၁၂:၂)။ သူများပိုင်သော စပါးကို လက်ဖြင့်သာ ခူးယူခွင့်ရှိသည်မှာ ဓမ္မဟောင်းပညတ်အရ ခွင့်ပြုထားသော်လည်း (တရား ၂၃:၂၅) ဖာရိရှဲများက စပါးနုက်ခူးခြင်းကို ရိတ်သိမ်းခြင်း၊ လက်ဖဝါးဖြင့်ပွတ်တိုက်ခြင်းကို နယ်ခြင်း၊ အခွံများကို မှုတ်ထုတ်ခြင်းကို ကောက်ပစ်ခြင်းဟု ယူဆခဲ့သည်။ ရိတ်သိမ်း၊ နယ်၊ ကောက်ပစ်ခြင်းများသည် ရဗ္ဗိများနှင့် ဖာရိရှဲများ အလို့ငှာ သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်အမျိုးအစား ၃၉ မျိုးတွင် ပါဝင်သည်။

12:1–8. Plucking Grain on the Sabbath. Each of the four Gospels gives considerable attention to the controversies that arose between Jesus and the Pharisees on how the Sabbath should be observed. The occasion of this debate between Jesus and the Pharisees was their observation that the disciples were plucking grain and eating it on the Sabbath to temporarily assuage their hunger (cf. Mark 2:23–28; Luke 6:1–5). The basis of the Pharisees’ charge that the disciples were doing what was unlawful to do on the Sabbath (Matt. 12:2) did not relate to taking grain from a crop that was not theirs, as this was their right as long as it was harvested only by hand (Deut. 23:25). The Pharisees were concerned that plucking the grain was harvesting, rubbing it between the hands was threshing, and blowing the husks away was winnowing. Harvesting, threshing, and winnowing were three of the thirty-nine separate categories of work as defined by the rabbis and most likely the Pharisees before them.

ယေရှုသည် တပည့်များ၏လုပ်ရပ်ကို အပြစ်မရှိဟု အကာအကွယ်ပေးခဲ့သည် (မဿဲ ၁၂:၇၊ anaitios – တရားနှင့်မညီသော အပြစ်တင်စရာ အကြောင်းမရှိ)။ ယနေ့ခေတ်တွင် တွေးမိမည့် “ဤမျှသာမန်သောအရာကို အလုပ်ဟုမယူဆနိုင်” ဟူသော အကြောင်းပြချက်ကို ယေရှုမသုံးခဲ့ချေ။ ယေရှုသည် များသောအားဖြင့် မှားယွင်းသည်ဟု ယူဆရသော်လည်း ပိုမိုအရေးကြီးသော မူအရ မမှားဟု သတ်မှတ်နိုင်သည့် ဥပမာနှစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

Jesus defended the actions of the disciples, saying that what they did was blameless (Matt. 12:7; anaitios, “without legal ground for complaint”). In defending the disciples, Jesus put forward four separate arguments. Curiously enough, none of the arguments included the observation that would probably be made today: that what the disciples were doing was too trivial to be considered work. Instead, Matthew recorded two examples of Jesus speaking about actions that would usually be considered wrong but that Jesus characterized as not wrong because of an overriding principle.

မဿဲ ၁၂:၃–၄ တွင် ဒါဝိဒ်အကြောင်းကို ပြန်ပြောပြခဲ့သည် (၁ရာမွေလ ၂၁:၁–၆)။ ထိုအချိန်သည် ဒါဝိဒ်အတွက် အလွန်ခက်ခဲသောကာလဖြစ်ပြီး ရှောလုဘုရင်ထံမှ အသက်လုပြေးနေရသည်။ ဒါဝိဒ်သည် သူ့လူများနှင့်အတူ နုတ်ပြဇာတ်ကိုးရပ်ရှိရာ နုတ်ပြဇာတ်ကိုးရွာသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ဒါဝိဒ်က ယဇ်ပုရောဟိတ်အာဟိမေလက်အား သူနှင့်သူ့လူများ အလွန်ငတ်မွတ်နေကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်က ဇာတ်ကိုးရွာတွင် ကျန်ရှိသောအစာအားလုံးမှာ ဗိမာန်တော်ထဲက ပြခန်းတင်မုန့်သာရှိတော့ကြောင်း ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထပ်မံမေးမြန်းပြီးနောက် ယဇ်ပုရောဟိတ်က ပုရောဟိတ်များသာစားခွင့်ရှိသော ပြခန်းတင်မုန့်ကို ဒါဝိဒ်နှင့်သူ့လူများအား ပေးခဲ့သည်။ ယေရှုထောက်ပြခဲ့သော နှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ ထင်ရှားသည်။ ခရစ်တော်ထမ်းပိုးခံရသော ဒါဝိဒ်နှင့်သူ့လူများ သန့်ရှင်းသောမုန့်ကို စားခွင့်ရှိခဲ့လျှင် ဒါဝိဒ်၏သားတော်၏တပည့်များ တနင်္ဂနွေနေ့တွင် စာတန်းစာလမ်းဆရာများ၏ စည်းမျဉ်းများကို ငြင်းပယ်ပြီး စားသုံးခြင်းသည် မည်မျှပို၍ သင့်လျော်သနည်း (မာကု ၂:၂၃–၂၈၊ လုကာ ၆:၁–၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

In Matthew 12:3–4, Jesus recalled a story about David (1 Sam. 21:1–6). This incident happened at a very difficult time in David’s life, while he was living the life of a fugitive, escaping several attempts by Saul to kill him. On the occasion cited by Jesus, as David was fleeing from Saul with a group of his men, he came to the village of Nob, where there was a tabernacle for the worship of Yahweh served by several priests. David explained to the priest Ahimelech that he and his men were desperately in need of food. Ahimelech replied that the only food left in the village was the showbread in the tabernacle. After further inquiry, the priest gave David and the young men the showbread to eat, something that only priests were usually allowed to eat. The parallel Jesus made is clear: if it was acceptable for the anointed David and his men to eat the holy bread, how much more appropriate it would be for the disciples of the Son of David to eat during the Sabbath, rejecting scribal rules related to Sabbath observance (cf. Mark 2:23–28; Luke 6:1–5).

ယေရှုပေးသော ဒုတိယဥပမာမှာ ဥပုဒ်နေ့ ဗိမာန်တော်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ အလုပ်အကိုင်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ယဇ်ပူဇော်သကာကို မီးရှို့ရန် မီးထွန်းခြင်း၊ တိရစ္ဆာန်ကိုသတ်ခြင်း၊ အပိုင်းပိုင်းခြားခြင်း၊ ယဇ်ပလ္လင်သို့ သယ်ဆောင်ခြင်းများကို ဥပုဒ်နေ့တွင် ပြုလုပ်ရသည်။ ဤအလုပ်မျိုးကို အခြားနေ့များတွင်ဆိုလျှင် ဥပုဒ်နေ့တွင် ခွင့်မပြုပေ။ သို့သော် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုမှုအတွက် ပြုလုပ်သောကြောင့် အပြစ်မရှိကြ (anaitioi၊ မဿဲ ၁၂:၅)။ ယေရှုက ဗိမာန်တော်ထက်ကြီးသောအရာ သို့မဟုတ် တစ်ဦးတစ်ယောက် ဤနေရာ၌ရှိသည်ဟု ထောက်ပြခဲ့သည်။ ထိုသူမှာ ကိုယ်တော်ဘုရားပင်ဖြစ်သည် (အခန်း ၆)။

The second example Jesus provided relates to the work of the priests in the temple on the Sabbath. The priests were clearly doing work on the Sabbath as they set the fire to consume the sacrifice, slaughtered the animal, cut up the animal, and carried the carcass to the altar. All this was work that would not otherwise have been permitted on the Sabbath. Yet because the priests were doing this work as part of the worship services of the temple, they were guiltless (anaitioi; Matt. 12:5). Jesus also pointed out that something or someone greater than the temple was there (v. 6), that is, Himself.

နောက်ဆုံးနှစ်ခုသော ယေရှု၏အကြောင်းပြချက်များသည် ယေဘုယျမူနိယာမနှစ်ခုကို ကြေညာသည်။ ပထမမူမှာ ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းထက် ကရုဏာကို အလိုရှိတော်မူသည် (အခန်း ၇၊ ဟောရှေ ၆:၆ ကိုးကားသည်)။ ဤသည်မှာဥပုဒ် နေ့စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အရေးကြီးသောမူဖြစ်သည်။ လူသားများ၏စည်းမျဉ်းများကို ဆွေးနွေးရာတွင် အပြစ်ရှာတတ်သည်ထက် နားလည်မှုထားရှိသင့်သည်။

The last two examples that Jesus provided announce two general principles. The first of these is that God desires mercy and not sacrifice (v. 7). This quotation from Hosea 6:6 provides an important principle regarding Sabbath observance. One should be understanding rather than judgmental, particularly when human regulations are being discussed.

ယေရှုပေးသော စတုတ္ထအကြောင်းပြချက်မှာ လူသားတော်အဖြစ်ဖြင့် တနင်္ဂနွေနေ့၏သခင်ဖြစ်တော်မူသည် (အခန်း ၈)။ ဤသည်မှာ အရေးကြီးသောကြေညာချက်နှစ်ခုပါဝင်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဒံယေလ ၇:၁၃ တွင်ဖော်ပြထားသော ကောင်းကင်မှလူသားတော်နှင့် အမျိုးတူပြုတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်းတွင် စတင်တည်ထောင်ခဲ့သော၊ ဆယ်ပညတ်တို့တွင် ပါဝင်သော၊ ပဋိညာဉ်လက္ခဏာဖြစ်သော ဥပုဒ်နေ့အပေါ် အခွင့်အာဏာရှိသည်ဟု ကြေညာတော်မူသည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၁–၃၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၈–၁၁၊ ၃၁:၁၃၊ ယေဇကျေလ ၂၀:၁၂၊ ၂၀)။ ဥပုဒ်နေ့၏သခင်ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ကြေညာခြင်းသည် ကောင်းကင်အဆင့်အတန်းရှိသည်ဟူသော ယေရှု၏အရေးကြီးသော ကြေညာချက်ဖြစ်သည်။ ဥပုဒ်နေ့ကို မည်သို့စောင့်ထိန်းရမည်ကို ကိုယ်တော်သာလျှင် ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်။

The fourth argument made by Jesus was that as the Son of Man, He is Lord of the Sabbath (Matt. 12:8). He was making two significant claims. He was identifying Himself with the heavenly figure of the Son of Man in Daniel 7:13. As such He claimed to have authority over the Sabbath, an institution set up at Creation, one of the Ten Commandments, and a sign of the covenant (Gen. 2:1–3; Ex. 20:8–11; 31:13; Ezek. 20:12, 20). His claim of lordship over the Sabbath represents a significant claim to heavenly status made by Jesus. It is He who determines how the Sabbath should be kept.

မဿဲသည် ခရစ်ယာန်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားဆက်ဆံရေးကို အလွန်စိတ်ဝင်စားသူဖြစ်သည်ဟု နိဒါန်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ယေရှု၏အပိုအငြင်းအခုံနှစ်ခုကို ဤခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ ထိုအငြင်းအခုံနှစ်ခုလုံးသည် တပည့်များသည် တနင်္ဂနွေနေ့ကို မဖောက်ဖျက်ခဲ့ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုနှင့်ဖာရိရှဲများကြား ဥပုဒ်နေ့စောင့်ထိန်းခြင်းအငြင်းပွားမှုသည် ဥပုဒ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းရမည် မစောင့်ထိန်းရမည် ဆိုသည်မဟုတ်၊ မည်သို့စောင့်ထိန်းရမည်နည်းဟူသော အငြင်းပွားမှုသာဖြစ်သည်။

Matthew, as was pointed out in the introduction, had a great deal of interest in how Christians relate to the law of God. The Gospel of Matthew contains two extra arguments of Jesus, both of which emphasize that the disciples did not break the Sabbath, and that therefore the controversy between Jesus and the Pharisees over Sabbath observance was not about whether the Sabbath should be observed, but about how the Sabbath should be observed.

9 ထိုအရပ်မှ ကြွ၍ တရားစရပ်သို့ ဝင်တော်မူ၏။ လက်တဘက်သေသော သူတယောက်ရှိသည်ဖြစ်၍၊

10 လူအချို့တို့က၊ ဥပုသ်နေ့၌ ရောဂါကို ငြိမ်းစေအပ်သလောဟု ကိုယ်တော်၌အပြစ်တင်ခွင့်ကို ရှာ၍ မေးလျှောက်ကြ၏။
11 ကိုယ်တော်ကလည်း၊ မိမိ၌ သိုးတကောင်တည်းရှိ၍ ထိုသိုးသည် ဥပုသ်နေ့၌ တွင်းထဲသို့ကျလျှင်၊ မဆွဲ မတင်ဘဲ နေမည့်သူတစုံတယောက်မျှ သင်တို့တွင် ရှိသလော။
12 လူသည် သိုးထက်အလွန်မြတ်ပေ၏။ ထို့ကြောင့်ဥပုသ်နေ့၌ ကျေးဇူးပြုအပ်သည်ဟု ပြန်ပြောတော်မူ ပြီးမှ၊
13 ထိုသူအား၊ သင်၏လက်ကိုဆန့်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၍၊ သူသည် မိမိလက်ကိုဆန့်လျှင် ထိုလက်သည် လက်တဘက်ကဲ့သို့ ပကတိဖြစ်လေ၏။
14 ထိုအခါ ဖာရိရှဲတို့သည် ထွက်၍ ကိုယ်တော်ကို အဘယ်သို့ ဖျက်ဆီးရအံ့နည်းဟု တိုင်ပင်ကြ၏။

၁၂:၉–၁၄။ လက်တစ်ဖက်သေသောသူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း။ ဥပုဒ် နေ့စောင့်ထိန်းပုံမှန်ကန်မှုနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ထပ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုမှာ ပျောက်ကင်းစေခြင်းနှင့်ဆိုင်သည်။ ယေရှုနှင့်တပည့်များ ဥပုဒ် နေ့တွင် တရားဇရပ်သို့ ဝတ်ပြုရန်ရောက်ရှိလာသောအခါ လက်ညှိုးသောသူတစ်ဦးကို တွေ့ရသည်။ ဥပုဒ် နေ့တွင် လက်ကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းသည် တရားနှင့်အညီဟုတ်မဟုတ် ယေရှုကို မေးခဲ့ကြသည် (အခန်း ၁၀)။ နောက်ပိုင်းယုဒပညတ်အရ အသက်အန္တရာယ်ရှိလျှင် ဥပုဒ်နေ့ဖြစ်စေ အလုပ်များစွာပြုလုပ်ကာ အသက်ကယ်ရမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာရှိသည်။ အသက်အန္တရာယ်မရှိလျှင် ဥပုဒ်နေ့ပြီးမှ ကုသရမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာရှိသည်။ ထိုမေးခွန်းမေးသူများသည် ထိုစည်းမျဉ်းများကို သိရှိနေခြင်းဖြစ်နိုင်ချေများသည်။ ထိုလူ၏အခြေအနေသည် အသက်အန္တရာယ်မရှိသောကြောင့် ဖာရိရှဲများ၏အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ ဥပုဒ်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်းသည် တရားနှင့်မညီချေ။

12:9–14. The Man with the Withered Hand. Another story regarding the proper nature of Sabbath observance involves a case of healing. When Jesus and His disciples arrived at the synagogue for worship on the Sabbath, they discovered a man with a hand that had withered because it was paralyzed. Jesus was asked whether or not it is lawful to heal the hand on the Sabbath day (v. 10). Later Jewish law was very clear that if a person’s life was at risk on the Sabbath, then everything should be done to save the life, no matter how much work was involved. It was equally clear that if the illness was not life threatening, treatment should wait until after the Sabbath ended. It is highly probable that such rules were known to the group asking Jesus this question. Since the man’s situation was certainly not a life-threatening condition, according to Pharisaic interpretation of the law, it was not lawful for Jesus to heal the man on the Sabbath.

ယေရှုက ကွဲလွဲစွာအငြင်းခုံခဲ့သည်။ ဥပုဒ် နေ့တွင် တွင်းထဲကျသောသိုးတစ်ကောင်အကြောင်းကို ဥပမာပေးခဲ့သည်။ ထိုသိုးသည်ဥပုဒ်နေ့ပြီးမှ ထုတ်ယူလျှင်လည်း အသက်ရှင်နေဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း သိုးထိန်းကောင်းသည် သိုးကို ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသည်ကို ထားမခံချေ။ လက်ညှိုးသောသူကိုဥပုဒ်နေ့တွင် ပျောက်ကင်းစေခြင်းတရားနှင့်အညီဟုတ်မဟုတ် မေးသောသူများသည် သိုးကို တွင်းထဲမှထုတ်ရန် (ရှင်းလင်းစွာအလုပ်ဖြစ်သော်လည်း) မတွန့်ဆုတ်ကြချေ။ ယေရှုက လူသည် သိုးထက် မည်မျှအဖိုးတန်သနည်းဟု ထောက်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၁၂)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့အားလုံးရှေ့တွင် ထိုလူ၏လက်ကို ပျောက်ကင်းစေခဲ့သည် (အခန်း ၁၃)။

Jesus argued differently. He cited the case of a sheep that falls into a ditch on the Sabbath. It is likely that the sheep would survive until after the end of the Sabbath, but a good shepherd would not consider leaving the sheep in a condition where it was suffering. And those who were asking Jesus about whether it was lawful to heal a man with a withered hand on the Sabbath would have not hesitated to alleviate the suffering of the sheep by taking it out of a ditch—an activity that was clearly work. Jesus pointed out that a person is worth much more than a sheep (v. 12). Thus He went ahead and healed the man in front of them all (v. 13).

စပါးနံခူးခြင်းဇာတ်လမ်းကဲ့သို့ပင် လက်လက်တစ်ဖက်သေသောသူကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းဇာတ်လမ်းသည် ယေရှုနှင့်ဖာရိရှဲများကြား ဥပုသ် နေ့ကို စောင့်ထိန်းရမည် မစောင့်ထိန်းရမည် အငြင်းပွားမှုမဟုတ်�我們的 မည်သို့စောင့်ထိန်းရမည်နည်းဟူသော အငြင်းပွားမှုကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ ယေရှုသည် ဥပုသ် နေ့ကို မည်သို့စောင့်ထိန်းရမည်ကို နောက်လိုက်များကို သင်ကြားပေးခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ဤအံ့ဖွယ်ပျောက်ကင်းခြင်းပြီးနောက် ဖြစ်ပေါ်လာသော အဖြစ်အပျက်တွင် ထင်ရှားသည်။ ထိုပျောက်ကင်းခြင်းကို မြင်ပြီးနောက် ဖာရိရှဲများသည် ယေရှုကို မည်သို့ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ကို တိုင်ပင်ကြသည် (အခန်း ၁၄)။ ယေရှုသည် ခေါင်းဆောင်များ၏တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုတင်သိရှိလျက်ပင် ဥပုဒ်နေ့နှင့်ပတ်သက်၍ ရင်ဆိုင်မှုများကို တမင်လှုံ့ဆော်ခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် လူသားထုံးတမ်းစဉ်လာများ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးမှ တနင်္ဂနွေနေ့ကို လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်။

As with the story of the disciples plucking grain on the Sabbath, the account of the healing of the man with the withered hand highlights a controversy between Jesus and the Pharisees about how the Sabbath should be kept, not whether it should be kept. The importance Jesus placed on instructing His followers on how the Sabbath should be kept is evident from the immediate aftermath of this remarkable healing: on seeing the healing, the Pharisees counseled together about how they might destroy Jesus (v. 14). Jesus deliberately provoked confrontations about the Sabbath, even though He knew how the leaders would react. He was freeing the Sabbath of the burden of human traditions.

15 ယေရှုသည် သိတော်မူလျှင်၊ အခြားသို့ပြောင်းကြွ၍ များစွာသောလူအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့ လိုက်ကြသဖြင့်၊ သူတို့၏ အနာရောဂါရှိသမျှတို့ကို ငြိမ်းစေတော်မူ၏။

16 ထိုသူတို့သည် သိတင်းတော်ကို မဖွင့်ရမည်အကြောင်း ပညတ်တော်မူ၏။
17 ထိုအကြောင်းအရာကား၊ ပရောဖက်ဟေရှာယ၏ နှုတ်ထွက်ပြည့်စုံမည်အကြောင်းတည်း။ နှုတ်ထွက် အချက်ဟူမူကား၊
18 ငါရွေးချယ်သော ငါ့ကျွန်ရင်း၊ ငါနှစ်သက်မြတ်နိုးသောသူကိုကြည့်ရှုလော့။ ထိုသူ၏အပေါ်၌ ငါ့ဝိညာဉ် ကို ငါတည်စေမည်။ သူသည် လူအမျိုးမျိုးတို့ကို တရားပေးလိမ့်မည်။
19 ငြင်းခုံခြင်း၊ ဟစ်ကြော်ခြင်းကို မပြုမူ၍၊ လမ်းခရီး၌ သူ၏အသံကို အဘယ်သူမျှမကြားစေရ။
20 နင်းနယ်လျက်ရှိသော ကျူပင်ကိုမချိုး၊ မီးခိုးများသော မီးစာကိုမသတ်။ တရားသည် အောင်မြင်ခြင်းသို့ ရောက်မည်အကြောင်း စီရင်လိမ့်မည်။
21 သူ၏နာမကိုလည်း လူအမျိုးမျိုးတို့သည် ကိုးစားကြလိမ့်မည်ဟု ဟောထားသတည်း။

၁၂:၁၅–၂၁။ ရွေးချယ်ခံရသော ကျွန်။ ယေရှုသည် ရဲရင့်ခြင်းနှင့် အရူးအမူးပြုခြင်းကို ခွဲခြားသိမြင်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဖာရိရှဲများသည် ထိုသူကို မည်သို့သတ်ပစ်ရမည်နည်းဟု ကြံစည်ကြသောအခါ ယေရှုသည် ထိုအရပ်မှ ရှောင်တိမ်းတော်မူ၏။ လူအစုလိုက်အပြုံလိုက်သည် ထိုသူနောက်သို့ လိုက်ကြပြန်၏။ ထိုသူသည် ဖျားနာသူများကို အားလုံးကို ကုသပေးတော်မူ၏။ သို့ရာတွင် ထိုသူသည် မိမိ၏ အမှန်တရားကို လူသိရှင်ကြား မကြေညာကြရန် သူတို့ကို တင်းတင်းကြပ်ကြပ် သတိပေးတော်မူ၏။ အပိုဒ် ၁၆ တွင် “သတိပေး” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကား epitimaō သည် အလွန်ပြင်းထန်သော စကားလုံးဖြစ်သည်။ ဤစကား၏ အဓိကအဓိပ္ပာယ်မှာ “အမိန့်ပေး”၊ “အမိန့်ထုတ်” သို့မဟုတ် “သတိပေး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် လူများက မိမိ၏ အမှန်တရားကို မကြေညာကြရန် တင်းတင်းကြပ်ကြပ် တောင်းဆိုတော်မူရာတွင် အလွန်တရာ အလေးအနက်ထားတော်မူသည်။ ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များနှင့် ရင်ဆိုင်ခြင်းကို နောက်မှရွှေ့ဆိုင်းရန် တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ မလွဲမသွေ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် မဿဲသည် ယေရှု၏ ဤပြုမူချက်များတွင် အခြားအဓိပ္ပာယ်တစ်ခုကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်မှာ ဟေရှာယ ၄၂:၁–၄ ပါ စကားတော်များ ပြည့်စုံခြင်း ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၂:၁၇–၂၁)။

12:15–21. The Chosen Servant. Jesus knew the difference between courage and foolhardiness, so when the Pharisees began plotting how to kill Him, He withdrew. The crowds still followed Him, and He healed those who were ill. But He sternly warned those He healed not to make the fact known. The Greek word translated “warned,” epitimaō (v. 16), is very strong. Its primary meaning is “to command,” “to order,” or “to give warning.” Jesus was serious in insisting that the people not proclaim His identity. No doubt this was in part to postpone a confrontation with the religious leaders, but Matthew saw another meaning in the actions of Jesus: the fulfillment of the words of Isaiah 42:1–4 (Matt. 12:17–21).

22 ထိုအခါ နတ်ဆိုးစွဲသော လူကန်းလူအတယောက်ကို အထံတော်သို့ဆောင်ခဲ့ကြလျှင်၊ ထိုလူကန်းလူအ သည် မျက်စိမြင်၍ စကားပြောနိုင်အောင်ကယ်မတော်မူ၏။

23 လူအစုအဝေးအပေါင်းတို့သည်မိန်းမောတွေဝေ၍ ဤသူသည် ဒါဝိဒ်၏သားတော်ဖြစ်လိမ့်မည် လော ဟု ပြောဆိုကြ၏။
24 ဖာရိရှဲတို့သည်ကြားလျှင်၊ ဤသူသည် နတ်ဆိုးမင်းဗေလဇေဗုလကိုအမှီပြု၍သာ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင် ထုတ်သည်ဟုဆိုကြ၏။
25 ယေရှုသည် ထိုသူတို့၏စိတ်ကို သိတော်မူသည်ဖြစ်၍၊ တိုင်းနိုင်ငံမည်သည်ကား၊ မိမိနှင့်မသင့်မတင့် ကွဲပြားလျှင် ပျက်စီးခြင်းသို့ရောက်လိမ့်မည်။ မြို့ရွာဖြစ်စေ၊ အိမ်ဖြစ်စေ၊ မိမိနှင့်မသင့်မတင့် ကွဲပြားလျှင် မတည် နိုင်ရာ။
26 စာတန်သည်လည်း စာတန်ကိုနှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ သူသည်မိမိနှင့်ကွဲပြား၏။ သူ၏နိုင်ငံသည် အ ဘယ်သို့ တည်နိုင်မည်နည်း။
27 ငါသည် ဗေလဇေဗုလကိုအမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကိုနှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ သင်တို့၏သားတို့သည် အ ဘယ်သူကို အမှီပြု၍နှင်ထုတ်ကြသနည်း။ ထိုကြောင့် သူတို့သည်သင်တို့အား တရားစီရင်သောသူဖြစ်ကြလိမ့် မည်။
28 ငါသည် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်ကိုအမှီပြု၍ နတ်ဆိုးတို့ကို နှင်ထုတ်သည်မှန်လျှင်၊ အကယ် စင်စစ် သင်တို့၌ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တည်ချိန်ရောက်လေပြီ။
29 သူရဲကို ရှေ့ဦးစွာမချည်မနှောင်လျှင်၊ အဘယ်သူသည် သူရဲအိမ်သို့ဝင်၍ သူ၏ဥစ္စာကို လုယူနိုင် အံ့ နည်း။ သူရဲကို ချည်နှောင်ပြီးမှ သူ၏အိမ်ကို လုယူနိုင်၏။
30 ငါ့ဘက်၌ မနေသောသူသည် ငါ့ရန်ဘက်ဖြစ်၏။ ငါနှင့်အတူ မစုမသိမ်းသောသူသည် ကြဲဖြန့်သောသူ ဖြစ်၏။
31 ထိုကြောင့် ငါဆိုသည်ကား၊ ပြစ်မှားသောအပြစ်၊ ဘုရားကိုကဲ့ရဲ့သောအပြစ်အမျိုးမျိုးတို့နှင့် လွတ်စေ ခြင်းအခွင့်ကို လူတို့သည် ရနိုင်ကြ၏။ ဝိညာဉ်တော်ကို ကဲ့ရဲ့သောအပြစ်နှင့်လွတ်စေခြင်းအခွင့်ကို လူတို့သည် မရနိုင်ကြ။
32 လူသားကို နှုတ်ဖြင့်ပြစ်မှားသောသူ၏အပြစ်ကိုလည်း လွှတ်နိုင်၏။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို နှုတ်ဖြင့် ပြစ်မှားသောသူ၏အပြစ်ကို ယခုဘဝနောင်ဘဝ၌ မလွှတ်နိုင်။

၁၂:၂၂–၃၂။ ကွဲပြားနေသော နိုင်ငံတော်။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးစွဲပြီး မျက်ကန်းသော နှုတ်ဆိတ်သူကို ကုသပေးပြီးနောက် လူအစုလိုက်အပြုံလိုက်သည် အလွန်တရာ အံ့ဩသွားကြသဖြင့် ယေရှုသည် “ဒါဝိဒ်၏သားတော်” ဖြစ်နိုင်သလားဟု တွေးတောကြတော့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ယေရှုသည် ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဆင်းသက်လာသည်မှာ မှန်ပါသည် (၁:၁–၁၇)။ သို့ရာတွင် လူများသည် ဟေရှာယ ၁၁:၁–၉ ကဲ့သို့သော ပရောဖက်ပြုချက်များကို အဓိကထား တွေးတောနေကြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်သည် မယ်တော်ကို ဒါဝိဒ်မင်းကြီး၏ ဖခင်ဖြစ်သူ ယေရှီ၏ အိမ်တော်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ဟေရှာယ ၁၁:၁–၉ တွင် ကတိပေးထားသော ပုဂ္ဂိုလ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် အထူးပိုင်းခြားစွာ ပြည့်စုံမည် ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၁၁:၂)။ ထို့ကြောင့် လူများသည် ထူးကဲသော အံ့ဖွယ်တစ်ခုက ယေရှုသည် နိုင်ငံတော်ကို ပြန်လည်ထူထောင်မည့် မျှော်လင့်ထားသော မယ်တော်ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အထောက်အထားတစ်ခု ဖြစ်နိုင်သလားဟု တွေးတောကြခြင်း ဖြစ်သည်။

12:22–32. A Divided Kingdom. After Jesus healed a demon-possessed man who was blind and mute, the crowd was so amazed that they began to wonder whether Jesus might be the “Son of David” (v. 23). While it is true that Jesus descended from David (1:1–17), the crowd was more probably thinking of prophecies like that of Isaiah 11:1–9, which linked the Messiah to the house of Jesse, King David’s father. The individual promised in Isaiah 11:1–9 would be specially endowed with the Spirit of God (Is. 11:2). Thus, the crowd wondered whether the remarkable miracle was evidence that Jesus was the expected Messiah, who would restore their nation.

သို့ရာတွင် ဖာရိရှဲများမှာ အခြားရှင်းပြချက်တစ်ခု ရှိကြသည်။ ယခင်က ထိုသူကို သေစေရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြပြီးဖြစ်သော်လည်း (မဿဲ ၁၂:၁၄) ယခုတစ်ဖန် ထိုသူ၏ တန်ခိုးကို နတ်ဆိုးမ ဟု စွပ်စွဲကြပြန်သည် (အပိုဒ် ၂၄; နှိုင်းယှဉ် ၉:၃၄)။ ယေရှုက အိမ်နှစ်စုပြိုင်သော နိုင်ငံတော်သည် ပျက်စီးတတ်သည်၊ အိမ်နှစ်စုပြိုင်သော အိမ်သည် မတည်မြဲနိုင်ဟု ဖြေကြားတော်မူ၏။ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးများသည် နတ်ဆိုးများကို ဆန့်ကျင်လျှင် သူတို့နိုင်ငံတော်သည် ပျက်စီးမည် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၅–၂၇)။ ထို့နောက် အလွန်အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြောကြားတော်မူ၏။

The Pharisees, however, had a different explanation. While they had earlier come to the conclusion that He must die (Matt. 12:14), they again attributed His power to demonic forces (v. 24; cf. 9:34). Jesus responded that a divided kingdom is destroyed and a divided house will not stand. Thus, if demons are working against demons, their kingdom will be destroyed (vv. 25–27). He then said two very significant things.

ပထမအချက်မှာ အကယ်၍ မိမိသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နတ်ဆိုးများကို နှင်ထုတ်သည်ဆိုလျှင် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်ဟု လူတိုင်းကို အာရုံပြုစေတော်မူ၏ (၁၂:၂၈)။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များတွင် အလွန်အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၃:၁–၅၀ တွင် ဥပမာခြောက်ခုလုံး နိုင်ငံတော်နှင့် ဆိုင်သည်)။ အနာဂတ်တွင် ဘုရားသခင်သည် လောကီမှ အပြစ်ကို ရှင်းထုတ်ပြီး ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပြန်လည်ထူထောင်မည့် အချိန်ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (မဿဲ ၂၄–၂၅)။ သို့ရာတွင် ဤနေရာနှင့် ဥပမာအချို့တွင် (ဥပမာ ၁၃:၂၄–၃၀၊ ၃၆–၄၃) ယေရှုသည် နိုင်ငံတော်ကို ယေရှုနှင့် သူ၏ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ လုပ်ဆောင်ချက်များတွင် တွေ့မြင်နိုင်သော လက်ရှိတည်ရှိမှုတစ်ခုအဖြစ် ဟောပြောတော်မူသည်။ နတ်ဆိုးစွဲသူကို ကုသခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လုပ်ဆောင်နေသည်ဟူသော အထောက်အထားနှင့် အနာဂတ်ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်သည် လောကီတွင် ယခုပင် ရှိနေပြီ ဟူသော အထောက်အထား ဖြစ်သည်ဟု ယေရှုက ကြေညာတော်မူသည်။

First, He drew everybody’s attention to the fact that if, indeed, He was casting out demons by the Spirit of God, then the kingdom of God had come to them (12:28). The kingdom of God is a very important component of Jesus’s teachings (e.g., all six of the parables in Matt. 13:1–50 are devoted to it). It could designate that time in the future when God would come to cleanse the world from sin and to restore righteousness (Matt. 24–25), but here and in some of the parables (e.g., 13:24–30, 36–43), Jesus spoke of the kingdom as having a very real presence discernible in the activities of Jesus and His church. Jesus claimed that the healing of the demoniac was nothing less than evidence that He was working by the Spirit of God and that in His activities the future kingdom of God was already present in the world.

ဒုတိယအချက်မှာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး အပြစ်ပြုခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သတိပေးတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ အပြစ်အားလုံးနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းမျိုးစုံကို ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်။ လူသားယေရှုကို ဆန့်ကျင်၍ ပြောဆိုခြင်းမျိုးကိုပင် ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်။ သို့ရာတွင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ဆန့်ကျင်၍ ပြောဆိုသူကိုမူ ဤခေတ်တွင်ရော လာမည့်ခေတ်တွင်ရော ခွင့်လွှတ်ခြင်း မရှိဟု သတိပေးတော်မူ၏ (၁၂:၃၁–၃၂)။ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို နောင်တရရန် လမ်းပြပေးသူ ဖြစ်သည်။ ထိုဝိညာဉ်တော်ကို အဆက်မပြတ် ငြင်းပယ်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်၍ မရနိုင်အောင် ဖြစ်စေသည်။

Second, He warned about sinning against the Holy Spirit. All kinds of sin and blasphemy can be forgiven, even words spoken against Jesus as Son of Man. But one who speaks against the Holy Spirit will not be forgiven, in this age or the next (12:31–32). It is the Spirit that leads us to repentance, and persistent rejection of Him will finally make our sins unforgivable.

33 အသီးအားဖြင့် အပင်၏သဘောထင်ရှားသည်ဖြစ်၍၊ အသီးကောင်းလျှင် အပင်ကောင်းသည်ဟု ဆိုကြ လော့။ အသီးမကောင်းလျှင် အပင်မကောင်းဟု ဆိုကြလော့။

34 အချင်းမြွေဆိုးအမျိုးတို့၊ အဆိုးဖြစ်လျက် ကောင်းသောစကားကို အဘယ်သို့ပြောနိုင်မည်နည်း။ စိတ် နှလုံးအပြည့်ရှိသည်အတိုင်း နှုတ်မြွက်တတ်၏။
35 ကောင်းသောသူသည် ကောင်းသောစိတ်နှလုံးဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက ကောင်းသောအရာတို့ကို ထုတ်ဘော် တတ်၏။ မကောင်းသောသူသည် မကောင်းသောဘဏ္ဍာတိုက်ထဲက မကောင်းသောအရာတို့ကို ထုတ်ဘော် တတ်၏။
36 ငါဆိုသည်ကား၊ လူတို့သည် အကျိုးမဲ့သောစကားကို ပြောသမျှအတွက်၊ တရားဆုံးဖြတ်သောနေ့၌ စစ်ကြောခြင်းကို ခံရကြလတံ့။ သင့်စကားများအားဖြင့် သင်သည်အပြစ်လွတ်လိမ့်မည်။
37 သို့မဟုတ် သင့်စကားများအားဖြင့် အပြစ်စီရင်ခြင်းကိုခံရလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
38 ထိုအခါ အချို့သောကျမ်းပြုဆရာနှင့် ဖာရိရှဲတို့က၊ အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ပြတော် မူသော နိမိတ်လက္ခဏာတစုံတခုကို မြင်ချင်ပါသည်ဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
39 ကိုယ်တော်က ဆိုးညစ်၍မျောက်မထားသောအမျိုးသည် နိမိတ်လက္ခဏာကို တောင်းသည်မှာ၊ ပရောဖက်ယောန၏ နိမိတ်လက္ခဏာမှတပါး အဘယ်လက္ခဏာကိုမျှ သူတို့အားမပြရာ။
40 ယောနသည် ငါးကြီးဝမ်းထဲမှာ သုံးရက်နေရသကဲ့သို့၊ လူသားသည် မြေကြီးထဲမှာသုံးရက်နေရလတံ့။
41 တရားဆုံးဖြတ်တော်မူသောအခါ၊ နိနေဝေမြို့သားတို့သည် ဤလူမျိုးတဘက်၌ထ၍ အရှုံးခံစေလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုမြို့သားတို့သည် ယောန ဟောပြောသောစကားကြောင့် နောင်တရကြ၏။ ဤအရပ်၌ ကား၊ ယောနထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူရှိ၏။
42 တရားဆုံးဖြတ်တော်မူသောအခါ တောင်ပြည်ကို အစိုးရသောမိဖုရားသည်၊ ဤလူမျိုးတဘက်၌ ထ၍ အရှုံးခံစေလတံ့။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုမိဖုရားသည် ရှောလမုန်မင်းကြီး၏ပညာစကားကို နားထောင်ခြင်းငှါ မြေကြီးစွန်းမှလာ၏။ ဤအရပ်၌ကား၊ ရှောလမုန်ထက်သာ၍ ကြီးမြတ်သောသူရှိ၏။

၁၂:၃၃–၄၂။ အသီးအနှံများနှင့် နိမိတ်လက္ခဏာများ။ ယေရှုသည် စကားပြောရာတွင် မဆင်မခြင်ပြောခြင်းကို ဆက်လက် သတိပေးတော်မူ၏။ လူများပြောသော စကားများ၊ အထူးသဖြင့် သတိမထားမိသော အချိန်များတွင် ပြောမိသော စကားများသည် အတွင်းစိတ်ထဲ၌ ရှိသမျှကို ဖော်ပြတတ်သည်။ သစ်ပင်ကောင်းသည် အသီးကောင်းသီးသည်၊ သစ်ပင်ဆိုးသည် အသီးဆိုးသီးသည်နှင့် အတူတူပင် ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှန်တရားကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုသည် စကားများသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဇာတိပကတိကို ဖော်ပြရာတွင် အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် တရားစီရင်ရေးနေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့ ပြောခဲ့ဖူးသော စကားများအတွက် စီရင်ခံရမည်ဟုပင် သတိပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၃၆–၃၇)။

12:33–42. Fruits and Signs. Jesus continued to warn against carelessness in speech. What people say, especially in unguarded moments, reveals what they are like inside. Just as a good tree bears good fruit and a bad tree bad fruit, so our words reveal what we are really like. Jesus even warned that words are so important in revealing our character that we will be judged at the judgment by what we have said (vv. 36–37).

ပညတ်တော်ဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲများသည် ယေရှုအား နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခု ပြသောကြောင့် တောင်းဆိုကြခြင်းသည် အနည်းငယ်မျှ အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၈)။ မဿဲကျမ်းစာကို ဖတ်ရှုသူသည် ထိုအချိန်အထိ ယေရှုပြုတော်မူသော နိမိတ်လက္ခဏာများစွာကို တွေ့မြင်ခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ ယေရှုက ယောနဲ၏ နိမိတ်လက္ခဏာမှတစ်ပါး အခြားနိမိတ်လက္ခဏာ မပြတော့ဟု ဖြေကြားတော်မူ၏။ ယောနဲသည် ငါးကြီးဗိုက်ထဲတွင် သုံးရက်သုံးည နေခဲ့သည်နှင့် အလိုက်သင့် လူသားသည် မြေကြီးဗိုက်ထဲတွင် သုံးရက်သုံးည နေရမည် ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၀)။ ဤသို့မိန့်ဆိုရာတွင် ယေရှုသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အမှန်တရားကို အကြီးကျယ်ဆုံး နိမိတ်လက္ခဏာကို ညွှန်ပြတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် အသေခံတော်မူ၏၊ သဂြိုင်္ဟ်ခံရ၏၊ ထို့နောက် ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူ၏။ သူ၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သေခြင်းသည် နောက်ဆုံးမဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူ့ကို လိုက်သောသူများကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေနိုင်သော တန်ခိုးရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။

It is more than a little striking that the scribes and Pharisees asked Jesus for a sign (v. 38). By this point, the reader of Matthew will have met many of the signs that Jesus performed. Jesus responded by saying that the only sign that would be given would be that of Jonah—just as Jonah was in the belly of the whale for three days, so would Jesus be in the heart of the earth for three days (v. 40). In saying this, Jesus pointed to the greatest sign of the truth of Christianity. Jesus died, was buried, and then rose to life again. His death and resurrection have shown that death is not final and that He has the power to resurrect those who follow Him.

43 ညစ်ညူးသောနတ်သည် လူထဲကထွက်လျှင်၊ ခြောက်ကပ်သောအရပ်တို့၌လည်၍ ငြိမ်ဝပ်ခြင်းကို ရှာ တတ်၏။

44 မတွေ့လျှင် ငါသည်ထွက်ခဲ့သော နေမြဲအိမ်သို့ ပြန်ရဦးမည်ဟုဆို၍၊ ရောက်သောအခါ ထိုအိမ်သည် လွတ်လပ်၍ သုတ်သင်ပြင်ဆင်လျက်ရှိသည်ကိုတွေ့သော်၊
45 မိမိထက်သာ၍ ညစ်ညူးသော နတ်ဆိုးခုနစ်ယောက်ကိုခေါ်ပြီးလျှင် ထိုလူထဲသို့ဝင်၍နေကြ၏။ ထိုလူ ၏ နောက်ဖြစ်ဟန်သည် ရှေ့ဖြစ်ဟန်ထက်သာ၍ဆိုး၏။ ဆိုးညစ်သောဤလူမျိုး၌ ထိုနည်းတူဖြစ်လတံ့ဟု မိန့် တော်မူ၏။

၁၂:၄၃–၄၅။ မစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်၏ ပြန်လာခြင်း။ ယေရှုသည် မျက်ကန်းနှုတ်ဆိတ်ဖြစ်နေသော နတ်ဆိုးစွဲသူကို နှင်ထုတ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော သွန်သင်ချက်သို့ ပြန်လည်ထွက်ဆိုတော်မူ၏ (၁၂:၂၂–၄၅)။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ဖာရိရှဲများကို ဆုံးမရာတွင် မစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်တစ်ခုသည် လူတစ်ယောက်မှ ထွက်သွားသောအခါ ဖြစ်ပျက်သမျှကို ဖော်ပြရင်း နိဂုံးချုပ်တော်မူ၏။ ထိုမစင်ကြယ်သော ဝိညာဉ်သည် လူကို နေထိုင်စွဲမြဲစေပြီး ညှဉ်းဆဲခြင်းမရှိလျှင် ဘဝသည် လူးလွန့်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု တွေ့ရှိ၏ (အပိုဒ် ၄၃)။ ထို့ကြောင့် အရင်နေထိုင်ရာ အိမ်သို့ ပြန်လာရာ အရင်အိမ်သည် သန့်ရှင်းပြီး အလှဆင်ထားသည်ကို တွေ့သောကြောင့် သူ့ထက်ဆိုးသော နတ်ဝိညာဉ်ခုနစ်ခုကို ခေါ်ဆောင်လာပြီး ထိုလူကို နေထိုင်စွဲမြဲကြသည် (အပိုဒ် ၄၄–၄၅)။ ထို့ကြောင့် နတ်ဆိုးနှင်ထုတ်ခြင်းတစ်ခုတည်းသည် အခြေအနေ ပိုကောင်းလာမည်ဟူသော အာမခံချက် မဟုတ်ပေ။

12:43–45. Return of the Unclean Spirit. Jesus returned to His teaching regarding the exorcism of the man who had been blind and mute (12:22–45). It is somewhat fitting, then, that Jesus concluded His rebuke of the Pharisees by describing what happens when an evil spirit leaves someone. The evil spirit finds that life is barren without the human to inhabit and torment (v. 43). He thus returns to find that his previous abode has been improved and gathers other demons, worse than himself to inhabit the individual (vv. 44–45). Thus, exorcism alone is no guarantee that things will improve.

ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များတွင် မကြာခဏဆိုသလို နားထောင်သူများကို သူမိန့်ဆိုခဲ့သမျှ၏ လက်တွေ့အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ကိုယ်တိုင် တွေးတောရှုမြင်စေတော်မူသည်။ ဖာရိရှဲများ၏ ဘာသာတရားသည် “မလုပ်နှင့်” ဟူသော ဘာသာတရား ဖြစ်သည်။ သွေးဆောင်မှုကို တွန်းလှန်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို လိုက်လျှောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တကယ့်တပည့်ဖြစ်ခြင်း၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အနုတ်ဘာသာတရားသည် လုံလောက်ခြင်း မရှိပေ။ ယေရှုက အကယ်၍ ဆိုးယုတ်မှုကို ဘာမျှ အစားထိုးမထားလျှင် ဆိုးယုတ်မှုသည် ပြန်လာမည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဆိုးယုတ်မှုကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို တက်ကြွစွာ လိုက်လျှောက်ခြင်း၊ ကောင်းမှုပြုခြင်း၊ ကောင်းမြတ်ခြင်းကို ရှုမွင်တွေးတောပြီး အကောင်းဆုံးကို ရှာဖွေရာမှ ရရှိသော စင်ကြယ်သော အကြံအစည်များဖြင့် အစားထိုးရမည် ဖြစ်သည်။

As so often in His teachings, Jesus left His hearers to work out the practical implications of what He had been speaking about. A religion such as that of the Pharisees is a religion of “do not.” Resisting temptation to sin and following God’s will are important aspects of being a true follower of God. Yet a negative religion is not adequate. Jesus said that if nothing replaces evil in the life, then evil will return. The evil needs to be replaced by actively doing the will of God, by deeds of goodness, and by pure thoughts that come from the contemplation of good and seeking the best.

46 ထိုသို့ ပရိသတ်တို့အား ဟောတော်မူစဉ်တွင်၊ မယ်တော်နှင့်ညီတော်တို့သည် နှုတ်ဆက်လို၍ ပြင်မှာ ရပ်နေကြ၏။

47 လူတယောက်ကလည်း၊ မယ်တော်နှင့်ညီတော်တို့သည် ကိုယ်တော်နှင့်နှုတ်ဆက်လို၍ ပြင်မှာ ရပ်နေ ကြပါ၏ဟုလျှောက်လျှင်၊
48 ကိုယ်တော်က၊ ငါ့အမိ၊ ငါ့ညီကား အဘယ်သူနည်းဟု မေးတော်မူ၏။
49 လက်တော်ကိုလည်းဆန့်၍ တပည့်တော်တို့ကို ညွှန်လျက်၊ ဤသူတို့သည် ငါ့အမိ၊ ငါ့ညီပေတည်း။
50 ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ့အဘ၏အလိုတော်ကိုဆောင်သောသူသည် ငါ့ညီ၊ ငါ့နှမ၊ ငါ့အမိ ဖြစ်သတည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၂:၄၆–၅၀။ ယေရှု၏ စစ်မှန်သော မိသားစု။ ယေရှုသည် လူများကို ဟောပြောနေဆဲဖြစ်စဉ် သူ၏ မိခင်နှင့် ညီအစ်ကိုများ ရောက်ရှိလာပြီး သူနှင့် စကားပြောလိုကြောင်း လာရောက်ကြသည် (အောက်တွင် “ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ” ကို ကြည့်ပါ)။ မိသားစုသည် အလွန်အရေးကြီးပြီး မျိုးရိုးဇာတိသမိုင်းသည် အမှန်တကယ် အရေးကြီးသော လောကတွင် ယေရှု၏ မိသားစုရောက်လာသည်ဟု ကြားသိရသောအခါ သူ၏ တုံ့ပြန်မှုသည် အံ့ဩဖွယ် ဖြစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၈)။ ယေရှု၏ မိခင်နှင့် ညီအစ်ကိုများမှာ မည်သူများနည်း။ သူကြီးပြင်းလာခဲ့သော အိမ်မှ ဆိုင်ရာများ မဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ခမည်းတော်၏ အလိုတော်ကို ပြုသော သူတို့သည် ယေရှု၏ ညီအစ်ကို၊ ညီအစ်မနှင့် မိခင် ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၄၉–၅၀)။ ယေရှု၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ မိသားစုသည် အရေးမကြီးဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ မိသားစုသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ထက် ဦးစားပေးခံရမည် မဟုတ်ဟု ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည် (၁၃:၄၄–၄၆၊ နှိုင်းယှဉ် ၈:၂၁–၂၂)။ ယေရှု၏ ကိုယ်တိုင် မိသားစုပင်လျှင် သူ၏ တာဝန်ထက် ဦးစားပေးခံရမည် မဟုတ်ပေ။ ယေရှု၏ တပည့်များအတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အမြစ်တွယ်မှုသည် မျိုးရိုးဇာတိ အမြစ်တွယ်မှုထက် ပိုမို နက်ရှိုင်းရမည် ဖြစ်သည်။

12:46–50. The True Family of Jesus. While Jesus was still speaking to the people, his mother and brothers approached, desiring to talk with Him (see below, “The Brothers of Jesus”). In a world where family was extremely important and where genealogical roots really mattered, Jesus’s response to the news of His family’s presence was startling (v. 48). Who are Jesus’s mother and brothers? It is not those who belong to the home in which He was raised but His disciples—those who do the will of His Father in heaven—who are His brothers, sisters, and mother (vv. 49–50). Jesus’s point is not that family does not matter but that family must not come before God’s kingdom (13:44–46; cf. 8:21–22). Even Jesus’s own family was not to come before His mission. It is the same for the followers of Jesus. Our spiritual roots need to go deeper than our genealogical roots.

ယေရှု၏ စကားတော်များသည် ယေရှုအတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်လွှတ်သူများအတွက် မျှော်လင့်ချက် ပေးသည်။ သူတို့သည် တစ်ဦးတည်း ကျန်ရစ်မည် မဟုတ်ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ခမည်းတော်၏ အလိုတော်ကို ပြုကျင့်သူများ၏ ကျယ်ပြန့်သော မိသားစုသစ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခံကြရသည် (၁၂:၅၀)။ ဤယုံကြည်ခြင်း အသိုင်းအဝိုင်းသစ်သည် မိသားစုတစ်ခု၏ လက္ခဏာများစွာကို ပိုင်ဆိုင်သည်။ သူတို့ကို ချည်နှောင်ထားသော အရာမှာ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ခြင်း၊ ယေရှုကို ချစ်ခြင်း၊ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ချစ်ခြင်းဟူသော အချစ်ချင်း ချည်နှောင်မှု ဖြစ်သည်။ သူတို့၌ ဘုံရည်ရွယ်ချက်တစ်ခု ရှိသည်—ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် သူ၏ ကယ်တင်ခြင်းတရားကို ပျံ့နှံ့စေခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ဆီသို့ အတူတကွ ခရီးလျှောက်ရင်း အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ချစ်ကြည်ရင်းနှီးမှုဖြင့် ချည်နှောင်ခံကြရသည်။

The words of Jesus offer hope to those who give up everything for Jesus. They will not be left alone. They are invited to become part of a new, wider family of those who do the will of the heavenly Father (12:50). This new community of faith takes on many of the characteristics of a family. They are held together by common bonds of love—love for God, love for Jesus, and love for one another. They have a common purpose—worshiping God and spreading the knowledge of His salvation. And they are bound together in mutual love and affection as they journey together toward God’s kingdom.

ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ

ယေရှုတွင် ညီအစ်ကိုမျှသာမက ညီအစ်မများပါ ရှိခဲ့သည် (မဿဲ ၁၃:၅၅။ မာကု ၆:၃)။ “ညီအစ်ကို” ဟူသော စကားကို အချို့အခါ တူညီအစ်ကိုမျှသာမက အခြားဆွေမျိုးသားချင်းများကိုပါ ရည်ညွှန်းတတ်သဖြင့် ယေရှုနှင့် သူ၏ “ညီအစ်ကိုများ” နှင့် “ညီအစ်မများ” ၏ ဆက်နွယ်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ မေးခွန်းများ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်ဓလေ့အချို့တွင် မာရိ၏ တစ်သက်တာ အပျိုစင်ဖြစ်ခြင်းကို ယုံကြည်သဖြင့် ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။ အချို့ခရစ်ယာန်များအတွက်မူ ဤသည် သမိုင်းဆိုင်ရာ အရေးကြီးသော မေးခွန်းတစ်ခုသာ ဖြစ်သည်။ ဤအငြင်းပွားမှုသည် ဒုတိယရာစုအလယ်မှ စတင်ခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် လူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် မဖြေရှင်းနိုင်သေးပေ။ အကြောင်းမှာ သမ္မာကျမ်းစာသက်သေများသည် မတူညီသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ခွင့်ပြုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

The Brothers of Jesus

Jesus had not only brothers but also sisters (Matt. 13:55; Mark 6:3). Since the term “brother” is at times used in the Scripture to designate a person other than one born from the same father and mother, questions have been raised concerning the relationship between Jesus and His “brothers” and “sisters.” Within some Christian traditions the need for clarification is necessary because of the belief in the perpetual virginity of Mary. For other Christians, this is primarily a question of historical value. The debate is a long one going back to the middle of the second century and has not yet been resolved to the satisfaction of all. The main reason is that the biblical evidence lends itself to different interpretations.

၁. ယောသပ်နှင့် မာရိ၏ သားသမီးများ။ အချို့က ဤသည်မှာ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ သွန်သင်ချက် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ယေရှုကို မာရိ၏ ပထမဆုံးသား ဟု ခေါ်သည် (လု ၂:၇)။ ယေရှုမွေးဖွားပြီးနောက် ယောသပ်သည် မာရိနှင့် ဇနီးမောင်နှံဘဝ ကျင့်သုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁:၂၅)။ ထို့ကြောင့် “ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ” ဟူသည်မှာ ယောသပ်နှင့် မာရိ၏ သားသမီးများ ဖြစ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်သည် အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ ထို့ပြင် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယောသပ်သည် မာရိနှင့် လက်ထပ်မီ မုဆိုးမဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် သို့မဟုတ် အရင်အိမ်ထောင်မှ သားသမီးရှိခဲ့သည်ဟူ၍ ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားပေ။ ဤသည်မှာ ခိုင်မာသော အကြောင်းပြချက် ဖြစ်သော်လည်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူတိုင်းကို ကျေနပ်အောင် မလုံလောက်ချေ။

1. Children of Joseph and Mary. Some consider this to be the NT teaching. Jesus is called the firstborn of Mary (Luke 2:7), and we are told that Joseph knew Mary, that is to say, had sexual intercourse with her, after the birth of Jesus (Matt. 1:25). Therefore, the most logical conclusion would appear to be that the “brothers of Jesus” refer to children of Joseph and Mary. Besides, there is no clear indication in the Gospels that Joseph was a widower before marrying Mary or that he had children from that previous marriage. This is indeed a strong case, but not strong enough to persuade every interpreter.

၂. ယေရှု၏ ဝမ်းကွဲများ။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် “ညီအစ်ကို” ဟူသော စကားသည် တစ်ချို့တစ်ခါ ဝမ်းကွဲကဲ့သို့ နီးစပ်သော ဆွေမျိုးကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ပေါ်တွင် တစ်စိတ်တစ်ဒေသ အခြေခံထားသည်။ ဤသီအိုရီအရ ယာကုပ်၊ ယောသပ်၊ ရှိမုန်နှင့် ယုဒတို့၏ မိခင်သည် ယေရှု၏ မိခင်မဟုတ်ဘဲ သူ၏ အစ်မ ဖြစ်သူ ကလောပ၏ မာရိ ဖြစ်သည် (မာကု ၃:၁၈။ ယောဟန် ၁၉:၂၅)။ ထို့ကြောင့် “ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ” သည် သူ၏ ဝမ်းကွဲများ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသီအိုရီတွင် ခန့်မှန်းချက် အလွန်များပြားပြီး “ညီအစ်ကို” ကို “ဝမ်းကွဲ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် သက်သေ မရှိသလောက် ရှားပါးသောကြောင့် ဤအကြံပြုချက်သည် အလွန်မဖြစ်နိုင်ပေ။

2. Cousins of Jesus. This interpretation is partially based on the argument that the term “brother” could sometimes designate a close relative, such as a cousin. Among other things, this theory teaches that the mother of James, Joses, Simon, and Judas was not the mother of Jesus but her sister, Mary of Clopas (Mark 3:18; John 19:25). That clearly makes the “brothers of Jesus” His cousins. But the high level of speculation in this theory and the fact that there is hardly any evidence for the use of “brother” in the sense of “cousin” makes this suggestion very unlikely.

၃. ယေရှု၏ ဖခင်မတူညီအစ်ကိုများ။ ဤအမြင်ကို ထောက်ခံရန် အကြောင်းပြချက်များစွာ ရှိသည်။ ပထမအချက်၊ ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏ “ညီအစ်ကိုများ” ကို မာရိ၏ သားများ ဟု ဘယ်နေရာတွင်မျှ ရှင်းလင်းစွာ မခေါ်ဆိုထားပေ။ အဆိုပါအချက်နှင့် အနီးစပ်ဆုံး ကျမ်းချက်မှာ မဿဲ ၁၃:၅၅ ဖြစ်သည်။ “ဤသူသည် လက်သမားဆရာ၏ သားမဟုတ်လော။ သူ၏ မိခင်ကို မာရိ ဟု မခေါ်ကြလော။ သူ၏ ညီအစ်ကိုများမှာ ယာကုပ်၊ ယောသပ်၊ ရှိမုန်နှင့် ယုဒ မဟုတ်ကြလော” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤကျမ်းချက်ပင်လျှင် ရှင်းလင်းမှု မလုံလောက်ပေ။ အမှန်မှာ ယေရှုကိုသာ မာရိ၏ သား ဟု တိကျစွာ ခေါ်ဆိုထားပြီး ဖော်ပြထားသော ညီအစ်ကိုများကို မာရိ၏ သားများ ဟု မဆိုလိုဟု ငြင်းခုန်နိုင်သည်။ တကယ်တမ်းတွင် ဤကျမ်းချက်သည် မာရိသည် ယေရှုတစ်ပါးတည်းသာ မိခင် ဖြစ်ပြီး ဖော်ပြထားသော ညီအစ်ကိုများနှင့် မသက်ဆိုင်ဟု သဘောထားကောင်း ထားနိုင်သည်။ ဒုတိယ၊ ဂရိစာပေတွင် “ညီအစ်ကို” ဟူသော စကားကို ဖခင်မတူညီအစ်ကိုကို ရည်ညွှန်းရန် သုံးသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစကားလုံးကိုယ်တိုင်သည် မေးခွန်းကို အဆုံးအဖြတ်ပေးသည် မဟုတ်ပေ။

3. Step-Brothers of Jesus. Several arguments have been used to support this position. First, nowhere in the NT are the “brothers of Jesus” explicitly called “sons of Mary.” The passage that comes closest to it is Matthew 13:55: “Is this not the carpenter’s son? Is not His mother called Mary? And His brothers James, Joses, Simeon, and Judas?” But even this one is not clear enough because only Jesus is specifically called son of Mary. In fact it could be argued that the text is implicitly saying that Mary was the mother only of Jesus and not of His brothers mentioned in the passage. Second, the term “brother” is used in Greek literature to refer to a step-brother. Therefore the term itself is not decisive in answering the question.

တတိယ၊ “ပထမသားဦး” ဟူသော စကားသည် မာရိ၌ အခြားသားသမီးများ ရှိခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ လု ၂:၇ တွင် ယေရှုကို ပထမသားဦးအဖြစ် ဘုရားသခင်အား ဆက်ကပ်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ရန် သုံးထားသည် (လု ၂:၂၃)။ ရှေးယုဒ ဂူရုံးကျောက်စာတစ်ခုတွင် ပထမသားဦးကို မီးဖွားရင်း သေဆုံးခဲ့သော မိန်းမတစ်ဦးကို ဖော်ပြထားသည်။ စတုတ္ထ၊ ယောသပ်သည် ယေရှုမွေးဖွားမချင်း မာရိနှင့် ဇနီးမောင်နှံဆက်ဆံရေး မရှိခဲ့ဟူသော အချက် (မဿဲ ၁:၂၅) သည် မာရိ၌ အခြားသားသမီးများ ရှိခဲ့ရမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ မဿဲ၏ ထိုစကားသည် ယေရှုမွေးဖွားချိန်၌ မာရိသည် အပျိုစင်ဖြစ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးရန်သာ ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

Third, the term “firstborn” does not imply that Mary had other children. It is used in Luke 2:7 to prepare the way for the consecration of Jesus to God as firstborn (Luke 2:23). There is an ancient Jewish grave inscription referring to a woman who died giving birth to her “firstborn.” Fourth, the fact that Joseph did not have sexual relations with Mary until she gave birth to Jesus (Matt. 1:25) does not necessarily mean that she had other children. The purpose of Matthew’s remark was to emphasize that Mary was still a virgin when she gave birth to Jesus.

ပဉ္စမ၊ ယေရှု၏ “ညီအစ်ကိုများ” သည် အကြိမ်ကြိမ် ကိုယ်တော်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်ဆိုသော အချက်က သူတို့သည် ယေရှုထက် အသက်ကြီးနိုင်သည်ဟု ဖော်ပြသည် (မာ ၃:၂၁၊ ၃၁၊ ယော ၇:၃-၄)။ ယုဒမိသားစုဘဝတွင် အသက်ကြီးသော သားသမီးများသည် ငယ်သူများအပေါ် အာဏာရှိသည်။ သေချာစွာပင် ယေရှုသည် သူ၏ “ညီအစ်ကိုများ” ၏ အာဏာကို ဘယ်တော့မျှ လက်ခံခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ နောက်ဆုံး၊ အတိတ်ဆုံးကာလ၌ ယေရှုသည် မိခင်ကို ယောဟန်အား အပ်နှံခဲ့သည်ဆိုသော အချက်က ယေရှု၏ “ညီအစ်ကိုများ” သည် မာရိ၏ သားများ မဟုတ်ခဲ့ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အကြောင်မူကား အကယ်၍ သူတို့သည် မာရိ၏ သားများ ဖြစ်ခဲ့လျှင် သူတို့ကိုယ်တိုင်က မိခင်ကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရမည် ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Fifth, the fact that the “brothers of Jesus” tried several times to control Him suggests the possibility that they were older than Him (Mark 3:21, 31; John 7:3, 4). In Jewish family life the older children had authority over the younger ones. Of course Jesus never accepted the authority of His “brothers.” And finally, the fact that during His crucifixion Jesus entrusted His mother to John could imply that Jesus’s “brothers” were not children of Mary. Otherwise they should have provided for her.

ဤအကြောင်းအရာကို ပညာရှင်များက ယနေ့တိုင် ငြင်းခုန်နေကြဆဲ ဖြစ်ပြီး၊ ကျမ်းစာသက်သေ အထောက်အထားများသည် ကျွန်ုပ်တို့ လိုချင်သလောက် ရှင်းလင်းခြင်း မရှိပေ။ သို့ရာတွင် ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများသည် ဖခင်မတူသော ညီအစ်ကိုများ (ယောသပ်၏ အရင်အိမ်ထောင်မှ သားများ) ဖြစ်နိုင်သည်ဟူသော အချက်သည် ကျမ်းစာအထောက်အထား ပိုမိုရရှိပုံ ရသည်။ ထင်ရှားသော မေးခွန်းမှာ အဘယ်ကြောင့် သခင်ဘုရားသည် မာရိ၏ သားအိမ်ကို ပိတ်ထားတော်မူသနည်း ဆိုသည်ကား ကျမ်းစာက မဖြေဆိုထားသော မေးခွန်းဖြစ်သည့်အပြင် ယုံမှားသံသယ ဖြစ်စရာ မလိုတော့ပေ။

The topic is still debated among scholars, and the biblical evidence is not as clear and we would like it to be. However, the possibility that Jesus’s brothers were His step-brothers seems to have more biblical support. The obvious question is why the Lord closed the womb of Mary. This is a question that the Bible does not address and about which there is no need to speculate.

အခန်းကြီး - ၁၃

၁၃:၁–၅၂ တတိယမြောက် ဟောကြားချက်။ နိုင်ငံတော်၏ ဥပစာပုံပြင်များ

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှု၏ ဟောကြားချက် ငါးခုအနက် အခြားဟောကြားချက်များနှင့်အညီ၊ တတိယမြောက် ဟောကြားချက်သည်လည်း “ယေရှုသည် ဤစကားများကို ပြီးဆုံးတော်မူသောအခါ” ဟူသော စကားဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (မဿဲ ၁၃:၅၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၂၈၊ ၁၁:၁၊ ၁၉:၁၊ ၂၆:၁)။ ဤဟောကြားချက်၏ အစမှာ ယေရှုသည် အိမ်မှ ထွက်သွား၍ ဂါလိလဲပင်လယ်ကမ်းစပ်၌ ထိုင်တော်မူသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁၃:၁)။ မဿဲ ၁၃:၁–၅၂ အတွင်းရှိ ဤဟောကြားချက်တွင် နိုင်ငံတော်နှင့်ပတ်သက်သော ဥပစာပုံပြင် ခုနစ်ခုပါဝင်သည်။ နောက်ဆုံးခြောက်ခုတွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို ရည်ညွှန်းကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ငါးခုမှာ “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ... နှင့်တူသည်” ဟု စတင်ထားသည် (၁၃:၃၁၊ ၃၃၊ ၄၄၊ ၄၅၊ ၄၇)။ နောက်တစ်ခုမှာ “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ... နှင့်တူသည်” ဟု စတင်ထားသည် (၁၃:၂၄)။ ပထမဥပစာပုံပြင် (၁၃:၁–၉၊ ၁၈–၂၃) ၏ အကြောင်းအရာမှာ နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ သတင်းစကားဟု ရှင်းပြချက်တွင်သာ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ထို့ကြောင့် မဿဲကျမ်းတွင် ယေရှု၏ အဓိကသွန်သင်ချက်များ (အခန်း ၅–၇) နှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများ (အခန်း ၈–၉) ကို စုစည်းထားသည်နှင့်အညီ၊ ယခုမူ ယေရှု၏ ဥပစာပုံပြင်များကို အထူးစုစည်း၍ ဖော်ပြထားသည်။

13:1–52

Discourse 3: Parables of the Kingdom

Like all five of the other discourses of Jesus found in Matthew, the third discourse finishes with the words “And it happened, when Jesus had finished …” (Matt. 13:53; cf. 7:28; 11:1; 19:1; 26:1). The beginning of the discourse is indicated by referring to Jesus leaving the house and sitting by the Sea of Galilee (13:1). Within the discourse in Matthew 13:1–52, there are seven parables, each one dealing with the kingdom of heaven. This is explicitly stated in the last six of the parables, five of which begin by stating, “The kingdom of heaven is like” (homoia estin; 13:31, 33, 44, 45, 47), while another begins with the wording “The kingdom of heaven is like/compared to …” (hōmoiōthē, 13:24). That the kingdom is the subject of the first parable (13:1–9, 18–23) is explicitly stated only in the explanation of the parable, when the seeds are identified as the word or message of the kingdom (v. 19). Thus, in the same way that Matthew has teachings (chaps. 5–7) and miracles (chaps. 8–9) of Jesus together earlier, so now Matthew has parables of Jesus for special consideration.

ကျမ်းစာတစ်ခုလုံးတွင် “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်” သို့မဟုတ် “ဘုရားနိုင်ငံတော်” ဟူသော ဝေါဟာရများကို ၏ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်သာ တွေ့ရပြီး အများဆုံးမှာ ယေရှု၏ နှုတ်ထွက်စကားများတွင် ဖြစ်သည်။ “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်” ဟူသော စကားစုကို မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းရှိ ယေရှု၏ နှုတ်ထွက်စကားများတွင်သာ တွေ့ရပြီး အကြိမ် သုံးဆယ့်နှစ်ကြိမ် ပါဝင်သည်။ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် “ဘုရားနိုင်ငံတော်” ဟု ရေးထားသည့်နေရာများကို မဿဲက ဤစကားဖြင့် အစားထိုးထားခြင်း ဖြစ်သည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၄:၁၇ // မာကု ၁:၁၅)။ မဿဲ ၁၉:၂၃–၂၄ တွင် “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်” နှင့် “ဘုရားနိုင်ငံတော်” ဟူသော စကားစုနှစ်ခုကို အပြန်အလှန် သုံးထားသည်။ သို့ရာတွင် မဿဲသည် ရှေးဦးယုဒခရစ်ယာန်များ၏ ဘုရားအမည်ကို မကြာခဏ သုံးစွဲရန် ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်” ဟူသော စကားကို ပို၍ နှစ်သက်ခဲ့ပုံရသည်။

Within the Bible, the phrase “kingdom of heaven” or “kingdom of God” is found only within the NT and mainly in the words of Jesus. The wording “kingdom of heaven” is confined to the words of Jesus in the Gospel of Matthew, where it is found thirty-two times—usually in places where the other Gospels have the phrase, “kingdom of God” (e.g., Matt. 4:17 // Mark 1:15). In Matthew 19:23–24 the terms “kingdom of heaven” and “kingdom of God” are used interchangeably. Matthew, however, seems to have clearly favored the phrase “kingdom of heaven,” perhaps due to the sensitivity his Jewish readers had to an overuse of the term “God.”

ကျမ်းစာတွင် ဤဝေါဟာရကို အသုံးပြုပုံအရ “ဘုရား၏နိုင်ငံတော်” (သို့မဟုတ် မဿဲ၏ နှစ်သက်ရာ စကားအရ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်) သည် ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များတွင် အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာတစ်ခု ဖြစ်ပြီး ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ကျန်အပိုင်းများတွင်လည်း ထိမိသည်။ ဤအယူအဆသည် ကျမ်းဟောင်းတွင် ခိုင်မာသော အမြစ်တရားရှိသည်။ ယေရှုကို နားထောင်သူများသည် ထိုအချက်ကို သတိပြုမိပေလိမ့်မည်။ ကျမ်းဟောင်းတွင် “ဘုရားနိုင်ငံတော်” ဟူသော တိကျသော စကားစု မပါဝင်သော်လည်း၊ အယူအဆမှာ ဒံယေလ ၂ တွင် ရှင်းလင်းစွာ ရှိသည်။ ဒံယေလသည် နေဗုဒ်ခနေဇာ ဘုရင်အား အိပ်မက်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းမှာ အနာဂတ်တွင် လူ့နိုင်ငံများ တစ်ခုပြီးတစ်ခု ပေါ်ပေါက်လာပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဘုရားသခင်သည် ဘယ်သောအခါမျှ မပျက်စီးနိုင်သော နိုင်ငံတော်တစ်ခုကို တည်ထောင်တော်မူမည်ဟု ရှင်းပြခဲ့သည်။ ထိုနိုင်ငံတော်သည် အခြားနိုင်ငံအားလုံးကို ချေမှုန်းပြီး အစဉ်အမြဲ တည်ရှိနေမည် ဖြစ်သည် (ဒံယေလ ၂:၄၄)။ ဒံယေလ၏ ရူပါရုံတွင် ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် အနာဂတ်တွင် ပေါ်ပေါက်လာမည်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိအချိန်နှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားခြားနားမည် ဖြစ်သည်။ လူ့နိုင်ငံအားလုံး ပျက်စီးသွားမည် ဖြစ်သည်။ ဤအနာဂတ်အမြင်သည် ရှေးဦးခရစ်ယာန်အသင်းတော်တွင် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့ပြီး ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၁–၂၂:၅ တွင် အထူးထင်ရှားသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ အခြားနေရာများတွင်လည်း တွေ့နိုင်သည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၂၄–၂၅၊ ယောဟန် ၅:၂၆–၂၉၊ ၁ သက်သာလောနိတ် ၄:၁၃–၅:၁၁၊ ၂ ပေတရု ၃:၁၂–၁၃)။ ယေရှုကို နားထောင်သူများ၏ စိတ်ထဲတွင် ဤအမြင်ရှိနေခဲ့ခြင်းကြောင့် မဿဲ ၁၃ တွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်နှင့်ပတ်သက်၍ ယေရှုဟောကြားခဲ့သော ဥပစာပုံပြင်များသည် ပို၍ စိတ်ဝင်စားဖွယ် ဖြစ်လာသည်။

The pattern of usage in the Bible shows that the term “kingdom of God”—or if we use Matthew’s preferred terminology, “kingdom of heaven”—is an important theme in the teachings of Jesus that is also touched on in the rest of the NT. The concept has solid roots in the OT, something that those who first listened to Jesus would probably have recognized. While it does not contain the exact phrase “kingdom of God,” the concept is definitely present in Daniel 2. Daniel explained to King Nebuchadnezzar that the last part of his dream meant that sometime in the future, after a succession of human kingdoms, the God of heaven would set up a kingdom that would never be destroyed. It would crush all other kingdoms and stand forever (Dan. 2:44). In this vision of Daniel, the kingdom of God was something that will arise in the future, and its setting up will signal a clean break with the present. All earthly human kingdoms will be destroyed. That this view of the future still held sway among Christians in the early church is particularly evident in Revelation 19:11–22:5 and is also found elsewhere in the NT (e.g., Matt. 24–25; John 5:26–29; 1 Thess. 4:13–5:11; 2 Pet. 3:12–13). That this understanding might have been in the minds of those who heard Him makes what Jesus said about the kingdom in the parables found in Matthew 13 all the more intriguing.

ထိုနေ့၌ ယေရှုသည် အိမ်ကထွက်၍ အိုင်နားမှာထိုင်နေတော်မူသည်တွင်၊

2 များစွာသောလူအပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကိုဝန်းရံ၍စုဝေးလျက်ရှိကြသောကြောင့်၊ လှေထဲသို့ဝင်၍ ထိုင်တော်မူ၏။ ပရိသတ်အပေါင်းတို့သည် ကုန်းပေါ်မှာရပ်နေကြ၏။
3 ထိုအခါ ဥပမာစကားများတို့ကို မြွက်ဆိုတော်မူသည်မှာ၊ မျိုးစေ့ကြဲသောသူသည် မျိုးစေ့ကိုကြဲခြင်းငှါ ထွက်သွား၏။
4 အစေ့ကိုကြဲသည်တွင် အချို့သောအစေ့တို့သည် လမ်း၌ကျသဖြင့် ငှက်တို့သည်လာ၍ကောက်စား ကြ ၏။
5 အချို့သောအစေ့တို့သည် မြေနည်း၍ ကျောက်ပေါများသောအရပ်၌ကျသဖြင့်၊ မြေတိမ်သောကြောင့် ချက်ခြင်းအပင်ပေါက်သော်လည်း၊
6 နေထွက်သောအခါ ပူလောင်သည်ဖြစ်၍အမြစ်မစွဲသောကြောင့် ညှိုးနွမ်းပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ကြ၏။
7 အချို့သောအစေ့တို့သည် ဆူးပင်တို့တွင်ကျသဖြင့်၊ ဆူးပင်တို့သည်ကြီးပွား၍ ညှဉ်းဆဲကြ၏။
8 အချို့သောအစေ့တို့သည် ကောင်းသောမြေ၌ကျသဖြင့်၊ အဆသုံးဆယ်၊ အဆခြောက်ဆယ်၊ အဆ တရာပွားများ၍ အသီးသီးကြ၏။
9 ကြားစရာနားရှိသောသူ မည်သည်ကားကြားပါစေဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၃:၁–၉။ မျိုးစေ့ကြဲသူ၏ ဥပစာပုံပြင် ယေရှုသည် ကပေရနောင်မြို့ရှိ အိမ်မှ ထွက်သွား၍ ဂါလိလဲပင်လယ်ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် လျှောက်တော်မူသည်။ ကပေရနောင်အနီးတွင် သဘာဝအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်နေသော ပင်လယ်ကွေ့များစွာ ရှိပြီး လူအများစုဝေးလာသောအခါ ယေရှုသည် လှေပေါ်သို့ တက်တော်မူကာ ကမ်းစပ်တွင် စုဝေးနေသော လူအုပ်ကို ဟောကြားတော်မူသည်။ ထိုအခါ ယေရှုသည် ခေတ်သစ်ကျမ်းစာပညာရှင်များက ကြဲသူ၏ ဥပစာပုံပြင်ဟု ခေါ်ဆိုသော ပုံပြင်တစ်ခုကို စတင်ဟောကြားတော်မူသည်။ သို့သော် မြေအမျိုးအစားများ၏ အရေးကြီးမှုကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် မြေအမျိုးအစားများ၏ ဥပစာပုံပြင်ဟုလည်း ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ယေရှုသည် လယ်ကွင်းထဲသို့ မျိုးစေ့ကြဲသူတစ်ဦး၏ လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဖော်ပြတော်မူသည်။ ထိုလုပ်ရပ်မှာ နားထောင်သူများအတွက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော အရာဖြစ်သည်။ မြေခံတွင် စိုထိုင်းဆကို ထိန်းသိမ်းရန် လိုအပ်သောကြောင့် မြေကို ထယ်မထိုးမီ မျိုးစေ့ကို အရင်ကြဲလေ့ရှိသည်။

13:1–9. Parable of the Sower. Jesus left His house in Capernaum and moved around the shore of the Sea of Galilee. Not far from Capernaum were a number of bays that formed a natural amphitheater, and as a crowd gathered, Jesus got into a boat so He could talk to the crowds gathered around Him on the lakeshore. He began recounting a parable called by modern interpreters the parable of the sower, although given the importance the different types of soil have for the parable, it could equally be called the parable of the soils. Jesus began by describing the activity of somebody sowing seed in a field—an activity that was well known to His hearers. Because of the need to conserve moisture in the soil in the Holy Land, it was usual to sow the seed before the field was ploughed.

မျိုးစေ့ကြဲခြင်းကို နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ အထူးအားကောင်းပြီး ကြံ့ခိုင်သော လယ်သမားတစ်ဦးသည် ဂျုံအိတ်ကို ပခုံးပေါ်ချိတ်၍ လက်ဖြင့် မျိုးစေ့ကို လှမ်းကြဲနိုင်သည်။ သို့သော် ဂျုုံအိတ်များသည် အလွန်လေးလံသောကြောင့် လယ်သမားများသည် ပိုမိုလွယ်ကူသော နည်းလမ်းကို ရှာတတ်သည်။ ထိုခေတ်က ဣတ္ထရေလန်ဒေသတွင် ဂျုံအိတ်ကို မြည်းနောက်ကျောပေါ် ချည်နှောင်ကာ အိတ်တွင် အပေါက်ဖောက်၍ မျိုးစေ့များ လယ်ထဲသို့ တစ်စစီ ကျလာအောင် ပြုလုပ်လေ့ရှိသည်။ ဤနည်းဖြင့် ကြဲပါက ဂရုတစိုက် ကြဲသည်ထက် လမ်းခင်းပေါ်၊ ကျောက်မြေပါးပေါ် စသည်တို့တွင် မျိုးစေ့ ကျရောက်နိုင်သည်။ ပုံပြင်တွင် လမ်းခင်းပေါ် ကျသော မျိုးစေ့ကို ငှက်များက လျင်မြန်စွာ လာယူစားသည်။ ကျောက်ကြီးများပေါ်တွင် မြေပါးပါးဖုံးအုပ်ထားသော နေရာသို့ ကျသော မျိုးစေ့သည် လျင်မြန်စွာ ပေါက်ရောက်သော်လည်း နွေရာသီပူအိုက်လာသောအခါ အမြစ်မတွယ်နိုင်၍ ညောင်းသွားသည်။ ဆူးပင်များကြားသို့ ကျသော မျိုးစေ့မှ ပေါက်သော အပင်များကို ဆူးပင်များက လျင်မြန်စွာ နှိပ်စီးသည် (၁၃:၄–၆)။ သို့သော် အချို့မျိုးစေ့များသည် မြေကောင်းထဲသို့ ကျရောက်၍ ကြဲခဲ့သော မျိုးစေ့ထက် သုံးဆယ်ဆ၊ ခြောက်ဆယ်ဆ၊ တစ်ရာဆ အသီးသီးသည်။

Sowing could be done in several ways. A particularly strong and fit farmer might just tie a bag of grain across his shoulders and dip into it with his hand and strew the seed around appropriately. But those who have worked on farms will agree that bags of grain are very heavy, and farmers usually try to sow the seed in a less exhausting way. It was common in the Holy Land at that time to tie a bag of grain on the back of a donkey, for example. Once the donkey was positioned in the appropriate field, a hole was made in the bag, and the grain trickled out of the hole and onto the field. Such a method would explain why some of the seed fell on places such as the path and thin soil that a more careful approach to the sowing of seed would have avoided. In the parable, the seed that fell on the path was quickly snatched by the birds, and the seed that fell on the thin soil covering the rocks grew quickly enough but did not survive long when the heat of summer dried up the soil, while the seed that fell on the thorny ground produced plants that were quickly choked by the thorns (13:4–6). But some seed fell on good soil and yielded crops that bore thirty times, sixty times, and a hundred times as much as the seed that had been planted.

ဤဥပစာပုံပြင်တစ်ခုလုံးသည် မြေကောင်းထဲသို့ ကျသော မျိုးစေ့၏ အသီးအနှံကို ဦးတည်ထားသည်။ သုံးဆယ်ဆ အထွက်နှုန်းကို ယေရှု၏ ပထမဆုံး နားထောင်သူများက မည်သို့ တွေးတောခဲ့ကြမည်နည်း။ ခေတ်သစ်စိုက်ပျိုးနည်းများနှင့် ရွေးချယ်ထားသော မျိုးစေ့မျိုးကောင်းများဖြင့်ပင် သုံးဆယ်ဆ အထွက်သည် အလွန်ရှားပါးသည်။ ရှေးခေတ်က ဤမျှ အထွက်များသည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သော ဇာတ်လမ်းများ ရှိခဲ့သော်လည်း ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသည်။ သန့်ရှင်းသောနယ်မြေမှ အကောင်းဆုံး သက်သေမှာ မစ်ရှ်နာ ကျမ်းတွင် ပါဝင်သော ငါးဆ အထွက်နှုန်းပင် ဖြစ်သည်။ သုံးဆယ်ဆ၊ ခြောက်ဆယ်ဆ၊ တစ်ရာဆ အထွက်သည် ယေရှု၏ ခေတ်ကပင် အံ့ဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် အံ့ဖွယ်ရာပင် ဖြစ်သည်။ ဤဥပစာပုံပြင်သည် အံ့ဖွယ်တစ်ခုဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ သို့သော် ဤပုံပြင်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို တပည့်တော်များ၏ မေးခွန်းကြောင့် ခဏရွှေ့ဆိုင်းထားရသည်။

The whole parable has been leading up to this point—the yield of the seed when sown on good soil. What would the first hearers of the parable have thought about a yield of thirtyfold? Even with modern farming techniques and specially selected seed stock, yields as high as thirtyfold are highly unusual. It is true that there were some stories circulating in the ancient world that such yields were possible, but their reliability is questionable. The best evidence we have from the Holy Land is that found in the Mishnah, which reports a fivefold yield. Yields of thirtyfold, sixtyfold, and a hundredfold would have been miraculous at the time of Jesus, and even today. The parable climaxes in a miracle! But a discussion of the parable’s meaning is delayed by a question asked by the disciples.

10 တပည့်တော်တို့သည် ချဉ်းကပ်လျက်၊ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်ကြောင့်ဥပမာကိုဆောင်၍ ဤလူတို့ အား ဟောပြောတော်မူသနည်းဟု မေးလျှောက်ကြလျှင်၊

11 ကိုယ်တော်က၊ သင်တို့သည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏နက်နဲသော အရာတို့ကိုသိရသော အခွင့်ရှိကြ၏။ ထိုသူတို့မူကား အခွင့်မရှိကြ၊
12 အကြင်သူသည် ရတတ်၏။ ထိုသူ၌ ကြွယ်ဝပြည့်စုံစေခြင်းငှါ ပေးဦးမည်။ အကြင်သူသည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
13 ထိုကြောင့် သူတို့သည် မြင်လျက်မမြင်၊ ကြားလျက်မကြား၊ အနက်ကိုလည်း နားမလည်သောကြောင့် ဥပမာကိုဆောင်၍ ငါဟောပြော၏။
14 ဟေရှာယဟောဘူးသောအနာဂတ်စကားဟူမူကား၊ သင်တို့သည် ကြားလျက်ပင် အနက်ကိုနားမလည် ဘဲ ကြားကြလိမ့်မည်။ မြင်လျက်ပင် အာရုံမပြုဘဲမြင်ကြလိမ့်မည်။
15 အကြောင်းမူကား၊ ဤလူမျိုးသည် မျက်စိမမြင်၊ နားမကြား၊ စိတ်နှလုံးမသိ၊ အကျင့်မပြောင်းလဲ၊ သူတို့ အနာရောဂါကို ငါမငြိမ်းစေရသည်တိုင်အောင်၊ သူတို့စိတ်နှလုံးသည်မိုက်လျက်၊ နားသည်ထိုင်းလျက်၊ ကိုယ် မျက်စိကိုပိတ်လျက်ရှိကြ၏ဟူသောစကားသည် ဤလူတို့၌ ပြည့်စုံခြင်းသို့ရောက်သတည်း။
16 သင်တို့မျက်စိသည် မြင်သောကြောင့်မင်္ဂလာရှိ၏။ သင်တို့နားသည်လည်း ကြားသောကြောင့် မင်္ဂလာ ရှိ၏။
17 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့ မြင်ရသောအရာတို့ကိုပရောဖက်များနှင့် ဖြောင့်မတ်သော သူများတို့သည် မြင်ခြင်းငှါအလိုရှိသော်လည်း မမြင်ရကြ။ သင်တို့ကြားရသောအရာတို့ကို ကြားခြင်းငှါ အလိုရှိသော်လည်း မကြားရကြ။

၁၃:၁၀–၁၇။ ဥပစာပုံပြင်များဖြင့် သွန်သင်ရခြင်း အကြောင်းရင်း တပည့်တော်များက ယေရှုကို အဘယ်ကြောင့် ဥပစာပုံပြင်များဖြင့် သွန်သင်တော်မူသနည်းဟု မေးကြသည်။ ယေရှု၏ အဖြေသည် အချက်နှစ်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ပထမအချက်မှာ တပည့်တော်များနှင့် နောက်လိုက်များသာ သိရှိရသော အရာများရှိပြီး ထိုအရာများကို အပြင်လူများအတွက် “လျှို့ဝှက်ချက်” (မုသ်တေရီယွန်) ဖြစ်သည်။ ဤအပိုသိရှိမှုသည် ယေရှု၏ နောက်လိုက်များကို သူတို့မဟုတ်သူများနှင့် ကွဲပြားခြားနားသော အုပ်စုတစ်စုအဖြစ် သတ်မှတ်ပေးသည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ မျက်စိကန်းသူများသည် ဆက်လက်၍ မျက်စိကန်းနေမည် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ဉာဏ်အလင်းရရှိသူများသည် ယေရှုကို ပို၍ နားလည်လာသလို၊ ဝိညာဉ်ရေးရာ မျက်စိကန်းသူများသည် ယေရှုကို ဆက်လက်၍ နားမလည်နိုင်၊ ရှုပ်ထွေးနေမည် ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ယေရှုသည် ရန်လိုမှုများဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ရှိတော်မူပြီး နောက်ဆုံး အသေခံရတော်မူမည် ဖြစ်သည်။ အဓိကသွန်သင်ချက်များကို ဥပစာပုံပြင်များဖြင့် ဟောကြားခြင်းသည် အနည်းဆုံး ခဏတာမျှ ကိုယ်တော်ကို ကာကွယ်ပေးခဲ့သည်။

13:10–17. The Purpose of Parables. The disciples asked Jesus why He taught in parables. His answer highlights two other things. First, there are some things known to His disciples and followers that are mystērion—“secrets” or “mysteries”—to those outside the group. This extra knowledge is available only to those who are His followers. Some things that His followers know help define them as a group that is distinct from those who are not followers of Jesus. The second point that Jesus’s answer highlights is that those who are spiritually blind will remain spiritually blind (v. 12). Just as those who are spiritually enlightened continue to grow in their understanding of Jesus, those who are spiritually blind will continue to find Him baffling and incomprehensible. At this time, Jesus was working in a hostile environment, which would eventually lead to His death. Couching His key teachings in parables served to protect Him, at least for a time.

18 မျိုးစေ့ကြဲသောသူ၏ဥပမာအနက်အဓိပ္ပာယ်ကို နားထောင်ကြလော့။

19 လမ်း၌ အစေ့ကိုကြဲခြင်းအကြောင်းအရာကား၊ နိုင်ငံတော်၏တရားစကားကိုကြား၍ နှလုံးမသွင်းသည် ရှိသော်၊ နတ်ဆိုးလာ၍ နှလုံး၌ကြဲသောအစေ့ကို နှုတ်ယူတတ်သည်ဟု ဆိုလိုသတည်း။
20 ကျောက်ပေါသောအရပ်၌ အစေ့ကိုကြဲခြင်းအကြောင်းအရာကား၊ တရားစကားကိုကြား၍ ဝမ်းမြောက် သောစိတ်နှင့် ချက်ခြင်းခံယူသော်လည်း၊
21 စိတ်နှလုံး၌ အမြစ်မစွဲခဏသာတည်သဖြင့်၊ တရားစကားကြောင့်အမှုအခင်းနှင့် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရ သောအခါ ချက်ခြင်းဖောက်ပြန်တတ်သည်ဟု ဆိုလိုသတည်း။
22 ဆူးပင်တို့တွင် အစေ့ကိုကြဲခြင်းအကြောင်းအရာကား တရားစကားကိုကြား၍လောကီအမှု၌ စိုးရိမ်ခြင်း နှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏လှည့်စားခြင်းသည် တရားစကားကို လွှမ်းမိုးညှဉ်းဆဲတတ်သောကြောင့် အသီးမသီးနိုင်ဟု ဆိုလိုသတည်း။
23 ကောင်းသောမြေ၌ အစေ့ကိုကြဲခြင်းအကြောင်းအရာကား၊ တရားစကားကိုကြား၍ နှလုံးသွင်းသဖြင့်၊ အဆသုံးဆယ်၊ အဆခြောက်ဆယ်၊ အဆတရာပွားများ၍ အသီးသီးတတ်သည်ဟု ဆိုလိုသတည်းဟု မိန့်တော်မူ ၏။

၁၃:၁၈–၂၃။ မျိုးစေ့ကြဲသူ၏ ဥပစာပုံပြင် ရှင်းပြချက် ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား ဤဥပစာပုံပြင်မှာ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ သတင်းစကားကို လူအမျိုးမျိုး လက်ခံပုံနှင့် ပတ်သက်သည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ အချို့သူများသည် နားထောင်၍ နားမလည်ကြပေ။ သူတို့သည် လမ်းခင်းပေါ် ကျသော မျိုးစေ့နှင့်တူသည်။ နတ်ဆိုးသည် နိုင်ငံတော်သတင်းစကားကို လျင်မြန်စွာ လုယူသွားသောကြောင့် ပေါက်ရောက်ခွင့် မရှိပေ (အပိုဒ် ၁၉)။ အချို့သူများသည် ဝမ်းမြောက်စွာ လက်ခံကြပြီး ကျောက်မြေပါးပေါ်တွင် လျင်မြန်စွာ ပေါက်ရောက်သော မျိုးစေ့ကဲ့သို့ ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုးတက်မှု လျင်မြန်စွာ ရှိပုံရသည်။ သို့သော် ဒုက္ခဆင်းရဲရောက်လာသောအခါ ချက်ချင်း လဲကျကြသည် (အပိုဒ် ၂၀–၂၁)။ ခရစ်ယာန်များ ဒုက္ခရောက်နေသော ဤလောကတွင် နေထိုင်နေသမျှ ဒုက္ခဆင်းရဲသည် သူတို့ကို လာရှာတတ်သည်။ ထိုအခါ အချို့သူများက ယုံကြည်ခြင်းသည် မလုံလောက်ဟု ယူဆ၍ ခရစ်ယာန်ဘောင်မှ ထွက်ခွာသွားကြသည်။ အချို့ကမူ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပို၍ နက်ရှိုင်းလာအောင် အခွင့်အရေးယူကြသည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းလက်ကို ဆန့်ထုတ်၍ ခံစားနေရသော ခက်ခဲမှုများကို နားမလည်သော်လည်း ဘုရားသခင်က နားလည်ပြီး အတူလျှောက်လှမ်းပေးမည်ဟု ကိုယ်တော်အား ပြောကြားကြသည်။

13:18–23. Parable of the Sower Explained. Jesus explained to His disciples that the parable is about how different hearers receive the message of the kingdom of heaven. Some hear and do not understand. They are like the seed fallen on the path—the devil takes away the message of the kingdom so fast that it never has a chance to grow (v. 19). Others receive the word very gladly, and just as the grain springs up in the rocky ground, they appear to be making rapid progress in their spiritual walk. But when trouble arises, they quickly fall away (vv. 20–21). As long as Christians live in a world of sin, trouble will find them. At such moments some conclude that faith is inadequate and discard Christianity. Others see it as an opportunity to deepen their relationship with God. They reach out the hand of faith and tell Him that while they do not understand the difficult times they are going through, they know that He understands and that He will walk with them.

ယေရှုသည် ဆူးပင်များကြားသို့ ကြဲခံရသော မျိုးစေ့သည် ယုံကြည်သော်လည်း ဤလောက၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာ၏ လှည့်စားမှုကြောင့် နှိပ်စီးခံရသူများကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ဤသူမျိုးမှာ နေ့စဉ်ဘဝ၏ ဖိအားများကို ရင်ဆိုင်ရန် အလွန်အလုပ်များနေသဖြင့် ဆုတောင်းရန်၊ ဘုရားကျောင်းတက်ရန်၊ ကျမ်းစာဖတ်ရန် အချိန်မရှိကြပေ။ ဤသို့သော သူများ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် တဖြည်းဖြည်း ညောင်းသွားပြီး နောက်ဆုံးတွင် ခရစ်ယာန်ဘဝသည် အခွံခွာသွားသော အလဟသ ဖြစ်သွားသည်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် မြေကောင်းထဲသို့ ကျသော မျိုးစေ့သည် စကားကို ကြားပြီး နားလည်သူများကို ကိုယ်စားပြုသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဤသူမျိုးသည် ယုံကြည်ခြင်းကို ဒုက္ခဆင်းရဲများက လှုပ်ခတ်သောအခါတွင်ပင် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်စွဲချား၍ ကိုးစားတတ်သူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးရာအရာများတွင် ပုံမှန်အချိန်ပေးတတ်သူများ၊ ကျမ်းစာကို ပုံမှန်ဖတ်သူများ၊ ဆုတောင်းသူများ၊ ဘုရားဝတ်ပြုရာတွင် ပုံမှန်ပါဝင်သူများ ဖြစ်သည်။ မျိုးစေ့၏ အံ့ဖွယ်အထွက်နှုန်းကဲ့သို့ပင် ဤခရစ်ယာန်များသည် အံ့ဖွယ်ရာများဖြင့် ဝန်းရံခံရသည်။ သူတို့သည် မစုံလင်သော လူသားများဖြစ်သော်လည်း ယေရှုနှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းရင်း အခြားသူများသည် သူတို့ဘဝတွင် ယေရှု၏ အရိပ်အယောင်များကို မြင်တွေ့၍ ယေရှုနှင့် ကိုယ်တော်၏ နောက်လိုက်များဆီသို့ ဆွဲဆောင်ခံရသည်။

Jesus explained that the seed sewn among the thorns (v. 22) represents another group who believe but find themselves being consumed with the worries of this world and the deceptive lure of wealth. This is often manifested in people who are too busy coping with the pressures of everyday life to spend time in prayer, to attend worship services, and to read their Bible regularly. The faith of many such individuals withers slowly over time, and they eventually discover that their Christianity is but an empty shell. By way of contrast, the seed that fell on good soil represents those who hear the word and understand it (v. 23). Such people are those who, when trials and troubles shake their faith in God, still reach out to God in faith and trust; it represents those who regularly spend time with spiritual things—who regularly read their Bibles, who regularly pray, who attend and participate in worship services. As with the miraculous yield of seed, such Christians are surrounded by miracles. They are imperfect human beings, but as they walk with Jesus, others see glimpses of Jesus in their lives and are drawn to Him and His followers.

24 အခြားသော ဥပမာစကားကိုမိန့်မြွက်တော်မူသည်ကား၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ကောင်းသောမျိုး စေ့ကို လယ်၌ကြဲသောသူနှင့်တူ၏။

25 လူတို့သည် အိပ်ပျော်သောအခါ သူ၏ရန်သူသည်လာ၍ကောင်းသောစပါးနှင့်လက္ခဏာတူသော တော မျိုးစေ့ကို စပါးအထဲ၌ကြဲ၍ သွားလေ၏။
26 အပင်ပေါက်၍ အသီးအနှံထွက်သောအခါ၊ တောပင်များလည်းထင်ရှားလျှင်၊
27 ကျွန်တို့သည် အိမ်ရှင်ထံသို့သွား၍ သခင်၊ ကောင်းသောမျိုးစေ့ကို လယ်၌ကြဲတော်မူသည် မဟုတ် လော။ တောပင်တို့သည် အဘယ်ကဖြစ်သနည်းဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
28 အိမ်ရှင်က ဤအမှုကား ရန်သူပြုသောအမှုတည်းဟု ဆို၏။ အကျွန်ုပ်တို့သည်သွား၍ တောပင်တို့ကို ရွေးနှုတ်စေခြင်းငှါ အလိုတော်ရှိသလောဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
29 အိမ်ရှင်က ထိုသို့ငါအလိုမရှိ။ တောပင်တို့ကိုရွေးနှုတ်လျှင် စပါးပင်တို့ကိုရောနှော၍ နှုတ်မိမည် စိုးရိမ် စရာအကြောင်းရှိ၏။
30 စပါးရိတ်သည်ကာလတိုင်အောင် အပင်နှစ်မျိုးတို့သည် အတူကြီးပွားပါလေစေ။ စပါးရိတ်သည်ကာလ ရောက်လျှင်၊ တောပင်တို့ကို ရှေ့ဦးစွာရွေးနှုတ်၍ မီးရှို့ခြင်းငှါစည်းနှောင်ကြလော့။ စပါးကိုကား ကျီ၌စုသိမ်း သွင်းထားကြလော့ဟု ရိတ်သောသူတို့အား ငါစီရင်မည်ဟု အိမ်ရှင်ဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၃:၂၄-၃၀။ ဂျုံပင်များထဲက ပေါင်းပင်များ။ ဂျုံပင်များထဲတွင် ပေါင်းပင်များနှင့်ပတ်သက်သော ဥပစာသည် ယေရှုခေတ်က လယ်ယာလုပ်ငန်းလောက၏ တစ်ဖက်တစ်ချက်ကို စိတ်ဝင်စားဖွယ် ထိုးထွင်းသိမြင်စေသည်။ ထိုခေတ်ကာလတွင် ချမ်းသာသော လယ်သမားတစ်ဦးသည် ရန်သူတစ်ဦးရှိပြီး ထိုရန်သူက သူ၏ဂျုံခင်းထဲသို့ ပေါင်းစေ့များ လာရောက်ဖြန့်ကျင်ခြင်းဖြင့် သူ့ကို တိုက်ခိုက်နိုင်သည်။ အပိုဒ် ၂၅ တွင် ဖော်ပြထားသော “ဇိဇနိယွန်” ဟူသောစကားလုံးသည် ပေါင်းပင် သို့မဟုတ် ကောက်ပင်များကို ရည်ညွှန်းသည်။ ရန်သူဖြန့်ကျင်းခဲ့သော စေ့သည် ရိတ်သိမ်းချိန်ရောက်မှ ဂျုံနှင့်ကွဲပြားမှုပေါ်လာသဖြင့် အလွန်ဖြစ်နိုင်ချေများသော မျိုးစေ့မှာ မုတ်ဆိတ်ပါသော ဒါနယ်ပင် (bearded darnel) ဟု ခေါ်သည့်အပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအပင်နှင့် ၎င်း၏ဂုဏ်သတ္တိများကို ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် ကောင်းစွာသိရှိကြပြီး ဤဥပစာတွင်ဖော်ပြထားသော အခြေအနေအတိုင်း အသုံးပြုခြင်းကို တားမြစ်သည့် ဥပဒေများပင် ရှိခဲ့သည်။ မုတ်ဆိတ်ပါသော ဒါနယ်ပင်သည် အမှည့်ရောက်မှ အသီးမှောင်နက်လာပြီး ဂျုံ၏ ရွှေညိုရောင်နှင့် ကွဲပြားသွားသည်အထိ ဂျုံနှင့်ပုံစံတူသည်။ အရှေ့အလယ်ပိုင်းတွင် ငှက်စာအဖြစ်သုံးသော်လည်း လူသားများအတွက်မူ အနည်းငယ် စိတ်ကြွဆေးဂုဏ်သတ္တိ ရှိသည်။ ဂျုံခင်းထဲသို့ မုတ်ဆိတ်ပါသော ဒါနယ်စေ့ ဖြန့်ကျင်းခြင်းသည် အထူးသဖြင့် ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုပင်ကို ဖယ်ရှားရန် အကောင်းဆုံးအချိန်မှာ ရိတ်သိမ်းချိန်ဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်သည် တစ်နှစ်တာတွင် အလုပ်အများဆုံးကာလဖြစ်ကာ ဒါနယ်ပင်များကို ဂရုတစိုက်ဖယ်ရှားရသဖြင့် ပိုမိုဆိုးရွားလာစေသည်။ မလွဲမသွေ မလိုလားအပ်သော စေ့အချို့သည် ဂျုံထဲသို့ ရောနှောသွားတတ်ပြီး ထို့ကြောင့် မုန့်ဖုမည့်အခါ ဂျုံကို မညက်မီ မလိုလားအပ်သော စေ့များကို ဖယ်ရှားရန် အချိန်ပိုလိုအပ်သည်။ ထိုခက်ခဲသော လုပ်ငန်းစဉ်တွင် အမှားတစ်ခုခု ဖြစ်သွားပါက ဒါနယ်ညစ်ညမ်းသော မုန့်ကို စားမိသူများ မနှစ်မြို့ဖွယ် အိပ်မက်များနှင့် အမြင်အာရုံများ ကြုံတွေ့ရတတ်သည်။

13:24–30. Weeds among the Wheat. The parable of the weeds among the wheat provides an interesting glimpse of one aspect of the agricultural world from the time of Jesus. In this world, a prosperous farmer could have had an enemy who chose to attack him by sowing weeds in his wheat crop. The word zizanion (v. 25) designates weeds or tares. The seed the enemy sowed would have appeared no different from wheat until the harvest, which indicates the high likelihood that it was the seed of the bearded darnel plant. This plant and its characteristics were well enough known in the ancient world, and there were specific laws against its use in a situation described in this parable. Bearded darnel does, in fact, look like wheat until it is mature, when its grain turns black, rather than the golden brown of wheat. It is used for poultry feed in the Middle East, but humans find it to be a mild hallucinogen. Sowing bearded darnel in a field of wheat is a particularly spiteful thing to do, as the only good time to remove it is at harvest—already the busiest time of the year, made worse by the need to carefully remove all the darnel. Inevitably some unwanted seed would end up in the grain supply, and this would require extra time to remove the unwanted grains before grinding the grain to make bread. Any mistake in that painstaking process would mean that unpleasant dreams and visions would be experienced by those unfortunate enough to have been given bread contaminated with the darnel.

ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သော ဥပစာတွင် ကျွန်များက သခင်ထံ ဂျုံခင်းထဲတွင် ဒါနယ်ပင်များ ဖြန့်ကျင်းခံရသည်ဟု လျှောက်ထားကြသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ အလွန်ကျိုးကြောင်းဆီလျော်စွာ ယေရှုက ဒါနယ်ပင်များကို အလျင်အမြန်နှိမ်နှင်းရန်ကြိုးစားပါက ကောင်းသော ဂျုံများပါ ပျက်စီးဆုံးရှုံးသွားနိုင်သည်ဟု သတိပေးတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် နှစ်မျိုးလုံးကို ရိတ်သိမ်းချိန်ထိ တွဲလျက်စိုက်ပျိုးထားရမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၉-၃၀)။ ထိုအချိန်တွင် ဒါနယ်ပင်များကို အလွယ်တကူ ခွဲခြားနိုင်ပြီး ဖယ်ရှားကာ မီးရှို့ဖျက်ဆီးနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ကောင်းသော ဂျုံကောက်ပဲများကိုမူ ကျီအတွင်း သိုလှောင်ထားနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

In the parable that Jesus spoke, the servants report to their master that darnel had been sown in the field of grain (v. 27). Quite sensibly Jesus warned that any attempt to eradicate the darnel too soon would in fact lead to the destruction of much of the good grain, and therefore the two crops should be left to grow side by side until the harvest (vv. 29–30). At that time the darnel could be easily identified, then removed and burned, while the good grain would be gathered into the barns.

31 အခြားသောဥပမာစကားကို မိန့်မြွက်တော်မူသည်ကား၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် လယ်၌စိုက်သော မုန်ညင်းစေ့နှင့်တူ၏။

32 မုန်ညင်းစေ့သည် အစေ့တကာတို့ထက် ငယ်သော်လည်း၊ ကြီးပွားသောအခါ မြက်ပင်တကာတို့ထက် ကြီးသဖြင့် မိုဃ်းကောင်းကင်ငှက်တို့သည်လာ၍ အကိုင်းအခက်တို့၌နားနေ မှီခိုလောက်သောအပင် ဖြစ်တတ် သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၃:၃၁-၃၂။ မုံညှင်းစေ့။ ယေရှုက မဿဲ ၁၃ တွင် “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် … နှိုင်းရသည်မှာ” ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသောအခါ ပုံဆောင်ချဲ့ကားသော နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုကို အသုံးပြုတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ နှိုင်းယှဉ်ချက်ဆိုသည်မှာ မတူညီသောအရာနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်ပြောဆိုသော စကားပုံတစ်မျိုးဖြစ်သည်။ ဥပစာများလည်း အလားတူပင် အလုပ်လုပ်သည်။ ယေရှုက ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် မုံညှင်းစေ့နှင့် နှိုင်းရသည်ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသောအခါ မုံညှင်းစေ့နှင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကြားတွင် တူညီသောအချက်တစ်ခုရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုတူညီမှုကို ရှာတွေ့ခြင်းသည်ပင် ဤဥပစာနှင့် အခြားရှင်းလင်းစွာ နှိုင်းယှဉ်ထားသော ဥပစာများကို နားလည်ရန် အဓိကသော့ချက်ဖြစ်သည်။

13:31–32. The Mustard Seed. When Jesus used the words “The kingdom of heaven is like …” in Matthew 13, He used a figure of speech, rather like an extended simile. A simile is a figure of speech that compares two unlike things. A parable works in a similar manner. When Jesus said that the kingdom of heaven is like a mustard seed, He was saying that there is something similar between a grain of mustard and the kingdom of heaven—finding the similarity is the key to understanding this and other parables, especially those that make an explicit comparison.

ယေရှုက မုံညှင်းပင်နှင့်ပတ်သက်၍ အချက်နှစ်ချက်ကို ထောက်ပြတော်မူသည်။ ၎င်း၏မျိုးစေ့သည် အလွန်သေးငယ်ပြီး ပင်စည်ကြီးထွားလာကာ သစ်ပင်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားသည်။ မုံညှင်းပင် (ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်မှာ အနက်ရောင်မုံညှင်း Sinapis nigra) ၏ မျိုးစေ့သည် ယုဒပြည်တွင် တွေ့ရှိရသမျှ မျိုးစေ့များထဲတွင် အသေးဆုံးဖြစ်သည်။ တစ်ဂရမ် (၀.၀၀၁ ကီလိုဂရမ်) ရရှိရန် မုံညှင်းစေ့ ၇၂၅ မှ ၇၆၀ လိုအပ်သည်။ သို့သော် ထိုပင်သည်ကား ဂါလိလဲအိုင်အနီးတွင် အမြင့် ပေ ၈ ပေ မှ ၉ ပေ (၂.၅ မီတာ မှ ၃ မီတာအထိ) အထိ ကြီးထွားနိုင်သည်။ မုံညှင်းရွက်ကို ဆားနယ်စားသုံးကြသည်။ ထိုပင်ကို ဟင်းသီးဟင်းရွက်များထဲတွင် အကြီးဆုံးဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၃၂)။

Jesus noted two things about the mustard plant: it has small seeds, and it grows large enough to be described as a tree. The seed of the mustard plant (probably Sinapis nigra, or black mustard) is indeed small—the smallest found in Judea. Between 725 and 760 of these seeds are needed to make up a gram (0.001 kg). Yet the plant itself grows quite large, up to eight or nine feet (2.5 or even 3 m) in the vicinity of the Sea of Galilee. The mustard leaf was pickled and eaten. The plant is described as the largest of the herbs (v. 32).

ယေရှုက ဘုရားနိုင်ငံတော်၏ ကြီးထွားမှုကို မုံညှင်းသစ်ပင်၏ ကြီးထွားမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူသည်။ အစပိုင်းတွင် သေးငယ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် အလွန်ကြီးမားလာသည်။ ပေါင်းပင်များနှင့်ပတ်သက်သော ဥပစာ၏ ရှင်းလင်းချက်တွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်နှင့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်တို့၏ နီးကပ်စွာဆက်နွယ်မှုကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ ထိုအပိုဒ်ကို ကြိုတင်မျှော်လင့်ရင်း ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် အလွန်သေးငယ်သော အစပိုင်းမှ (ယေရှုနှင့် တပည့်အနည်းငယ်) ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ယေရှုကိုလိုက်သူ သန်းပေါင်းများစွာအထိ ကြီးထွားလာခဲ့သည်မှာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ရာဖြစ်သည်။

Jesus spoke His parable, likening the growth of the kingdom of God to that of a mustard tree. It starts small and grows very large. The explanation of the parable of the weeds among the wheat highlights the intimate connection between the kingdom of heaven and the Christian church. In anticipation of that passage, it is interesting to note that the Christian church did in fact grow from very small beginnings (Jesus and a small number of disciples) to a worldwide phenomenon with millions who claim to be followers of Jesus.

33 အခြားသောဥပမာစကားကို မိန့်မြွက်တော်မူသည်ကား၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် တဆေးနှင့်တူ၏။ မိန်းမသည် တဆေးကိုယူ၍ မုန့်ညက်သုံးတင်း၌ထည့်သဖြင့်၊ မုန့်ညက်ရှိသမျှကို ဖောင်းကြွစေတတ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

34 ယေရှုသည် ဤဥပမာများတို့ကိုဆောင်၍ ပရိတ်သတ်များတို့အားဟောပြောတော်မူ၏။ ဥပမာကင်း၍ ဟောပြောတော်မမူ၊
35 ထိုသို့သောအားဖြင့် ပရောဖက်စကားဟူမူကား၊ ငါသည်နှုတ်ကိုဖွင့်၍ ဥပမာများကိုမြွက်ဆိုအံ့။ ကမ္ဘာဦးမှစ၍ ထိမ်ဝှက်သောအရာတို့ကိုဘော်ပြပေအံ့ဟု ဟောဘူးသောစကားသည် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက် သတည်း။

၁၃:၃၃-၃၅။ တဆေးဥပစာ။ အီဂျစ်တို့ အစောဆုံးခေတ်ကတည်းက တဆေးဖြင့် မုန့်ဖုတ်လာခဲ့ကြသည်။ တဆေးဆိုသည်မှာ မှိုတစ်မျိုးဖြစ်ပြီး မုန့်ညက်နှင့် ရောနှောသောအခါ အောက်ဆီဂျင်နှင့် ကာဗိုဟိုက်ဒရိတ်ကို အသုံးပြု၍ ရေနှင့် ကာဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ် သို့မဟုတ် အောက်ဆီဂျင်ပမာဏ လျော့နည်းလာသောအခါ အယ်လ်ကိုဟွန်းနှင့် ကာဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ်ကို ထုတ်လုပ်သည်။ အယ်လ်ကိုဟွန်းသည် ဖုတ်ချိန်တွင် အငွေ့ပျံသွားပြီး ကာဗွန်ဒိုင်အောက်ဆိုဒ်က ညက်ထဲတွင် ပွက်ပွက်ဆူစေကာ မုန့်အရသာ ပိုမိုကောင်းမွန်စေသည်။ ဓမ္မဟောင်း၊ ဓမ္မသစ်ခေတ်နှစ်ခုလုံးတွင် မုန့်ကို နေ့စဉ်ဖုတ်လုပ်လေ့ရှိပြီး နေ့စဉ်မုန့်ညက်အသစ်တွင် ထည့်သွင်းရန် ညက်အချို့ကို မဖုတ်ဘဲ ချန်ထားတတ်သည်။ ပသခါပွဲမှစ၍ ခုနစ်ရက်ပတ်လုံး ဖေးမဲ့မုန့်ပွဲတော်ကာလအတွင်း ဤဓလေ့ကို ခေတ္တရပ်ဆိုင်းထားရသည် (ထွက် ၁၂:၁-၂၀)။ ဤနည်းဖြင့် နှစ်သစ်တစ်ခုစတိုင်းကို ဟောင်းနွမ်းသော တဆေးကို စွန့်ပစ်ခြင်းဖြင့် အမှတ်အသားပြုရသည်။

13:33–35. Parable of the Leaven. Bread has been made with yeast at least since the earliest Egyptians. Yeast is a fungus that when mixed with bread dough uses oxygen and carbohydrates to create water and carbon dioxide or, when the oxygen levels have decreased sufficiently, to create alcohol and carbon dioxide. The alcohol evaporates away in cooking, but the carbon dioxide creates bubbles in the dough, and the bread tastes much better. In the times of both the OT and NT, bread was made daily, and some of the dough was kept uncooked from day to day to be the “leaven” that would be put into the new batch of bread dough to cause it to rise. During the Feast of Unleavened Bread, this practice was discontinued for a period of seven days, starting with Passover (Ex. 12:1–20). In this way, each New Year was to be marked by a discarding of the old leaven.

ယေရှု၏ ဤတဆေးဥပစာသည် တဆေးအနည်းငယ်သည် မုန့်ညက်တစ်ခုလုံးကို မည်ကဲ့သို့ ထူးထူးခြားခြား သက်ရောက်မှုရှိစေသည်ကို ထောက်ပြပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်လည်း ဤနည်းတူ လုပ်ဆောင်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ အုပ်စုငယ်တစ်ခုသည် များပြားလှသော အုပ်စုကြီးတစ်ခုလုံးအပေါ် ကောင်းမှုအရ အလွန်ကြီးမားသော သက်ရောက်မှုရှိနိုင်သည် (ကော ၁ ၅:၆၊ ဂလာ ၅:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

This parable of Jesus notes the remarkable way in which a small amount of leaven has a large impact on the greater bread mix, and it indicates that the kingdom of heaven also acts in this way—a small group can have an inordinately significant effect for good on a much larger group (cf. 1 Cor. 5:6; Gal. 5:9).

မဿဲက ထိုခေတ်ကာလတွင် ယေရှုသည် အပြင်လူများကို ဥပစာများဖြင့်သာ ဟောပြောတော်မူခဲ့သည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် တပည့်တော်များကိုမူ ဥပစာအားလုံးကို ရှင်းပြတော်မူသည်။ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းများတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို လေးစားမှုကို ဧဝံဂေလိဆရာက မီးမောင်းထိုးပြထားပြီး ဥပစာများဖြင့် သွန်သင်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် ပရောဖက်ပြုချက်စကားကို ပြည့်စုံစေတော်မူသည်ဟု အလေးပေးဖော်ပြသည် (မဿဲ ၁၃:၃၅)။

Matthew clarifies that at this time period in his ministry, Jesus spoke only in parables to those outside of His immediate group of followers. But to His disciples He explained all the parables. The respect for the OT shown in Christian circles is underlined by the Evangelist, highlighting that by teaching in parables, Jesus was in fact fulfilling the words of prophecy (Matt. 13:35).

36 ထိုနောက်မှ ယေရှုသည် လူအစုအဝေးများကိုလွှတ်၍ အိမ်သို့ဝင်တော်မူပြီးမှ၊ တပည့်တော်တို့သည် ချဉ်းကပ်၍၊ လယ်၌ကြဲသောတောမျိုးစေ့၏ ဥပမာအနက်အဓိပ္ပါယ်ကို အကျွန်ုပ်တို့အား ဘော်ပြတော်မူပါဟု လျှောက်ကြလျှင်၊

37 ကိုယ်တော်က၊ ကောင်းသောမျိုးစေ့ကိုကြဲသောသူသည် လူသားဖြစ်၏။
38 လယ်ကား ဤလောကဖြစ်၏။ ကောင်းသောအစေ့ကား နိုင်ငံတော်သားဖြစ်၏။ တောမျိုးစေ့ကား နတ် ဆိုးသားဖြစ်၏။
39 တောမျိုးစေ့ကိုကြဲသောရန်သူကား မာရ်နတ်ဖြစ်၏။ စပါးရိတ်သောကာလကား ဤကမ္ဘာကုန်သော ကာလဖြစ်၏။ စပါးရိတ်သောသူကား ကောင်းကင်တမန်ဖြစ်၏။
40 တောပင်တို့ကိုရွေးနှုတ်၍ မီးရှို့သကဲ့သို့ ဤကမ္ဘာအဆုံး၌ဖြစ်လတံ့။
41 လူသားသည် မိမိကောင်းကင်တမန်တို့ကိုစေလွှတ်ပြီးလျှင်၊ မှားယွင်းစေသောသူတို့နှင့် မတရားသော အမှုကို ပြုသောသူရှိသမျှတို့ကို နိုင်ငံတော်ထဲကရွေးနှုတ်၍၊
42 ငိုကြွေးခြင်း၊ အံသွားခဲကြိတ်ခြင်းရှိရာ မီးဖို၌ချကြလတံ့။
43 ထိုအခါ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့သည် နေထွန်းလင်းသကဲ့သို့ မိမိတို့အဘ၏နိုင်ငံတော်၌ ထွန်းလင်းကြ လတံ့။ ကြားစရာနားရှိသောသူသည် မည်သည်ကားကြားပါစေ။

၁၃:၃၆-၄၃။ ပေါင်းပင်များနှင့်ဥပစာ ရှင်းပြချက်။ ပေါင်းပင်များဥပစာကို နားလည်ပုံနှစ်မျိုးရှိသည်။ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်နှင့် အသင်းတော်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တို့ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ ဤဥပစာသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကို ရည်ရွယ်ပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အုပ်ချုပ်မှုဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ ဥပစာ၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ယေရှုဒုတိယအကြိမ် ကြွလာချိန်ထိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကောင်းမှုနှင့် ဆိုးမှုနှစ်ခုစလုံး ရှိနေမည်ဟူ၍ ရိုးရှင်းသည်။ အသင်းတော်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ ဤဥပစာသည် အသင်းတော်အကြောင်းဖြစ်ပြီး ယေရှုဒုတိယအကြိမ်ကြွလာချိန်ထိ အသင်းတော်အတွင်း ကောင်းသူနှင့် ဆိုးသူနှစ်မျိုးလုံး ရှိနေမည်ဖြစ်ကာ အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရာတွင် ကောင်းသူများကို ဆိုးသူများနှင့်အတူ နှိမ်နှင်းမိခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် ခရစ်ယာန်များ သတိထားရမည်ဟု သွန်သင်သည်။

13:36–43. The Parable of the Weeds Explained. There are two broad ways in which the parable of the weeds has been understood: a universalistic interpretation and an ecclesiological (church-focused) interpretation. According to the universalistic interpretation, the parable of the weeds has a worldwide scope. The kingdom of heaven is understood to be God’s rule on the earth, and the parable has a relatively straightforward meaning that both good and evil exist in the world until the Second Coming of Jesus. According to the ecclesiological or church-focused interpretation, the parable of the weeds is about the church. It teaches that within the church there will be both good and bad until the Second Coming and that Christians should be careful in their attitudes in community discipline to avoid rooting out good along with bad.

မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်က ကျမ်းစာအပိုဒ်နှင့် ပိုမိုကိုက်ညီသနည်း။ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ထောက်ခံသူများက အပိုဒ် ၁၃:၃၈ တွင် “လယ်ကောင်းသည် ဤလောကဖြစ်သည်” ဟူသော စကားကို ထောက်ပြပြီး ဥပစာသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းနှင့်ဆိုင်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပညာရှင်အများစုက ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှုဟု ယူဆကြပြီး ထိုအဓိပ္ပာယ်သည် ဓမ္မဟောင်းအသုံးအနှုန်းနှင့် ကိုက်ညီသည်ဟုလည်း ဆိုကြသည် (ဥပမာ၊ ၁ရာဇဝင် ၂၆:၃၁)။

Which of the two interpretations is the better fit with the evidence of the text? Those who would argue for the universalistic interpretation point to the wording of 13:38, which states that “the field is the world.” This, they argue, means that the parable is about the whole world (i.e., has universal appeal). They also note that most scholars consider the kingdom of God to be the reign of God, which fits well with the usage of the term in the OT (e.g., 1 Chr. 26:31).

အသင်းတော်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ထောက်ခံသူများက ယေရှုဒုတိယအကြိမ်ကြွလာချိန်ထိ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ကောင်းသူဆိုးသူ ရှိနေမည်ဟု ရှင်းပြရန် ဥပစာတစ်ခု ပြောမည်ဟု မထင်ကြောင်း ငြင်းခုံကြသည်။ ထိုသို့ဆိုခြင်းသည် မှန်ကန်သော်လည်း သာမန်အချက်တစ်ခုသာဖြစ်သည်ဟုလည်း ဆိုကြသည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မဟောင်းတွင် ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို “ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်မှု” ဟု နားလည်နိုင်သော်လည်း ယေရှု၏ သွန်သင်ချက်များတွင်မူ “ဘုရားသခင်၏ နယ်မြေ” ဟူသော အယူအဆဖြစ်သည်ဟု ထောက်ပြကြသည်။ ဥပမာ၊ ယေရှုက ပေတရုအား “ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ သော့များကို ငါပေးမည်” ဟု မိန့်ဆိုတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၁၆:၁၉)။ သော့ဆိုသည်မှာ တံခါး သို့မဟုတ် မြို့တံခါးကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ပြင် ယေရှုသည် များသောအားဖြင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ထဲသို့ “ဝင်ရောက်ခြင်း” အကြောင်း ဟောပြောတော်မူသည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၅:၂၀၊ ၇:၂၁၊ ၁၈:၃၊ ၁၉:၂၃-၂၄)။ သော့ဆိုသည်မှာ နယ်နိမိတ်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုပြီး ဝင်ရောက်ခြင်းဟူသော စကားလည်း နယ်နိမိတ်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဤပုံမျိုးသည် ဘုရားနိုင်ငံတော်ကို နယ်မြေတစ်ခုအဖြစ် ခံယူမှသာ အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။

Those who argue for the ecclesiological or church-focused interpretation ask whether Jesus would have told a parable to explain that there would be good and bad people in the world until the Second Coming. Such a statement is true but trivial. They also point out that while the kingdom of God might well be best understood as the “reign of God” in the OT, within the teachings of Jesus, however, the concept seems to be one of the “realm of God,” a concept of territory. For example, Jesus told Peter that he would be given the “keys of the kingdom of heaven” (Matt. 16:19). Keys imply a door or a gate, such as the gate into a city. Furthermore, Jesus usually spoke of “entering” the kingdom of heaven (e.g., Matt. 5:20; 7:21; 18:3; 19:23–24). A key presupposes a boundary, as does the language of entering the kingdom. This imagery makes sense only if the kingdom of God is conceived as a place.

ကောင်းသူနှင့် ဆိုးသူ တွဲလျက်ရှိနေသော်လည်း ဆိုးသူကို ခွဲခြားဖယ်ရှားနိုင်သည့် နေရာမှာ မည်သည့်နေရာနည်း။ ထိုနေရာသည် အသင်းတော်ဖြစ်သည်။ ဤဥပစာသည် ယေရှုနောက်လိုက်သူဟု ထင်ရသော်လည်း အသိုင်းအဝိုင်း၏ စံနှုန်းများနှင့် မကိုက်ညီသူများကို မည်သို့ဆက်ဆံရမည်နည်းဟူသော ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။ ၎င်းတို့ကို ဖယ်ရှားရမည်လောဟူသော မေးခွန်းကို ဤဥပစာက “မဖယ်ရှားသင့်” ဟု ဖြေဆိုထားသည်။ အကြောင်းမှာ အလွန်အမင်း စိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ကောင်းသော မျိုးစေ့များကို ဆိုးသော မျိုးစေ့များနှင့်အတူ နှိမ်နှင်းမိနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၈:၁၅-၂၀ ကို ကြည့်ပါ)။

Where is the place in which good and bad coexist but in which there is the possibility that the bad can be identified and excluded? It is in the church. The parable deals with the issue of what to do with apparent followers of Jesus who do not measure up to the standards of some in the community. Should they be excluded? The answer provided by this parable is “no,” as there is danger that overzealousness is likely to root out some of the “good seed” along with the bad seed (but see commentary on Matt. 18:15–20).

ဤနည်းဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပါက ပေါင်းပင်များဥပစာသည် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ အခြားအပိုင်းများနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုကျမ်းတွင် မသင့်လျော်သော အဖွဲ့ဝင်များနှင့်ပတ်သက်သော အပိုဒ်များ အများအပြားရှိသည် (ဥပမာ၊ မဿဲ ၇:၂၁-၂၃)။ တကယ်တော့ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်အတွင်း ကောင်းသူနှင့် ဆိုးသူ ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်ထားသော ဥပစာများမှာ ဤဥပစာအပါအဝင် ငါးခုရှိသည်။ ၎င်းတို့မှာ ငါးမျှားကွန်ဥပစာ (၁၃:၄၇-၅၀)၊ မလျှော်သောကျွန်ဥပစာ (၁၈:၂၃-၃၅)၊ မင်္ဂလာဝတ်လုံ မပါသူဥပစာ (၂၂:၁-၁၄) နှင့် အပျိုမကြီးဆယ်ယောက်ဥပစာ (၂၅:၁-၁၃) တို့ဖြစ်သည်။

Interpreted in this way, the parable of the weeds is consistent with other parts of the Gospel of Matthew, which has several passages dealing with the problem of unworthy members (e.g., Matt. 7:21–23). Indeed, no fewer than four other parables address the problem of good and bad within the kingdom of heaven. These are the parables of the net (13:47–50), the unforgiving servant (18:23–35), the wedding garment (22:1–14), and the ten maidens (25:1–13).

44 တနည်းကား၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် လယ်၌ဝှက်ထားသောဘဏ္ဍာကိုတွေ့သောသူသည် တဖန် ဖုံးအုပ်၍၊ ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် သွားပြီးလျှင်၊ ရတတ်သမျှကိုရောင်း၍ ထိုလယ်ကိုဝယ်တတ်၏။

45 တနည်းကား၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် မြတ်သောပုလဲတို့ကိုရှာသော ကုန်သည်နှင့်တူ၏။
46 ထိုကုန်သည်သည် အလွန်အဘိုးထိုက်သောပုလဲကိုတွေ့သောအခါ၊ သွား၍ မိမိ၌ရတတ်သမျှကို ရောင်းပြီးလျှင် ထိုပုလဲကိုဝယ်လေ၏။

၁၃:၄၄-၄၆။ ရတနာနှင့် ပုလဲဥပစာများ။ လယ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ရတနာနှင့် အဖိုးတန်ပုလဲဥပစာနှစ်ခုသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ဘက်မှ ပိုင်ဆိုင်ခံရခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို အဖိုးတန်သောအရာနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားပြီး ထိုအရာကို ဝယ်ယူရန် အရာအားလုံးကို ရောင်းချရသည်။ ပထမဥပစာတွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ အဖိုးတန်မှုကို မီးမောင်းထိုးပြထားပြီး ဒုတိယဥပစာတွင်မူ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ဘက်မှ အဖိုးတန်သောအရာများကို ရှာဖွေနေခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။

13:44–46. Parables of the Treasure and the Pearl. The parables of the treasure hidden in a field and the pearl of great price deal with the importance of possessing the kingdom of heaven and being possessed by the kingdom of heaven. In both cases, though, the kingdom of heaven is associated with value such that everything else must be sold in order to purchase the object of value. In the first, the kingdom of heaven is presented as having great value. In the second, the kingdom of heaven is seeking items of great value.

လယ်ထဲတွင် ဝှက်ထားသော ရတနာကို မထင်မှတ်ဘဲ ရှာတွေ့ခြင်း (အပိုဒ် ၄၄) သည် ရှေးခေတ်တွင် မထူးခြားသောဖြစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ယနေ့တိုင် ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များသည် ရှေးခေတ်လူများ ပြန်လည်ရယူနိုင်ခြင်းမရှိအောင် ကောင်းစွာဝှက်ထားခဲ့သော ရတနာများကို တွေ့ရှိတတ်သည်။ ကုမရံမြို့ရှိ ကျမ်းစာပညာရှင်များက ကျမ်းချက်များကို ဝှက်ထားခဲ့ပြီး ပြန်လည်ရယူရန် မျှော်လင့်ခဲ့သော်လည်း မရရှိခဲ့သည်ကို ဤအမျိုးအစားတွင် ထည့်သွင်းစဉ်းစားနိုင်သည်။ ယေရှုခေတ်တွင် အချိန်များမတည်မငြိမ်ဖြစ်ပြီး ဘဝသည် အန္တရာယ်များသည်။ အကောင်းဆုံးအစီအစဉ်များပင် တစ်ခါတစ်ရံ ပျက်စီးတတ်သည်။ ဘဏ်စနစ်အခြေခံရှိသော်လည်း လူတိုင်းအသုံးပြုနိုင်ခြင်းမရှိသလို စစ်ပွဲခေတ်တွင် ချမ်းသာသူများပင် မယုံကြည်နိုင်ခဲ့ကြပါ။ မိသားစုစည်းစိမ်ကို လျှို့ဝှက်နေရာတွင် ဝှက်ထားခြင်းသည် သတိရှိမှုဖြစ်သည်။ မိသားစုစည်းစိမ်သည် အသက်ရှင်ကျန်ရစ်သူများ မသိရှိသည့်နေရာတွင် မြှုပ်နှံထားခြင်းကြောင့် ဆုံးရှုံးတတ်သည်။ ယေရှုပြောသော ဥပစာတွင် (အပိုဒ် ၄၄) သူတစ်ပါးပိုင်လယ်ကို ထယ်ထိုးနေစဉ် ရတနာတစ်ခု ရုတ်တရက်တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ယေရှုက ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ရှာတွေ့သောအခါ ထိုရတနာရှိရာ လယ်ကို ဝယ်ယူရန် ပိုင်ဆိုင်သမျှအားလုံးကို ရောင်းချရလောက်အောင် အဖိုးတန်သည်ဟု သိစေလိုတော်မူသည်။ ၎င်းကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သမျှအားလုံးထက် တန်ဖိုးရှိသည်။

Unexpectedly finding a treasure hidden in a field (v. 44) was not an uncommon event in ancient times. Indeed, to this day archaeologists come across hordes of valuable objects hidden so well that they were lost to those in ancient times. One might even consider the discovery of the Dead Sea Scrolls to fit this category—the scribes at Qumran hid scrolls expecting to be able to return and recover them. They never did. Times were uncertain and life was risky, and even the best laid plans sometimes proved disastrous. There was a rudimentary banking system at the time of Jesus, but not one that was accessible to everybody and not one that the wealthy could trust, especially in times of war. It was common prudence to hide some of the family wealth in a secret place. The wealth of a family could be lost by being buried in a place unknown to the survivors. In the parable that Jesus told (v. 44), somebody was ploughing a field owned by another party. Suddenly the plough turned up a treasure hoard. Jesus would have us know that the kingdom of heaven is like a treasure that, when discovered, is worth selling everything one owns in order to buy the field where it is found. To possess it is worth everything that we own.

ပုလဲအထူးပြုကုန်သည်တစ်ဦးသည် ပြီးပြည့်စုံသော ပုလဲတစ်လုံးကို တစ်သက်လုံး ရှာဖွေနေနိုင်သည်။ ယေရှုက အဖိုးအတန်ကြီးမားသော ပုလဲတစ်လုံးကို တွေ့သောအခါ ထိုကုန်သည်သည် ပိုင်ဆိုင်ရန် သူ၏ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချခဲ့သည်ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် အဓိကသတင်းစကားမှာ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် အရာအားလုံးထက် တန်ဖိုးရှိသည်ဟူ၍ပင်ဖြစ်သည်။ ကွဲပြားချက်မှာ လယ်ထဲရှိရတနာကို အလွန်မထင်မှတ်ဘဲ ရှာတွေ့ခြင်းဖြစ်ပြီး အဖိုးတန်ပုလဲကိုမူ ရှာဖွေမှုကြာရှည်ပြီးမှ တွေ့ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အချို့သူများသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို မထင်မှတ်ဘဲ ရှာတွေ့ကြပြီး အချို့သူများကား ဝိညာဉ်ရေးရှာဖွေမှုကြာရှည်ပြီးမှ ရှာတွေ့ကြသည်။ နှစ်မျိုးလုံးတွင် ရရှိလာသည်မှာ သူတို့ပိုင်ဆိုင်သမျှနှင့် သူတို့ဖြစ်တည်မှုအားလုံးကို အပြည့်အဝမြှုပ်နှံရန် လိုအပ်သည်။

A merchant who specialized in pearls could spend his whole life searching for the one perfect specimen. Jesus said that when a merchant had found one of great price, he sold all of his possessions to own it. The basic message concerning the worth is the same in both parables—the kingdom of heaven is worth everything. What is different between them, though, is that the treasure hidden in the field was found by somebody completely by accident. In the case of the pearl of great price, only after a long search was something found. Some, therefore, find the kingdom of heaven by accident and others find it after a long spiritual search. In both cases, what is found requires a total commitment of all they have and all they are.

47 တနည်းကား၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ပင်လယ်၌ချ၍ အမျိုးမျိုးသောငါးတို့ကို အုပ်မိသောပိုက် ကွန်နှင့်တူ၏။

48 ငါးနှင့်အပြည့်ရှိသောအခါ တံငါတို့သည် ကုန်းပေါ်သို့ဆွဲတင်၍ထိုင်လျက်၊ ကောင်းသောငါးကို ခြင်း ထဲသို့ ရွေးချယ်ထည့်ထား၍၊ မကောင်းသောငါးကို ပြင်သို့ပစ်လိုက်ကြ၏။
49 ထိုနည်းတူ ကမ္ဘာအဆုံး၌ ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ဆင်းလာပြီးလျှင်၊ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့အထဲမှ ဆိုးသောသူတို့ကို နှုတ်ယူခွဲထား၍၊
50 ငိုးကြွေးခြင်း၊ အံသွားခဲကြိတ်ခြင်းရှိရာ မီးဖို၌ ချကြလတံ့။

၁၃:၄၇-၅၀။ ငါးမျှားကွန်ဥပစာ။ ယေရှုသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်အတွင်း မသင့်လျော်သူများနှင့်ပတ်သက်သော အကြောင်းအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော်မူသည်။ ငါးမျှားကွန်ထဲသို့ လူစားရန် မသင့်တော့သော ငါးမျိုးစုံ ဝင်ရောက်တတ်သည်။ အထူးသဖြင့် ဘာသာရေးစောင့်ထိန်းသော ယုဒလူမျိုးများအတွက် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ယုဒလူမျိုးများတွင် အကြေးခွံပါသော ငါးများကိုသာ စားသုံးရသည်ဟု စည်းမျဉ်းတင်းကြပ်စွာ ရှိခဲ့သည် (ဝတ် ၁၁:၉-၁၂)။ ဤဥပစာတွင် သန့်ရှင်းသောငါးနှင့် မသန့်ရှင်းသောငါးကို ခွဲခြားဖော်ပြခြင်းမရှိပါ။ ကောင်းသော (ကလုတ်) နှင့် ဆိုးသော (ဆပ်ရုတ်) ငါးများသာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤဥပစာတွင် ယေရှုက ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ မည်သူပါဝင်သည်၊ မည်သူမပါဝင်သည်ကို ခွဲခြားရန် အချိန်သည် ခေတ်ကာလအဆုံးတွင် ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ မိန့်ဆိုတော်မူသည် (မဿဲ ၁၃:၄၉)။ ထိုခွဲခြားမှုကို လူသားများမဟုတ်ဘဲ ကောင်းကင်တမန်များက နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းအနေဖြင့် လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်မတိုင်မီ ဘုရားနိုင်ငံတော်သည် ကောင်းသူဆိုးသူ ငါးမျိုးစုံကို ဆွဲယူပါဝင်စေမည်ဖြစ်သည်။ ဤဥပစာတွင် အသင်းတော်ကို ရှင်းလင်းစွာ ရည်ရွယ်ထားသည်။ ယေရှု၏ ဧဝံဂေလိတရားတော်သည် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ချိန်မတိုင်မီ ကောင်းသူဆိုးသူ ငါးမျိုးစုံကို အသင်းတော်ထဲသို့ ဆွဲယူပါဝင်စေမည်ဖြစ်သည်။

13:47–50. Parable of the Net. Here Jesus returned to the theme of the unworthiness of some who consider themselves to be part of the kingdom of heaven. Not everything that is caught in a fishing net is suitable for human consumption. This was particularly true for observant Jews, who had strict rules that only fish with fins and scales were to be eaten (Lev. 11:9–12). The distinction between clean and unclean fish is not made in the parable, only those that are good (kalos) and bad (sapros). In this parable Jesus specified that the time of sorting out who really belongs to the kingdom of heaven and who does not will take place at the end of the age (Matt. 13:49). The sorting will be done by angels, not humans, as part of the last judgment. In the meantime, the kingdom of God will draw into it all kinds of people, both good and bad. The church is clearly in view in this parable. The good news of Jesus will draw all kinds of people into the church until the last judgment, which will take place at the end of the age.

51 ဤအရာအလုံးစုံတို့ကို သင်တို့သည် နားလည်ကြသလောဟု မေးတော်မူလျှင်၊ နားလည်ပါပြီသခင်ဟု တပည့်တော်တို့သည် လျှောက်ကြ၏။

52 ကိုယ်တော်ကလည်း၊ သို့ဖြစ်၍ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ အကြောင်းအရာကို သင်ပြီးသောကျမ်းဆရာ မည်သည်ကား၊ မိမိဘဏ္ဍာထဲက အထူးထူးအပြားပြားသော အသစ်ဟောင်းတို့ကို ထုတ်ဘော်သောအိမ်ရှင်နှင့် တူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၃:၅၁-၅၂။ အဟောင်းနှင့်အသစ် ရတနာများ။ ယေရှုက တပည့်တော်များအား ဘုရားနိုင်ငံတော်နှင့်ပတ်သက်သော ဥပစာများကို နားလည်ပြီလောဟု မေးတော်မူသည်။ ၎င်းတို့က နားလည်ပါပြီဟု ဖြေကြားကြသည်။ ထို့နောက် ယေရှုက ၎င်းတို့ကို ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ နက်နဲသောအရာများကို သင်ယူထားသော ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူသည်။ ယေရှု၏ စကားတော်များကို ကျွမ်းကျင်စွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများအနေဖြင့် သူတို့သည် သွန်သင်ချက်တော်များမှ ဟောင်းရတနာများနှင့် သစ်ရတနာများကို ထုတ်ယူပေးနိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် လူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် နည်းပညာပြောင်းလဲမှုများကြားမှ စိန်ခေါ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်သွားရာတွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ နက်နဲသောအရာများကို သင်ယူထားသော ခရစ်ယာန်ကျမ်းတတ်ပညာရှင်များ၏ လိုအပ်ချက်ရှိလာမည်ဖြစ်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်းဟူသည် အဘယ်နည်းဟု ရှင်းပြရန် ၎င်းတို့သည် လိုအပ်လာမည်ဖြစ်သည်။

13:51–52. Treasures New and Old. Jesus asked His disciples whether they had understood His parables regarding the kingdom of God. They replied that they had, and He then spoke of them as scribes who had been taught the mysteries of the kingdom of heaven. As skilled interpreters of the words of Jesus, they would bring out new and old treasures from His teachings. As the church moves through the challenges that changing society and changing technology bring in their wake, there will be a need for Christian scribes—those who are instructed in the mysteries of the kingdom—to explain what it means to be a Christian today.

၁၃:၅၃–၁၇:၂၇ မတူညီသော မေရှိယနှင့်ဆိုင်သော မျှော်လင့်ချက်များ

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ဤအခန်းသည် ယေရှုခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို ပေတရု၏ အထွတ်အထိပ် ဝန်ခံချက်ဖြစ်သော “သင်သည် ခရစ်တော်၊ အသက်ရှင်သော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်တော်မူ၏” (၁၆:၁၆) ဟု ဝန်ခံသည်အထိ ဖော်ပြထားသည်။ သို့ရာတွင် ပေတရု၏ တုံ့ပြန်မှုသည် ယေရှု၏ အမှုတော်အပေါ် တစ်ခုတည်းသော တုံ့ပြန်မှု မဟုတ်ခဲ့ပေ။ တပည့်တော်များ၏ ယုံကြည်ခြင်း တိုးပွားလာခဲ့သော်လည်း ဂျူးလူမျိုးအများစုမှာ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရာတွင် ခိုင်မာသွားခဲ့ကြသည် (၁၃:၅၄–၁၄:၁၂၊ ၁၅:၁–၂၀၊ ၁၆:၁–၁၂)။ ယေရှုသည် သူတို့၏ မယ်ရှိယဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်များနှင့် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။ ထိုငြင်းပယ်ခြင်းကို ခံရသောအခါ ယေရှုသည် လူအုပ်ကြီးထံမှ နုတ်ထွက်တော်မူပြီး တပည့်တော်များကို အဓိကထား သွန်သင်တော်မူခဲ့သည်။ ဣသရေလ၏မေရှိယဖြစ်တော်မူခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ယေရုရှလင်မြို့၌ ဆင်းရဲဒုက္ခဆောင်ရွက်ခြင်းနှင့် အသေခံတော်မူရမည့် လမ်းကြောင်းဖြစ်ကြောင်း သွန်သင်တော်မူခဲ့သည် (၁၆:၂၁–၂၈၊ ၁၇:၂၂–၂၃)။

13:53–17:27

Different Messianic Expectations

This section of Matthew traces the ministry of Jesus as it led up to the climatic confession of Peter that Jesus is “the Christ, the Son of the Living God” (16:16). The response of Peter, however, was not the only reaction to Jesus’s ministry. While the disciples increased in their faith, others in the Jewish nation became hardened in their rejection of Jesus (13:54–14:12; 15:1–20; 16:1–12). Jesus simply did not measure up to their messianic expectations. He responded to this rejection by withdrawing from the crowds and focusing His attention on teaching His disciples what it means for Him to be Israel’s Messiah—a path that was to involve His suffering and death in Jerusalem (16:21–28; 17:22–23).

53 ထိုဥပမာစကားများကို အကုန်အစင်မိန့်မြွက်တော်မူပြီးလျှင် ထိုအရပ်မှကြွသွားတော်မူ၏။

54 ထိုနောက်မှ မိမိမြို့သို့ရောက်တော်မူ၍ တရားစရပ်၌ဆုံးမဩဝါဒပေးလေ၏။ မြို့သားတို့သည် မိန်း မောတွေဝေခြင်းရှိကြသဖြင့်၊ ဤသူသည် ဤပညာကို၎င်း၊ ဤတန်ခိုးကို၎င်း အဘယ်မှာရသနည်း။
55 သူသည် လက်သမားသားမဟုတ်လော။ သူ့အမိကား မာရိအမည်ရှိသည်မဟုတ်လော။ သူ့ညီကား၊ ယာကုပ်၊ ယောသေ၊ ရှိမုန်၊ ယုဒဟုဆိုကြသည် မဟုတ်လော။
56 သူ့နှမများတို့သည်လည်း ငါတို့နှင့်အနီးအပါးနေကြသည်မဟုတ်လော။ သို့ဖြစ်လျှင် ဤသူသည် ဤ အရာများကို အဘယ်မှာရသနည်းဟု ပြောဆိုလျက်၊
57 စေတနာစိတ်ပျက်ကြ၏။ ယေရှုကလည်း၊ ပရောဖတ်သည် မိမိမြို့၊ မိမိအိမ်မှတပါး အခြားသောအရပ် ၌ အသရေရှိသည်ဟု ထိုသူတို့အား မိန့်တော်မူ၏။
58 မြို့သားများတို့သည် မယုံကြည်ကြသောကြောင့်၊ ထိုအရပ်၌ များစွာသောတန်ခိုးကို ပြတော်မမူ။

၁၃:၅၃–၅၈။ နာဇရက်မြို့၌ ယေရှုကိုငြင်းပယ်ခြင်း ယေရှုသည် မိမိ၏ မွေးရပ်မြို့ နာဇရက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိတော်မူသောအခါ ဗိမာန်တော်တွင် သွန်သင်တော်မူခဲ့သည်။ နာဇရက်သည် အလွန်သေးငယ်သော မြို့ဖြစ်ပြီး နားထောင်သူများသည် ယေရှုကြီးပြင်းလာစဉ် ကတည်းက သိကျွမ်းခဲ့ကြသူများဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် လူ့သဘာဝအတိုင်း ရှိတော်မူကြောင်း နားလည်ရန် အရေးကြီးသည်မှာ ငယ်စဉ်ကတည်းက အတူနေထိုင်ခဲ့သူများသည် ယေရှု၏ အမှုတော်နှင့် အဆင့်အတန်းကို လုံးဝ မသိရှိခဲ့ကြခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယေရှု၏ ပညာနှင့် တန်ခိုးတို့ကို အံ့ဩကြသည်။ ယေရှုသည် လက်သမားဆရာ၏ သား၊ မိခင်မှာ မာရိ၊ ညီအစ်ကိုများမှာ ယာကုပ်၊ ယောသပ်၊ ရှိမုန်နှင့် ယုဒ တို့ဖြစ်ပြီး ညီအစ်မများလည်း ထိုမြို့၌ နေထိုင်နေသေးကြောင်း သူတို့ သတိရခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏ အခွင့်အာဏာသည် သူ၏ ရင်းနှီးမှုနှင့် နှိမ့်ချသော မူလအစပြုမှုနှင့် မကိုက်ညီဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၅၅)။ ဤအပိုဒ်သည် ယေရှု၏ မိသားစုနှင့် အလုပ်အကိုင်ဆိုင်ရာ အချက်အလက်အများစုကို ပေးထားသည်။ ယေရှုတွင် ညီအစ်ကိုညီအစ်မများ ရှိခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသော်လည်း အတိအကျ ဆက်နွယ်မှုကို မဖော်ပြထားပေ (ယောဟန် ၂:၁၂၊ ၇:၅ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သူတို့သည် ယေရှုမွေးဖွားပြီးနောက် ယောသပ်နှင့် မာရိတို့၏ နောက်ကလေးများဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၁:၂၅၊ လုကာ ၂:၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ) သို့မဟုတ် ယောသပ်သည် မာရိကို လက်မထပ်မီ မုဆိုးဖိုဖြစ်ခဲ့လျှင် ယေရှု၏ အစ်ကိုအစ်မများ ဖြစ်နိုင်သည်။

13:53–58. Rejection of Jesus at Nazareth. When Jesus returned to His hometown, Nazareth, He taught in the synagogue. Nazareth was a very small town, and His audience knew Him as He grew up. It is perhaps significant for our understanding of the human nature of Jesus that those with whom He grew up had little inkling of His ministry and status. They wondered at Jesus’s wisdom and power. They recalled that He was the son of the carpenter, that His mother was Mary, and that His brothers were James, Joseph, Simon, and Judas, and that He also had sisters still living there. His authority seemed at odds with His familiarity and humble beginnings (v. 55). This verse provides most of the information that we have about Jesus’s family and His profession. While it reveals Jesus had siblings, it does not indicate their exact relationship to Jesus (cf. John 2:12; 7:5). They may have been younger children born to Joseph and Mary after the birth of Jesus (cf. Matt. 1:25; Luke 2:7) or older stepbrothers and sisters, that is, if Joseph had been a widower before he took Mary as his wife (see “The Brothers of Jesus,” p. 1252).

ဘုရားရှင်၏ နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ ထိုးထွင်းသိမြင်ခြင်း - ဥပမာပုံပြင်များ

ဒံယေလ ၂ နှင့် ဗျာဒိတ် ၁၉–၂၁ တို့မှ ရှင်းလင်းစွာ တွေ့ရှိရသည်မှာ အနာဂတ်တွင် ဘုရားသခင်သည် လူ့သမိုင်းတွင် အဆုံးအဖြတ်ပေး ကျင့်ကြံတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး အပြစ်အားလုံးနှင့် အပြစ်ကို မစွဲလမ်းသူများကို ဖျက်ဆီးတော်မူမည်။ ထို့နောက် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ထာဝရ နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်တော်မူမည်။ ထိုအခါ ဖြောင့်မတ်သူများသည် ဘုရားသခင်နှင့်လည်းကောင်း၊ အချင်းချင်းလည်းကောင်း ပြီးပြည့်စုံသော သဟဇာတဖြစ်မှုဖြင့် နေထိုင်ကြမည်။

Insights into the Kingdom of God: The Parables

From Daniel 2 and Revelation 19–21, it is clear that sometime in the future God will act decisively in human history to destroy all sin and those who cling to it. He then will establish His eternal kingdom on earth. Then the righteous will live in perfect harmony with God and with each other.

၁. အမှုတော်နှင့် နိုင်ငံတော် မဿဲ ၁၃ ရှိ ဥပမာပုံပြင်များအရ နိုင်ငံတော်လာရောက်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ခရစ်ယာန်များသည် နိုင်ငံတော်သတင်းကို မျှဝေရန် တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်နေကြမည်။ ယေရှု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို အခြားသူများအား ပြောပြရင်း အမျိုးမျိုးသော တုံ့ပြန်မှုများနှင့် တွေ့ကြုံရမည်။ အချို့သည် နားမလည်ကြပါ (၁၃:၄၊ ၁၉)၊ အချို့သည် အစပိုင်းတွင် စိတ်အားထက်သန်သော်လည်း ခက်ခဲသောအချိန်များတွင် မတည်မြဲကြပါ (အပိုဒ် ၅၊ ၂၀)။ အချို့သည် ယုံကြည်သော်လည်း ဤလောက၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများက သူတို့၏ ဝိညာဉ်ဘဝကို နှိမ်နင်းပစ်သည် (အပိုဒ် ၇၊ ၂၂)။ သို့သော် အချို့သည် အာရုံစိုက်ကာ ခက်ခဲသောအချိန်များကို ကျော်လွှားပြီး ဘဝတွင် မှန်ကန်သော ဟန်ချက်ထားနိုင်ကြမည်။ ထိုသူများသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ တန်ဖိုးကို မြင်ပြီး နိုင်ငံတော်ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် သူတို့၏ တစ်ကိုယ်လုံးနှင့် ဥစ္စပစ္စည်းများကို အပ်နှံရန် ဆန္ဒရှိကြမည် (အပိုဒ် ၄၄–၄၆)။ ထိုသူများသည် အံ့ဖွယ်သူများဖြစ်၍ နိုင်ငံတော်အတွင်း လူဦးရေတိုးပွားမှုတွင် အံ့ဖွယ်ရလဒ်များ ရရှိလာမည် (အပိုဒ် ၉၊ ၂၃)။

1. Mission and the Kingdom. According to the parables in Matthew 13, Christians who are waiting for the coming of the kingdom will be active in sharing the news of the kingdom. As they go about telling others of Jesus’s love and sacrifice, they will meet with varied responses. Some will not understand (Matt. 13:4, 19), others initially will be enthusiastic but will not persevere during difficult times (vv. 5, 20). Yet others will be convinced but will allow the cares of this world to choke out their spiritual lives (vv. 7, 22). But some will pay attention, persevere through hard times, and keep an appropriate balance in their lives. These will see the worth of the kingdom of heaven and be willing to commit their whole being and wealth to possess it (vv. 44–46). They will be such remarkable individuals that they will be surrounded by miraculous increase in the numbers in the kingdom (vv. 9, 23).

၂. အသင်းတော်နှင့် နိုင်ငံတော် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ဆိုင်ရာ ဥပမာပုံပြင်များကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရာတွင် အသင်းတော်ကို အကြိမ်ကြိမ် ထည့်သွင်းရသည်။ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်နှင့် အသင်းတော်ကြား ဆက်နွယ်မှုကို ခရစ်ယာန်ခေတ်တစ်လျှောက် မတော်မတရား အသုံးချခဲ့ဖူးသည်—ဥပမာ အလယ်ခေတ်နှောင်းပိုင်း ကရုဇိတ်စစ်ပွဲများကို တွေးကြည့်ပါ (ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် အကြံပေးတော်မူမည်မဟုတ်သော နည်းလမ်းမျိုး၊ ၅:၃၈–၄၈ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ထိုဆက်နွယ်မှုကို မှားယွင်းစွာ အသုံးချခဲ့သည်များရှိသော်လည်း မဿဲ ၁၃ ရှိ ယေရှု၏ ဥပမာပုံပြင်များတွင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်နှင့် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းကြား နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်မှုကို လျစ်လျူရှုလို့ မဖြစ်ပါ။ ဤဆက်နွယ်မှုကို အကျဉ်းချုံးရလျှင် ဤသို့ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်တွင် အသင်းတော်ထဲတွင် မတွေ့ရသူအချို့ ရှိနိုင်သော်လည်း ဤခေတ်တွင် အများစုမှာ အသင်းတော်ထဲတွင် ရှိကြမည်။ အလားတူပင် အသင်းတော်ထဲတွင် ရှိသူအားလုံး နိုင်ငံတော်ထဲတွင် ရှိကြမည် မဟုတ်ပေ။ ဤအချက်ကို ပေါင်းပင်ဥပမာ (၁၃:၂၄–၃၀၊ ၃၆–၄၃) နှင့် ပိုက်ကွန်ဥပမာ (အပိုဒ် ၄၇–၅၀) တို့က အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ နိုင်ငံတော်သတင်းသည် ကောင်းသူဆိုးသူ အားလုံးကို အသင်းတော်ထဲသို့ ဆွဲယူသည် (အပိုဒ် ၄၇–၅၀)။ ဤပြဿနာကို နတ်ဆိုးသည် အသင်းတော်ထဲတွင် ဆိုးသောမျိုးစေ့များ ကြဲခြင်းဖြင့် ပိုမိုဆိုးရွားစေသည် (အပိုဒ် ၃၉)။ ပေါင်းပင်ဥပမာတွင် စစ်မှန်သူနှင့် မှားယွင်းသူကို ခွဲခြားရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် စောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအရာကို ခေတ်အဆုံးတွင် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်များက အဆုံးအဖြတ်ပေးမည် (အပိုဒ် ၄၁–၄၂၊ ၄၉–၅၀)။ ဤလုပ်ငန်းစဉ် ပြီးဆုံးသောအခါ ဖြောင့်မတ်သူများသာ အသင်းတော်/နိုင်ငံတော်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လာမည်။

2. Church and Kingdom. It has proved necessary to invoke the church at several places in interpreting the parables of the kingdom of heaven. This link between the kingdom of heaven and the church has been used in some unfortunate ways throughout the Christian era—one has to think only of the Crusades of the late medieval period; hardly a technique of persuasion that Jesus would have recommended (see 5:38–48). Yet despite some of the ways in which the connection between the church and the kingdom has been misappropriated and misused, we must not overlook the intimate connection between the kingdom of heaven and the Christian community that is drawn by Jesus in the parables found in Matthew 13. One might summarize this connection as follows: While there will be some in the kingdom of heaven who will not be found in the church, in this age most will be. It is equally true that not all of those who are in church will be found in the kingdom of heaven. This is underlined by both the parable of the weeds (13:24–30, 36–43) and the parable of the net (vv. 47–50). The message of the kingdom of heaven draws all kinds into the church—both good and bad (vv. 47–50). This problem is exacerbated by the actions of the devil, who actively sows bad seeds in the church (v. 39). In the case of the weeds, the problem is that it is impossible to distinguish the genuine from the false—a situation that makes it necessary to wait. This will be sorted out conclusively in due time—at the end of the age, in the last judgment—and those who carry out the judgments are the angels of God (vv. 41–42, 49–50). After this process is complete, then indeed only the righteous will be part of the church/kingdom.

လူ့သမိုင်းအများစုတွင် မိသားစုကြီးများ ပုံမှန်ဖြစ်ခဲ့သည်။ မိသားစုဝင်များ၏ ရေရှည်စီးပွားရေးလုံခြုံမှုအတွက် အားပေးခဲ့ကြသည်။ လူဦးရေတိုးတက်မှုကို ကလေးငယ်သေဆုံးနှုန်း မြင့်မားခြင်း (၁၀ နှစ်ပြည့်သည်အထိ ကလေး ၅၀ ရာခိုင်နှုန်းသာ ရှင်ကျန်ခဲ့သည်)၊ ရောဂါ၊ စစ်ပွဲနှင့် ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုတို့က ကန့်သတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ရောမအင်ပါယာခေတ်တွင် ဂါလိလဲဒေသ၏ လူဦးရေ သိသိသာသာ တိုးတက်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ မိသားစုကိုယ်တိုင်က ထိုအချက်ကို သက်သေပြသည်။ ယောသပ်ကို မွေးဖွားဇာတ်လမ်းပြီးနောက် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မတွေ့ရတော့ပေ (လုကာ ၂:၄၁–၄၈ တွင် ယေရှု၏ ငယ်စဉ်ကာလ ယေရုရှလင်ခရီးကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်ကို ခြားနားချက်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်)။ ယောသပ်သည် အသက်ကြီးပြီး ထိုအချိန်တွင် ကွယ်လွန်သွားပြီဟု များစွာယူဆကြသည်။

Large families were the norm for most of human history. They were often encouraged as a means of developing long-term economic security for their members. Population growth was limited by high infant mortality rates (only about 50 percent of children survived to age ten), and by the dreadful depredations brought about by disease, war, and famine. Yet despite this, the period of the Roman Empire saw the population of Galilee grow considerably. Jesus’s own family gives evidence of this. Joseph is not mentioned as being present, nor does he appear in any of the Gospel stories after the birth narratives, except in connection to Jesus’s childhood trip to Jerusalem recorded in Luke 2:41–48. It is often concluded that Joseph was an older man who was dead by this time.

ယောသပ်၏ အလုပ်အကိုင်ကို တက်တုန် (tektōn၊ လက်သမားဆရာ၊ မဿဲ ၁၃:၅၅) ဟု ဖော်ပြထားပြီး မာကု ၆:၃ တွင် ယေရှုကိုယ်တော်တိုင်လည်း တက်တုန်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ တက်တုန်ဟူသော စကားလုံးသည် သစ်သားနှင့် ကျောက်တို့ဖြင့် လုပ်ကိုင်သူကို ဆိုလိုသည်။ ထိုလူမျိုးကို အိမ်ဆောက်ရန် မကြာခါး တောင်းဆိုတတ်သည်။ ယေရှုခေတ်တွင် အိမ်များကို သစ်သားထက် ကျောက်ဖြင့် ပိုမိုဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ သစ်သားကို အိမ်ခေါင်မိုးအတွက်သာ အများအားဖြင့် သုံးသည်။ ယေရှုကို များသောအားဖြင့် လုပ်သားဆရာဟု ခေါ်သော်လည်း “အိမ်ဆောက်လုပ်သူ” ဟူ၍ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ဖော်ပြချက်ဖြစ်နိုင်သည်။

Joseph’s occupation is described as that of a tektōn (“carpenter,” Matt. 13:55), and Mark 6:3 states that Jesus Himself was a tektōn. The word tektōn is used to describe somebody who worked in both wood and stone. Such individuals often were asked to build houses—which during Jesus’s time were usually constructed more with stone than with wood. Wood was usually used in constructing the roofs of houses, but the walls were built with stone. Jesus is usually described as a carpenter, but perhaps a better description would be “builder.”

ပထမဦးဆုံးသော နေရာနှင့် မိသားစုထဲတွင်သာ ပရောဖက်များကို ဂုဏ်မပြုကြဟု ယေရှုမိန့်တော်မူခဲ့သည်။ သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း မရှိသောကြောင့် နာဇရက်တွင် အံ့ဖွယ်တော်များ များစွာ မပြုနိုင်ခဲ့ပေ (မဿဲ ၁၃:၅၇–၅၈)။

Jesus noted that prophets are not without honor except in their own country and within their own families. Because of their unbelief, Jesus was not able to do many miracles during His visit to Nazareth (Matt. 13:57–58).

အခန်းကြီး - ၁၄

ထိုအခါ စော်ဘွားဟေရုဒ်သည် ယေရှု၏သိတင်းတော်ကိုကြားလျှင်၊
2 ဤသူကား ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ဖြစ်သည်။ သေခြင်းမှထမြောက်လေပြီ။ ထို့ကြောင့် တန်ခိုးများကို ပြ နိုင်သည်ဟု မိမိငယ်သားတို့အားဆို၏။
3 အထက်က ဟေရုဒ်သည်မိမိညီဖိလိပ္ပု၏ခင်ပွန်း ဟေရောဒိအကြောင်းကြောင့်၊ ယောဟန်ကိုဘမ်းဆီး ချည်နှောင်၍ ထောင်ထဲမှာလှောင်ထား၏။
4 အကြောင်းမူကား၊ ယောဟန်က၊ အရှင်မင်းကြီးသည် ထိုမိန်းမကိုမသိမ်းအပ်ဟု ဟေရုဒ်အားဆိုလေပြီ။
5 ယောဟန်ကိုသတ်ခြင်းငှာ အလိုရှိသော်လည်း၊ လူအပေါင်းတို့၏မျက်နှာကိုထောက်၍ မသတ်ဝံ့ဘဲနေ ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် ယောဟန်ကို ပရောဖတ်ကဲ့သို့ထင်မှတ်ကြသတည်း။
6 ထိုနောက်မှ ဟေရုဒ်ကိုဘွားသောနေ့ရက်၌ နှစ်စဉ်ပွဲခံစဉ်တွင်၊ ဟေရောဒိ၏သမီးသည် ပွဲသဘင်၌ က သဖြင့် ဟေရုဒ်သည် နူးညွတ်သောစိတ်ရှိလျှင်၊
7 ငါသည် သင်တောင်းသမျှကို ပေးမည်ဟု ကျိန်ဆိုလေ၏။
8 ထိုမိန်းမငယ်သည် သူ၏အမိတိုက်တွန်းသည်အတိုင်း၊ ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို ဤ လင်ပန်း၌ ပေးတော်မူပါဟု တောင်းလျှောက်၏။
9 မင်းကြီးသည် ဝမ်းနည်းသော်လည်းကျိန်ဆိုခြင်းကို၎င်း၊ အပေါင်းအဘော်တို့၏မျက်နှာကို၎င်း ထောက် သောကြောင့် ပေးစေဟုအမိန့်တော်ရှိလျက်၊
10 လူကို စေလွှတ်၍ ယောဟန်၏လည်ပင်းကို ထောင်ထဲမှာဖြတ်စေ၏။
11 ဦးခေါင်းကို လင်ပန်း၌ဆောင်ခဲ့၍ ထိုမိန်းမငယ်အားပေးပြီးမှ၊ သူသည်လည်း မိမိအမိထံသို့ယူသွား၏။
12 ယောဟန်၏တပည့်တို့သည်လည်းလာ၍ အလောင်းကိုဆောင်သွားသဖြင့် သင်္ဂြိုဟ်ပြီးမှ၊ ယေရှုထံတော် သို့သွား၍ ကြားလျှောက်ကြ၏။

၁၄:၁–၁၂။ နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန် အသေခံရခြင်း နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်ာ အသေခံရခြင်းကို နေရာသုံးနေရာတွင် ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၁၄:၁–၁၂၊ မာကု ၆:၁၄–၂၉၊ လုကာ ၉:၇–၉)။ မဿဲနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် လုကာသည် အလွန်တိုတိုနှင့် မာကုက မဿဲထက် စကားလုံးနီးပါး နှစ်ဆရှိသည်။ ဟေရုဒ် (အန္တိပတ်) ကို မဿဲ ၁၄:၁ တွင် ဟေရုဒ်မင်းကြီး (tetrarch) ဟု ခေါ်သည်။ သူ၏ ဖခင် ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် ယုဒ အိဒုမေး၊ ရှမာရိ၊ ပဲရာ၊ ဂါလိလဲနှင့် တြကိုနိတုတို့ ပါဝင်သော ကျယ်ပြန့်သော နယ်မြေကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည်။ သေဆုံးသောအခါ နိုင်ငံကို သုံးပိုင်းခွဲခဲ့သည်။ ယုဒ-ရှမာရိ၊ ဂါလိလဲ-ပဲရာ၊ မြောက်ဖက် ထရန်စျေဒန်။ ထို့ကြောင့် ဟေရုဒ်အန္တိပတ်သည် နိုင်ငံ၏ လေးပုံတစ်ပုံကို အုပ်ချုပ်သူအတွက် သင့်လျော်သော ဘွဲ့တံဆိပ် ဖြစ်သော တက်ထရက် (tetrarch) ကို ရရှိခဲ့သည်။

14:1–12. Death of John the Baptist. The death of John the Baptist is described in three places (Matt. 14:1–12; Mark 6:14–29; Luke 9:7–9). Compared to Matthew, Luke is very brief, while Mark has almost twice as many words as Matthew. Herod (Antipas) is described as Herod the tetrarch in Matthew 14:1. His father, Herod the Great, was king over an extensive territory that included Judea, Idumea, Samaria, Perea, Galilee, and Trachonitus, but at his death, his kingdom was divided into three: Judea-Samaria, Galilee-Perea, and Northern Transjordan. Thus Herod Antipas was given a title suitable for the ruler of a part of a kingdom—tetrarch (literally: ruler over a quarter of a kingdom).

ဟေရုဒ်အန္တိပတ်သည် သူ၏ ညီတော်၏ ဇနီး ဟေရိုဒီယကို လက်ထပ်ခြင်းဖြင့် ဂျူးကိုယ်ကျင့်တရားကို ချိုးဖောက်ခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၁၈:၁၆ တားမြစ်ထားသည်)။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ဆရာက ဟေရုဒ်နှင့် ဟေရိုဒီယ လက်ထပ်ခြင်းသည် တရားမဲ့သည်ဟု လူသိရှင်ကြား ပြောဆိုခဲ့သည်။ အုပ်ချုပ်သူတစ်ဦးအနေဖြင့် ထိုသို့ သူ၏ ဇနီးနှင့် သားသမီးများကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်စကားကို ခွင့်မပြုနိုင်သောကြောင့် ယောဟန်ကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ မာကုက အသေးစိတ်ပိုမိုဖော်ပြထားသည်မှာ ယောဟန်ကို သတ်လိုသူမှာ ဟေရုဒ်မဟုတ်ဘဲ ဟေရိုဒီယ ဖြစ်သည် (မာကု ၆:၁၉)။ မာကု ၆:၂၀ အရ ဟေရုဒ်သည် ယောဟန်ကို ကြောက်ရွံ့ပြီး ဖြောင့်မတ်သူဟု သိရှိကာ စိတ်ရှုပ်ထွေးစွာ နားထောင်သော်လည်း နှစ်သက်စွာ နားထောင်ခဲ့သည်။ ဤအသေးစိတ်များက ယောဟန်အား ထောင်ထဲတွင် ထားရှိသော်လည်း အဘယ်ကြောင့် အသက်ရှင်နေရဆဲ ဖြစ်ရသည်ကို ရှင်းပြသည်။

Herod Antipas had offended Jewish moral sensibilities when he married Herodias, his brother’s wife (forbidden by Lev. 18:16). John the Baptist had said publicly that it was unlawful for Herod to marry Herodias. A ruler would not allow such seditious talk about his wife and children, so he had John arrested. Mark provides a few more details that show it was, in fact, Herodias who wished to kill John (Mark 6:19), not Herod. According to Mark 6:20, Herod feared John and knew him to be righteous—he heard him with great perplexity but also with pleasure. These details from Mark explain why John was still kept alive, even though he was imprisoned.

ဟေရိုဒီယအတွက် အခွင့်အရေးတစ်ခု ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်သည် မူးယစ်နေချိန် ဝင့်ဝါစွာ ကတိပေးခဲ့ရာ ဟေရိုဒီယ၏ သမီးသည် အကဖျော်ဖြေရာတွင် သူ့ကို နှစ်သက်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သမီးကို သူလိုချင်သမျှ ပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ မိခင်က လမ်းညွှန်သဖြင့် သမီးသည် နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏ ဦးခေါင်းကို ပန်းကန်ပြားပေါ်တင်၍ တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ယခု ဟေရုဒ်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အခက်အခဲကို ရင်ဆိုင်ရသည်။ မဿဲက ဟေရုဒ် ဝမ်းနည်းပူဆွေးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည် (၁၄:၉)။ သူသည် ထိုသို့ မလုပ်လိုသော်လည်း လူအများရှေ့တွင် ပေးထားသော ကတိကို ချိုးဖောက်၍ မဖြစ်ဟု ခံစားရသည်။ အုပ်ချုပ်သူကို မနှစ်သက်ဖွယ် ကိစ္စများအတွက် လူအများရှေ့ ကွပ်မျက်ခြင်းမျိုး မရှားပေ။ ထို့ကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် အဆိုးရွားဆုံး ပုံရိပ်တစ်ခုဖြစ်သော နှစ်ခြင်းဆရာယောဟန်၏ ခေါင်းဖြတ်တော်လှန်းခံရပြီး ထိုလှပသော အကဖြင့် နှစ်သက်စေခဲ့သော အပျိုမတစ်ဦးထံ ပန်းကန်ပြားပေါ်တင်၍ ပို့ဆောင်ခံရသည်ကို တွေ့ရသည်။

An opportunity arose for Herodias when in an act of bravado (probably drunken), Herod promised her daughter anything she wished, as her dancing had pleased him. The daughter, prompted by her mother, asked for the head of John the Baptist on a platter. Now Herod faced a moral dilemma, which Matthew suggests by saying that the king was grieved (14:9). He did not wish to do this, but he had made an oath in public that he felt could not be violated. After all, public executions for matters that displeased the ruler were not uncommon. Thus we have one of the most gruesome images in the Bible—the dismembered head of John the Baptist being presented to the young maiden whose beauty and poise in dancing had so pleased the court.

13 ယေရှုသည် ကြားတော်မူလျှင်၊ ထိုအရပ်မှထွက်၍လှေကိုစီးလျက် တော၌ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်သို့ ကြွ တော်မူ၏။ လူအစုအဝေးတို့သည် ကြားသိရလျှင်၊ မြို့ရွာမှထွက်၍ ကုန်းကြောင်းလိုက်ကြ၏။

14 ယေရှုသည် ထွက်ကြွ၍ လူများအပေါင်းတို့ကို တွေ့မြင်တော်မူလျှင်၊ သနားခြင်းစိတ်တော်ရှိ၍ လူနာရှိ သမျှတို့ကို ချမ်းသာပေးတော်မူ၏။
15 ညဦးယံ၌ တပည့်တော်တို့သည်ချဉ်းကပ်၍၊ ဤအရပ်သည် တောအရပ်ဖြစ်ပါ၏။ မိုးလည်းချုပ်ပါပြီ။ လူအစုအဝေးတို့သည် မြို့ရွာသို့သွား၍ စားစရာကိုဝယ်စေခြင်းငှာ အခွင့်ပေးတော်မူပါဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
16 ယေရှုက၊ သွားရသောအကြောင်းမရှိ။ သူတို့စားစရာဘို့ သင်တို့ပေးကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
17 တပည့်တော်တို့ကလည်း၊ မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်မှတပါး အဘယ်စားစရာမျှ အကျွန်ုပ်တို့၌မရှိပါ ဟု လျှောက်ပြန်လျှင်၊ ထိုမုန့်နှင့်ငါးကို ယူခဲ့ကြဟုမိန့်တော်မူ၏။
18 ထိုအခါ လူအစုအဝေးတို့ကို မြက်ပင်ပေါ်မှာ လျောင်းကြစေဟုအမိန့်တော်ရှိ၏။
19 မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်ကိုလည်းယူ၍ ကောင်းကင်သို့ကြည့်မြော်လျက်၊ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းပြီး မှ မုန့်နှင့်ငါးကိုဖဲ့၍ တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၏။
20 တပည့်တော်တို့သည်လည်းလူအပေါင်းတို့အား ပေးကြ၏။ လူအပေါင်းတို့သည်စား၍ ဝကြပြီးမှ ကြွင်း ရစ်သောအကျိုးအပဲ့ကို ကောက်သိမ်း၍ တင်းနှစ်တောင်းအပြည့်ရကြ၏။
21 စားသောသူအရေအတွက်ကား၊ မိန်းမနှင့်သူငယ်တို့ကိုမဆိုဘဲ၊ ယောက်ျားငါးထောင်မျှလောက် ရှိ သတည်း။

၁၄:၁၃–၂၁။ လူဦးရေ ငါးထောင်အားးကျွေးမွေးခြင်း ယောဟန် အသေခံရခြင်းက ယေရှုကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သဖြင့် တစ်ယောက်တည်း နုတ်ထွက်လိုတော်မူခဲ့သည် (၁၄:၁၃)။ လှေဖြင့် ထွက်ခွာတော်မူသော်လည်း လူအုပ်ကြီးသည် ကမ်းစပ်တစ်လျှောက် လိုက်လာကြသည်။ လှေမှ ဆင်းသက်တော်မူသောအခါ လူအုပ်ကြီးကို မြင်ပြီး သနားကရုဏာသက်ဝင်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏ လိုအပ်ချက်ကို ချန်ထားပြီး နာမကျန်းသူများကို ချက်ချင်း ကုသပေးတော်မူသည်။ ညနေဆိုက်သောအခါ တပည့်တော်များက လူအုပ်ကို အနီးနားရွာများတွင် စားစရာရှာရန် လွှတ်လိုက်ပါဟု တိုက်တွန်းကြသည်။ သို့သော် ယေရှုက လူအုပ်ကို မလွှတ်ရ၊ သင်တို့ စားစေကြဟု မိန့်တော်မူသည်။ တပည့်တော်များက မုန့်ငါးလုံး၊ ငါးနှစ်ကောင်သာ ရှိသည်ဟု ဖြေကြသည်။ ဂရိစကား artos ကို “မုန့်လုံး” ဟု ဘာသာပြန်ထားပြီး (မဿဲ ၁၄:၁၇) ယေရှုခေတ်တွင် မုန့်သည် ရွှံ့မီးဖိုအတွင်းနံရံတွင် ကပ်၍ ဖုတ်သည်။ ထိုနည်းဖြင့် ပြုလုပ်သော မုန့်သည် ပီတာမုန့်နှင့် ဆင်တူသည်။ တပည့်တော်များ ပြောသည်မှာ မှန်သည်။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် မုန့်ငါးလုံးနှင့် ငါးနှစ်ကောင်သည် လူဦးရေ ငါးထောင် (ယောက်ျားများသာ၊ မိန်းမကလေးများ ထပ်မတွက်၊ အပိုဒ် ၂၁) ကို မလုံလောက်ပေ။ သို့သော် ယေရှုသည် အားလုံး ထိုင်ကြရန် တည်ငြိမ်စွာ အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ မုန့်ကို ယူ၍ ကောင်းကြီးပေးတော်မူသည်—ထိုအမှုသည် စားပွဲဦးခေါင်းက အစပိုင်းတွင် ပြုလုပ်သည့်အတိုင်း (ဥပမာ လုကာ ၂၄:၃၀၊ တမန်တော် ၂၇:၃၅) နှင့် နောက်ဆုံးညစာစားပွဲတွင် ယေရှုပြုတော်မူသည့်အတိုင်း ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၆:၂၆)။ ဤအကြိမ်တွင် မုန့်ကို ဖဲ့တော်မူရင်း အစားအသောက် များပြားလာသည်။ အားလုံး စားသုံးပြီးနောက် ကျန်ရစ်သော အပိုင်းအစများကို ခြင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ခြင်း ပြည့်သည်အထိ စုဆောင်းရသည်။

14:13–21. The Feeding of the Five Thousand. Perhaps the death of John disturbed Jesus enough that He wished to withdraw to be alone (14:13). He left in a boat, but crowds of people followed Him along the shoreline (for more on the location see commentary on Luke 9:10–17). When Jesus got out of the boat, He saw the large crowd and had great compassion on them. Immediately putting His own needs aside, He began to heal the sick. When it became evening, His disciples urged Him to send the crowds away to find their own food in the neighboring villages, but Jesus said to them that the crowds need not go away—the disciples should give them something to eat. They replied that they had only five loaves and two fishes. The Greek word artos, translated “loaves” (Matt. 14:17), means “bread.” At the time of Jesus, bread was made by placing bread dough on the inside walls of a clay oven. The process produced something similar to pita bread. The disciples were correct: under normal circumstances the five loaves of bread and two fish would not have been sufficient to feed so many people (five thousand men, plus women and children; v. 21). But Jesus calmly ordered them to all sit down. He took the bread and blessed it—an action reminiscent of the action of the head of the household at the beginning of a meal (e.g., Luke 24:30; Acts 27:35), and something that Jesus also did at the Last Supper (Matt. 26:26). In this instance, as He broke it the food multiplied so much that after everybody had eaten, there was enough left over to fill twelve baskets of fragments.

22 ယေရှုသည် စည်းဝေးသောသူတို့ကိုလွှတ်တော်မူစဉ်တွင်၊ တပည့်တော်တို့ကိုလှေစီးစေ၍ ကမ်းတဘက် သို့ အရင်ကူးစေတော်မူ၏။

23 စည်းဝေးသောသူတို့ကိုလွှတ်ပြီးမှ ဆုတောင်းပဌာနပြုအံ့သောငှာ တောင်ပေါ်၌ ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်သို့ တက်ကြွသဖြင့်၊ ညအချိန်ရောက်သောအခါ၊ တယောက်တည်းရှိနေတော်မူ၏။
24 လှေမူကား အိုင်အလယ်၌ရှိ၍ လေမသင့်သောကြောင့် လှိုင်းတံပိုးလှုပ်ရှားခြင်းကို ပြင်းစွာရ၏။
25 ညသုံးချက်တီးကျော်အချိန်၌ ယေရှုသည် အိုင်ပေါ်မှာ စက်တော်ဖြန့်လျက်တပည့်တော်တို့ရှိရာသို့ ကြွ တော်မူ၏။
26 ထိုသို့အိုင်ပေါ်မှာစက်တော်ဖြန့်၍ ကြွတော်မူသည်ကို သူတို့သည်မြင်လျှင်ထိတ်လန့်၍၊ ဖုတ်တစ္ဆေဖြစ် သည်ဟု ကြောက်သောစိတ်နှင့် အော်ဟစ်ကြ၏။
27 ယေရှုသည် ချက်ခြင်းနှုတ်ဆက်၍ တည်ကြည်သောစိတ်ရှိကြလော့။ ငါပင်ဖြစ်သည်။ မကြောက်လန့် ကြနှင့်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
28 ပေတရုကလည်း၊ သခင်ကိုယ်တော်မှန်လျှင် အကျွန်ုပ်သည်ကိုယ်တော်ထံသို့ ရေပေါ်မှာလာရမည်အ ကြောင်း မိန့်တော်မူပါဟုလျှောက်လျှင်၊
29 လာခဲ့လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ပေတရုသည်လှေပေါ်ကဆင်း၍ ယေရှုထံသို့ရောက်အံ့သောငှာ ရေ ပေါ်မှာလှမ်းသွား၏။
30 လေပြင်းသည်ကိုမြင်လျှင် ကြောက်လန့်၍ နစ်မွန်းလုသည်ရှိသော်၊ ကယ်မတော်မူပါသခင်ဟု ဟစ် ကြော်လေ၏။
31 ယေရှုသည် လက်တော်ကိုချက်ခြင်းဆန့်၍ ပေတရုကိုကိုင်တော်မူလျက်၊ ယုံကြည်အားနည်းသောသူ၊ အဘယ်ကြောင့် ယုံမှားသောစိတ်ဝင်သနည်းဟု မေးတော်မူ၏။
32 လှေပေါ်သို့ရောက်ကြလျှင် လေသည်ငြိမ်းလေ၏။
33 လှေသားတို့သည်ချဉ်းကပ်၍၊ စင်စစ်ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏သားတော်မှန်ပါသည်ဟု ညွတ် ပြပ်၍ လျှောက်ကြ၏။
34 ကမ်းတဘက်သို့ကူးလျှင် ဂင်္နေသရက်နယ်သို့ ရောက်ကြ၏။
35 ထိုအရပ်သားတို့သည် မျက်နှာတော်ကိုမှတ်မိလျှင်၊ ပတ်ဝန်းကျင်အရပ်ရှိသမျှသို့ စေလွှတ်သဖြင့် လူနာ ရှိသမျှတို့ကို ဆောင်ခဲ့၍၊
36 အဝတ်တော်၏ပန်းပွားကိုမျှသာတို့ရပါမည်အကြောင်း အခွင့်တောင်းကြ၏။ တို့သမျှသောသူတို့သည် လည်း ချမ်းသာရကြ၏။

၁၄:၂၂-၃၆။ ရေပေါ်လမ်းလျှောက်ခြင်းနှင့် ဂေနေသာရက်ဧရိယာတွင် အံ့ဖွယ်အမှုများ လူဦးရေ ငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးပြီးသည်နှင့် ချက်ချင်း ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို လှေနှင့်ထွက်ခွာရန် အမိန့်ပေးတော်မူပြီး လူအုပ်ကိုလည်း နှုတ်ဆက်လွှတ်လိုက်တော်မူ၏။ ယေရှုသည် ဆုတောင်းတတ်သော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သဖြင့် နောက်ဆုံးတွင် တစ်ယောက်တည်း ဆုတောင်းချိန်ရတော်မူ၏။ ထိုအချိန်၌ တပည့်တော်များသည် လှေလှော်၍ လမ်းပန်းဆက်သွယ်ရ ခက်ခဲနေကြ၏။ လှိုင်းလုံးများက နှိပ်စက်သလို လုပ်ကာ (ဘာဆာနိဇိုမဲနုန်၊ “နှိပ်စက်ခြင်း”၊ “လှုပ်ခတ်ခြင်း”) လေနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသဖြင့် နံနက်မိုးလင်းခါနီး စတုတ္ထခရီးစဉ် (ရောမလူမျိုးတို့က ညကို လေးပိုင်းခွဲသည်၊ ယေဟုဒ်လူမျိုးတို့က သုံးပိုင်းခွဲသည်) အထိ တစ်ညလုံး လှော်နေရဆဲဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၄-၂၅)။ ယေရှုသည် ရေပေါ်လျှောက်၍ သူတို့ဆီသို့ လာတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ တပည့်တော်များသည် အစပိုင်းတွင် ကြောက်ရွံ့ကြသော်လည်း ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် မိမိဖြစ်ကြောင်း ပြောပြတော်မူသဖြင့် စိတ်အေးချမ်းကြရ၏ (အပိုဒ် ၂၆-၂၇)။ ပေတရုက ရေပေါ်လျှောက်၍ ယေရှုထံသို့ လာရန် တောင်းဆိုသဖြင့် ယေရှုက လာလော့ဟု ဖိတ်ခေါ်တော်မူ၏။ ပေတရုသည် ကြောက်ရွံ့လာသည်အထိ အောင်မြင်စွာ လျှောက်နိုင်ခဲ့သော်လည်း ကြောက်လာသည်နှင့် နစ်မြုပ်လာသည်။ သခင်ယေရှု ကယ်တင်ပါဟု အော်ဟစ်လေရာ ယေရှုက လက်မှကိုင်၍ ကယ်တင်တော်မူပြီး လှေပေါ်သို့ ပို့ဆောင်ကာ ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းသည်ဟု နူးညံ့စွာ ဆုံးမတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂၈-၃၁)။ ယေရှုကို မျက်ခြည်မပြတ် စွဲကိုင်ထားသမျှ ကာလပတ်လုံး အောင်မြင်ခဲ့သည်။ သို့သော် အာရုံပျံ့လွင့်သွားသည်နှင့် နစ်မြုပ်လာသည်။ ထိုနည်းတူ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်အားကိုယ်ကိုးနှင့် လုပ်နေသမျှ တစ်ညလုံး ကြိုးစားရသော်လည်း ယေရှုနှင့်အတူရှိလျှင် ချက်ချင်းပြီးစီးနိုင်သော အမှုကို မပြီးစီးနိုင်ခဲ့ကြချေ။ ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များသည် ဂေနေသာရက်ပြည် (ခါနာနီ/ကိနေရက် ဟူ၍လည်း ခေါ်သည်၊ ယောရှု ၁၁:၂၊ ၁၉:၃၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သို့ ရောက်ကြသည်။ ဂါလိလဲပင်လယ်ကို တစ်ခါတစ်ရံ တိဗေရဇ်ပင်လယ် (ယောဟန် ၂၁:၁) သို့မဟုတ် ဂေနေသာရက်အိုင် (လု ၅:၁) ဟုလည်း ခေါ်သည်။ ဂေနေသာရက်ပြည်သည် ကပေရနာအုံနှင့် နီးကပ်သည်။ ထိုဒေသတွင် ယေရှုထံသို့ လာကြသော လူများစွာကို ကုသပေးတော်မူ၏။

14:22–36. Walking on Water and Miracles in Gennesaret. Immediately after feeding the five thousand, Jesus commanded the disciples to leave in a boat and dismissed the crowd. Jesus was a man of prayer, and finally He was able to find time by Himself to pray. Meanwhile, the disciples had been making poor headway. They were harassed (basanizomenon, “tortured,” “tossed about”) by the waves, had a contrary wind, and were still rowing into the fourth watch—just before dawn (vv. 24–25). Romans divided the night into four watches (the Jews divided it into three), so by the time Jesus came to them, they had been rowing all night. While they had made significant distance from land, they were nowhere near the other side of the Sea of Galilee. Jesus appeared to them walking on the water (v. 25), and the disciples, who initially were afraid, were reassured by Jesus when He identified Himself to them (vv. 26–27). Peter then suggested that he should walk toward Jesus on the water, and Jesus invited him to do so. Peter succeeded until he became afraid and started to sink. He called out to Jesus to save him; Jesus caught Peter by the hand, led him back to the boat, and gently chided him for his lack of faith (vv. 28–31). As long as he was keeping his attention fixed on Jesus, he succeeded. But the moment his attention was distracted, he began to drown. Likewise, while the disciples were working in their own strength, it took them all night to do something they could have done very quickly when Jesus was with them.

Jesus and His disciples arrived at the land of Gennesaret, the Greek spelling of a town or region called Chinnereth/Kinnereth (cf. Josh. 11:2; 19:35). The Sea of Galilee is also called the Sea of Tiberias in some versions (John 21:1) and the Lake of Genessaret (Luke 5:1). The land of Gennesaret was close to Capernaum (for more on the location see commentary on John 6:16–21), and in this region Jesus healed many who came to Him.

အခန်းကြီး - ၁၅

ထိုအခါ ယေရုရှလင်မြို့သားဖာရိရှဲတို့နှင့် ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် ချဉ်းကပ်ပြီးလျှင်၊
2 ရှေးဟောင်းတို့မှဆက်ခံသော နည်းဥပဒေကို ကိုယ်တော်၏တပည့်တို့သည် အဘယ်ကြောင့်လွန်ကျူး ကြပါသနည်း။ သူတို့သည် လက်မဆေးဘဲ အစာစားကြပါသည်တကားဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
3 ကိုယ်တော်က၊ သင်တို့သည်အဆက်ဆက်ခံသော် နည်းဥပဒေကိုအမှီပြု၍ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော် ကို အဘယ်ကြောင့်လွန်ကျူးကြသနည်း။
4 ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကား၊ မိဘကိုရိုသေစွာပြုလော့။ အကြင်သူသည် မိဘကိုနှုတ်ဖြင့်ပြစ်မှား ၏၊ ထိုသူသည် အသေသတ်ခြင်းကို ခံစေဟုလာသတည်း။
5 သင်တို့မူကား၊ အကြင်သူသည် ကိုယ့်မိဘကို၊ သင်တို့အသုံးရနိုင်သမျှသော ငါ၏ဥစ္စာသည် အလှူဝတ္ထု ဖြစ်စေဟုဆို၏၊
6 ထိုသူသည် ကိုယ်မိဘကိုပင် ရိုသေစွာမပြုရဟုဆို၏။ ထိုသို့သင်တို့သည် အဆက်ဆက်ခံသော နည်း ဥပဒေအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ပယ်ကြ၏။
7 လျှို့ဝှက်သောသူတို့၊ ဟေရှာယသည် သင်တို့ကိုရည်မှတ်လျက် ဤလူမျိုးသည်နှုတ်နှင့်ငါ့ထံသို့ ချဉ်း ကပ်၍ နှုတ်ခမ်းနှင့်ငါ့ကို ရိုသေကြ၏။ စိတ်နှလုံးမူကား ငါနှင့်ဝေးလှ၏။
8 လူတို့စီရင်သောပညတ်တို့ကိုသွန်သင်၍ နည်းဥပဒေသပေးလျက်ပင်ငါ့ကို အချည်းနှီးကိုးကွယ်ကြ၏ဟု
9 နောက်ဖြစ်လတံ့သောအရာကို လျောက်ပတ်စွာ ဟောခဲ့ပြီဟုပြန်၍မိန့်တော်မူ၏။
10 ထိုအခါ လူအစုအဝေးကို အထံတော်သို့ခေါ်၍၊ သင်တို့နားထောင် နားလည်ကြလော့။
11 ခံတွင်းသို့ဝင်သောအရာသည် လူကိုညစ်ညူးစေသည်မဟုတ်။ ခံတွင်းမှထွက်သောအရာသည် ညစ်ညူး စေသောအရာဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
12 တပည့်တော်တို့သည်ချဉ်းကပ်၍၊ ယခုမိန့်တော်မူသောစကားကို ဖာရိရှဲတို့သည်ကြားသောအခါ စေတနာစိတ်ပျက်ကြသည်ကို သိတော်မူသလောဟုလျှောက်ကြ၏။
13 ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ငါ၏ခမည်းတော်စိုက်တော်မမူသော အပင်ရှိ သမျှတို့ကို နှုတ်ရလိမ့်မည်။
14 ထိုသူတို့ကိုရှိပါလေစေ။ သူတို့သည်လူကန်းတို့အား လမ်းပြသောလူကန်းဖြစ်၏။ လူကန်းချင်းတဦးကို တဦးလမ်းပြလျှင်၊ နှစ်ဦးတို့သည် တွင်းထဲသို့ကျကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
15 ပေတရုကလည်း၊ ထိုဥပမာကို အကျွန်ုပ်တို့အား ဖွင့်ပြတော်မူပါဟုလျှောက်လျှင်၊
16 ယေရှုက၊ သင်တို့သည် ယခုတိုင်အောင် ပညာမဲ့လျက်နေသေးသလော။
17 ခံတွင်းသို့ဝင်သမျှသည် ဝမ်းထဲသို့ဆင်း၍ ရေအိမ်တွင် စွန့်ပစ်သည်ကိုနားမလည်ကြသေးသလော။
18 ခံတွင်းမှထွက်သောအရာမူကား၊ နှလုံးထဲက ထွက်လာ၍ လူကိုညစ်ညူးစေသောအရာဖြစ်၏။
19 မကောင်းသောကြံစည်ခြင်း၊ လူအသက်ကိုသတ်ခြင်း၊ သူ့မယားကိုပြစ်မှားခြင်း၊ မိန်းမလွတ်နှင့် မှား ယွင်းခြင်း၊ သူ့ဥစ္စာကိုခိုးခြင်း၊ မမှန်သောသက်သေကိုခံခြင်း၊ သူ့အသရေကိုဖျက်ခြင်းအရာတို့သည် နှလုံးထဲက ထွက်လာ၍၊
20 လူကို ညစ်ညူးစေသောအရာဖြစ်ကြ၏။ လက်မဆေးဘဲလျက် အစာကိုစားခြင်းမူကား၊ လူကိုညစ်ညူး စေသည်မဟုတ်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၅:၁-၂၀။ လူကြီးသူမတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းသည် ပညတ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ထည့်သွင်းရေးသားထားသည်။ ဥပမာ၊ မဿဲ ၅:၁၇-၄၈ တွင် ယေရှုက ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို ဆက်လက်စောင့်ထိန်းရန် အရေးကြီးကြောင်း၊ သို့သော် ယေရှုခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အဆုံးအမများအရ အသစ်ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်း ခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ရှည်ကြာစွာ သင်ကြားထားသည်။ မဿဲ ၁၂:၁-၁၄ တွင် ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့နှင့်ပတ်သက်၍ သဘောထားကို ဖော်ပြသည့် ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ မဿဲ ၁၅:၁-၂၀ တွင် ဖာရိရှဲတို့၏ ပညတ်တော်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်အပေါ် ယေရှု၏ သဘောထားကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

15:1–20. The Tradition of the Elders. The Gospel of Matthew returns several times to the topic of law. In Matthew 5:17–48, for example, it records Jesus giving extended instruction that Christians should be foremost in continuing observance of the law of God, albeit transformed by the new reality and perspective that is present in the person and teachings of Jesus. Matthew 12:1–14 recounts two incidents that reveal Jesus’s attitude to the Sabbath. Matthew 15:1–20 makes clear Jesus’s attitude to the Pharisees’ interpretation of the law.

ယေရှု၏ခေတ်က ဖာရိရှဲတို့၏ ပညတ်တော်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ပါးစပ်ဖြင့် ဆရာမှ တပည့်သို့ လက်ဆင့်ကမ်းပေးခဲ့ကြသည်။ နောက်ရာစုနှစ်များတွင် ထိုအဆုံးအမများကို မိရှနာနှင့် တဲလ်မွတ်ကျမ်းများအဖြစ် စုစည်းခဲ့သည်။ ထိုနောက်ကျမ်းများမှ တဆင့် ဖာရိရှဲများနှင့် သူတို့၏ ရဗ္ဗိဆက်ခံသူများသည် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်များကို နေ့စဉ်ဘဝတွင် အသေးစိတ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် အချိန်များစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့ကြောင်း သိရသည်။ ဥပမာ၊ ပညတ်တော်ဆယ်ပါးတို့တွင် ဥပုသ်နေ့၌ အလုပ်မလုပ်ရန် မှာထားသော်လည်း အလုပ်ဟူသည် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို မဖော်ပြထားချေ။ ဖာရိရှဲတို့က ထိုအရာကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ပြီး တားမြစ်ထားသော အလုပ်ပုံစံ သုံးဆယ့်ကိုးမျိုးရှိသည်ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည် (မဿဲ ၁၂:၁-၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ မဿဲ ၁၅:၁-၂၀ တွင် ငြင်းခုန်ရသည့် အကြောင်းအရာမှာ စားသောက်မီ လက်ဆေးရမည်လောဟူသော ကိစ္စဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲနှင့် ကျမ်းတတ်ဆရာတို့က ထိုအရာကို သူတို့၏ ဓလေ့ထုံးစံများထဲမှ တစ်ခုဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည် (လူကြီးသမားတို့၏ ဓလေ့၊ အပိုဒ် ၂)။ ယေရှု၏ ပထမဆုံး ပြန်ကြားချက်မှာ ဖာရိရှဲတို့၏ ပညတ်အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကြောင့် သားသမီးများသည် မိဘများကို ပြုစုစောင်ရှောက်ရမည့် တာဝန်ကို ဘုရားသခင်ထံ လှူဒါန်းမည်ဟု ကတိပြု၍ (“ကောဗန်”၊ မာကု ၇:၁၁ တွင် “လှူဒါန်း” ဟု ဆိုသည်) ရှောင်လွှဲနိုင်ခဲ့သည်ဟူသော ဥပမာကို ကိုးကားခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် ဘုရားရှိခိုးကျောင်းသို့ နောင်တွင် လှူဒါန်းမည်ဖြစ်သဖြင့် မိဘပြုစုရမည့် တာဝန်မှ ကင်းလွတ်သွားသည်။ ယေရှုသည် သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ တိုက်ခိုက်ပြီး လူ့စည်းမျဉ်းများကို အဆုံးအမအဖြစ် သွန်သင်နေကြသဖြင့် ဣရှာယပရောဖက်ပြုသော ပရောဖက်ပြုချက်ကို ပြည့်စုံစေသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (မဿဲ ၁၅:၉)။

At the time of Jesus, the Pharisees’ interpretation of the law was orally handed down from rabbi to disciple. In later centuries these teachings were gathered into the Mishnah and Talmud. From these later writings, we can see that the Pharisees and their rabbinic successors spent much time working out the detailed application of the OT laws to everyday life. For example, in the Ten Commandments the believer is told not to work on the Sabbath, but it does not define what work is. The Pharisees had thought this through and determined that there were thirty-nine types of work forbidden (cf. Matt. 12:1–2). The occasion of debate in Matthew 15:1–20 is the issue of whether or not people should wash their hands before eating. The Pharisees and scribes clearly identified this as one of their traditions (the traditions of the elders, v. 2). Jesus’s first response was to cite an example where the Pharisees’ interpretation of the law allowed children to circumvent their obligations to their parents by declaring something the parents wanted from them as a gift to God (“Corban” [“offering”] in Mark 7:11). This removed the children’s obligation to provide for their parents because it would eventually be given as a gift to the temple. Jesus then attacked them vigorously and indicated that their interpretations fulfilled the prophecy of Isaiah when he said that the people were worshiping God in vain because they were teaching human commandments as doctrines (Matt. 15:9).

ယေရှုသည် လူအုပ်ကို ထပ်မံရှင်းပြတော်မူသည်မှာ အံ့သြဖွယ်လက်တွေ့ကျသည်။ အစာသည် ခန္ဓာကိုယ်ထဲသို့ ဝင်၍ အစာချေဖျက်ပြီး ထုတ်ပစ်ခံရသည်။ နှလုံးသို့ ဝင်ရောက်၍ ညစ်ညမ်းစေခြင်း မရှိချေ။ နှလုံးထဲမှ ထွက်လာသော မကောင်းသော အကြံအစည်၊ လူသတ်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း၊ ကာမလောဘ၊ ခိုးယူခြင်း၊ မမှန်မကန် သက်သေခံခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကို ဆဲဆိုခြင်းတို့သာ လူကို ညစ်ညမ်းစေသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ လက်မဆေးဘဲ စားသောက်ခြင်းဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ ညစ်ညမ်းခြင်း မဖြစ်ပေ (အပိုဒ် ၁၈၊ ၂၀)။ မဿဲသည် ယေရှုသည် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်များကို ဆန့်ကျင်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဖာရိရှဲတို့၏ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်ကိုသာ ဆန့်ကျင်ကြောင်း အထူးရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

Jesus further explained His reasoning to the crowd. It is surprisingly practical: Food enters the body, is processed, and then eliminated. It does not actually enter the heart on the way through to defile it. What defiles the heart are evil intentions, murder, adultery, sexual immorality, theft, false witness, and blasphemy (v. 19). These come out of the heart, and they defile a person. Spiritual defilement does not occur by eating with unwashed hands (vv. 18, 20). Matthew is especially clear that Jesus was not challenging the laws of the OT but the Pharisaic interpretation of those laws (see “Unclean Foods in Mark 7:1–23,” p. 1305).

21 ယေရှုသည် ထိုအရပ်မှထွက်၍ တုရုမြို့နှင့် ဇိဒုန်မြို့၏ ကျေးလက်သို့ကြွတော်မူလျှင်၊

22 ခါနာန်အမျိုးဖြစ်သောမိန်းမတယောက်သည် ထိုနယ်စပ်မှထွက်လာ၍၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်ရှင်၊ ကျွန်မ ကို သနားတော်မူပါ။ ကျွန်မ၏သမီးသည် နတ်ဆိုးနှိပ်စက်ခြင်းကို ပြင်းစွာခံရပါသည်ဟု ဟစ်ကြော်သော်လည်း စကားတခွန်းမျှ ပြန်တော်မမူ။
23 တပည့်တော်တို့သည်ချဉ်းကပ်၍၊ ထိုမိန်းမပြန်သွားရသောအခွင့်ကို ပေးတော်မူပါ။ ငါတို့နောက်သို့ လိုက်၍ ဟစ်ကြော်လျက်နေပါသည်ဟု တောင်းလျှောက်ကြ၏။
24 ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ဣသရေလအမျိုးအဝင် ပျောက်လွင့်သောသိုးများမှတပါး အခြားသောအမျိုးရှိ ရာသို့ ငါ့ကိုမစေလွှတ်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
25 ထိုမိန်းမသည် ချဉ်းကပ်၍ပြပ်ဝပ်လျက် ကျွန်မကို ကယ်တော်မူပါသခင်ဟု လျှောက်ပြန်လျှင်၊
26 ကိုယ်တော်က၊ သား၏အစာကိုယူ၍ ခွေးအားမပေးမချအပ်ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။
27 မိန်းမကလည်းမှန်ပါ၏သခင်၊ ခွေးမည်သည်ကား မိမိသခင်၏စားပွဲမှကျသော စားနုပ်စားပေါက်ကို စားမြဲထုံးစံရှိပါ၏ဟု လျှောက်ပြန်လျှင်၊
28 အိုမိန်းမ၊ သင်သည်ယုံကြည်အားကြီးလှပြီ။ သင့်အလိုရှိသည်အတိုင်း သင်၌ဖြစ်စေဟုမိန့်တော်မူ၏။ ထိုအချိန်မှစ၍ ထိုမိန်းမ၏သမီးသည် ကျန်းမာပကတိဖြစ်လေ၏။

၁၅:၂၁-၂၈။ ခါနာန်အမျိုးသမီး (သို့မဟုတ် ဆီရိဖောနိကအမျိုးသမီး) မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတစ်ခုလုံးကို နားလည်ရန် အရေးကြီးသော အချက်တစ်ခုမှာ အခြားလူမျိုးများ (ယုဒမဟုတ်သူများ) နှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့ဖော်ပြထားသည်ကို ဆိုလိုသည်။ ဥပမာ၊ မဿဲ ၁၀:၅ တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ဣသရေလအိမ်တော်၏ ပျောက်ဆုံးနေသော သိုးများထံသို့သာ သွားရန် ညွှန်ကြားပြီး အခြားလူမျိုးများနှင့် ရှမာရိလူများထံ မသွားရန် တားမြစ်ထားသည်။ အချို့မှတ်ချက်ပေးသူများက ထို့ကြောင့် မဿဲခရစ်ဝင်သည် ယုဒခရစ်ယာန်များ (ပညတ်တော်၊ မစင်ကြယ်သောအစာနှင့် ဥပုသ်နေ့၊ နှစ်ခြင်းခံခြင်းစသည်တို့ကို စောင့်ထိန်းသော ခရစ်ယာန်များ) အတွက်သာ ရေးသားထားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် ထိုသို့ယူဆခြင်းမှာ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ နောက်ဆုံးအပိုဒ် (၂၈:၁၉-၂၀) တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို လူမျိုးတကာထံ သွားကြရန် မှာထားတော်မူသည်။ အစပိုင်းမှပင် ယေရှု၏ အနွယ်ဇယားတွင် ထည့်သွင်းထားသော အမျိုးသမီးလေးဦးသည် အခြားလူမျိုးများဖြစ်ကြသည် (၁:၃၊ ၅၊ ၆)။ ထို့ကြောင့် အခြားလူမျိုးများသည် သန့်ရှင်းသော လူမျိုးထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကြောင်း အတိအလင်း သက်သေပြထားသည်။

15:21–28. The Canaanite/Syro-Phoenician Woman. One of the issues that has an important bearing on how we should understand the Gospel of Matthew as a whole is the stance that is portrayed with regard to Gentiles (non-Jews). In Matthew 10:5, for example, Jesus had instructed His disciples to restrict their ministry to only the lost sheep of the house of Israel and prohibited them from speaking to Gentiles or Samaritans. Some commentators conclude that Matthew is therefore a Gospel directed only at Jewish Christians—those Christians who observed the laws, including laws regarding clean and unclean foods, the Sabbath, and circumcision. But this is unlikely, not least because the last verse of the Gospel of Matthew records Jesus urging His disciples to go to all nations (or all Gentiles; 28:19–20). Along the way there are clues provided in the Gospel concerning Jesus’s intention. Right from the beginning, the four women (so atypically included) in the genealogy of Jesus are all Gentiles (1:3, 5, 6). This shows conclusively that Gentiles could be included in the holy nation.

ခါနာန်အမျိုးသမီးနှင့် ယေရှု၏ ဆက်ဆံရေးသည် သာမန်အရိပ်အမြွက်ထက် ပိုမိုသည်။ ယေရှု၏ ကယ်တင်ခြင်းသည် ခါနာန်လူမျိုးကဲ့သို့ မလိုလားအပ်သော လူမျိုးများအတွက်ပင် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည်။ ယေရှုသည် တုရုနှင့် ရှိဒုန်ဒေသ (အခြားလူမျိုးဒေသ) သို့ သွားရောက်တော်မူစဉ် မာကု ၇:၂၆ တွင် ဆီရိဖောနိကအမျိုးသမီးဟု ဖော်ပြထားသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးက လာရောက်တွေ့ဆုံသည်။ မဿဲကမူ ခါနာနီဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ထိုအမည်လည်း သင့်လျော်သည်။ တောလည်ကျမ်း ၁၃:၂၉ တွင် ခါနာန်လူမျိုးတို့သည် ပင်လယ်နှင့် ယော်ဒန်မြစ်တစ်လျှောက် နေထိုင်ကြသည်ဟု ဆိုသည်။ ပင်လယ်အနီးဧရိယာကို တုရုနှင့် ရှိဒုန်အထိ ချဲ့ထွင်နိုင်သည်။ “ခါနာန်” ဟူသော အမည်သည် စိတ်ခံစားမှုပြင်းထန်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လမ်းပြမှုအောက်တွင် ဣသရေလလူမျိုးဖြင့် အစားထိုးခံရသော တပါးအမျိုးဘုရားကိုးကွယ်သူ လူမျိုးကို ဆိုလိုသည်။

The interaction of Jesus with the Canaanite woman (15:21–28) is more than a subtle clue—it announced that Jesus’s salvation is for all, even a despised Canaanite. Jesus’s travels had taken Him to the region of Tyre and Sidon, a Gentile area. There He was met by a woman described in Mark 7:26 as a Syro-Phoenician. This would accurately describe somebody from Tyre and Sidon—cities that were founded by the Phoenicians. But Matthew describes her as a Canaanite, a term that is also appropriate. Numbers 13:29 states that the Canaanites lived by the sea and along the Jordan. The territory near the sea could be extended to encompass Tyre and Sidon. While appropriate, “Canaanite” was an emotionally loaded term—it conveyed the thought of a pagan nation that had been replaced by the people of Israel under God’s guidance.

ယေရှု၏ အမျိုးသမီးအပေါ် သဘောထားသည် မျှော်လင့်ချက်မပေးပုံရသည်။ ဣသရေလအိမ်တော်၏ ပျောက်ဆုံးသောသိုးများထံသို့သာ စေလွှတ်ခြင်းခံရသည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၁၅:၂၄)။ ထိုစကားသည် ယခင်က တပည့်တော်များကို ညွှန်ကြားခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသည် (၁၀:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အမျိုးသမီးက သူ၏လိုအပ်ချက်ကို ထပ်မံတင်ပြသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ယေရှုက ကလေးများ၏ မုန့်ကို ယူ၍ ခွေးများကို ပေးရန် မသင့်တော်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ထိုစကားသည် ယေဟုဒ်လူမျိုးတို့၏ ဘက်လိုက်မှုကို ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်ပြီး ယေရှုက ထိုအရာကို ငြင်းပယ်တော်မူမည်ဖြစ်သည်။ အမျိုးသမီးက သခင်စားပွဲမှ ကျလာသော မုန့်တွင်းများကိုပင် ခွေးများစားရကြောင်း ပြန်ကြားသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ ယေရှုက သူ၏ယုံကြည်ခြင်း ကြီးမားကြောင်း၊ တောင်းဆိုချက် ပြည့်စုံပြီဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ ကုသခြင်းသည် ယုဒလူမျိုးများတွင်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ပြသတော်မူသည်။ ယေရှု အသေခံပြီးနောက် တပည့်တော်များကို လူမျိုးတကာထံ သွားရန် မှာထားတော်မူသည် (၂၈:၁၉-၂၀)။ ခါနာန်အမျိုးသမီးနှင့် ဆက်ဆံရေးသည် ထိုကျယ်ပြန့်သော ဓမ္မတာဝန်၏ ကြိုတင်အရိပ်အယောင်ဖြစ်သည်။

Jesus’s attitude to the woman seems to have not been promising. He told her that He had been sent to the lost sheep of Israel (Matt. 15:24)—language reminiscent of His earlier instructions to His disciples (c.f. 10:5). The woman replied by restating her need (v. 25), and Jesus then said, in terms that would have been equally insulting in His own culture as it would be today, that it is not fitting to take the children’s bread and give it to the dogs (v. 26). This language embodies the Jewish prejudice, which Jesus was about to reject. She replied that even the dogs eat from the crumbs that fall from their master’s table (v. 27). Jesus answered that her faith was strong and that her wish was fulfilled, thereby showing that the healing He brought was not restricted to the Jews even during His ministry. After His death and resurrection, His disciples were told that their mission extended to all the nations (28:19–20). The interaction of Jesus and the Canaanite woman was an anticipation of this wider ministry.

29 ယေရှုသည် ထိုအရပ်မှကြွ၍ ဂါလိလဲအိုင်နားသို့ရောက်တော်မူလျှင် တောင်ပေါ်သို့တက်၍ ထိုင်တော် မူ၏။

30 များစွာသောလူအပေါင်းတို့သည် ခြေမစွမ်း၊ မျက်စိကန်း၊ စကားအ၊ အင်္ဂါချို့တဲ့သောသူမှစ၍ အခြား သော အနာရောဂါစွဲသောသူများကို ဆောင်ခဲ့လျက် အထံတော်သို့ရောက်လာ၍ ခြေတော်ရင်း၌ချထားကြ၏။
31 အနာရောဂါများကို ငြိမ်းစေတော်မူသဖြင့်၊ အသောသူသည် စကားပြောသည်ကို၎င်း၊ ချို့တဲ့သောသူ သည် ပကတိဖြစ်သည်ကို၎င်း၊ ခြေမစွမ်းသောသူသည် လှမ်းသွားသည်ကို၎င်း၊ မျက်စိကန်းသောသူသည် မြင်ရ သည်ကို၎င်း၊ လူအစုအဝေးတို့သည်မြင်လျှင် အံ့ဩခြင်းသို့ရောက်၍ ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင်ဂုဏ် တော်ကို ချီးမွမ်းကြ၏။
32 ထိုအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့ကိုခေါ်၍၊ ဤလူများကိုငါသနား၏။ သုံးရက်ပတ်လုံးငါနှင့်အတူရှိ ကြပြီ။ စားစရာအလျှင်းမရှိ။ လမ်းခရီး၌ မောမည်ကိုစိုးရိမ်သောကြောင့် အစာမစားမှီ သူတို့ကိုလွှတ်ခြင်းငှာ ငါအလိုမရှိဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
33 တပည့်တော်တို့က ဤမျှလောက်များသောလူစုတို့သည် ဝစွာစားလောက်သောအစာကို ဤတောအရပ် ၌ အကျွန်ုပ်တို့သည် အဘယ်သို့ရနိုင်ပါမည်နည်းဟု လျှောက်ကြသော်၊
34 ယေရှုက၊ သင်တို့တွင်မုန့်ဘယ်နှစ်လုံးရှိသနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ မုန့်ခုနှစ်လုံးနှင့် အနည်းငယ်မျှ သော ငါးကောင်ကလေးရှိပါသည်ဟု ပြန်လျှောက်ကြ၏။
35 ထိုအခါ လူအစုအဝေးတို့ကို မြေပေါ်မှာလျောင်းကြစေဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
36 မုန့်ခုနှစ်လုံးနှင့် ငါးတို့ကိုလည်းယူ၍ ကျေးဇူတော်ကိုချီးမွမ်းပြီးမှ၊ မုန့်နှင့်ငါးကိုဖဲ့၍ တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့လည်း လူအပေါင်းတို့အား ပေးကြ၏။
37 လူအပေါင်းတို့သည် စား၍ဝကြပြီးမှ၊ ကြွင်းရစ်သောအကျိုးအပဲ့ကိုကောက်သိမ်း၍ ခုနှစ်တောင်း အပြည့် ရကြ၏။
38 စားသောသူအရေအတွက်ကား၊ မိန်းမနှင့်သူငယ် ကိုမဆိုဘဲ ယောက်ျားလေးထောင်ရှိသတည်း။
39 ထိုလူများတို့ကို လွှတ်တော်မူပြီးမှ၊ လှေစီး၍ မာဂဒါလကျေးလက်သို့ ရောက်တော်မူ၏။

၁၅:၂၉-၁၆:၄။ လူဦးရေလေးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်းနှင့် နိမိတ်လက္ခဏာ လူဦးရေငါးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်း (၁၄:၁၃-၂၁) နှင့် လူဦးရေလေးထောင်ကို ကျွေးမွေးခြင်း (၁၅:၂၉-၃၉) တို့တွင် ဆင်တူသည်များစွာ ရှိသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှုသည် လူများစွာကို ကုသပြီးမှ ကျွေးမွေးတော်မူသည်။ မဿဲ ၁၅:၃၀-၃၁ တွင် ယေရှုကုသပေးသော လူများကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည် (ဒုက္ခရောက်နေသူ၊ မျက်စိကန်းသူ၊ ခြေမသန်စွမ်းသူ၊ ဆွံ့အသူများ)။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ယေရှုသည် အကြာကြီး အတူနေခဲ့သော လူအုပ်ကို သနားတော်မူသည် (၁၄:၁၄၊ ၁၅:၃၂)။ နှစ်ခုစလုံးတွင် အနည်းငယ်သော အရင်းအမြစ်ကို အံ့ဖွယ်ဖြင့် များပြားစေတော်မူသည်။ တစ်ကြိမ်တွင် မုန့်ငါးလုံး၊ ငါးနှစ်ခါငါးဖြင့် အမျိုးသားငါးထောင်နှင့် အမျိုးသမီး၊ ကလေးများကို ကျွေးမွေးပြီး ကျန်ရှိခဲ့သည်မှာ ခြင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ခြင်း (၁၄:၁၉-၂၀)။ နောက်တစ်ကြိမ်တွင် မုန့်ခုနစ်လုံး၊ ငါးအနည်းငယ်ဖြင့် အမျိုးသားလေးထောင်နှင့် အမျိုးသမီး၊ ကလေးများကို ကျွေးမွေးပြီး ကျန်ရှိခဲ့သည်မှာ ခုနစ်ခြင်း (၁၅:၃၄-၃၇)။ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် နောက်ပိုင်းတွင် ထိုဂဏန်းများကို ကိုးကားတော်မူသည် (၁၆:၅-၁၂)။

15:29–16:4. The Feeding of the Four Thousand and a Sign. There are many parallels between the feeding of the five thousand (14:13–21) and the feeding of the four thousand (15:29–39). Both were preceded by Jesus healing large numbers of people. Matthew 15:30–31 carefully lists people with major conditions from which Jesus healed them (the lame, the blind, cripples, and the mute). In both instances, Jesus had compassion on the crowds who had been with Him for a long time (14:14; 15:32). In both instances He miraculously multiplied few resources into many. In one case He fed five thousand men together with women and children from five loaves and two fish (14:19); in the other He fed four thousand men together with women and children from seven loaves and a few fish (15:34). There were twelve baskets of food left over from the feeding of the five thousand (14:20) but only seven from the feeding of the four thousand (15:37). Jesus Himself later referred to these figures (16:5–12).

အခန်းကြီး - ၁၆

1 ထိုအခါ ဖာရိရှဲနှင့်ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် ကိုယ်တော်ကို စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ခြင်းငှာချဉ်းကပ်၍၊ မိုဃ်းကောင်းကင် ကဖြစ်သော နိမိတ်လက္ခဏာကို ပြတော်မူမည်အကြောင်း တောင်းပန်ကြ၏။

2 ကိုယ်တော်ကလည်း၊ သင်တို့သည် ညဦးယံ၌ပြောဆိုတတ်သည်ကား၊ ယခုမိုဃ်းတိမ်နီသည်ဖြစ်၍ မိုဃ်းကြည်လင် လိမ့်မည်ဟု ဆိုတတ်ကြ၏။
3 နံနက်ယံ၌ကား၊ ယခုမိုဃ်းအုံ့လျက်ရှိ၏။ နီမောင်းသောအဆင်းလည်းရှိ၏။ ယနေ့မိုဃ်းသက်မုန်တိုင်း လာလိမ့်မည်ဟုဆိုတတ်ကြ၏။ လျှို့ဝှက်သောသူတို့၊ သင်တို့သည် မိုဃ်းကောင်းကင်၏မျက်နှာကို ပိုင်းခြား၍သိ နိုင်ကြ၏။ကပ်ကာလ၏ နိမိတ်လက္ခဏာတို့ကို ပိုင်းခြား၍မသိနိုင်ကြ။
4 ဆိုးညစ်၍ မျောက်မထားသောအမျိုးသည် နိမိတ်လက္ခဏာကိုတောင်းသည်မှာ၊ ပရောဖက်ယောန၏ နိမိတ်လက္ခဏာမှတပါး အဘယ်လက္ခဏာကိုမျှ သူတို့အားမပြရာဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊ ထိုသူတို့ရှိရာမှထွက်၍ ကြွတော်မူ၏။

ဖာရိရှဲနှင့် ဆာဒုကဲတို့သည် များသောအားဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေကြသဖြင့် ယေရှုကို ပူးပေါင်း၍ ဆန့်ကျင်လာသည်မှာ ထူးဆန်းသည် (၁၆:၁)။ သူတို့သည် နိမိတ်လက္ခဏာ တောင်းခံကြသည်။ ယခင်ကလည်း ထိုသို့တောင်းခံဖူးသည် (၁၂:၃၈)။ ယေရှု၏ ပြန်ကြားချက်သည် အနည်းငယ်ကွဲပြားသည်။ ပထမဦးစွာ ရာသီဥတုလက္ခဏာကို ဖတ်နိုင်သော်လည်း ခေတ်ကာလ၏ လက္ခဏာကို မဖတ်နိုင်သည်ဟု ဆုံးမတော်မူသည် (၁၆:၂-၃)။ ထို့နောက် ယောနနှင့်ပတ်သက်သော နိမိတ်မှလွဲ၍ အခြားနိမိတ် မပေးရကြောင်း မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄)။ ယခင်က ပြောခဲ့သည်နှင့် အတူတူပင် (၁၂:၃၉-၄၀)။ ထိုသို့မိန့်ဆိုခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် မိမိ၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အာဏာနှင့် တန်ခိုးအကြီးဆုံး နိမိတ်အဖြစ် ရှေ့သို့ ညွှန်ပြတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

Pharisees and Sadducees were usually at loggerheads, and thus it is unusual to find them combining forces against Jesus (16:1). They came to Him demanding a sign. This was not the first time that such a demand had been made of Jesus (see 12:38), and His reply was a little different. He first challenged them because they seemed to be able to read the signs of the weather but not the signs of the times in which they lived (16:2–3). Then He insisted that no sign was to be given to them except that of Jonah (v. 4), echoing exactly what He had said earlier (12:39–40). In saying this, Jesus was pointing forward to His death and resurrection as the ultimate sign of His power and authority, something hidden from His followers and opponents alike until after the event.

5 တပည့်တော်တို့သည် ကမ်းတဘက်သို့သွားကြသောအခါ မုန့်ကိုယူခြင်းငှာ မေ့လျော့ကြ၏။
6 ယေရှုကလည်း၊ ဖာရိရှဲနှင့် ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ တဆေးကိုသတိနှင့်ကြဉ်ရှောင်ကြဟု မိန့်တော်မူ၏။
7 တပည့်တော်တို့ကလည်း၊ ငါတို့၌ မုန့်မပါသောကြောင့် ဤစကားကိုမိန့်တော်မူသည်ဟု အချင်းချင်း ဆွေးနွေးပြောဆိုကြ၏။
8 ယေရှုသည် သိတော်မူလျှင်၊ ယုံကြည်အားနည်းသောသူတို့၊ သင်တို့၌မုန့်မပါသည်ကိုထောက်၍ အဘယ်ကြောင့် အချင်းချင်းဆွေးနွှေးပြောဆိုကြသနည်း။
9 မုန့်ငါးလုံးကို လူငါးထောင်စား၍ စားကြွင်းဘယ်နှစ်တောင်းကောက်သိမ်းသည်ကို၎င်း၊
10 သင်တို့သည် နှလုံးမသွင်း မအောင်းမေ့ဘဲနေကြသေးသလော။
11 ဖာရိရှဲနှင့်ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ တဆေးကိုကြဉ်ရှောင်ကြ ဟူသောစကားကို ငါပြောသည်တွင်၊ မုန့်ကိုအမှတ်ပြု၍ ငါမပြောသည်ကို သင်တို့သည် နားမလည်ဘဲ အဘယ်သို့နေကြသနည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
12 ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် မုန့်၏တဆေးကို ကြဉ်ရှောင်ကြဟု မိန့်တော်မမူ။ ဖာရိရှဲနှင့် ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ ဩဝါဒကို ကြဉ်ရှောင်ကြဟု မိန့်တော်မူသည်ကို နားလည်ကြသတည်း။

၁၆:၅-၁၂။ ဖာရိရှဲနှင့် ဆာဒုကဲတို့၏ တဆေး ခရီးလှည့်လည်နေစဉ် (မာကု ၈:၁၃ အရ လှေပေါ်တွင် ရှိသည်) တပည့်တော်များသည် မုန့်ယူလာရန် မေ့လျော့ခဲ့ကြောင်း သတိရသည်။ “မုန့်” ဟူသော စကားသည် အစာအားလုံးကို ဆိုလိုနိုင်သည် (မဿဲ ၆:၁၁ ကြည့်ပါ)။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲနှင့် ဆာဒုကဲတို့၏ တဆေးကို သတိပေးတော်မူသည် (၁၆:၆)။ တဆေးသည် မုန့်ဖုတ်ရာတွင် အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များသည် မကြာခဏဆိုသလို နားလည်မှုလွဲသည်။ ယေရှုသည် တဆေးကို ဥပစာအနက်ဖြင့် မိန့်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်သော ကောင်းသည်ဖြစ်စေ ဆိုးသည်ဖြစ်စေ အုပ်စုတစ်ခုလုံးကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။ ဖာရိရှဲနှင့် ဆာဒုကဲတို့၏ တဆေးသည် သူတို့၏ အဆုံးအမနှင့် အာခံမှု (လု ၁၂:၁) ကို ဆိုလိုသည်။ ယေရှုက တပည့်တော်များကို “ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းသူများ” ဟု ခေါ်တော်မူပြီး မကြာသေးမီက အတွေ့အကြုံများကို သတိရစေသည်။ မုန့်ငါးလုံးဖြင့် ငါးထောင်ကျွေးသောအခါ ကျန်ပမာဏ မည်မျှလောဟု မေးတော်မူသည်။ တပည့်တော်များက ခြင်းတစ်ဆယ့်နှစ်ခြင်းဟု ဖြေသည်။ မုန့်ခုနစ်လုံးဖြင့် လေးထောင်ကျွေးသောအခါ ကျန်ပမာဏ မည်မျှလောဟု မေးတော်မူသည်။ ခုနစ်ခြင်းဟု ဖြေကြသည်။ ထို့နောက် ယေရှုက အမှန်တကယ် မုန့်အကြောင်း မဟောက်ဘဲ ဖာရိရှဲနှင့် ဆာဒုကဲတို့၏ တဆေး (သူတို့၏ အဆုံးအမ) ကို ဆိုလိုကြောင်း ရှင်းပြတော်မူသည် (အပိုဒ် ၉-၁၂)။ ယေရှုနှင့်အတူ လုပ်ဆောင်လျှင် အရင်းအမြစ်နည်းပါးလျှင်ပင် ပိုမိုအောင်မြင်နိုင်ကြောင်း သူတို့ သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။

16:5–12. Leaven of the Pharisees and Sadducees. As they were traveling (Mark 8:13 reveals that they were on a boat), the disciples realized that they had neglected to bring bread. The word “bread” could also refer to any food (see Matt. 6:11). Jesus then warned them of the leaven of the Pharisees and Sadducees (16:6). Leaven, of course, is a very important component used in baking bread, and the disciples, as they often did, misunderstood what Jesus meant. He was talking of leaven in a figurative way—a small amount of either good or bad has the possibility of influencing a much wider group. The leaven of the Pharisees and Sadducees is related to their teachings (v. 12) and their hypocrisy (Luke 12:1), which was demonstrated by their demand for a sign (Matt. 16:1). Jesus referred to the disciples as those of “little faith” (v. 8) and asked them about their recent experiences. When they used only five loaves to feed five thousand, how much was left over? The disciples answered twelve baskets. With seven loaves and feeding fewer (four thousand), how much was left over? They answered seven baskets. Then Jesus clarified that He was not, in fact, talking about real bread, but the yeast of the Pharisees and Sadducees, which the disciples then understood to be the teaching of the Pharisees and Sadducees (vv. 9–12). No doubt they also considered how much more Jesus was able to accomplish with fewer resources. Working with Jesus changes how some things add up.

13 ယေရှုသည် ဖိလိပ္ပုကဲသရိမြို့၏ ကျေးလက်သို့ ကြွတော်မူသောအခါ၊ လူများတို့သည် လူသားဖြစ်သော ငါ့ကို အဘယ်သူဖြစ်သည်ဆိုကြသနည်းဟု တပည့်တော်တို့ကို မေးမြန်းတော်မူလျှင်၊

14 လူအချို့က၊ ကိုယ်တော်သည် ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ဖြစ်သည်ဟူ၍၎င်း၊ အချို့က၊ ဧလိယဖြစ်သည် ဟူ ၍၎င်း၊ အချို့က၊ ယေရမိမှစ၍ ပရောဖတ်တပါးပါးဖြစ်သည်ဟူ၍၎င်း ဆိုကြပါ၏ဟု လျှောက်ကြသော်၊
15 သင်တို့လည်းငါ့ကို အဘယ်သူဖြစ်သည် ဆိုကြသနည်းဟု မေးမြန်းတော်မူလျှင်၊
16 ရှိမုန်ပေတရုက၊ ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်တည်းသော အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်တော်မူသည်ဟု လျှောက်လေ၏။
17 ယေရှုကလည်း၊ ရှိမုန်ဗာယောန၊ သင်သည်မင်္ဂလာရှိ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အသွေးအသားသည် ဤ အကြောင်းအရာကို သင့်အားဘော်ပြသည်မဟုတ်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ငါ့ခမည်းတော်သည် ဘော် ပြတော်မူသတည်း။
18 ငါဆိုသည်ကား၊ သင်သည် ပေတရုဖြစ်၏။ ဤကျောက်ပေါ်မှာ ငါ့အသင်းကို ငါတည်ဆောက်မည်။ ထိုအသင်းကို မရဏာနိုင်ငံ၏တံခါးတို့သည် မနိုင်ရာ။
19 ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ သော့တို့ကိုလည်း သင့်အားငါပေးမည်။ သင်သည်မြေကြီးပေါ်မှာ ချည် နှောင်သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ချည်နှောင်လျက်ရှိလိမ့်မည်။ မြေကြီးပေါ်မှာ ဖြည်လွှတ်သမျှသည် ကောင်း ကင်ဘုံ၌ ဖြည်လွှတ်လျက်ရှိလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူပြီးလျှင်၊
20 ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်းကို အဘယ်သူအားမျှမပြောစိမ့်သောငှာ တပည့်တော်တို့ကို ပညတ်တော်မူ၏။
21 ထိုမှတပါး ကိုယ်တော်သည် ယေရုရှလင်မြို့သို့သွားရမည်။ လူအကြီးအကဲ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့လက်၌ များစွာခံရမည်။ အသေသတ်ခြင်းကိုလည်းခံရမည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက် လိမ့်မည်ဟူသောအကြောင်းများကို ထိုအခါမှစ၍ တပည့်တော်တို့အား ပြတော်မူ၏။
22 ထိုအခါ ပေတရုသည် ကိုယ်တော်ကို မိမိနှင့်အတူခေါ်၍၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်၌ ဤသို့မဖြစ်ပါစေနှင့်။ ဤအမှုသည် ကိုယ်တော်၌ မရောက်ရာဟု အပြစ်တင်သောစကားကို လျှောက်သော်၊
23 ကိုယ်တော်သည် မျက်နှာတော်ကိုလှည့်၍ အချင်းရန်သူ၊ ငါ့နောက်သို့ဆုတ်လော့။ သင်သည် ငါတိုက် မိ၍ လဲစရာအကြောင်းဖြစ်၏။ သင်သည် ဘုရားသခင်၏အရာကို စိတ်မစွဲလမ်း၊ လူတို့၏အရာကိုသာ စွဲလမ်း သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
24 ထိုအခါ ယေရှုက၊ ငါ၌ဆည်းကပ်လိုသောသူဖြစ်လျှင် ကိုယ်ကိုကိုယ်ငြင်းပယ်ရမည်။ ကိုယ်လက်ဝါးကပ် တိုင်ကိုထမ်း၍ ငါ့နောက်သို့လိုက်ရမည်။
25 အကြင်သူသည် မိမိအသက်ကို ကယ်ဆယ်ခြင်းငှာအလိုရှိ၏။ ထိုသူသည် အသက်ရှုံးလိမ့်မည်။ အကြင်သူသည် ငါ့ကြောင့်အသက်ရှုံး၏၊ ထိုသူသည် အသက်ကို တွေ့လိမ့်မည်။
26 လူသည် ဤစကြဝဠာကို အကြွင်းမဲ့အစိုးရ၍ မိမိအသက်ဝိညာဉ်ရှုံးလျှင် အဘယ်ကျေးဇူးရှိသနည်း။ မိမိအသက်ဝိညာဉ်ကို အဘယ်ဥစ္စာနှင့်ရွေးနိုင်သနည်း။
27 လူသားသည် မိမိအဘခမည်းတော်၏ ဘုန်းအာနုဘော်ကိုဆောင်လျက်၊ ကောင်းကင်တမန် အခြံအရံ တို့နှင့် ကြွလာတော်မူလတံ့။ ထိုအခါ သူအသီးသီးကျင့်သောအကျင့်နှင့်အလျောက် အကျိုးအပြစ်ကို ဆပ်ပေး တော်မူလတံ့။
28 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ လူသားသည် နိုင်ငံတော်တည်လျက်ကြွလာတော်မူသည်ကို၊ ဤအရပ်၌ရှိသော သူအချို့တို့သည် မမြင်မှီသေခြင်းသို့မရောက်ရကြဟု တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။

၁၆:၁၃-၂၈။ ပေတရု၏ ယေရှုအကြောင်း ကြေညာချက် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို လူများက မိမိကို မည်သူဟု ထင်မြင်ကြသည်ကို မေးတော်မူသည်။ တပည့်တော်များက အချို့က ယောဟန်နှစ်ခြင်းပေးသူဟု၊ အချို့က ဧလိယဟု၊ အချို့က ယေရမိ သို့မဟုတ် ပရောဖက်တစ်ပါးဟု ဆိုကြသည်ဟု ဖြေကြားကြသည်။ ယေရှုက သင်တို့ကား ငါ့ကို အဘယ်သူဟု ထင်ကြသနည်းဟု မေးတော်မူသည်။ ပေတရုက ကိုယ်တော်သည် ခရစ်တော်၊ အသက်ရှင်သော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်တော်မူကြောင်း ကြေညာသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ယေရှုက ပေတရုကို ချီးမွမ်းတော်မူပြီး လူသားများမှ မဟောက်ဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ခမည်းတော်က ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခြင်းဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထို့နောက် ပေတရု (ပေတရု) ကို “ဤကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင်” (ပေတြာ) ငါ့အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ထိုစကားကို အငြင်းပွားဖွယ်များစွာ ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ ပေတရု၏ စကားအားလုံး၊ ပြုမူချက်အားလုံးကို အမြဲထောက်ခံခြင်း မဟုတ်ပေ။ နည်းငယ်အကြာတွင် ယေရှု၏ ဆုံးမခြင်းကို ပေတရုက ဆန့်ကျင်သဖြင့် ယေရှုက ငြင်းပယ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်သို့ သွား၍ ဆင်းရဲခံ၊ အသေသတ်ခံရမည်ဟု ရှင်းပြပြီးနောက် ပေတရုက ထိုသို့ မဖြစ်နိုင်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၂၁-၂၂)။ ပေတရုသည် ယေရှုကို ခရစ်တော်ဟု မှန်ကန်စွာ ကြေညာခဲ့သော်လည်း ခရစ်တော်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ယေရှုနည်းတူ နားမလည်ခဲ့ပေ။ ဒါဝိဒ်၏ သားတော်အနေဖြင့် စစ်ပွဲတွင် အောင်မြင်၍ ဘုရားသခင်၏ ရန်သူများကို ရှုံးနိမ့်စေမည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ပေမည်။ သို့သော် ယေရှုအတွက် ခရစ်တော်ဖြစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဆင်းရဲခံ၍ အသေခံရခြင်းဖြစ်သည်။

16:13–28. Peter’s Declaration about Jesus. Jesus asked the disciples what was being said concerning Him. They reported that some said He was John the Baptist, others that He was Elijah or even Jeremiah or one of the other prophets. When Jesus asked the disciples who they thought He was, Peter said that He is Christ the Messiah, Son of the living God (v. 16). Jesus then praised Peter, saying that flesh and blood had not revealed that to him, but the heavenly Father had done so. He then said something to Peter about which there has been a lot of controversy. Jesus said to Peter (Petros) that He would build His church “on this rock [petra]” (v. 18). Whatever Jesus meant here, it does not give unqualified support to everything Peter said and did. A few verses later we read that Jesus rejects Peter’s rebuke (v. 23). Jesus had just explained to His disciples that it was necessary for Him to go to Jerusalem and suffer and die (v. 21). Peter immediately remonstrated with Him, saying that such a thing would never happen (v. 22). Peter had just identified Jesus as the Messiah, and clearly for him the Messiah would not suffer and die. It was not said explicitly, but perhaps Peter expected that as the “Son of David,” the Messiah would act as David did and be victorious in war and defeat the enemies of God. But for Jesus, being the Messiah meant that He would suffer and die. Thus, while Peter had the title correct, he certainly did not understand its meaning as Jesus did.

မဿဲ ၁၆:၁၈ တွင် ပေတရု (ပေတရု) နှင့် ကျောက်ဆောင် (ပေတြာ) ဟူသော စကားလုံးနှစ်ခု၏ ကွဲပြားမှုကို များစွာပြုခဲ့ကြသည်။ ဆယ့်ခြောက်ရာစု ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ်မှစ၍ ဂရိဘာသာတွင် ပေတရု ဆိုသည်မှာ ကျောက်စရင်း သေးငယ်သည်ဟု ဆိုလိုပြီး ပေတြာ ဆိုသည်မှာ ကြီးမားသော ကျောက်ဆောင်ဟု ဆိုလိုသည်ဟု အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ ယေရှုသည် စစ်မှန်သော ကျောက်ဆောင်ဖြစ်သဖြင့် (၁ကော ၁၀:၄) ပေတရု (ကျောက်စရင်းငယ်) နှင့် ကိုယ်တော်ကို ကွဲပြားစေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုအနက်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ဘာသာစကားအရ မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် စကားလုံးနှစ်ခု ကွဲပြားမှုကို ဖော်ပြထားသည်။ အကောင်းဆုံး အဓိပ္ပာယ်မှာ “ဤကျောက်ဆောင်ပေါ်တွင်” ဟူသည်မှာ ပေတရုကို မဟုတ်ဘဲ ယေရှုသည် ခရစ်တော်၊ အသက်ရှင်သော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်ကြောင်း ပေတရု၏ ကြေညာချက်ကို ဆိုလိုသည်။ အသင်းတော်သည် ယေရှုခရစ်တော်ပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၂၀)။

Much has been made of the difference between Petros and petra in Matthew 16:18. Since the Reformation in the sixteenth century, it has been suggested that because in Greek petros means a small pebble, while petra means a large rock, that as Jesus is the true rock (1 Cor. 10:4), He was in fact contrasting Peter (whose name meant “little rock”) with the real rock, Himself. This interpretation, although possible, is linguistically unlikely. Nevertheless the text does contrast the two terms. Probably the best solution is to interpret the phrase “on this rock” not as referring to Peter but to Peter’s confession that Jesus is indeed the Messiah, the Son of God, because the church is built on Him (e.g., Eph. 2:20).

ယေရှုသည် ပေတရုကို မိန့်ဆိုခဲ့သည်ကို နောက်ပိုင်းတွင် တပည့်တော်အားလုံးကို မိန့်ဆိုတော်မူသည် (မဿဲ ၁၆:၁၉၊ ၁၈:၁၈)။ ခရစ်တော်သည် မိမိအသင်းတော်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ အတည်ပြုသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချရန် အခွင့်အာဏာ မည်မျှပေးထားသည်ကို အငြင်းပွားဖွယ် ရှိသည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် ဘယ်လိုဘာသာပြန်သည်ဖြစ်စေ မဿဲ ၁၈:၁၅-၂၀ တွင် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်သည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဗျာဒိတ်ပေးထားသော ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် ကိုက်ညီသော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချနိုင်သည်ဟု ဆိုသည်။ သို့သော် သမ္မာကျမ်းစာနှင့် ဆန့်ကျင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များ ချပိုင်ခွင့် မရှိပေ (ဟေရှာ ၈:၂၀၊ ယောဟန် ၁၇:၁၇၊ ဂလာတိ ၁:၆-၁၀၊ ၂တိ ၄:၁-၅၊ ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၈-၁၉)။ အပြစ်လွှတ်ပိုင်ခွင့်လည်း မရှိပေ။ ဂရိဘာသာကို တစ်လုံးချင်း ဘာသာပြန်ဆိုပါက ယေရှုဆိုလိုတော်မူသည်ကို နားလည်ရန် အထောက်အကူဖြစ်သည်။ “မြေကြီးပေါ်တွင် သင်တို့သည် ချည်နှောင်သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချည်နှောင်ခံရပြီးဖြစ်လိမ့်မည်။ မြေကြီးပေါ်တွင် သင်တို့သည် ဖြေလျှော့သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြေလျှော့ခံရပြီးဖြစ်လိမ့်မည်” (မဿဲ ၁၆:၁၉)။ သတိပြုပါ။ “ချည်နှောင်ခံရပြီးဖြစ်လိမ့်မည်” (ဂရိ၊ ဧစ်တိုင် ဒဲဒဲမဲနုန်)။ ဤသဒ္ဒါပုံစံသည် အနာဂတ်ပြီးပြည့်စုံမှု ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ပေတရုနှင့် ကျန်တပည့်တော်များကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချည်နှောင်မည့်အရာကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချည်နှောင်ပိုင်ခွင့် မပေးခဲ့ပေ။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ အရင်ချည်နှောင်ပြီးသော အရာကို မြေကြီးပေါ်တွင် ချည်နှောင်ရမည်ဖြစ်သည်။

Jesus then said something to Peter that He later would say to all the disciples (Matt. 16:19; 18:18). There is often a debate concerning the degree to which Christ has given His church authority to make binding decisions on earth that heaven honors. Whatever way the verse is rendered in English, the reiteration of these words in Matthew 18:15–20 demonstrates that God’s church on earth is to have the authority to make decisions that should be in line with the will of God as revealed in the Bible. But it is also true that the church does not have the right to make decisions that contradict the teachings of His word (Is. 8:20; John 17:17; Gal. 1:6–10; 2 Tim. 4:1–5; Rev. 22:18–19) or to forgive sins. The following literal translation of the Greek is helpful in understanding what Jesus meant: “Whatever you bind on earth will have been bound in heaven, and whatever you loose on earth, will have been loosed in heaven” (Matt. 16:19). Note carefully the grammar used here: “will have been bound” (Gr., estai dedemenon). The technical name for this construction is a future perfect periphrastic passive tense. Its name is not important, but its meaning is. Jesus was not giving Peter the authority to make decisions that would then be bound in heaven. No, Peter and the rest of the disciples would be making decisions that would have already been made in heaven.

ယေရှုသည် ပေတရုကို ခရစ်တော်၏ စစ်မှန်သော တာဝန်ကို နားမလည်သည်ဟု ဆုံးမပြီးနောက် တပည့်တော်များအား ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဟောပြောတော်မူသည်။ ယေရှုကို လိုက်ရန်ဆိုသည်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းရမည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁၆:၂၄)။ ယနေ့ခေတ်တွင်ပင် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အဓိပ္ပာယ်သည် အနည်းငယ် ပျောက်ဆုံးသွားသော်လည်း ယေရှုမိန့်တော်မူသည်ကို ကြားရသည်မှာ အေးစက်စရာပင်။ ထိုစကားကို မိန့်တော်မူစဉ်က လူတိုင်းနီးပါး လက်ဝါးကပ်တိုင်ဖြင့် အသေသတ်ခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာကို သိကြသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းရခြင်းသည် နာကျင်ဖွယ်၊ ဖြည်းနှေးသေဆုံးမှုနှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ သေခြင်းသို့ ဦးတည်သည်။ ယေရှုသည် ဤသို့သော ဆင်းရဲခြင်းနှင့် သေခြင်းကို တပည့်တော်များအား ကတိပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် ရွေးချယ်မှုသည် ရှင်းလင်းသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အသက်ကို ကယ်တင်လိုလျှင် ဆုံးရှုံးလိမ့်မည်။ အသက်ကို ငါ့အတွက် စွန့်လျှင် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည် (အပိုဒ် ၂၅-၂၆)။ လူသားသည် ခမည်းတော်ထံ ပြန်သွားမည်ဖြစ်ပြီး လူတိုင်း၏ ပြုမူချက်အတိုင်း ဆုံးဖြတ်တော်မူလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၂၇)။

After Jesus rebuked Peter for not understanding His true mission, He turned to His disciples and laid out with great directness that becoming a follower of Jesus means to take up a cross (Matt. 16:24). Even today, where the cross has lost a lot of its dreadfulness and meaning, it is hard not to feel chilled by what Jesus said. At the time He said it, almost everybody was aware of the terrible death associated with the cross. There was nothing nice about carrying a cross—it was the route to an agonizing, slow, and horrible death. This is what Jesus promised His followers: suffering followed by death. He then pointed out that the choice is stark: if you would save your life, you will lose it; but if you lose your life, you will save it (vv. 25–26). The Son of Man was about to return to the Father and would reward everyone according to what they have done (v. 27).

အခန်းကြီး - ၁၇

1 ခြောက်ရက်လွန်သောအခါ ယေရှုသည် ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယာကုပ်ညီ ယောဟန်တို့ကိုခေါ်၍၊ မြင့်လှ စွာသော တောင်ပေါ်တွင် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်သို့ ဆောင်ကြွတော်မူ၏။

2 သူတို့ရှေ့၌ ထူးခြားသောအဆင်းအရောင်နှင့် ပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍၊ မျက်နှာတော်သည် နေကဲ့သို့ထွန်း တောက်လျက်၊ အဝတ်တော်သည် အလင်းကဲ့သို့ဖြူလျက်ရှိ၏။
3 မောရှေနှင့်ဧလိယသည် ထင်ရှား၍ ကိုယ်တော်နှင့်အတူစကားပြောလျက်နေကြ၏။
4 ထိုအခါ ပေတရုက၊ သခင်၊ ဤအရပ်၌နေဘွယ်ကောင်းပါ၏။ ကိုယ်တော်ဘို့တဲတဆောင်၊ မောရှေဘို့ တဆောင်၊ ဧလိယဘို့တဆောင်၊ တဲသုံးဆောင်ကို အလိုတော်ရှိလျှင် အကျွန်ုပ်တို့သည် ဆောက်လုပ်ပါမည်ဟု လျှောက်လေ၏။
5 ထိုသို့လျှောက်စဉ်တွင်၊ ထွန်းလင်းသောမိုဃ်းတိမ်သည် ထိုသူတို့ကိုလွှမ်းမိုး၍၊ ဤသူသည် ငါနှစ်သက် မြတ်နိုးရာ၊ ငါ၏ချစ်သားပေတည်။ သူ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့ဟု မိုဃ်းတိမ်ကအသံတော်ဖြစ်လေ၏။
6 တပည့်တော်တို့သည် ကြားရလျှင်၊ ပြပ်ဝပ်၍ အလွန်ကြောက်လန့်ခြင်းရှိကြ၏။
7 ယေရှုသည်လာ၍ သူတို့ကို လက်နှင့်တို့တော်မူလျက်၊ ထကြ၊ မကြောက်ကြနှင့်ဟု မိန့်တော်မူသော်၊
8 သူတို့သည် ကြည့်မြော်သဖြင့်၊ ယေရှုတယောက်တည်းမှတပါး၊ အဘယ်သူကိုမျှ မမြင်ကြ။
9 တောင်ပေါ်မှဆင်းကြသောအခါ ယေရှုက၊ လူသားသည်သေခြင်းမှ မထမြောက်မှီတိုင်အောင်၊ သင်တို့ ယခုမြင်သော ရူပါရုံကို အဘယ်သူအားမျှမပြောကြနှင့်ဟု တပည့်တော်တို့ကို ပညတ်တော်မူ၏။
10 ထိုအခါ တပည့်တော်တို့က၊ ဧလိယသည် အရင်လာရမည်ဟု ကျမ်းပြုဆရာတို့သည် အဘယ်ကြောင့် ဆိုပါသနည်းဟု မေးလျှောက်ကြလျှင်၊
11 ယေရှုက၊ ဧလိယသည်အရင်လာ၍ အလုံးစုံတို့ကို ပြုပြင်ရသည်မှန်ပေ၏။
12 ငါဆိုသည်ကား၊ ဧလိယရောက်လာပြီ။ လူများသည်သူ့ကိုမသိသဖြင့် သူ့အားပြုချင်သမျှကိုပြုကြပြီ။ ထို နည်းတူ လူသားသည်လည်း ထိုလူများလက်၌ ခံရမည်ဟုမိန့်တော်မူသော်၊
13 ဗတ္တိဇံဆရာယောဟန်ကို အမှတ်ပြု၍ မိန့်တော်မူကြောင်းကို တပည့်တော်တို့သည် နားလည်ကြ၏။

၁၇:၁–၁၃။ ယေရှုပြောင်းလဲတော်မူခြင်း။ မဿဲ ၁၆:၁၃–၂၈ တွင် ဖော်ပြထားသည့် ဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ခြောက်ရက်ကြာသောအခါ၊ ယေရှုသည် ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယာကုပ်၏ညီ ယောဟန်တို့ကို သီးခြားခရီးနှင်ကာ မြင့်သောတောင်ပေါ်သို့ တက်တော်မူ၏။ ထိုနေရာ၌ သူတို့ရှေ့မှာ ပြောင်းလဲတော်မူ၏။ ထိုအခါ တမန်တော်တို့သည် မောရှေနှင့် ဧလိယတို့ကို ယေရှုနှင့်အတူ စကားပြောနေသည်ကို မြင်ကြရ၏။ ပေတရုက၊ သခင်၊ ဤနေရာ၌ ကျွန်တော်တို့ရှိရ၍ ကောင်းပါ၏။ အကယ်၍ သခင်အလိုရှိတော်မူလျှင် တဲသုံးလုံးတည်ဆောက်ပါမည်။ တလုံးကို သခင်အဘို့၊ တလုံးကို မောရှေအဘို့၊ တလုံးကို ဧလိယအဘို့ ဆောက်ပါမည်ဟု လျှောက်လေ၏။ သူပြောနေစဉ် တောက်ပသောတိမ်တိုက်တခုသည် သူတို့ကို လွှမ်းမိုးလေ၏။ တိမ်ထဲမှ အသံတမျိုးထွက်လာ၍၊ ဤသူသည် ငါချစ်မြတ်နိုးသော ငါ့သားတော်ဖြစ်၏။ ငါသည် ဤသူကို ဝမ်းမြောက်ဝန်းမြောက်နှစ်သက်၏။ သင်တို့သည် ဤသူ၏စကားကို နားထောင်ကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့သည် ထိုအသံကိုကြားလျှင် အလွန်ကြောက်ရွံ့၍ မြေပေါ်မှာ ပြာမှောက်လျက် လဲကျကြ၏။ ယေရှုသည် သူတို့ဆီသို့ လာတော်မူ၍ လက်နှင့်တို့၍၊ ထကြလော့၊ မကြောက်ကြနှင့်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့မျက်လုံးကို မော့ကြည့်သောအခါ ယေရှုတယောက်တည်းကိုသာ မြင်ကြရ၏။ တောင်ပေါ်မှ ဆင်းသက်လာစဉ် ယေရှုက၊ လူသားသည် လူတို့လက်မှ ထမြောက်ပြီးမှသာလျှင် သင်တို့မြင်ခဲ့သမျှကို လူများအား မပြောကြနှင့်ဟု မှာထားတော်မူ၏။ တပည့်တော်တို့က၊ ပညာရှင်တို့ဆိုသည်ကား ဧလိယသည် အရင်လာရမည်ဟု ဆိုကြပါသည်ဟု လျှောက်ကြ၏။ ယေရှုက၊ ဧလိယသည် အမှန်ပင် လာမည်၊ ခပ်သိမ်းသောအရာကို ပြုပြင်မည်ဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် ငါဆိုသည်ကား ဧလိယသည် လာခဲ့ပြီးဖြစ်၏။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် သူ့ကို မမှတ်မိဘဲ သူ့ကို အလိုအတိုင်း ပြုကျင့်ခဲ့ကြပြီ။ ထိုနည်းတူစွာ လူသားကိုလည်း သူတို့သည် ဆက်ဆံကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကို ထိုဧလိယဟု ယေရှုမိန့်တော်မူသည်ကို နားလည်ကြရ၏။

17:1–13. The Transfiguration of Jesus. Six days had passed since the incident just described in Matthew 16:13–28. The reason Matthew mentions the number of days that had passed may be found in 16:28. In that verse, Jesus had promised that some standing in front of Him would not taste death until they saw the Son of Man coming in His kingdom. Thus for the Evangelist, even if the transfiguration was not the entire fulfillment of Jesus’s words, it was at least a very definite anticipation of that event. Some of those standing there who heard the words of Jesus and saw the transfiguration were Peter, James, and John (Matt. 17:1). Jesus took them up on a mountain and was transfigured (changed dramatically) before their eyes. His face shone like the sun, and His clothes became dazzling as light.

Before the startled eyes of the three disciples, Jesus was joined by two others whom they knew, without being told, were Moses and Elijah. Moses was the one through whom God gave the law and who was later resurrected (John 1:17; 7:19; cf. Jude 9), and Elijah was understood to be a great, if not the greatest, prophet and was taken alive into heaven (2 Kin. 2:11). Malachi, the last book of the prophets, had announced the promise that God would send Elijah the prophet before the coming of the great and dreadful day of the Lord (Mal. 4:5). Thus Jesus was able to converse with the greatest giver of law and the greatest prophet before John the Baptist (Matt. 17:10–13; cf. Mal. 4:5–6; Luke 7:28). It does not say what they spoke about, but it would have been on a weighty topic, and none would have been more weighty to Jesus than His mission as suffering Messiah (cf. Luke 9:31). In further confirmation of Jesus’s mission for both Himself and His disciples, they heard the voice of the Father from heaven proclaiming Jesus to be His beloved Son (cf. Matt. 3:16–17) and issuing a command for them to listen to Him (17:5).

Peter and the others were overcome by the experience. They asked Jesus why the religious leaders said that Elijah must come first—no doubt wondering about the presence of Elijah with Jesus. Jesus answered indirectly, pointing to John the Baptist as Elijah.

14 လူအစုအဝေးရှိရာသို့ ရောက်ကြသောအခါ၊ လူတယောက်သည် အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍ ဒူးထောက် လျက်၊ သခင်၊

15 အကျွန်ုပ်၏သားကို ကယ်မသနားတော်မူပါ။ ဝက်ရူးနာစွဲ၍ ပြင်းစွာခံစားရပါ၏။ မီး၌၎င်း၊ ရေ၌၎င်း အကြိမ်ကြိမ်လဲတတ်ပါ၏။
16 တပည့်တော်တို့ထံသို့ ဆောင်ခဲ့၍ သူတို့သည်ချမ်းသာမပေးနိုင်ကြပါဟု လျှောက်လျှင်၊
17 ယေရှုက၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိ၊ ဖောက်ပြန်သောအမျိုး၊ ငါသည် သင်တို့နှင့်တကွ အဘယ်မျှကာလပတ်လုံး နေရမည်နည်း။ သင်တို့ကို အဘယ်မျှကာလပတ်လုံးသည်းခံရမည်နည်း။ သူငယ်ကို ငါ့ထံသို့ယူခဲ့ကြဟု မိန့်တော် မူ၏။
18 ယေရှုသည် သူ့ကိုဆုံးမတော်မူလျှင်၊ နတ်ဆိုးသည် သူမှထွက်သွားသဖြင့်၊ ထိုခဏမှစ၍ သူငယ်သည် ကျန်းမာပကတိဖြစ်လေ၏။
19 ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်၌ ယေရှုထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ထိုနတ်ဆိုးကိုအဘယ်ကြောင့် မနှင်ထုတ်နိုင်ပါသနည်းဟု လျှောက်ကြသော်၊
20 သင်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသောကြောင့် မနှင်ထုတ်နိုင်ကြ။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည် မုန်ညင်းစေ့ခန့်မျှလောက်သော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင်၊ ထိုတောင်ကို နေရာမှရွေ့လော့ဟုဆိုကြသော်၊ နေရာမှ ရွေ့လိမ့်မည်။ ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် သင်တို့မတတ်နိုင်သောအမှုမရှိ။
21 သို့သော်လည်း ဆုတောင်ခြင်း၊ အစာရှောင်ခြင်းမှတပါး အဘယ်သို့သောအားဖြင့်၊ ထိုအမျိုးသည် မ ထွက်တတ်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၇:၁၄–၂၁။ နတ်ဆိုးစွဲသောကလေးကို ကုသပေးခြင်း။ သူတို့လူအုပ်ဆီသို့ ရောက်သောအခါ လူတယောက်သည် ယေရှုထံသို့ လာ၍ ဒူးထောက်၍၊ သခင်၊ ကျွန်တော့်သားကို သနားတော်မူပါ။ သူသည် ကတုန်ကယင်ရောဂါရှိ၍ အလွန်ဆင်းရဲပါသည်။ မကြာခဏ မီးထဲသို့လည်းကောင်း၊ ရေထဲသို့လည်းကောင်း လဲကျတတ်ပါသည်။ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များထံ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် အနာကြောင်းချမ်းသာမပေးနိုင်ကြပါဟု လျှောက်၏။ ယေရှုက၊ အိုယုံကြည်ခြင်းမရှိ၊ ယုတ်ညံ့သောမျိုးဆက်၊ ငါသည် သင်တို့နှင့်အတူ မည်မျှကာလပတ်လုံး နေရဦးမည်နည်း။ ငါသည် သင်တို့ကို မည်မျှကာလပတ်လုံး သည်းခံရဦးမည်နည်းဟု မိန့်တော်မူ၍ ကလေးကို သူ့ထံသို့ ခေါ်ခဲ့လော့ဟု မိန့်ဆို၏။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးကို ဆူပူတော်မူသဖြင့် နတ်ဆိုးထွက်သွား၍ ထိုအချိန်မှစ၍ ကလေးသည် ပျောက်ကင်းလေ၏။ ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် သီးခြားစွာ ယေရှုထံသို့ လာ၍၊ အဘယ်ကြောင့် ကျွန်တော်တို့သည် ထိုနတ်ဆိုးကို နှင်ထုတ်နိုင်ခြင်း မရှိပါသနည်းဟု မေးကြ၏။ ယေရှုက၊ သင်တို့၌ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့၌ မုန်ညင်းစေ့လောက်သာ ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင် ဤတောင်ကို၊ ဤမှဟိုသို့ ပြောင်းသွားလော့ဟု ဆိုလျှင် ပြောင်းသွားလိမ့်မည်။ သင်တို့သည် မဖြစ်နိုင်သောအရာ တစုံတခုမျှ မရှိဟု မိန့်တော်မူ၏။

17:14–21. Healing of a Boy with a Demon. On coming down from the extraordinary experience of the transfiguration, Jesus and His three closest disciples met with a man who had a son who was apparently suffering from frequent and severe epileptic fits. The Greek word selēniazomai, used in Matthew 17:15, literally means “moonstruck,” as the ancients thought the disease today named epilepsy was caused by the influence of the moon. Demon possession could have expressed itself mimicking physical sickness, but the disciples had been unable to heal him or cast out an evil spirit (which they had been given the authority to do; cf. 10:8). According to some manuscripts of Matthew 17:21, Jesus explained that prayer and fasting (cf. some manuscripts of Mark 9:29) are essential for these kinds of cases. Thus, according to these manuscripts, Jesus was revealing the remarkable fact that the disciples had become so reliant on themselves that they had neglected to pray. Matthew also highlights Jesus’s earlier words about faith (17:17, 19–20; cf. Mark 9:19). In Matthew, it is the disciples’ lack of faith that Jesus identified as the problem (Matt. 17:20). One is reminded of the care that Matthew had already taken (chaps. 8–9) to present the healings of Jesus as a response to faith.

22 ဂါလိလဲပြည်၌နေကြစဉ်တွင် ယေရှုက၊ လူသားကို လူတို့လက်သို့အပ်နှံရသောအချိန်နီးပြီ။

23 သူတို့သည် သတ်ကြလိမ့်မည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်လိမ့်မည်ဟု တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။ သူတို့သည်လည်း အလွန်ဝမ်းနည်းခြင်းရှိကြ၏။
24 ကပေရနောင်မြို့သို့ရောက်သောအခါ၊ ဗိမာန်တော်အခွန်တည်းဟူသော ဒိဒြမ္မကိုခံသောသူတို့သည် ပေတရုဆီသို့လာ၍ သင်၏ဆရာသည်ဒိဒြမ္မကိုမပေးသလောဟု မေးမြန်းလျှင်၊ ပေးပါသည်ဟု ပေတရုဆို၏။
25 ပေတရုသည် အိမ်သို့ဝင်သောအခါ၊ ယေရှုသည် တင်ကူး၍၊ အချင်းရှိမုန်၊ သင်သည်အဘယ်သို့ထင်သ နည်း။ လောကီရှင်ဘုရင်တို့သည် အဘယ်သူမှာအခွန်ကိုခံကြသနည်း။ မိမိသားမှာခံကြသလော။ သူတပါးမှာ ခံကြသလော၊ ဟုမေးတော်မူလျှင်၊
26 ပေတရုက၊ သူတပါးမှာခံကြပါသည်ဟုလျှောက်သော်၊ ယေရှုကလည်းသို့ဖြစ်လျှင် သားမူကား လွတ်ရ ၏။ သို့သော်လည်း ထိုသူတို့သည် ငါတို့ကြောင့်မမှားယွင်းမည်အကြောင်း၊ အိုင်သို့သွား၍ ငါးမျှားကိုချလော့။
27 ရှေ့ဦးစွာရသောငါးကိုယူ၍ ပစပ်ကိုဖွင့်လျှင်၊ သတာတဲတပြားကိုတွေ့လိမ့်မည်။ ထိုငွေကိုယူ၍ ငါ့အဘို့ နှင့် သင့်အဘို့ ထိုသူတို့အားပေးလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

မဿဲ ၁၇:၂၂–၂၇ ယေရှုရဲ့ အသေခံခြင်းနှင့် ပြန်ထမြောက်ခြင်း နှင့် ဗိမာန်အခွန်

မဿဲ ၁၇:၂၂–၂၃ တွင် ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ယေရုရှလင်မြို့၌ ကိုယ်တော်အပေါ် ဖြစ်လတံ့မည့်အရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဒုတိယအကြိမ်သတိပေးထားသည် (မဿဲ ၁၆:၂၁၊ ၂၀:၁၇–၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်သို့ ကိုယ်တိုင်သိလျက် သွားခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ ကိုယ်တော်ကို စောင့်ကြိုနေသော ကံကြမ္မာကို လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကိုယ်တိုင်ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တပည့်တော်များကို ထိုအရာကို မျှော်လင့်နိုင်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပေးနေခဲ့ခြင်းလည်း ဖြစ်သည်။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်သာ ဗိမာန်အခွန်အကြောင်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားပြီး၊ ယေရှုရဲ့ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းကို ပြသထားသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ထိုသို့ ကြိုတင်သိမြင်နိုင်စွမ်းသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ခံစားရမည့်ကံကြမ္မာနှင့်ပတ်သက်၍ ခန့်မှန်းခဲ့သည်ကို ထောက်ခံပေးသည်။

17:22–27. Jesus’s Death and Resurrection and the Temple Tax. Matthew 17:22–23 records the second of three occasions when Jesus clearly warned His disciples about what was going to happen to Him in Jerusalem (cf. 16:21; 20:17–19). Jesus went knowingly to Jerusalem to the fate that awaited Him there. This was something He chose to do for the benefit of humanity. It was also something that He was preparing His disciples to expect. Matthew is the only Gospel to include the follow-up story of the temple tax, which illustrated Jesus’s foresight (v. 25), which supported the prediction just made regarding His own fate.

ဗိမာန်အခွန် (နှစ်ဒရက်မာဒင်္ဂါး) ကောက်ခံသူများသည် ပေတရုထံသို့ လာရောက်ပြီး သူတို့ဆရာသည် ထိုအခွန်ကို ပေးသလားဟု မေးမြန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ယေရှုဆီးကျွေးခဲ့စဉ်အခါက ဗိမာန်အခွန်သည် နှစ်ရက်လုပ်ခနှုန်းတန်ဖိုးရှိသော နှစ်ဒရက်မာဒင်္ဂါးဖြစ်ပြီး၊ ဗိမာန်ဝန်ထမ်းစရိတ်အတွက် ကောက်ခံသည့် တစ်ဦးချင်းအခွန်ဖြစ်သော ဟက်ဖ်ရှကလ် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၁၁–၁၆) နှင့် ညီမျှသည်။ မက္ကဘီခေတ်ကတည်းက သန့်ရှင်းရာပြည်အတွင်းရှိ လူကြီးယောက်ျားများနှင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ယုဒလူမျိုးများသည် နှစ်စဉ် ဗိမာန်အတွက် နှစ်ဒရက်မာကို စေတနာအလျောက် ပေးဆောင်ခဲ့ကြသည်။ ပေတရုက သူတို့ဆရာသည် ထိုအခွန်ကို ပေးသည်ဟု ကောက်ခံသူများကို ပြောဆိုပြီး ယေရှုထံ ဝင်လာခဲ့သည်။ ယေရှုက ပေတရု၏မေးခွန်းကို ကြိုတင်၍ ဘုရင်များ၏သားများသည် အခွန်ပေးရသလား၊ အခြားသူများသာ ပေးရသလားဟု မေးတော်မူသည် (မဿဲ ၁၇:၂၅)။ ယေရှုက သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏သားများဖြစ်သောကြောင့် ထိုအခွန်ပေးရန် တာဝန်မရှိကြောင်း ဆိုလိုတော်မူသည်။ သို့သော် စိတ်အောက်မေ့ဖွယ်မဖြစ်စေရန်၊ ပေတရုသည် အံ့ဖွယ်နည်းဖြင့် ငါးပါးစွဲထဲတွင် ကိုယ်တော်နှင့်ပေတရုအတွက် လုံလောက်သောငွေကို တွေ့ရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၅–၂၇)။

Some collectors of the two-drachma temple tax came to Peter inquiring whether His teacher contributed to the tax (v. 24). At the time of Jesus’s ministry, the temple tax of a two-drachma coin (worth about two days’ wages) was equivalent to the half-shekel tax collected as a poll tax for the services of the temple (Ex. 30:11–16). Since the Maccabean period, adult Jewish males from within the Holy Land and throughout the rest of the ancient world voluntarily gave two drachmas to the temple each year. Peter assured the collectors that His master did indeed contribute this tax and went in to see Jesus. Jesus anticipated Peter’s question by asking him whether the children of kings are required to pay taxes or whether it is only other persons who must pay them (Matt. 17:25). Jesus implied that since they are children of God, they have no obligation to pay the contribution; but to avoid giving offense, He arranged for Peter to miraculously find the necessary money for Himself and Peter (vv. 25–27).

အေဒီ ၆၆–၇၃ ပထမယုဒပုန်ကန်မှုကို ရက်စက်စွာ နှိမ်နင်းပြီးနောက် ဗိမာန်ပျက်စီးသွားသောအခါ၊ ယုဒလူမျိုးအားလုံးထံမှ နှစ်ဒရက်မာအခွန်ကို ဧကရာဇ် ဗက်စပါစီယန်မင်းကြီးက ပုန်ကန်မှုအတွက် အပြစ်ပေးသည့်အနေဖြင့် မဖြစ်မနေ ကောက်ခံခဲ့သည်။ အပိုဆောင်းရှက်ဖွယ်ဖြစ်စေရန်၊ ထိုအခွန်ကို ယေရုရှလင်ဗိမာန်အတွက် မဟုတ်တော့ဘဲ ကက်ပီတိုလိုင်းဂျူပီတာဗိမာန်အတွက် ပေးဆောင်ရသည်။ ထိုအချိန်နောက်ပိုင်း မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ဖတ်ရှုသော ယုဒခရစ်ယာန်များသည် ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သည်များမှ ထိုမုန်းတီးခံရသော အခွန်နှင့်ပတ်သက်၍ မည်သို့ရပ်တည်ရမည်ကို လမ်းညွှန်ချက်အဖြစ် နားလည်ခဲ့ကြမည်မှာ သေချာသည်။ သူတို့သည် ထိုအခွန်ပေးရန် တာဝန်မရှိကြောင်း ယူဆသင့်သော်လည်း၊ စိတ်အောက်မေ့ဖွယ်မဖြစ်စေရန် ဆက်လက်ပေးဆောင်သင့်သည်။

After the first Jewish revolt of A.D. 66–73 had been ruthlessly suppressed and the temple destroyed, the two-drachma poll tax on all Jews throughout the empire was still collected, this time as a compulsory tax imposed first by Emperor Vespasian as a punishment against the revolt. To provide an extra humiliation, rather than going to support the temple at Jerusalem, the tax was then directed to the support of the Temple of Capitoline Jupiter. Jewish Christians reading the Gospel of Matthew after that time would no doubt have taken from Jesus’s words guidance in how to position themselves with regard to this hated tax. They were to consider themselves free of the obligation to pay the tax, but they should continue to do so in order to avoid causing offence.

အခန်းကြီး - ၁၈

မဿဲ ၁၈:၁–၃၅

ဟောကြားချက် စတုတ္ထအကြိမ် - ယေရှုနိုင်ငံတော်၏ ပြောင်းပြန်သဘောတရား

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းရှိ ယေရှုဟောကြားချက် ငါးခုစလုံးနှယ်၊ စတုတ္ထဟောကြားချက်သည် “ယေရှုသည် ဤစကားများကို ပြီးဆုံးတော်မူသောအခါ …” ဟူသော စကားဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၁၉:၁၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၂၈၊ ၁၁:၁၊ ၁၃:၅၃၊ ၂၆:၁)။ ဟောကြားချက်စသည်ကို “ထိုအခါ” (ဂရိဘာသာ - အင်း အဲကိုင်နဲ တေဟိုရာ) ဟူ၍ ဖော်ပြထားသည်။ တပည့်တော်များသည် ယေရှုထံသို့ လာရောက်ပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးသူမည်သူနည်းဟု မေးခဲ့ကြသည် (၁၈:၁)။

18:1–35

Discourse 4: The Upside-Down Nature of Jesus’s Kingdom

Like all five of the other discourses of Jesus found in Matthew, the fourth discourse finishes with the words, “And it happened, when Jesus had finished …” (19:1; cf. 7:28; 11:1; 13:53; 26:1). The beginning of the discourse is indicated by the words, “At that time” (en ekeinē tē hōra—“in that hour”). The disciples came to Jesus asking who was greatest in the kingdom of heaven? (18:1).

စတုတ္ထဟောကြားချက်သည် တပည့်တော်များ နားလည်ရန်ခက်ခဲခဲ့သော ယေရှုမေရှိယနိုင်ငံတော်၏ ပြောင်းပြန်သဘောတရားကို ရှင်းပြထားသည်။ ယေရှုနိုင်ငံတော်သည် ဤလောကီမည်သည့်နိုင်ငံနှင့်မျှ မတူပါ။ အာဏာနှင့် အဆင့်အတန်းတွင် မဟုတ်ဘဲ၊ ဝန်ဆောင်မှုနှင့် နှိမ့်ချမှုတွင် စစ်မှန်သောဂုဏ်ကို တွေ့ရှိရသည် (၁၈:၁–၁၄)။ ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းတွင် အငြင်းပွားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာသောအခါ အခြားသူများကို မည်သို့မြင်ပြီး ဆက်ဆံရမည်နည်းဆိုသော နည်းလမ်းတွင်လည်း တွေ့ရှိရသည် (အပိုဒ် ၁၅–၂၀)။ မနာခံသူများကို အသိုင်းအဝိုင်းမှ နှုတ်ထွက်စေရသည့်အချိန်များရှိသော်လည်း၊ မဆင်မခြင် မဆက်ဆံရပါ။ ယေရှုက ဂရုတစိုက် လိုက်နာရမည့် တရားစီရင်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်အဆင့်များကို ဖော်ပြထားပြီး၊ အသိုင်းအဝိုင်းတွင်း စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရေးဆိုင်ရာ ဆုံးမစကားများကို အခြားသူများ၏အမှားများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် လမ်းပြသင့်သော စိတ်နှလုံးနှင့် သဘောထားကို သရုပ်ဖော်ထားသည့် သိုးထို၍ရှာသောသူ၏ ဉာဏ်တော်နှင့် ခွင့်မလွှတ်သော ကျွန်ရဲ့ ဉာဏ်တော်ဟူ၍ ဉာဏ်တော်နှစ်ခုဖြင့် ညှပ်ထားသည်။

The fourth discourse focuses on Jesus’s explanation to His disciples about the upsidedown nature of His messianic kingdom—a reality they struggled to understand. The values on which Jesus’s kingdom is built are unlike any earthly kingdom. In this kingdom, true honor is found not in power and status but in service and humility (18:1–14). It is also found in the way we consider and treat others when disputes arise in the community of faith (vv. 15–20). While there are times when recalcitrant members from the community are to be dismissed, they should not be dealt with in a cavalier manner. Instead, Jesus outlined careful steps of due process that are to be followed and bracketed the sayings on community discipline with two parables that illustrate the spirit and attitude that should guide His followers when dealing with the faults of others—the parable of the lost sheep and the parable of the unforgiving servant.

1 ထိုအခါ တပည့်တော်တို့သည် ချဉ်းကပ်၍ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အဘယ်သူသည်သာ၍ကြီးမြတ် ပါအံ့နည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊

2 သူငယ်တယောက်ကိုခေါ်တော်မူ၍၊ တပည့်တော်တို့အလယ်၌ထားပြီးမှ၊
3 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည်ပြောင်းလဲ၍ သူငယ်ကဲ့သို့မဖြစ်လျှင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ မ ရောက်ရကြ။
4 ထို့ကြောင့် အကြင်သူသည် ဤသူငယ်ကဲ့သို့ မိမိကိုမိမိနှိမ့်ချအံ့၊ ထိုသူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ သာ၍ကြီးမြတ်လိမ့်မည်။

၁၈:၁–၄ နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးသူ

တပည့်တော်များ၏ မေးခွန်းသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးဖြစ်လိုသော သူတို့၏ ရည်မှန်းချက်ကြီးမားမှုကို ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁)။ ယေရှုရဲ့ အဖြေသည်လည်း ထူးခြားသည်။ သူတို့လက်ရှိလမ်းကြောင်းမှ မလှည့်လျှင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ထဲသို့ လုံးဝမဝင်နိုင်ဟု သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃)။ ထိုသို့မိန့်ဆိုခြင်းဖြင့် ဂုဏ်နှင့် အဆင့်အတန်းကို ရှာဖွေခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်၌ နေရာမရှိကြောင်း ယေရှုက မီးမောင်းထိုးပြတော်မူသည်။ ယင်းအစား၊ ကလေးငယ်များနှယ် ဖြစ်လာရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည်။ ကလေးငယ်များတွင် ဂုဏ်သတ္တိများစွာရှိသော်လည်း၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ဗဟိုပြုမှု၊ မတူညီသူများကို ရက်စက်တတ်မှုစသည့် ဂုဏ်သတ္တိအချို့သည် ယေရှုအကြံပြုတော်မူသည်မဟုတ်မှာ ထင်ရှားသည်။ ယေရှုသည် ကလေးငယ်များ၏ ရိုးရှင်းသောယုံကြည်မှုနှင့် အထူးသဖြင့် အဆင့်အတန်းမရှိခြင်း၊ အဆင့်အတန်းကို ဂရုမစိုက်ခြင်းစသည့် ဂုဏ်သတ္တိများကို စိတ်ထဲထားတော်မူသည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ကလေးငယ်ကဲ့သို့ မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချသူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယေရှုက မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄)။

18:1–4. The Greatest in the Kingdom. The question asked by the disciples reveals their ambitious attitudes to be the greatest in the kingdom of heaven (v. 1). Jesus’s answer is equally revealing, as He warned them that unless they turned from their current course of action, they definitely would not enter the kingdom of heaven (v. 3). In stating this, Jesus highlighted the fact that seeking honor and high rank has no place in His kingdom. Instead, He urged them to become like children. Children have many qualities, some of which—such as their self-centeredness and occasional cruelty to those around them who are different—are obviously not the qualities that Jesus is recommending. On the other hand, Jesus probably had in mind other qualities possessed by children, such as their simple trust and, particularly, their lack of status or concern for status. Jesus said that those who humble themselves with the status of a child will be greatest in the kingdom of heaven (v. 4).

5 အကြင်သူသည် ငါ့မျက်နှာကိုထောက်၍ ဤကဲ့သို့သောသူငယ်တစုံတယောက်ကို လက်ခံ၏၊ ထိုသူ သည် ငါ့ကိုပင်လက်ခံ၏။

6 ငါ့ကိုယုံကြည်သော ဤသူငယ်တစုံတယောက်ကို အကြင်သူသည်မှားယွင်းစေ၏၊ ထိုသူသည် လည် ပင်း၌ ကြိတ်ဆုံကျောက်ကိုဆွဲ၍ နက်နဲသောပင်လယ်၌ နှစ်မြှုပ်ခြင်းကို ခံရလျှင်အနေသာ၍ကောင်း၏။
7 မှားယွင်းစရာအကြောင်းများရှိသောကြောင့် လောကီသားတို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ မှားယွင်းစရာ အကြောင်းရှိရမည်။ သို့သော်လည်း မှားယွင်းစရာအကြောင်းကို ဖြစ်စေသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိ၏။
8 သင်၏လက်ခြေသည် သင့်ကို မှားယွင်းစေလျှင် လက်ခြေကိုဖြတ်ပစ်လော့။ လက်ခြေအစုံနှင့် ထာဝရ မီးထဲသို့ချခြင်းကို ခံရသည်ထက် အင်္ဂါချို့တဲ့၍ အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ဝင်စားသော်သာ၍ကောင်း၏။
9 သင်၏မျက်စိသည်လည်း သင့်ကိုမှားယွင်းစေလျှင်၊ မျက်စိကိုထုတ်ပစ်လော့။ မျက်စိနှစ်ဘက်စုံနှင့် ငရဲမီးထဲသို့ချခြင်းကို ခံရသည်ထက် မျက်စိတဘက်နှင့် အသက်ရှင်ခြင်းသို့ဝင်စားသော် သာ၍ကောင်း၏။

၁၈:၅–၉ ဒုစရိုက်သို့ လှမ်းသွင်းခြင်း

မဿဲ ၁၈:၁–၄ တွင် ယေရှုက တပည့်တော်များကို ကလေးငယ်ကဲ့သို့ နှိမ့်ချရန် အကြံပြုတော်မူပြီးနောက်၊ ကလေးငယ်များကို ခရစ်ယာန်များက မည်မျှ အရေးတကြီးထားရမည်ကို မီးမောင်းထိုးပြတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်၏နာမတော်အားဖြင့် ကလေးငယ်တစ်ဦးကို လက်ခံသူသည် ကိုယ်တော်ကို လက်ခံခြင်းဖြစ်သည်ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၅)။ ကလေးငယ်များ၏ ယုံအားကိုးတတ်သောသဘာဝကြောင့် လမ်းမှားသို့ လွယ်ကူစွာ လှမ်းသွင်းခံရနိုင်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူ အနည်းဆုံးသောသူတစ်ဦးကို ချော်လဲစေသောသူအပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကံဆိုးမှုကို ယေရှုက သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၆)။ ချက်ချင်းအကြောင်းအရာမှာ ကလေးငယ်များအကြောင်းဖြစ်သောကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့၏ကောင်းကျိုးကို စိတ်ထဲထားတော်မူသည်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ သို့သော် ယုံကြည်သူများဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် ကလေးငယ်များသာ မဟုတ်ပါ။ ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူအားလုံး၊ အထူးသဖြင့် အားနည်းသူ သို့မဟုတ် နှိပ်စက်ခံရသူများကို ရည်ညွှန်းတော်မူသည်မှာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်များကို “ချော်လဲစေ” သောသူများအပေါ် ကြောက်မက်ဖွယ်ကံဆိုးမှုကို စောင့်ကြိုနေသည်။ ထိုသူ၏လည်ပင်းတွင် ကြိတ်ကျောက်ကြီးချိတ်ဆွဲ၍ ပင်လယ်ထဲပစ်ချခံရခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်ဟု ဆိုသည် (မဿဲ ၁၈:၆)။ ကြိတ်ကျောက်ဆိုသည်မှာ စပါးကြိတ်ရန်အသုံးပြုသော ကြီးမားပြီး ပြားချပ်သောကျောက်ဖြစ်ရာ၊ ထိုကျောက်နှင့်ချိတ်ဆက်၍ ရေထဲပစ်ချပါက သေချာစွာ နစ်မြုပ်သေဆုံးမည်ဖြစ်သည်။ လောကသည် ဒုစရိုက်၏လက်အောက်ခံဖြစ်နေသောကြောင့် ဒုစရိုက်သို့ လှမ်းသွင်းမှုများ ရောက်လာမည်ကို ယေရှုက အသိအမှတ်ပြုတော်မူသည်။ သို့သော်လည်း၊ ချော်လဲစေရန် အကြောင်းဖန်လာစေသောသူအပေါ် ဘေးဒုက္ခဟု ကြေညာတော်မူသည်။

18:5–9. Temptations to Sin. In Matthew 18:1–4 Jesus recommended that the disciples should become as humble as a child. He then highlighted the importance that Christians should place on children by stating that those who receive one child in His name will be receiving Him (v. 5). Because of their trusting natures, children are at greater risk of being led astray, and Jesus warned of the terrible consequences of causing one of the least of those who believe in Him to stumble (v. 6). The immediate context is a saying about children, so Jesus clearly had their welfare in mind. On the other hand, the reference to the believers is probably not restricted to just children. Most probably Jesus was referring to all those who believe in Him, perhaps especially those weaker or disadvantaged. A terrible fate awaits those who cause Christians to “stumble.” It would be better if a millstone were hung around such a person’s neck and he or she were thrown into the sea (Matt. 18:6). As a millstone was a rather large, flat stone that was used to grind grain, attaching somebody to a millstone and throwing that person into the water would guarantee that he or she drowned. Temptations, Jesus acknowledged, would come because the world is in the thrall of sin. But even so, Jesus pronounced a woe on the one who brings occasions for stumbling to others.

ဒုစရိုက်သို့ လှမ်းသွင်းမှုကို ငြင်းပယ်ရမည့်အရေးကြီးမှုကို ယေရှုအကြံပြုတော်မူသော ပြင်းထန်သောတုံ့ပြန်မှုတွင် တွေ့ရသည်။ မျက်စိ သို့မဟုတ် လက်တစ်ဖက်က ချော်လဲစေပါက ဖြတ်ပစ်လိုက်ပါ၊ ဖြတ်ပစ်လိုက်ပါ။ ထိုအာရုံများကို ဒုစရိုက်ထဲသို့ မဆွဲခေါ်ခွင့်မပြုပါနှင့် (မဿဲ ၅:၁၇–၄၈ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ မျက်စိတစ်ဖက် သို့မဟုတ် လက်တစ်ဖက်နှင့်သာ အသက်ထဲသို့ ဝင်ခြင်းသည် မျက်စိနှစ်ဖက်၊ လက်နှစ်ဖက်နှင့် မီးအိုင်ထဲသို့ ပစ်ချခံရခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်ဟု မိန့်ဆိုတော်မူသည် (၁၈:၈–၉)။

The importance that should be placed on rejecting temptations is found in the dramatic response Jesus recommended: if an eye or a hand causes someone to stumble, dig it out or cut it off—that is, do not allow these senses to lead us into sin (see commentary on Matt. 5:17–48) because it is better to go into the world with only one eye or one hand than with two eyes or two hands be cast into the lake of fire (18:8–9).

10 သင်တို့သည် ဤသူငယ်ကို တစုံတယောက်ကို မထီမဲ့မြင်မပြုမည်အကြောင်း သတိရှိကြလော့။ ငါဆို သည်ကား၊ သူတို့၏ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ငါ့အဘ၏မျက်နှာတော်ကိုအစဉ် မပြတ်ဖူးမြင်ကြ၏။

11 ထိုမှတပါး လူသားသည်ပျောက်သောသူတို့ကို ကယ်တင်အံ့သောငှာ ကြွလာသတည်း။
12 အဘယ်သို့ထင်ကြသနည်း။ သိုးတရာရှိသောသူ၌ သိုးတကောင်သည်လမ်းလွဲ၍ပျောက်လျှင်၊ ထိုသူ သည် ကိုးဆယ်ကိုးကောင်သောသိုးတို့ကို တောင်ပေါ်မှာထားခဲ့ပြီးမှ၊ လမ်းလွဲ၍ပျောက်သော သိုးတကောင်ကို သွား၍ရှာတတ်သည် မဟုတ်လော။
13 တွေ့ပြီးလျှင်၊ လမ်းမလွဲ၍ပျောက်သောသိုး ကိုးဆယ်ကိုးကောင်၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်ထက်၊ ထိုသိုး တကောင်၌ သာ၍ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိသည်ဟု ငါအမှန်ဆို၏။
14 ထိုနည်းတူ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော သင်တို့အဘသည် ဤသူငယ်တယောက်ကိုမျှ ပျက်စီးစေ ခြင်းငှာ အလိုတော်မရှိ။

၁၈:၁၀–၁၄။ လမ်းမှားသောသိုးနှင့်တူသောဥပမာ။ ဤအနည်းဆုံးသောသူတို့ကို မထီမဲ့မြင်မပြုကြနှင့်။ ငါဆိုသည်ကား သူတို့၏ကောင်းကင်ဘုံက ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိတော်မူသော ငါ့ခမည်းတော်၏ မျက်နှာတော်ကို အစဉ်မြင်နေကြ၏။ လူသားသည် ဤအနည်းဆုံးသောသူတယောက်ကို ကယ်တင်ရန် လာသည်မဟုတ်လော။ သင်တို့မှာ အဘယ်သဘောရှိသနည်း။ လူတယောက်သည် သိုးတရာပိုင်လျှင် တကောင်သည် လမ်းမှားသွားလျှင် ကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ကို တောင်ပေါ်မှာ ထား၍ လမ်းမှားသောတကောင်ကို ရှာရန် မသွားဘဲ နေမည်လော။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား သူသည် ထိုတကောင်ကို တွေ့လျှင် လမ်းမမှားသော ကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ထက် ထိုတကောင်ကြောင့် ပို၍ဝမ်းမြောက်လိမ့်မည်။ ထိုနည်းတူ သင်တို့၏ကောင်းကင်ဘုံခမည်းတော်သည်လည်း ဤအနည်းဆုံးသောသူတယောက်မျှ ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရန် အလိုတော် မရှိပေ။

18:10–14. Parable of the Lost Sheep. Following this parable are recorded Jesus’s instructions on what to do with a community member who refuses to listen to counsel (18:15–17). But these words are framed within the insight of the parable of the lost sheep. The true shepherd abandons the ninety-nine sheep to find the one lost sheep. Thus, the shepherds of the Christian community should do everything in their power to restore the one who is lost, even if doing so means putting the wider community in some apparent risk. Jesus risked all to save us; we should do nothing less in working to save others.

မဿဲ ၁၈:၆ တွင် ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်သော “လေးနက်သော သူငယ်များ” ကို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ထိုနေရာတွင် ထိုစကားစုသည် နှစ်မျိုးသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်– ကလေးငယ်တစ်ဦးနှင့် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အဆင့်အတန်းနိမ့်ပါးသော ခရစ်ယာန်အားလုံး၊ အထူးသဖြင့် ထိုသူများကို ဆိုလိုသည်။ မဿဲ ၁၈:၁၀ တွင်မူ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းရှိ မည်မျှပင် နိမ့်ကျပါးသော အဖွဲ့ဝင်မဆို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ယေရှုသည် ဤ “လေးနက်သော သူငယ်များ” ကို မတိုက်ခိုက်ရန် သတိပေးထားသည်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့၌ ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရှိသော ကောင်းကင်တမန်များ ရှိသည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၀)။

Matthew 18:6 refers to the “little ones” who believe in Jesus. There the phrase has a dual meaning: a child and all Christians, especially perhaps someone of little status within the Christian community. In Matthew 18:10 the reference seems to be to any member of the Christian community, no matter how humble. Jesus warned against mistreatment of these “little ones” because they have angels who have access to God (v. 10).

ထို့နောက် ယေရှုသည် လမ်းမှားသို့ လွင့်ပျံသွားသော သိုး ဥပမာကို ဟောပြောခဲ့သည်။ လူတစ်ဦးတွင် သိုးတစ်ရာရှိ၍ တစ်ကောင်သည် လမ်းလွဲသွား၏။ ထိုသိုးသည် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းမှ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးနှင့်တူ၍ သိုးစုနှင့် ခွဲခွာသွားနိုင်သည်။ သိုးပိုင်ရှင်သည် ထိုသိုးကို တွေ့သောအခါ၊ လမ်းမမှားသော ကိုးဆယ့်ကိုးကောင်ထက် လမ်းမှားခဲ့သော တစ်ကောင်ကို ရှာတွေ့၍ ပို၍ ဝမ်းမြောက်ရွှင်လန်းသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဤ “လေးနက်သော သူငယ်များ” တစ်ဦးတစ်ကောင်မျှ ပျောက်ဆိူးခြင်းသို့ ရောက်ရန် ကောင်းကင်ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်မဟုတ်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၄)။

Jesus then told the parable of the lost sheep. A certain man had one hundred sheep, and one went astray or wandered. The sheep, like a member of the Christian community, can wander away from the rest of the flock. When the owner of the sheep finds it, he is more pleased with the recovery of the one sheep that had strayed than the ninety-nine who had not strayed (v. 13). It is not the will of God that any of the “little ones” should be lost (v. 14).

15 ထို့ကြောင့် သင်၏ညီအစ်ကိုသည် သင့်ကိုပြစ်မှားလျှင်၊ သူ့ဆီသို့သွား၍ နှစ်ယောက်တည်းချင်း သူ၏ အပြစ်ကိုပြ၍ ဆုံးမလော့။ သူသည် သင်၏စကားကိုနားထောင်လျှင် ညီအစ်ကို ကိုရပြီ။

16 သို့မဟုတ် သင်၏စကားကိုနားမထောင်လျှင်။ လူနှစ်ဦးသုံးဦး သက်သေခံ၍စကားရှိသမျှတို့ကို တည် စေခြင်းငှာ ကိုယ်နှင့်အတူ လူတဦးနှစ်ဦးကိုခေါ်ဦးလော့။
17 ထိုသူတို့၏စကားကို နားမထောင်လျှင် အသင်းတော်အားကြားပြောလော့။ အသင်းတော်၏စကားကို နားမထောင်လျှင်၊ သာသနာပလူကဲ့သို့၎င်း၊ အခွန်ခံကဲ့သို့၎င်း ထိုသူကိုမှတ်လော့။
18 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ မြေကြီးပေါ်မှာသင်တို့ ချည်နှောင်သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချည်နှောင်လျက် ရှိလိမ့်မည်။ မြေကြီးပေါ်မှာဖြည်လွှတ်သမျှသည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြည်လွှတ်လျက်ရှိလိမ့်မည်။
19 တဖန်ငါဆိုသည်ကား၊ မြေကြီးပေါ်မှာ သင်တို့တွင်နှစ်ယောက်တို့သည် သဘောချင်းတူ၍ ဆုတောင်း လျှင်၊ တောင်းသမျှသောဆုတို့ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ၏ခမည်းတော်သည် ပေးတော်မူလတံ့။
20 အကြောင်းမူကား၊ အကြင်အရပ်၌ လူနှစ်ဦးသုံးဦးတို့သည် ငါ၏နာမကိုထောက်၍စည်းဝေးကြ၏၊ ထိုအရပ်၌ သူတို့အလယ်မှာ ငါရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၈:၁၅–၂၀။ အပြစ်ကျူးလွန်သော ညီငယ်တစ်ပါး။ စီးပွားရေးလုပ်ငန်းများ၊ အဖွဲ့အစည်းများ၊ ကလပ်များနှင့် အခြားရပ်ရွာအဖွဲ့အစည်းများသည် သူတို့ဘယ်သူလဲဆိုတာကို သိရှိရန်လိုအပ်ပြီး အဖွဲ့တစ်ခု၏ “အဓိကလုပ်ငန်း” ဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း၊ ဘာကများထူးခြားစေသလဲ ဆိုတာကများကို မကြာခဏ ဆွေးနွေးတတ်ကြသည်။ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းများလည်း ဤနည်းတူပင် ကွဲပြားခြားနားခြင်းမရှိပါ။ အတူတကွနေထိုင်ကိုးကွယ်ရန်အတွက် ကျမ်းစာအခြေခံ ဘုံနားလည်မှုများနှင့် ခရစ်တော်အတွင်း အတူတကွဆက်လက်ရှင်သန်ရန် ဆန္ဒရှိမှု လိုအပ်သည်။ မဿဲ ၁၈:၁၅–၁၇ တွင် ယေရှုမိန့်တော်မူခဲ့သော စကားတော်များသည် အငြင်းပွားမှုများ ပေါ်ပေါက်လာမည်ကို ကြိုတင်မြင်ထားပြီး ထိုအငြင်းပွားမှုများကို မည်သို့ဖြေရှင်းရမည်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။

18:15–20. A Brother Who Sins. Businesses, organizations, clubs, and other community groups need to know who they are, and often there is quite a lot of discussion about what constitutes the “core business” of a particular group and what makes it distinctive. Christian communities are no different in this regard. To live and worship together requires some common understandings based on the Scriptures and willingness to stay together in Christ. Jesus’s words in Matthew 18:15–17 both anticipate the rise of disputes and outline a clear manner in which they should be resolved.

ဤကျမ်းချက်တွင် ချမှတ်ထားသည်မှာ လက်တွေ့ကျပြီး အရေးကြီးသည်။ ယေရှုအကြံပြုတော်မူသော လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတွင် ထူးခြားသော အချက်လေးချက်ရှိသည်။ (၁) ပါဝင်ပတ်သက်သူတိုင်းတွေးတောချိန်ရှိစေရန်နှင့် မှန်ကန်သောအချက်အလက်များ စုဆောင်းရရှိစေရန် ဂရုစိုက်ထားသည်။ (၂) ဤလုပ်ထုံးလုပ်နည်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လမ်းမှားနေသောသူကို ပြန်လည်ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ (၃) အဆင့်တိုင်းတွင် ဖြစ်နိုင်သမျှ အနည်းဆုံးလူပေါင်းကိုသာ ပြဿနာကို သိရှိစေသည်။ (၄) အသိုင်းအဝိုင်းထဲသို့ “ဝင်” သူ၊ “ထွက်” သူကို ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှာ ခေါင်းဆောင်အနည်းစုမဟုတ်ဘဲ အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးက ဆုံးဖြတ်ခြင်းဖြစ်သည်။

What is set in place in this passage is practical and important. The procedure Jesus recommended has four striking features: (1) Care is made to ensure that everybody concerned has time to think things through and accurate data is gathered. (2) The goal of the procedure is to gain back the wayward one. (3) At every stage the fewest people possible are informed of the issue. (4) The decision as to who is “in” and who is “out” of the community is a decision made by the community as a whole, not by a small group of leaders.

ယေရှုသည် ပြဿနာကို စုံစမ်းစစ်ဆေးရန်နှင့် အကောင်းဆုံးနည်းဖြင့် ဖြေရှင်းရန် လုပ်ထုံးလုပ်နည်းတစ်ရပ်ကို ချမှတ်ထားတော်မူသည်။ အစပိုင်းတွင် စိတ်အကြောင်းရှိသူနှစ်ဦးကြားတွင် သီးသန့်ဆွေးနွေးရမည်။ နှစ်ဦးစလုံးက အပြစ်၏သဘောသဘာဝကို သဘောမတူကြပါက စိတ်ထိခိုက်သူက ထပ်မံပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးကို ကြိုးပမ်းရမည်။ ဤသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ များစွာသောကိစ္စများတွင် ရင်ဆိုင်ခြင်းကို ရှောင်ရှားပြီး အခြားသူများကို ကိုင်တွယ်ခိုင်းလိုသော သွေးဆောင်မှုရှိတတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ အကောင်းဆုံးမှာ နှစ်ဦးတည်းကြားတွင် ကိစ္စကို တင်ပြပြီး ထိုနေရာ၌ပင် ဖြေရှင်းသင့်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (၁၈:၁၅)။ သို့သော် အကောင်းဆုံးစိတ်ထားဖြင့်ပင် ဆွေးနွေးမှုပြုလုပ်ခဲ့လျှင်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ပဋိပက္ခမဖြေရှင်းနိုင်ပါ။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် နောက်ထပ်လူတစ်ဦး သို့မဟုတ် နှစ်ဦးကို ပါဝင်စေရမည် (အဆို ၁၆)။ ထိုသူများ၏ ပါဝင်မှုသည်လည်း ကိစ္စကို ဖြေရှင်းနိုင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဖြေရှင်းမှုမရရှိပါက ထိုသူများသည် ပြဿနာနှင့် ဖြေရှင်းရန်ကြိုးပမ်းမှုများကို ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ မှန်ကန်စွာ တင်ပြနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

Jesus set up a process both to investigate the issue and to resolve it in the most positive manner possible. Initially there should be a discussion between the aggrieved parties, and them alone. If both parties do not agree about the nature of the offense, a further effort for reconciliation should be initiated by the person who feels wronged by the other. This is of great importance, especially in the light of the fact that so often there is a temptation to forgo confrontation and try and get others to act on the matter. Jesus said that ideally the matter should be raised between the two individuals alone (18:15) and resolved there. Yet sometimes such a consultation, even if conducted in the very best spirit, does not resolve the conflict. In that case one or two further individuals need to be involved (v. 16). Once again, their input is designed to allow the matter to be resolved, but in the event that this is not possible, they will be able to render an impartial account of the issue and of the attempts made to resolve it.

ကိစ္စမဖြေရှင်းရသေးပါက အသင်းတော်တစ်ခုလုံးထံ ယူဆောင်ရမည်။ အသင်းတော်ကိုပင် နားမထောင်ပါက အပြစ်ရှိသူကို တပါးအမျိုးသားနှင့် အခွန်ခံအရာရှိကဲ့သို့ ဆက်ဆံရမည် (အဆို ၁၇)။ မနာခံသော အသိုင်းအဝိုင်းအဖွဲ့ဝင်များကို တပါးအမျိုးသားနှင့် အခွန်ခံအရာရှိကဲ့သို့ ဆက်ဆံရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်းမှ အနည်းဆုံး အချက်နှစ်ချက်ကို နိဂုံးချုပ်နိုင်သည်။ ပထမအချက်မှာ ခရစ်ယာန်သမိုင်း၏ အစောဆုံးကာလများတွင်ပင် အသိုင်းအဝိုင်းအမှတ်အသားသည် ခိုင်မာလောက်သဖြင့် မည်သူသည် အသိုင်းအဝိုင်းထဲတွင် “ရှိ” သည်၊ မည်သူသည် “အပြင်” တွင်ရှိသည်ကို သိနိုင်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် လူတစ်ဦး၏ဘဝတွင် ပေါင်းပင်နှင့် ဂျုံပင်ကို ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားနိုင်သော ကိစ္စမျိုးကို ရည်ညွှန်းတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ကိစ္စမျိုးတွင် အသင်းတော်သည် အသင်းတော်ဆိုင်ရာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုကို အသုံးချရန် တာဝန်ရှိသည် (ကော၊ ၅:၁–၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

If the matter still has not been resolved, then it is to be taken to the whole church. If the church itself is not heeded, then the one at fault should be treated as a Gentile and a tax collector (v. 17). At least two things may be concluded from the decision to treat recalcitrant community members as heathens and tax collectors. First, even at the earliest moments in Christian history, community identity was strong enough to make it possible to know who were “in” the community and who were “outside” of the community. Jesus referred here to cases of clear distinction between weeds and wheat in the life of the person. In such cases the church has the responsibility of applying ecclesiastical discipline (cf. 1 Cor. 5:1–5).

ဒုတိယအချက်မှာ ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် အခွန်ခံအရာရှိများနှင့် သူငယ်ချင်းဖြစ်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၉:၁၀–၁၃)၊ တပါးအမျိုးသားများမှာ ခရစ်ယာန်သာသနာပြုရေး၏ အဓိကရည်မှန်းချက်ဖြစ်သည် (၂၈:၁၉) ဆိုသည်ကို သတိရရန်တန်ဖိုးရှိသည်။ ဤအလင်းအရ တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အသိုင်းအဝိုင်းပြင်ပသို့ ထားရှိခြင်းသည် လူမှုရေးဖယ်ကြဉ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ပြန်လည်ခေါ်ဆောင်ရန် အလွန်ပြင်းထန်သော အစီအမံတစ်ရပ်ဖြစ်သည် (ကော၊ ၅:၉–၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အသိုင်းအဝိုင်းသည် နှလုံးနာကျင်စွာဖြင့် ထိုသူများသည် အသိုင်းအဝိုင်း၏ ယုံကြည်မှုနှင့် ကျင့်ကြံမှုစံနှုန်းများကို မလိုက်နာကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့သော်လည်း ထိုသူများသည် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရာဝတ္ထုများဖြစ်ပြီး ခရစ်ယာန်သာသနာပြုရေး၏ အဓိကပစ်မှတ်များပင် ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။

Second, it is worth remembering that Jesus Himself was a friend of tax collectors (Matt. 9:10–13), and that Gentiles are the focus of Christian mission (28:19). Seen in this light, putting somebody outside the community is not a matter of ostracism but an extreme measure designed to place people at the center of an effort to bring them back to Christianity (cf. 1 Cor. 5:9–13). The community, with heavy hearts, has discovered that such individuals do not hold with community standards of belief or behavior, but they are still objects of God’s love and the focus of Christian mission.

မဿဲ ၁၈:၁၈–၂၀ တွင် အသင်းတော်နှင့်ပတ်သက်သော စကားတော်များပါရ (ပေတရုအား ယခင်ကမိန့်တော်မူခဲ့သည်၊ ၁၆:၁၉ ကိုကြည့်ပါ) ယခုမူ တပည့်တော်များကို အသင်းတော်၏ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် မိန့်ဆိုတော်မူသည်။ “ကောင်းကင်ဘုံ၌ ချည်နှောင်ခြင်းခံရလိမ့်မည်အကြောင်း မြေကြီးပေါ်မှာ ချည်မြဲစေကြလော့။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြေလျှော့ခြင်းခံရလိမ့်မည်အကြောင်း မြေကြီးပေါ်မှာ ဖြေလျှော့ကြလော့” (အဆို ၁၈)။ ယေရှုသုံးတော်မူသော ဘာသာစကားသည် အလေးနက်သည်။ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် မတူညီတော့ဘဲ “အပြင်” သို့ ရောက်သွားသည်ဟု စိတ်မချမ်းသာစွာဖြင့် ဆုံးဖြတ်ရသော အချိန်မျိုးရှိလိမ့်မည်။ ယေရှုသည် ထိုသို့သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို အလျင်စလို သို့မဟုတ် မစဉ်းစားဘဲ မပြုလုပ်ကြောင်း သေချာစေရန် အလွန်ဂရုတစိုက် ယန္တရားတစ်ရပ်ကို ချမှတ်ထားတော်မူသည်။ ယေရှု၏နောက်လိုက်နှစ်ယောက် သို့မဟုတ် သုံးယောက်စုဝေးရာ၌ ယေရှုရှိနေတော်မူသည်ဟူသော အတွေးသည် ခရစ်ယာန်သမိုင်းတစ်လျှောက် နှစ်သိမ့်မှုပေးခဲ့ပြီး အသိုင်းအဝိုင်းသည် မည်သူကို “အတွင်း” ထားမည်၊ မည်သူကို “အပြင်” ထားမည်ဟု ခက်ခဲသော ဆုံးဖြတ်ချက်ချရချိန်တွင် အထူးသဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိလှသည်။

Within Matthew 18:18–20 are words about the church that had previously been said to Peter (see 16:19), but here Jesus addressed them to the disciples as representatives of the church: “Whatever you bind on earth will be bound in heaven, and whatever you loose on earth will be loosed in heaven” (v. 18). The language Jesus used is solemn. There will be times when a Christian community reluctantly decides that one of their numbers no longer “fits,” that they are “out” rather than “in.” Jesus has put in place a very careful mechanism to ensure such decisions are not made lightly or in haste. The thought that Jesus is present whenever two or three of His followers are gathered together (18:20) has provided comfort throughout Christian history and is particularly cogent to think of when the Christian community is making difficult decisions as to who is or will be “in” or “out.”

21 ထိုအခါ ပေတရုသည်ချဉ်းကပ်၍၊ သခင်၊ ညီအစ်ကိုသည် အကျွန်ုပ်ကိုပြစ်မှား၍ အကျွန်ုပ်သည် သူ၏ အပြစ်ကို ဘယ်နှစ်ကြိမ်လွှတ်ရပါအံ့နည်း။ ခုနှစ်ကြိမ်မြောက်အောင် လွှတ်ရပါအံ့လောဟု မေးလျှောက်သော်၊ ယေရှုက၊ ခုနှစ်ကြိမ်မြောက်အောင်လွှတ်ရမည် ငါမဆို။

22 အကြိမ်ခုနှစ်ဆယ် ခုနှစ်လီမြောက်အောင် လွှတ်ရမည် ငါဆို၏။
23 ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည်၊ မိမိကျွန်များတို့ကိုစာရင်းယူခြင်းငှာ အလိုရှိသောမင်းကြီး တ ဦးနှင့်တူ၏။
24 စာရင်းယူစဉ်တွင်၊ ငွေအခွက်တသိန်းကြွေးတင်သောသူတယောက်ကို ရှေ့တော်သို့ဆောင်ခဲ့ကြ၏။
25 ထိုသူသည် ကြွေးဆပ်ရန်မရှိသောကြောင့်၊ ကိုယ်မှစ၍ သားမယားဥစ္စာရှိသမျှတို့ကိုရောင်း၍ ကြွေးကို ဆပ်စေဟု သူ၏သခင်စီရင်၏။
26 ထိုကျွန်သည်ညွတ်ပြပ်ဝပ်တွားလျက်၊သခင်၊ ကျွန်တော်ကိုသည်းခံတော်မူပါ။ ကြွေးရှိသမျှကို ဆပ်ပါ မည်ဟုလျှောက်လျှင်၊
27 သူ၏သခင်သည် သနားခြင်းရှိသဖြင့် ကြွေးရှိသမျှကိုလွှတ်၍ချမ်းသာပေးလေ၏။
28 ထိုကျွန်သည်ထွက်သွားရာတွင် မိမိငွေဒေနာရိတရာကြွေးတင်သော ကျွန်ချင်းတယောက်ကိုတွေ့လျှင်၊ လည်ပင်းကိုကိုင်ညှစ်၍ ငါ့ငွေကိုဆပ်ပေးလော့ဟုဆို၏။
29 ထိုကျွန်ချင်းသည် ကျွေးရှင်၏ခြေရင်း၌ပြပ်ဝပ်လျက် ကျွန်တော်ကိုသည်းခံတော်မူပါ။ ကြွေးရှိသမျှကို ဆပ်ပါမည်ဟု တောင်းပန်သော်လည်း၊
30 ငွေရှင်သည် နားမထောင်ဘဲသွား၍ ကြွေးကိုမဆပ်မှီတိုင်အောင် သူ့ကိုထောင်ထဲမှာလှောင်ထား၏။
31 ထိုအမှုအရာကို အခြားသောကျွန်ချင်းတို့သည် မြင်လျှင် အလွန်နာကြည်းသောစိတ်နှင့်သွား၍၊ ပြုလေ သမျှတို့ကို မိမိတို့သခင်၌ ကြားလျှောက်ကြ၏။
32 ထိုအခါ သခင်သည်ထိုကျွန်ကိုခေါ်၍၊ ဟယ် ဆိုးညစ်သောကျွန်၊ သင်သည်ငါ့ကိုတောင်းပန်သော ကြောင့် သင်၌တင်သမျှသောကြွေးကို ငါရှင်းလင်းစေ၏။
33 ငါသည်သင့်ကိုသနားသကဲ့သို့ သင်သည်လည်း ကျွန်ချင်းကို မသနားအပ်သလောဟု ဆိုလျက်၊
34 အမျက်ထွက်၍ ကြွေးရှိသမျှကို မဆပ်မှီတိုင်အောင် အာဏာသားတို့လက်ကိုအပ်လေ၏။
35 သင်တို့သည်လည်း ညီအစ်ကိုအချင်းချင်းတို့ကို စိတ်နှလုံးပါလျက်အပြစ်မလွှတ်လျှင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ရှိတော်မူသော ငါ၏အဘသည် ထိုနည်းတူ သင်တို့ကိုစီရင်တော်မူလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၁၈:၂၁–၃၅။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပြုသော ကျွန်ဥပမာ။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပြုသော ကျွန်ဥပမာကို မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အသင်းတော်စည်းကမ်းနှင့်ပတ်သက်သော ယေရှု၏မိန့်ခွန်းပြီးနောက် ချက်ချင်းထည့်သွင်းထားခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ပါ။ ပေတရုက ညီငယ်ကို အကြိမ်မည်မျှ ခွင့်လွှတ်သင့်သေးသနည်းဟု မေးရာတွင် အလွန်များပြားသည်ဟု ယူဆနိုင်သော အရေအတွက်ဖြစ်သည့် ခုနစ်ကြိမ်ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။ ယေရှုက ခုနစ်ဆယ့်ခုနစ်ဆယ် ခွင့်လွှတ်ရမည်ဟု ဖြေကြားတော်မူသည်။ ဤဥပမာသည် ယေရှုရည်ရွယ်တော်မူသည်ကို ရှင်းပြသည်။

18:21–35. Parable of the Unforgiving Servant. It is not by accident that the parable of the unforgiving servant in Matthew follows immediately after Jesus’s comments on community discipline. When Peter asked how many times he should forgive his fellow believer, he suggested what might be considered to be a large number: seven. Jesus responded that he should forgive seventy-times seven. The parable explains what He meant.

ဥပမာသည် ဘုရင်တစ်ပါးသည် မိမိအကောင့်များကို ရှင်းလင်းရန် စတင်ခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ သူ့ရှေ့သို့ တစ်သောင်းတာလန်ရှိ အကြွေးရှိသော ကျွန်တစ်ယောက်ကို ဆောင်ယူလာခဲ့သည်။ ဤအကြွေးပမာဏ၏ ကြီးမားမှုကို နားလည်ရန် အစဉ်အဆက် အီဒူမဲ၊ ယုဒနှင့် ရှမာရိတိုင်းပါဝင်သော ပြည်နယ်တစ်ခု၏ ဝင်ငွေတစ်ခုလုံးမှာ တာလန် ခြောက်ရာသာရှိပြီး ဂါလိလဲတစ်ခုတည်း၏ ဝင်ငွေမှာ သုံးရာသာရှိကြောင်း မှတ်သားနိုင်သည်။ သန့်ရှင်းသောပြည်သည် ရောမအင်ပါယာ၏ အထူးချမ်းသာသော အစိတ်ချမ်းသာမဟုတ်သော်လည်း တစ်သောင်းတာလန်မှာ သိသာထင်ရှားသော ပြည်နယ်တစ်ခု၏ အမျိုးသားထုတ်ကုန်တန်ဖိုးနှင့် ညီမျှသည်။ ရောမအင်ပါယာ၏ အခွန်ကောက်ခံမှုတွင် အသုံးအများဆုံးနည်းမဟုတ်သော်လည်း အချို့ပြည်နယ်များတွင် အခွန်ကောက်ခံရေးကန်ထရိုက်ကို အာမခံချက်တစ်ခုပေးပြီး ကန်ထရိုက်ရရှိသူများက အာမခံချက်ထက် ပိုမိုကောက်ခံနိုင်လျှင် အပိုင်းကို ကိုယ်ပိုင်ရယူနိုင်ပြီး လျော့နည်းပါက ကိုယ်တိုင်ဖြည့်ဆည်းရသည်။ ရိတ်သိမ်းမှုမကောင်းသော နှစ်တွင် ပြည်နယ်တစ်ခု၏ အခွန်ကောက်နိုင်စွမ်းပျက်ပြားသွားနိုင်သည်။

The parable begins with a king settling up his accounts. Brought before him was a servant who owed ten thousand units of gold currency called talantōn—“talents.” Some concept of the enormity of the amount of this debt might be gained by noting that the entire revenue of the province that contained Idumea, Judaea, and Samaria was only six hundred talents and that of Galilee itself was only three hundred talents. The Holy Land was not a particularly wealthy part of the Roman world, but even so, ten thousand talents is a number representing the gross national product of a significant province. While not the most common form of raising taxes for the Roman Empire, in some Roman provinces taxes were raised by entrepreneurs who guaranteed to return a certain amount to the treasury. Winners of such tax contracts were able to pocket any excess above the amount they had guaranteed to raise, although they would be liable to cover any losses. It would be quite possible for a bad year’s harvest to wipe out a province’s ability to raise much, if any, tax.

ဤကြီးမားလှသော အကြွေးကြီး၏ နောက်ကွယ်တွင် ဤအကြောင်းရှိမရှိ မသေချာနိုင်သော်လည်း ပမာဏမှာ တကယ်ကို မယုံနိုင်လောက်အောင် ကြီးမားပြီး တစ်ဦးချင်းအနေဖြင့် ပြန်ဆပ်နိုင်စွမ်းမရှိချေ။ အကြွေးဆပ်ရန် ငွေမလုံလောက်သောကြောင့် ဘုရင်က ထိုသူ၊ သူ၏ဇနီး၊ သားသမီးများနှင့် ပစ္စည်းအားလုံးကို ရောင်းချရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (အဆို ၂၅)။ ထိုသူသည် ဒူးထောက်ပြီး ကျေးဇူးတောင်းခဲ့သည်။ ကရုဏာတောင်းခယ်မှုကို ကြားသိရသည်နှင့် ဘုရင်သည် အကြွေးကို “ချမ်းသာပေးတော်မူ” ခဲ့သည် (ဖီးကင်၊ aphiēmi မှ)။ ဤစကားလုံးသည် “လွှတ်လိုက်ခြင်း”၊ “ခွင့်ပြုခြင်း”၊ “ခွင့်လွှတ်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ငွေကြွေးဆိုင်ရာ ခွင့်လွှတ်ခြင်းအဖြစ် ဤနေရာတွင် မှန်ကန်စွာသုံးထားသည်။ သို့သော် ကျမ်းချက်အသစ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်တော်မူသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်လည်း သုံးသည်။

Whether or not this is the explanation behind the massive debt cannot be determined, but the size of it was spectacular and far beyond the resources of an individual to pay back to the king. Because the man did not have enough money to repay the debt, the king ordered that he, his wife, his children, and all their possessions be sold (v. 25). The man fell to his knees and begged for leniency. On hearing the pleas for mercy, the king aphēken (from aphiēmi) the debt. This term means “let go,” “permit,” or “forgive.” Here it is used quite correctly in the sense of “forgiving” or “canceling” a financial debt, but it is used elsewhere in the NT of God forgiving us our sins.

ကျွန်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်ပြီးမကြာမီတွင် ထိုကျွန်သည် သူ့အား ဒင်္ဂါးတစ်ရာအကြွေးရှိသော သူတစ်ဦးကို တွေ့သည် (အဆို ၂၈)။ ဒေနာရီတစ်ရာမှာ စပျစ်ဥယျာဉ်တွင် တစ်နေ့လုပ်အားခ ဒင်္ဂါးတစ်ပြားဖြစ်သဖြင့် (၂၀:၁၀) အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ သုံးလခန့်လုပ်အားခနှင့် ညီမျှသော များပြားလှသော ငွေပမာဏဖြစ်သည်။ ထိုသူသည်လည်း ကရုဏာတောင်းခဲ့သော်လည်း ထောင်ချခံရသည် (အဆို ၃၀)။ အခြားသူများက ဤအပြုအမူကို ကြားသိပြီး ဘုရင်ထံ သတင်းပို့သဖြင့် ဘုရင်အမျက်ထွက်တော်မူသည် (အဆို ၃၀–၃၂)။ ပထမကျွန်ကို အကြွေးပြန်ဆပ်နိုင်မှ လွှတ်ပေးရန် ညှဉ်းဆဲသူများလက်သို့ အပ်နှံခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေတွင် တစ်သောင်းတာလန်ကို ပြန်ဆပ်နိုင်ခြင်း မဖြစ်နိုင်ချေ (အဆို ၃၄)။

Having just escaped the fate of slavery, the servant soon after discovered someone who owed him one hundred denarii, or silver coins (v. 28). This was a substantial amount of money, given that a wage for a full day working in a vineyard was one denarius (20:10). Thus one hundred denarii represented about three month’s work from an unskilled laborer. This servant also begged for leniency, but he was instead thrown into prison (v. 30). Others heard of this behavior and reported it to the king, who was most displeased (vv. 30–32). The first servant was then given to the torturers until he paid back the full amount of the missing ten thousand talents—which given the circumstances, was unlikely ever to be paid (v. 34).

ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် အကြွေးကောက်ခံရေးသည် အတော်လေးကြမ်းတမ်းသည်။ “ထောင်မှူး” သို့မဟုတ် “ညှဉ်းဆဲသူ” (ဗာဆာနိစ်တိုင်း) ဟူသော မှတ်ချက်သည် ရောမခေတ်၏ ကြမ်းတမ်းသောဘဝအခြေအနေကို ခေတ်သစ်စာဖတ်သူအား ရင်ဆိုင်စေသည်။ အဆို ၃၅ သည် သမ္မာကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အလေးနက်ဆုံးသော ကျမ်းချက်တစ်ချက်ဖြစ်သည်။ နှလုံးသားထဲမှ ညီငယ်များကို ခွင့်လွှတ်ခြင်းမပြုသူတိုင်းကို ဘုရားသခင်သည် အလားတူပြုတော်မူမည်ဟု ဆိုသည်။ ဤဥပမာသည် ဘုရားသခင်၏ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့ခံစားရမှု၏ အရည်အသွေးသည် အခြားသူများကျူးလွန်သော မကောင်းမှုကို ကျွန်ုပ်တို့ မည်မျှကောင်းစွာ ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေကြောင်း သွန်သင်သည်။

Loan collection had some considerable teeth for those with the wherewithal to enforce it in the ancient world. Such an offhand remark about the basanistais—“jailers” or “torturers” (v. 34) confronts the modern reader with the harsh realities of life in Roman times. Verse 35 is one of the most sobering verses in the whole Bible: it states that God will do the same to any of us who do not forgive our brothers and sisters from our hearts. This parable teaches that the test of the quality of our experience of God’s forgiveness is directly related to how well we forgive those who have done wrong to us.

အခန်းကြီး - ၁၉

၁၉:၁–၂၃:၃၉ နှစ်ခုသောနိုင်ငံတော်၏ တိုက်ပွဲ

ဤအခန်းသည် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ ပဉ္စမမြောက်နှင့် နောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်ပြီး ယေရှု၏အမှုတော်ဆောင်ရွက်မှု (၁၉:၁–၂၃:၃၉) နှင့် ရှည်လျားသော တရားဟောခွန်း (၂၄:၁–၂၅:၄၆) ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲမှ ယုဒသို့ ခရီးနှင်ခြင်း (၁၉:၁–၂၀:၃၄) နှင့် ပသခါပွဲအတွက် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဝင်ရောက်တော်မူစဉ် ဖာရိရှဲနှင့် ဆာဒုကဲများနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခြင်းကို အာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည် (၂၁:၁–၂၃:၃၉)။

19:1–23:39

The Clash of Two Kingdoms

This section marks the fifth and final section in Matthew’s Gospel and narrates events from Jesus’s ministry (19:1–23:39), followed by a lengthy discourse (24:1–25:46). The account focuses on the events that occurred as Jesus journeyed from Galilee to Judea (19:1–20:34) and on His conflict with the Pharisees and Sadducees as He entered into Jerusalem for the celebration of the Passover (21:1–23:39).

ထိုဒေသနာတော်ကို ယေရှုသည်အကုန်အစင် ဟောတော်မူပြီးလျှင်၊ ဂါလိလဲပြည်မှပြောင်း၍ ယုဒပြည် စွန်း၊ ယော်ဒန်မြစ်တဘက်သို့ ကြွတော်မူ၏။

2 လူများအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့လိုက်ကြသည်ဖြစ်၍၊ ထိုအရပ်၌ အနာရောဂါများကို ငြိမ်းစေ တော်မူ၏။
3 ဖာရိရှဲတို့သည် အထံတော်သို့လာ၍ လူသည် ခပ်သိမ်းသောအပြစ်ကြောင့် မိမိမယားနှင့် ကွာအပ်သ လောဟု စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ခြင်းငှာ မေးလျှောက်ကြသော်၊
4 ကိုယ်တော်က၊ အစအဦး၌ ဖန်ဆင်းတော်မူသောသူသည် ယောက်ျားနှင့်မိန်းမနှစ်ယောက်တည်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူ၏။
5 ထိုအကြောင်းကြောင့် ယောက်ျားသည် ကိုယ်မိဘကိုစွန့်၍ ကိုယ်ခင်ပွန်း၌မှီဝဲသဖြင့်၊ ထိုသူနှစ် ယောက်တို့သည် တသားတကိုယ်တည်းဖြစ်ရလိမ့်မည်ဟု ကျမ်းဆိုသည်ကို သင်တို့မတတ်ဘူးသလော။
6 ထို့ကြောင့် လင်မယားတို့သည် နှစ်ဦးမဟုတ်တဦးတည်းဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်ဘက်စပ်၍ ထမ်းဘိုးတင် တော်မူသောအရာကို လူမခွဲမခွာစေနှင့်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
7 ဖာရိရှဲတို့ကလည်း၊ ထိုသို့မှန်လျှင် ဖြတ်စာကိုပေး၍ မယားနှင့်ကွာစေခြင်းငှာ မောရှေသည် အဘယ် ကြောင့်စီရင်သနည်းဟု လျှောက်ကြသော်၊
8 ကိုယ်တော်က၊ သင်တို့စိတ်နှလုံးခိုင်မာသောကြောင့် မယားနှင့်ကွာရသောအခွင့်ကို မောရှေသည် စီရင် ၏ အစအဦး၌ ထိုသို့မဟုတ်။
9 ငါပညတ်သည်ကား၊ မှားယွင်းခြင်းအကြောင်းမှတပါး အခြားသောအကြောင်းဖြင့် မိမိမယားနှင့်ကွာ၍ အခြားသောမိန်းမနှင့်စုံဘက်သောသူသည် မိမိမယားကိုပြစ်မှား၏။ ကွာသောမိန်းမနှင့်စုံဘက်သောသူသည် လည်း သူ့မယားကိုပြစ်မှားသည်ဟုမိန့်တော်မူ၏။
10 တပည့်တော်တို့ကလည်း၊ လင်မယားအမှုသည် ဤသို့ဖြစ်လျှင်စုံဘက်ခြင်းကိုမပြုကောင်းပါဟု လျှောက် ကြ၏။
11 ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ထိုစကားကို လူတိုင်းမခံမယူနိုင်။ အခွင့်ရသောသူတို့သာ ခံယူနိုင်ကြ၏။
12 လူအချို့တို့သည် အမိဝမ်းတွင်းကပင် မိန်းမလျှာဖြစ်ကြ၏။ အချို့တို့သည် သူတပါးဆုံးမ၍ မိန်းမလျှာ ဖြစ်ကြ၏။ အချို့တို့သည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်အဘို့အလို့ငှာ မိမိကိုယ်ကိုဆုံးမ၍ မိန်းမလျှာဖြစ်ကြ၏။ ထို စကားကို ခံယူနိုင်သောသူသည် ခံယူစေဟုမိန့်တော်မူ၏။

၁၉:၁–၁၂။ ကွာရှင်းခြင်းဆိုင်ရာ အဆုံးအမတော်။ ယေရှုသည် ဂါလိလဲအမှုတော်ကို ပြီးဆုံးပြီး ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက် ယုဒဒေသသို့ ရောက်ရှိတော်မူသည်နှင့် ဖာရိရှဲများက ချက်ချင်းလာရောက်ပြီး ကွာရှင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းထုတ်သည်။ သူတို့၏မေးခွန်းများမှာ ရိုးသားခြင်းမဟုတ်ဘဲ ယေရှုကို ထောင်ချောက်ဆင်ပြီး အမှုတော်ကို အသရေဖျက်ရန်သာ ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည် (အဆို ၃)။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ကွာရှင်းခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ယေရှု၏နှုတ်မြွက်စကားကို နှစ်နေရာတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၅:၃၁–၃၂ နှင့် ၁၉:၁–၁၂)။ ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိဆရာနှင့် အသင်းတော်အတွက် အလွန်အရေးကြီးခဲ့သည်။ ယေရှု၏ဤစကားတော်များသည် ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း သက်ဆိုင်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကွာရှင်းခြင်းသည် အသင်းတော်အတွင်း၊ အပြင် လက်ထပ်ခဲ့သူ အများအပြားခံစားရသော ကြောက်မက်ဖွယ်လုပ်ငန်းစဉ်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုခေတ်က ဖာရိရှဲများအကြား ကွာရှင်းရန် သင့်လျော်သောအကြောင်းပြချက်များနှင့်ပတ်သက်၍ ငြင်းခုံမှုများရှိခဲ့ကြောင်း နောက်ပိုင်းရဗ္ဗိဆရာများ၏ စာများမှ သိရသည်။ သက်ဆိုင်ရာ ကျမ်းချက်မှာ တရားဟော ၂၄:၁–၄ ဖြစ်ပြီး ဇနီးတွင် “အညစ်အကြေးတစ်စုံတစ်ရာ” တွေ့ပါက ကွာရှင်စာချရေးပေးရမည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအညစ်အကြေးဆိုသည်မှာ လိင်ပိုင်းမမှန်ကန်မှုကဲ့သို့ အဓိကကိစ္စမျိုးကိုသာ ရည်ညွှန်းသလား၊ ယောက်ျားကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေသော အသေးအဖွဲကိစ္စမျိုးကိုပါ ပါဝင်သလားဟု ငြင်းခုံကြသည်။ သို့သော် မင်္ဂလာဆောင်စရိတ်နှင့် လက်ဆောင်ငွေစနစ်ရှိသောကာလဖြစ်သဖြင့် ကွာရှင်းလျှင်ပင် မင်္ဂလာဆောင်စရိတ်သည် သတို့သမီးမိသားစုထံတွင် ကျန်ရှိပြီး လက်ဆောင်ငွေသည် သတို့သမီးနှင့်အတူ လိုက်ပါသွားသည်။ ရောမမြို့၏ ချမ်းသာသောအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကွာရှင်းခြင်းများပြားနိုင်သော်လည်း ယုဒလူမျိုးအသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်မရှိခဲ့ပါ။

19:1–12. Teaching about Divorce. As Jesus finished His ministry in Galilee and entered into the region of Judea beyond the Jordan, Pharisees immediately confronted Him on the question of divorce. Their questions were not sincere but rather merely the means to trap Him and discredit His ministry (v. 3). The Gospel of Matthew records Jesus’s words about divorce in two places (5:31–32 and 19:1–12), so it must have been important to the Evangelist and the church. These words of Jesus are still relevant today. Divorce is a terrible process that is experienced by a significant number of those who have married, both without and within the church. We know from the later writings of the rabbis that at the time of Jesus, there was debate among the Pharisees as to what were suitable grounds for divorce. The relevant Bible passage was Deuteronomy 24:1–4, which states that a man who finds some indecency in his wife should write her a bill of divorcement. The debate was whether this indecency related only to significant matters, such as sexual impropriety, or whether it included other matters that grated on a husband’s nerves. Of course, this was largely a theoretical discussion in the days of bride price (which stayed with the bride’s family, even if there was a divorce) and dowry (which went with the bride when she left). Within wealthy circles in Rome, divorce may have been common, but it was not widespread throughout Jewish society.

ယေရှုသည် မိမိရပ်တည်ချက်ကို ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမဦးစွာ ဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်းကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ယောက်ျားသည် မိဘကိုစွန့်ပြီး ဇနီးနှင့်တွဲဖက်ကာ လင်မယားနှစ်ဦး အသားတစ်ထည်တည်း ဖြစ်သွားသည်ဟု ဆိုထားသည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၂၄)။ ယေရှုက ဘုရားသခင်စုံစည်းစေတော်မူသောအရာကို လူမခွဲရန် နိဂုံးချုပ်တော်မူသည် (မဿဲ ၁၉:၆)။ ဖာရိရှဲများက တရားဟော ၂၄:၁–၄ တွင် ကွာရှင်းခွင့်ပြုထားလျှင် အဘယ်ကြောင့်နည်းဟု မေးသည်။ ယေရှုက သူတို့နှလုံးမာကြောသောကြောင့် ခွင့်ပြုထားခြင်းဖြစ်ပြီး အစမှစ၍ အိမ်ထောင်သည် ထာဝရဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်ဟု ဖြေတော်မူသည် (မဿဲ ၁၉:၈)။ ထို့နောက် မဿဲ ၅:၃၂ တွင် ပါပြီးသား စကားနှင့် နီးပါးအတူတူပင် လိင်အိမ်ထောင်မရိုးဖြောင့်ခြင်း (ပေါ်နိယာ) မှလွဲ၍ ကွာရှင်းပြီး အခြားသူနှင့် လက်ထပ်သူသည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (ပေါ်နိယာ၏အဓိပ္ပာယ်အတွက် မဿဲ ၅:၁၇–၄၈ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ဤရပ်တည်ချက်ဖြင့် ယေရှုသည် ကွာရှင်းရန်အကြောင်းကို လိင်ပိုင်းမမှန်ကန်မှုသို့သာ ကန့်သတ်သော ဖာရိရှဲအုပ်စုငယ်ဘက်သို့ ရပ်တည်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်သည် အလွန်အလေးအနက်ထားကာ ဝင်ရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး တစ်သက်တာကတိကဝတ်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်မှ ထွက်ပေါက်ရှာမည့်အစား အိမ်ထောင်ရေးကို ကောင်းမွန်အောင် ပြုလုပ်ရန် အာရုံစိုက်သင့်သည်။ ယေရှုသည် အိမ်ထောင်ပြိုကွဲစေနိုင်သော အခါအခွင့်များရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုတော်မူသော်လည်း ထိုအခါမျိုးသည် အပြစ်ရှိသောကမ္ဘာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

Jesus made His position clear. First, He cited the Creation account, which contains the observation that a man leaves his father and mother, becomes united with his wife, and they become one flesh (Gen. 2:24). Jesus concluded that what God has joined together is not to be separated by anyone (Matt. 19:6). The Pharisees asked why the law allowed divorce in Deuteronomy 24:1–4 if this was the case. Jesus replied that it was allowed because their hearts were hard but that from the beginning marriage was intended to be permanent (Matt. 19:8). Then He used nearly the exact words already found in Matthew 5:32, stating that the only viable reason for divorce is porneia—“sexual immorality”—and that whoever divorces for any other reason and marries someone else commits adultery (on the meaning of porneia, see commentary on Matt. 5:17–48). In taking this perspective, Jesus sided with the subgroup of the Pharisees who restricted the grounds of divorce to sexual impropriety. Marriage is to be entered into with great seriousness because it is meant to be a lifelong commitment. Instead of looking for ways to get out of a marriage, the focus should be on making a marriage work. Jesus acknowledged that there are some occasions that will bring about the sundering of a marriage, but such occasions are a reflection of the sinful world in which we live.

ယေရှု၏တပည့်တော်များသည် ယေရှု၏နှုတ်မြွက်စကားကို ခက်ခဲသည်ဟု ယူဆကြပြီး ကွာရှင်းခြင်းဤမျှပြဿနာရှိလျှင် လက်မထပ်တာပိုကောင်းသည်ဟု နိဂုံးချုပ်ကြသည် (၁၉:၁၀)။ ယေရှုက လူတိုင်းသည် ဤအဆုံးအမကို လက်ခံနိုင်ကြမည်မဟုတ်ဟု မိန့်တော်မူပြီး အချို့သည် မွေးရာပါ စွမ်းရည်မရှိသူ၊ အချို့ကို လူများက ဖြစ်အောင်လုပ်ထားသူ၊ အချို့ကို နိုင်ငံတော်အတွက် ကိုယ်တိုင်ဖြစ်အောင်လုပ်ထားသူများရှိသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ အချို့သည် လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို စွန့်လွှတ်ကြမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အိမ်ထောင်ထပ်မထား၊ (ယေရှုသည် အိမ်ထောင်ပြင်ပလိင်ဆက်ဆံခြင်းကို မစဉ်းစားခဲ့ပါ) နိုင်ငံတော်အတွက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် လူတိုင်းဤသို့ပြုနိုင်ကြမည်မဟုတ်ချေ။

Jesus’s disciples found Jesus’s words challenging and concluded that if divorce is so problematic, it would be better not to marry (19:10). Jesus stated that not all will submit to His instruction and pointed out that some eunuchs were born as eunuchs, some were made so by humans, and others have become eunuchs for the kingdom of heaven. Some will give up sexual activity—that is to say, they will not marry (Jesus did not contemplate sexual activity outside of marriage)—for the sake of the kingdom of heaven. But not everybody will be able to do so.

ယေရှု၏စကားသည် ၁ ကောရိန်သု ၇ တွင် ရှင်ပေါလု၏ အကြံဉာဏ်နှင့် ဆင်တူသည်။ ထိုအခန်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် အုပ်စုမျိုးစုံအား အကြံပေးသည်။ ဥပမာ၊ လက်ထပ်ပြီးသူအားလုံး အိမ်ထောင်ဆက်ထားသင့်သည် (၁ ကော ၇:၁၀)။ ယုဒမဟုတ်သူနှင့် လက်ထပ်ထားသော ခရစ်ယာန်များသည် အိမ်ထောင်ဖက်ဆန္ဒရှိလျှင် ဆက်လက်နေထိုင်သင့်သည် (၁ ကော ၇:၁၂–၁၆)။ ရှင်ပေါလုသည် လက်မထပ်ရသေးသူနှင့် မုဆိုးမများသည် ကိုယ်ကာမဂုဏ်ကို မထိန်းနိုင်လျှင်မှအပ လက်မထပ်ထားသင့်ဟု ယေဘုယျအကြံပေးသည် (၁ ကော ၇:၈–၉)။ အခန်းနောက်ပိုင်းတွင် (၁ ကော ၇:၂၅–၃၁) လက်မထပ်ရသေးသူများ လက်မထပ်ထားသင့်ကြောင်း အကြောင်းပြချက်ကို ထပ်မံရှင်းပြသည်။ ခရစ်ယာန်များရှေ့တွင် အန္တရာယ်ကြီးမားသော အကျပ်အတည်းတစ်ခုရှိနေသည်ဟု ရှင်ပေါလုမြင်သည် (၁ ကော ၇:၂၆)။ လက်ထပ်ပြီး သားသမီးပါလာသည်ထက် တစ်ဦးတည်းနေရင်း ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ရင်ဆိုင်ရခြင်း ပိုမိုလွယ်ကူသည်။ ဤအရာသည် ယေရှု၏စိတ်ထဲတွင်လည်း ရှိနေခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ တပည့်တော်များသည် မကြာမီ ပြင်းထန်သောစမ်းသပ်မှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရတော့မည်။ အများအပြားသည် ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အသက်ပေးရမည်။ အားလုံးနီးပါး နည်းအမျိုးမျိုးဖြင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံကြရမည်။ ငယ်ရွယ်သ်သားသမီးများနှင့် မိသားစုရှိသူထက် တစ်ဦးတည်းဖြစ်နေသူက ထိုစိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်ရ များစွာလွယ်ကူသည်။

Jesus’s words are somewhat like Paul’s advice in 1 Corinthians 7. In that chapter the apostle gives advice to several different categories of people. He says, for example, that all those who are currently married should stay married (1 Cor. 7:10). Those who were Christians who were married to non-Christians should stay within the marriage if their partner agrees (1 Cor. 7:12–16). Paul begins his advice with the general observation that the unmarried and widows should remain unmarried, unless they find self-control too challenging (1 Cor. 7:8–9). He takes up the matter later in the chapter (1 Cor. 7:25–31) and explains his reasons for suggesting that those who are unmarried stay in that state. Paul sees a crisis in front of Christians (1 Cor. 7:26) that will bring great danger to all. How much more difficult will it be to face persecution when married and with children than as a single person? This is probably also at the back of Jesus’s mind. His disciples would shortly be facing serious tests. Many would die for their faith; all would be persecuted in various ways. It is much harder to face such challenges with a family of young children.

13 ထိုအခါ သူငယ်တို့အပေါ်မှာ လက်တော်ကိုတင်၍ မေတ္တာပို့တော်မူစေခြင်းငှာ အထံတော်သို့ဆောင်ခဲ့ သည်ဖြစ်၍ တပည့်တော်တို့သည် အပြစ်တင်ကြ၏။

14 ယေရှုကလည်း၊ ထိုသူငယ်တို့ကို ရှိစေတော့။ ငါ့ထံသို့လာသည်ကို မဆီးတားကြနှင့်။ ကောင်းကင်နိုင်ငံ တော်သည် ထိုသို့သောသူတို့၏ နိုင်ငံဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၍၊
15 သူငယ်တို့အပေါ်မှာ လက်တော်ကိုတင်ပြီးလျှင်၊ ထိုအရပ်မှ ကြွသွားတော်မူ၏။
16 ထိုနောက်လူတယောက်သည် ချဉ်းကပ်၍၊ ကောင်းမြတ်သောဆရာ၊ ထာဝရအသက်ကို ရအံ့သောငှာ အကျွန်ုပ်သည် အဘယ်ကောင်းမှုကို ပြုရပါမည်နည်းဟု မေးလျှောက်သော်၊
17 ငါ့ကိုကောင်းမြတ်သည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ခေါ်သနည်း။ ဘုရားသခင်တပါးတည်းသာ ကောင်းမြတ် တော်မူ၏။ အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ဝင်စားလိုလျှင်ပညတ်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
18 အဘယ်ပညတ်တို့ကို စောင့်ရှောက်ရမည်နည်းဟု လျှောက်ပြန်သော်၊ လူအသက်ကိုမသတ်နှင့်။ သူ့ မယားကို မပြစ်မှားနှင့်။ သူ့ဥစ္စာကို မခိုးနှင့်။ မမှန်သောသက်သေကို မခံနှင့်။
19 မိဘကိုရိုသေစွာပြုလော့။ ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို ကိုယ်နှင့်အမျှချစ်လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
20 ထိုလုလင်ကလည်း၊ ထိုပညတ်ရှိသမျှတို့ကို အကျွန်ုပ်သည်ငယ်သောအရွယ်မှစ၍ စောင့်ရှောက်ပါပြီ။ အဘယ်အကျင့်လိုသေးသနည်းဟု လျှောက်ပြန်လေ၏။
21 ယေရှုကလည်း၊ သင်သည်စုံလင်ခြင်းသို့ ရောက်လိုလျှင်သွားလော့။ ကိုယ်ဥစ္စာများကိုရောင်း၍ ဆင်းရဲ သောသူတို့အား ပေးလော့။ ထိုသို့ပြုလျှင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဘဏ္ဍာကိုရလိမ့်မည်။ သို့ပြီးမှ ငါ့နောက်သို့ လိုက် လော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
22 ထိုလုလင်သည် များစွာသောဥစ္စာကို ရတတ်သောသူဖြစ်၍၊ ထိုစကားကိုကြားလျှင် စိတ်မသာသည်နှင့် သွားလေ၏။
23 ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ငွေရတတ်သောသူသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ခဲလှ ၏။
24 တဖန် ငါဆိုသည်ကား၊ ကုလားအုပ်သည် အပ်နဖါးကိုလျှိုလွယ်၏။ ငွေရတတ်သောသူသည် ဘုရား သခင်၏နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ခဲသည်ဟု တပည့်တော်တို့အားမိန့်တော်မူ၏။
25 ထိုသူတို့သည်ကြားလျှင် အလွန်မိန်းမောတွေဝေခြင်းရှိ၍၊ သို့ဖြစ်လျှင် အဘယ်သူသည် ကယ်တင် တော်မူခြင်းသို့ ရောက်နိုင်မည့်နည်းဟု ပြောဆိုကြ၏။
26 ယေရှုသည်လည်း သူတို့ကိုကြည့်ရှု၍ ဤအမှုကိုလူမတတ်နိုင်။ သို့သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ခပ် သိမ်းသော အမှုတို့ကို တတ်နိုင်တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
27 ထိုအခါ ပေတရုက၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် ရှိသမျှကိုစွန့်ပစ်၍ ကိုယ်တော်နောက်သို့လိုက်ကြပါပြီ။ အဘယ် အကျိုးကို ရကြပါမည်နည်းဟု လျှောက်လေသော်၊
28 ယေရှုက၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အလုံးစုံသောအရာတို့ကို အသစ်ပြုပြင်သောကာလ၌ လူသားသည် ဘုန်းရှိသော ပလ္လင်တော်ပေါ်မှာထိုင်တော်မူသောအခါ၊ ငါ့နောက်သို့လိုက်ကြသောသင်တို့သည် တဆယ်နှစ်ခု သော ပလ္လင်ပေါ်မှာထိုင်လျက်၊ ဣသရေလ လူတဆယ်နှစ်မျိုးကို စစ်ကြောစီရင်ရကြလတံ့။
29 အကြင်သူသည် ငါ၏နာမကြောင့် အိမ်၊ လယ်၊ ညီအစ်ကို၊ နှမ၊ မိဘ၊ သားမယားတည်းဟူသော တပါး ပါးကိုစွန့်၏။ ထိုသူသည် အဆတရာသောအကျိုးကိုရ၍ ထာဝရအသက်ကို အမွေခံရလတံ့။
30 နောက်ကျသောသူအများတို့သည် အရင်ကျကြလိမ့်မည်။ အရင်ကျသောသူအများတို့သည် နောက်ကျ ကြလိမ့်မည်။

၁၉:၁၃-၃၀ ကလေးငယ်များအား ကောင်းကြီးပေးခြင်းနှင့် သူဌေးကြီး ပထမဖြစ်ရပ်သည် ကျမ်းချက်သုံးချက်သာရှိသော်လည်း ယေရှုအကြောင်း များစွာထင်ရှားစေသည်။ ကလေးငယ်များကို ယေရှုထံ ကောင်းကြီးပေးရန် ယူဆောင်လာကြသည်။ ယေရှုသည် အနာရောဂါပျောက်ကင်းစေနိုင်သော တန်ခိုးရှိသည်ဖြစ်၍ အံ့သြစရာမဟုတ်ပေ။ တပည့်တော်များက ယင်းသည် ယေရှု၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့်မလျော်ဟု ထင်မှတ်၍ တားမြစ်ရန်ကြိုးစားကြသည်။ သို့သော် ယေရှုက ကလေးငယ်များ သူ့ထံသို့ လာရောက်ခြင်းကို ဘာမျှမဟန့်တားရ၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ထိုသို့သောသူမျိုးပင်ဖြစ်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၁၃-၁၄)။ ဤအခြေအနေတွင် သူဌေးလုလင်တစ်ဦး ချဉ်းကပ်လာသည်။

19:13–30. Little Children Blessed and the Rich Man. The first incident, which takes only three verses, reveals much about Jesus. Children were being brought to Him for a blessing, and little wonder, given that Jesus had the power to heal. His disciples thought this beneath His dignity and tried to prevent it from happening, but Jesus said that nothing should hinder the children from coming to Him, because of such is the kingdom of heaven (vv. 13–14). Within this context, a rich man approached.

သူဌေးလုလင်ပါရဂူက အသက်တမျှရရန် မည်သည့်ကုသိုလ်ကောင်းမှုကို ပြုရမည်နည်းဟု မေးသည် (ကျမ်းချက် ၁၆)။ ယေရှုက ပညတ်တို့ကို စောင့်ရှောက်လော့ဟု ဖြေသည် (ကျမ်းချက် ၁၇)။ မည်သည့်ပညတ်တို့နည်းဟု မေးသောအခါ လူသတ်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း၊ မမှန်မကန်သက်သေခံခြင်းတို့ကို မပြုရ၊ လူများကို မိမိကိုယ်ကို ချစ်သကဲ့သို့ ချစ်ရမည်ဟု ကိုးကားဖော်ပြတော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၁၈-၁၉)။ နောက်ဆုံးစကားမှတစ်ပါး ယေရှုသည် သိနတောင်ပေါ်၌ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် မောရှေအား ချပေးတော်မူခဲ့သော ဆယ်ပညတ်တို့၏ နောက်အပိုင်းကို တိုက်ရိုက်ကိုးကားခြင်းဖြစ်သည် (ထွက် ၂၀:၁၂-၁၇)။ ထိုလုလင်ပါရဂူက ထိုပညတ်ရှိသမျှကို ငါစောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီဟု ရိုးသားစွာနှင့် ဂုဏ်ယူသလိုပင် ကြေညာသည် (မ၁၉:၂၀)။ ယေရှုက ပြည့်စုံလိုပါလျှင် သင့်ဥစ္စာအားလုံးကို ရောင်းချ၍ ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးလှူလော့ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုလုလင်ပါရဂူသည် ထိုသို့မလုပ်နိုင်ဟု ခံစားရပြီး သွားသွားခဲ့သည်။

The rich young man asked Him what good thing he should do to obtain eternal life (v. 16). Jesus replied that he should keep the commandments (v. 17), and when asked which ones, He cited the commandments against murder, adultery, theft, and false witness (v. 18), and the positive command to love one’s neighbor as oneself (v. 19). Aside from the last phrase, Jesus was directly citing the second half of the Ten Commandments, given by God directly to Moses while on Mount Sinai (Ex. 20:12–17). The young man declared, perhaps with honesty and a touch of pride, that he had kept all these commandments (Matt. 19:20). Jesus then said that if he wished to be perfect, he should sell all that he had and give it to the poor. The young man felt unable to do this, and he walked away.

ယေရှုသည် ခရစ်ယာန်အားလုံးကို ဥစ္စာအားလုံးလှူဒါန်းရန် အမိန့်ပေးထားသည်မဟုတ်။ ထိုသူဌေးလုလင်ပါရဂူကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ကို အမှုတ်ရုံထက် ဥစ္စာကို ဦးစားပေးသူများအတွက်သာ ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူဌေးများ၏ ပြုမူပုံကို ယေရှုဆင်ခြင်တော်မူရာတွင် ကုလားအုပ်တစ်ကောင်သည် အပ်ချောင်းကလေးမှ ဖြတ်သွားရန်ထက် သူဌေးတစ်ဦး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရန် ပိုခက်ခဲသည်ဟု နိဂုံးချုပ်တော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၂၃-၂၄)။ ဆယ့်ငါးရာစုကတည်းက တရားဟောဆရာများ (ပိုစောကျသည်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်) ယေရုရှလင်မြို့တွင် မြို့တံခါးကြီးများ ပိတ်သွားသောအခါ မြို့ထဲဝင်ရန် တစ်ခုတည်းသောလမ်းဖြစ်သော အထူးတံခါးငယ်တစ်ခုရှိသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ထိုတံခါးသည် အလွန်သေးငယ်၍ ကုလားအုပ်ဖြတ်နိုင်ရန် ကုလားအုပ်ပေါ်တင်ထားသမျှကို ချွတ်ရသည်ဟု ဆိုသည်။ ယေရှု၏ စကားကို ရှင်းပြရန် ဤအကြောင်းကို အသုံးပြုသော်လည်း ထိုတံခါးကို ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာတွင် မတွေ့ရှိရသဖြင့် မမှန်ကန်ဟု ထင်ရှားသည်။

Jesus does not, in fact, command all Christians to give away all their wealth. That is for those who, like the rich young ruler, put their wealth above service to God. Yet as Jesus meditated on the way rich people act, He concluded that it is harder for a camel to go through the eye of a needle than for a rich person to enter into the kingdom of heaven (vv. 23–24). Preachers as far back as the fifteenth century, and probably much earlier, have described a special gate in Jerusalem that was the only way into the city once the main city gates were closed. The gate was so small that the only way it was possible for a camel to go through the gate was to take off everything the camel was carrying. This attempt to explain the saying of Jesus does not appear to be valid, because such a gate has not been found in the archaeological record.

ယေရှုသည် သူဌေးတစ်ဦး ကယ်တင်ခြင်းရရန် မည်မျှခက်ခဲသည်ကို ပုံပြင်သက်သက်သာ အသုံးပြုတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ကုလားအုပ်သည် အပ်ချောင်းကလေး (အလွန်သေးငယ်သောအပေါက်) ထဲသို့ လုံးဝမဝင်နိုင်ပေ။ တပည့်တော်များကလည်း ယေရှုထိုသို့ပြောလိုသည်ဟု ထင်မှတ်ကြပြီး “သို့ဖြစ်လျှင် မည်သူမျှ ကယ်တင်ခြင်းရမည်နည်း” ဟု မေးကြသည် (ကျမ်းချက် ၂၅)။ တပည့်တော်များက သူဌေးများသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ထဲသို့ အလွယ်တကူဝင်နိုင်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမည်။ သို့သော် ယေရှုက လူတို့မတတ်နိုင်သောအရာကို ဘုရားသခင်သည် တတ်နိုင်သည်ဟု တည်တံ့စွာ ဖြေတော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၂၆)။

Jesus appears to have just used that expression to illustrate how difficult it is for a rich person to be saved. There is no way that a camel can fit through the eye of a needle—a very tiny hole indeed. His disciples certainly thought that this was what Jesus intended to say when they asked, “Who then can be saved?” (v. 25). Perhaps the disciples thought that the rich had the best access into the kingdom of heaven, but Jesus calmly replied that what is impossible with humans is possible with God (v. 26).

ရှင်ပေတရုက ဥစ္စာသည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ထဲဝင်ရန် အတားအဆီးဖြစ်လျှင် သူနှင့်အခြားတပည့်တော်များမှာ အဆင်ပြေရမည်ဟု ထောက်ပြသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ယေရှုကို လိုက်ရန် အရာအားလုံးကို စွန့်ပစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ၂၇)။ ယေရှုက သူ့နာမတော်အတွက် အိမ်၊ ညီအစ်ကို၊ မောင်များ၊ ခမည်းတော်၊ မယ်တော်၊ သားသမီး၊ လယ်ယာမြေများကို စွန့်ပစ်ရသူတိုင်း စွန့်ပစ်ခဲ့သမျှကို တစ်ရာဆတိုး၍ ပြန်ရရှိမည်ဖြစ်ရာ အသက်တမျှလည်း ရရှိမည်ဟု ဖြေတော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၂၉)။

Peter then pointed out that if riches are a problem concerning entering the kingdom of heaven, he and the other disciples should be just fine—after all, they had left everything to follow Jesus (v. 27). Jesus replied that anybody who follows Him and has to give up house, brothers and sisters, father and mother, children, or lands for His name will receive what they have given up a hundredfold, as well as eternal life (v. 29).

အခန်းကြီး - ၂၀

ပမာကား၊ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကို လုပ်ဆောင်သောသူတို့ကို ငှါးခြင်းငှါ နံနက် စောစောထွက်သွားသော အိမ်ရှင်နှင့်တူ၏။
2 ထိုသူသည် တနေ့လျှင် ဒေနာရိတပြားစီပေးမည်ဟူ၍ လုပ်ဆောင်သောသူတို့နှင့် ဝန်ခံပြီးမှ စပျစ် ဥယျာဉ်သို့ စေလွှတ်လေ၏။
3 နံနက်တချက်တီးအချိန်၌ ထွက်ပြန်လျှင်၊ အခြားသောသူတို့သည် အလုပ်ကိုမလုပ်၊ ဈေး၌ရပ်နေသည် ကို မြင်၍၊
4 သင်တို့လည်း ငါ့စပျစ်ဥယျာဉ်သို့သွားကြ။ တော်လျော်စွာ ငါပေးမည်ဟုဆိုလျှင် ထိုသူတို့သည် သွားကြ ၏။
5 တဖန် နှစ်ချက်တီးအချိန်၊ တဖန် သုံးချက်တီးအချိန်၌ ထွက်၌ရှေ့နည်းအတူပြုလေ၏။
6 ဆယ်တနာရီအချိန်၌လည်း ထွက်ပြန်လျှင် အခြားသောသူတို့သည် အလုပ်ကိုမလုပ်၊ ရပ်နေသည်ကို တွေ့၍၊ သင်တို့သည် တနေ့လုံးအလုပ်ကိုမလုပ်ဘဲ ဤအရပ်၌ အဘယ်ကြောင့်နေကြသနည်းဟုမေးသော်၊
7 ထိုသူတို့က၊ ကျွန်တော်တို့ကိုအဘယ်သူမျှ မငှါးပါဟု ပြောဆိုကြလျှင်၊ သင်တို့လည်း ငါ့စပျစ်ဥယျာဉ်သို့ သွားကြသော် လျော်စွာရကြလိမ့်မည်ဟု ဆိုလေ၏။
8 ညအချိန် ရောက်သောအခါ စပျစ်ဥယျာဉ်ရှင်က လုပ်ဆောင်သော သူတို့ကိုခေါ်ခဲ့လော့။ နောက်ဝင် သောသူမှစ၍ အရင်အဦးဝင်သောသူတိုင်အောင် အခကိုပေးလော့ဟု မိမိစာရေးကိုမှာလိုက်လေ၏။
9 ထို့ကြောင့် ဆယ်တနာရီအချိန်၌ ဝင်သောသူတို့သည်လာ၍ ဒေနာရိတပြားစီ ခံကြ၏။
10 အရင်ဝင်သောသူတို့သည် လာကြသောအခါ ငါတို့သည်သာ၍ရမည်ဟု စိတ်ထဲမှာထင်မှတ်သော် လည်း ဒေနာရိတပြားစီ ခံရကြ၏။
11 ထိုသို့ခံပြီးလျှင် အိမ်ရှင်ကို ကဲ့ရဲ့ပြစ်တင်၍၊
12 နောက်ဝင်သောသူတို့သည် တနာရီခန့်မျှသာ လုပ်ဆောင်သော်လည်း၊ တနေ့လုံးအမှုဝန်ကို ထမ်းရွက် ၍ နေပူဆင်းရဲခံရသော အကျွန်ုပ်တို့နှင့်အညီအမျှ ကိုယ်တော်စီရင်ပါပြီတကားဟု ဆိုကြ၏။
13 အိမ်ရှင်ကလည်းအဆွေ၊ သင်၌ မတရားသောအမှုကိုငါမပြု။ ဒေနာရိတပြားကိုအမှတ်ပြု၍ သင်သည် ငါနှင့်ဝန်ခံသည်မဟုတ်လော။
14 သင်၏ဥစ္စာကို ယူ၍သွားလော့။ နောက်ဝင်သောသူတို့အား သင်နှင့်အညီအမျှပေးခြင်းငှါ ငါအလိုရှိ၏။
15 ငါသည် ကိုယ်ဥစ္စာကို ပြုလိုသမျှမပြုရာသလော။ ငါ့သဘောကောင်းသောကြောင့် သင်သည် မျက်မုန်း ကြိုးရသလောဟု ဆိုလေ၏။
16 ထိုနည်းတူ နောက်ကျသောသူတို့သည် အရင်ကျကြလိမ့်မည်။ အရင်ကျသောသူတို့သည် နောက်ကျ ကြလိမ့်မည်။ ခေါ်တော်မူသောသူအများရှိသော်လည်း၊ ရွေးကောက်တော်မူသောသူနည်းသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၁-၁၆ စပျစ်ဥယျာဉ်အလုပ်သမားများနှိုင်းယှဉ်ချက် စပျစ်ဥယျာဉ်အလုပ်သမားများနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင်သာ တွေ့ရသည်။ ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်သည် အလွန်စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်ပြီး ကယ်တင်ခြင်း၏ နက်နဲသောအရာကို ဆောင်ထားသည်။ ဇာတ်လမ်းသည် ရိုးရှင်းသည်။ စပျစ်ဥယျာဉ်ပိုင်ရှင်တစ်ဦးသည် အလုပ်သမားအုပ်စုတစ်စုနှင့် တစ်နေ့လုံးလုပ်ပြီး ဒင်္ဂါးတစ်ပြားစီ ပေးမည်ဟု သဘောတူခဲ့သည်။ ထိုအချိန်က လယ်ကွင်းအလုပ်သမားများ၏ တစ်နေ့တရားမျှတသောလုပ်ခသည် ဒင်္ဂါးတစ်ပြားဖြစ်ကြောင်း ဤနေရာမှ သိရှိရသည်။ ထိုပိုင်ရှင်သည် နေ့အချိန်အမျိုးမျိုးတွင် ထွက်သွး၍ အလုပ်သမားအသစ်များကို ငှားရမ်းပြီး တရားမျှတသောအရာကို ပေးမည်ဟု ပြောသည် (ဒီကိုင်ယုန်၊ ကျမ်းချက် ၄)။ နေ့အဆုံးတွင် နောက်ဆုံးငှားရမ်းခံရသူများသည် ဒင်္ဂါးတစ်ပြားစီ ရရှိသည် (ကျမ်းချက် ၉)။ တစ်နေ့လုံးလုပ်ခြင်းအတွက် တစ်နေ့စာလုပ်ခရသည်ကို သူတို့ သဘောကျကြသည်။ ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ပင် အချိန်တိုသာလုပ်ရသူများ နာရီစဉ်လုပ်ခအရ မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုရရှိသည်မှာ ထူးဆန်းသည်မဟုတ်။ ပထမငှားရမ်းခံရသူများက အလုပ်ရှင်သည် နေ့၏အစိတ်အပိုင်းသေးသေးသာလုပ်ရသူများကို ဤမျှရက်ရောလျှင် သူတို့သဘောတူထားသည့် ဒင်္ဂါးတစ်ပြားထက် ပိုရရှိမည်ဟု သဘာဝအားဖြင့် ထင်မှတ်ကြသည်။ သို့သော် အံ့သြစရာမှာ ဒင်္ဂါးတစ်ပြားသာရသည် (ကျမ်းချက် ၁၀)။ သူတို့သည် တစ်နေ့လုံးလုပ်ကာ နေ့၏အပူကို ခံခဲ့ရသူများနှင့် နောက်ဆုံးရောက်လာသူများ တူညီသောလုပ်ခရသည်မှာ မတရားဟု ငြီးငြူကြသည်။ သို့သော် ဥယျာဉ်ပိုင်ရှင်က သူသည် မတရားမှုမပြုခဲ့ဟု အခိုင်အမာ ငြင်းဆိုသည် (အတိုင်းအတာအရ “ငါသည် သင့်ကို မတရားမှုမပြုခဲ့”၊ ကျမ်းချက် ၁၃)။ သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုကို သူအလိုရှိသည့်အတိုင်း ပြုလုပ်ရန် တရားမျှတရုံမျှမက သူကိုယ်တိုင်သည် ကောင်းမြတ်သည်ဟု ဆိုသည် (ကျမ်းချက် ၁၅)။

20:1–16. Parable of the Workers in the Vineyard. The parable of the workers in the vineyard is found only in the Gospel of Matthew. It is a very intriguing parable, and one that carries within it the mystery of salvation. The story is simple. A vineyard owner had agreed with a group of workers that they would work in his vineyard for one day and be paid one denarius. This, by the way, is how we know that a fair day’s wage for field workers at the time was one denarius. He went out at various times during the day and hired more workers, telling them that they would be given what is righteous or right (dikaion, v. 4). At the end of the day, the workers who were hired last got paid one denarius (v. 9). They naturally were pleased to receive a full day’s pay for a partial day’s work. As today, it was not unusual for those hired for only a short time to receive more than they may have expected if they were given an hourly rate. Those hired first naturally assumed that if their employer was so generous to those who worked only a very small part of the day, then they would be given more than the one denarius they had agreed on. But to their surprise, they received only one denarius (v. 10). They grumbled at this, saying that they did not think it right that those who had just arrived received the same amount as those who had worked the entire day and endured its heat. But the owner was adamant. He denied that he had done wrong (lit. “I did not do you an injustice,” v. 13). He said that not only is it lawful for him to do with his own property as he wills, but he himself is good (v. 15).

တရားမျှတခြင်းနှင့် မှန်ကန်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို နှိုင်းယှဉ်ချက်တွင် နှစ်ကြိမ်ဖော်ပြထားသည် (ကျမ်းချက် ၄၊ ၁၃)။ သို့သော် ခေတ်သစ်အမြင်ဖြင့်ရော ရှေးကမ္ဘာအမြင်ဖြင့်ပါ တရားမျှတမှုပြုသည်ဟု မြင်ရန် ခက်ခဲသည်။ ထို့ပြင် စပျစ်ဥယျာဉ်ပိုင်ရှင်၏ ပြုမူချက်ကို ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်နှင့် မည်သို့နှိုင်းယှဉ်ရမည်နည်း (ကျမ်းချက် ၁ ကိုကြည့်)။ ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်သည် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို နည်းနှစ်နည်းဖြင့် ထင်ရှားစေသည်။ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်၏ တန်ဖိုးထားမှုများသည် လူ့တန်ဖိုးထားမှုနှင့် ကွဲပြားပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်တွင် ဆုလာဘ်သည် မည်မျှကြာအောင်လုပ်ကိုင်ခဲ့သည်နှင့် မသက်ဆိုင်။ ကြာရှည်လုပ်ကိုင်ခဲ့သူများနှင့် ယခုမှပါဝင်လာသူများကို တူညီသောဆုလာဘ် (အသက်တမျှ) ပေးသည်။ အခြားစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျင့်ကောင်းမှုအပေါ်မူတည်၍ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားဖြင့် ပေးသနားတော်မူသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။

The theme of what is right and just occurs a couple of times in the parable (vv. 4, 13); yet from a modern perspective, and even from that of the ancient world, it is hard to see that justice was done. Moreover, one may ask in what way is the action of the vineyard owner to be compared to the kingdom of heaven (see v. 1). The parable reveals the kingdom of heaven in two ways: the values of the kingdom of heaven are different from human values, and in the kingdom of heaven, reward is not related to how long one worked. The same reward (eternal life) is given to those who have worked long and to those who have just joined. In other words, the kingdom of heaven is a gift given by God, not on the basis of our works but by His goodness and love.

7 ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ တက်ကြွတော်မူစဉ်၊ လမ်းခရီး၌ တကျိပ်နှစ်ပါးသော တပည့်တော်တို့ကို ဆိတ်ကွယ်ရာအရပ်သို့ခေါ်၍၊

18 ငါတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့သို့ ယခုသွားကြ၏။ လူသားသည် ယဇ်ပုရောဟိတ် အ ကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့လက်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။ ထိုသူတို့သည် သေပြစ်ကို စီရင်ကြလိမ့်မည်။
19 လူသားအား ပြက်ယယ်ပြုခြင်း၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားခြင်းကို ပြုစေခြင်းငှါ တ ပါးအမျိုးသားတို့လက်သို့ အပ်နှံကြလိမ့်မည်။ သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
20 ထိုအခါ ဇေဗေဒဲ၏သားတို့အမိသည် သားတို့နှင့်အတူ အထံတော်သို့ချဉ်း၍ ပြပ်ဝပ်လျက်ဆုကျေးဇူး ကို တောင်းပန်လေ၏။ ကိုယ်တော်က သင်သည် အဘယ်ဆုကျေးဇူးကို အလိုရှိသနည်းဟု မေးတော်မူပါသော်၊
21 ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတွင် ကျွန်မ၌ ဤသားနှစ်ယောက်တို့သည် လက်ျာတော်ဘက်၌တယောက်၊ လက်ဝဲ တော်ဘက်၌တယောက် ထိုင်ရသောအခွင့်ကိုပေးတော်မူပါဟု လျှောက်လေ၏။
22 ယေရှုကလည်း၊ သင်တို့သည် အဘယ်သို့တောင်းပန်သည်ကို သင်တို့မသိကြ။ ငါသောက်ရအံ့သော ခွက်ကို သောက်ခြင်းငှါ၎င်း၊ ငါခံသောဗတ္တိဇံကိုခံခြင်းငှါ၎င်း၊ သင်တို့သည် တတ်စွမ်းနိုင်သလောဟု မေးတော်မူ လျှင်၊ အကျွန်ုပ်တို့သည် တတ်စွမ်းနိုင်ပါ၏ဟု လျှောက်ကြသော်၊
23 ငါ၏ခွက်ကို သင်တို့သည်သောက်ရကြလိမ့်မည်။ ငါခံသော ဗတ္တိဇံကိုလည်း သင်တို့သည်ခံရကြ လိမ့် မည်။ သို့သော်လည်း ငါ၏လက်ျာဘက်၊ လက်ဝဲဘက်မှာထိုင်ရသောအခွင့်ကိုကား အကြင်သူတို့အဘို့ အလို့ငှါ ငါ့ခမည်းတော်သည် ပြင်ဆင်၏။ ထိုသူတို့အားသာ ငါပေးပိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
24 အခြားသောတပည့်တော်တကျိပ်တို့သည် ကြားသိလျှင်၊ ထိုညီအစ်ကိုနှစ်ယောက်တို့ကို အမျက်ထွက် ကြ၏။
25 ယေရှုသည် ထိုသူတို့ကိုခေါ်တော်မူ၍၊ သင်တို့ သိသည်အတိုင်း လောကီမင်းတို့သည်အစိုးတရ ပြု တတ်ကြ၏။
26 အကဲအမှူးတို့သည် အာဏာထားတတ်ကြ၏။
27 သင်တို့မူကား ထိုသို့မပြုကြနှင့်။ လူသားသည် သူတပါးကိုစေစားခြင်းငှါမလာ၊
28 သူတပါးအစေကို ခံခြင်းငှါ၎င်း၊ မိမိအသက်ကိုစွန့်၍ လူများကိုရွေးခြင်းငှါ၎င်း၊ ကြွလာသည်ဖြစ်၍၊ ထိုနည်းတူ သင်တို့တွင်အကဲအမှူးပြုလိုသောသူကို သင်တို့အစေခံဖြစ်စေ။ သင်တို့တွင်အထွဋ်အမြတ် လုပ်ချင် သောသူကိုလည်း သင်တို့ကျွန်ဖြစ်စေဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၀:၁၇-၂၈ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းကို ကြိုတင်ဟောပြောခြင်းနှင့် တောင်းဆိုချက် ယေရှုသည် ယေရုရှလင်မြို့၌ သူ့အား ဖြစ်ပျက်မည့်အရာကို အသေးစိတ်သတိပေးတော်မူသည်မှာ သုံးကြိမ်ရှိပြီဖြစ်သည် (မ ၁၆:၂၁၊ ၁၇:၂၂-၂၃၊ ၂၀:၁၇-၁၉)။ တပည့်တော်များသည် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာအတွက် လုံးဝပြင်ဆင်မထားသေးသော်လည်း မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းဖတ်ရှုသူများမှာ သုံးကြိမ်သတိပေးခံရပြီးဖြစ်၍ ယေရှုသည် သူ့အား စောင့်ကြိုနေသော ကံကြမ္မာကို သိရှိ၍ ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဖြစ်၍ အံ့သြခြင်းမရှိခဲ့ကြောင်း သိနိုင်သည်။

20:17–28. Jesus Foretells His Death and a Request. Jesus warned His disciples in great detail about what would happen to Him in Jerusalem on three separate occasions (Matt. 16:21; 17:22–23; 20:17–19). While the disciples were still quite unprepared for what happened later, the reader of the Gospel of Matthew has had three separate warnings about what was about to happen and is able to discern that Jesus knew and chose the fate that awaited Him and was not surprised by it.

ဤနေရာတွင် မဖော်ပြထားသော်လည်း ဇေဗေဒဲ၏ သားနှစ်ဦးမှာ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်ဖြစ်သည် (မ ၄:၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ သူတို့သည် အတွင်းစည်းတပည့်တော်များတွင် ပါဝင်သည်။ ရှင်ပေတရုနှင့်အတူ ပြောင်းလဲတော်မူခြင်းတောင်ပေါ်သို့ ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ကြသည် (မ ၁၇:၂)။ မဿဲ၏ မှတ်တမ်းတွင် မပါသော်လည်း သေလွန်သောမိန်းကလေးကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခြင်းတွင် ယေရှုသည် ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်ကို အံ့ဖွယ်တော်အား ရှိနေစေရန် ခေါ်ဆောင်သွားသည်ဟု မာကု ၅:၃၇ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ အချို့က ယာကုပ်နှင့်ယောဟန်၏ မိခင်သည် ယေရှု၏ မိခင်၏ ညီအစ်မနှင့် (သို့မဟုတ် ဆွေမျိုး) ရင်းနှီးသောသူငယ်ချင်းဖြစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည် (ယောဟန် ၁၉:၂၅ တွင် ယေရှု၏ မိခင်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်နားတွင် ရှိသည်ဟု ဆိုထားပြီး မဿဲ ၂၇:၅၆ တွင် ဇေဗေဒဲ၏ သားများ၏ မိခင်လည်း ရှိသည်ဟု ဆိုသည်၊ မာကု ၁၅:၄၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ထို့ကြောင့် ယာကုပ်နှင့်ယောဟန်၏ မိခင်သည် ထိုနီးစပ်မှုနှင့် ယာကုပ်နှင့်ယောဟန်၏ ယေရှုနှင့် ရင်းနှီးမှုကြောင့် ယေရှု၏ လာမည့်နိုင်ငံတော်တွင် အထူးနေရာရရန် ခံစားခဲ့ပေမည်။

While not stated here, the two sons of Zebedee were James and John (cf. Matt. 4:21). They were indeed part of the inner circle of disciples. After all, along with Peter, they accompanied Jesus on the Mount of Transfiguration (Matt. 17:2), and, although it is not recorded in Matthew’s account of the raising of the dead girl (9:18–26), Mark 5:37 records that Jesus took Peter, James, and John with Him to be present at the miracle. Some suggest that the mother of James and John had been close friends with (and possibly related to the sister of) the mother of Jesus (John 19:25 says that the mother of Jesus was present at the cross, and Matthew 27:56 says that the mother of the sons of Zebedee was there too; cf. Mark 15:40). Thus the mother of James and John may have felt that these close ties, together with the closeness of James and John to Jesus, might warrant a special position in Jesus’s coming kingdom.

ဤတောင်းဆိုချက်တွင် အတော်လေးကို လှောင်ပြောင်သလို ရှိနေသည်။ ယေရှုသည် ယေရုရှလင်သို့ ခံစားရ၍ အသေခံရန် တက်နေသည်ဟု ယခင်မှာပင် မိန့်တော်မူခဲ့ပြီးဖြစ်ရာ ထိုမိခင်သည် ယေရှုတည်ထောင်မည့် နိုင်ငံတော်သစ်တွင် ရာထူးနေရာများ တောင်းနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူမနှင့် တပည့်တော်များသည် သူတို့သိရှိထားသော နိုင်ငံမျိုးအတိုင်း စဉ်းစားနေကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရင်တစ်ပါးတွင် နန်းတွင်းရာထူးရှိပြီး ဘုရင်ထိုင်နေသောအခါ သူ့အနီးတွင် ထိုင်သူများသည် သူ၏ အထူးချီးမြှောက်ခြင်းခံရသူများဖြစ်သည်။

There is a cutting irony in this request. Jesus had just said that He was going up to Jerusalem to suffer and die (Matt. 20:17–19), and immediately this mother was asking for positions in the new kingdom that Jesus would be setting up. She and the disciples were clearly thinking in terms of the kingdoms with which they were familiar. A king would have a court, and when the king sat at court, those seated closest to him were those who were particularly marked by his favor.

ယေရှုသည် သူ့အနာဂတ်ကို သိရှိတော်မူသော်လည်း ယာကုပ်နှင့်ယောဟန်၏ မိခင်၏ တောင်းဆိုချက်သည် သူမနှင့် တပည့်တော်များ သူမိန့်တော်မူသည်ကို နားမလည်ကြသည်ကို ပြသနေသော်လည်း ထိုမိခင်နှင့် သားနှစ်ဦးအား ကြင်နာစွာ ဖြေကြားတော်မူသည်။ သူသောက်မည့် ခါးသောခွက်ကို (ဆင်းရဲဒုက္ခခွက်) သူတို့ သောက်နိုင်ပါသလားဟု မေးတော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၂၂)။ မဿဲကျမ်းတွင် ယေရှုနှင့် အနီးစပ်ဆုံးသော ပလ္လင်တော်မှာ ပိလတ်က “ဤသူသည် ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင် ယေရှု” ဟု လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ရေးထိုးရန် အမိန့်ပေးခဲ့သောအခါဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် အခြားပလ္လင်တော် (လက်ဝါးကပ်တိုင်) နှစ်ခုလည်း ရှိသော်လည်း ယာကုပ်နှင့်ယောဟန်မှာ ထိုနေရာတွင် မရှိကြပေ။ သူတို့က သောက်နိုင်သည်ဟု ဆိုကြသဖြင့် ယေရှုက သူတို့သောက်ရမည်ဟု အာမခံတော်မူသည်။ တမန်တော် ၁၂:၂ အရ ယာကုပ်သည် ခရစ်ယာန်အစောပိုင်းနှိပ်စက်ခံရပြီး အသေသတ်ခံရသည်။ ယောဟန်မှာ သဘာဝအတိုင်း ကွယ်လွန်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အစောပိုင်းခရစ်ယာန်စာပေများအရ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် အလွန်ခံစားခဲ့ရသည်။

Despite the fact that Jesus knew His future and that the request of the mother of James and John showed that she and the disciples had misunderstood what he said, He replied kindly to the mother and her two sons. He asked them whether they were willing to drink the cup (of suffering) that He was about to drink (v. 22). In Matthew the closest Jesus comes to a throne is when Pilate orders a placard to be placed on His cross with the words “This is Jesus, King of the Jews.” There were indeed two other “thrones” or crosses available there, although James and John were not on them. They stated that they were able to drink of the cup, and Jesus assured them that they would. From Acts 12:2 we know that James died as an early Christian martyr. John appears to have died of natural causes, but through early church documents we know that he suffered greatly for His faith.

အံ့သြစရာမဟုတ်၊ ယာကုပ်နှင့်ယောဟန်၏ မိခင်က သားနှစ်ဦးကို ဦးစားပေးရန် တောင်းဆိုသည်ကို ကြားသောအခါ အခြားတပည့်တော်များ ဒေါသထွက်ကြသည် (မဿဲ ၂၀:၂၄)။ ယေရှုက တပည့်တော်များကို ခေါ်၍ သူ့နောက်လိုက်များအကြား ခေါင်းဆောင်များသည် သူတို့သိရှိထားသော ခေါင်းဆောင်များနှင့် ကွဲပြားစွာ ပြုမူရမည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည်။ တပါးအမျိုးသားများတွင် အုပ်စိုးသူများသည် အုပ်ချုပ်ခံရသူများကို ဖိနှိပ်တတ်သော်လည်း ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ခေါင်းဆောင်သည် အမှုတ်ရုံရမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုက သူသည် အမှုတ်ရုံခံရန် လာသည်မဟုတ်၊ အမှုတ်ရုံရန်သာ လာသည်ဟု ရှင်းပြတော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၂၅-၂၈)။

Not surprisingly, the other disciples were indignant when they heard about the request of the mother of James and John that her sons receive preferential treatment (Matt. 20:24). Jesus called His disciples together and explained that leaders among His followers would act differently from leaders with whom they were familiar. Whereas among the Gentiles, rulers lord it over those they rule, in Christian circles the one who leads must be the one who serves. After all, Jesus explained, He came not to be served but to serve (vv. 25–28).

29 ယေရိခေါမြို့မှ ထွက်သွားကြစဉ်တွင် လူများအပေါင်းတို့သည် နောက်တော်သို့လိုက်ကြ၏။

30 ယေရှုသည် ကြွသွားတော်မူကြောင်းကို လမ်းနားမှာထိုင်နေသော လူကန်းနှစ်ယောက်တို့သည် ကြားရ လျှင်။ ဒါဝိဒ်၏သားတော်အရှင်၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု ဟစ်ကြော်လေ၏။
31 ထိုသူတို့ကို တိတ်ဆိတ်စွာနေစေခြင်းငှါ လူအစုအဝေးတို့သည်ငေါက်၍ ဆိုကြသော်လည်း၊ ဒါဝိဒ်၏ သားတော်အရှင်၊ အကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်မသနားတော်မူပါဟု သာ၍ဟစ်ကြော်ကြ၏။
32 ယေရှုသည်လည်း ရပ်တော်မူလျက် ထိုသူတို့ကိုခေါ်၍ သင်တို့၌အဘယ်သို့ ပြုစေလိုသနည်းဟု မေး တော်မူလျှင်၊
33 သခင်၊ အကျွန်ုပ်တို့ မျက်စိကို ပွင့်လင်းစေခြင်းငှါ ပြုတော်မူပါဟု လျှောက်ကြသော်၊
34 ယေရှုသည် သနားခြင်းစိတ်တော်ရှိ၍ သူတို့မျက်စိကို လက်နှင့်တို့တော်မူ၏။ ထိုခဏခြင်းတွင် ထိုသူ တို့သည် မျက်စိမြင်၍ နောက်တော်သို့လိုက်ကြ၏။

၂၀:၂၉-၃၄ မျက်ကန်းနှစ်ဦးကို ပျောက်ကင်းစေခြင်း မဿဲ ၂၀:၂၉-၃၄ တွင် ဖော်ပြထားသော မျက်ကန်းနှစ်ဦးကို ပျောက်ကင်းစေခြင်းကို မာကု ၁၀:၄၆-၅၂ နှင့် လုကာ ၁၈:၃၅-၄၃ တွင်လည်း တွေ့ရသည်။ မာကုကျမ်းအရ သူ၏နာမည်မှာ ဗာတိမဲဖြစ်ပြီး မာကုနှင့် လုကာနှစ်ဦးစလုံးက ထိုနေ့တွင် မျက်ကန်းတစ်ဦးသာ ပျောက်ကင်းသည်ဟု ဆိုသည်။ အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် တစ်ဦးသာရှိရာ မဿဲတွင် နှစ်ဦးရှိသည်မှာ ဤနေရာတစ်ခုတည်းမဟုတ် (ဥပမာ မဿဲ ၈:၂၈-၉:၁၊ မာကု ၅:၁-၂၀၊ လုကာ ၈:၂၆-၃၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ မျက်ကန်းနှစ်ဦးသည် ယေရှုထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်ကို အပြည့်အဝအသုံးချကြသည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို “သခင်” “ဒါဝိဒ်၏သားတော်” ဟု ခေါ်၍ ကရုဏာပြုတော်မူပါဟု အော်ဟစ်ကြသည် (မဿဲ ၂၀:၃၀)။ လူအုပ်က တိတ်ဆိတ်နေရန် တိုက်တွန်းသော်လည်း သူတို့သည် ယေရှုကို ဆက်လက်အော်ဟစ်ကြသည်။ ယေရှုရပ်တန့်၍ သူတို့၏ ဘေးဥပဒ်ကို မြင်တော်မူပြီး သနားကရုဏာပြု၍ မျက်စိမှေးကို ပြန်ပေးတော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၃၁-၃၃)။

20:29–34. Healing Two Blind Men. The healing of the blind men described in Matthew 20:29–34 is also found in Mark 10:46–52 and Luke 18:35–43. From Mark we discover that his name was Bartimaeus, and curiously both Mark and Luke agree that there was only one blind man healed that day. This is not the only time that Matthew has two where the other Gospels have one (e.g., Matt. 8:28–9:1; cf. Mark 5:1–20; Luke 8:26–39). The two blind men took full advantage of the opportunity of access to Jesus. They cried out to Jesus and addressed Him as “Lord” and “Son of David,” begging for His mercy (Matt. 20:30). Even though the crowd was urging them to be quiet, they continued to cry out to Jesus. Jesus stopped, saw their plight, had compassion for them, and restored their sight (vv. 31–33).

အခန်းကြီး - ၂၁

1 ယေရုရှလင်မြို့အနီးသို့ချဉ်း၍ သံလွင်တောင်ခြေရင်း၌ ဗက်ဖာဂေရွာသို့ ရောက်ကြသောအခါ ယေရှု သည် တပည့်တော်နှစ်ယောက်တို့ကို စေလွှတ်၍၊
2 သင်တို့ရှေ့၌ရှိသောရွာသို့သွားကြ။ ထိုရွာ၌ ချည်နှောင်လျက်ရှိသောမြည်းမနှင့် မြည်းကလေးကို သင် တို့သည် ချက်ခြင်းတွေ့လိမ့်မည်။ မြည်းကြိုးကိုဖြည်၍ ငါ့ထံသို့ ဆောင်ခဲ့ကြ။
3 သူကတပါးသည် သင်တို့အား တစုံတခုကိုဆိုလျှင် သခင်အလိုရှိသည်ဟုပြန်ပြောကြလော့။ ထိုသို့ ပြော လျှင် ထိုသူသည် ချက်ခြင်းပေးလိုက်မည်ဟု မှာထားတော်မူ၏။
4 ထိုအကြောင်းအရာမူကား၊ သင်၏ အရှင်မင်းကြီးသည် မြည်းမနှင့် မြည်းကလေးကိုစီး၍၊
5 နူးညံ့သိမ်မွေ့သောစိတ်နှင့် သင်ရှိရာသို့ ကြွလာတော်မူသည်ကို ကြည့်ရှုလော့ဟု ဇိအုန်သတို့သမီးအား ပြောကြလော့ဟူသော ပရောဖက်၏ နှုတ်ထွက်ပြည့်စုံမည်အကြောင်း ဖြစ်သတည်း။
6 တပည့်တော်တို့သည်သွား၍ အမိန့်တော်အတိုင်းပြုသဖြင့်၊
7 မြည်းမနှင့် မြည်းကလေးကိုဆောင်ခဲ့၍ မြည်းကျောပေါ်မှာ မိမိတို့အဝတ်ကိုတင်ကြပြီးလျှင် ကိုယ်တော် သည် စီးတော်မူ၏။
8 အတိုင်းမသိများစွာသောလူတို့သည် မိမိတို့အဝတ်ကို လမ်း၌ခင်းကြ၏။ အချို့တို့သည် သစ်ကိုင်း သစ်ခက်များကိုခုတ်၍ လမ်း၌ခင်းကြ၏။
9 ရှေ့နောက်လိုက်သွားသော အခြံအရံများတို့က ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏဖြစ်စေသတည်း။ ထာဝရဘုရား၏အခွင့်နှင့် ကြွလာတော်မူသောသူသည်မင်္ဂလာရှိစေသတည်း။ ကောင်းကင်ဘဝဂ်ဝယ် ဟောရှဏ္ဏ ဖြစ်စေသတည်းဟု ကြွေးကြော်ကြ၏။
10 ယေရုရှလင်မြို့သို့ ဝင်တော်မူသောအခါ တမြို့လုံးအုတ်အုတ်သဲသဲဖြစ်၍၊ ဤသူကား အဘယ်နည်းဟု မေးမြန်းကြလျှင်၊
11 လူအစုအဝေးတို့က၊ ဤသူသည် ဂါလိလဲပြည် နာဇရက်မြို့၌ ပေါ်ထွန်းသောရောဖက်ယေရှုပေတည်း ဟု ပြောဆိုကြ၏။

၂၁:၁-၁၁ ယေရုရှလင်မြို့သို့ အောင်ပွဲခံဝင်ရောက်ခြင်း ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား မြည်းမနှင့် မြည်းသငယ်ကို သွားရောက်ယူဆောင်လာရန် ညွှန်ကြားတော်မူသည် (ကျမ်းချက် ၂)။ ဧဝံဂေလိဆရာ မဿဲက အခြားခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် မတွေ့ရသော ကျမ်းချက်တစ်ခုကို ကိုးကားသည်။ ထိုကျမ်းချက်သည် ဇာခရိ ၉:၉ မှဖြစ်ပြီး ဣရှာယ ၆၂:၁၁ မှ စကားအနည်းငယ်ပါဝင်သည်။ ယေရှု၏ ပြုမူချက်ကို ဇိအုန် (ယေရုရှလင်) သို့ လာမည့်ဘုရင်အကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ ထို့ပြင် ဇာခရိ ၉-၁၄ သည် ဘုရားသခင် လူ့အရေးတွင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မည့် အနာဂတ်ကို ပုံဖော်ထားသော ဗျာဒိတ်တို့ စုစည်းမှုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျမ်းပိုဒ်ကို တမင်သက်သက် ကိုးကားခြင်းဖြင့် မဿဲသည် ယေရှု၏ ဘဝနောက်ဆုံးအပတ်အတွင်း ဖြစ်ရပ်များကို ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်လာရောက်ခြင်းနှင့် မယ်ရှိယဘုရင် လာရောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ဆက်စပ်ပေးထားသည်။

21:1–11. Triumphal Entry into Jerusalem. Jesus instructed His disciples to obtain a donkey with its colt for Him to ride (v. 2). The Evangelist Matthew then cites a text not found in the other Gospels. It is taken from Zechariah 9:9 (with a few words from Is. 62:11 LXX), and it connects the action of Jesus to the prophecy of a king coming to Zion (i.e., Jerusalem). Furthermore, Zechariah 9–14 consists of a series of oracles that portray the future intervention of God in human affairs. Thus by deliberately citing this passage, Matthew links the events in the last week of Jesus’s life to the prophecies about the coming kingdom of God and the coming of the messianic king.

လူအုပ်ကြီးသည် ယေရှုမြည်းစီးလာသည်ကို မြင်သောအခါ သူတို့၏ အပြင်ဝတ်ရုံများကို ချွတ်၍ လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြ၏။ ထိုသို့ပြုခြင်းသည် လေးစားမှုကြီးကြီးမားမား ဖြစ်သည် (၂ ဘုရင် ၉:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ လူအုပ်က သစ်ပင်များမှ အကိုင်းအခက်များကို ခုတ်လှဲ၍ လမ်းပေါ်တွင် ခင်းကြသည်။ ရှေ့မှလူများနှင့် နောက်မှလူများအားလုံး ဟိုရှန္နာ၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏ၊ ထာဝရဘုရား နာမတော်အားဖြင့် လာတော်မူသောသူအား ဟိုရှန္နာ ဟု အော်ဟစ်ကြသည် (မဿဲ ၂၁:၉၊ မာကု ၁၁:၉၊ လုကာ ၁၉:၃၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ လူအုပ်သည် မယ်ရှိယနှင့်ဆိုင်သော စကားဖြင့် ယေရှုကို ဒါဝိဒ်၏သားတော်အဖြစ် သတ်မှတ်ကြသည်။ ဘုရင်လုပ်သည့် စီတန်းလှည့်လည်ခြင်းပင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်။

The crowds spontaneously threw their outer clothing in front of Jesus as He rode on the donkey. Such an action denoted significant respect (cf. 2 Kin. 9:13). The crowds also cut down branches from trees to lay them on the road. Everybody (those before and those behind) then cried out, “Hosanna to the Son of David,” the One coming in the name of the Lord (Matt. 21:9; cf. Mark 11:9; Luke 19:38). The crowd was assigning to Jesus the status of Son of David using language associated with the expected Messiah. Nothing less than a kingly procession took place.

ဤဖြစ်ရပ်များသည် ပသခါပွဲကာလနှင့် တိုက်ဆိုင်သည်။ ထွက်မြောက်ရာ ၂၃:၁၄-၁၇ အရ အဇယ်မုန့်ဖဲ့ပွဲ/ပသခါပွဲသည် ဣသရေလလူမျိုးအားလုံး ယေရုရှလင်မြို့သို့ လာရောက်ရသော သုံးကြိမ်အနက် တစ်ကြိမ်ဖြစ်သည်။ ယေရှုခေတ်ရောက်သော် သန့်ရှင်းရာဌာနပြင်ပတွင် ယုဒလူမျိုးများ ပိုမိုနေထိုင်နေကြသဖြင့် လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်တော့ပေ။ သို့သော် ပသခါပွဲတွင် ယေရုရှလင်မြို့သည် ဘုရားဖူးဧည့်သည်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည်။ အောင်ပွဲခံစီတန်းလှည့်လည်ခြင်းနှင့် ယေရှုနောက်လုပ်ခဲ့သော အရာများက ဂါလိလဲဒေသသားဤထူးဆန်းသူကို ယေရုရှလင်မြို့သားအားလုံး၏ အာရုံစိုက်မှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။

These events occurred around the time of Passover. Exodus 23:14–17 notes that the Feast of Unleavened Bread/Passover was one of three occasions that all Israelites were to appear in Jerusalem. By the time of Jesus this was rather impractical because, by some estimates, more Jews lived outside of the Holy Land than in it. Even so, Jerusalem was flooded with pilgrims at Passover. The triumphant procession and what Jesus did next attracted the attention of just about everybody in Jerusalem to this remarkable Galilean.

12 ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်တော်မူပြီးလျှင်၊ ဗိမာန်တော်၌ရောင်းဝယ်သောသူ အပေါင်းတို့ကို နှင်ထုတ်၍၊ ငွေလဲသောသူတို့၏ ခုံများကို၎င်း၊ ချိုးငှက်ရောင်းသောသူတို့၏ ထိုင်နေရာကို၎င်း တွန်းလှဲတော်မူလျက်၊

13 ငါ့အိမ်ကို ဆုတောင်းရာအိမ်ဟူ၍ ခေါ်ဝေါ်ကြလတံ့ဟု ကျမ်းစာ၌လာသော်လည်း၊ သင်တို့သည် ထို အိမ်ကို ထားပြတွင်းဖြစ်စေကြပြီတကားဟု မိန့်တော်မူ၏။
14 ထိုအခါ ဗိမာန်တော်၌ မျက်စိကန်းသောသူ၊ ခြေမစွမ်းသောသူတို့သည် အထံတော်သို့လာ၍ သူတို့ အနာရောဂါကို ငြိမ်းစေတော်မူ၏။
15 ကိုယ်တော်ပြုတော်မူသော အံ့ဩဘွယ်အမှုတို့ကို၎င်း၊ သူငယ်တို့ကလည်း၊ ဒါဝိဒ်၏သားတော်အား ဟောရှဏ္ဏဖြစ်စေသတည်းဟု ဗိမာန်တော်၌ကြွေးကြော်ကြသည်ကို၎င်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာတို့ သည် ကြားမြင်လျှင် အမျက်ထွက်ကြ၍၊
16 ဤသူတို့သည် အဘယ်သို့ပြောဆိုသည်ကို ကြားသလောဟု ယေရှုအား မေးကြလေသော်၊ ငါကြား၏။ နို့စို့သူငယ်တို့ နှုတ်ထဲမှကိုယ်တော်သည် ချီးမွမ်းခြင်းကိုပြင်ဆင်တော်မူသည်ဟူသော စကားကို သင်တို့သည် တရံတခါမျှ မဘတ်ဘူးသလောဟု မိန့်တော်မူ၏။
17 ထိုအခါ သူတို့ကိုထားခဲ့၍ မြို့ထဲမှထွက်ပြီးလျှင် ဗေသနိရွာသို့ကြွ၍ ထိုညဉ့်ကို လွန်စေတော်မူ၏။

၂၁:၁၂–၁၇။ ဗိမာန်တော်ကို ရှင်းလင်းခြင်း။ စီတန်းလှည့်လည်ခြင်းသည် သံလွင်တောင်အရှေ့တောင်စောင်းယံရှိ ဗေသနိမြို့မှ စတင်ခဲ့၍ ဗိမာန်တော်တွင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် အရှေ့ဘက်တံခါးမှ ဝင်တော်မူသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ဗိမာန်တော်သို့ ရောက်ရှိတော်မူသောအခါ ယေရှုသည် စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စရာ မြင်ကွင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိတော်မူသည်။ ဗိမာန်တော်အတွင်း၌ ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားမှု များစွာရှိနေသည်။ ငွေလဲသူများနှင့် ယဇ်ပူဇော်ရန် ချိုးငှက်ရောင်းသူများ၏ စားပွဲများလည်း ရှိသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ယောဟန် ၂:၁၄ တွင် နွားနှင့်သိုးရောင်းသူများလည်း ရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤကုန်သည်များသည် လက်တွေ့ကျသော အကြောင်းပြချက်များဖြင့် အဲဒီတွင် ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု နားလည်နိုင်သည်။ ယဇ်တိရစ္ဆာန်ကို ဗိမာန်တော်၌ပင် ဝယ်ယူခြင်းသည် လှည့်လည်လာသော ဘုရားဖူးများ အဝေးကြီးမှ ယူဆောင်လာရခြင်းထက် အဆင်ပြေလှသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဂရိနှင့်ရောမ ဒင်္ဂါးများ (ယင်းတို့တွင် ရုပ်တုဆင်းတုပုံများ ပါရှိသည်) ကို လက်ခံနိုင်ဖွယ် ဒင်္ဂါးများအဖြစ် လဲလှယ်ရန် လိုအပ်ခဲ့သည်။

21:12–17. Cleansing of the Temple. The procession had started at Bethany, on the southeastern slope of the Mount of Olives, and ended up in the temple. Jesus presumably went through the eastern gate. When He arrived at the temple, Jesus discovered a scene that disturbed Him: there was much activity of selling and buying in the temple. There were also tables for those who changed money and those who sold doves for sacrifice (v. 12). John 2:14 mentions that those selling cattle and sheep were also present. One might understand that these merchants were there for very practical reasons. It was much more convenient to purchase the sacrificial animal at the actual temple than to bring it over the long distances pilgrims traveled. In such a case, there was the need to change money from the Greek and Roman coins (which had pagan symbols on them) to more acceptable coinage.

ယေရှုသည် အရေးယူတော်မူ၍ ကုန်သည်အားလုံးကို ဗိမာန်တော်မှ နှင်ထုတ်တော်မူသည်။ ငွေလဲသူများနှင့် ချိုးငှက်ရောင်းသူများ၏ စားပွဲများကို လှန်လှောတော်မူသည် (ဒင်္ဂါးများ လူးလွင့်ကျဲပစ်သွားပုံ၊ ချိုးငှက်များ လွတ်မြောက်ပျံသန်းသွားပုံကို စိတ်ကူးယဉ်ကြည့်နိုင်သည်)။ ဤဖြစ်ရပ်သည် ယေရှုဗိမာန်တော်ကို ရှင်းလင်းတော်မူခြင်း ဒုတိယအကြိမ်ဖြစ်သည် (ပထမအကြိမ်ကို ယောဟန် ၂:၁၃–၂၂ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဤဖြစ်ရပ်ကို မာကု ၁၁:၁၅–၁၉ နှင့် လုကာ ၁၉:၄၅–၄၈ တွင်လည်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ယေရှုသည် လိုအပ်သည့်အခါ အလွန်ထိရောက်သော အခွင့်အာဏာရှိတော်မူကြောင်း ပြသသည်။ ဗိမာန်တော်တွင် တရားဝင်ရှိခွင့်ရှိသူ များပြားစွာကို နှင်ထုတ်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြင့ ယေရှု၏ ပုဂ္ဂိုလ်စွမ်းအားသည် ပြင်းထန်စွာ ထင်ရှားလာသည်။ ဗိမာန်တော်၏ လှုပ်ရှားမှုသဘောသဘာဝကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်ခဲ့သည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည့်အတိုင်း ဗိမာန်တော်သည် ဆုတောင်းရာနေရာဖြစ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဖျားနာသူများကို ပျောက်ကင်းစေရာ နေရာလည်း ဖြစ်လာသည် (မဿဲ ၂၁:၁၄)။ ကလေးများသည် “ဒါဝိဒ၏သားတော်အား ဟိုရှန္နာ” ဟု အော်ဟစ်လျက် ပြေးလွှားနေကြသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ကျမ်ကျင်သူများက ယေရှုထံ တိုင်ကြားကြသည်။ ယေရှုက ဆာလံ ၈:၃ ကို ကိုးကားဖြေကြားတော်မူ၍ ကလေးများ၏ ပြုမူချက်ကို ခွင့်ပြုထိုက်ကြောင်း ဆိုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဗိမာန်တော်ရှင်းလင်းခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်ကို အုပ်ချုပ်သော သက္ကဲဒုက်တို့၏ အခွင့်အာဏာကို စိန်ခေါ်တော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရင်တစ်ပါးကဲ့သို့ ပြုမူတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

Jesus went into action and threw out all the merchants from the temple and overturned the tables of those changing money and selling doves (one can but imagine the coins scattering around the desperate money changers and the doves flying free). This event, the second time Jesus cleansed the temple (see John 2:13–22 for the first time), is also recorded in Mark 11:15–19 and Luke 19:45–48, and it reveals that when He wished, Jesus had considerable presence. His personality was so strongly revealed that many people with quite legitimate claims to be present in the temple were ejected. By the force of His personality, Jesus was able to change the very nature of the activities at the temple. As He said, the temple was to be a place of prayer. It also became a place of healing for those who were ill (Matt. 21:14). The children were running to and fro shouting, “Hosanna to the Son of David!” (v. 15). The high priests and scribes complained to Jesus. He responded by citing Psalm 8:3, implying that the children’s action was something to be approved (v. 16). In cleansing the temple, Jesus was challenging the authority of the Sadducees over the temple, and in doing so, He was acting in the manner of a king.

18 နံနက်အချိန်၌ မြို့သို့ ပြန်စဉ်တွင် ဆာမွတ်တော်မူ၏။

19 လမ်းနားမှာသင်္ဘောသဖန်းပင်တပင်ကို မြင်လျှင်၊ ထိုအပင်သို့ကြွသွား၍ အရွက်ကိုသာတွေ့တော်မူ သည်ရှိသော်၊ ယခုမှစ၍ အစဉ်မပြတ် သင်၌အသီးမသီးစေနှင့်ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊ ထိုအပင်သည် ချက်ခြင်း သွေ့ခြောက်လေ၏။
20 တပည့်တော်တို့သည် မြင်လျှင်၊ သင်္ဘောသဖန်းပင်သည် ချက်ခြင်းသွေ့ခြောက်ပါပြီတကားဟု အံ့ဩ၍ ဆိုကြ၏။
21 ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည် ယုံမှားခြင်းနှင့်ကင်းသော ယုံကြည်ခြင်းရှိလျှင်၊ သင်္ဘောသဖန်းပင်၌ ပြုသကဲ့သို့ သင်တို့ပြုနိုင်သည်သာမက၊ ထိုတောင်ကိုပင် နေရာမှရွေ့လော့၊ ပင်လယ်၌ ကျ လော့ဟုဆိုလျှင်ဆိုသည်အတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်။
22 ယုံကြည်ခြင်းပါလျက် ပဌနာပြု၍ ဆုတောင်းသမျှတို့ကို သင်တို့သည်ရကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
23 ဗိမာန်တော်သို့ ဝင်ပြန်၍ ဆုံးမဩဝါဒပေးတော်မူစဉ်တွင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည် အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့် ပြုသနည်း။ ထိုအခွင့်ကို အဘယ်သူပေးသနည်းဟု မေးလျှောက်ကြသော်၊
24 ယေရှုက၊ ငါသည် တစုံတခုကိုမေးဦးမည်။ သင်တို့ဖြေလျှင် ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့် ငါပြု သည်ကို ငါပြောမည်။
25 ယောဟန်၏ ဗတ္တိဇံတရားသည် အဘယ်ကဖြစ်သနည်း။ ဘုရားကဖြစ်သလော။ လူကဖြစ်သလောဟု မေးတော်မူ၏။ ထိုသူတို့သည် အချင်းချင်းဆင်ခြင်၍ ဘုရားကဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်၊ သင်တို့သည် ယောဟန်ကို အဘယ်ကြောင့် မယုံသနည်းဟု သူမေးလေဦးမည်။
26 လူကဖြစ်သည်ဟု ငါတို့ဖြေလျှင်လူများကိုကြောက်ရ၏။ အကြောင်းမူကား၊ လူအပေါင်းတို့သည် ယောဟန်ကို ပရောဖက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ကြ၏ဟု အချင်းချင်းဆင်ခြင်ပြီးမှ၊
27 အကျွန်ုပ်တို့မသိပါဟု ယေရှုအား ပြန်ပြောကြ၏။ ကိုယ်တော်ကလည်း၊ ထိုအတူ ဤအမှုများကို အဘယ်အခွင့်နှင့် ငါပြုသည်ကို ငါမပြော။

၂၁:၁၈–၂၇။ သင်္ဘောသဖန်းပင်နှင့် ယေရှု၏အခွင့်အာဏာ။ နက်ဖြန်နေ့တွင် ဗိမာန်တော်သို့ ပြန်သွားစဉ် ယေရှုသည် သင်္ဘောသဖန်းပင်တစ်ပင်ကို မြင်တော်မူသည်။ ဗိုလ်ခံတော်မူ၍ အသီးရှာရန် သွားတော်မူသော်လည်း အရွက်သာရှိ၍ အသီးမရှိချေ (အပိုဒ် ၁၈–၁၉)။ ထိုအခါ ထိုသဖန်းပင်ကို ကျိန်ဆဲတော်မူရာ ချက်ချင်းပင် ညှိုးနွမ်းသွားသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဤဖြစ်ရပ်တွင် သတိပြုဖွယ်အချက် နှစ်ချက်ရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ဤဖြစ်ရပ်မတိုင်မီနှင့် နောက်တွင် ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်တွင် ရှိနေတော်မူသည်။ မဿဲသည် ပုံပြင်သက်သက်သာ ရှိ၍ အသီးမသီးသော ဘာသာရေးစိတ်ထားကို တရားစီရင်ခြင်းကို အလေးပေးလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ တပည့်တော်များ အံ့ဩသောအခါ ယေရှုက အကယ်၍ ယုံကြည်ခြင်းအနည်းငယ်မျှသာ ရှိလျှင် သူတို့ပင်လျှင် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုနိုင်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၀–၂၁၊ မဿဲ ၁၇:၂၀ နှင့် လုကာ ၁၇:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

21:18–27. The Fig Tree and Jesus’s Authority. As he was returning to the temple the next day, Jesus noticed a fig tree, and being hungry, He went to it to find figs to eat. Instead of figs, He found only leaves (vv. 18–19). He then cursed the tree, which immediately withered (v. 19). Two things are noteworthy about this incident. First, Jesus was in the temple both before and after this incident. It appears that Matthew wished to emphasize the element of judgment on a religiosity that was all show but no fruit. Second, when the disciples expressed amazement at the rapid fulfillment of His words, Jesus assured them that if they had only a little faith, they themselves would perform remarkable miracles (vv. 20–21; cf. 17:20; Luke 17:6).

ယေရုရှလင်မြို့သို့ အောင်ပွဲခံဝင်စဉ်ကာလနောက် ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်တွင်း လှုပ်ရှားမှုများကို ပြင်းထန်စွာ ပြောင်းလဲပစ်တော်မူသည်။ အခန်း ၂၁–၂၅ တွင် ဗိမာန်တော်သို့မဟုတ် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် ယေရှု၏ လှုပ်ရှားမှုနှင့် သွန်သင်ချက်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်ဝင်ကိုလုံးတွင် ယေရှုနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများ၊ သက္ကဲဒုက်များ၊ ဖာရိရှဲများကဲ့သို့ အမျိုးမျိုးသော အဖွဲ့အစည်းခေါင်းဆောင်များအကြား တင်းမာမှု တိုးပွားလာသည်ကို မဿဲက ဖော်ပြထားသည်။ ဤတင်းမာမှုသည် အခန်း ၂၁–၂၅ တွင် အထွတ်အထိပ်ရောက်ရှိ၍ ယေရှု၏အသေခံရခြင်းကို ဖြစ်ပေးသည်။

After His triumphant entry into Jerusalem, Jesus had dramatically changed what was happening in the temple. Chapters 21–25 trace activities and teachings of Jesus that took place either in the temple or on the Mount of Olives. Throughout the Gospel, the Evangelist has portrayed an increasing tension between Jesus and the leaders of the various factions and functionaries such as the chief priests, the Sadducees, and the Pharisees. This tension comes to a head in chapters 21–25 and eventually results in the death of Jesus.

မဿဲ ၂၁:၂၃–၂၇ တွင် ယေရှုနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် “လူမျိုး၏အကြီးအကဲများ” (အပိုဒ် ၂၃) တို့၏ စကားပြောဖလှယ်မှုကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ဤစကားလုံးသည် တရားဝင်ကိုယ်စားလှယ်အခန်းကဏ္ဍ ရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဗိမာန်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် အကြီးအကဲများသည် အမျိုးသားရေးအတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ကြီး (Great Sanhedrin) အဖွဲ့စည်းသူများ ဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ မြို့ကြီးတစ်မြို့ချင်းတွင် ဘာသာရေးကိစ္စများကို ဆောင်ရွက်သော အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့တစ်ခုစီ ရှိသည်။ အမျိုးသားရေးအတိုင်ပင်ခံအဖွဲ့ကြီးသည် ပိုမိုကြီးမားသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်း၌ ယေရှုကို ဤအဖွဲ့ရှေ့ တရားစီရင်ရန် ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည် (၂၆:၅၉)။ ဤနေရာတွင် အမျိုးသားကိုယ်စားလှယ်များသည် ဗိမာန်တော်အတွင်း ယေရှုပြုမူခဲ့သော အခွင့်အာဏာကို မေးမြန်းရန် လာကြသည်။ ယေရှုက ယောဟန်၏နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာသည် ဘုရားသခင်ထံမှလာသော သို့မဟုတ် လူသားများလက်မှလားဟု သူတို့ဖြေလျှင် သူ၏မေးခွန်းကို ဖြေပေးမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (၂၁:၂၅)။ ယေရှု၏မေးခွန်းသည် ကိုယ်တော်၏လုပ်ရပ်များကို ယောဟန်နှင့် အနည်းဆုံး အခွင့်အာဏာအဆင့်တွင် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များသည် အခက်အခဲတွင် ပိတ်မိနေသည်။ ယောဟန်ကို ပရောဖက်ဟု လူအများ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ယုံကြည်ကြသော်လည်း သူတို့က ထိုသို့ ဝန်ခံလိုခြင်းမရှိ။ ထို့ကြောင့် ဖြေဆိုရန် ငြင်းဆိုကြသည်။ ယေရှုလည်း သူတို့၏မေးခွန်းကို ဖြေရန် ငြင်းဆိုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၆–၂၇)။

Matthew 21:23–27 recounts an exchange between Jesus and the chief priests and “elders of the people” (v. 23), a term that indicates they had some official representative role. It is highly likely the chief priests and elders of the temple were members of the Great Sanhedrin. Each major town or city had a governing body that dealt with religious matters, a type of Sanhedrin. The Great Sanhedrin was a larger body that was national in scope. Later, Jesus was taken before this body for judgment (26:59). Here, the representatives of the nation came to Jesus to inquire about His authority to do what He did in the temple. Jesus assured them that He would freely answer their question if they answered one of His: Was the baptism of John of God or of men (21:25)? Jesus’s question associated His own activities with those of John the Baptist, at least on the level of authority. The Jewish leaders were caught in a bind. John was widely believed to be a prophet, but they did not wish to acknowledge this. Thus they declined to answer Jesus’s question, and so Jesus declined to answer their question to Him (vv. 26–27).

28 သင်တို့သည် အဘယ်သို့ထင်ကြသနည်း။ တစုံတယောက်သောသူ၌ သားနှစ်ယောက်ရှိ၏။ သားအကြီး ဆီသို့သွား၍ ငါ့သား၊ ယနေ့ ငါ့စပျစ်ဥယျာဉ်သို့သွား၍ လုပ်ဆောင်လော့ဟုဆိုလျှင်၊
29 သားက ငါမသွားဘူးဟု ပြန်ပြောသော်လည်း၊ နောက်မှ နောင်တရ၍သွားလေ၏။
30 အဘသည် အခြားသောသားဆီသို့သွား၍ ရှေ့နည်းအတူဆိုလျှင်၊ သားကသွားပါမည်အဘသခင် ဟု ဆိုသော်လည်း မသွားဘဲနေ၏။
31 ထိုသားနှစ်ယောက်တို့တွင် အဘယ်သူသည် အဘ၏အလိုကိုဆောင်သနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ သား အကြီးဆောင်ပါသည်ဟု လျှောက်ကြသော်၊ ယေရှုကလည်း ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အခွန်ခံတို့နှင့် ပြည်တန်ဆာ တို့သည် သင်တို့အရင် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်တတ်ကြ၏။

32 အကြောင်းမူကား၊ ယောဟန်သည် ဖြောင့်မတ်သောအကျင့်ကိုကျင့်၍ သင်တို့ဆီသို့ လာသော်လည်း သင်တို့မယုံကြည်ကြ။ အခွန်ခံတို့နှင့် ပြည်တန်ဆာတို့မူကား ယုံကြည်ကြ၏။ ထိုအကြောင်းကို သင်တို့သည် မြင် သော်လည်း ယုံကြည်မည်အကြောင်း နောက်တဖန်နောင်တမရကြ။

၂၁:၂၈–၃၂။ သားနှစ်ယောက်ပုံဥပမာ။ ဤပုံဥပမာသည် သားနှစ်ယောက်၏ ပြုမူချက်ကို ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။ သားနှစ်ယောက်စလုံး စံပြသားဟု ခေါ်တွင်ရန် မသင့်ပါ။ တစ်ယောက်က လေးစားမှုနှင့် ဆန္ဒရှိသည့်ပုံပေါက်သော်လည်း ပြုမူခြင်းမရှိ။ နောက်တစ်ယောက်က မလေးစားဘဲ မနာခံသည့်ပုံပေါသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဖခင်တောင်းဆိုချက်အတိုင်း ပြုလုပ်သည်။ စံပြသားမှာ ဆန္ဒရှိ၍ လေးစားမှုရှိပြီး ပြုမူသူဖြစ်ရမည်။

21:28–32. Parable of the Two Sons. This parable contrasts the behavior of two sons, although neither of them could be called a model son. One showed apparent respect and willingness but did not follow through with actions; the other was disrespectful and apparently disobedient but in the end did what was asked. The ideal son would have been willing and respectful and have followed through with actions.

ယေရှုသည် ဤပုံဥပမာ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ မနာခံသောသားသည် အခွန်ခံများနှင့် ပြည့်တန်ဆာများကို ကိုယ်စားပြုသည် (အပိုဒ် ၃၁)။ သူတို့၏ အလုပ်အကိုင်က ဘုရားသခင်ကို နောက်လှည့်ထားသည်ဟု ရှင်းရှင်းပေါ်လွင်သည်။ သို့သော် ဤသူမျိုးများပင် ယောဟန်တရားဟောခြင်းကို နားထောင်၍ နောင်တရခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ နာခံသူများဟု ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂုဏ်ယူထားသော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကမူ ယောဟန်ကို နားထောင်သော်လည်း နောင်တမရခဲ့ကြ။ ယေရှုက ဘာသာရေးကိစ္စတွင် စကားထက် ပြုမူချက်က ပိုမိုကျယ်လောင်စွာ ပြောဆိုသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။

Jesus provided a clear interpretation of the parable. The disobedient son represented the tax collectors and prostitutes (v. 31). Their profession clearly indicated that they had apparently turned their back on God. But these were the very people who listened to the preaching of John the Baptist and repented. The apparently pious religious leaders who had professed to be keen followers of God had listened to John and not repented. Jesus pointed out that in religious matters actions speak louder than words.

33 အခြားသော ဥပမာကိုနားထောင်ကြလော့။ အိမ်ရှင်တဦးသည် စပျစ်ဥယျာဉ်ကိုစိုက်ပျိုး၍၊ စောင်ရန်း ကို လုပ်ပြီးမှ စပျစ်သီးနယ်ရာ ကျင်းကိုတူးလေ၏။ မှီခိုရာလင့်စင်ကိုလည်းဆောက်လေ၏။ လုပ်ဆောင်သော သူတို့အား ဥယျာဉ်ကိုငှါး၍ အခြားသောပြည်သို့သွားလေ၏။

34 အသီးသီးချိန်ရောက်သောအခါ၊ အသီးကိုခံစေခြင်းငှါ ငယ်သားတို့ကို ဥယျာဉ်စောင့်တို့ရှိရာသို့ စေ လွှတ်လေ၏။
35 ထိုသူတို့သည် ငယ်သားများကို ဘမ်းပြီးလျှင် တဦးကိုရိုက်၍၊ တဦးကိုသတ်၍၊ တဦးကို ခဲနှင့်ပစ်ကြ၏။
36 နောက်တဖန် အရင်ထက်များသော အခြားငယ်သားတို့ကို စေလွှတ်ပြန်လျှင်၊ ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် ရှေ့နည်းတူပြုကြ၏။
37 နောက်ဆုံး၌ ဥယျာဉ်ရှင်က၊ ထိုသူတို့သည်ငါ့သားကို အားနာကြလိမ့်မည်ဟုဆို၍ မိမိသားကို စေလွတ် လေ၏။
38 ဥယျာဉ်စောင့်တို့သည် သားကိုမြင်လျှင် ဤသူသည်အမွေခံဖြစ်၏။ လာကြ၊ သူ့ကိုသတ်၍ သူ၏ အမွေဥစ္စာကို ယူကြကုန်အံ့ဟု အချင်းချင်းတိုင်ပင်၍၊
39 ဥယျာဉ်ရှင်၏သားကို ဘမ်းယူပြီးမှ ဥယျာဉ်ပြင်သို့ထုတ်၍ သတ်ပစ်ကြ၏။
40 သို့ဖြစ်လျှင် ဥယျာဉ်ရှင်သည်လာသောအခါ၊ ဥယျာဉ်စောင့်တို့ကို အဘယ်သို့ ပြုမည်နည်းဟုမေးတော် မူ၏။
41 ပရိသတ်တို့ကလည်း ထိုလူဆိုးတို့အား ဆိုးသောဖျက်ဆီးခြင်းကို စီရင်ပါလိမ့်မည်။ အသီးသီးချိန်တွင် အသီးကို ဆက်အံ့သောအခြားလူတို့အား ထိုဥယျာဉ်ကို ငှါးပါလိမ့်မည်ဟု လျှောက်ကြ၏။
42 ယေရှုကလည်း၊ တိုက်ကိုတည်လုပ်သောသူများ ပယ်ထားသောကျောက်သည် နောက်တဖန် တိုက် ထောင့်အထွဋ်ဖျားသို့ရောက်ပြန်၏။ ထိုအမှုသည် ထာဝရဘုရားပြုတော်မူသောအမှုဖြစ်၏။ ငါတို့ မျက်မှောက်၌ လည်း အံ့ဩဘွယ်ဖြစ်၏ဟူသောစကားကို ကျမ်းစာ၌ သင်တို့သည် တရံတခါမျှမဘတ်ဘူးသလော။
43 ထို့ကြောင့် ငါဆိုသည်ကား၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို သင်တို့မှနှုတ်၍ နိုင်ငံတော်၏အသီးကို သီး အံ့သောလူမျိုးအား ပေးရလတံ့။
44 အကြင်သူသည် ထိုကျောက်အပေါ်သို့ကျ၏။ ထိုသူသည် ကျိုးလတံ့၊ အကြင်သူ၏အပေါ်သို့ ထို ကျောက်သည်ကျ၏၊ ထိုသူသည် ညက်ညက်ကြေလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
45 ထိုဥပမာစကားကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည်ကြားရလျှင်၊ မိမိတို့ကို ရည်ဆောင်၍ ဟောပြောတော်မူသည်ကို သိကြ၏။
46 ကိုယ်တော်ကို ဘမ်းဆီးခြင်းငှါ ရှာကြံသော်လည်း စုဝေးသောသူများကို ကြောက်ကြ၏။ အကြောင်း မူကား၊ ထိုသူတို့သည် ကိုယ်တော်ကို ပရောဖက်ကဲ့သို့ ထင်မှတ်ကြ၏။

၂၁:၃၃–၄၆။ စပျစ်ဥယျာဉ်နှင့် လယ်သမားများပုံဥပမာ။ ဤပုံဥပမာတွင် ယေရှုသည် စပျစ်ဥယျာဉ်စိုက်ပျိုးသော ချမ်းသာသော အိမ်ရှင်တစ်ဦး၏ လုပ်ရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဥယျာဉ်ကို ခြံခတ်၍ စပျစ်ရည်ညှစ်စက် တည်ဆောက်ပေးထားသည်။ ငှက်များ၊ တိရစ္ဆာန်များ၊ လူများမှ ကာကွယ်ရန် မျှော်စင်ပါ တည်ဆောက်ပေးထားသည်။ ပထမရာစုနှစ်က စပျစ်ရည်ညှစ်စက်များနှင့် မျှော်စင်များကို ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များက နာဇရက်တွင်ပင် တွေ့ရှိခဲ့သည်။

21:33–46. Parable of the Vineyard and the Tenants. In the parable of the vineyard and the tenants, Jesus described the activity of a rich landlord who planted a vineyard and provided all that was necessary for its operation: a hedge or fence around it to discourage pilfering, a winepress to process the grapes, and a tower from which the grapes were guarded from all people, birds, and other scavengers who would damage them. Archaeologists have discovered winepresses and watchtowers from the first century that remain from many vineyards throughout the Holy Land. A winepress and several watch towers dating to the time of Jesus have even been discovered at Nazareth.

ရောမအင်ပါယာအတွင်း အဝေးရောက်အိမ်ရှင်များ များပြားခဲ့သည်နှင့်အမျှ ပြည်တွင်းမှာလည်း ဖြစ်သည်။ ချမ်းသာသူများသည် ကြီးမားသော အိမ်ခြံမြေများကို ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ ဤပုံဥပမာတွင်မူ ကျွန်များဖြင့် မစိုက်ပျိုးဘဲ ငှားရမ်းထားသည်။ ငှားရမ်းသူများမှာ အကြွေးကြောင့် သို့မဟုတ် အခြားအကြောင်းကြောင့် မြေရောင်းခဲ့ရသော ယခင်ပိုင်ရှင်များ ဖြစ်တတ်သည်။ အိမ်ရှင်သည် လယ်သမားများကို ရွေးချယ်မှု ညံ့ဖျင်းခဲ့သည်။ သူတို့သည် အသီးဝေစုကို မပေးဘဲ ငွေစုဆောင်းရန်လာသော ကျွန်များကို ရိုက်နှက်၍ အချို့ကို သတ်ပစ်ကြသည် (အပိုဒ် ၃၅)။ နောက်ဆုံး သားတော်ကို စေလွှတ်ရာ အနည်းဆုံး သားတော်ကို လေးစားမည်ဟု ထင်မှတ်သော်လည်း ဥယျာဉ်ပြင်ပတွင် သတ်ပစ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၇–၃၉)။

As in other parts of the Roman world, absentee landlords were common in the Holy Land. The very wealthy often owned large estates and brought slaves to manage and run each property, although this is not the arrangement described in the parable. The vineyard described by Jesus was leased to tenants. Oftentimes such tenants were the previous landowners, who had been forced to sell their property because of debt or some other misfortune. In any event, the landowner made a poor choice of tenants, as they refused to provide any share of the fruit produced by the vineyard. They even attacked the slaves who were sent to collect the rent, some of whom died (v. 35). Finally, the owner sent his son, expecting that at least he would be respected, but the son was taken outside of the vineyard and murdered (vv. 37–39).

ယေရှုက ထိုလယ်သမားများကို အိမ်ရှင်မည်သို့ပြုမည်နည်းဟု မေးတော်မူရာ လူအများက အဆိုးဆုံးသော လူဆိုးများကို အဆိုးဆုံးနည်းဖြင့် ဖျက်ဆီးပစ်မည်ဟု ဖြေကြားကြသည် (အပိုဒ် ၄၀–၄၁)။ ခရစ်ဝင်ကျမ်းသုံးစောင်လုံးတွင် ဤပုံဥပမာသည် ယုဒဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များကို ရည်ညွှန်းကြောင်း သူတို့ နားလည်ခဲ့ကြကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (အပိုဒ် ၄၅၊ မာကု ၁၂:၁၂၊ လုကာ ၂၀:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ မဿဲ ၂၁:၄၃ တွင်သာ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ယေရှု၏စကား၌ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို သူတို့ထံမှ ယူ၍ အသီးသီးသော လူမျိုးတစ်မျိုးအား ပေးအပ်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဤပုံဥပမာသည် သားနှစ်ယောက်ပုံဥပမာနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ယေရှုသည် လူမျိုးနှစ်မျိုး (ethnei) အကြောင်းကို ပြောဆိုတော်မူသည်။

Jesus then asked what the landowner should do to such tenants. The crowd replied that they should be thoroughly destroyed (the Greek expresses the idea that “he will badly/severely destroy the evil/bad people”; vv. 40–41). All three Gospels record that the religious leaders of the Jews realized that the parable was directed against them (v. 45; cf. Mark 12:12; Luke 20:19). This is the context of the statement of Jesus that is recorded only in Matthew 21:43, in which He said that the kingdom of God would be taken away from them (the religious leaders) and would be given to a nation that would bear fruit. This parable is linked to the previous parable of the two sons. In His interpretation of this parable Jesus talked of two “nations” (ethnei) rather than two sons.

ဤပုံဥပမာသည် ဘုရားသခင်ကို မြေပိုင်ရှင်အဖြစ်၊ ပရောဖက်များကို စေလွှတ်ရာ အချို့ကို ရိုက်နှက်၍ အချို့ကို သတ်ပစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သားတော်ကို ဥယျာဉ်ပြင်ပတွင် သတ်ပစ်ခြင်းသည် ယေရှုကို ယေရုရှလင်မြို့ပြင် လက်ဝါးကပ်တိုင်တင် ကွပ်မျက်ခြင်းနှင့် ကြမ်းတမ်းစွာ ကိုက်ညီသည်။ ယုဒခေါင်းဆောင်များအား နိုင်ငံတော်ကို ယူ၍ အသီးသီးသော နိုင်ငံတော်အား ပေးမည်ဟူသော ခြိမ်းခြောက်ချက်သည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများပါဝင်သော ယုံကြည်ခြင်းအရ စစ်မှန်သော ဣသရေလအသစ်ဖြစ်လာမည့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ကို ကြေညာခြင်းဖြစ်သည် (မ ၁၃:၁–၉၊ ၁၈–၂၃၊ ၄၇–၅၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

It portrays God as a landowner who sent prophets to His people, some of whom were beaten, others killed. The fact that the son was murdered outside the vineyard has a chilly correspondence to the death of Jesus, crucified outside the city of Jerusalem. The threat to the Jewish leaders that the kingdom would be taken from them and given to the “kingdom” that would produce the requisite fruit was nothing less than an announcement of the coming messianic community that, as the true Israel of faith, would unite Jews and Gentiles under new leaders (e.g., Matt. 13:1–9, 18–23, 47–50).

အခန်းကြီး - ၂၂

1 တဖန် ယေရှုသည် ဥပမာကိုဆောင်၍ ပရိသတ်တို့အား မိန့်မြွက်တော်မူသည်ကား၊
2 ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည် မိမိသားအဘို့ ထိမ်းမြားမင်္ဂလာဆောင်ပွဲကို စီရင်သောမင်းကြီးနှင့် တူ၏။
3 ထိုမင်းကြီးသည် ဘိတ်ပြီးသောသူတို့ကို ခေါ်စေခြင်းငှါ လုလင်တီု့ကိုစေလွှတ်သောအခါ ထိုသူတို့သည် မလာဘဲနေကြ၏။
4 တဖန် အခြားသောလုလင်တို့ကို စေလွှတ်၍ ငါ့ပွဲကို ငါပြင်ဆင်ပြီ။ နွားမှစသော ဆူဖြိုးသော တိရစ္ဆာန် များကို သတ်၍ပြီးပြီ။ အလုံးစုံတို့သည် အသင့်ရှိပြီ။ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသို့ လာကြပါဟု ဘိတ်ပြီးသောသူတို့အား ပြောကြဟု မှာလိုက်ပြန်၏။
5 သို့သော်လည်း ထိုသူတို့သည် နားမထောင်ဘဲ အချို့တို့သည် မိမိလယ်သို့သွားကြ၏။ အချို့တို့သည် ကုန်သွယ်ရာသို့ သွားကြ၏။
6 ကြွင်းသောသူတို့သည်လည်း လုလင်တို့ကိုဘမ်းဆီး၍ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ အသေသတ်ခြင်းကို ပြုကြ၏။
7 ထိုမင်းကြီးသည်ကြားလျှင် အမျက်ထွက်၍ စစ်ချီစေသဖြင့်၊ လူအသက်ကိုသတ်သော ထိုသူတို့ကို အပြီးလုပ်ကြံ၍ သူတို့၏မြို့ကို မီးရှို့လေ၏။
8 ထိုနောက်မှ မင်းကြီးသည်လုလင်တို့ကိုခေါ်၍ ငါ၏မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသည် အသင့်ရှိ၏။ ခေါ်ဘိတ် သောသူတို့သည် မထိုက်မတန်သောကြောင့်၊
9 လမ်းမလမ်းကြားသို့သွား၍ တွေ့သမျှသောသူတို့ကို ပွဲသို့ခေါ်ဘိတ်ကြဟု အမိန့်တော်ရှိသည်အတိုင်း၊
10 လုလင်တို့သည် လမ်းများသို့ထွက်သွား၍ ကောင်းမကောင်းတွေ့သမျှသော လူအပေါင်းတို့ကို စုဝေး စေ၍ ပွဲတော်၌အပြည့်ရှိလေ၏။
11 မင်းကြီးသည် ပွဲ၌ လျောင်းသောသူတို့ကို ကြည့်ရှုခြင်းငှါ ဝင်တော်မူသောအခါ၊ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ၏ အဝတ်ကိုမဝတ်သောသူတယောက်ကိုမြင်လျှင်၊
12 အဆွေ၊ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲ၏ အဝတ်မရှိဘဲ အဘယ်ကြောင့်ဝင်သနည်းဟု မေးတော်မူသည်ကို ထိုသူ သည် မပြောနိုင်ဘဲနေ၏။
13 ထိုအခါ မင်းကြီးသည် အခြံအရံတို့အား ထိုသူ၏လက်ခြေကိုတုပ်နှောင်လော့။ ငိုကြွေးခြင်း အံသွားခဲ ကြိတ်ခြင်းရှိရာ၊ ပြင်အရပ် မှောင်မိုက်ထဲသို့ ယူသွားချလိုက်ကြဟု အမိန့်တော်ရှိ၏။
14 ထိုသို့ ခေါ်တော်မူသောသူ အများရှိသော်လည်း၊ ရွေးကောက်တော်မူသော သူနည်းသည်ဟု မိန့်တော် မူ၏။

၂၂:၁–၁၄။ မင်္ဂလာဧည့်ခံပွဲပုံဥပမာ။ ဤပုံဥပမာ၏ နောက်ခံသည် ပထမရာစုနှစ်က ရေခဲသေတ္တာမရှိခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အစားအသောက်ပြင်ဆင်ပြီးလျှင် ချက်ချင်းစားသုံးရသည်။ ဘုရင်၏ဖိတ်ကြားချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ဘုရင်၏ဂုဏ်သိက္ခာကို စော်ကားခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကဲ့သို့ စော်ကားခံရသော ဘုရင်သည် ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ သို့သော် ပြင်ဆင်ပြီးသား ဧည့်ခံပွဲအတွက် အစားအသောက်ပြဿနာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ဘုရင်၏အဖြေမှာ လမ်းများထောင့်များသို့ ကျွန်များများ စေလွှတ်၍ လာနိုင်သူအားလုံးကို ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်များသည် လူဆိုးလူကောင်း မခွဲခြားဘဲ လမ်းများမှ လူများကို စုဆောင်းခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၉–၁၀)။

22:1–14. Parable of the Marriage Feast. The background circumstances of the story line of this parable arise out of the lack of refrigeration in the first century. Thus, once a meal was prepared, it had to be consumed within a short span of time. To ignore an invitation by a king was to insult his honor. Not surprisingly, the king reacted violently against those who had so insulted him (v. 7). In the meantime, the problem of the prepared feast remained. What to do with the food? The king’s solution was to invite others. He sent his servants out to the corners of the streets to invite those who would come. The servants went out and gathered all they could find, without regard for their status. The servants gathered in both the wicked and the good (vv. 9–10).

ဘုရင်သည် ဧည့်သည်များကို စစ်ဆေးရာ တစ်ဦးတွင် မင်္ဂလာဝတ်စုံ မရှိကြောင်း တွေ့ရှိသည် (အပိုဒ် ၁၁–၁၄)။ မင်္ဂလာဝတ်စုံအကြောင်း မှတ်ချက်စာအုပ်များတွင် ဆွေးနွေးချက် များပြားသည်။ အချို့က ဖြူစင်၍ ရှည်လျားသော ဝတ်စုံကို ဧည့်သည်များ ဝတ်ဆင်ရန် မျှော်လင့်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့သော် လမ်းမှ ရုတ်တရက်ဖိတ်ခေါ်ခံရသူများအတွက် ထိုသို့ဝတ်စုံ စီစဉ်ရန် မဖြစ်နိုင်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးမိနစ်ဖိတ်ခေါ်ခံရသူများ မင်္ဂလာဝတ်စုံဝတ်ဆင်နိုင်ရန် ဘုရင်ကိုယ်တိုင် ပေးအပ်ရမည်ဟု နိဂုံးချုပ်ရသည်။ ခေတ်ပြိုင်ဥပမာမရှိသော်လည်း ဇာတ်လမ်း၏ ယုတ္တိဗေဒအရ ထိုသို့ဖြစ်ရမည်။ အစားအသောက်အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီ။ ကျွန်များက လမ်းမှခေါ်လာသူများကို ချက်ချင်းပွဲသို့ ခေါ်ဆောင်လာသဖြင့် ဝတ်စုံပြောင်းရန် အချိန်မရှိ။

The king discovered that one of his guests was lacking a wedding garment (vv. 11–14). There is a considerable amount of discussion in commentaries about the wedding garment in the parable. Some argue that the wedding garment was a clean, preferably long, white garment, which was the expected attire of guests invited to the palace. But it would be quite unreasonable to expect those invited from the streets without any warning to arrange for such garments. It may be concluded, then, that the only way such a last-minute guest would have been able to wear the proper wedding garment would be if the king had provided it. Despite the fact that there are no known contemporary examples of this practice, the logic of the story requires this. The food was ready, and the guests, invited straight off the streets and shepherded immediately to the feast by the servants, would not have been given time to make other arrangements for suitable clothing.

ပွဲဝတ်စုံပေးအပ်ခြင်းကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အကြိမ်များစွာ တွေ့ရသည် (တရား ၁၄:၁၂–၁၃၊ ၁၉၊ ၄ရာ ၁၀:၂၂၊ ၂၅:၂၇–၂၉၊ ယေ ၅၂:၃၁–၃၃)။ ထို့ကြောင့် ပထမနားထောင်သူများအတွက် သဘာဝကျသည်။ ဝတ်စုံသည် ဘုရားသခင်၏ သွန်းလောင်းပေးသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုနိုင်ပြီး အသက်တာသစ်သို့ ဦးတည်သည်။

The giving of festive robes is found several times in the OT (e.g., Judg. 14:12–13, 19; 2 Kin. 10:22; 25:27–29; Jer. 52:31–33) and might have provided enough of a context to make the custom’s appearance in the parable natural to its first hearers. The garments could have represented God’s imputed righteousness, which leads to a new life.

ယေရှုသည် ဤပုံဥပမာကို ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်အကြောင်းဟု မိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၂၂:၂)။ နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရန် အရည်အချင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ အနုတ်လက္ခဏာအားဖြင့် ဆိုရလျှင် ကိုယ်ကျင့်တရားအဆင့်အတန်းနှင့် မဆိုင်။ လူဆိုးလူကောင်း ဖိတ်ခေါ်ခံရသည် (အပိုဒ် ၁၀)။ လာရောက်လိုစိတ်သာလိုသည်။ ရောက်ရောက်ချင်း ဘုရင်ပေးသော မင်္ဂလာဝတ်စုံကို ဝတ်ဆင်ရမည်။ ဖိတ်ခေါ်ခြင်းနှင့် ဝတ်စုံကို လက်ခံရမည်။ အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ ဘုရင်သည် ဧည့်သည်များကို စစ်ဆေးရာ မိမိပေးအပ်သော လက်ဆောင်များကို လက်ခံခြင်းရှိမရှိ ကြည့်ရှုသည်။ ထို့ကြောင့် ဤပုံဥပမာသည် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၏ သဘောသဘာဝကို ကြိုတင်ဟောကြားထားသည်။

Jesus introduced the parable by stating that it is about the kingdom of God (Matt. 22:2). The whole parable, then, is about what qualifications are required to be eligible to enter the kingdom of heaven. They appear to be straightforward. Stated negatively, the invitation to enter into the kingdom of heaven does not depend on one’s moral status. Both evil and good people were invited to come to the feast (v. 10). The only requirement was willingness to come. Once they were there, though, there was a further requirement, namely, that they put on the provided marriage garment. To enter the kingdom one must accept the invitation and the dress. Everything comes to us as a gift of divine grace. The king examined his guests to see whether they had accepted the gifts that he so generously provided for them; thus this parable prefigures the nature of the final judgment.

15 ထိုအခါ ဖာရိရှဲတို့သည် ထွက်သွားပြီးလျှင်၊ ငါတို့သည်သူ၏စကားကို ချောင်းမြောင်း၍ အပြစ်ပြုခွင့်ကို အဘယ်သို့ရနိုင်သနည်းဟု မေးမြန်းတိုင်ပင်ပြီးမှ၊

16 မိမိတပည့်တို့နှင့် ဟေရုဒ်တပည့်တို့ကို အထံတော်သို့စေလွှတ်၍ အရှင်ဘုရား၊ ကိုယ်တော်သည် သစ္စာ ရှိပါ၏။ အဘယ်သူကိုမျှမကြောက်၊ လူမျက်နှာကိုမထောက်ဘဲ ဘုရားသခင်၏တရားလမ်းကို ဟုတ်မှန်စွာ ပြတော်မူသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ သိကြပါ၏။
17 သို့ဖြစ်၍ ကိုယ်တော်သည် အဘယ်သို့ထင်တော်မူသနည်း။ ကဲသာဘုရင်အားအခွန်ကို ဆက်အပ်သ လော။ မဆက်အပ်သလော အကျွန်ုပ်တို့အား မိန့်တော်မူပါဟု မေးလျှောက်ကြ၏။
18 ယေရှုသည် ထိုသူတို့၏ဆိုးညစ်သောသဘောကို သိတော်မူလျှင်၊ လျှို့ဝှက်သောသူတို့၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ကြသနည်း။
19 အခွန်ငွေတပြားကိုပြပါဟု မိန့်တော်မူ၍၊ ဒေနာရိတပြားကို ယူခဲ့ကြ၏။
20 ဤပုံ ဤလိပ်စာကား၊ အဘယ်သူ၏ပုံ အဘယ်သူ၏လိပ်စာဖြစ်သနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊
21 ကဲသာဘုရင်၏ပုံ၊ လိပ်စာဖြစ်ပါသည်ဟု လျှောက်ကြသော်၊ ယေရှုကလည်း၊ ကဲသာဘုရင်၏ဥစ္စာကို ကဲသာဘုရင်အား ဆက်ပေးကြလော့။ ဘုရားသခင်၏ ဥစ္စာကိုကား ဘုရားသခင်အားဆက်ပေးကြလော့ဟု မိန့် တော်မူ၏။
22 ထိုသူတို့သည် ကြားရလျှင်အံ့ဩ၍ အထံတော်မှ ထွက်သွားကြ၏။

၂၂:၁၅–၂၂။ ဧက္ကရာဇ်ဘုရင်အား အခွန်ဆောင်ခြင်း။ မဿဲ ၂၂:၁၅–၄၆ တွင် ယေရှုအား မေးခွန်းများစွာ မေးမြန်းခဲ့ကြသည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ပထမမေးခွန်းမှာ ဖာရိရှဲတို့ထံမှ ဖြစ်ပြီး ဟေရုဒ်ပါတီဝင်များလည်း ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်ပါတီဝင်များနှင့်ပတ်သက်၍ သိရှိရသမျှ အနည်းငယ်သာရှိသော်လည်း မာကု ၃:၆ နှင့် ၁၂:၁၃ တို့တွင်လည်း ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့၏အမည်အရ ဟေရုဒ်အန္တီပတ်အုပ်ချုပ်မှုနှင့် ရောမအင်ပါယတို့၏ သဘောတူညီချက်ကို လက်ခံသူများဖြစ်သည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်။ အစိုးရအခွန်ဆောင်ခြင်း၏ တရားမျှတမှုကို ယေရှုအား မေးမြန်းခြင်းဖြင့် သူတို့သည် ယေရှုအား နိုင်ငံတော်ပုန်ကန်သည့်စကား ပြောစေရန် လှည့်ကွက်ဆင်ခဲ့ကြသည်။

22:15–22. Paying Taxes to Caesar. Matthew 22:15–46 describes Jesus’s response to several questions put to Him. The first came from the Pharisees and also involved the Herodians. Little is known about the Herodians, although they are also mentioned in Mark 3:6 and 12:13. From their name, one would expect them to be positively inclined to the rule of Herod Antipas and its accommodation with the Roman Empire. By asking Jesus about the legitimacy of government taxes, they were inviting Him to speak seditiously.

ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်အခွန်နှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းမေးခံရဖူးပြီး (မဿဲ ၁၇:၂၄–၂၇) အခွန်ဆောင်ရမည်ဟု မဆိုခဲ့ရုံမျှမက သူ့ကိုယ်တိုင်နှင့် ပေတရု၏ အခွန်ကို အံ့ဖွယ်နိမိတ်ဖြင့် ပေးဆောင်ခဲ့သည်။ အပိုဒ် ၁၇ တွင်သုံးထားသော စကားလုံး (ကဲန်ဆိုး) သည် အခွန်အားလုံးကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် သို့မဟုတ် အရွယ်ရောက်ပြီးသော အမျိုးသားတိုင်း ဆောင်ရမည့် ဦးခေါင်းခွန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သူများ အခွန်ဆောင်ရမည်ကို လူဦးရေစာရင်းကောက်ယူခြင်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်သည် (လုကာ ၂:၁–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ။ ယေရှုသည် ဤပုံမှန်လူဦးရေစာရင်းကောက်ယူမှုကြောင့် ဗက်လင်မြို့၌ မွေးဖွားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်)။ ဤဦးခေါင်းခွန်ကို လူအများက အလွန်မုန်းတီးကြပြီး အချို့က ဘာသာရေးအကြောင်းပြချက်ဖြင့်ပင် ကန့်ကွက်ခဲ့ကြသည်။

Jesus had already been asked about the temple tax (Matt. 17:24–27) and had not only said it should be paid but also provided His and Peter’s contributions by means of a miracle. The term used in v. 17 (kēnsos) could be used of taxes in general or of the poll tax that every adult male was expected to pay. Who should pay the tax was determined by a census (cf. Luke 2:1–7; Jesus was born in Bethlehem as a result of one of these regular censuses). This poll tax was much resented, and some had even objected on religious grounds.

ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့နှင့် ဟေရုဒ်ပါတီဝင်တို့၏ လျှာချိုချဉ်ချစ်ချဉ်ကို လှည့်စားခံရခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ဒင်္ဂါးတစ်ပြားပြရန် တောင်းဆိုခဲ့ပြီး ရရှိသောအခါ ထိုဒင်္ဂါးပြားပေါ်တွင် မည်သူ၏ပုံနှင့် စာသားရှိသည်ကို မေးခဲ့သည် (မဿဲ ၂၂:၁၉–၂၀)။ “ဧက္ကရာဇ်ဘုရင်” ဟု ဖြေကြားသည်ကို ကြားသောအခါ ဧက္ကရာဇ်ဘုရင်ပိုင်ဆိုင်သည်များကို ဧက္ကရာဇ်ဘုရင်အား ပြန်ပေးကြလော့၊ ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သည်များကို ဘုရားသခင်အား ပေးကြလော့ ဟု ဟောကြားတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဤသည်မှာ ဘာသာရေးမေးခွန်းကို ဖြေဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဒင်္ဂါးပြားများသည် နိုင်ငံတော်အာဏာပိုင်ထံမှ စတင်ဖြစ်တည်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အစိုးရသည် ထိုဒင်္ဂါးများကို ထိန်းချုပ်ပိုင်ခွင့်နှင့် အခွန်ကောက်ခံပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ဦးခေါင်းခွန်ဆောင်ခြင်းသည် ဘာသာရေးအရ “တရားမျှတသည်” ဟု ဆိုရမည်။

Jesus was not fooled by the flattery of the Pharisees and Herodians. He asked to be shown a coin, and when He received it, He asked further as to whose image and inscription was on the coin (Matt. 22:19–20). On hearing the answer “Caesar,” He then solved the issue by declaring that they should give Caesar what belonged to him and give to God what belonged to Him (v. 21). This answered the religious question. Coinage originated in the civil authority and the government was thereby perfectly within its rights to regulate it and tax it. It was thus “lawful” to pay the poll tax from a religious perspective.

23 ထမြောက်ရှင်ပြန်ခြင်းမရှိဟူ၍ အယူရှိသော ဇဒ္ဒုကဲတို့သည် ထိုနေ့၌ အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍၊
24 အရှင်ဘုရား၊ လူမည်သည်ကား သားမရှိဘဲသေလျှင်၊ သူ၏မယားကို သူ့ညီသိမ်းယူ၍ အစ်ကိုအမျိုး မပြတ်ဆက်နွယ်စေဟု မောရှေစီရင်ပါပြီ။
25 အကျွန်ုပ်တို့တွင် ညီအစ်ကိုခုနစ်ယောက်ရှိပါ၏။ အစ်ကိုအကြီးသည် မိန်းမနှင့်စုံဘက်၍ သားမရှိဘဲ သေသဖြင့် မိမိမယားကို မိမိညီနှင့် ကျန်ရစ်စေ၏။
26 ထိုအတူ တယောက်နောက်တယောက် ခုနစ်ယောက်သောညီအစ်ကိုတို့သည် ထိုမိန်းမနှင့် စုံဘက်ပြီးမှ သေကြ၏။
27 နောက်ဆုံး၌ မိန်းမသည်လည်း သေလေ၏။
28 သို့ဖြစ်၍ ထမြောက်ရာကာလ၌ ထိုမိန်းမသည် ခုနစ်ယောက်သောညီအစ်ကိုတို့တွင် အဘယ်သူ၏ မယားဖြစ်ရပါမည်နည်း။ ထိုသူအပေါင်းတို့သည် ထိုမိန်းမနှင့် စုံဘက်ခြင်းကို ပြုကြပြီဟု မေးလျှောက်ကြ၏။
29 ယေရှုကလည်း၊ သင်တို့သည် ကျမ်းစာကိုနားမလည်၊ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ကို မသိသော ကြောင့် မှားသောအယူကိုယူကြ၏။
30 ထမြောက်ရာကာလ၌ စုံဘက်ခြင်းကို မပြု၊ ထိမ်းမြားပေးစားခြင်းကို မပြု။
31 ကောင်းကင်သားဘုရားသခင်၏ တမန်တော်ကဲ့သို့ ဖြစ်ကြ၏။
32 ထိုမှတပါး သေလွန်သောသူတို့သည် ထမြောက်ခြင်းအရာမှာ၊ ဘုရားသခင်က၊ ငါသည် အာဗြဟံ၏ ဘုရား၊ ဣဇာက်၏ဘုရား၊ ယာကုပ်၏ဘုရားဖြစ်သည်ဟု သင်တို့အား မိန့်မြွက်တော်မူကြောင်းကို သင်တို့သည် မဘတ်ဘူးသလော။ ဘုရားသခင်သည် သေနေသောသူတို့၏ ဘုရားမဟုတ်၊ အသက်ရှင်သောသူတို့၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

33 ပရိသတ်များတို့သည် ကြားရလျှင် ဆုံးမဩဝါဒ ပေးတော်မူသည်ကို အံ့ဩခြင်းရှိကြ၏။

၂၂:၂၃–၃၃။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်း။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် ထင်ရှားသော ခေါင်းဆောင်အများစုသည် ဆာဒုကဲတို့ဖြစ်သည်။ ဆဒ္ဒုကဲတို့သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မယုံကြည်ကြ (အပိုဒ် ၂၃)။ ဤသည်မှာ ဆာဒုကဲတို့သည် ကျမ်းစာဟု အသိအမှတ်ပြုသည်မှာ မောရှေငါးကျမ်းသာ (ကမ္ဘာဦး၊ ထွက်မြောက်ရာ၊ ဝတ်ပြုရာ၊ တောလည်ရာ၊ တရားဟောရာ) ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆသည် ထိုငါးကျမ်းတွင် မရှိဟု သူတို့ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယေရှုအား မေးမြန်းရာတွင် ဆာဒုကဲတို့သည် တရားဟောရာ ၂၅:၅–၁၀ တွင်ရှိသော စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဥပဒေတစ်ခုကို ကိုးကားခဲ့ကြသည်။ ညီအစ်ကိုများ အတူနေကြပြီး တစ်ဦးသေဆုံးပါက သူ၏ဇနီးကို မိသားစုပြင်ပသို့ လက်ထပ်ခွင့်မပေးဘဲ ကျန်ရစ်သော ညီအစ်ကိုက ထိုမုဆိုးမကို လက်ထပ်ရမည်။ ထိုအိမ်ထောင်မှ ပထမဆုံးမွေးဖွားသော ယောက်ျားကလေးကို သေဆုံးသွားသော ညီအစ်ကို၏နာမည်ဖြင့် မှတ်ပုံတင်ရမည်။ သို့မှသာ ထိုနာမည်သည် ဣသရေလအမျိုးမှ “ပျက်စီးခြင်း” မရှိစေရန် (တရားဟောရာ ၂၅:၆)။ ဤဥပဒေသည် သေဆုံးသွားသော ညီအစ်ကို၏ မြေယာနှင့် အခြားပစ္စည်းများကို မိသားစုအတွင်း ဆက်လက်ထားရှိစေရန် လက်တွေ့အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိသည်။

22:23–33. A Question about the Resurrection. Many of the high priests and prominent leaders were Sadducees. The Sadducees did not believe in the resurrection (v. 23). This grows out of the fact that the Sadducees recognized as Scripture only the five books of Moses (Genesis, Exodus, Leviticus, Numbers, and Deuteronomy). They believed that the idea of resurrection was absent from those works. In their question to Jesus, the Sadducees cited a very interesting law found in Deuteronomy 25:5–10. If brothers resided together and one of them died, rather than let his widow marry outside the family, the other brother was to marry her, and the firstborn male of the union was to be given the dead brother’s name so that this name would not be “blotted out” from Israel (Deut. 25:6). This law had the practical result of ensuring that the brother’s landholdings and other possessions were kept within the family.

ဆာဒုကဲတို့သည် ယေရှုအား သီအိုရီအရ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့ဘက်မှ ဤမေးခွန်းသည် လုံးဝလှည့်စားရန်ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော်လည်း သူတို့သည် သေသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ညီအစ်ကို ခုနစ်ယောက်ရှိပြီး တစ်ယောက်ပြီးတစ်ယောက် သေဆုံးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုညီအစ်ကိုများအားလုံးသည် တစ်ဦးကျန်ရစ်ခဲ့သော မုဆိုးမအတွက် တာဝန်ကျေခဲ့ကြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုမိန်းမသည် သားသမီးမရှိဘဲ ကျန်ရစ်ခဲ့ပြီး ညီအစ်ကိုတိုင်းနှင့် တစ်ချိန်တစ်ခါ လက်ထပ်ခဲ့ဖူးသည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သောအခါ ထိုမိန်းမသည် မည်သူ၏ဇနီးဖြစ်မည်နည်း ဟူ၍ မေးခဲ့ကြသည်။ ယေရှုက ရှင်ပြန်ထမြောက်သူများသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့်တူပြီး လက်ထပ်ခြင်းမပြုကြဟု ဖြေကြားတော်မူသည် (မ ၂၂:၃၀)။ ထို့ကြောင့် သူတို့ထုတ်ခဲ့သော ပြဿနာသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိတော့ပေ။ ယေရှုသည် ထပ်မံရှင်းပြတော်မမူဘဲ ချက်ချင်းပင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအယူဝါဒကို ခုခံကာကွယ်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၁–၃၂)။ ဤသည်မှာ မေးခွန်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။

The Sadducees put a theoretical case to Jesus—one that was entirely disingenuous on their part since they did not even believe in the resurrection of the dead. There were seven brothers who died one after another but who had all done their duty for the widow left by one of the brothers. The end result, as the woman remained childless, was that she was at one time or other married to each of the brothers. The question was, then, whose wife she would be after the resurrection. Jesus replied that those who are resurrected will be like the angels and not marry (Matt. 22:30). Thus, the problem that was put to Him was moot. Jesus did not elaborate further but instead immediately defended the doctrine of the resurrection (vv. 31–32), which was the main point of the question.

34 ဇဒ္ဒုကဲတို့၏ စကားကို ချေတော်မူကြောင်းကို ဖာရိရှဲတို့သည်ကြားလျှင် စုဝေးကြ၍၊

35 သူတို့အဝင်အပါဖြစ်သော ကျမ်းတတ်တယောက်သည် ကိုယ်တော်ကို စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ခြင်းငှါ၊
36 အရှင်ဘုရား၊ ပညတ္တိကျမ်း၌ အဘယ်မည်သော ပညတ်သည်သာ၍ ကြီးသနည်းဟု မေးလျှောက်သော်၊
37 ယေရှုက၊ သင်၏ဘုရားသခင် ထာဝရဘုရားကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ဉာဏ်ရှိသမျှနှင့် ချစ်လော့၊
38 ဟူသော ပညတ်သည် ပဌမပညတ်ဖြစ်၏။ ကြီးမြတ်သော ပညတ်လည်းဖြစ်၏။
39 ထိုမှတပါး ကိုယ်နှင့်စပ်ဆိုင်သောသူကို ကိုယ်နှင့်အမျှ ချစ်လော့ဟူသော ဒုတိယကပညတ်သည် ပဌမ ပညတ်နှင့် သဘောတူ၏။
40 ဤပညတ်နှစ်ပါးတို့ကား ပညတ္တိကျမ်းနှင့် အနာဂတ္တိကျမ်း ရှိသမျှတို့၏ အချုပ်အခြာပင်ဖြစ်သတည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၂:၃၄–၄၀။ အကြီးမြတ်ဆုံးပညတ်တော်။ အပိုဒ် ၃၆ ရှိ မေးခွန်းသည် အရင်မေးခွန်းနှစ်ခုထက် ရန်လိုမှုနည်းပါးသည်။ မေးသူသည် ယေရှု၏အဖြေကို စစ်မှန်စွာ စိတ်ဝင်စားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ပညတ်တရားတွင် အကြီးဆုံးပညတ်မှာ အဘယ်နည်းဟူ၍ မေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၆)။ ဤနေရာတွင် တရားဟူသည်မှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏တရားကို ဆိုလိုသည်။ ယေရှုသည် ခြောက်ချက်မရှိဘဲ ဖြေကြားတော်မူခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ ယေရှုခေတ်က ဘာသာဝင်ဂျူးများနှင့် ယနေ့တိုင် ဆုတောင်းချိန်တွင် ရွတ်ဆိုကြသော ကျမ်းချက်တစ်ခုကို ကိုးကားတော်မူသည်။ တရားဟောရာ ၆:၄–၅။ တရားဟောရာတွင် နှလုံး၊ ဝိညာဉ်၊ ခွန်အားအားလုံးဖြင့် ဆိုသည်မှာ အပြည့်အဝ ကိုယ်စွမ်းပြည့်စွမ်းဖြင့် ဆိုလိုသည်။ မဿဲ ၂၂:၃၇ တွင် စဉ်အတန်းမှာ “နှလုံး/ဝိညာဉ်/စိတ်” ဖြစ်ပြီး မာကု ၁၂:၃၀ နှင့် လုကာ ၁၀:၂၇ တို့နှင့်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အဓိပ္ပာယ်မှာ တူညီသည်။ လူတစ်ဦးသည် မိမိတစ်ကိုယ်လုံးဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချစ်ရမည်။

22:34–40. The Great Commandment. The question in v. 36 is less hostile than the two preceding questions. It could be that the questioner was really interested in Jesus’s answer. The question was regarding which was the greatest commandment in the law (v. 36). The law, in this case, designates God’s law, as revealed in the OT. Jesus had no hesitation in answering. He first quoted from a biblical passage recited by pious Jews at the time of Jesus and even to this day: Deuteronomy 6:4–5. All your heart, soul, and strength in Deuteronomy refers to nothing less than a total commitment. Matthew 22:27 has the sequence “heart/soul/mind,” as do the parallel passages of Mark 12:30 and Luke 10:27. Yet the implication is the same. One must love God with one’s total being.

ယေရှုကိုးကားသော ဒုတိယပညတ်မှာ ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၈ တွင်ရှိသည်။ ဤကျမ်းချက်သည် ယေရှုနှစ်သက်ရာကျမ်းချက်ဖြစ်ပြီး မဿဲခရစ်ဝင်တွင် သုံးကြိမ် (၅:၄၃၊ ၁၉:၁၉၊ ၂၂:၃၉) ကိုးကားထားသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ အခြားကျမ်းချက်များထက် များစွာကိုးကားခဲ့သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ်ချစ်သကဲ့သို့ အခြားလူကို ချစ်လော့ ဟူသော ပညတ်တွင် ကျန်ရစ်သော တရားအားလုံး အနှစ်ချုပ်ရှိသည်ဟု ယေရှုမိန့်တော်မူသည် (၂၂:၃၉)။ ဤသို့မိန့်ဆိုခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် မှန်ကန်သောအပြုအမူ၏ အဓိကအချက်ကို အလေးပေးတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအပြုအမူမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် အပြည့်အဝတည်ရှိသော အပြုအမူဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဝိညာဉ်ရေးအားကိုးဖြင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုဖြင့် ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းမဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏တရားတွင် ပြသထားသော ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ကျွန်ုပ်တို့ဘဝ၌ ထင်ဟပ်စေခြင်းဖြစ်ပြီး အထူးသဖြင့် ယေရှု၏ဘဝ၊ အသေခံခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြသထားသော ချစ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

The second “law” that Jesus cited is found in Leviticus 19:18. This text must have been a favorite of Jesus, as it is cited three times in Matthew (5:43; 19:19; 22:39), more than any other text from the OT. Jesus said that the rest of the law is summed up in the command to love one’s neighbor as one’s self (22:39). In saying what He did, Jesus emphasized the core of His understanding of correct behavior. It is behavior fully and totally grounded in love. This is not a righteousness by effort available to the spiritual athlete; it is reflecting in one’s life the love of God that has been shown to us in His law and particularly in the life, death, and resurrection of Jesus for us.

41 ဖာရိရှဲတို့သည် စုဝေး၍နေကြစဉ်တွင် ယေရှုက၊ သင်တို့သည် ခရစ်တော်ကို အဘယ်သို့ထင်မှတ်ကြ သနည်း။

42 အဘယ်သူ၏ သားဖြစ်သနည်းဟု မေးတော်မူလျှင်၊ ဒါဝိဒ်၏သားဖြစ်သည်ဟု လျှောက်ကြသော်၊

43 သို့ဖြစ်လျှင် ဒါဝိဒ်သည် ခရစ်တော်ကို သခင်ဟူ၍ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အဘယ်ကြောင့်ခေါ် သနည်း။
44 ဒါဝိဒ်၏စကားမှာ ထာဝရဘုရားက၊ သင်၏ ရန်သူတို့ကို သင်၏ခြေတင်ရာ ငါမချမထားမှီတိုင်အောင် ငါ့လက်ျာဘက်၌ ထိုင်နေလော့ဟု ငါ၏သခင်အား မိန့်တော်မူသည်ဟု ဒါဝိဒ်ဆိုသတည်း။
45 ထိုသို့ ဒါဝိဒ်သည် ခရစ်တော်ကိုသခင်ဟူ၍ ခေါ်လျှင်၊ အဘယ်သို့ သူ၏သားဖြစ်သနည်းဟု မေးတော် မူသည်ရှိသော်၊
46 အဘယ်သူမျှ စကားတခွန်းကိုပြန်လျှောက်ခြင်းငှါ မတတ်နိုင်ကြ။ ထိုနေ့မှစ၍ နောက်တဖန် အဘယ် သူမျှ မမေးမလျှောက်ဝံ့ကြ။

၂၂:၄၁–၄၆။ ဒါဝိဒ်၏သားတော်နှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်း။ ယေရှုသည် ဆန့်ကျင်ဘက်သူများအား ခရစ်တော် (ဂရိဘာသာဖြင့် ခရစ်တော်) ကို မည်သို့ထင်မြင်သည်နှင့် မည်သူ၏သားတော်ဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်ကို မေးခွန်းနှစ်ခုမေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၂)။ ဖာရိရှဲတို့သည် ခန့်မှန်းနိုင်သကဲ့သို့ ဒါဝိဒ်၏သားတော်ဟု ဖြေကြားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယေရှု၏နောက်မေးခွန်းအရ ထိုဖြေဆိုချက်သည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်သည်။ သူသည် ခရစ်တော်ဆာလံ ၁၁၀ ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ထိုဆာလံတွင် ဒါဝိဒ်သည် ခရစ်တော်ကို သူ၏သခင်ဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (အပိုဒ် ၁)။ ထို့နောက် ခရစ်တော်ကို ဒါဝိဒ်က သခင်ဟုခေါ်ဆိုထားသည်ကို မည်သို့ ဒါဝိဒ်၏သားဟု ဆိုနိုင်သနည်းဟု မေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၅)။ ဖာရိရှဲတို့၏ ခရစ်တော်နားလည်မှုသည် မှားယွင်းကြောင်း ဘာမျှမပိုမို ထင်ရှားစွာ ပြသခြင်းမရှိပေ။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ လူ့ဇာစ်မြစ်ကို နားလည်နိုင်သော်လည်း ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းကို လုံးဝလွဲချော်ခဲ့ကြသည်။ ဤအခက်အခဲသည် ဖာရိရှဲတို့ကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့ပြီး ယေရှုနှင့် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းခုန်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့ကြသည်။

22:41–46. Question about David’s Son. Jesus then asked His opponents two questions about what they thought of the Messiah (“Christ” in Greek) and whose son they believed Him to be (v. 42). The Pharisees responded predictably and correctly that He was the Son of David. But it was a partial response, as Jesus’s next question shows. He cited the messianic Psalm 110, in which David calls the Messiah his Lord (v. 1). Jesus then asked them how the Messiah could be referred to as David’s son when he calls Him “Lord” (v. 45). Nothing more clearly shows that the Pharisees’ understanding of the Messiah was flawed. They might have understood His human antecedents, but they missed entirely the fact of His heavenly origin. This conundrum was disturbing to the Pharisees, who decided to cease their open debate with Jesus.

အခန်းကြီး - ၂၃

ထိုအခါ ယေရှုသည် တပည့်တော်တို့နှင့် လူပေါင်းတို့အား ဟောပြောတော်မူသည်ကား၊
2 ကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့သည် မောရှေ၏ထိုင်ရာ ပလ္လင်ပေါ်မှာထိုင်ကြ၏။
3 ထို့ကြောင့် သူတို့စီရင်ထုံးဖွဲ့သမျှတို့ကို စောင့်ရှောက်၍ပြုကြလော့။ သူတို့၏ အကျင့်အတိုင်း မကျင့် ကြနှင့်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် စီရင်ထုံးဖွဲ့သော်လည်း ကိုယ်တိုင်မကျင့်ကြ။
4 အလွန်လေး၍ ထမ်းခဲသောဝန်တို့ကို ပြင်ဆင်၍သူတပါးပခုံးပေါ်မှာ တင်တတ်ကြ၏။ မိမိတို့မူကား လက်ဖျားနှင့်မျှ မရွှေ့လိုကြ။
5 သူတို့သည် ပြုသမျှသောအကျင့်အမှုတို့ကို လူများရှေ့မှာ ထင်ရှားစေခြင်းငှါပြုကြ၏။ ကျယ်သော လက်ဖွဲ့တို့ကို၎င်း၊ ကြီးသော ပန်းပွားတို့ကို၎င်း ဝတ်လေ့ရှိကြ၏။
6 ပွဲသဘင်၊ တရားစရပ်တို့၌ မြင့်မြတ်သောနေရာ ထိုင်ရာကို၎င်း၊
7 ဈေး၌ ရိုသေစွာနှုတ်ဆက်ခြင်းကို၎င်း၊ အရှင်ဘုရား အရှင်ဘုရားဟု လူများခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို၎င်း နှစ် သက်ကြ၏။
8 သင်တို့မူကား အရှင်ဘုရားဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကိုမခံကြနှင့်။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော သင်တို့ဥပဇ္ဈာယ် ဆရာတပါးတည်းရှိ၏။ သင်တို့အပေါင်းသည် ညီအစ်ကို ချင်းဖြစ်ကြ၏။
9 မြေကြီးပေါ်မှာ အဘယ်သူကိုမျှအဘဟူ၍မခေါ်ဝေါ်ကြနှင့်။ ကောင်းကင်ဘုံ၌ သင်တို့အဘတပါး တည်းရှိတော်မူ၏။
10 ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို မခံကြနှင့်။ ခရစ်တော်တည်းဟူသော သင်တို့ဥပဇ္ဈာယ်ဆရာတပါး တည်းရှိ၏။
11 သင်တို့တွင် အကြီးဖြစ်သောသူသည် သင်တို့အစေခံဖြစ်ရ၏။
12 အကြင်သူသည် မိမိကိုချီးမြှောက်အံ့၊ ထိုသူသည် နှိမ့်ချခြင်းသို့ရောက်လတံ့။ အကြင်သူသည် မိမိကို နှိမ့်ချအံ့၊ ထိုသူသည် ချီးမြှောက်ခြင်းသို့ ရောက်လတံ့။
13 လျှို့ဝှက်သောကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ကောင်း ကင်နိုင်ငံတော်၏ တံခါးကိုလူတို့ရှေ့မှာပိတ်ထား၍ မိမိတို့လည်းမဝင်၊ ဝင်လိုသောသူတို့ကိုလည်း ဆီးတား ကြ၏။
14 လျှို့ဝှက်သောကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ မုတ်ဆိုးမ အိမ်ကို လုယူသိမ်းစား၍၊ အပြစ်မပေါ်စေခြင်းငှါ ရှည်စွာသော ပဌနာစကားကို ရွတ်တတ်ကြ၏။ ထို့ကြောင့် သာ၍ ကြီးစွာသော ဒဏ်ကိုခံရကြလတံ့။
15 လျှို့ဝှက်သောကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ လူ တ ယောက်ကိုပင် ဘာသာသွင်းခြင်းငှါ ကုန်းကြောင်းရေကြောင်းပတ်ပတ်လှည့်လည်၍ ဘာသာသွင်းပြီးသောသူ ကိုလည်း၊ မိမိတို့ထက် နှစ်ဆသောငရဲသားဖြစ်စေကြ၏။
16 လမ်းပြသောလူကန်းတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ ဗိမာန်တော်ကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုခြင်းကို ပြုလျှင်မတည်။ ဗိမာန်တော်၏ ရွှေကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြုလျှင် တည်သည်ဟုသင်တို့ဆိုကြ၏။
17 လူမိုက်လူကန်းတို့၊ အဘယ်အရာသည်သာ၍ မြတ်သနည်း။ ထိုရွှေကားမြတ်သလော။ ထိုရွှေကို သန့် ရှင်းစေသော ဗိမာန်တော်ကားမြတ်သလော။
18 တနည်းကား၊ ယဇ်ပလ္လင်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြုလျှင် မတည်။ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာရှိသော ပူဇော်သက္ကာကို တိုင်တည်၍ကျိန်ဆိုခြင်းကိုပြုလျှင် တည်သည်ဟု သင်တို့ဆိုကြ၏။
19 လူမိုက်လူကန်းတို့၊ အဘယ်အရာသည်သာ၍ မြတ်သနည်း။ ထိုပူဇော်သက္ကာကား မြတ်သလော။ ထို ပူဇော်သက္ကာကို သန့်ရှင်းစေသော ယဇ်ပလ္လင်ကားမြတ်သလော။
20 ထို့ကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်ကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင်၊ ယဇ်ပလ္လင်မှစ၍ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်မှာ ရှိသမျှကို တိုင် တည်၍ ကျိန်ဆိုသတည်း။
21 ဗိမာန်တော်ကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင်၊ ဗိမာန်တော်မှစ၍ ဗိမာန်တော်၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူသောသူ ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုသတည်း။
22 ကောင်းကင်ဘုံကိုတိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုလျှင်၊ ပလ္လင်တော်ကို၎င်း၊ ပလ္လင်တော်ပေါ်မှာ ထိုင်တော်မူသော သူကို၎င်း တိုင်တည်၍ကျိန်ဆိုသတည်း။
23 လျှို့ဝှက်သောကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပင်စိမ်း၊ စမွှတ်၊ ဇိယာ၊ အသီးအရွက်တို့ကို ဆယ်ဘို့တဘို့ လှူကြသည်တွင် တရားသဖြင့်စီရင်ခြင်း၊ သူတပါးကို သနား ခြင်း၊ သစ္စာစောင့်ခြင်းတည်းဟူသော ပညတ်တရားတွင် လေးသောအရာတို့ကိုကား လှပ်၍ထားကြ၏။ အရင် ဆိုသောအရာတို့ကို မလှပ်မထား၊ နောက်ဆိုသောအရာတို့ကို ကျင့်ရမည်။
24 လမ်းပြသောလူကန်းတို့၊ သင်တို့သည် ခြင်တကောင်ကိုမျှ မပါစေခြင်းငှါ ရေကိုစစ်လျက်နှင့် ကုလား အုပ်ကို မျိုကြ၏။
25 လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့ ၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ဖလား၊ လင်ပန်းကို အပြင်၌ဆေးကြောကြ၏။ အတွင်း၌ကား လုယူခြင်း၊ မတရားသဖြင့် ကျင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်လျက်ရှိ၏။
26 မျက်စိကန်းသော ဖာရိရှဲ၊ ဖလား၊ လင်ပန်းကို အတွင်း၌ရှေ့ဦးစွာ ဆေးကြောလော့။ သို့ပြုလျှင် အပြင် ကား သန့်ရှင်းလိမ့်မည်။
27 လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ အဖြူ သုတ်သောသင်္ချိုင်းတွင်းနှင့်တူကြ၏။ ထိုတွင်းသည် အပြင်၌တင့်တယ်စွာတကား။ အတွင်း၌ကား လူသေအရိုး၊ အညစ်အကြေးအမျိုးမျိုးနှင့် ပြည့်လျက်ရှိ၏။
28 ထိုအတူ သင်တို့သည်အပြင်၌ လူတို့ရှေ့မှာဖြောင့်မတ်ဟန်ရှိ၏။ အတွင်း၌ကား လျှို့ဝှက်ခြင်း၊ မတရား သဖြင့် ကျင့်ခြင်းနှင့် ပြည့်လျက်ရှိကြ၏။
29 လျှို့ဝှက်သော ကျမ်းပြုဆရာ၊ ဖာရိရှဲတို့၊ သင်တို့သည် အမင်္ဂလာရှိကြ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ပရောဖက်မှစ၍ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့၏ သင်္ချိုင်းတွင်းနှင့် အရိုးအိုးတို့ကို တည်လုပ်၍ တန်ဆာဆင်သဖြင့်၊
30 ငါတို့သည် ဘိုးဘေးတို့လက်ထက်၌ရှိလျှင်၊ ပရောဖက်တို့ကို သက်သည်အမှုကိုလက်မခံပြီဟု ဆိုကြ၏။
31 ထိုသို့ဆိုသော်၊ သင်တို့သည် ပရောဖက်တို့ကိုသတ်သောသူတို့၏ အမျိုးအနွယ်ဖြစ်သည်ကို ကိုယ်အဘို့ ကိုယ်သက်သေခံကြ၏။
32 သို့ဖြစ်၍ ဘိုးဘေးတို့၏ အကျင့်ပမာဏကိုမှီအောင် ကျင့်ကြလော့။
33 မြွေဆိုးအမျိုးတို့၊ သင်တို့သည် အပြစ်ငရဲမှ အဘယ်သို့လွတ်နိုင်ကြမည်နည်း။
34 ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ်တော်အချက်ဟူမူကား ပရောဖက်ပညာရှိကျမ်းပြုဆရာတို့ကို သင်တို့ရှိရာသို့ ငါ စေလွှတ်၏။ ထိုသူအချို့တို့ကိုကွပ်မျက်၍ လက်ဝါးကပ်တိုင်၌ သတ်ကြလိမ့်မည်။ အချို့တို့ကို တရားစရပ်၌ ရိုက်၍ တမြို့မှတမြို့သို့ ညှဉ်းဆဲနှင်ထုတ်ကြလိမ့်မည်။
35 ထို့ကြောင့် ဖြောင့်မတ်သော အာဗေလ၏အသွေးမှစ၍၊ အတွင်းဗိမာန်တော်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်၏ အကြား ၌ သင်တို့သတ်ကြသော ဗာရခိသားဇာခရိ၏အသွေးတိုင်အောင် မြေကြီးအပေါ်၌ သွန်းပြီးသမျှသော သူတော် ကောင်းတို့၏အသွေးသည် သင်တို့ ခေါင်းပေါ်သို့ ရောက်လိမ့်မည်။
36 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဤအရာများတို့သည် ယခုဖြစ်သောလူများအပေါ်သို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။

၂၃:၁–၃၆။ ကျမ်းတတ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို အပြစ်တင်ခြင်း။ ပထမရာစုဂျူးဘာသာတွင် မတူညီသော အုပ်စုငယ်များစွာ ရှိခဲ့သည်ကို ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် တွေ့ရသည်။ ထိုအုပ်စုများမှာ ဆာဒုကဲ၊ ဟေရုဒ်ပါတီဝင်၊ ကျမ်းတတ်၊ ဇေလောတီ၊ ဖာရိရှဲတို့ဖြစ်သည်။ ဤအုပ်စုများအနက် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ယေရှုနှင့် ဖာရိရှဲတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို အခြားအုပ်စုများထက် များစွာအာရုံစိုက်ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ ဖာရိရှဲတို့သည် ယေရှုသွားရောက်ဟောပြောခဲ့သော လူထုကြားတွင် ဩဇာအများဆုံးရှိသော အုပ်စုဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။

23:1–36. Denouncing the Scribes and the Pharisees. Several different subgroups within first-century Judaism are visible in the Gospels. In them we meet the Sadducees, the Herodians, the scribes, the Zealots, and the Pharisees. Of these groups, much more attention is given in the Gospels to the interaction between Jesus and the Pharisees than any of the other groups. The main reason for this is that the Pharisees were the group that had the most influence with the common people among whom Jesus conducted His mission.

မဿဲ ၂၃:၁–၃၆ သည် ယေရှုရှုတ်ချသော ဖာရိရှဲတို့အပေါ် ရှည်ကြာစွာ အပြစ်တင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဖာရိရှဲတို့သည် ဘုရားသခင်၏တရားကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနေကြသည်ဖြစ်၍ သူတို့ပြောသမျှကို နားထောင်သင့်သည်။ သို့သော် သူတို့ပြုသမျှကို မလိုက်နာရန် အတိအလင်း စတင်ဟောကြားတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁–၃)။ ဒုတိယအနေဖြင့် ဖာရိရှဲတို့သည် အခြားသူများ ဘာသာဝင်ကောင်းဟု မြင်စေရန်အတွက်သာ ဘာသာရေးကျင့်ကြံသည်ဟု အပြစ်တင်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၅–၇)။ သူတို့သည် ဖိလတ်တေးလာ (ဆုတောင်းသေတ္တာ) ကို ကျယ်စွာလုပ်ကာ အဝတ်ဖျားကို ရှည်စွာချည်ထားသည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ဖိလတ်တေးလာ သို့မဟုတ် တေဖိလင်သည် လက်မောင်းနှင့် နဖူးပေါ်တွင် တပ်ဆင်ထားသော သေတ္တာငယ်များဖြစ်ပြီး ကျမ်းစာအချို့ကို ထည့်ထားသည်။ ဆုတောင်းချိန်တွင် တပ်ဆင်ရပြီး ယေရှုခေတ်က လူများစွာသည် တစ်နေ့လုံး တပ်ဆင်ထားတတ်သည်။ ဤဓလေ့သည် ထွက်မြောက်ရာ ၁၃:၉၊ ၁၆ နှင့် တရားဟောရာ ၆:၈၊ ၁၁:၁၈ ကို စာသားအတိုင်း နားလည်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။ တရားဟောရာ ၆:၄–၅ တွင် ဆုတောင်းစကားပြောပြီးနောက် လက်ပေါ်၊ နဖူးပေါ်၊ တံခါးတိုင်ပေါ် ချည်နှောင်ထားရန် နိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် ညွှန်ကြားထားသည် (တရား ၆:၈–၉)။ ယေရှုရည်ညွှန်းသော အဝတ်ဖျားသည် ဘုရားသခင်၏တရားကို သတိရစေရန် ဣသရေလလူမျိုးအား ဘုရားသခင်ညွှန်ကြားထားသော အရာဖြစ်သည် (တော ၁၅:၃၈–၃၉၊ တရား ၂၂:၁၂)။ စိတ်ဝင်စားစရာမှာ ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း ထိုအဝတ်ဖျားကို တပ်ဆင်ထားပြီး သွေးယိုခြင်းရောဂါပျောက်ကင်းခဲ့သော မိန်းမသည် ထိုအဝတ်ဖျားကို တို့ထားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (မ ၉:၂၀၊ လုကာ ၈:၄၄)။ ယေရှုသည် တရားကိုလိုက်နာလိုသူများ အဝတ်ဖျားနှင့် ဖိလတ်တေးလာတပ်ဆင်ခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သို့သော် ဘုန်းကြီးခြင်းအတွက်သာ ပြသလိုပြုမူသူများ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို မေးခွန်းထုတ်တော်မူခဲ့သည်။

Matthew 23:1–36 consists of an extended denunciation of the Pharisees by Jesus. He rather pointedly began by saying that one should pay attention to what the Pharisees say—after all they are interpreting the will of God as expressed in His law—but not do what they do (vv. 1–3). Second, Jesus accused the Pharisees of being religious in order to be perceived by others as religious (vv. 5–7). He said they make their phylacteries broad and their fringes long. Phylacteries, or tefillin, are small boxes placed on the arm or the forehead that contain copies of certain verses from the Bible. They are worn during prayers, and at the time of Jesus, many also wore them during the whole day. The practice was based on a literal understanding of Exodus 13:9, 16, and Deuteronomy 6:8; 11:18. After providing the words of a prayer in Deuteronomy 6:4–5, the instruction is given that they were to bind them on their hands, foreheads, and doorposts as signs (Deut. 6:8–9). The fringe to which Jesus referred was something that God commanded His people to wear to remind them of His law (Num. 15:38–39; Deut. 22:12). Interestingly enough, Jesus wore such a fringe, and it was this fringe that the woman who was healed of her flow of blood touched (Matt. 9:20; Luke 8:44). Jesus did not question whether or not fringes and phylacteries should be worn by those wishing to follow the law, but He did question the motives of those who did so for display rather than piety.

တတိယအနေဖြင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ဘာသာရေးကို လူများရှေ့တွင် ပြသခြင်းဖြင့် ကိုယ်ကိုကိုယ်မြင့်မြတ်စေရန် ကြိုးစားသည်ဟု အပြစ်တင်တော်မူသည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် လမ်းမပေါ်လျှောက်လာစဉ် လူများက အသိအမှတ်ပြုခြင်းခံချင်ကြ၏၊ ပွဲတော်နှင့် ဂျူးတန်ပြည်တို့တွင် အထူးထိုင်ခုံများတွင် ထိုင်ချင်ကြ၏၊ ရဗ္ဗိဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံချင်ကြ၏ ဟု မိန့်တော်မူသည် (မဿဲ ၂၃:၆–၇)။ ထို့နောက် ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား ရဗ္ဗိ သို့မဟုတ် ဆရာဟု မခေါ်ရန် မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၈၊ ၁၀)။ ယေရှု၏နောက်လိုက်များတွင် ဆရာ သို့မဟုတ် ရဗ္ဗိဟု ခေါ်ဆိုရန် အရည်အချင်းပြည့်မီသူအချို့ ရှိမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင် ဆရာ၊ ရဗ္ဗိဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရပြီး တပည့်များကို စုရုံးထားခဲ့သည်။ သူနှင့် တပည့်တော်များသည် အခြားရဗ္ဗိများကဲ့သို့ တပည့်များနှင့်အတူ နေထိုင်လုပ်ကိုင်ပြီး သူတို့ကို ဆရာ၊ ရဗ္ဗိဖြစ်လာစေရန် သင်ကြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘာသာတွင်လည်း ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူသူများ ရှိခဲ့သည်။ ကျန်ရစ်သော တပည့်တော် ဆယ့်တစ်ပါးအားလုံးသည် ယေရှု၏အတွင်းစက်ဝိုင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး အသေခံရချိန်တွင် သုံးနှစ်ကျော် ယေရှုထံမှ ကိုယ်တိုင်သင်ယူခဲ့သူများဖြစ်၍ ထိုအခန်းကဏ္ဍနှင့် ကိုက်ညီသည်။ သို့သော် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘာသာတွင် ဆရာအဖြစ် တာဝန်ယူသူများရှိသော်လည်း ယေရှုသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချဲ့ကားခြင်းနှင့် လူ့ဂုဏ်ကို ရှာမှီးခြင်းမှ နောက်လိုက်များကို သတိပေးတော်မူခဲ့သည်။ ဧကန်စင်စစ် ယေရှုမိန့်တော်မူသည်မှာ သူတို့အကြားတွင် အကြီးဆုံးသောသူသည် ဣမ့်တို့၏အစေခံဖြစ်ရမည် (အပိုဒ် ၁၁)၊ မြင့်မြတ်လိုသူသည် နှိမ့်ချခြင်းခံရမည် ဟူ၍ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၂)။

Third, Jesus accused the Pharisees of trying to further their own importance through their overt practice of religion. The Pharisees, He said, liked to be recognized as they walked through the streets, liked the important seats at feasts and in the synagogues, and liked to be called rabbi (Matt. 23:6–7). Jesus then said to His followers that they should not be called rabbi or teacher (v. 8, 10), implying that among His followers some would be qualified to be called teacher or rabbi. Jesus Himself was called teacher and rabbi and had gathered disciples around Himself. He and they lived and worked in a similar way in which other rabbis worked with their disciples and taught them to become teachers and rabbis in their turn. Thus it was natural that there were those within early Christianity who would also take on the role of teacher. All of the eleven surviving apostles would have fit this role, in that they had been part of Jesus’s inner circle and had received over three years of personalized instruction from Him by the time He was crucified. But even though there were some within early Christianity who took on the role of teacher, Jesus warned His followers against self-aggrandizement and seeking after human recognition. Indeed, Jesus said that the greatest among them must be their servant (v. 11), and whoever would be exalted must be humbled instead (v. 12).

ယေရှုသည် ကျမ်းတတ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့အား အမင်္ဂလာခုနစ်ပါး ကြေညာတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၃–၂၉)။ ထိုအမင်္ဂလာအားလုံးနီးပါးသည် ကျမ်းတတ် (“ဂရာမေးတေး” ဆိုသည်မှာ ကျမ်းတတ် သို့မဟုတ် တရားဆရာ) နှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို ရည်ညွှန်းပြီး လျှို့ဝှက်သူများ ဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (အပိုဒ် ၁၃၊ ၁၅၊ ၂၃၊ ၂၅၊ ၂၇၊ ၂၉)။ ဂရာမေးတေးဟူသော စကားသည် စာဖတ်တတ် စာရေးတတ်သူကို ဆိုလိုသည်။ ရောမခေတ် သန့်ရှင်းရာအရပ်၌ စာတတ်မြောက်မှုသည် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့်ရှိသော်လည်း လူဦးရေအားလုံး မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အစိုးရအလုပ်များ၊ စစ်တပ်အပါအဝင် နှင့် ကုန်သွယ်ရေးတွင် စာရေးသားမှုကို များစွာသုံးစွဲခဲ့ကြသည်။ သို့သော် လူဦးရေအများစုသည် ပုံမှန်စာဖတ်ခြင်း စာရေးခြင်း မပြုကြပေ။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းတတ်ကဲ့သို့ ဤနည်းပညာတွင် ကျွမ်းကျင်သူများသည် အစိုးရအဖွဲ့ သို့မဟုတ် ပုဂ္ဂလိကအဖွဲ့အစည်းများတွင် အလုပ်အကိုင်ရတတ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့မှာ ဓမ္မဟောင်းတရားအတိုင်း ဘဝကို ကျင့်ကြံရန် ကြိုးစားသူများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် တရားကို ခြံစည်းရိုးခတ်ခြင်းဟု သူတို့၏အလုပ်ကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ချောက်ကမ်းပါးအနီးတွင် ခြံစည်းရိုးခတ်သလိုပင် တရားကို မတော်မတဆ ချိုးဖောက်မိခြင်းမှ ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။ ဖာရိရှဲတို့သည် သူတို့၏တရားအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို လူများတရားမဖောက်စေရန် ကာကွယ်ပေးသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် လူ့ဓလေ့ထုံးတမ်းများ ဖန်တီးခဲ့ကြသည်။ တရားကို စိတ်ဝင်စားသောကြောင့် ဖာရိရှဲအများစုသည် ကျမ်းတတ်များလည်း ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။

Jesus then pronounced seven woes over the scribes and the Pharisees (vv. 13–29), all but one of which addressed the grammateis—“scribes” or “teachers of the law”—and the Pharisees, and called them “hypocrites” (vv. 13, 15, 23, 25, 27, 29). The term grammateus literally means somebody able to read and write. During the Roman era in the Holy Land, like the rest of the Roman world, literacy was reasonably widespread, although not universal. Those in government positions, including the army, used the written word often in their work, as did those in commerce. But the vast majority of the population did not regularly read, let alone write. Thus somebody expert in these skills, such as a scribe, would often find himself employed in government or private bureaucracies. The Pharisees, on the other hand, were those who tried to live their lives according to the OT laws. They described their work as putting a fence around the law. This was just as one would put a fence near the edge of a cliff so nobody would fall off accidentally. The Pharisees perceived their interpretation of the law as keeping people from breaking the law. In the process they created human traditions. Because of their interest in the law, many Pharisees were also scribes.

အမင်္ဂလာ ၁။ ကျမ်းတတ်များနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် တရားအားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကြောင့် သူတို့ကိုယ်တိုင် ကောင်းကင်နိုင်ငံသို့ မဝင်ရုံမျှမက အခြားသူများကိုပါ ဝင်ရောက်ခြင်းမှ တားဆီးသည်ဟု လျှို့ဝှက်သူများဟု အပြစ်တင်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၃)။

Woe 1. Jesus accused the scribes and Pharisees of hypocrisy in that the net effect of all their interpretation of the law was that not only did they not enter the kingdom of heaven, but that they also prevented others from entering it (v. 13).

၂။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့၏ အပြင်ပန်းဘာသာရေးကိုင်းရှိုင်းမှုကို ကျင့်သုံးနေချိန်၌ မုဆိုးမများကို သူတို့ပိုင်ဆိုင်ရာအားလုံးကို ကုန်ခန်းအောင် လုယူနေသည်ကို ရှုတ်ချတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၄)။ ထိုနည်းဖြင့် သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်များမှာ နှစ်မျိုးလုံးတွင် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ကြောင်း (လောဘနှင့် မာန) ထောက်ပြတော်မူ၏။ ဤလက်စားချေမှုသည် အချို့လက်ရေးကျမ်းများတွင် မပါရှိသော်လည်း၊ မာကု ၁၂း၄၀ နှင့် လုကာ ၂၀း၄၇ တို့တွင် တွေ့ရှိရသည်နှင့် ဆင်တူသဖြင့် ဤနေရာ၌ ရှင်းလင်းစွာ ပါဝင်သည်။

Woe 2. Jesus condemned the Pharisees’ practice of outward piety while milking the widows dry of all of their resources (v. 14). In this way, He pointed out that their motivations were selfish on both accounts (greed and pride). This woe does not appear in some manuscripts, but it is similar to that found in Mark 12:40 and Luke 20:47 and thus clearly part of this discourse.

၃။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့ကို လူတစ်ဦးကို ကိုးကွယ်သူအဖြစ် ပြုလုပ်ရန် (နောက်လိုက်တစ်ဦးဖြစ်အောင် လုပ်ရန်) အလွန်အကြိုးထုတ်နေသော်လည်း၊ သမ္မာကျမ်းစာဘာသာရေးကို မှားယွင်းစွာ နားလည်ထားသဖြင့် အသစ်ကိုးကွယ်သူများသည် ပျက်စီးခြင်းထဲသို့ ရောက်သွားလိမ့်မည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏ (မ ၂၃း၁၅)။ သူတို့ကြေညာနေသော သတင်းစကားသည် ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကား မဟုတ်ချေ။

Woe 3. Jesus then accused the Pharisees of going to great efforts to make a proselyte (a convert), but because of their distorted understanding of biblical religion, the new converts would be going into perdition (Matt. 23:15). The message they were proclaiming was not a saving message.

၄။ ယေရှုသည် ဖာရိရှဲတို့ကို ကျမ်းသစ္စာဂတိများအနက် မည်သည်ကို လိုက်နာရမည်၊ မည်သည်ကို မလိုက်နာရဟု အလွန်ညံ့ဖျင်းသော အကြံဉာဏ်ပေးနေသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏။ စာချုပ်များကို ချမ်းသာသူများနှင့် အခြားသူများက သိရှိအသုံးပြုခဲ့ကြပြီး (ဥပမာ၊ အိမ်ထောင်စာချုပ်ကို အလွန်ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုခဲ့သည်)၊ ၎င်းတို့၏ တရားဝင်မှုကို ကျမ်းသစ္စာဂတိဖြင့် အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ ရောမဧကရာဇ်အင်ပါယာတွင် နေထိုင်သူအများစုအတွက် ဘုရားတစ်ပါးပါးကို အမည်ဖြင့် ခေါ်ဆိုခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယုဒလူမျိုးများသည် ဗိမာန်တော်ပဲ့တိုင် သို့မဟုတ် ဗိမာန်တော်ကိုယ်တိုင်ဖြင့်သာ ကျမ်းသစ္စာကျိန်ရမည်ဖြစ်သည်။ လူ့သဘာဝသည် ရာစုနှစ်များအတွင်း မပြောင်းလဲခဲ့ဘဲ၊ ယနေ့ခေတ်တွင် စာချုပ်များကို ဖျက်ရန် ကြိုးစားသည်နှင့်အမျှ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်။ ယေရှုက ဗိမာန်တော်ဖြင့် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ခြင်း (ဖာရိရှဲတို့အဆိုအရ စာချုပ်ကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်) နှင့် ဗိမာန်တော်ရွှေဖြင့် ကျမ်းသစ္စာကျိန်ခြင်း (စာချုပ်ကို မဖျက်ဆီးနိုင်) ကို ခွဲခြားခြင်းသည် မမှန်ကန်ကြောင်း ထောက်ပြတော်မူ၏။

Woe 4. Jesus then charged the Pharisees with giving very poor advice as to which oaths are binding and which oaths are not. While contracts were known and used by the wealthy elite and others (e.g., a marriage contract was very widely used), their validity was underlined by the swearing of an oath. For most of those living in the Roman Empire, this would mean invoking the name of a god. This was not to be done by Jews, who were to swear only by the altar of the temple or by the temple itself. Human nature has not changed over the centuries, and just as people try to break contracts today, they also did so in the ancient world. Jesus pointed out that it was not valid to distinguish between swearing by the temple (in which case the contract could be broken, according to the Pharisees) or by the gold of the temple (in which case the contracts could not be broken).

၅။ ယေရှုသည် စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း အလေ့အကျင့်၌ အာသောတရားရှိသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏။ ပညတ်တို့အရ မြေမှထွက်သော အသီးအနှံအားလုံးကို ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးရမည်ဖြစ်ပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ ဗိမာန်တော်၌ ပေးအပ်ရသည် (ဝတ် ၂၇း၃၀-၃၃၊ တော ၁၈း၂၁-၂၄)။ ဖာရိရှဲတို့သည် ဟင်းခတ်အမွှေးအကြိုင်များဖြစ်သော ပူစီနံ၊ စမုန်နှင့် ဇီရာစေ့တို့ကိုပင် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးကြသည် (မ ၂၃း၂၃)။ ယေရှုက စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် တရားဓမ္မ၊ ကရုဏာနှင့် ယုံကြည်ခြင်း စသည့် ပညတ်၏ ပို၍အရေးကြီးသော အရာများကို လျစ်လျူရှုထားပြီး ဤအသေးစိတ်ကို စောင့်ထိန်းနေသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂၃၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့ကို ချစ်ခြင်း ကိုလည်း ထည့်နိုင်သည် [မ ၂၂း၃၄-၄၀])။ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း၌ စေ့စပ်သေချာရမည်ဟုလည်း အကြံပြုတော်မူရာ ခရစ်ယာန်များအတွက် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်း ပညတ်ကို ထပ်မံအတည်ပြုတော်မူ၏။

Woe 5. Jesus then accused the scribes and Pharisees of hypocrisy in their tithing practice. According to the law, all crops should be tithed by presenting a tenth of the produce of the land to the priests at the temple (Lev. 27:30–33; Num. 18:21–24). The Pharisees were so particular that they would even tithe from the herbs that were grown in a kitchen garden: the mint, dill, and cumin (Matt. 23:23). Jesus accused the scribes and Pharisees of ignoring the more important matters of the law: justice, mercy, and faith (v. 23; one might add love for God and humankind [Matt. 22:34–40]) while attending to this fine detail of law observance. He also suggested that one should be meticulous about tithing, and in doing so, Jesus reaffirmed the law of tithing for Christians.

၆။ ယေရှုသည် စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့ကို ခွက်အပြင်ဘက်ကို ဆေးကြောသန့်ရှင်းသော်လည်း အတွင်းဘက်ကို ညစ်ပတ်ထားသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏။ အပြင်ပန်းတွင် တရားဓမ္မ၏ ထောက်မခံသူများအဖြစ် ထင်ရှားသော်လည်း အတွင်း၌ လောဘနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်ခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် (အပိုဒ်များ ၂၅-၂၆)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးဘဝ အပြည့်အဝရှိရန်အတွက် ကျွန်ုပ်တို့ပြုမူသမျှသည် အတွင်းစိတ်ခရစ်ယာန်တန်ဖိုးများကို ရှင်းလင်းစွာ ထင်ဟပ်ရမည်။

Woe 6. Jesus accused the scribes and Pharisees of cleaning the outside of the cup but leaving the inside dirty. While to outer appearances they were righteous upholders of the law, inside they were full of greed and self-indulgence (vv. 25–26). The wholeness of our spiritual life requires what we do to be a clear reflection of our inner Christian values.

၇။ ယေရှုက စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် အပြင်ဘက်တွင် လှပသော်လည်း အတွင်း၌ လူသေအရိုးများနှင့် အညစ်အကြေးအမျိုးမျိုးဖြင့် ပြည့်နှက်နေသော အဖြူရောင်သုတ်ထားသော ဂူဗိမာန်များနှင့်တူသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂၇)။ အခြားသူများရှုမြင်ရာတွင် ဖြောင့်မတ်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း အတွင်း၌ အာသောတရားနှင့် တရားမဲ့ယုတ်မာမှုတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသည် (အပိုဒ် ၂၈)။ ဤအမင်္ဂလာကို previous တစ်ခုနှင့် မကြာခဏ ပေါင်းစပ်လေ့ရှိသော်လည်း အချက်အလက်တူညီပြီး နောက်ဆုံးဒုက္ခတ်ချမှုသို့ ကောင်းစွာ ကူးပြောင်းပေးသည်။

Woe 7. Jesus said the scribes and Pharisees were like whitewashed tombs—from the outside they look good, but inside they are full of the bones of the dead and all kinds of filth (v. 27). They look righteous to others, but inside they are full of hypocrisy and wicked lawlessness (v. 28). This woe is often combined with the previous one since the point is the same, but it also transitions nicely to the last woe.

၈။ ထို့နောက် ယေရှုသည် ရှေးပညာရှိပရောဖက်များအတွက် ဂူဗိမာန်များ တည်ဆောက်နေသော်လည်း ထိုပရောဖက်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သူများ၏ သားမြေးများဖြစ်နေသည်ဟု စွပ်စွဲတော်မူ၏ (၂၃း၂၉-၃၆)။ ယေရှုက သွေးချေးကြွေးကို တာဝန်ယူရမည်ဟု သတိပေးတော်မူပြီး ထိုသွေးချေးကြွေးသည် သူ၏နှုတ်မြွက်စကားကို ကြားနေသော မျိုးဆက်ပေါ် ကျရောက်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုလူများပင် လျှို့ဝှက်စွာ ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ကြံစည်နေကြသော်လည်း အများသောနေရာ၌ ဆန့်ကျင်ရန် ကြောက်ရွံ့နေကြပြီး ဆိုးယုတ်သောမေးခွန်းများဖြင့်သာ မေးမြန်းနေကြသည်။

Woe 8. He next accused the scribes and Pharisees of building tombs for the ancient prophets while being descendants of those who murdered the prophets (23:29–36). Jesus warned them that they would be held responsible for the blood guilt and that it would come on the generation hearing His words. These same men were actively conspiring against Jesus in secret but were afraid to oppose Him in public, aside from asking Him malicious questions.

37 အိုယေရုရှလင်မြို့၊ ယေရုရှလင်မြို့၊ သင်သည်ပရောဖက်တို့ကိုသတ်မြဲရှိ၏။ သင်ရှိရာသို့ စေလွှတ်သော သူတို့ကိုလည်း ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်မြဲရှိ၏။ ကြက်မသည် မိမိသားငယ်တို့ကို အတောင်အောက်၌ စုရုံးသကဲ့သို့ သင်၏သားတို့ကို စုရုံးစေခြင်းငှါ ကြိမ်ဖန်များစွာ ငါအလိုရှိပြီ။ သင်မူကား အလိုမရှိ။

38 သင်တို့နေသောအိမ်သည် သင်တို့၌ လူဆိတ်ညံလျက် ကျန်ရစ်ရ၏။
39 ငါဆိုသည်ကား၊ ထာဝရဘုရား၏အခွင့်နှင့် ကြွလာသောသူသည်မင်္ဂလာရှိစေသောဟု သင်တို့မပြောမှီ တိုင်အောင် ယခုမှစ၍ သင်တို့သည်ငါ့မျက်နှာကို မမြင်ရကြဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၃း၃၇-၃၉။ ယေရုရှလင်မြို့အတွက်ငိုကျွေးမြည်တမ်းလော့။ ယေရှုသည် စာတတ်ကျမ်းပြုဆရာများနှင့် ဖာရိရှဲတို့အပေါ် အမင်္ဂလာ ရှစ်ခုကို ကြေညာပြီးနောက် ယေရုရှလင်မြို့သို့ အာရုံပြောင်းတော်မူ၏။ ထိုမြို့သည် ပရောဖက်များ၏သွေးကို သွန်းခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုကိုယ်တော်က ကြက်မတစ်ကောင်သည် ဘေးရန်မှ ကာကွယ်ရန် အသိုက်ငယ်များကို တောင်ပံအောက်၌ စုဝေးစေသည်နှင့်အလား ယေရုရှလင်မြို့သားများကို စုဝေးစေလိုတော်မူ၏။ ယေရုရှလင်မြို့သည် ပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်လိမ့်မည်ဟု ယေရှုက တပည့်တော်များက ဗိမာန်တော်၏ ခမ်းနားသောအဆောက်အအုံများကို ဂုဏ်ယူစွာ ပြသစဉ် ထပ်မံမိန့်တော်မူခဲ့သည် (၂၄း၁-၂)။

23:37–39. Lament over Jerusalem. Jesus had pronounced eight woes on the scribes and Pharisees and now turned His attention to Jerusalem, the place in which the blood of prophets had been shed. Yet Jesus Himself wished to gather those in Jerusalem like a hen gathers her chicks to protect them from danger. Instead, Jerusalem itself would be laid waste, something that Jesus repeated to His disciples when they proudly showed Him the magnificent buildings of the temple (24:1–2).

အခန်းကြီး - ၂၄

၂၄:၁-၂၂၅:၄၆ ဟောပြောချက် ငါးခုမြောက်။ ဤခေတ်ကာလ၏ အဆုံး

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် တွေ့ရသော ယေရှု၏ ဟောပြောချက်ငါးခုအနက် ငါးခုမြောကသည်လည်း “ပြီးပြီ” ဟူသော စကားဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၂၆:၁၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၂၈၊ ၁၁:၁၊ ၁၃:၅၃၊ ၁၉:၁)။ ငါးခုမြောက် ဟောပြောချက်၏ အစသည် မရှင်းလင်းချေ။ ၂၄:၁ မှ စတင်သလော၊ သို့မဟုတ် ဖာရိရှဲများအပေါ် ဒုက္ခဆယ့်ခြောက်ပါးများပါဝင်သလော (၂၃:၁-၃၆)။ မည်သည့်နည်းဖြင့်မဆို ငြင်းခုံနိုင်သည်။ ကျွနုပ်တို့သည် ဒုက္ခဆယ့်ခြောက်ပါးများကို ငါးခုမြောက် ဟောပြောချက်တွင် မထည့်သွင်းခဲ့ချေ။

24:1–25:46

Discourse 5: The End of the Age

Like all five of the other discourses of Jesus found in Matthew, the fifth finishes with words expressing that Jesus had finished (26:1; cf. 7:28; 11:1; 13:53; 19:1). The beginning of the discourse is less clear. Does it begin in 24:1, or does the discourse include the woes against the Pharisees in 23:1–36? A case could be made for either option. We have chosen not to include the woes in the discussion of the fifth discourse.

မဿဲခရစ်ဝင်၏ ငါးခုမြောက် ဟောပြောချက်မှာ ၂၄:၁ မှ ၂၅:၄၆ အထိ ဖြစ်သည်။ ဤအခန်းငယ်အားလုံးသည် ကမ္ဘာ့နောက်ဆုံးနေ့ရက်များနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဟောပြောချက်သည် ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း နှင့် ဤခေတ်ကာလ၏ အဆုံးသတ်ခြင်း၏ လက္ခဏာများကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စတင်ပြီး ဥပမာပုံဆောင်ချက်များဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ထိုဥပမာများသည် နောက်ဆုံးခေတ်ကာလနှင့် ပတ်သက်၍ ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သမျှ၏ လက်တွေ့အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်စေရန် အခြေခံဖြစ်သည်။

The fifth discourse of Matthew consists of Matthew 24:1–25:46. Every one of these verses deals in one way or another with the events of the last days of earth. The discourse begins with Jesus outlining signs of His Second Coming and the end of the age, and it ends with a succession of parables that provide a framework of meaning to help the reader or listener understand the practical implications of what Jesus said about the end of the age.

1 ယေရှုသည် ဗိမာန်တော်မှ ထွက်ကြွတော်မူသည်ရှိသော်၊ တပည့်တော်တို့သည် ဗိမာန်တော်၏ တိုက် ဆောင်များကို ပြခြင်းငှါ အထံတော်သို့ ချဉ်းကပ်ကြ၏။

2 ယေရှုကလည်း၊ ဤအရာအလုံးစုံကို သင်တို့သည်မြင်ကြသည်မဟုတ်လော။ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ မဖြိုမချဘဲ ကျောက်တခုပေါ်မှာ တခုမျှမတည်မနေရဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၄:၁-၂။ ဗိမာန်တော် ဖျက်ဆီးခံရမည်ကို ဟောကြားခြင်း။ မဿဲ ၂၄:၁-၂ တွင် တပည်တော်များက ယေရှုအား ဗိမာန်တော်နှင့် ဆက်စပ်သော အဆောက်အဦများကို ပြသခဲ့ကြ၏။ ဟေရုဒ်မင်းကြီး အုပ်ချုပ်စဉ်အခါက စတင်ခဲ့သော ပြုပြင်မွမ်းမံမှုကို ဘာသာရေးအာဏာပိုင်များနှင့် ညှိနှိုင်းခဲ့ပြီး ပစ္စည်းအားလုံးနှင့် လုပ်အားများကို ကြိုတင်စုဆောင်းပြီးမှ ခွင့်ပြုခဲ့၏။ ဟေရုဒ်သေဆုံးပြီး အနှစ် ၃၀ ကျော်ကြာသော်လည်း ဗိမာန်တော်တည်ဆောက်မှု မပြီးစီးသေးချေ။ ရောမလူမျိုးများက ခရစ်နှစ် ၇၀ တွင် ဖျက်ဆီးမှီးမွ ပြီးစီးခဲ့၏။ မပြီးစီးသော်လည်း အဆောက်အဦများသည် အလွန်ခမ်းနားလှ၏။ ဟေရုဒ်က ဗိမာန်တော်တည်ထားသော ကုန်းပြင်မြင့်ကို ချဲ့ထွင်ပြီး နံရံများကို အမိုးအကာများနှင့် ဝန်းရံခဲ့၏။

24:1–2. The Destruction of the Temple Foretold. Matthew 24:1–2 describes an occasion when the disciples of Jesus showed Him the buildings associated with the temple. Much is known about what Jesus was shown. The renovation of the buildings had begun during the reign of Herod the Great, who had negotiated with the religious authorities on how it should be accomplished. They gave permission for the work to be started only after Herod had gathered together all the materials that would be needed to complete the work and all the necessary craftsmen to actually do the work. Herod had been dead for over thirty years when the disciples showed Jesus the results of his planning, although the building of the temple itself was not completed until just before it was destroyed by the Romans in A.D. 70. Even though incomplete, the buildings themselves were magnificent. Herod had extended the platform on which the temple was built and surrounded the outer walls with impressive rows of covered columns (porticoes).

ယေရှု၏ ပရောဖက်ပြုချက်အတိုင်း ဗိမာန်တော်တွင် ကျောက်တစ်ချပ်မျှ မကျန်ရစ်ခဲ့ချေ။ ယနေ့ ရှေးဟောင်းသုတေသနပညာရှင်များက အောက်ခြေနံရံများ၊ အမိုးအကာတိုင်များနှင့် အပေါ်နံရံမှ ပြုတ်ကျလာသော ကျောက်တုံးများကို တူးဖော်တွေ့ရှိထား၏။ နံရံများကို အလွန်ကြီးမ်းသော ထုဆစ်ထားသော ကျောက်သားများဖြင့် တည်ဆောက်ခဲ့၏။ အချို့ကျောက်တုံးများသည် ပိရမစ်များနှင့် စတုန်းဟန်းဂျ်ထက် ပိုမိုကြီးမားသည်။ ဗိမာန်တော်လုံးဝ ဖျက်ဆီးခံရမည်ဟု ယေရှုမိန့်ဆိုတော်မူသောအခါ တပည်တော်များ အံ့အားသင့်ခဲ့ကြပေမည်။

Jesus’s prophecy did come true. Not one stone of the temple itself was left standing on another. Today archaeologists have uncovered much of the lower walls of the temple, as well as many of the pillars from the porticoes and stones from the upper wall that had been tumbled over the walls during their destruction. The walls were made of very large dressed limestone. Some of the stones were much larger than those used to build the pyramids or Stonehenge. One can imagine the disciples’ dismay when Jesus foretold the total destruction of the temple.

3 ထိုနောက် သံလွင်တောင်ပေါ်မှာ ထိုင်တော်မူစဉ်၊ တပည့်တော်တို့သည် အခြားသူမပါဘဲချဉ်းကပ်၍၊ ထိုအမူအရာတို့သည် အဘယ်ကာလမှ ဖြစ်မည်ကို၎င်း၊ ကိုယ်တော်သည်ကြွလာ၍ ဤကပ်ကမ္ဘာကုန်သော ပုပ္ပနိမိတ်သည် အဘယ်နိမိတ်ဖြစ်မည်ကို၎င်း အမိန့်ရှိတော်မူပါဟု လျှောက်ကြ၏။

4 ယေရှုကလည်း၊ သင်တို့ကို အဘယ်သူမျှ မလှည့်ဖြားစေခြင်းငှါ သတိပြုကြလော့။
5 အများသောသူတို့က၊ ငါသည် ခရစ်တော်ဖြစ်၏ဟု ဆိုလျက်၊ ငါ၏အယောင်ကိုဆောင်၍ ပေါ်လာ သဖြင့် လူအများတို့ကို လှည့်ဖြားကြလိမ့်မည်။
6 သင်တို့သည် စစ်တိုက်ခြင်းအကြောင်းကို၎င်း၊ စစ်တိုက်အံ့သော သိတင်းစကားကို၎င်း ကြားရကြလိမ့် မည်။ သို့သော်လည်း စိုးရိမ်တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိစေခြင်းငှါ သတိပြုကြလော့။ ထိုအမူအရာများသည်ဖြစ်ရမည်။ သို့သော်လည်း အဆုံးသည်မဖြစ်သေး။
7 လူတမျိုးနှင့်တမျိုး တနိုင်ငံနှင့်တနိုင်ငံ ရန်ဘက်ပြုကြလိမ့်မည်။ အရပ်ရပ်တို့၌ အစာခေါင်းပါးခြင်း၊ ကာလနာများပြားခြင်း၊ မြေကြီးလှုပ်ခြင်းတို့သည် ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။
8 ထိုအမူအရာတို့သည် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း၏ အစအဦးပင်ဖြစ်သတည်း။
9 ထိုကာလ၌ လူများတို့သည် သင်တို့ကိုညှဉ်းဆဲခြင်း၊ အသေသတ်ခြင်းကိုခံစေခြင်းငှါ အပ်နှံကြလိမ့် မည်။ ငါ၏နာမကြောင့်လည်း ခပ်သိမ်းသောလူမျိုးတို့သည် သင်တို့ကို မုန်းကြလိမ့်မည်။
10 ထိုကာလ၌ အများသောသူတို့သည် ဖောက်ပြန်ခြင်းသို့ရောက်၍၊ အချင်းချင်းတယောက်ကိုတယောက် အပ်ကြလိမ့်မည်။
11 အချင်းချင်မုန်းကြလိမ့်မည်။ မိစ္ဆာပရောဖက်အများတို့သည် ပေါ်လာ၍လူအများတို့ကို လှည့်ဖြားကြ လိမ့်မည်။
12 မတရားသောအမှုတို့သည်များပြားသဖြင့် အများသောသူတို့၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ခေါင်းပါးလိမ့် မည်။
13 အကြင်သူသည် အဆုံးတိုင်အောင် တည်ကြည်၏။ ထိုသူသည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်လိမ့်မည်။
14 လူမျိုးအပေါင်းတို့အား သက်သေဖြစ်မည်အကြောင်း နိုင်ငံတော်နှင့်ယှဉ်သော ဧဝံဂေလိတရားကို လောကီနိုင်ငံအရပ်ရပ်ရှိသမျှတို့၌ ဟောရလိမ့်မည်။ သို့ပြီးမှ အဆုံးသည်ဖြစ်လတံ့။

၂၄:၃-၁၄။ ဆင်းရဲဒုက္ခများ စတင်ခြင်း။ ၂၄:၃ ရှိ မေးခွန်းအရ တပည်တော်များက ဗိမာန်တော် ဖျက်ဆီးခံရခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်က အခြားနိုင်ငံများကို ဖျက်ဆီးမည့် ဤခေတ်ကာလ၏ အဆုံးတွင် ဖြစ်မည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြပေမည်။ သမိုင်းကြောင်းအရ ယေရှု၏ အဖြေသည် ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်ကို ခရစ်နှစ် ၇၀ တွင် ဖျက်ဆီးခဲ့သော်လည်း ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းနှင့် ဤခေတ်ကာလ၏ အဆုံးသတ်ခြင်း မဖြစ်ခဲ့ချေ။ သို့သော် ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သမျှသည် ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုလုံးနှင့် သက်ဆိုင်သည်။

24:3–14. The Beginning of Sorrows. The question in 24:3 suggests that the disciples may have anticipated that the temple would be destroyed at the end of the age, when the kingdom of God would destroy all other kingdoms. With the hindsight of history, we know that the answer to the disciples’ question is actually two different events. The temple was destroyed in A.D. 70, but neither the Second Coming of Jesus nor the end of the age took place at that time. So the destruction of the temple and the Second Coming are two separate events. But while they are two separate events, most of what Jesus said in His answers is true to both of the events.

ယေရှုသည် အချို့အရာများကို ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း၏ လက္ခဏာဟု ထင်မှတ်နိုင်သော်လည်း မဟုတ်ကြောင်း သတိပေးတော်မူ၏။ ခရစ်တော်အတု များ (အဆို ၅)၊ “စစ်ပွဲများနှင့် စစ်ပွဲသတင်းများ” ကို သတိပေးတော်မူပြီး ထိုအရာများ ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း အဆုံးမဟုတ်ကြောင်း၊ စိုးရိမ်စရာ မလိုကြောင်း မိန့်တော်မူ၏ (အဆို ၆)။ စစ်ပွဲများနှင့် စစ်ပွဲသတင်းများသည် အဆုံး၏ လက္ခဏာ မဟုတ်ဘဲ ကြွလာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းရသော ကာလ၏ လက္ခဏာများသာ ဖြစ်သည်။ လူမျိုးများနှင့် နိုင်ငံတော်များ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ကြလိမ့်မည်၊ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်းများနှင့် ငလျင်လှုပ်ခြင်းများ ရှိလိမ့်မည် (အဆို ၇)။ ယင်းတို့သည် သန္ဓေတည်စဉ် အစောဆုံး ဆင်းရဲဒုက္ခမျှသာ ဖြစ်သည် (အဆို ၈)။ ယေရှုသည် စစ်ပွဲ၊ ငတ်မွတ်ခေါင်းပါးခြင်း၊ ငလျင်လှုပ်ခြင်းများကို သန္ဓေတည်စဉ် အစောဆုံး ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူ၏။ သန္ဓေတည်ခြင်းစတင်လျှင် များသောအားဖြင့် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားပြီး အချိန်ကြာတတ်သည်။ ယင်းတို့သည် ကမ္ဘာ့အဆုံးနှင့် ကြွလာခြင်းကို ညွှန်ပြသော်လည်း ချက်ချင်းလက်ငင်း လက္ခဏာ မဟုတ်ချေ။

Jesus began by warning His disciples that some things that others might see as signs of His Second Coming and the end of the age are not. He warned of false Christs (v. 5) and “wars and rumors of wars.” He specifically said that they should not be alarmed because of the necessity for these things to occur and that the end was still future (v. 6). Jesus said that “wars and rumors of wars” were not signs of the end but characteristics of the time of waiting for His return. He then went on to say that nations and kingdoms would rise against each other and there would be famines and earthquakes (v. 7). These, Jesus said, are but the beginning of ōdinōn—“sorrows” or “birth pangs” (v. 8). Jesus compared wars, famines, and earthquakes to the pain at the start of labor. When labor begins it usually continues till a birth takes place. But it is sometimes a lengthy process, and Jesus wanted His listeners to realize that while wars, famines, and earthquakes indicate that the world will end and He will return, they are but the beginning of the process, not the immediate presages of the end itself.

ခရစ်ယာန်များကို လူမျိုးအားလုံးက မုန်းတီးကြလိမ်မည် (အဆို ၉)၊ ညှဉ်းဆဲခြင်းခံရလိမ့်မည်။ ချစ်မြတ်နိုးရသူများက သစ္စာဖောက်ကြလိမ့်မည် (အဆို ၁၀)၊ ပရောဖက်အတုများ ထွက်ပေါ်လာပြီး လူများစွာကို လမ်းမှားသို့ သွေးဆောင်ကြလိမ့်မည် (အဆို ၁၁)။ ယေရှု၏ နောက်လိုက်များစွာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ပျက်ပြယ်သွားကြလိမ့်မည် (အဆို ၁၂)။ နောက်ဆုံးထိ စိတ်နှလုံးမာန်သူမျှသာ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည် (အဆို ၁၃)။ ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း၏ အတိအကျ လက္ခဏာနှစ်ခုအနက် တစ်ခုမှာ ဧဝံဂေလိတရားကို လူမျိုးအားလုံးသို့ သက်သေခံချက်အဖြစ် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း ဟောပြောပြီးမှ အဆုံးရောက်လိမ့်မည် (အဆို ၁၄)။

The image of labor is appropriate to describe the convulsions that Jesus predicted would lead to the final events. Christians will be hated by all (v. 9), and they will be persecuted. They will be betrayed by those they love and trust (v. 10), and false prophets will arise who will lead many astray (v. 11). Many of His followers will lose their love and slip away from Christ (v. 12). Only those who endure to the end will be saved (v. 13). Jesus finally gave one of the two definitive signs of His Second Coming: the gospel would be preached throughout the earth as a testimony to all the nations, and then the end will come.

15 ထို့ကြောင့် ပရောဖက်ဒံယေလ ဟောသည်အတိုင်း ဖျက်ဆီးတတ်သောရွံ့ရှာဘွယ်အရာသည် သန့် ရှင်းသောအရပ်ဌာန၌ စိုက်နေသည်ကို သင်တို့မြင်ရလျှင်၊ ကျမ်းစာကိုကြည့်သောသူသည် နားလည်ပါစေ။

16 ထိုသို့ မြင်ရလျှင်၊ ယုဒပြည်၌ ရှိသောသူတို့သည် တောင်ပေါ်သို့ပြေးကြစေ။
17 အိမ်မိုးပေါ်မှာ ရှိသောသူသည် အိမ်ထဲက ဥစ္စာကိုယူခြင်းငှါ မဆင်းစေနှင့်။
18 လယ်၌ရှိသောသူလည်း မိမိအဝတ်ကို ယူခြင်းငှါ နောက်သို့ မပြန်စေနှင့်။
19 ထိုနေ့ရက်၌ ကိုယ်ဝန်ဆောင်သောမိန်းမနှင့် နို့စို့သူငယ်ရှိသောမိန်းမတို့သည် အလွန်ခက်ကြလိမ့်မည်။
20 သင်တို့ ပြေးရသောအချိန်သည် ဆောင်းကာလ၌မကျ၊ ဥပုသ်နေ့၌လည်းမကျမည်အကြောင်း ဆု တောင်းကြလော့။
21 အကြောင်းမူကား၊ ကမ္ဘာဦးမှစ၍ ယခုတိုင်အောင်မဖြစ်စဖူး၊ နောက်၌လည်း မဖြစ်လတံ့သော ကြီး စွာသော ဒုက္ခသည် ထိုကာလ၌ဖြစ်လိမ့်မည်။
22 ထိုကာလတာရှည်လျှင် အဘယ်သူမျှမလွတ်နိုင်ရာ။ ရွေးချယ်သောသူတို့အဘို့အလို့ငှါ ထိုကာလသည် တိုလိမ့်မည်။
23 ထိုအခါ သူတပါးက ဤအရပ်၌ ခရစ်တော်ရှိသည်၊ ထိုအရပ်၌ရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်းမယုံကြနှင့်။
24 အကြောင်းမူကား၊ ခရစ်တော်၏အယောင်ကိုဆောင်သောသူနှင့် မိစ္ဆာပရောဖက်တို့သည် ပေါ်လာ၍ ရွေးချယ်သောသူတို့ကိုပင် လှည့်ဖြားနိုင်လျှင် လှည့်ဖြားလောက်အောင် ကြီးစွာသောနိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံ့ဘွယ် သောအမှုတို့ကို ပြကြလိမ့်မည်။
25 ထိုအကြောင်းအရာတို့ကို ငါပြောနှင့်ပြီ။
26 ထို့ကြောင့် သူတို့ကခရစ်တော်သည် တော၌ရှိသည်ဟုဆိုသော်လည်း မထွက်မသွားကြနှင့်။ တိုက်ခန်း၌ ရှိသည်ဟု ဆိုသော်လည်း မယုံကြနှင့်။
27 လျှပ်စစ်သည် အရှေ့မှပြက်၍အနောက်တိုင်အောင် ထွန်းလင်းသကဲ့သို့၊ လူသားသည် ကြွလာတော် မူလတံ့။
28 အသေကောင်ရှိရာ၌ ရွှေလင်းတတို့သည် စုဝေးကြလတံ့။

၂၄:၁၅-၂၈။ မဟာဆင်းရဲဒုက္ခကာလ။ ယေရှုသည် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း၏ ဒုတိယအဓိက လက္ခဏာအဖြစ် ဒံယေလက ပရောဖက်ပြုခဲ့သော “ပျက်စီးစေတတ်သော စက်ဆုပ်ရွံရှာဘွယ်အရာ” ကို ထုတ်ဖော်တော်မူ၏ (အဆို ၁၅၊ ဒံယေလ ၉:၂၇၊ ၁၁:၃၃၊ ၁၂:၁၃ ကို ကိုးကားရန်)။ ထိုအရာကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်း ထွက်ပြေးကြရန် သတိပေးတော်မူ၏။ အိမ်အမိုးပေါ်တွင် ရှိလျှင် အိမ်ထဲသို့ ဝင်၍ ပစ္စည်းယူခြင်း မပြုရ (အဆို ၁၇)၊ လယ်ပြင်တွင် ရှိလျှင် အပေါ်ဝတ်ရုံကို ပြန်ယူရန် မလှည့်ရ (အဆို ၁၈)။ မဿဲ ၂၄:၁၆-၁၉ သည် ခရစ်နှစ် ၇၀ တွင် ယေရုရှလင်မြို့ ဖျက်ဆီးခံရခြင်းနှင့် အလွန်သက်ဆိုင်သည်။ ခရစ်နှစ် ၆၆ မှစ၍ ရောမလူမျိုးများကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်မှု ပေါ်ပေါက်ခဲ့၏။ ရောမစစ်တပ်များ စံတော်များကို ကိုင်ဆောင်၍ ယေရုရှလင်မြို့သို့ ချီတက်လာသည်ကို ခရစ်ယာန်များက ယေရှု၏ သတိပေးချက်ကို သတိရကြပြီး ယော်ဒန်မြစ်အရှေ့ ပေလ္လာမြို့သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြ၏။ ယေရှု၏ သတိပေးချက်ကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့ ပြုတ်ကျသောအခါ ခရစ်ယာန်အနည်းငယ်မျှသာ သေဆုံးခဲ့၏။

24:15–28. The Great Tribulation. Jesus next identified the second major sign of His Second Coming: the appearance of the abomination causing desolation that was prophecied by Daniel (v. 15). He said no more about this than that He wanted the reader to understand, directing our attention to Daniel 9:27; 11:33; and 12:13. To this list may be added the image of the beast described in Revelation 13:11–18. (For further information on the abomination of desolation, see “The Abomination of Desolation in Mark,” p. 1322.)

ယေရှုသည် မိမိနောက်လိုက်များကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်အရာ တည်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ ချက်ချင်းထွက်ပြေးကြရန် သတိပေးခဲ့သည်။ အိမ်မိုးပေါ်တွင်ရှိနေလျှင် အိမ်ထဲဝင်၍ ပစ္စည်းယူရန်ပင် မလိုဘဲ ချက်ချင်းထွက်ပြေးကြရန် (မဿဲ ၂၄:၁၇)။ လယ်ထဲတွင် အလုပ်လုပ်နေလျှင်လည်း အပေါ်ဝတ်ရုံကို ပြန်ယူရန် နောက်ပြန်မလှည့်ဘဲ ချက်ချင်းထွက်ပြေးကြရန် (အခန်း ၁၈)။ မဿဲ ၂၄:၁၆-၁၉ သည် ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းနှင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များအတွက် အဓိကအားဖြင့် ချက်ချင်းအသုံးချခြင်း ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းခေတ် ၆၆ ခုနှစ်တွင် ရောမတို့ကို ဆန့်ကျင်သော ပုန်ကန်မှုသည် သန့်ရှင်းရာပြည်တစ်ဝိုက်လုံးတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်ခဲ့သော်လည်း ရောမတို့သည် စစ်တပ်များစုစည်းကာ တဖြည်းဖြည်း ပြည်ကို နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ရောမတပ်များ ယေရုရှလင်သို့ ချဉ်းကပ်လာသည်ကို မြင်သောအခါ၊ တပ်တိုင်း၏ရှေ့ဆုံးတွင် ဂျူးများနှင့် ခရစ်ယာန်များ တစ်ပြိုင်နက် ရုပ်တုများဟု ယူဆသော အလံများကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်ကို မြင်သောအခါ၊ ယေရှု၏စကားကို သတိရပြီး ဂျော်ဒန်မြစ်အရှေ့ဘက်ပယ်လာမြို့သို့ ထွက်ပြေးခဲ့ကြသည်။ ယေရှု၏သတိပေးချက်ကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့ ရောမတို့လက်သို့ နောက်ဆုံးကျရောက်သောအခါ ခရစ်ယာန်နီးပါး တစ်ယောက်မျှ မသေဆုံးခဲ့ဟု ဆိုသည်။

Jesus warned His followers that when they saw the abomination of desolation, they should flee with all dispatch. If on the housetop, they should not even go into the house to gather belongings, but simply flee (Matt. 24:17). If working in a field, they should not even turn back to pick up their outer garment, but simply flee (v. 18). Matthew 24:16–19 had its most immediate application to the events that culminated in the destruction of Jerusalem in A.D. 70. Across the Holy Land there was a widespread revolt against the Romans, starting in A.D. 66. It took several years, but the Romans gathered together military forces and gradually subjugated the country. When Christians saw the Roman legions approaching Jerusalem, each of them led by a standard bearer holding up what Jews and Christians alike considered to be idols, Christians remembered the words of Jesus and fled across the Jordan to a city called Pella. Thanks to the warning of Jesus, it is said that hardly any Christians died when Jerusalem finally fell to the Romans in A.D. 70.

ယေရှုသည် ဆောင်းရာသီတွင် ထွက်ပြေးရမည်မဟုတ်ရန် ဆုတောင်းကြရန် အကြံပြုခဲ့ရခြင်းမှာ ရှင်းလင်းသည်—ထိုအခါ အအေးဒဏ်ကြောင့် များစွာသေဆုံးနိုင်ပြီး စားနပ်ရိက္ခာလည်း ရရှိရန်ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။ ဥပုသ်နေ့နှင့်ပတ်သက်၍ ထွက်ပြေးနေချိန် အနားယူခြင်းနှင့် ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းသည် ခက်ခဲမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့တွင် မထွက်ပြေးကြရန် တားမြစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုသို့မဖြစ်ရန် ဆုတောင်းကြရန်သာ မိန့်ဆိုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ရလျှင်လည်း ထွက်ပြေးရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ယေရှုသည် မိမိရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ဥပုသ်ပညတ်ကို ပယ်ဖျက်တော့မည်ဟု မမျှော်လင့်ခဲ့ကြောင်း သတိပြုရန် အရေးကြီးပြီး တန်ဖိုးရှိသည်။ ထို့ပြင် မိမိနောက်လိုက်များကို ဥပုသ်နေ့ကို သန့်ရှင်းစွာ စောင့်ထိန်းကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။

The reason why Jesus suggested His hearers pray that they would not have to flee in winter is clear—such conditions would mean that many would perish from cold and provisions would be hard to come by. Concerning the Sabbath, it would be difficult to rest and worship while trying to flee. Jesus was not asking His followers not to flee during the Sabbath but to pray for that not to happen. The implication is that if they had to, they were to flee. It is important and valuable to note the fact that Jesus was not anticipating setting the Sabbath commandment aside after His resurrection. He was exhorting His followers to keep it holy.

ယေရှုသည် စကားကို မဖုံးမကွယ် ပြောဆိုခဲ့ပေ။ အနာဂတ်သည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်ဟု မြင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် လောကီသမိုင်းတွင် ထပ်မံဝင်ရောက်စွက်ဖက်တော်မမှုမီ အခြေအနေများ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတည်သည့်အချိန်မှစ၍ မရှိဖူးသော ဒုက္ခအချိန်ကာလ ဖြစ်လာမည် (အခန်း ၂၁)။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တော်မမူလျှင် မည်သူမျှ အသက်ရှင်ကျန်ရစ်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ (အခန်း ၂၂)။

Jesus did not mince words—the future He perceived was a frightening one. Things were to get much worse before God would step in to intervene in earth’s history again. There would be a time of trouble such as has not been seen since the foundation of the world (v. 21). Indeed, if God Himself did not intervene, possibly nobody would survive the coming calamity (v. 22).

ယေရှုသည် လျှို့ဝှက်စွာ ပြန်ကြွလာသည်ဟု ဆိုသော ခရစ်တော်အတုယောင်တို့နှင့် လိမ်ညာပရောဖက်တို့ကို သတိပေးခဲ့သည်။ မိမိဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းသည် ပထမအကြိမ်နှင့် လုံးဝကွဲပြားမည်ဖြစ်ပြီး လျှပ်စီးကဲ့သို့ အရှေ့မှအနောက်အထိ မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြခဲ့သည် (အခန်း ၂၆-၂၇)။ လူတိုင်းသိရှိမည်ဖြစ်သည်။

Jesus also warned against false Christs and false prophets claiming His secret return. He clarified that His Second Coming would be much different from His first—it will be like the lightening, visible from east to west (vv. 26–27). Everybody will know of its occurrence.

29 ထိုကာလ၏ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းနောက် ရုတ်ခနဲ နေသည်မိုက်လိမ့်မည်။ လသည် အရောင်ကိုမပေး။ ကြယ်တို့သည် ကောင်းကင်မှ ကျကြလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်တန်ခိုးတို့သည် တုန်လှုပ်ကြလိမ့်မည်။

30 ထိုအခါ လူသား၏နိမိတ်လက္ခဏာသည် ကောင်းကင်၌ထင်ရှားလိမ့်မည်။ မြေကြီးပေါ်မှာ လူအပေါင်း တို့သည် ငိုကြွေးမြည်တမ်းကြ၍၊ လူသားသည်ကြီးစွာသော ဘုန်းတန်ခိုးအာနုဘော်ကိုဆောင်လျက်၊ မိုဃ်းတိမ် ကိုစီး၍ ကြွလာတော်မူသည်ကိုမြင်ရကြလိမ့်မည်။
31 လူသားသည် မိမိတမန်တို့ကိုစေလွှတ်၍ တံပိုးခရာကိုပြင်းစွာမှုတ်စေတော်မူသဖြင့်၊ သူတို့သည် ရွေး ချယ်တော်မူသောသူတို့ကို အရပ်လေးမျက်နှာ၊ ကောင်းကင်အောက်ထက်ဝန်းကျင်တို့မှ ခေါ်၍စုရုံးကြလတံ့။

၂၄:၂၉-၃၁။ လူသားရဲ့ ကြွလာခြင်း။ ယေရှုသည် “နေမှောင်သွားမည်၊ လသည် မိမိအလင်းကို မပေးတော့ဘူး” ဟု မိန့်ဆိုခဲ့ပြီး သမ္မာကျမ်းစာမှ ရင်းနှီးသော ပုံရိပ်များကို ဆွဲယူခဲ့သည် (အခန်း ၂၉၊ ဟေရှာယ ၁၃:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၃၂:၇၊ ယောလ ၂:၁၀၊ ဗျာဒိတ် ၆:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နောက်ထပ်နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်မှာ “လူသားသည် ကောင်းကင်တိမ်တိုက်ပေါ်မှာ ကြွလာသည်” ဟူသော နိမိတ်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၃၀)။ ဤပုံရိပ်သည် ဒံယေလကျမ်းမှ ယူထားခြင်းဖြစ်ပြီး (ဒံယေလ ၇:၁၃) ယေရှုသည် မိမိကိုယ်ကို လူသားဟု ရည်ညွှန်းသည့် နေရာများစွာ၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည် (ဥပမာ မဿဲ ၁၃:၄၁၊ ၁၆:၂၇-၂၈၊ ၁၇:၂၂-၂၃၊ ၂၀:၂၈)။ ဤနိမိတ်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး မြင်နိုင်ပြီး အရေးကြီးမည်ဖြစ်သည်။ လူသားသည် တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းအသရေကြီးစွာနှင့် ကြွလာမည် (၂၄:၃၀)။ ထိုအခါ ရွေးကောက်ခံရသူအားလုံးကို ကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှ စုဝေးစေမည် (အခန်း ၃၁)။

24:29–31. The Coming of the Son of Man. Jesus said that “the sun will be darkened, and the moon will not give its light,” drawing on images that are known from the Bible (v. 29; cf. Is. 13:10; Ezek. 32:7; Joel 2:10; Rev. 6:12; see commentary on Mark 13:1–37). He noted another “sign,” that of “the Son of Man coming on the clouds of heaven” (Matt. 24:30), an image taken from Daniel (Dan. 7:13) and lying behind many references of Jesus to Himself as the Son of Man (e.g., Matt. 13:41; 15:27–28; 16:13; 17:22–23; 20:28). This sign will be of worldwide import and visibility. The Son of Man will come with “power and great glory” (24:30). At that time, all the elect will be gathered together from across the globe (v. 31).

၂၄:၃၂–၃၅။ သင်္ဘောသဖန်းပင်၏ နှိုင်းယှဉ်ချက်။ ယေရှုသည် ဆောင်းရာသီတွင် အရွက်ကြွေသွားတတ်သော သင်္ဘောသဖန်းပင်မှ သွန်သင်ချက်တစ်ခုကို ထုတ်ယူပြသခဲ့သည်။ အရွက်မရှိသော သင်္ဘောသဖန်းပင်သည် အညှောက်ပေါက်လာသောအခါ၊ နွေရာသီသည် နီးကပ်လာပြီဖြစ်သည်ဟု နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၂)။ ထိုနည်းတူစွာ၊ ခရစ်ယာန်များသည် ဤလောကကို ကြည့်ပြီး နိမိတ်လက္ခဏာများကို မြင်သောအခါ၊ ယေရှု၏ ပြန်လာခြင်းသည် အလွန်နီးကပ်လာပြီဟု သိနိုင်သည် (အပိုဒ် ၃၃)။ ထိုသို့ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ယေရှုက သူ၏ နားထောင်သူများအား အခိုင်အမာ မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ “ဤမျိုးဆက်” သည် “ဤအရာအားလုံး” ပြည့်စုံသည်အထိ မကွယ်ပျောက်မီ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ (မဿဲ ၂၄ တွင် ယေရှုသည် “ဤအရာများ” ဟူသော စကားကို ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဆိုင်သော ဖြစ်ရပ်များကို ရည်ညွှန်းသည် [အပိုဒ် ၂။ နှိုင်းယှဉ် ၂၃:၃၆–၃၈])။ ထို့ကြောင့် ယေရှု၏ စကားကို ကြားသော “ဤမျိုးဆက်” ထဲမှ လူများစွာသည် ယေရုရှလင်မြို့ ပျက်စီးခြင်းကို အမှန်တကယ် မြင်တွေ့ခဲ့ကြသည်ဟု ဆိုနိုင်သည် (မာကု ၁၃:၂၈–၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။

24:32–35. The Lesson of the Fig Tree. Jesus drew a lesson from the fig tree—a tree that loses its leaves over the winter. When a leafless fig tree begins to sprout leaf buds, it is a sign that summer is near (v. 32). Just so, when Christians look at the world and see the signs, they too can know that the return of Jesus is very near (v. 33). He assured his hearers that “this generation” would not pass away until “all these things” have happened. (In Matt. 24, Jesus’s use of the phrase “these things” refers to events related to the destruction of Jerusalem [v. 2; cf. 23:36–38].) It could then be argued that indeed many in the “this generation,” who heard the words of Jesus, did live to see the destruction of Jerusalem (see Mark 13:28–29).

36 ထိုအချိန်နာရီကိုကား အဘယ်သူမျှမသိ။ ကောင်းကင်တမန်မသိ။ ငါ့ခမည်းတော်တပါးတည်းသာ သိ တော်မူ၏။

37 လူသားသည် ကြွလာသောအခါ နောဧလက်ထက်၌ ဖြစ်သကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်။
38 ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမဖြစ်မှီကာလ၌ နောဧသည် သင်္ဘောထဲသို့ဝင်သောနေ့တိုင်အောင် လူများတို့သည် စားသောက်လျက်၊ ထိမ်းမြားစုံဘက်လျက်နေ၍၊
39 ရေလွှမ်းမိုးခြင်းရောက်သဖြင့် လူခပ်သိမ်းတို့ကို သုတ်သင်ပယ်ရှင်းသည်တိုင်အောင် သတိမဲ့နေကြသည် နည်းတူ၊ လူသားကြွလာသောအခါ၌ ဖြစ်လိမ့်မည်။
40 ထိုအခါ လယ်၌ရှိသော သူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကိုသိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရ လတံ့။
41 ကြိတ်ဆုံကြိတ်သောသူနှစ်ယောက်တို့တွင် တယောက်ကိုသိမ်းယူ၍ တယောက်မူကား နေရစ်ရလတံ့။
42 သင်တို့အရှင်သည် အဘယ်အချိန်နာရီ၌ရောက်လာမည်ကို သင်တို့မသိသောကြောင့် စောင့်နေကြ လော့။
43 သူခိုးလာမည်အချိန်နာရီကို အိမ်ရှင်သိရလျှင်၊ မိမိအိမ်ကိုမထွင်းမဖောက်စေခြင်းငှါ၊ စောင့်နေလိမ့် မည်ကို သင်တို့သိကြ၏။
44 ထိုကြောင့် သင်တို့သည်ပြင်ဆင်လျက်နေကြလော့။ အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့ မထင်မမှတ်သော အချိန်နာရီ၌ လူသားသည်ကြွလာလိမ့်မည်။

၂၄:၃၆–၄၄။ နေ့ရက်နှင့် အချိန်ကို မသိနိုင်ခြင်း။ ယေရှုသည် ခရစ်ယာန်များသည် နိမိတ်လက္ခဏာများကို ဖတ်ရှုပြီး သူ၏ ဒုတိယအကြိမ် လာခြင်းသည် နီးကပ်လာပြီဟု သိနိုင်သည်ဟု ယခင်ပြောခဲ့ပြီးမှ (အပိုဒ် ၃၂–၃၄)၊ ထိုအချိန်ကား မည်သည့်အခါဖြစ်မည်ကို အတိအကျ မသိနိုင်ဟု ပြင်းထန်စွာ သတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၆)။ ကောင်းကင်တမန်များပင် မသိ၊ ပို၍အံ့သြဖွယ်မှာ “သားတော်” (ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ယေရှု) ပင် ယေရှု၏ လာခြင်း၏ အတိအကျ အချိန်ကို မသိဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၆)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်အဖြစ် ယေရှုသည် လူဖြစ်လာစဉ်အတွင်း ဘုရားသခင်၏ အလုံးစုံသိတော်မူခြင်း သို့မဟုတ် ကြိုသိတော်မူခြင်းကို မရရှိခဲ့ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ် (ဤတစ်ခုလုံးသော တရားဟောချက်သည် သူ၏ ကြိုသိတော်မူခြင်း၏ ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဥပမာ၊ မဿဲ ၉:၄၊ ၁၂:၂၅၊ ၁၇:၂၅၊ ၂၆:၃၄။ ယောဟန် ၂:၂၄–၂၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ယင်းအစား၊ ဤအသိသည် သူ၏ လူ့သဘာဝ၏ မွေးရာပါ အရည်အသွေး မဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ ဘုရားသဘာဝ၏ အရည်အသွေးဖြစ်သည်။ ဒုတိယအကြိမ် လာခြင်းသည် အထူးသဖြင့် ဆိုးယုတ်သူများအတွက် ကြီးစွာသော အံ့သြဖွယ် ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

24:36–44. Unknown Day or Hour. Jesus had just said that Christians should be able to read the signs to see that His Second Coming is near (vv. 32–34). But He strongly warned His hearers that they will not know when that time will be (v. 36). Not even the angels of heaven, and much more surprisingly, “the Son” (i.e., Jesus as Son of God), know the exact time of Jesus’s coming (v. 36). This does not mean that Jesus as God did not have access to His divine omniscience or foreknowledge during the incarnation (indeed, this whole discourse was a revelation of His foreknowledge; see also, e.g., Matt. 9:4; 12:25; 17:25; 26:34; John 2:24–25) but rather that this knowledge was not an inherent aspect of His human nature but rather of His divinity. The Second Coming will come as a great surprise, especially to the wicked.

နောဧ၏ မျိုးဆက်သည် ဒုတိယအကြိမ် လာခြင်းမတိုင်မီ အခြေအနေကို ဥပမာပြသည် (မဿဲ ၂၄:၂၇)။ သူတို့သည် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းရောက်လာပြီး သူတို့ကို ဖယ်ရှားသွားသည့်နေ့အထိ “စားသောက်၍၊ လက်ထပ်၍၊ လက်ထပ်ပေး၍” နေခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၃၈)။ ဒုတိယအကြိမ် လာခြင်းတွင်လည်း ထိုနည်းတူ ဖြစ်လိမ့်မည်။ ယေရှုက “လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော နှစ်ယောက်တွင် တစ်ယောက်ကို ယူဆောင်သွားပြီး ကျန်တစ်ယောက်ကို ချန်ထားခံရလိမ့်မည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၁)။ ဤသည်မှာ လျှို့ဝှက်သော ဖြစ်ရပ် မဟုတ်ကြောင်း သတိပြုရမည်။ ယေရှုသည် သူ၏ လာခြင်းကို လျှပ်စီးကဲ့သို့ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကြိုတင်မိန့်တော်မူခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၇) — လူတိုင်းသိလိမ့်မည်။ အမှန်ပင်၊ သူ၏ လာခြင်းသည် လျှို့ဝှက်စွာ ဖြစ်မည်၊ အချို့သည် မသိဘဲ ဖြစ်နေမည်ဟု ဆိုသော အဆုံးအမတို့ကို သူ အတိအလင်း သတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ လယ်ကွင်းတွင် အလုပ်လုပ်နေသော နှစ်ယောက်တွင် — တစ်ယောက်ကို သခင်ဘုရားနှင့် ဆုံတွေ့ရန် ယူဆောင်သွားမည် (အပိုဒ် ၃၁)၊ ကျန်တစ်ယောက်ကိုမူ မယူဆောင်မည် မဟုတ်။ အရေးကြီးသောအချက်မှာ ချန်ထားခံရသူများသည် သေဆုံးသွားမည် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၂၈။ ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၁–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ယေရှုသည် သူ၏ လာခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အရေးကြီးသော အချက်ကို ဆက်သွယ်ပြောခဲ့သည် — အတိအကျ အချိန်မဟုတ်ဘဲ၊ အချိန်မရွေး အသင့်ဖြစ်နေရန် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၄:၄၂–၄၄)။ သူသည် သစ္စာရှိသော ကျွန်နှင့် သစ္စာမရှိသော ကျွန် (အပိုဒ် ၄၅–၅၁) နှင့် ပညာရှိ ကညာငါးယောက်၊ နားမလည်သော ကညာငါးယောက် (၂၅:၁–၁၃) စသော ဥပမာများဖြင့် ဤအချက်ကို သရုပ်ပြခဲ့သည်။

Noah’s generation formed an example of what it will be like before the Second Coming (Matt. 24:27). They were “eating and drinking, marrying and giving in marriage” until the day the Flood came and took them away (v. 38). It will be just like that at the Second Coming. Jesus said two will be working in a field, “one will be taken and the other left” (v. 41). One must note that this is not a secret event. Jesus had already said that His coming will be like lightning (v. 27)—everybody will know about it. Indeed, He explicitly warned against any teaching suggesting that His coming will be in secret and that some will be unaware of it (v. 23). Of the two working in a field—the one will be taken to meet the Lord (v. 31) and the other will not. The crucial thing is that those left will be dead (cf. Matt. 24:28; Rev. 19:11–21). Jesus communicated what is important about His coming—not the exact hour but being ready for it at all times (Matt. 24:42–44). He illustrated this with several parables, especially those of the faithful and unfaithful servant (vv. 45–51) and the five wise and five foolish maidens (25:1–13).

45 အရှင်သည် မိမိအိမ်သူအိမ်သားအပေါင်းတို့အား အချိန်တန်လျှင် အစားအသောက်တို့ကို ဝေဖန်စေ ခြင်းငှါ အအုပ်အချုပ်ခန့်ထား၍၊ သစ္စာနှင့်၎င်း၊ သတိပညာနှင့်၎င်း ပြည့်စုံသောကျွန်ကား အဘယ်သူနည်း။

46 အကြင်ကျွန်သည် ဤသို့ပြုလျက်နေသည်ကို အရှင်သည်ပြန်လာ၍တွေ့၏။ ထိုကျွန်သည် မင်္ဂလာရှိ ၏။
47 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ အရှင်သည် မိမိဥစ္စာရှိသမျှတို့ကို ထိုကျွန်၌ အပ်လိမ့်မည်။
48 သို့မဟုတ်မူကား၊ အကြင်ကျွန်ဆိုးက ငါ့အရှင်လာခဲ့လိမ့်မည်ဟု စိတ်ထဲ၌အောက်မေ့သည်။
49 ကျွန်ချင်းတို့ကို ရိုက်ပုတ်လျက် သေသောက်ကြူးသောသူတို့နှင့်တကွ စားသောက်လျက်နေ၏။
50 ထိုကျွန်မကြည့်မမျှော်သောနေ့ရက်၊ မကြားမသိသောအချိန်နာရီ၌ သခင်သည်ရောက်လာလျှင်၊
51 ထိုကျွန်သည် ပြင်းပြစွာကွပ်မျက်ဆုံးမ၍၊ ငိုကြွေးခြင်း၊ အံသွားခဲကြိတ်ခြင်းရှိရာအရပ်၌ လျှို့ဝှက်သော သူတို့နှင့်တကွ နေရာချလတံ့။

၂၄:၄၅–၅၁။ သစ္စာရှိသော ကျွန်နှင့် သစ္စာမရှိသော ကျွန်တို့၏ ဥပမာ။ ယေရှုသည် ခရစ်ယာန်များ သတိရှိရန် တိုက်တွန်းချက်ကို သစ္စာရှိသော ကျွန်နှင့် သစ္စာမရှိသော ကျွန် (ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကား doulos သည် များသောအားဖြင့် ကျွန်ကို ဆိုလိုသည်) ဥပမာဖြင့် သရုပ်ပြခဲ့သည်။ ပညာတတ်ကျွန်များကို ရောမခေတ်တွင် တာဝန်ကြီးများ ပေးအပ်လေ့ရှိပြီး၊ သခင်ခရီးထွက်နေစဉ် အိမ်အကြီးအကဲကို ကျွန်တစ်ယောက်အား အပ်နှံထားရှိခြင်းသည် ထူးဆန်းသော အရာမဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယေရှု၏ ဥပမာတွင်၊ ပညာရှိပြီး သစ္စာရှိသော ကျွန်သည် သခင်ပြန်လာမည့် အတိအကျ အချိန်ကို မသိနိုင်ကြောင်း နားလည်ထားသောကြောင့်၊ အိမ်ထောင်စုကို အကောင်းဆုံး အခြေအနေတွင် ထားရှိပြီး၊ သခင်ဘယ်အချိန် ပြန်လာစေကာမူ အသင့်ဖြစ်နေစေရန် လုပ်ဆောင်သည်။ မကောင်းသော ကျွန်ကား သခင်ပြန်လာမည်ကို သိသော်လည်း၊ သခင်နှောင့်နှေးနေသည်ဟု ညည်းတွားပြီး (အပိုဒ် ၄၈) ဆိုးရွားစွာ ပြုမူတတ်သည် အခြားကျွန်များကို ရိုက်ပုတ်ခြင်း၊ မူးယစ်သူများနှင့် စားသောက်ခြင်း ပြုတတ်သည်။ ထိုကျွန်သည် သခင်ပြန်လာခြင်းကို မထင်မှတ်ဘဲ အံ့သြသွားပြီး၊ ပညာရှိသစ္စာရှိသော ကျွန်အား ပေးမည့် ဆုလာဘ်များအစား အပြစ်ဒဏ်ကို ခံရလိမ့်မည်။ ဤဥပမာတွင် ယေရှုသည် ဒုတိယအကြိမ် လာခြင်း နှောင့်နှေးသည်ဟု ထင်မြင်ခြင်းကို မည်သို့ တုံ့ပြန်နိုင်သည်ကို မှတ်ချက်ပြုခဲ့သည်။

24:45–51. Parable of the Faithful and Unfaithful Servants. Jesus illustrated His exhortation that Christians must be watchful with the parable of the faithful and unfaithful servant or slave (the word doulos, used here, usually designates a slave). Educated slaves were often given quite large responsibilities in the Roman world, and it was not unusual for a master to leave his estate under the control of a slave while he was away. In Jesus’s parable, a wise and faithful slave realizes that he cannot know the exact time of his master’s return, so he keeps the household in an excellent condition so that whenever the master returns, he will find it ready to receive him. The bad slave knows his master will return but instead complains of his delay (v. 48). As a consequence, he begins to act badly, beating his fellow slaves and eating and drinking with drunkards. That servant will be unpleasantly surprised by the return of his master and will receive punishment rather than the rewards offered to the wise and faithful servant. In this parable, Jesus commented on possible reactions to the perceived delay of the Second Coming.

အခန်းကြီး - ၂၅

ထိုအခါ ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သည်ကား၊ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်ကို ခရီးဦးကြိုပြုအံ့သောငှါ မီးခွက်ကို ကိုင်ယူ၍ ထွက်သွားသောသတို့သမီးတကျိပ်နှင့်တူ၏။
2 ထိုသတို့သမီးတို့တွင် ငါးယောက်သည် ပညာသတိရှိကြ၏။ ငါးယောက်မူကား အမိုက်ဖြစ်ကြ၏။
3 မိုက်သောသူတို့သည် မီးခွက်တို့ကိုသာယူ၍ ဆီကို မယူကြ။
4 ပညာသတိရှိသောသူတို့မူကား၊ မီးခွက်နှင့်တကွ ဘူး၌ပါသောဆီကိုလည်း ယူကြ၏။
5 မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် မလာဘဲနေစဉ်၊ ထိုသတို့သမီးအပေါင်းတို့သည် ငိုက်၍အိပ်ပျော်ကြ၏။
6 သန်းခေါင်ယံ၌ကြည့်ပါ။ မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည် လာပြီ။ ခရီးဦးကြိုပြုခြင်းငှါ ထွက်သွားကြကုန်ဟု ကြွေးကြော်လျှင်၊
7 ထိုသတို့သမီးအပေါင်းတို့သည် ထ၍မီးခွက်များကို ပြင်ဆင်ကြ၏။
8 မိုက်သောသူတို့က ငါတို့ဆီမီးသေပါပြီ။ သင်တို့ ဆီကိုအနည်းငယ်ပေးပါဟု ပညာရှိသောသူတို့အား တောင်းကြ၏။
9 ပညာရှိသောသူတို့ကလည်း သင်တို့အဘို့နှင့် ငါတို့အဘို့ ဆီမလောက်။ ထို့ကြောင့် ဆီရောင်းသောသူ ရှိရာသို့သွား၍ ကိုယ်သုံးဘို့ဝယ်လျှင် သာ၍ကောင်းသည်ဟု ပြန်ပြောကြ၏။
10 ထိုသူတို့သည် ဆီဝယ်သွားသည်အခိုက်တွင် မင်္ဂလာဆောင်လုလင်သည်လာ၍၊ အသင့်ရှိသော သတို့ သမီးတို့သည် လုလင်နှင့်အတူ ပွဲသို့ဝင်ကြပြီးလျှင် တံခါးကိုပိတ်ထား၏။
11 ထိုနောက် ကြွင်းသောသတို့သမီးတို့သည်လာ၍ အရှင်၊ အရှင်၊ ကျွန်မတို့အား တံခါးကိုဖွင့်ပါဟု တောင်းလျှောက်ကြသော်၊
12 အရှင်ကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့ကို ငါမသိဟု ပြန်ပြောလေ၏။
13 သို့ဖြစ်၍ လူသားသည် ကြွလာအံ့သောနေ့ရက်၊ အချိန်နာရီကို သင်တို့သည်မသိသောကြောင့် စောင့် နေကြလော့။

၂၅:၁–၁၃။ ကညာဆယ်ယောက်၏ ဥပမာ။ ပညာရှိ ကညာငါးယောက်နှင့် ပညာမရှိသော ကညာငါးယောက်၏ ဥပမာသည် ယေရှုခေတ်က သန့်ရှင်းရာဒေသတွင် ရှိသော မင်္ဂလာထုံးတမ်းအချို့ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ခေတ်သစ်အနောက်တိုင်း လူ့အဖွဲ့အစည်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင်၊ ပထမရာစုနှစ်က လက်ထပ်ခြင်းသည် မိဘများ၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် များစွာရှိခဲ့သော်လည်း၊ သတို့သမီးနှင့် သတို့သားတို့ကလည်း မည်သူကို ရွေးချယ်မည်ကို စိတ်ဝင်စားခဲ့ကြသည်မှာ သဘာဝပင် ဖြစ်သည်။ ပထမအဆင့်အနေဖြင့် သတို့သားနှင့် သတို့သမီး၏ ဖခင်နှစ်ဦးသည် လက်ထပ်မည်ဟု စာချုပ်ချုပ်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဤအဆင့်ကို စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခြင်းဟု ခေါ်သည် မာရိသည် ယေရှုကို ကိုယ်ဝန်ရှိနေသည်ကို မသိရှိမီ ယောသပ်နှင့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းခဲ့သည့် စေ့စပ်ကြောင်းလမ်းမှုနှင့် အတူတူပင် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁:၁၈။ လု ၁:၂၇)။

25:1–13. Parable of the Ten Maidens. The parable of the five foolish and five wise maidens reflects some of the marriage customs current in the Holy Land at the time of Jesus. Compared to modern Western societies, first-century marriage was much more under the control of the parents, although naturally the potential bride and groom took a great deal of interest in who would be chosen. As a first step, the fathers of both bride and groom entered into a contractual arrangement that a marriage would take place. This step was called a betrothal, like the betrothal that Joseph had contracted with Mary before she was discovered to be pregnant with Jesus (Matt. 1:18; Luke 1:27).

မင်္ဂလာပွဲသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်သော ပွဲတော်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မင်္ဂလာပွဲ၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမှာ သတို့သားသည် သတို့သမီး၏ အိမ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီး သူမကို မိမိ၏မိဘအိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ သတို့သမီး၏ ဖခင်က ကောင်းချီးပေးပြီးနောက်၊ သတို့သားနှင့် သတို့သမီးတို့ အိမ်နှစ်အိမ်ကြားတွင် အကများနှင့် သီချင်းဆိုမှုများဖြင့် ခရီးနှင်ကြသည်။ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများသည် သတို့သား၏ အိမ်တွင် ခုနစ်ရက်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပြီး၊ ပထမနေ့ညနေတွင် မင်္ဂလာဆောင်ခန်းအတွင်း လင်မယားပြုကျင့်ခြင်း ပြီးဆုံးသည်။ ပထမရာစုနှစ် ဂရိမင်္ဂလာပွဲများတွင်လည်း အလားတူ အစိတ်အပိုင်းများ ပါဝင်သော်လည်း၊ ပွဲလမ်းသဘင်များသည် များသောအားဖြင့် သတို့သမီးအိမ်တွင် စတင်လေ့ရှိသဖြင့် သတို့သားမိဘအိမ်သို့ ပြန်ခြင်းကို နှောင့်နှေးစေတတ်သည်။ သတို့သမီး၏ ဖခင်သည် မင်္ဂလာစာချုပ်ညှိနှိုင်းရာတွင် လုံလောက်စွာ ခိုင်မာခဲ့ခြင်း ရှိမရှိ နောက်ဆုံးမိနစ်တွင် သံသယဝင်တတ်ခြင်းလည်း ရှိတတ်သည်။ အကြောင်းများစွာက မင်္ဂလာပွဲ ခရီးတက်ခြင်းကို နှောင့်နှေးစေနိုင်သည်။

The marriage itself was an extended affair that took place over several days. An important part of the wedding took place when the groom arrived at the bride’s house to lead her back to the house of his parents. After the father of the bride gave his blessing, the procession of the bride and groom between the two houses took place, accompanied by dancing and singing. The celebrations continued at the groom’s house for up to seven days, and on the evening of the first day, the marriage was consummated in the bridal chamber. First-century Greek weddings contained many of the same elements, although the celebrations associated with the wedding often began at the bride’s house, which delayed the return of the bride and groom to the house of the groom’s parents. It was also not uncommon for there to be last-minute doubts from the father of the bride as to whether he had been strong enough in the negotiation of the marriage contract. Many things could lead to the delay of the wedding party heading back from the bride’s house to the groom’s house.

ယေရှု၏ ဥပမာတွင်၊ ပညာရှိ ကညာငါးယောက်နှင့် ပညာမရှိသော ကညာငါးယောက်သည် သတို့သားသည် သတို့သမီးကို ခေါ်ဆောင်၍ မိမိမိဘအိမ်သို့ ပထမနေ့တွင် ပြန်လာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည်။ မင်္ဂလာခရီးနှင်တွင် နှောင့်နှေးခြင်းသည် ဖြစ်နိုင်ရုံမျှမက ဖြစ်လေ့ဖြစ်ထ ရှိသောကြောင့်၊ လုံလောက်စွာ ပြင်ဆင်ထားသူသည် နှောင့်နှေးနိုင်ခြင်းကို ထည့်တွက်ထားမည် ဖြစ်သည်။ ဥပမာတွင် နှောင့်နှေးမှုသည် အလွန်ကြာမြင့်သဖြင့် ကညာဆယ်ယောက်လုံး အိပ်ပျော်သွားကြသည် (မဿဲ ၂၅:၅)။ သတို့သား (နှင့် သတို့သမီး) ရောက်လာပြီဟု အော်ဟစ်သံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ၊ နားမလည်သော ကညာများသည် မီးခွက်ပြန်ထွန်းရန် ဆီမလုံလောက်ကြောင်း တွေ့ရှိခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၆–၉)။

In Jesus’s parable, the five wise and five foolish maidens awaited the groom bringing his bride back to his parent’s house on the first day of the marriage. A delay in a marriage procession was not only possible but likely, so somebody who had made adequate preparation to greet the groom and bride would have taken into account the probability of a delay. In the parable, the delay was so lengthy that all of the ten maidens had fallen asleep (Matt. 25:5). When the cry went out that the bridegroom (and bride) were finally arriving, the foolish maidens discovered that they did not have enough oil to relight their lamps (vv. 6–9).

ပညာရှိသူများသည် နှောင့်နှေးနိုင်ခြင်းကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သော်လည်း၊ မျှဝေရန် လုံလောက်အောင် မရှိခဲ့ပေ။ ပညာမရှိသော ကညာများ ဆီဝယ်ရန် ထွက်သွားစဉ် သတို့သား (နှင့် သတို့သမီး) ရောက်ရှိလာပြီး အိမ်တံခါးကို ပိတ်လိုက်သည်။ နောက်မှ ပညာမရှိသော ကညာငါးယောက် ရောက်လာသောအခါ၊ သတို့သားက သူတို့ကို မသိကြောင်း ဝင်ခွင့်မပေးခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၁၀–၁၂)။ မင်္ဂလာပွဲ ဆက်လက်ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲများ ရက်ပေါင်းများစွာ ကျင်းပလေ့ရှိပြီး အိမ်ကို ဖွင့်ထားလေ့ရှိသော်လည်း၊ ပထမညတွင် ဇနီးမောင်နှံ ပထမဆုံး အိပ်ရာဝင်သည့်ညတွင်မူ အိမ်ကို မိသားစုနှင့် ရင်းနှီးသူများသာ ဝင်ခွင့်ရှိသည်။

The wise had made provision for the possibility of delay, but not so that there was enough to share. While the foolish maidens were away obtaining oil, the bridegroom (and bride) arrived at the groom’s house, and the house was shut up. When the five foolish maidens arrived, they were not granted access because the groom did not recognize them (vv. 10–12). While the wedding celebrations went on for some days, and the house usually was open during the period of the wedding, on the very first night, when the couple were in their marriage bed for the first time, the house was open only to close family.

ယေရှုပြောခဲ့သော ဇာတ်လမ်းသည် တစ်စုံတစ်ယောက် မကြာမီ ရောက်လာမည်ဟု ယုံကြည်ထားသောကြောင့် နှောင့်နှေးနိုင်ခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်မှု မပြုလုပ်ထားသည့်အခါ ဖြစ်ပေါ်လာသော အဖြစ်အပျက်ကို ဆိုလိုသည်။ ခရစ်ယာန်အမြင်ဖြင့်၊ ဤသည်မှာ ယေရှုသည် အလွန်မကြာမီ ပြန်လာမည်ဟု ယုံကြည်လျက်၊ အချိန်ပိုကြာနိုင်သည့်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်ဟု ထင်မှတ်သူများကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှု မကြာမီ ပြန်လာမည်ဟု အမှန်တကယ် မျှော်လင့်ထားသော ခရစ်ယာန်သည် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုးစားရသော ပညာရပ်ဆိုင်ရာ အလုပ်အကိုင်ကို ရယူသင့်သလား။ ဤဥပမာအရ ဟုတ်သည်။ အိုမင်းမစွမ်းမီ ငွေစုသင့်သလား။ ဟုတ်သည်။ စံပြခရစ်ယာန်သည် သခင်ဘုရား အချိန်မရွေး မကြာမီ ပြန်လာမည်ဟု မျှော်လင့်သော်လည်း၊ အချိန်က မျှော်လင့်ထားသည်ထက် ပိုကြာသွားပါက ဘဝတွင် အောင်မြင်ရန် ပညာရှိစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်။

The story that Jesus told, then, is a story about what happens when somebody is expected soon, so soon that preparation has not been made for the possibility of delay. In Christian terms, this describes those who have become convinced that Jesus will return very soon, so soon, in fact, that no provision needs to be made for any longer period of time. Should a Christian who really expects Jesus to return soon earn a professional qualification that can take many years? According to this parable, the answer is yes. Should a Christian make provision for retirement funds? Yes. The ideal Christian expects the soon return of the Lord at any time but makes wise provision for success in life in the event that time continues longer than expected.

သစ္စာရှိသော ကျွန်နှင့် သစ္စာမရှိသော ကျွန်၊ ပညာရှိ ကညာနှင့် ပညာမရှိသော ကညာတို့၏ ဥပမာများသည် ယေရှု၏ ပြန်လာခြင်း နီးကပ်ပြီဟူသော အဆုံးအမကို နားလည်မှုလွဲမှားနိုင်သော နည်းလမ်းနှစ်သွယ်ကို ထိုးထိုးသိမ်းသိမ်း ပြသပြီး၊ အသုံးဝင်သော သွန်သင်ချက်တစ်ခု ပေးသည်။ သူမိန့်တော်မူခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုံးရလျှင် အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။

The parables of the faithful and unfaithful servants and the wise and foolish maidens provide insight into two different ways of misunderstanding the teachings of Jesus about the nearness of His return, as well as providing a helpful lesson. What He said can be summarized as follows:

ကျွန် ပညာရှိ - သခင်သည် မည်သည့်အချိန်၌မဆို ပြန်ကြွလာနိုင်သည်ဟု ယူဆ၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။ မကောင်း/အပြုမတတ် - သခင်ပြန်ကြွလာခြင်း နှောင့်နှေးမည်ဟု ယူဆ၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။

အပျိုကညာ ပညာရှိ - သခင်ပြန်ကြွလာခြင်း နှောင့်နှေးနိုင်ခြေကို ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ အပြုမတတ် - သခင်သည် အလျင်အမြန် ပြန်ကြွလာတော်မူမည်ဖြစ်ရာ နှောင့်နှေးနိုင်ခြေလုံးဝမရှိဟု ထင်မှတ်၍ နေထိုင်ခဲ့သည်။

Servant

Maidens

Wise

Lived on the assumption that his lord may return at any time.

Made provision for the possibility of a delay in the return of their Lord.

Bad/foolish

Lived on the assumption that the return of his Lord would be delayed.

Expected that their Lord would return so soon that they lived as though there would be no possible delay.

14 ဥပမာကား၊ လူတဦးသည် အခြားသောပြည်သို့သွားမည်ဟု အကြံရှိလျက်၊ မိမိငယ်သားတို့ကိုခေါ်၍ မိမိဥစ္စာများကို အပ်ပေး၏။ သူတို့သည် အသီးအသီးအစွမ်းသတ္တိရှိသည်အတိုင်း၊ တဦး၌ ငွေအခွက်ငါးဆယ်၊

15 တဦး၌ အခွက်နှစ်ဆယ်၊ တဦး၌ အခွက်တဆယ်ကို အပ်ပေးပြီးမှ ချက်ခြင်းသွားလေ၏။
16 အခွက်ငါးဆယ်ကိုခံသောသူသည် သွား၍ကုန်သွယ်ခြင်းကိုပြုသဖြင့် အခြားသောအခွက်ငါးဆယ်ကို အမြတ်ရလေ၏။
17 ထိုနည်းတူ အခွက်နှစ်ဆယ်ကိုခံသောသူသည်လည်း၊ အခြားသောအခွက်နှစ်ဆယ်ကို အမြတ်ရလေ၏။
18 အခွက်တဆယ်ကို ခံသောသူမူကား၊ သွား၍ မြေ၌တွင်းတူးပြီးလျှင် အရှင်၏ငွေကိုဝှက်ထားလေ၏။
19 ကာလကြာမြင့်ပြီးမှ ထိုငယ်သားတို့၏ အရှင်သည်လာ၍ သူတို့ကိုစာရင်းယူလေ၏။
20 အခွက်ငါးဆယ်ကို ခံသောသူသည်ချဉ်းကပ်၍ အခြားသောအခွက်ငါးဆယ်ကိုဆက်လျက်၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်၌ အခွက်ငါးဆယ်ကို အပ်ပေးတော်မူ၏။ အခြားသောအခွက်ငါးဆယ်ကို အကျွန်ုပ် အမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လေ၏။
21 အရှင်ကလည်၊ သာဓု၊ သစ္စာရှိသော ငယ်သားကောင်း။ သင်သည် အမှုငယ်၌သစ္စာစောင့်လေပြီ။ များ စွာသော အမှုအခွင့်ကို သင်၌ငါအပ်ပေးမည်။ သင်၏သခင်နှင့်အတူ စည်းစိမ်ကိုဝင်စားလော့ဟု မိန့်တော် မူ၏။
22 အခွက်နှစ်ဆယ်ကို ခံသောသူသည်လည်းချဉ်းကပ်၍ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် အကျွန်ုပ်၌ အခွက်နှစ် ဆယ်ကို အပ်ပေးတော်မူ၏။ အခြားသောအခွက်နှစ်ဆယ်ကို အကျွန်ုပ်အမြတ်ရပါပြီဟု လျှောက်လေသော်၊
23 အရှင်က၊ သာဓု သစ္စာရှိသောငယ်သားကောင်း၊ သင်သည် အမှုငယ်၌သစ္စာစောင့်လေပြီ။ များစွာသော အမှုအခွင့်ကို သင်၌ ငါအပ်ပေးမည်။ သင်၏ သခင်နှင့်အတူ စည်းစိမ်ကိုဝင်စားလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
24 အခွက်တဆယ်ကို ခံသောသူသည်လည်း ချဉ်းကပ်၍ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် ခဲယဉ်းသောသူဖြစ် သည်နှင့် ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသောအရပ်၌ရိတ်၍၊ ကိုယ်မဖြန့်မကြဲသောအရပ်၌ စုသိမ်းတတ်သည်ကို အကျွန်ုပ် သိ၍၊
25 ကြောက်သောကြောင့်၊ အခြားသို့သွား၍ ကိုယ်တော်၏ ငွေအခွက်တဆယ်ကို မြေ၌ဝှက်ထားပါပြီ။ ယခုကိုယ်တော်၏ ဥစ္စာရှိပါသည်ဟု လျှောက်၏။
26 အရှင်ကလည်း၊ ဆိုးညစ်ပျင်းရိသောငယ်သား၊ ငါသည် ကိုယ်မစိုက်မပျိုးသောအရပ်၌ ရိတ်၍၊ ကိုယ် မဖြန့်မကြဲသောအရပ်၌ စုသိမ်းသည်ကို သင်သိသည်မှန်လျှင်၊
27 ငါ့ငွေကို ပွဲစားလက်သို့အပ်ရမည်။ ထိုသို့အပ်လျှင် ငါပြန်လာသောအခါ ငွေရင်းနှင့်အတိုးကိုရနိုင်၏။
28 ထို့ကြောင့် အခွက်တဆယ်ကို ထိုသူ၏ လက်မှနှုတ်ကြ။ အခွက်တရာရှိသောသူကို ပေးကြ။
29 အကြောင်းမူကား၊ အကြင်သူသည်ရတတ်၏။ ထိုသူ၌ ကြွယ်ဝပြည့်စုံစေခြင်းငှါ ပေးဦးမည်။ အကြင်သူ သည် ဆင်းရဲ၏။ ထိုသူ၌ရှိသမျှကိုပင် နှုတ်လိမ့်မည်။
30 အသုံးမရသော ထိုငယ်သားကိုငိုကြွေးခြင်း၊ အံသွားခဲကြိတ်ခြင်းရှိရာ၊ ပြင်အရပ်မှောင်မိုက်ထဲသို့ နှင် ထုတ်ချလိုက်ကြဟု စီရင်တော်မူ၏။

၂၅:၁၄–၃၀။ အရည်အချင်းများပုံဥပမာ။ ဤဥပမာသည် သစ္စာရှိသောကျွန်နှင့် သစ္စာမရှိသောကျွန်ဥပမာကဲ့သို့ပင် ပညာတတ်ကျွန်များ (doulos - ကျွန်/အစေခံ) အား အပ်နှံထားသည့် ယုံကြည်မှုကြီးကို ပြသထားသည်။ အိမ်ရှင်တစ်ဦးသည် ကာလကြာရှည်စွာ ခရီးထွက်ရာ ကျွန်များအား ငွေကြေးပမာဏ များပြားစွာ အပ်နှံခဲ့သည်။ တာလန်တစ်တာလန်သည် ဒေနာရိ ခြောက်ထောင်ခန့်နှင့် ညီမျှသည်။ ဒင်္ဂါးတစ်ပြားသည် အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ တစ်ရက်လုပ်ခလစာဖြစ်သဖြင့် (မဿဲ ၂၀:၂၊ ၁၀) တာလန်တစ်တာလန်သည် အလုပ်သမားတစ်ဦး၏ နှစ်ပေါင်းနှစ်ဆယ်ခန့် လုပ်အားခဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တာလန်တစ်တာလန်မကြား ငွေကြီးမားလှသည်။ ငါးတာလန်ဆိုလျှင် ပိုမိုမဆိုထားပေ။ သို့သော် ကျွန်များ၏ စွမ်းရည်အလိုက် ကွဲပြားစွာ အပ်နှံခဲ့သည်။ သခင်ပြန်ရောက်သောအခါ အပ်နှံထားသော ငွေကြေးများကို စစ်ဆေးခဲ့သည်။ ငါးတာလန်နှင့် နှစ်တာလန်ရရှိခဲ့သော ကျွန်များသည် အရင်းငွေကို နှစ်ဆတိုးပွားစေခဲ့သည် (၂၅:၂၀၊ ၂၂)။ သခင်သည် ဝမ်းမြောက်တော်မူပြီး သူတို့ကို မိမိ၏ပျော်ရွှင်မှုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ၂၃)။ အကြောင်းမှာ အနည်းငယ်သောအရာတွင် သစ္စာရှိကြောင်း သက်သေပြပြီးသားဖြစ်ရာ ပိုမိုကြီးမားသောအရာများကို အပ်နှံနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ တာလန်တစ်တာလန်သာ ရရှိခဲ့သော ကျွန်ကား ဆုံးရှုံးမည်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ငွေကို မြေထဲသို့သာ မြှုပ်ထားခဲ့သည်။ သခင်က အနည်းဆုံး ဘဏ်တွင်ထားပြီး အတိုးရအောင် လုပ်နိုင်သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ထိုပျင်းရိပြီး ဆိုးယုတ်သော ကျွန်ကို အပြင်ဘက်အမှောင်ထဲသို့ ပစ်ထုတ်ရန်နှင့် တာလန်တစ်တာလန်ကို ငါးတာလန်ရထားသူထံ ပေးအပ်ရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၄–၂၈)။

25:14–30. Parable of the Talents. This parable, like the parable of the faithful and unfaithful servants, shows the considerable trust that often was given to educated slaves (doulos, “servant,” “slave”). A householder left for an extended period of time and entrusted his servants with considerable sums of money. One talent was roughly equivalent to six thousand denarii. As one denarius was equivalent to one day’s pay for an unskilled laborer (Matt. 20:2, 10), one talent represented about twenty years of labor for an unskilled laborer. Thus one talent was an extraordinary amount of money, let alone five. Nevertheless, the designated slaves were entrusted with this capital, although a distinction was made according to the ability of the slave as they received different amounts. When the master returned, He inquired about the money entrusted to the various slaves. The slaves who received five and two talents had doubled their capital investment (25:20, 22). The master was impressed and invited them to enter into his joy (vv. 21, 23). As they had proved reliable in caring for smaller matters, they were therefore able to be trusted to manage greater matters. The slave who had been entrusted with only one talent, out of fear of loss had only hidden the talent. The master said that if nothing else, it could have been earning interest with the bankers or money changers. The master commanded that the lazy and evil slave be cast into outer darkness and the one talent be taken from him and given to the one who had proved faithful with the five talents (vv. 24–28).

ဤသင်ခန်းစာသည် ဘဝ၏ ခက်ခဲသောအချက်အလက်များကို ထင်ဟပ်စေသည်။ လူများသည် ငွေကြေးနှင့် စွမ်းရည်များကို စီမံခန့်ခွဲရာတွင် ကွဲပြားသည်။ အရည်အချင်းရှိပြီး ဉာဏ်ရည်ထက်မြက်သူအချို့သည် စည်းကမ်းနှင့် ဇွဲလျှင်မရှိသဖြင့် သူတို့၏အလားအလာကို လုံလောက်စွာ မဖော်ဆောင်နိုင်ကြပေ။ ပျင်းရိသောကျွန်ကဲ့သို့ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ စွမ်းရည်များ တဖြည်းဖြည်း ပျောက်ဆုံးသွားတတ်သည်။ ငွေကြေးစီမံခန့်ခွဲမှုသည်လည်း ကြိုးစားအားထုတ်ရမည့်အရာဖြစ်သော်လည်း သတိရှိမှု၊ စိတ်ရှည်မှုနှင့် အားထုတ်မှုဖြင့် အောင်မြင်နိုင်သည်။

This lesson reflects some of life’s harder realities. There are differences between people and how they manage their finances and skills. Some very talented and intelligent people do not adequately develop their potential because they lack the self-discipline and the drive to develop their skills. Like the lazy servant, over time they will find that their skills slowly atrophy away. Money management is likewise something that must be worked at, but with prudence, patience, and effort, it is possible to succeed in this field of endeavor.

ဤဥပမာသည် သခင်ပြန်ကြွလာမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကျွန်များဘာလုပ်သင့်သည်ကို ဆိုလိုသည်။ မဿဲ ၂၄–၂၅ အခန်းကြီး၏ အခြေအနေတွင် သခင်မှာ ယေရှုဖြစ်သည်။ ဤဥပမာသည် ခရစ်ယာန်များအား သခင်ပြန်ကြွလာခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ကောင်းချီးပေးထားသော အရင်းအမြစ်များနှင့် တာလန်များကို ပညာရှိစွာ စီမံအုပ်ချုပ်ရန် တာဝန်ရှိကြောင်း သတိပေးသည်။

The parable is about what servants should be doing while waiting for their master’s return. In the context of Matthew 24–25, the master is Jesus. The parable reminds Christians that while they wait for their Master’s return, they are responsible for the wise stewardship of the resources and talents with which they have been blessed.

31 လူသားသည် မိမိဘုန်းအာနုဘော်ကို ဆောင်လျက်၊ သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များ အခြံအရံ တို့နှင့်တကွ ကြွလာတော်မူသောအခါ ဘုန်းရှိသော ပလ္လင်တော်ပေါ်မှာ ထိုင်၍၊

32 ရှေ့တော်၌ လူမျိုးအပေါင်းတို့ကို စုဝေးစေသဖြင့်၊ သိုးထိန်းသည် သိုးနှင့်ဆိတ်တို့ကို အသီးအခြားခွဲ၍၊
33 သိုးတို့ကို လက်ျာတော်ဘက်၊ ဆိတ်တို့ကို လက်ဝဲတော်ဘက်၌ ထားတော်မူလတံ့။
34 ထိုအခါ လက်ျာတော်ဘက်၌ရှိသော သူတို့အား မင်းကြီးက၊ ငါ့ခမည်းတော်ထံ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာကို ခံသောသူတို့၊ ကမ္ဘာဦးကပင် သင်တို့အဘို့ ပြင်ဆင်သောနိုင်ငံကို လာ၍ အမွေခံကြလော့။
35 အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် မွတ်သိပ်သောအခါ သင်တို့သည် ကျွေးကြ၏။ ငါသည် ရေငတ်သောအခါ သင်တို့သည် သောက်ဘို့ပေးကြ၏။ ငါသည် ဧည့်သည်ဖြစ်သောအခါ သင်တို့သည် ဧည့်သည်ဖြစ်သောအခါ သင်တို့သည် ဧည့်သည်ဝတ်ကို ပြုကြ၏။
36 ငါသည် အဝတ်အချည်းစည်းရှိသောအခါ သင်တို့သည် အဝတ်နှင့်ဖုံးလွှမ်းကြ၏။ ငါသည် အနာ ရောဂါ စွဲသောအခါ သင်တို့သည်ကြည့်ရှုပြုစုကြ၏။ ငါသည် ထောင်ထဲမှာနေရသောအခါ သင်တို့သည် ငါ့ထံသို့လာကြ၏ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
37 ဖြောင့်မတ်သောသူတို့က၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် မွတ်သိပ်တော်မူသည်ကို အဘယ်အခါ၌ အကျွန်ုပ် တို့သည်မြင်၍ ကိုယ်တော်ကို လုပ်ကျွေးပါသနည်း။ ရေငတ်တော်မူသည်ကို အဘယ်အခါ၌ အကျွန်ုပ်တို့သည် မြင်၍ ကိုယ်တော်ကို သောက်ဘို့ပေးပါသနည်း။
38 ဧည့်သည်ဖြစ်တော်မူသည်ကို အဘယ်အခါ၌ အကျွန်ုပ်တို့သည်မြင်၍ ဧည့်သည်ဝတ်ကို ကိုယ်တော် အား ပြုပါသနည်း။ အဝတ်အချည်းစည်းရှိတော်မူသည်ကို အဘယ်အခါ၌ အကျွန်ုပ်တို့သည်မြင်၍ ကိုယ်တော် ကို အဝတ်နှင့်ဖုံးလွှမ်းပါသနည်း။
39 အနာစွဲတော်မူသည်ကို၎င်း၊ ထောင်ထဲမှာ နေတော်မူသည်ကို၎င်း၊ အဘယ်အခါ၌ အကျွန်ုပ်တို့သည် မြင်၍ အထံတော်သို့ ရောက်ပါသနည်းဟု ပြန်၍လျှောက်ကြသော်၊
40 မင်းကြီးက၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည် ဤသူတည်းဟူသော ငါ့ညီတို့တွင် အငယ်ဆုံးသော သူတယောက်အား ပြုကြသမျှတို့ကို ငါ့အား ပြုကြပြီဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူလတံ့။
41 ထိုအခါ လက်ဝဲတော်ဘက်၌ရှိသောသူတို့အား မင်းကြီးက၊ ကျိန်ခြင်းကို ခံရသောသူတို့၊ မာရန်နတ်နှင့် သူ၏တမန်တို့အဘို့ ပြင်ဆင်သောထာဝရမီးထဲသို့ ငါ့ထံမှ ခွာသွားကြလော့။
42 အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် မွတ်သိပ်သောအခါ သင်တို့သည်မကျွေး၊ ငါသည် ရေငတ်သောအခါ သင် တို့သည် သောက်ဘို့မပေး။
43 ငါသည် ဧည့်သည်ဖြစ်သောအခါ သင်တို့သည် ဧည့်သည်ဝတ်ကိုမပြု။ ငါသည် အဝတ်အချည်းစည်းရှိ သောအခါ သင်တို့သည် အဝတ်နှင့်မဖုံးမလွှမ်း။ ငါသည် အနာရောဂါစွဲသောအခါ၌၎င်း၊ ထောင်ထဲမှာ နေရ သောအခါ၌၎င်း၊ သင်တို့သည် မကြည့်ရှုမပြုစုကြဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
44 ထိုသူတို့က၊ သခင်၊ ကိုယ်တော်သည် မွတ်သိပ်တော်မူခြင်း၊ ရေငတ်တော်မူခြင်း၊ ဧည့်သည်ဖြစ်တော်မူ ခြင်း၊ အဝတ်အချည်းစည်းရှိတော်မူခြင်း၊ အနာစွဲတော်မူခြင်း၊ ထောင်ထဲမှာနေတော်မူခြင်းတို့ကို အကျွန်ုပ်တို့ သည် အဘယ်အခါ၌မြင်၍ ကိုယ်တော်ကို မပြုစုမလုပ်ကျွေးဘဲ နေပါသနည်းဟု ပြန်၍လျှောက်ကြသော်၊
45 မင်းကြီးက၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့သည် ဤသူတို့တွင် အငယ်ဆုံးသောသူတယောက်အား မပြုသမျှတို့ကို ငါ့အား မပြုကြပြီဟု ပြန်၍မိန့်တော်မူလတံ့။
46 ထိုသူတို့သည် ထာဝရအပြစ်ဒဏ်ခံရာသို့၎င်း၊ ဖြောင့်မတ်သောသူတို့မူကား၊ ထာဝရအသက်ရှင်ရာ သို့၎င်း သွားရကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၅:၃၁–၄၆။ လူမျိုးများတရားစီရင်ခြင်း။ ယေရှုသည် လူ့သားတော်သည် တိမ်တိုက်ပေါ်တွင် တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းအသရေတို့နှင့် ကြွလာမည်ဟု ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည် (၂၄:၃၀)။ သိုးနှင့်ဆိတ်ဥပမာတွင် ထိုစကားကို ဆက်လက်သုံးတော်မူသည်။ လူ့သားတော်သည် မိမိထိုန်းကုတ်တော်ပေါ်တွင် ထိုင်ပြီး လူမျိုးအပေါင်းတို့ကို တရားစီရင်တော်မူမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (၂၅:၃၁–၄၆)။ နေ့အဆုံးတွင် သိုးနှင့်ဆိတ်များကို ခွဲထုတ်သကဲ့သို့ တရားစီရင်ခြင်းကို ဥပမာပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၂)။ ယနေ့တိုင် မြေထဲပင်လယ်ပတ်လည်တွင် သိုးထိန်းများသည် သိုးနှင့်ဆိတ်ရောနှောထားသော သိုးစုများကို ထိန်းကျောင်းလေ့ရှိသည်။ နှစ်မျိုးလုံးသည် အစာအမျိုးအစားအနည်းငယ်ကွဲပြားသောကြောင့် တစ်နေရာတည်းတွင် ကျက်စားနိုင်သည်။ သိုးဆိတ်နှစ်မျိုးလုံးထားခြင်းသည် စီးပွားရေးအရ ကွဲပြားမှုတစ်ခုဖြစ်သော်လည်း တစ်နေရာတည်း ထိန်းကျောင်းနိုင်သည်။ ညအချိန်တွင် ခွဲထုတ်လေ့ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ဆိတ်များကို သိုးများထက် ပိုမိုနွေးထွေးအောင် ထားရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

25:31–46. The Judgment of the Nations. Jesus had already described the Son of Man coming on the clouds in power and glory (24:30). He picked up this language at the start of His parable of the sheep and the goats (25:31–46), where He said that the Son of Man will sit on His throne to pass judgment on all the nations. He likened this process of judgment to that of a shepherd separating the sheep and the goats at the end of the day (v. 32). To this day around the Mediterranean, shepherds often keep mixed flocks of goats and sheep. The two types of animals eat slightly different diets and so can graze effectively together. Having both sheep and goats is a form of diversification as well, but one that is manageable because they can be herded together. They are often separated at night because goats need to be kept warmer than sheep and so need to be kept under different conditions.

သိုးနှင့်ဆိတ်သည် အရွယ်အစားအတူတူဖြစ်နိုင်သော်လည်း ခွဲခြားရန် မခက်ခဲပေ။ ယေရှု၏ဇာတ်ကြောင်းတွင် လူ့သားတော်အတွက် မည်သူကို အသက်ထာဝရပေးရမည်၊ မည်သူကို အပြစ်ဒဏ်ပေးရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရန် မခက်ခဲပေ။ အဆုံးအဖြတ်ပေးသည့်အချက်မှာ မိမိ၏ညီအစ်ကိုမောင်နှမများတွင် အနိမ့်ဆုံးသောသူများကို မည်သို့ဆက်ဆံခဲ့သည်နည်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၀)။ ယေရှုသည် လူမျိုးများ၏တရားစီရင်ခြင်းသည် သူ၏နောက်လိုက်များကို မည်သို့ဆက်ဆံသည်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု ညွှန်ပြတော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏နောက်လိုက်များကို ဆက်ဆံခြင်းသည် ယေရှုကိုယ်တိုင်ကို ဆက်ဆံခြင်းနှင့် အဓိပ္ပာယ်တူသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် လူမျိုးများ၏ကံကြမ္မာသည် ခရစ်ယာန်သတင်းစကားနှင့် ခရစ်ယာန်သတင်းဆောင်များအပေါ် တုံ့ပြန်မှုနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ယေရှုသည် ယေရှု၏သတင်းစကားကို လက်ခံသည်ဟု ပြောဆိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ငတ်မွတ်သူ၊ ရေငတ်သူ၊ ဧည့်သည်၊ အဝတ်မရှိသူ၊ နာမကျန်းသူ၊ ထောင်သူများကို မည်သို့ဆက်ဆံသည်နည်းဟူသော လက်တွေ့ပြုမူမှုအပေါ် တရားစီရင်တော်မူမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၅–၃၉၊ ၄၂–၄၄)။ ထို့ကြောင့် လူတစ်ဦး၏ပြုမူဆောင်ရွက်ချက်သည် ယေရှု၏သတင်းစကားကို လက်ခံသည်ဟူသော သက်သေဖြစ်လိမ့်မည်။

Sheep and goats may be about the same size, but it is not hard to distinguish them from each other. In Jesus’s narrative, it is not difficult for the Son of Man to decide who should receive eternal life. The determining factor is how the individual treated “the least” of His brothers and sisters (v. 40). Jesus indicated that the judgment of the nations will be based on their treatment of His followers because that is also treatment of Jesus in a significant way. The fate of the nations, then, will be partly tied up with their reaction to the Christian message in the person of the Christian messengers. Jesus proclaimed judgment not on the claim to have accepted the message of Jesus but on the treatment of the hungry, the thirsty, the stranger, the naked, the sick, and those in prison (vv. 35–39, 42–44). Therefore people’s conduct will demonstrate whether they accepted Jesus’s message.

ယေရှုသည် အခြားနေရာတွင် ဆင်းရဲသားများသည် ငါတို့နှင့်အတူ အမြဲရှိနေမည်ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၁၁။ မာ ၁၄:၇။ ယော ၁၂:၈)။ သို့သော် ခရစ်ယာန်များသည် ဆင်းရဲသား၊ နာမကျန်းသူ၊ အကျဉ်းသားများ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကြိုးပမ်းခဲ့ကြသည်။ ရောမခေတ်တွင် လူအများစုသည် နာမကျန်းသူများကို ရှောင်ရှားခဲ့ကြသော်လည်း ခရစ်ယာန်များက ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ဆေးရုံများ၊ မိဘမဲ့ကလေးဂေဟာများ တည်ထောင်ခြင်း၊ အကျဉ်းသားများထံ သွားရောက်ခြင်း၊ လူနေအဖွဲ့အစည်းအစွန်တွင်ရှိသော သူများကို ကူညီခြင်းများတွင် ရှေ့တန်းမှ ပါဝင်ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာကို အခြားသူများကို စေတနာထားကူညီရမည့် ဘာသာတစ်ခုဟု ဖော်ပြနိုင်သည်။ ယေရှု၏စစ်မှန်သော နောက်လိုက်သည် လိုအပ်နေသူများအပေါ် သနားညှာတာတတ်သည်။ ယေရှုသည် ဤလွယ်ကူစွာ တွေ့မြင်နိုင်သော ပြုမူချက်ကို လူ့သားတော်၏ တရားစီရင်ခုံရင်ထိုင်တော်ရှေ့တွင် ကံကြမ္မာဆုံးဖြတ်ရာတွင် အရေးကြီးသည်ဟု သတ်မှတ်တော်မူသည်။

Jesus said, as recorded elsewhere, that the poor will be always with us (Matt. 26:11; Mark 14:7; John 12:8), but Christians have sought to meet the needs of the poor, the sick, and the prisoner. In the Roman world, most people avoided the sick, but Christians tended to them. Christians have been at the forefront of establishing hospitals and orphanages, visiting prisoners, and a whole range of other efforts to help those on the margins of society. One could describe Christianity as a religion that should be actively involved in caring for others. A true follower of Jesus has compassion on those who are in need, and Jesus identified this easily observed behavior as crucial in determining the eventual fate of somebody appearing before the judgment throne of the Son of Man.

အခန်းကြီး - ၂၆

၂၆:၁–၂၈:၂၀ ယေရှုကို သစ္စာဖောက်ခြင်း၊ အသေသတ်ခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း

မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်း၏ နောက်ဆုံးအခန်းသုံးခန်း (အခန်း ၂၆–၂၈) သည် တစ်ဆက်တည်း ဆက်စပ်နေသော ဇာတ်ကြောင်းတစ်ခုဖြစ်ပြီး “ဆင်းရဲဒုက္ခဇာတ်လမ်း” (passion narrative) ဟု ခေါ်ဆိုလေ့ရှိသည်။ ၎င်းတို့သည် ယေရှု၏ လောကီဘဝနောက်ဆုံးရက်များကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။ ယေရှု၏အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းတစ်အုပ်လုံး၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းကို အခြားမည်သည့်အပိုင်းထက်မဆို များစွာအာရုံစိုက်ဖော်ပြထားပြီး ယေရှု၏ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည်၊ အသေခံရမည်ဟူသော ဟောကြားချက်များဖြင့် ကြိုတင်ထင်ရှားစေခဲ့သည် (မဿဲ ၉:၁၅၊ ၁၂:၁၄၊ ၁၆:၂၁–၂၃၊ ၁၇:၁၂၊ ၂၂–၂၃၊ ၂၀:၁၇–၁၉၊ ၂၂–၂၃၊ ၂၁:၃၈–၃၉၊ နှင့် ၂၆:၂)။

26:1–28:20

Betrayal, Death, and Resurrection of Jesus

The last three chapters of Matthew (chaps. 26–28) form one coherent and consecutive narrative, usually called the “passion narrative.” They deal with events over the last days of Jesus’s earthly life. Indeed, the death and resurrection of Jesus is the focus of the whole Gospel. Not only is much more attention given to this part of Jesus’s life than any other, the passion of Jesus was anticipated in Jesus’s predictions of His suffering and death found in Matthew 9:15; 12:14; 16:21–23; 17:12, 22–23; 20:17–19, 22–23; 21:38–39; and 26:2.

ဆင်းရဲဒုက္ခဇာတ်လမ်းကို ဖတ်ရှုရင်း ထင်ရှားသော အကြောင်းအရာများ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ပထမအချက်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ယေရှုမည်သူဖြစ်သည်ကြောင့် အရေးကြီးခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်တော်မူသည် (၂၆:၆၃–၆၄။ နှိုင်းယှဉ် ၂၇:၄၀။ ဒံ ၇:၁၃–၁၄)။ ယေရှုကို “ယုဒလူမျိုးတို့၏ဘုရင်” အဖြစ် လက်ဝါးကပ်တိုင်ဆွဲချိတ်ဆွဲခဲ့သည် (၂၇:၃၇၊ ၄၂)။ ပီလတ်ကိုယ်တိုင် ယေရှုသည် ခရစ်တော်၊ လာမည့်ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် သူသည် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသော ခရစ်တော်ဖြစ်သည်။ အသေခံချိန်တွင် ယေရှုသည် စင်စစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခံရသည် (မဿဲ ၂၇:၅၄)။

As we read through the passion narrative, several themes stand out. First, the cross is significant because of who Jesus is. He is the Christ, the Son of God (26:63–64; cf. 27:40; Dan. 7:13–14). Jesus was crucified as “King of the Jews/Israel” (27:37, 42 // Mark 15:26, 32; cf. Luke 23:38; John 19:19). Pilate himself confirmed that Jesus is the Messiah, the coming King. But in the Gospels He is a suffering Messiah. At His death Jesus was acknowledged as truly the Son of God (Matt. 27:54).

ဒုတိယအချက်၊ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် ပသခါပွဲတို့၏ ဆက်စပ်မှုကို နောက်ဆုံးညစာစားပွဲ၌ ယေရှုပြောတော်မူသော စကားများဖြင့် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုစကားမှာ ကိုယ်တော်၏ တပည့်တော်များသည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ နိုင်ငံတော်၌ အသစ်သောစပျစ်ရည်ကို သောက်သုံးသည်အထိ၊ ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းကို အစဉ်အမြဲ အောက်မေ့ရမည်ဖြစ်ကြောငင်းကို ဆိုလိုသည် (မဿဲ ၂၆:၁၇–၃၀၊ အထူးသဖြင့် အပိုဒ် ၂၉ // မာကု ၁၄:၁၂–၂၆ // လုကာ ၂၂:၁၈–၂၂။ ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုပါ၊ ၁ ‌ကောရိန်သု ၁၁:၂၃–၂၅)။တတိယအချက်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကြောင့် အရေးကြီးလေသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့သည် အတူတကွ ကမ္ဘာဦးကုန်ဆုံးချိန် (အနာဂတ်) ကို စတင်ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် လူသေများထဲမှ ပဌမဆုံး အသီးကို ရရှိသောသူ (ပဌမဦးသီး) ဖြစ်တော်မူသည် (၁ ကောရိန်သု ၁၅:၂၀။ ကိုယ်တိုင်ကြည့်ရှုပါ၊ တမန်တော် ၂၆:၂၃။ ကောလောသဲ ၁:၁၈။ ဗျာဒိတ် ၁:၁၇)။ ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူခြင်းသည် ခရစ်ယာန်များ သေခြင်းကို အောင်မြင်ရန် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတို့သည် သမိုင်းကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သော ဖြစ်ရပ်များ (သို့မဟုတ် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်ရပ်) ဖြစ်သည်။

Second, in Matthew the link between the cross of Jesus and the Passover is made clear by Jesus’s comments at the Last Supper that His followers will celebrate His death until He drinks it new with them in His kingdom (Matt. 26:17–30, esp. v. 29 // Mark 14:12–26 // Luke 22:18–22; cf. 1 Cor. 11:23–25). Third, the cross is significant because of the resurrection. The cross and resurrection together became the ushering in of the end (the eschaton). Jesus was the “firstfruits” from the dead (1 Cor. 15:20; cf. Acts 26:23; Col. 1:18; Rev. 1:17). That Jesus rose from the dead is a Christian’s only hope for overcoming death. The cross and the resurrection were the events (or the saving event) that changed history!

နောက်ဆုံးအနေနဲ့၊ ယေရှု၏ခံစားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်ရှိပြီးသား အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ပြည့်စုံခဲ့သော ပရောဖက်ပြုချက်များကို ရည်ညွှန်းထားသည်ကို သတိပြုပါ။ မဿဲ ၂၆:၃၁ // မာကု ၁၄:၂၇၊ မဿဲ ၂၇:၉၊ နှင့် မဿဲ ၂၆:၆၄ နှင့် ၂၇:၄၆ တို့တွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဘာသာစကားကို ပဲ့တင်ထပ်ထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဤအကြောင်းအရာများနှင့် အခြားအကြောင်းအရာများသည် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် တွေ့ရှိရသော ခံစားခြင်းဆိုင်ရာ ဇာတ်ကြောင်းကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရာတွင် ပေါ်ထွက်လာလိမ့်မည်။

Finally, the suffering of Jesus was part of God’s preexistent plan. Note the references to fulfilled prophecies: Matthew 26:31 // Mark 14:27; Matthew 27:9; and the echoes of the language of the OT in Matthew 26:64 and 27:46. These and other themes will emerge as consideration is given to the passion narrative, as found in the Gospel of Matthew.

1 ထိုဒေသနာတော်ရှိသမျှတို့ကို ယေရှုသည် အကုန်အစင်ဟောတော်မူပြီးလျှင်၊ တပည့်တော်တို့အား၊

2 နှစ်ရက်လွန်မှပသခါပွဲနေ့ရောက်မည်ကို သင်တို့သိကြ၏။ ထိုအခါ လူသားကိုလက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက် သတ်စေခြင်းငှါ အပ်နှံကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
3 ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးကျမ်းပြုဆရာတို့နှင့် လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူတို့သည်၊ ကယာဖအမည်ရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ အိမ်ဦး၌ စည်းဝေးကြပြီးလျှင်၊
4 ယေရှုကို ပရိယာယ်အားဖြင့် ဘမ်းဆီး၍ သတ်အံ့သောငှါ တိုင်ပင်ကြ၏။
5 သို့သော်လည်း လူများတို့သည် ရုန်းရင်းခတ်ဖြစ်မည်ကိုစိုးရိမ်၍ ပွဲနေ့တွင်မပြုနှင့်ဦးဟု ပြောဆိုကြ၏။

၂၆:၁-၅။ ယေရှုကို သတ်ရန် ကြံစည်ခြင်း။ ယေရှုသည် သူ၏လာမည့်သေခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့ပြီး ထိုသေခြင်းကို ပသခါပွဲနှင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည် (၂၆:၁)။ ကယပ္ပနှင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များသည်လည်း ယေရှုကို သတ်ရန် ကြံစည်နေကြသည်။ သို့သော် ယေရှု၏ လူကြိုက်များမှုကြောင့် ပသခါပွဲတွင် လူထုအုံကြွမှု ကြီးကြီးမားမား ဖြစ်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု ဆင်ခြင်သုံးသပ်သဖြင့် ပသခါပွဲနှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိစေလိုကြပေ (အပိုဒ် ၃-၅)။ ပသခါပွဲသည် ဘုရားသခင်ကျိန်း ယုဒလူမျိုးအားလုံး ယေရုရှလင်မြို့ ဗိမာန်တော်သို့ လာရောက်ပြီး ယဇ်ပူဇော်ရမည့် အချိန်တစ်ခုဖြစ်သည် (ထွက် ၂၃:၁၄-၁၇)။ ပသခါပွဲသည် အဲဂုတ္တုကျွန်ခံရခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဂုဏ်ပြုသည့်ပွဲဖြစ်သောကြောင့် လူမျိုးရေးစိတ်ဓာတ်နှင့် လိုအင်ဆန္ဒများ ပိုမိုမြင့်တက်နေတတ်သည်။ ဂရုတစိုက် မစီမံပါက ယေရှုကဲ့သို့ လူကြိုက်များသော မေရှိယ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးကို ဖမ်းဆီးရန်ကြိုးပမ်းမှုသည် ရောမအင်ပါယာကို ဆန့်ကျင်သော ပွင့်လင်းသော ပုန်ကန်မှုအဖြစ်သို့ လွယ်ကူစွာ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည်။ သို့သော် အဖြစ်အပျက်များ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်နှင့်အမျှ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် လူမျိုးအကြီးအကဲများ၏ ကြံစည်မှုသည် အကျိုးမရှိခဲ့မှန်း ထင်ရှားသည်။ ယေရှု၏သေခြင်းသည် ပသခါပွဲအတွင်း ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဤအဖြစ်အပျက်များက ယေရှုသည် ဤအချိန်တွင် သူ၏သေခြင်းကို ကြိုဟောခဲ့ရာတွင် မှန်ကန်ကြောင်း ပြသသည်။ ထိုသေခြင်းကို ရှောင်တိမ်းခြင်းမပြုဘဲ လက်ခံခဲ့သည်။

26:1–5. Plot to Kill Jesus. Jesus foretold His coming death and linked it to the Passover (26:1). Caiaphas and the Jewish leadership were also plotting the death of Jesus—but they did not wish it to be associated with the Passover on the sensible observation that Jesus’s popularity might lead to great unrest among the crowds who attended the Passover (vv. 3–5). After all, the Passover was one of the times that all observant Jews were expected to come to the temple in Jerusalem to offer a sacrifice (Ex. 23:14–17)—and since the Passover was a celebration of their freedom from Egyptian slavery, there would be a heightened sense of nationalist fervor and longings among the people. If not orchestrated carefully, an attempt to arrest a popular messianic figure like Jesus could easily lead to an open revolt against Rome. Yet as events unfolded, it is clear that the plotting of the chief priests and elders of the people was to no avail. Jesus’s death did occur over Passover. These same events show also that Jesus was correct in foretelling His death during this time—a death that He accepted rather than avoided.

ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း၏ လက်တွေ့ကျသော ရှုထောင့်

The Practical Aspect of the Second Coming of Jesus

မဿဲကျမ်း၏ ငါးခုမြောက် တရားဟောချက်တွင် ပါဝင်သော ယေရှု၏အဆုံးအမများမှ အကြောင်းအရာများစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ထိုအကြောင်းအရာများထဲမှ နှစ်ခုသည် ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အထွေထွေ အချက်များနှင့် ထိုဖြစ်ရပ်သည် ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှုများဖြစ်သည်။

Several themes emerge from the teachings of Jesus found in the fifth discourse in Matthew. Two of these themes are general elements relating to the Second Coming and the impact this event has on the lives of believers.

၁. အထွေထွေ အချက်များ။ ယေရှုသည် ခရစ်ယာန်များသည် ကမ္ဘာ့ဖြစ်ရပ်များနှင့် သူ၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း နီးကပ်လာခြင်းကြား ဆက်စပ်မှုကို ချိတ်ဆက်ရန် တုံ့ဆိုင်းမနေသင့်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြခဲ့သည် (၂၄:၃၂-၃၄)။ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် မြင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်စွာ ဖြစ်ပြီးပြီဟု ပြောဆိုသူများသည် မှားယွင်းသော ပရောဖက်များဖြစ်ကြောင်း ပြသသည် (အပိုဒ် ၂၆-၂၇)။ ယေရှုသည် သူ၏ကြွလာခြင်း နေ့ရက်ကို မည်သူမျှ မသိကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မိန့်ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၆)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သူကြွလာရန် အသင့်ရှိနေရမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၂)။

1. General Elements. Jesus indicated clearly that Christians should not hesitate to discern the link between world events and the nearness of His Second Coming (24:32–34). The Second Coming will be visible throughout the whole world; those who state that it has already taken place, but in secret, show themselves to be false prophets (vv. 26–27). Jesus clearly stated that nobody knows the date of His coming (v. 36); our response should be to be ready for His coming at any time (v. 42).

၂. ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှု။ ယေရှုသည် သူ၏ မကြာမီ ပြန်ကြွလာခြင်းဆိုင်ရာ အသိပညာသည် ခရစ်ယာန်များ၏ ဘဝကို မည်သို့ သက်ရောက်သင့်သည်ကို အသေးစိတ် ဟောပြောခဲ့သည်။ သခင်နှောင့်နှေးနေသည်ဟု ယူဆ၍ မကောင်းမှုပြုပြီး ပျင်းရိသော ကျွန်နှင့် မတူဘဲ၊ ခရစ်ယာန်သည် မည်သည့်အချိန်တွင်မဆို သူ၏ပြန်ကြွလာခြင်းအတွက် အသင့်ရှိနေရမည် (၂၄:၄၅-၅၁)။ နှောင့်နှေးကြန့်ကြာမှု ရှိလာမည်ဆိုပါက သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ထားခြင်း မရှိသော နှမြောတမန်မျိုးငယ်များနှင့် မတူဘဲ (၂၅:၁-၁၃)။ သခင်ပေးအပ်ထားသော တတ်လန်ကို ဘာမှမလုပ်ဘဲ မြှုပ်နှံထားသော မကောင်းမှုပြုပြီး ပျင်းရိသော ကျွန်နှင့် မတူဘဲ၊ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်များသည် ယခုအချိန်မှ ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းအထိ အချိန်ကို အကျိုးရှိစွာ အသုံးပြုကြမည်။ သူတို့သည် ငွေကြေး၊ အရင်းအမြစ်များနှင့် ကျွမ်းကျင်မှုများကို သစ္စာရှိပြီး တက်ကြွစွာ စီမံခန့်ခွဲသူများအဖြစ် ပြုမူကြမည် (၂၅:၁၄-၃၀)။ ခရစ်ယာန်များသည် ငတ်မွတ်သူ၊ ရေငတ်သူ၊ အဝတ်အစားမလုံလောက်သူ၊ ဖျားနာသူနှင့် ထောင်ထဲတွင် ရှိသူများကို ဂရုစိုက်ခြင်းပါဝင်သော ရှုထောင့်ကို ထားရှိရမည်။ နောက်ဆုံး တရားစီရင်ခြင်းတွင် ထိုပုဂ္ဂိုလ်များအပေါ် သူတို့၏ပြုမူချက်များဖြင့် နောက်ဆုံးဆုံးဖြတ်ချက် ချမှတ်ခံရမည်ဖြစ်သည် (၂၅:၃၁-၄၆)။

2. Impact on the Life of Believers. Jesus spoke at length about how the knowledge of the soon return of Jesus should impact the lives of Christians. Unlike the bad and lazy servant, who lived his life on the assumption that his Lord was delayed, the Christian should be ready for His return at any time (24:45–51). Unlike the foolish virgins, Christians should conduct themselves so that if there is a delay in the Second Coming, they will have made provision to maintain themselves and their faith until such time as the Lord does return (25:1–13). Unlike the bad and lazy servant, who did nothing with the talent entrusted to him, true Christians will use the time between now and the Second Coming of Jesus productively. They will act as faithful and engaged stewards of their money, resources, and skills (25:14–30). Christians should keep a perspective that includes caring for the hungry, the thirsty, the poorly clothed, the sick, and those in prison because it is their actions toward such individuals by which a final determination will be made in the last judgment (25:31–46).

6 ဗေသနိရွာတွင် ရှိမုန်အမည်ရှိသောလူနု၏ အိမ်၌ ယေရှုရှိတော်မူသည်ဖြစ်၍၊

7 မိန်းမတယောက်သည် အဘိုးများစွာထိုက်သော ဆီမွှေးကျောက်ဖြူခွက်တလုံးကို အထံတော်သို့ ယူခဲ့၍၊ စားပွဲနားမှာ လျောင်းတော်မူသော ကိုယ်တော်၏ခေါင်းပေါ်၌ သွန်းလောင်းလေ၏။
8 တပည့်တော်တို့သည် မြင်လျှင် ဒေါသစိတ်ရှိသည်ဖြစ်၍ အဘယ်ကြောင့် အကျိုးမဲ့ဆုံးစေသနည်း။
9 ထိုဆီမွှေးကို အဘိုးများစွာနှင့်ရောင်း၍ ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးစရာကောင်းသည်ဟုဆိုကြ၏။
10 ယေရှုသည် သိတော်မူလျှင် ထိုမိန်းမကို အဘယ်ကြောင့်နှောင့်ရှက်ကြသနည်း။ သူသည် ငါ၌ ကောင်း သောအမှုကိုပြုပြီ။
11 ဆင်းရဲသောသူတို့သည် သင်တို့၌ အစဉ်ရှိကြ၏။ ငါမူကား သင်တို့၌အစဉ်ရှိသည်မဟုတ်။
12 ဤဆီမွှေးကို ငါ့ကိုယ်အပေါ်၌ သွန်းလောင်းသည်မှာ ငါ့အလောင်းကို သင်္ဂြိုဟ်မည်ဟု ပြင်ဆင်ခြင်းငှါ ပြုသတည်း။
13 ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ဧဝံဂေလိတရားကို မြေတပြင်လုံးတွင် ဟောသောအရပ်ရပ်တို့၌ ဤမိန်းမကို အောက်မေ့စရာဘို့ သူပြုသောဤအမှုကို ကြားပြောရကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၆:၆-၁၃။ ဗေသနိတွင် မွှေးကြိုင်ဆီ လောင်းခြင်း။ ယေရှုသည် သူ၏လောကီအသက်တာ၏ နောက်ဆုံးအပတ်ကို ဗေသနိတွင် ကုန်ဆုံးခဲ့သည် (မာကု ၁၁:၁၁-၁၂၊ ၁၄:၃၊ ယောဟန် ၁၂:၁)။ ဗေသနိသည် သံလွင်တောင်ပေါ်ရှိ ယေရုရှလင်သို့ လမ်းလျှောက်လို့ရနိုင်သော အနီးကပ်ရွာငယ်တစ်ရွာဖြစ်သည်။ မဿဲ ၂၆:၆-၁၃ တွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဖြစ်ရပ်သည် ကိုယ်လုပ်တော်ဆဲ ရှိမုန်၏ အိမ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ “ကိုယ်လုပ်တော်ဆဲ” ဟူသော စကားကို ရှိမုန်နာမည်နှင့် ထည့်သွင်းထားခြင်းသည် ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် အမည်တူသော ရှိမုန်ငါးဦးနှင့် ခွဲခြားရန်ဖြစ်သည် (ရှိမုန်ပေတရု၊ မဿဲ ၄:၁၈၊ ၁၀:၂၊ ကာနာနိတ် ရှိမုန် (ဇေလောတေ) လို့လည်း ခေါ်သည်၊ တပည့်တော်ဆယ်နှစ်ပါးထဲက တစ်ဦး၊ ၁၀:၄၊ ယေရှု၏ညီ ရှိမုန်၊ ၁၃:၅၅၊ နှင့် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းခဲ့သော ကူရေနဲမြို့သား ရှိမုန်၊ ၂၇:၃၂)။ ရှိမုန်သည် ပထမရာစုနှစ်တွင် ဣသရေလလူမျိုးများအထဲတွင် လူကြိုက်များသော နာမည်ဖြစ်သည်။ အမှန်မှာ ယေရှုနှင့် ခေတ်ပြိုင်နီးပါး သမိုင်းပညာရှင် ယောသပုသည် ရှိမုန်ဟု အမည်ရှိသူ အနည်းဆုံး နှစ်ဆယ်ကို ဖော်ပြထားသည်။

26:6–13. Anointing at Bethany. Jesus spent the last week of His earthly ministry at Bethany (Mark 11:11–12; 14:3; John 12:1), a small village on the Mount of Olives within easy walking distance to Jerusalem. The incident recorded in Matthew 26:6–13 took place in the house of Simon the leper. The words “the leper” are added to the name Simon to distinguish him from the four other Simons named in the Gospel (Simon Peter, Matt. 4:18; 10:2; Simon the Cananite (the Zealot), who was also one of the twelve apostles, 10:4; Simon the brother of Jesus, 13:55; and Simon from Cyrene, who carried Jesus’s cross, 27:32). Simon was apparently a popular name among Israelites in the first century. In fact Josephus, the near-contemporary writer, mentions at least twenty different individuals named Simon.

ယောဟန် ၁၂:၁-၈ တွင်လည်း ဗေသနိတွင် မွှေးကြိုင်ဆီ လောင်းခြင်းကို ဖော်ပြထားပြီး မာရိ၊ မာသနှင့် လာဇရု၏ အိမ်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး မာရိက ဆီလောင်းသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ နောက်ပိုင်း ခရစ်ယာန်များက ကိုယ်လုပ်တော်ဆဲ ရှိမုန်သည် မာသ၊ လာဇရုနှင့် မာရိ၏ ဖခင်ဖြစ်နိုင်သလား သို့မဟုတ် သူတို့ (ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များနှင့်အတူ) နေထိုင်ခဲ့သော အိမ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်နိုင်သလားဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည်။ လုကာ ၇:၃၆-၅၀ တွင် ဖာရိရှဲ ရှိမုန်၏ အိမ်တွင် ဈေးကြီးသော မွှေးကြိုင်ဆီဖြင့် ယေရှုကို လောင်းလျက် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖြစ်ရပ်ကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထိုအမျိုးသမီးကို ကြီးစွာသော အပြစ်ရှိသူဟူ၍သာ ဖော်ပြထားပြီး နာမည်မဖော်ပြထားပါ။ လုကာကျမ်းတွင် ထိုအမျိုးသမီးသည် မာသနှင့် လာဇရု၏အစ်မ မာရိဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားသော်လည်း ယောဟန်ကျမ်းက ထိုသို့ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဟု အကြံပြုထားသည်။

John 12:1–8 also recounts the anointing at Bethany, although he identifies it as taking place at the house of Mary, Martha, and Lazarus and identifies Mary as the one who anointed Jesus with the ointment. Later Christians asked whether Simon the leper might have been the father of Martha, Lazarus, and Mary or owned the house that they (together with Jesus and his disciples) were staying in. Luke 7:36–50 recounts an anointing of Jesus with expensive perfume at the house of Simon a Pharisee. The woman is unidentified, except as a great sinner. While the text in Luke doesn’t make it clear that the woman there was Mary the sister of Martha and Lazarus, the passage in John suggests this as the best possibility.

ထိုအမျိုးသမီးသည် ဈေးကြီးသော မွှေးကြိုင်ဆီကို ယူဆောင်လာပြီး ယေရှု၏ ခေါင်းပေါ်တွင် လောင်းခဲ့သည်။ ဤသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် အလွန်ချမ်းသာသူများတွင် အထူးအခါအခွင်မျိုးတွင် မထူးဆန်းပေ။ ယေရှုနှင့် သူ၏တပည့်တော်များသည် ကြီးကြီးမားမား ချမ်းသာသူများ မဟုတ်သဖြင့် သူတို့အထဲတွင် ဤဖြစ်ရပ်သည် အလွန်ထူးခြားသည်။ အမှန်မှာ ထိုမွှေးကြိုင်ဆီကို ရောင်းချပြီး ငွေကို သူဆင်းရဲသားများကို မပေးဘဲ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ပြုရသနည်းဟု မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၂၆:၉)။ ယေရှုက သူ၏ မွှေးကြိုင်ဆီ လောင်းခြင်းကို သူ၏သေခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ပြီး ဖြေကြားခဲ့သည်။ ထိုအမျိုးသမီး၏ ထူးခြားသော လက်ဆောင်သည် ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရာနေရာတိုင်းတွင် ပြန်လည်ဖော်ပြခံရမည်ဟု ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀-၁၃)။ အမှန်ပင် ထိုသို့ ဖြစ်ခဲ့သည်။

The woman came to Jesus with some expensive perfume and anointed His head with it. Such a practice was not unknown among the very wealthy, especially when associated with an important occasion. Jesus and His disciples were not part of those with great wealth, so what happened was quite unusual among them. Indeed, the question was raised as to why the perfume was not sold and the proceeds of the sale given to the poor (Matt. 26:9). Jesus responded by linking His anointing with His death, and He told everybody that the extraordinary gift from the woman would be recounted everywhere the Gospel was preached (vv. 10–13), as indeed it has been.

14 ထိုအခါ တပည့်တော်တကျိပ်နှစ်ပါးအဝင်ဖြစ်သော ယုဒရှကာရုတ်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့ထံ သို့သွား၍၊

15 အကျွန်ုပ်သည် ယေရှုကို ကိုယ်တော်တို့လက်သို့အပ်လျှင် အဘယ်မျှလောက်ပေးပါမည်နည်းဟု လျှောက်သော်၊ ထိုသူတို့က ငွေအကျပ်သုံးဆယ်ပေးမည်ဟု ဝန်ခံကြ၏။
16 ထိုအခါမှစ၍ ကိုယ်တော်ကိုအပ်ခြင်းငှါ အဆင်သင့်သောအချိန်ကာလကို ရှာကြံလျက်နေ၏။

၂၆:၁၄-၁၆။ ယုဒ၏ ယေရှုအား သစ္စာဖောက်ရန် သဘောတူညီခြင်း။ အပိုဒ် ၁၄ ကို အလျင်ပိုင်းနှင့် “ထိုအခါ” ဟူသော စကားဖြင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ ယေရှုက ငွေကြေးဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုကို ပယ်ရှားလိုက်ခြင်းက ယုဒအား ငွေအတွက် သစ္စာဖောက်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့ပုံရသည်။ ယေရှု၏ အတွင်းစည်းအဝေးမှ တပည့်တစ်ဦးကို ဤခြေလှမ်းကို လှမ်းစေခဲ့သော အကြောင်းရင်းသည် အမြဲတမ်း နက်နဲသော နှလုံးသားဆိုင်ရာ လျှို့ဝှက်ချက်တစ်ခုဖြစ်နေမည်။ သူ့စိတ်ထဲတွင် ယေရှုကို မေရှိယအာဏာနှင့် တန်ခိုးကို ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် နိုင်ငံတော်တည်ထောင်ရန် အခြေအနေတစ်ခု ဖန်တီးပေးရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှုသည် လူမျိုးခေါင်းဆောင်များက သတ်ရန် ခွင့်မပြုဟု သူထင်မှတ်ခဲ့ပေမည်။ ယေရှုကို အမှန်တကယ် သတ်မည်ဟု သူသိလိုက်ရချိန်တွင် သူ၏ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုက ထိုအချက်ကို ရှင်းပြနိုင်သည် (၂၇:၃-၅)။

26:14–16. Judas’s Agreement to Betray Jesus. Verse 14 is linked to the previous passage by the word “then.” It appears that Jesus’s dismissal of the concern for money aroused in Judas Iscariot the urge to betray Him for money. What motivated one of the inner circle of Jesus’s disciples to take this step will always be a mystery. Perhaps what he had in mind was to provide a setting that would move or even force Jesus to reveal His messianic role and power and that would result in the establishment of the kingdom. He probably thought that Jesus would not allow the leaders of the people to kill Him. This would explain his desperation when he realized that Jesus was in fact to be killed (27:3–5).

17 အဇုမပွဲ ပဌမနေ့၌ တပည့်တော်တို့သည် အထံတော်သို့ချဉ်းကပ်၍၊ ကိုယ်တော်သည် ပသခါပွဲကို စား တော်မူဘို့ရာ အဘယ်အရပ်၌ အကျွန်ုပ်တို့သည် ပြင်ဆင်စေခြင်းငှါ အလိုရှိတော်မူသနည်းဟု မေးကြသော်၊

18 ကိုယ်တော်က၊ မြို့တွင် ဤမည်သောသူ၏အိမ်သို့သွားကြ၊ ဆရာမှာလိုက်သည်ကား၊ ငါ့အချိန်နီးပြီ။ သင့်အိမ်၌ ငါ့တပည့်တို့နှင့်တကွ ပသခါပွဲကို ငါခံမည်ဟု ထိုသူကို ပြောကြလော့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
19 တပည့်တော်တို့သည် စီရင်တော်မူသည်အတိုင်းပြု၍ ပသခါပွဲကို ပြင်ဆင်ကြ၏။
20 ညဦးယံအချိန်ရောက်မှ တပည့်တော်တကျိပ်နှစ်ပါးတို့နှင့်အတူ စားပွဲ၌ လျောင်းတော်မူ၏။
21 စား၍နေကြစဉ် ကိုယ်တော်က၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ သင်တို့တွင် တစုံတယောက်သောသူသည် ငါ့ကို အပ်နှံလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
22 တပည့်တော်တို့သည် အလွန်ဝမ်းနည်း၍ သခင်၊ အကျွန်ုပ်လောဟု အသီးအသီးမေးလျှောက်ကြ၏။
23 ကိုယ်တော်ကလည်း ငါနှင့်အတူ ပုကန်တွင် လက်နှိုက်သောသူသည် ငါ့ကို အပ်နှံလိမ့်မည်။
24 ကျမ်းစာလာသည်အတိုင်း လူသားသည်သွားရမည်။ သို့သော်လည်း လူသားကိုအပ်နှံသောသူသည် အမင်္ဂလာရှိ၏။ ထိုသူသည် ဘွားမြင်ခြင်းကိုမခံရလျှင် အနေသာ၍ကောင်းသည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။
25 ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံမည့်သူယုဒရှကာရုတ် ကလည်း၊ အရှင်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်လောဟု မေးလျှောက် လျှင်၊ သင်ဆိုသည့်အတိုင်းမှန်သည်ဟု ပြန်ပြောတော်မူ၏။

၂၆:၁၇-၂၅။ တပည့်တော်များနှင့် ပသခါစားသုံးခြင်း။ ယေရှုသည် ပညတ်တရားကို လိုက်နာသော ယုဒလူမျိုးဖြစ်သဖြင့် ပသခါပွဲ နီးကပ်လာသောအခါ တပည့်တော်များက မည်သို့ ပြင်ဆင်ရမည်နည်းဟု မေးကြသည်။ သူသည် ယေရုရှလင်မြို့ရှိ လူတစ်ဦးထံသို့ သွားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ထိုလူသည် ပသခါစားပွဲကို သူ့အိမ်တွင် ပြင်ဆင်ခွင့်ပြုမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇-၁၉)။ ညွှန်ကြားချက်အတိုင်း ပြင်ဆင်ခဲ့သည်။

26:17–25. Passover with the Disciples. Jesus was a law-observant Jew, and since the Passover was near, the disciples asked how they should go about preparing it. He directed them to a certain individual in Jerusalem who would allow them to prepare the Passover meal at his house (vv. 17–19). It was prepared as directed.

ပသခါစားပွဲ စတင်ချိန်တွင်ပင် ယေရှုက သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက သစ္စာဖောက်မည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ စားပွဲတွင် ရှိသူများထဲတွင် ယေရှုနှင့် ယုဒအာသား တို့သာ ယုဒက သစ္စာဖောက်ရန် လုပ်ငန်းစဉ်ကို စတင်ပြီးကြောင်း သိရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် ယုဒအာသား အား သူ၏စီစဉ်ထားသော သစ္စာဖောက်မှုမှ လှည့်ထွက်ရန် အခွင့်အရေးပေးခဲ့သည်။ ယုဒက ထိုအခွင့်အရေးကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။

Right at the beginning of the Passover meal, Jesus announced that one of them would betray Him (v. 21). Of those at the meal, only Jesus and Judas Iscariot knew that Judas had already set in motion the process to betray Him. Jesus thus allowed Judas Iscariot an opportunity to turn aside from his planned betrayal—an opportunity that Judas ignored.

သူတို့ထဲမှ တစ်ဦးက သစ္စာဖောက်မည်ဟု ကြားသိရသောအခါ တပည့်တော်အားလုံးက “ကျွန်တော်မဟုတ်ပါဘူးလား သခင်” ဟု မေးကြသည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ဂရိဘာသာတွင် မေးခွန်းတစ်ခုတွင် မျှော်လင့်ထားသော အဖြေကို ထည့်သွင်းတတ်သည်။ တပည့်တော်များအားလုံး ယေရှုကို မေးသော မေးခွန်းသည် “မဟုတ်ပါ” ဟူသော အဖြေကို ပြင်းထန်စွာ ဆိုလိုသည်။ တစ်ဦးမှလွဲ၍ ကျန်သူများအတွက် ယေရှု သစ္စာဖောက်ခံရမည်ဟူသော သတင်းသည် ထိတ်လန့်စရာဖြစ်ပြီး သူတို့၏ စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ပြသခဲ့ကြသည်။

On hearing that one of their number would betray Jesus, all the disciples responded by asking if it was him (v. 22). The Greek of the NT sometimes includes the expected answer in a question that is asked. The question asked of Jesus by all the disciples strongly implies a “no” answer to the question. For all but one, the information that Jesus would be betrayed was alarming, and they showed their distress.

ခေတ်သစ်စားပွဲများသည် ရှေးကျသော စားပွဲများနှင့် အလွန်ကွဲပြားသည်။ ခေတ်သစ် အနောက်တိုင်း လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် စားပွဲပါဝင်သူများသည် စားပွဲတွင် ထိုင်လေ့ရှိပြီး ကိုယ်ပိုင်ပန်းကန်နှင့် စားသုံးကိရိယာများ ရှေ့တွင် ရှိတတ်သည်။ နောက်ဆုံးညစာတော်ဆိုင်ရာ ပန်းချီကားများစွာသည် ဤနည်းအတိုင်း ဆွဲထားသည်။ သို့သော် ထိုညက ရောမကမ္ဘာတွင် တရားဝင် စားပွဲစားသုံးသူအားလုံးကဲ့သို့ ယေရှုနှင့် သူ၏တပည့်တော်များသည် ထိုင်မစားဘဲ လဲလျောင်းစားခဲ့ကြသည်။ ရောမခေတ် ချမ်းသာသူအိမ်များတွင် ထရီကလင်နီယံဟု ခေါ်သော အခန်းရှိတတ်သည်။ ထိုအခန်းတွင် နံရံသုံးဖက်ပတ်လည်တွင် ခုတင်များရှိပြီး စားပွဲပါဝင်သူများသည် စောင်နှင့် ခေါင်းအုံးများပေါ်တွင် လဲလျောင်းနေတတ်သည်။ တစ်ခုတွင် လူသုံးဦးမှ လေးဦးအထိ လျောင်းနေလေ့ရှိသော်လည်း တပည့်တော် ဆယ့်နှစ်ဦးနှင့် ယေရှုတို့ဖြစ်သောကြောင့် တစ်ခုတွင် ငါးဦး လျောင်းနေရသည်။ ကျွန်များသည် ပတ်လည်လျှောက်ကာ အစာအာဟာရနှင့် အရက်ကို အားလုံးရရှိစေရန် စီစဉ်ပေးသည်။

Modern meals are quite different in character from ancient meals. In modern Western society, those who participate in a meal are usually seated at a table, with their own plate and eating utensils in front of them. Many paintings of the Last Supper portray the arrangements in this manner. But like all those who that night ate a formal meal in the Roman world, Jesus and His disciples reclined to eat. Houses of the wealthy during the Roman period had a room called a triclinium. Such a room was set out with benches around three of its walls, and those participating in the meal reclined on blankets and pillows on these benches. It was not uncommon to have three or four people reclining on one bench—although with the twelve disciples and Jesus, one of the benches would have had five on it. The servants circulated around, ensuring that food and drink was available to all.

မဿဲ ၂၆:၁၇-၂၅ တွင် ဖော်ပြထားသော စားပွဲ၏ နောက်ထပ်ကွဲပြားချက်တစ်ခုမှာ ဟင်းလျာအများစုသည် အားလုံးအတူတူစားသော ဟင်းလျာများဖြစ်သည်။ ပသခါဖြစ်သောကြောင့် မုန့်သည် တဆေးမဲ့မုန့်ဖြစ်သည်။ မုန့်တစ်လုံးစီသည် သေးငယ်ပြီး စားပွဲပါဝင်သူတစ်ဦးစီသည် မုန့်တစ်လုံးလုံး ယူသည် သို့မဟုတ် မုန့်ကို ကိုက်ဖဲ့ကာ အတူတူစားသော ဟင်းလျာမှ အစာကို ယူစားသည်။ ယေရှုက အတူတူစားသော ဟင်းလျာထဲသို့ မုန့်ကို နှစ်သောသူက သစ္စာဖောက်မည်ဟု အာမခံခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ အားလုံးက အတူတူစားသော ဟင်းလျာထဲ မုန့်နှစ်သောကြောင့် သစ္စာဖောက်မည့်သူ၏ အမှတ်အသားကို ဖုံးကွယ်ထားခဲ့သည်။

The other difference to modern practice in the meal described in Matthew 26:17–25 is the fact that most of the dishes were common dishes. As it was Passover, the bread was unleavened. Each “loaf” was small, and each participant in the meal either took a whole loaf or tore off some bread, which was then used to gather food from the common dish. Jesus assured His disciples that one dipping His bread into the common meal would betray Him (v. 23). Since all of them dipped their bread into the common meal, the identity of the person remained hidden.

26 ထိုအခါ စားလျက်နေကြစဉ်တွင်၊ ယေရှုသည် မုန့်ကိုယူ၍ ကျေးဇူးတော်ကိုချီးမွမ်းပြီးမှ မုန့်ကိုဖဲ့၍၊ ဤမုန့်ကား ငါ၏ကိုယ်ဖြစ်၏။ ယူ၍စားကြလော့ဟု မိန့်တော်မူလျက်၊ တပည့်တော်တို့အား ပေးတော်မူ၏။

27 ခွက်ကိုလည်းယူ၍ ကျေးဇူးတော်ကိုချီးမွမ်းပြီးမှ သူတို့အားပေးတော်မူ၍ သင်တို့ရှိသမျှသည် သောက် ကြလော့။
28 ဤခွက်ကား ပဋိညာဉ်တရားသစ်နှင့်ဆိုင်၍ လူများတို့၏အပြစ်ကိုလွတ်စေခြင်းငှါ သွန်းသော ငါ၏ အသွေးဖြစ်၏။
29 ငါဆိုသည်ကား၊ ဤစပျစ်ရည်မျိုးအသစ်ကို ငါ့ခမည်းတော်၏နိုင်ငံ၌ သင်တို့နှင့်အတူ ငါမသောက်မှီ နေ့တိုင်အောင် ယခုမှစ၍တဖန် ငါမသောက်ရဟု မိန့်တော်မူ၏။
30 ထို့နောက် သီချင်းဆိုကြပြီးမှ သံလွင်တောင်သို့ ထွက်သွားကြ၏။

၂၆:၂၆-၃၀။ သခင်ဘုရားညစာစားပွဲတော် တည်ထောင်ခြင်း။ ယေရှုနှင့် သူ၏တပည့်တော်များ စားသုံးနေသော စားပွဲသည် ပသခါပွဲဖြစ်သည် (အသေးစိတ်အတွက် “လက်ဝါးကပ်တိုင်မှတ်ချိန် နှစ်” ကို စာမျက်နှာ ၁၄၆၀ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဤပွဲတော်ကို ဣသရေလ ကျွန်များ အဲဂုတ္တုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော နောက်ဆုံးနှင့် အထင်ရှားဆုံး အံ့ဖွယ်အမှုကို အမှတ်ရစေရန် စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုညတွင် ပသခါသိုးသငယ်၏ သွေးကို တံခါးတိုင်များပေါ်တွင် လိမ်းထားပြီး အဲဂုတ္တုတစ်ဝှမ်းလုံးရှိ သားဦးအားလုံးကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သော သေခြင်းတမန်တော်သည် သွေးလိမ်းထားသော အိမ်များကို ကျော်ဖြတ်သွားခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၂၆-၂၇)။

26:26–30. Institution of the Lord’s Supper. The meal that Jesus and His disciples were eating the night of His betrayal was the Passover feast (for more, see “The Year of the Crucifixion,” p. 1460). This feast had been inaugurated to commemorate the last and most dramatic miracle associated with the escape of the Israelite slaves from Egypt. On that night, the blood of the Passover lamb was painted on the doorposts, and the angel of death, who slaughtered all the other firstborn sons around Egypt, passed over the houses that had the blood painted on the doorposts (Ex. 12:26–27).

ပသခါပွဲတွင် အဓိက အစားအစာမှာ အထူးယဇ်ပူဇော်ထားသော သိုးသငယ်ဖြစ်သည်။ ထိုသိုးသငယ်ကို တစ်ခါတည်း စားရမည်ဖြစ်ပြီး မကျန်ရှိစေရ (ထွက် ၁၂:၁၀)။ ယေရှုနှင့် သူ၏တပည့်တော်များပင်လျှင် တစ်ဦးချင်းစီအတွက် အလွန်ကြီးမားသော စားပွဲဖြစ်သည်။ ယေရှုလွန်ခဲ့သော ခေတ်က ယုဒစာပေများတွင် ပသခါပွဲကို မည်သို့ ကျင်းပရမည်ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ အပိုင်း တစ်ဆယ့်ငါးပိုင်း ပါဝင်ပြီး စပျစ်သီးဖျော်ရည်ခွက်ကို ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် သောက်ခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် အထူးမုန့်တစ်ချပ်ကို ချန်ထားခြင်း၊ ပသခါဇာတ်လမ်းကို ပြန်လည်ပြောပြခြင်းနှင့် ဒုတိယခွက်သောက်ခြင်း၊ ခါးသောဟင်းနုနွယ်စားခြင်း (ထွက် ၁၂:၈)၊ အဓိကဟင်းလျာစားခြင်း၊ ချန်ထားသော မုန့်ကို စားခြင်း၊ တတိယနှင့် စတုတ္ထ စပျစ်သီးဖျော်ရည်ခွက်ကို သောက်ခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ရှေးခေတ်က စပျစ်ရည်သည် ခေတ်သစ်စပျစ်ရည်ကဲ့သို့ အရက်ဓာတ် မများပြီး ရေနှောကာ သောက်လေ့ရှိသည်ကို သတိပြုသင့်သည်။ ပသခါပွဲတွင် တဆေးမသုံးရသဖြင့် အရက်ချက်ထားသော စပျစ်ရည် မသုံးကြောင်း အလေးအနက် အကြံပြုထားသည်။ ယေရှုသည် ယုဒဓလေ့အတိုင်း လိုက်နာပါက စားပွဲနှောင်းပိုင်းတွင် ချန်ထားသော မုန့်ချပ်နှင့် စားပွဲနှောင်းပိုင်းတွင် သောက်သော စပျစ်သီးဖျော်ရည်ခွက်အပေါ် အထူးမှတ်ချက်ပြုရန် သဘာဝကျသည်။

The key food present at the Passover was a lamb that had been sacrificed especially. This lamb was to be eaten in one sitting, with none left over (Ex. 12:10). Even for Jesus and His disciples, this would have been a large meal for each of them. Jewish writings from a time period after Jesus outline in great detail how the Passover meal was to be conducted. It consisted of fifteen separate parts, starting with the blessing and drinking of a cup of the fruit of the vine, then the setting aside of a special piece of bread, the retelling of the Passover story and the drinking of a second cup, the eating of bitter herbs (Ex. 12:8), the eating of the main course, the eating of the bread that had been set aside, and the drinking of a third and fourth cup of the fruit of the vine. It should be noted that wine in the ancient world did not have the high alcohol content of modern wine and was often drunk diluted. The fact that the Passover did not allow the use of leaven strongly suggests that fermented wine was not used. If Jesus was following the common Jewish pattern, then toward the end of the meal it would have been natural for Him to make a special comment over the piece of bread that had been set aside and over the cup of the fruit of the vine that was drunk at the end of the meal.

ယေရှုမိန့်ဆိုသော ခွက်ပေါ်ရှိ စကားများသည် အထူးအရေးကြီးသည်။ ပသခါကို ခရစ်ယာန်ဓလေ့အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲရာတွင် သူသည် သွေးတော်ဖြင့် တည်ထောင်သော ပဋိညာဉ်သစ်ကို စတင်ခဲ့သည်ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၂၈)။ ပဋိညာဉ်ဟူသော စကားလုံးနှင့် အယူအဆသည် သမ္မာကျမ်းတွင် အလွန်အရေးကြီးသည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံနှင့် ပထမဆုံး ပဋိညာဉ်တည်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာ ၁၅:၁၂-၂၁)။ အရေးအကြီးဆုံးမှာ သိနတောင်တွင် ဣသရေလလူမျိုးနှင့် ပဋိညာဉ်တည်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (ထွက် ၁၉-၂၀၊ တရား ၄:၄၄-၆:၉)။ ဘုရားသခင်နှင့် လူမျိုးတို့ကြား ပဋိညာဉ်သည် အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး ယေရှုသည် ကိုယ်တော်၏ သွေးတော်ဖြင့် ကိုယ်တော်နှင့် လူမျိုးတို့ကြား ပဋိညာဉ်သစ်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ သွေးတော်သည် လူများစွာ၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ခြင်း (သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားခြင်း) အတွက် အလျင်စလို စီးဆင်းခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၂၈)။ ယေရှု၏သေခြင်းသည် အခြားသေခြင်းအားလုံးနှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားသည်။ ကိုယ်တော်၏သေခြင်းသည် အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်နိုင်စေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ယေရှုက ကိုယ်တော်၏ ခမည်းတော်၏ နိုင်ငံတော်တွင် တပည့်တော်များနှင့်အတူ စပျစ်သီးဖျော်ရည်ကို အသစ်သောက်မည့်နေ့အထိ စပျစ်သီးဖျော်ရည်ကို မသောက်တော့ကြောင်း ကတိပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၉)။

Jesus’s words over the cup are particularly significant. In transforming the Passover into a Christian practice, He said that He was inaugurating a new covenant (Matt. 26:28), one that was founded on His blood. The word and concept of covenant is very important in the Bible. God made a covenant first with Abraham (Gen. 15:12–21). Most importantly, at Mount Sinai God made a covenant with the people of Israel (Ex. 19–20; Deut. 4:44–6:9). The covenant between God and His people had a special significance, and Jesus now established a covenant between Himself and His people based on His own blood, which He would shed on the cross. Jesus’s blood flowed out for the forgiveness (or remission) of the sins of many people (Matt. 26:28)—that is, He died as their substitute. The death of Jesus was to be dramatically different from all other deaths. His would enable sins to be forgiven. Jesus then promised that He would not drink from the fruit of the vine until He would drink it with His disciples in His Father’s kingdom (v. 29).

31 ထိုအခါ ယေရှုကလည်း၊ ကျမ်းစာလာသည်ကား၊ သိုးထိန်းကိုငါရိုက်သတ်၍ သိုးတို့သည် ကွဲလွင့်ရကြ လိမ့်မည်ဟု ရေးထားသည်နှင့်အညီ၊ ယနေ့ညဉ့်တွင် သင်တို့ရှိသမျှသည် ငါ့ကြောင့်စိတ်ပျက်ကြလိမ့်မည်။

32 သို့သော်လည်း ငါသည်ထမြောက်ပြီးမှ သင်တို့ရှေ့ ဂါလိလဲပြည်သို့သွားမည်ဟု မိန့်တော်မူသော်၊
33 ပေတရုက၊ ဤသူရှိသမျှတို့သည် ကိုယ်တော်ကြောင့်စိတ်ပျက်ကြသော်လည်း၊ အကျွန်ုပ်သည် စိတ် အလျှင်းမပျက်ပါဟု လျှောက်လေ၏။
34 ယေရှုကလည်း၊ ငါအမှန်ဆိုသည်ကား၊ ယနေ့ညဉ့်တွင်ကြက်မတွန်မှီ သင်သည်သုံးကြိမ်မြောက်အောင် ငါ့ကို ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူလျှင်၊
35 ပေတရုက၊ ကိုယ်တော်နှင့်တကွသေရသော်လည်း အကျွန်ုပ်သည်ကိုယ်တော်ကို မငြင်းမပယ်ပါဟု လျှောက်ပြန်၏။ တပည့်တော်အပေါင်းတို့သည်လည်း ထိုနည်းတူလျှောက်ကြ၏။

၂၆:၃၁–၃၅။ ပေတရု၏ ငြင်းပယ်ခြင်းကို ကြိုတင်ဟောကြားခြင်း။ နောက်ဆုံးညစာစားပွဲ အစပိုင်းတွင် ယေရှုသည် တပည့်တို့အား သူတို့တစ်ဦးသည် သူ့ကို သစ္စာဖောက်မည်ဟု သတိပေးပြီးသားဖြစ်သည်။ ယခုမူ တပည့်အားလုံး လဲလိမ့်မည်ဟု ဟောကြားတော်မူသည်။ ယေရှုမိန့်တော်မူသည့်စကားကို ဂရိဘာသာတွင် skandalizō ဟူသော ကြိယာဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၃၁)။ ဤကြိယာသည် ထောင်ချောက်ကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ ထို့ပြင် လမ်းပေါ်တွင် ထောင်ထားသော အရာဝတ္ထုကြောင့် လူတို့လဲကျစေခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သဖြင့် အပြစ်သို့ လှည့်စားသော သွေးဆောင်ခြင်း၊ ပြိုလဲခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဟုပင် အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ယေရှုသည် တပည့်တို့အား မကြာမီ ကြီးမားသော သွေးဆောင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး အားလုံးလဲကျမည်ဟု အလွန်ပြင်းထန်စွာ သတိပေးတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ဂါလီလဲပြည်၌ သူတို့နှင့် တွေ့ဆုံ ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၂)။

26:31–35. Peter’s Denial Foretold. At the beginning of the Last Supper, Jesus had already warned the disciples that one of them would betray Him. Now He told them that they would all stumble. The word used in the Greek to capture Jesus’s expression is the verb skandalizō (v. 31), which can be used to refer to a trap. It also has the meaning of something placed on a path that causes others to stumble, and hence it can mean a temptation to sin or even the cause of ruin. Jesus was very strongly warning the disciples that they would shortly be facing a great temptation and that all of them would stumble. He wished to reassure them, though, that after His resurrection He would meet with them in Galilee (v. 32).

ပေတရုသည် ခရစ်တော်ကို ဘယ်သောအခါမျှ မငြင်းပယ်ဟု ပြောဆိုခြင်း (အပိုဒ် ၃၃) သည် သူ၏စိတ်နှလုံးမှန်ကန်မှုကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ဤယုံကြည်ချက်သည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ရေးခွန်အားကို အလွန်ယုံကြည်ခြင်းမှ တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် တပည့်တို့အားလုံး (အပိုဒ် ၃၅) သည် ညှဉ်းဆီးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရန်လိုအပ်သော ခွန်အားအမျိုးအစားကို ကိုယ်အားကိုးခြင်း၊ မာနလျှော့ခြင်း၊ အနာဂတ်ကို ဘုရားသခင်အား အပ်နှံခြင်းမှသာ ရရှိနိုင်ကြောင်း မသင်ယူရသေးပေ။ ပေတရုသည် မိမိ၏အားနည်းချက်များကို အပြည့်အဝ မသိရှိသေးသဖြင့် သွေးဆောင်ခံရသောအခါ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆၆–၇၅) ဟု ဟောကြားခံရသည့်အတိုင်း ဖြစ်သွားသည် (အပိုဒ် ၃၄)။

Peter’s protestation that he would never deny Christ (v. 33) revealed his sincere conviction. This conviction certainly was born directly from a strong sense of his own spiritual strength. However, none of the disciples (v. 35) had yet learned that the type of strength needed to face persecution comes only through recognition of one’s own weakness, humbling oneself, and trusting God to control the future. Peter was not totally aware of his own weaknesses, and consequently when temptation came, he denied His Lord (vv. 66–75) as predicted (v. 34).

36 ထိုအခါ ယေရှုသည် သူတို့နှင့်အတူ ဂေသရှေမန်အရပ်သို့ ရောက်တော်မူလျှင်၊ ငါသည် ဟိုအရပ်သို့ သွား၍ ဆုတောင်းစဉ်တွင် ဤအရပ်၌ ထိုင်နေကြလော့ဟု တပည့်တော်တို့အား မိန့်တော်မူပြီးမှ၊

37 ပေတရုနှင့် ဇေဗေဒဲ၏သားနှစ်ယောက်တို့ကို ခေါ်သွား၍၊ နှလုံးသောစိတ်ပူပန်ခြင်းသို့ ရောက်တော် မူ၏။
38 ထိုအခါ ယေရှုက၊ ငါသည် သေလောက်အောင် စိတ်နှလုံးအလွန်ညှိုးငယ်ခြင်းရှိ၏။ ဤအရပ်၌ ငါနှင့် အတူစောင့်၍ နေကြလော့ဟု တပည့်တော်သုံးယောက်တို့အား မိန့်တော်မူ၏။
39 ထိုမှ အနည်းငယ်လွန်ပြန်လျှင် ပြပ်ဝပ်၍အကျွန်ုပ်အဘ၊ ဤခွက်သည် အကျွန်ုပ်ကိုလွန်သွားနိုင်လျှင် လွန်သွားပါစေသော။ သို့သော်လည်း အကျွန်ုပ်အလိုရှိသည်အတိုင်း မဖြစ်ပါစေနှင့်။ ကိုယ်တော်အလိုရှိသည် အတိုင်း ဖြစ်ပါစေသောဟု ဆုတောင်းတော်မူ၏။
40 တပည့်တော်တို့ရှိရာသို့ ပြန်၍ သူတို့သည် အိပ်ပျော်လျက်နေကြသည်ကို တွေ့တော်မူလျှင်၊ သင်တို့ သည် တနာရီခန့်မျှ ငါနှင့်အတူစောင့်၍နေခြင်းငှါ ဤသို့မစွမ်းနိုင်သလော။
41 စုံစမ်းနှောင့်ရှက်ခြင်းနှင့် ကင်းလွတ်မည်အကြောင်း ဆုတောင်းလျက်စောင့်နေကြလော့။ စိတ်ဝိညာဉ် ကား စေတနာရှိငြားသော်လည်း၊ ကိုယ်မူကား အားနည်းသည်ဟု ပေတရုအား မိန့်တော်မူပြီးမှ၊
42 တဖန်သွား၍ အကျွန်ုပ်အဘ၊ ဤခွက်ကိုအကျွန်ုပ်မသောက်ဘဲ လွန်၍မသွားရလျှင် ကိုယ်တော် အလို ရှိသည်အတိုင်း ဖြစ်ပါစေသောဟု ဆုတောင်းပြန်၏။
43 ထိုနောက်တပည့်တော်တို့ရှိရာသို့လာ၍ သူတို့သည် မျက်စိလေးလံသဖြင့် တဖန်အိပ်ပျော်လျက် နေကြ သည်ကိုတွေ့တော်မူလျှင်၊
44 သူတို့ကိုထားခဲ့၍ တဖန်သွားပြီးလျှင် ရှေ့မြွက်ဆိုသည်နည်းတူ သုံးကြိမ်မြောက်အောင် ဆုတောင်း တော်မူ၏။
45 ထိုနောက် တပည့်တော်တို့ရှိရာသို့ပြန်လာလျှင် ယခုအိပ်ပျော်၍ ငြိမ်ဝပ်စွာနေကြလော့။ လူသားကို ဆိုးသောသူတို့လက်သို့ အပ်နှံရသောအချိန်ရောက်လာပြီ။
46 ထကြ၊ ငါတို့သည် သွားကြကုန်အံ့။ ငါ့ကို အပ်နှံသောသူသည် ရောက်လာပြီဟု မိန့်တော်မူ၏။

၂၆:၃၆–၄၆။ ဂေသရှေမာန်ဥယျာဉ်၌ ဆုတောင်းခြင်း။ ယေရှုသည် တပည့်တို့ကို ဂေသရှေမာန်ဟုခေါ်သော နေရာသို့ ခေါ်ဆောင်တော်မူသည် (၂၆:၃၆၊ မာကု ၁၄:၃၂)။ ထိုနေရာသည် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် ရှိသည် (လု ၂၂:၃၉)။ ဂေသရှေမာန်ဟူသော အမည်သည် “ဆီညှစ်စက်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး သံလွင်ဥယျာဉ်တစ်ခုဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ယနေ့တိုင် သံလွင်တောင်ခြေတွင် ဘုရားကျောင်းတစ်ခု၏ ခြံဝင်းအတွင်း၌ ရှိနေသေး သော သံလွင်ပင်များနှင့် ဆင်တူသည်။

26:36–46. Prayer in Gethsemane. Jesus took the disciples to a place called Gethsemane (26:36; Mark 14:32) found on the Mount of Olives (Luke 22:39). The name Gethsemane means “oil press,” and in all probability the place was an olive grove, rather like the small grove of olives that still exists at the foot of the Mount of Olives in the courtyard of one of the churches there.

ယေရှုသည် ပေတရုနှင့် ဇေဗေဒဲ၏သား နှစ်ဦးတို့ကို (ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်) အနည်းငယ်ထပ်မံခေါ်ဆောင်တော်မူသည် (မဿဲ ၂၆:၃၇)။ ဤသုံးဦးသည် အသွင်ပြောင်းခြင်းတောင်ပေါ်သို့ ယေရှုနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့သူများပင် ဖြစ်သည် (၁၇:၁–၈)။ ယခုအခါမူ ပို၍အင်မတန်ကြီးကျယ်သော အချိန်ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ခံစားရမည့်ဒုက္ခ (သူ၏“ခွက်”၊ ၂၆:၃၉) ၏ဝန်ကို ခံစားတော်မူပြီး သူ၏အလွန်ရင်းနှီးသော တပည့်သုံးဦးအား ဝမ်းနည်းခြင်းကြောင့် သေလုမတတ် ဖြစ်နေကြောင်း မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၈)။ ဤအကျပ်အတည်းအချိန်၌ ယေရှုသည် လူသားအဖော်အချွတ်ကို လိုအပ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအရာကို ငြင်းပယ်ခံရတော်မူသည်။ သူတို့ထံ နှစ်ကြိမ်ပြန်လာတော်မူသော်လည်း အိပ်ပျော်နေသည်ကို တွေ့ရှိတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၀–၄၁၊ ၄၃)။

Jesus then asked Peter and the two sons of Zebedee (James and John) to accompany Him a little farther (Matt. 26:37). These were the three disciples who had accompanied Him to the Mount of Transfiguration (17:1–8); this occasion was one of greater solemnity. Jesus felt the weight of suffering (His “cup,” 26:39), and He told his three closest followers that He was overwhelmed by sorrow, even to the point of death (v. 38). At this time of crisis, Jesus apparently felt the need of human companionship, but it was to be denied Him. He came back to them twice only to find them asleep (vv. 40–41, 43).

ယေရှုသည် ခမည်းတော်အား သူ၏တာဝန်ကို အခြားနည်းဖြင့် ပြီးမြောက်ရန် နည်းလမ်းရှာနိုင်ပါစေဟု ဆုတောင်းတော်မူခြင်းသည် သဘာဝကျပါသည်။ သို့သော် ပဌမဆုတောင်းချိန်၌ပင် ခမည်းတော်၏အလိုတော်ရှိပါက ထိုသို့ဖြစ်ရမည်ဟု အတည်ပြုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၉)။ ဒုတိယအကြိမ် ဆုတောင်းတော်မူချိန်၌ ကုန်ကျစရိတ်ကြီးမားသည့်တိုင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို လိုက်လျှောက်လိုကြောင်း ထင်ရှားစွာ မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၄၂)။

Jesus’s prayer to the Father that expressed the wish to find another way to fulfill His mission was only natural. Yet even at His first prayer, He assured God that if it were His will, then it must be (v. 39). In His second prayer, Jesus highlighted His willingness to do the will of God, even though the cost would be so great (v. 42).

47 ထိုသို့ မိန့်တော်မူစဉ်တွင်ပင် တပည့်တော်တကျိပ်နှစ်ပါးအဝင်ဖြစ်သော ယုဒရှကာရုတ်လာ၏။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူတို့တွင်အကြီးအကဲဖြစ်သောသူများ စေလွှတ်သောလူအစုအဝေးအပေါင်း တို့ သည် ထားနှင့် ဒုတ်များကို ကိုင်လျက်ပါကြ၏။

48 ကိုယ်တော်ကို အပ်နှံသောသူက၊ ငါနမ်းသောသူသည် ယေရှုပင်ဖြစ်၏။ သူ့ကိုဘမ်းကြဟု ထိုသူတို့အား အမှတ်ပေးခဲ့သည်အတိုင်း၊
49 ကိုယ်တော်ရင်းသို့ ချက်ခြင်းချဉ်းကပ်၍ အရှင်ဘုရား၊ မင်္ဂလာရှိပါစေသောဟု ဆိုလျက်နမ်းလေ၏။
50 ယေရှုကလည်း၊ အဆွေ၊ အဘယ်အခင်းရှိ၍ လာသနည်းဟုမေးတော်မူပြီးမှ၊ ထိုသူများတို့သည် လာ၍ ကိုယ်တော်ကို ဆွဲကိုင်ဘမ်းဆီးကြ၏။
51 ထိုအခါ ယေရှုနှင့်ပါသောသူတယောက်သည် လက်ကိုဆန့်၍ ထားကိုဆွဲထုတ်ပြီးလျှင် ယဇ်ပုရောဟိတ် မင်း၏ ကျွန်တယောက်ကိုခုတ်သဖြင့် နားရွက်ပြတ်လေ၏။
52 ယေရှုကလည်း သင့်ထားကို သူ့နေရာ၌ပြန်ထားလော့။ ထားကိုကိုင်သောသူရှိသမျှတို့သည် ထားဖြင့် ဆုံးခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။
53 ယခုပင် ငါ့အဘကို ငါတောင်းနိုင်သည်ကို၎င်း၊ တောင်းလျှင် ကောင်းကင်တမန်နှစ်တပ်မက ငါ့ထံသို့ စေလွှတ်တော်မူမည်ကို၎င်း၊ သင်သည်မထင်သလော။
54 သို့ဖြစ်လျှင် ဤသို့သော အမူအရာတို့သည်ဖြစ်ရမည်ဟူသော ကျမ်းစာချက်သည် အဘယ်သို့ပြည့်စုံ အံ့နည်းဟု မိန့်တော်မူ၏။
55 ထိုအခါ ယေရှုက၊ သင်တို့သည် ထားပြကိုဘမ်းသကဲ့သို့ ငါ့ကိုဘမ်းအံ့သောငှါ ထားနှင့်ဒုတ်များကို လက်စွဲလျက် လာကြသည်တကား။ ငါသည် ဗိမာန်တော်၌ နေ့တိုင်းဆုံးမဩဝါဒပေးလျက် သင်တို့အလယ်၌ ထိုင်နေစဉ်အခါ၊ သင်တို့သည် ငါ့ကို မဘမ်းဆီးကြ။
56 ထိုအကြောင်းအရာမူကား၊ အနာဂတ္တိကျမ်းစာ ပြည့်စုံမည်အကြောင်းတည်းဟု လူအစုအဝေးတို့ကို မိန့် တော်မူ၏။ ထိုအခါ တပည့်တော်အပေါင်းတို့သည် ကိုယ်တော်ကို စွန့်ပစ်၍ပြေးကြ၏။

၂၆:၄၇–၅၆။ ယေရှုကို သစ္စာဖောက်ခြင်းနှင့် ဖမ်းဆီးခြင်း။ ဆုတောင်းပြီးနောက် ယေရှုသည် သစ္စာဖောက်သူကို သွားရောက်ဆုံတွေ့တော်မူသည်။ အဘယ်ကြောင့်မှန်မသိ၊ စစ်သူကြီးများသည် ယေရှုကို မည်သူမည်ဝါဖြစ်ကြောင်း ခွဲခြားသိရှိရန် လိုအပ်နေပုံရသည် (ယေရှုကို မသိကြခြင်း သို့မဟုတ် မှောင်ရိပ်ထဲတွင် မျက်နှာကို ရှင်းရှင်းမမြင်နိုင်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်နိုင်သည်)။ ယုဒအား နမ်းရှုပ်သူပင် ယေရှုဖြစ်ကြောင်း အချက်ပြရန် နမ်းခြင်းကို အချက်ပြမှတ်အဖြစ် စီစဉ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ယုဒသည် ယေရှုကို “ဆရာ” ဟုခေါ်ဆို၍ နမ်းရှုပ်သည် (အပိုဒ် ၄၉)။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယုဒသာလျှင် ယေရှုကို “ဆရာ” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၅၊ ၄၉)။ ထို့ပြင် အတွင်းစက်ဝိုင်းပြင်ပမှသူများသာ ယေရှုကို “ဆရာ” ဟု ခေါ်ဆိုကြသည် (၈:၁၉၊ ၁၂:၃၈၊ ၁၇:၂၄၊ ၁၉:၁၆၊ ၂၂:၂၄၊ ၃၆)။ သို့သော် မဿဲ ၂၃:၇–၈ တွင် ယေရှုသည် အကောင်းဆုံး ဆရာနှင့် ရဗ္ဗိအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ မာကုနှင့် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင်မူ တပည့်တို့သည် ယေရှုကို “ဆရာ” နှင့် “ရဗ္ဗိ” ဟု ခေါ်ဆိုရာတွင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။

26:47–56. Betrayal and Arrest of Jesus. His prayer concluded, Jesus went out to meet the betrayer. For some reason, the guards needed to have Jesus identified to them (perhaps Jesus was unknown to them and/or it was difficult to recognize Him clearly in the dark), and Judas had arranged a sign that the one whom he kissed was Jesus. So Judas greeted Jesus by calling Him “Rabbi” and kissing Him (v. 49). Curiously enough, in the Gospel of Mathew only Judas called Jesus “Rabbi” (vv. 25, 49). Furthermore, only those outside of the inner circle called Jesus “Teacher” (8:19; 12:38; 17:24; 19:16; 22:24, 36), although Jesus is identified as the rabbi and teacher par excellence in Matthew 23:7–8. Mark’s and John’s Gospels present the disciples as not hesitating to call Jesus “Teacher” and “Rabbi” (e.g., Mark 4:38; 9:5, 38; 10:35; 11:21; John 1:49; 4:31; 9:2; cf. Luke 21:7).

ယေရှုသည် ယုဒ၏နမ်းရှုပ်ခြင်းကို လက်ခံပြီး သူ့ကို “မိတ်ဆွေ” ဟု ခေါ်ဆိုတော်မူသည်။ သစ္စာဖောက်နေမှန်း သိတော်မူလျှင်ပင် ယုဒကို ယခုချိန်ထိ ဖြတ်တောက်မထားပေ။ ထို့နောက် ယေရှုသည် စကားလုံးသုံးလုံးဖြင့် “ဘာကြောင့်လာတာလဲ”၊ “ဘာလို့လာတာလဲ” သို့မဟုတ် “ဘာရည်ရွယ်ချက်နဲ့ လာတာလဲ” ဟု မေးတော်မူသည်။ ထိုစကားသည် “မင်းလာဖို့လုပ်ခဲ့တာကို လုပ်လိုက်တော့” ဟုလည်း အဓိပ္ပာယ်ရသည် (မဿဲ ၂၆:၅၀)။ ဤစကားစုသည် ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် မရေရာသော်လည်း မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်မဆို ယုဒ၏လာရောက်ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ယဉ်ကျေးစွာ ဆူပူဆုံးမသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။

Jesus responded to the greeting of Judas by calling him “friend,” knowing full well that he was betraying Him to the authorities but even now not cutting him off. He then said three words that mean something like “Why are you here?” “Why have you come?” or “For what purpose you are here?” They could also mean, “Do what you have come for” (Matt. 26:50). The phrase is ambiguous, and with any of the above meanings it seems evident that Jesus’s words can be understood as a gentle chiding of Judas for his purpose in coming.

ယေရှုကို ဖမ်းဆီးသောအခါ တပည့်တစ်ဦးသည် ဓားကိုထုတ်၍ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ကျွန်ကို ထု၍ နားရွက်ကို ဖြတ်ပစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၀–၅၁)။ မဿဲ၊ မာကု၊ လုကာခရစ်ဝင်ကျမ်းများတွင် ဤသူ၏အမည်ကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ယောဟန် ၁၈:၁၀ တွင် ရှိမုန်ပေတရုဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုသည် ပေတရုအား ဓားကို အခွံထဲ ပြန်ထည့်ရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည် (မဿဲ ၂၆:၅၂)။ ထို့နောက် တပည့်တို့အား ကောင်းကင်တမန်တပ်များစွာ (တစ်တပ်မကို လူ ၆၀၀၀ ခန့်ရှိသည်) ထက် တပ်မကိုးဆယ့်နှစ်တပ်ထက်မနည်း ခေါ်ယူနိုင်သော်လည်း ကားတိုင်ပေါ်တွင် အသေခံခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ကို ပြည့်စုံစေရန် မခေါ်ယူဟု မိန့်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၅၃–၅၄)။ ဤအကြောင်းကို အပိုဒ်သုံးခုအတွင်း tvခါ ထပ်မံအလေးပေးဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅၄၊ ၅၆)။

When Jesus was seized, one of the disciples tried to resist by taking out a sword and striking the slave of the high priest, removing his ear (vv. 50–51). The disciple who did this is not identified in Matthew, Mark, or Luke, but John 18:10 notes that this was Simon Peter. Jesus then demanded that Peter put his sword back in its place (Matt. 26:52). He then told the disciples that He could request more than twelve legions of angels for assistance but that He would not do it so as to fulfill God’s plan for Him by dying on the cross (vv. 53–54). This idea is stressed twice within the space of three verses (vv. 54, 56).

57 ကိုယ်တော်ကို ဘမ်းဆီးသောသူတို့သည် ကျမ်းပြုဆရာ၊ လူအကြီးအကဲများစည်းဝေးရာ ယဇ်ပုရော ဟိတ်မင်း ကယာဖထံသို့ ဆောင်သွားကြ၏။

58 ပေတရုသည်လည်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ အိမ်ဦးတိုင်အောင်ကိုယ်တော်နှင့် ဝေးစွာလိုက်၍ အတွင်း သို့ ဝင်ပြီးလျှင်၊ ထိုအမှု၏ အဆုံးကိုသိမြင်ခြင်းငှါ မင်းလုလင်တို့နှင့်အတူ ထိုင်နေ၏။
59 ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအကြီးအကဲ၊ လွှတ်အရာရှိအပေါင်းတို့သည် ယေရှုကိုသတ်ရမည် အ ကြောင်းမမှန်သောသက်သေကို ရှာသော်လည်းမတွေ့ကြ။
60 မမှန်သောသက်သေခံအများ လာသော်လည်း သက်သေကိုမတွေ့ကြ။ နောက်ဆုံး၌ မမှန်သော သက် သေခံနှစ်ယောက်တို့သည် လာ၍၊
61 ဤသူက ငါသည် ဘုရားသခင်၏ဗိမာန်တော်ကို ဖြိုဖျက်၍ သုံးရက်အတွင်းတွင် တည်ဆောက်နိုင် သည်ဟု ပြောပါသည်ဟု သက်သေခံကြ၏။
62 ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် ထ၍၊ သင်သည် တခွန်းမျှပြန်၍မပြောသလော။ ဤသူတို့သည် အဘယ်သို့ သက်သေခံသနည်းဟုဆိုလျှင်၊
63 ယေရှုသည် တိတ်ဆိတ်စွာနေတော်မူ၏။ ယဇ် ပုရောဟိတ်မင်းကလည်း သင်သည် ခရစ်တော်တည်း ဟူသော ဘုရားသခင်၏သားတော်မှန်သည် မမှန်သည်ကို ငါတို့အား ပြောစေခြင်းငှါ၊ အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ငါတိုင်တည်၍ သင့်ကို ကျိန်ဆိုစေ၏ဟု ဆိုလျှင်၊
64 ယေရှုက၊ သင်ဆိုသည့်အတိုင်းမှန်၏။ ထိုမျှမက ငါဆိုသည်ကား၊ နောင်ကာလ၌ လူသားသည် တန်ခိုး တော်၏လက်ျာဘက်၌ ထိုင်လျက် မိုဃ်းတိမ်ကိုစီး၍ ကြွလာသည်ကို သင်တို့ မြင်ရကြလတံ့ဟု မိန့်တော်မူ၏။
65 ထိုအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် မိမိအဝတ်ကိုဆုတ်လျက် ဤသူသည်ဘုရားကို လွန်ကျူး၍ ပြော သောစကားကို ယခုပင် သင်တို့ ကြားရပြီ။
66 အဘယ်သို့ ထင်မှတ်ကြသနည်းဟု မေးမြန်းလျှင်၊ ထိုသူတို့က ဤသူသည် အသေခံထိုက်ပေ၏ဟု ပြန် ၍ စီရင်ကြ၏။
67 ထိုအခါ မျက်နှာတော်ကို တံထွေးနှင့် ထွေးကြ၏။ လက်သီးနှင့် ထိုးကြ၏။
68 အချို့တို့သည်လည်း ပါးတော်ကို လက်နှင့်ပုတ်၍၊ အချင်းခရစ်တော်၊ ကိုယ်တော်ကို အဘယ်သူပုတ် သည်ကို ပရောဖက်ပြု၍ ဟောတော်မူပါဟုဆိုကြ၏။

၂၆:၅၇–၆၈။ ယေရှုကို အမှုစစ်ကောင်စီရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း။ ယေရှုကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ကာယပ၊ ပညာရှင်များနှင့် လူကြီးများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော မဟာသန်ဟေဒြင်အဖွဲ့ရှေ့သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၉)။ ဂရိဘာသာတွင် synedrion ဟူသော စကားလုံးကို အုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ သို့မဟုတ် တရားရုံးဟု အသုံးပြုသည်။ ရောမအင်ပါယာ၏ အထက်လွှတ်တော်ကို တစ်ခါတစ်ရံ synedrion ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ပါလက်စတိုင်းပြည်တွင်း၌ ဗာဗုလုန်သို့ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ပြန်လာသည့်ကာလမှစ၍ သန်ဟေဒြင်သည် အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုအဖြစ် ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယုဒပြည်ကိုယုဒဘုရင်တစ်ပါးက အုပ်ချုပ်စဉ်အခါက သန်ဟေဒြင်သည် အမြင့်ဆုံးတရားရုံးနှင့် ဘုရင်နှင့်တိုင်ပင်ရန် အသုံးပြုသော အဖွဲ့အဖြစ် ရှိခဲ့သည်။ ဥပမာ၊ ဟေရုဒ်မင်းကြီးသည် သန်ဟေဒြင်ကို မဖျက်သိမ်းခဲ့သော်လည်း ရှားရှားပါးပါး တိုင်ပင်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင်တရားစီရင်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏အမှုစစ်ချိန်တွင် ယုဒပြည်ကို ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း အုပ်ချုပ်နေပြီး သန်ဟေဒြင်သည် ရောမတို့ စိတ်ဝင်စားခြင်းမရှိသော ကိစ္စများအတွက် အမြင့်ဆုံးတရားရုံးအဖြစ် ရှိခဲ့သည်။ ခရစ်နှစ် ၆ မှ ၇၀ အတွင်း သန်ဟေဒြင်သည် လူအနည်းငယ်ကို သေဒဏ်စီရင်ခဲ့ဖူးသည်။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဤနေရာ၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် သန်ဟေဒြင်၏ ဥက္ကဋ္ဌအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။

26:57–68. Jesus before the Council. Jesus was brought to Caiaphas, the high priest, who had gathered the scribes and elders that made up the Great Sanhedrin (v. 59). In classical literature, the Greek word, synedrion was used of a governing body or court. The Roman Senate was sometimes called a synedrion. Within the Holy Land, the Sanhedrin developed as an institution from the time of the return of the exiles from the Babylonian captivity. While Judea was ruled by a Jewish king, the Sanhedrin functioned as both high court and also as a consultative body, at least when the king took advantage of the opportunity to consult it. Herod the Great, for example, did not disband the Sanhedrin but rarely consulted it, dispensing his own royal justice independently of it. At the time of Jesus’s trial, Judea was ruled by a Roman governor, and the Sanhedrin functioned as the highest court for many matters that the Romans did not consider to be in their sphere of influence. During A.D. 6–70, the Sanhedrin had even convicted and executed a few individuals. Within the NT, as here in Matthew, it is the high priest who acts as president of the Sanhedrin.

ကာယပ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် သန်ဟေဒြင်သည် ယေရှုကို သေဒဏ်ချမှတ်နိုင်ရန် အရင်းအနှီးပြစ်မှုဖြင့် စွဲချက်တင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည် (၂၆:၅၉)။ လိမ်ညာသက်သေများစွာ လာရောက်ခဲ့သော်လည်း နှစ်ဦးနှစ်ယောက်၏ သက်သေခံချက် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။ နောက်ဆုံး နှစ်ဦးက ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီး၍ သုံးရက်အတွင်း ပြန်တည်နိုင်သည်ဟု ပြောခဲ့သည်ဟု တညီတညွတ်တည်း သက်သေခံခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၆၁)။ ဤစကားကို မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယခင်မတွေ့ရသော်လည်း ယောဟန် ၂:၁၉–၂၂ တွင် ဗိမာန်တော်ကို သန့်ရှင်းစေစဉ် ဆင်တူစကားရှိသည်။ ထိုနေရာ၌ ယောဟန်က ယေရှုသည် သူ၏ကိုယ်ခန္ဓာဗိမာန်ကို ဆိုလိုကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

Following the leadership of Caiaphas, the Sanhedrin sought occasion to accuse Jesus of a capital crime and to actually find Him worthy of death (26:59). They allowed many false witnesses to come forward, but no two witnesses agreed (cf. Mark 14:55–56, 60). Finally, two witnesses did agree that Jesus said He was able to destroy the temple of God and rebuild it in three days (Matt. 26:61). These words do not appear earlier in Matthew’s Gospel, although something similar is found in John 2:19–22, at the time when Jesus cleansed the temple from those who bought and sold there. There John indicates that Jesus was referring to the temple of His body.

ကာယပက ယေရှုအား စွဲချက်များကို ဖြေရှင်းရန် မေးမြန်းသော်လည်း ယေရှုသည် အစပိုင်း၌ တိတ်ဆိတ်နေတော်မူသည် (မဿဲ ၂၆:၆၂–၆၃)။ ကာယပက ကျမ်းကျိန်ဆိုခြင်းဖြင့် ယေရှုသည် ခရစ်တော်၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်ဖြစ်မဖြစ် မေးမြန်းသည်။ ယေရှုသည် တိတ်ဆိတ်နေပါက ခရစ်တော်မဟုတ်ဟု ငြင်းပယ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခံရမည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြေကြားတော်မူသည်။ သူ၏အဖြေသည် ယဉ်ကျေးသည်– “သင်ပြောသည့်အတိုင်းပင်” (အပိုဒ် ၆၄)။ ထို့နောက် ဒံယေလ ၇:၁၃ နှင့် ဆာလံ ၁၁၀:၁ ကို ကိုးကားတော်မူသည်။ ယခု ယေရှုသည် ကာယပ၏ရှေ့တွင် ရပ်တည်နေရသော်လည်း အနာဂတ်တွင် လူသားသားတော်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်နေပြီး ကာယပနှင့် ရန်သူအားလုံးကို တရားစီရင်မည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ မဿဲ ၂၆:၆၃–၆၄ တွင် ယေရှုသည် “ခရစ်တော်၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်” ဟူသော အမည်ကို လူသားသားတော်အဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုတော်မူသည်။ ယခင်က တပည့်တို့အား လူသားသားတော်သည် မည်သူဖြစ်သည်ဟု မေးတော်မူရာ အသက်ရှင်သော ဘုရားသခင်၏သားတော် ခရစ်တော်ဖြစ်သည်ဟု ဖြေဆိုခဲ့ရာ အတည်ပြုတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၁၆:၁၃၊ ၁၅–၁၆)။

Caiaphas asked Jesus if He had an answer to all of the charges brought against Him, but Jesus was initially silent (Matt. 26:62–63). Caiaphas then invoked an oath and demanded to know whether or not Jesus was the Christ (Messiah), “the Son of God.” Jesus answered this question, presumably because if He had remained silent it would have seemed He was denying that He was the Christ, the Son of God. His response was polite: “You have said so,” or “It is as you said” (v. 64). He then went on to cite Daniel 7:13 and Psalms 110:1. Jesus informed Caiaphas that there would be a reversal of roles. Now Jesus was standing before Caiaphas, who was sitting in judgment over Him, but there would come a time when Jesus, as the Son of Man, would be seated at the right hand of God and would come in judgment against Caiaphas and all His enemies. Notice that in Matthew 26:63–64 Jesus interpreted the phrase, “the Christ, the Son of God” in terms of the Son of Man. Earlier in the Gospel, Jesus had asked the disciples who they said the Son of Man is, and he approved the answer that the Son of Man is the Christ, the Son of the living God (Matt. 16:13, 15–16).

ယေရှု၏စကားကို ကြားသောအခါ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းက ဘုရားသခင်၏သားတော်ဟု ကိုယ်တိုင်ကြေညာခြင်းသည် ဘုရားသွန်သင်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ကြေညာသည် (၂၆:၆၅)။ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၄:၁၀–၁၆ အရ ဘုရားသွန်သင်သူကို ကျောက်ခဲနှင့်ထုပြီး သတ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ကာယပသည် သေဒဏ်ချမှတ်နိုင်သော ဥပဒေအရ အမှုတစ်ခုကို ရရှိခဲ့သည်။ ကာယပက မထောက်ပြခဲ့သော်လည်း မေးခွန်းတွင် ပါဝင်နိုင်သည်မှာ ခရစ်တော်ဟူသော အမည်ကို လက်ခံခြင်းဖြင့် ဣသရေလလူမျိုးကို အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် လက်ခံခြင်းဖြစ်ပြီး ရောမအာဏာပိုင်များကို ပုန်ကန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသွန်သင်မှုကို ရောမတို့ မည်သို့ဆက်ဆံမည်မသိသော်လည်း သူတို့၏အာဏာကို စိန်ခေါ်သူကို ရက်စက်စွာ အရေးယူမည်မှာ သေချာသည်။

On hearing the words of Jesus, the high priest announced that by declaring Himself to be the Son of God, Jesus had blasphemed (26:65). According to Leviticus 24:10–16, anyone, even an alien, who blasphemes, was to be put to death. Thus Caiaphas had found a legal case on which the death penalty could be enacted. What was not emphasized by Caiaphas, but was possibly implied when he phrased the question, was that by accepting the title of Messiah, Jesus was accepting a role of ruler over the people of Israel and so was therefore in rebellion against the Roman authorities. It is hard to know what the Romans would have made of a charge of blasphemy, but they would have acted with brutal decisiveness against one who claimed to be a rival to their control over the land of Judea.

69 ပေတရုသည် ပြင်မှာအိမ်ဦး၌ထိုင်နေစဉ်၊ အစေအပါး မိန်းမတယောက်သည် သူရှိရာသို့လာ၍ သင် သည်လည်း ဂါလိလဲလူ ယေရှုနှင့် ပေါင်းတော်သောသူဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင်၊

70 ပေတရုက သင်ပြောသောအရာကို ငါမသိဟု လူအပေါင်းတို့ရှေ့၌ ငြင်းခုံလေ၏။
71 ထို့နောက် ပေတရုသည် အိမ်ဦးရှေ့သို့ ထွက်ပြီးမှ အခြားသောမိန်းမသည် သူ့ကိုမြင်၍ ထိုအရပ်၌ ရှိသော သူတို့အား၊ ဤသူလည်း နာဇရက်မြို့သားယေရှု နှင့်ပေါင်းဘော်သောသူဖြစ်သည်ဟု ဆိုလျှင်၊
72 ပေတရုက၊ ထိုသူကို ငါမသိဟု ကျိန်ဆိုလျက် တဖန်ငြင်းခုံပြန်၏။
73 ထို့နောက် များမကြာ ထိုအရပ်၌ရပ်နေသော သူတို့သည် ပေတရုအနီးသို့လာ၍၊ အကယ်စင်စစ် သင်သည်လည်း ထိုသူတို့အဝင်ဖြစ်၏။ သင့်စကားသည် သင့်အကြောင်းကို ထင်ရှားစေ၏ဟု ဆိုကြလျှင်၊
74 ပေတရုက၊ ထိုသူကို ငါမသိဟု ဓိဋ္ဌာန်ပြု၍ ကျိန်ဆို၏။ ထိုခဏချင်းတွင် ကြက်တွန်လေ၏။
75 ယေရှုက၊ ကြက်မတွန်မှီ သင်သည် သုံးကြိမ်မြောက်အောင် ငါ့ကို ငြင်းပယ်လိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ သော စကားကို ပေတရုသည် သတိရသဖြင့် ပြင်သို့ထွက်၍ ပြင်းစွာငိုကြွေးလေ၏။

၂၆:၆၉–၇၅။ ပေတရု၏ ယေရှုအားငြင်းပယ်ခြင်း။ ယေရှုကို ဖမ်းဆီးသူများက ဖမ်းဆီးပြီးချင်း တပည့်အားလုံး သူ့ကို စွန့်ပစ်၍ ထွက်ပြေးကြသည် (အပိုဒ် ၅၆)။ သို့သော် ပေတရုမှာ ဝေးဝေးမပြေးခဲ့ပေ။ ယေရှုဘာဖြစ်မည်နည်းဟု ကြည့်ရန် လိုက်ပါခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၈)။ သန်ဟေဒြင်ရှေ့တွင် ယေရှုအမှုစစ်နေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ နန်းတိုင်းခြံဝင်းထဲသို့ပင် ဝင်ရောက်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၈၊ ၆၉)။ ဤသည်မှာ များစွာသော ရဲစွမ်းသတ္တိဖြစ်သည်။ ယေရှုကို ကယ်တင်ရန် အခွင့်လမ်းရှာနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကြည့်ရှုသူအဖြစ် ဆုံးဖြတ်ပြီးနောက် ပေတရု၏ရဲစွမ်းသတ္တိသည် ရှက်ဖွယ်အခြေအနေသို့ ရောက်စေခဲ့သည်။ တပည့်ဖြစ်မဖြစ် မေးမြန်းခံရသောအခါ ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇၀–၇၁)။ ခြံဝင်းမှ တံခါးဝသို့ ဆုတ်ခွာသွားပြီး ထပ်မံမေးမြန်းခံရသည်။ ပို၍ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇၀–၇၂)။ နောက်ဆုံး သူ၏အသံထွက်ကို ကြားပြီး ဂါလီလဲအသံဖြစ်သောကြောင့် ယေရှု၏တပည့်ဖြစ်ရမည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။ ပေတရုသည် ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇၃–၇၄)။ လု ၂၂:၆၁ တွင် ထိုအချိန်၌ ယေရှုလှည့်ကြည့်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ မဿဲကမူ ကြက်တည်သောအခါ ပေတရုသည် ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သည်ကို အောက်မေ့ပြီး အပြင်ထွက်၍ ခါးခါးစူးစူး ငိုကြွေးခဲ့သည်ဟု ရေးထားသည် (မဿဲ ၂၆:၇၅)။

26:69–75. Peter’s Denial of Jesus. Immediately after Jesus was seized by those who came to arrest him, all the disciples forsook him and fled (v. 56). Peter, though, did not flee far. In fact, he took it on himself to follow Jesus to see what happened to Him (v. 58). He even went into the courtyard of the high priest’s house, where Jesus was being tried before the Sanhedrin (vv. 58, 69). This took considerable courage. Who knows, perhaps Peter may have been seeking an opportunity to rescue Jesus. But in any event, having decided to take the role of a spectator, Peter’s courage led him into an awkward position. When asked whether he was a disciple, Peter decided to deny it (vv. 70–71). He withdrew from the courtyard to the entrance of the house (the gate) only to be accosted again. His denial was stronger (vv. 70–72). Finally, those around him remarked on his accent and suggested to Peter that this indicated that he must be a follower of Jesus. Peter violently denied it to be the case (vv. 73–74). Luke 22:61 records that at this crucial moment Jesus turned and looked at Peter. Matthew records that at the crowing of the cock Peter remembered the words of Jesus that he would deny his Master. He then went out and wept bitterly (Matt. 26:75).

ပေတရုနှင့် ယုဒကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ စိတ်ဝင်စားဖွယ်ကွဲပြားခြင်းများ ရှိသည်။ နှစ်ဦးစလုံး ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်– ယုဒက သစ္စာဖောက်၍၊ ပေတရုက ငြင်းပယ်၍၊ နှစ်ဦးစလုံး နောင်တရခဲ့သည်။ သို့သော် ရလဒ်မှာ ကွဲပြားသည်။ ပေတရုသည် ခါးခါးစူးစူး ငိုကြွေးပြီး နောင်တရပြီး ယေရှုထံ ပြန်လာ၍ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ ခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ယုဒကမူ ကိုယ်ကိုယ်ဆွဲကြိုးနှင့် သတ်သေခဲ့သည် (၂၇:၃–၁၀)။

We can find interesting comparisons and contrasts between Peter and Judas that are hard to miss. They both rejected Jesus, Judas with his betrayal and Peter with his denial, and they both regretted what they did. But there were two different outcomes. Peter wept bitterly but repented, returned to the Lord, and became a leader in the early Christian movement. Judas went and hanged himself (27:3–10).

အခန်းကြီး - ၂၇

1 နက်အချိန်ရောက်လျှင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူတို့တွင် အကြီးအကဲဖြစ်သောသူအပေါင်း တို့သည် ယေရှုကို သတ်အံ့သောငှါ တိုင်ပင်၍၊
2 ကိုယ်တော်ကို ချည်နှောင်ပြီးလျှင် မြို့ဝန်မင်း ပုန္တိပိလတ်ထံသို့ ဆောင်သွား၍ အပ်လိုက်ကြ၏။

၂၇:၁–၂။ ယေရှုကို ပိလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်ခြင်း။ ဖာရိရှဲတို့၏ “ပါးစပ်ဥပဒေ” ဖြစ်သော မိရှနာ (ခရစ်နှစ် ၂၀၀ ခန့်တွင် ဂါလိလဲပြည်၌ စုစည်းရေးသားခဲ့သည်) တွင် အရင်းအမြစ်ပြစ်မှုအတွက် ညအချိန် အမှုစစ်ခြင်းမပြုရကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ယေရှုခေတ်က ဤစည်းမျဉ်းရှိမရှိ မသိရသော်လည်း မဿဲ ၂၇:၁ တွင် နံနက်စောစော (မိုးလင်းချိန်) သေဒဏ်စီရင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သန်ဟေဒြင်သည် တစ်ခါတစ်ရံ ရောမအာဏာပိုင်များနှင့် မတိုင်ပင်ဘဲ သေဒဏ်ကျခံရသူကို ကွပ်မျက်ခဲ့ဖူးသည် (ဥပမာ၊ သထေဖန်ကို သတ်ဖြတ်ခဲ့သည်– တမန် ၆:၈–၇:၆၀)။ သို့သော် ရောမတို့သည် သေဒဏ်ကျခံရသူကို ကွပ်မျက်ခြင်းကို သူတို့လက်ထဲတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ယေရှုကို သန်ဟေဒြင်မှ ယုဒပြည်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမင်း ပိလတ်ထံ ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။

27:1–2. Jesus Brought before Pilate. The Mishnah, the “oral law” of the Pharisees that was put in writing around A.D. 200 in Galilee, specifies that a capital trial was not to be held at night. It is not possible to know whether this rule was known and observed at the time of Jesus, but Matthew 27:1 recounts that it was morning (early morning) when the death penalty was decided against Jesus. The Sanhedrin had from time to time carried out its decision to put people to death independently of the Roman authorities. For example, it seems that the Sanhedrin did not consult the Romans before putting Stephen to death years after this story (Acts 6:8–7:60). Yet it is not surprising that generally speaking the Romans reserved the carrying out of the death penalty for themselves. Jesus was taken from the hearing before the Sanhedrin to Pilate, the prefect (or governor) of Judea.

3 ထိုအခါ ကိုယ်တော်ကိုအပ်နှံသော ယုဒရှကာရုတ်သည် ကိုယ်တော်၌ သေပြစ်ကို စီရင်ကြသည်ကို သိမြင်လျှင်၊ နောင်တရ၍ ငွေသုံးဆယ်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ လူအကြီးအကဲတို့၌ ပြန်ပေး၍၊

4 အကျွန်ုပ်ပြစ်မှားပါပြီ။ အပြစ်မရှိသောသူ၏ အသွေးကိုအပ်မိပါပြီဟု ဆို၏။ ထိုသူတို့ကလည်း ငါတို့ နှင့် အဘယ်သို့ ဆိုင်သနည်း။ ကိုယ်အမှုကို ကိုယ်ကြည့်လော့ဟု ဆိုကြသော်၊
5 သူသည် ထိုငွေကို ဗိမာန်တော်၌ ပစ်ချခဲ့၍ အခြားသို့သွားပြီးလျှင် လည်ကြိုးတပ်၍ သေလေ၏။
6 ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့သည် ထိုငွေကို ယူ၍ အသွေး၏အဘိုးဖြစ်၏။ ဘဏ္ဍာတော်၌ မသွင်းအပ်ဟု ပြောဆို၊
7 တိုင်ပင်ပြီးမှ၊ အိုးထိန်းသမား၏ မြေအကွက်ကို တပါးအမျိုးသားတို့၏သင်္ချိုင်းဖြစ်စေဘို့ရာ ထိုငွေနှင့် ဝယ်ကြ၏။
8 ထိုအကြောင်းကို အစွဲပြု၍ ယခုတိုင်အောင် ထိုမြေအကွက်ကို သွေးမြေဟု ခေါ်တွင်ကြ၏။
9 ပရောဖက်ယေရမိဟောသည်ကား၊ ဣသရေလလူတို့သည် အဘိုးပြက်သောသူ၏ ကိုယ်ဘိုးငွေသုံး ဆယ်ကို သူတို့သည် ယူ၍ ထာဝရဘုရားသည် ငါ့ကို မှာထားတော်မူသည်အတိုင်း၊
10 အိုးထိန်းသမား၏မြေအကွက်ကို ဝယ်ကြ၏ဟူသော စကားသည်ထိုအခါပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်လေ၏။

၂၇:၃–၁၀။ ယုဒ၏သေဆုံးခြင်း။ မဿဲကျမ်းတွင် ယုဒသည် သူ၏သစ္စာဖောက်မှု၏ ရလဒ်ကို မထင်မှတ်ထားခဲ့သလား မဖော်ပြထားပေ။ သို့သော် သူ၏တုံ့ပြန်မှုက ထိုသို့ဖြစ်သည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ယုဒသည် ယေရှုသည် သူ့ကိုဖျက်ဆီးလိုသူများကို ဖျက်ဆီးရန် တန်ခိုးကို သုံးမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ နောက်ဆုံး ယုဒသည် သူ၏လုပ်ရပ်ကြောင့် ယေရှုသေဒဏ်ချမှတ်ခံရမည်ကို အလွန်နောင်တရခဲ့သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများနှင့် လူကြီးများထံ ငွေဒင်္ဂါး ၃၀ ပြန်ပေးပြီး အပြုံးမဲ့သော သွေးကို သစ္စာဖောက်မိကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည်။ သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုမှာ စာနာခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ သူ့အလုပ်သူ သိရမည်ဟု ပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။ ယုဒသည် ငွေဒင်္ဂါး ၃၀ ကို ပစ်ချပြီး အပြင်ထွက်ကာ ကိုယ်ကိုကိုယ် ဆွဲကြိုးနှင့်ဆွဲချ သတ်သေခဲ့သည်။

27:3–10. Death of Judas. The text of Matthew does not specifically indicate whether the outcome of his betrayal was a surprise to Judas, but his reaction suggests that was the case. It is conceivable that Judas had confidently expected Jesus to call on His powers to destroy those who were trying to destroy Him. At the end, Judas was very sorry that the outcome of his actions resulted in Jesus being condemned to death. He returned to the high priests and the elders and told them that he had sinned in betraying innocent blood. Their reaction, as might be expected, was unsympathetic. It was his business, they said (v. 4). Judas then flung down the thirty pieces of silver that had come to him for his betrayal of Jesus and went out and hanged himself.

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများသည် ဤငွေကို ဗိမာန်တော်ဘဏ္ဍာထဲ ပြန်ထည့်ရန် သို့မဟုတ် ပြန်အပ်ရန် ဥပဒေအချက်တစ်ချက်ကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ သွေးငွေဖြစ်သောကြောင့် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းသည် (အပိုဒ် ၆)။ ယင်းငွေဖြင့် မြေအိုးလုပ်သူထံမှ မြေကွက်တစ်ကွက်ဝယ်ယူပြီး နိုင်ငံခြားသားများ သင်္ဂြိုဟ်ရန် အသုံးပြုရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ အပိုဒ် ၈ တွင် ကျမ်းရေးသူက ထိုမြေကွက်ကို ယနေ့တိုင် “သွေးကွင်း” ဟု ခေါ်ဆိုကြောင်း မှတ်ချက်ပြုထားသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ဝင်ကျမ်းရေးသားချိန်နှင့် ဖြစ်ရပ်များကြား အချိန်ကာလအနည်းငယ်ရှိကြောင်း ညွှန်ပြသော ရှားပါးသော အချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။

The high priests thereupon had a discussion of a nice point of law. Could this money be put into (or perhaps returned to) the temple treasury, which contained money set aside for holy use? Clearly the answer must be no, as it was indeed blood money (v. 6). Instead they used it to purchase a field from a potter, which they would then use for burying the bodies of foreigners who would not be defiled by resting in such a place (v. 7). Verse 8 is a comment made by the writer of the Gospel, who says the field is called the field of blood “to this day.” This is one of the few indications in the Gospel that there is some time between the events it describes and the writing down of the Gospel.

11 ယေရှုသည် မြို့ဝန်မင်းရှေ့သို့ရောက်တော်မူသည်ရှိသော် မြို့ဝန်မင်းက၊ သင်သည် ယုဒရှင်ဘုရင် မှန်သလောဟု မေးလျှင်၊ ယေရှုက၊ မင်းကြီးမေးသည်အတိုင်း မှန်သည်ဟု မိန့်တော်မူ၏။

12 ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအကြီးအကဲတို့သည် အပြစ်တင်ကြသော် တခွန်းကိုမျှ ပြန်တော်မမူ၊
13 ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သင့်တဘက်၌ အဘယ်မျှလောက် သက်သေခံကြသည်ကို သင်မကြားသလောဟု ပြောဆိုသော်လည်း၊
14 စကားတခွန်းကိုမျှ ပြန်တော်မမူသည်ကို မြို့ဝန်မင်းသည် အလွန်အံဩလေ၏။
15 ထိုပွဲ၌ မြို့ဝန်မင်းသည် အကျဉ်းထားသောသူတို့တွင်၊ လူများတို့ အလိုရှိသောသူတယောက်ယောက် ကို လွှတ်မြဲထုံးစံရှိ၏။
16 ထိုအခါ အကျဉ်းထားသောသူတို့တွင် ဗာရဗ္ဗအမည်ရှိသော ကျော်စောသောသူတယောက်ရှိ၏။
17 လူများ စည်းဝေးကြသည်ရှိသော်၊ ပိလတ်မင်းက၊ သင်တို့သည် အဘယ်သူကို လွှတ်စေချင်သနည်း။ ဗာရဗ္ဗကိုလွှတ်စေချင်သလော။ ခရစ်ဟုခေါ်ဝေါ်သော ယေရှုကို လွှတ်စေချင်သလောဟု လူများတို့အား မေး လေ၏။
18 အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ မေးသနည်းဟုမူကား၊ ထိုသူတို့သည် မနာလိုသောစိတ်နှင့် ယေရှုကို အပ်နှံ ကြောင်းကို ပိလတ်မင်းသိ၏။
19 ထိုမှတပါး တရားပလ္လင်ပေါ်မှာ ထိုင်စဉ်တွင်၊ မိမိခင်ပွန်းသည် လုလင်တယောက်ကို စေလွှတ်၍၊ ထို ဖြောင့်မတ်သောသူကို အဘယ်သို့မျှ မပြုပါနှင့်။ ယနေ့ပင် ကျွန်မသည် ထိုသူကြောင့် အိပ်မက်၌ ပြင်းစွာခံရ ပါပြီဟု မှာလိုက်၏။
20 လူအစုအဝေးတို့သည် ဗာရဗ္ဗကိုတောင်း၍ ယေရှုကိုသတ်စေခြင်းငှါ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူ အကြီးအကဲတို့သည် လူများကို တိုက်တွန်းသွေးဆောင်ကြ၏။
21 ထို့ကြောင့် မြို့ဝန်မင်းသည်၊ ဤသူနှစ်ယောက်တို့တွင် သင်တို့သည်အဘယ်သူကို လွှတ်စေချင်သနည်း ဟု လူများကို တဖန်မေးသောအခါ၊ ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်စေချင်ပါသည်ဟု လျှောက်ကြ၏။
22 ပိလတ်မင်းကလည်း၊ သို့ဖြစ်လျှင် ခရစ်ဟု ခေါ်ဝေါ်သော ယေရှုကို အဘယ်သို့ ပြုရမည်နည်းဟု မေးပြန်သော်၊ ထိုသူအပေါင်းတို့က၊ သူသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားခြင်းကို ခံပါလေစေဟု ဆိုကြ၏။
23 မြို့ဝန်မင်းကလည်း အဘယ်ကြောင့်နည်း။ အဘယ်အပြစ်ကို ပြုဘိသနည်းဟုမေးလျှင်၊ ထိုသူသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားခြင်းကို ခံပါလေစေဟု လူများတို့သည် သာ၍ဟစ်ကြ၏။
24 ပိလတ်မင်းသည် မိမိမနိုင်၊ လူများသာ၍ရုန်းရင်းခတ်မျှ ပြုကြသည်ကိုမြင်လျှင်၊ ရေကိုယူ၍ လူများ ရှေ့တွင် မိမိလက်ကိုဆေးလျက်၊ ဤဖြောင့်မတ်သော သူ၏အသွေးနှင့်ငါသည် ကင်းရှင်း၏။ ဤအမှုကို သင်တို့ ကြည့်ကြလော့ဟု ဆို၏။
25 ထိုလူအပေါင်းတို့က သူ၏အသွေးသည် ငါတို့၏ ခေါင်းပေါ်၌၎င်း တည်ရှိပါစေဟု ပြန်ပြောကြ၏။
26 ပိလတ်မင်းသည်လည်း ဗာရဗ္ဗကို လူများတို့အား လွှတ်လေ၏။ ယေရှုကိုကား ရိုက်ပြီးလျှင် လက်ဝါး ကပ်တိုင်မှာ သတ်စေခြင်းငှါ အပ်လိုက်လေ၏။

၂၇:၁၁–၂၆။ ယေရှုကို အသေသတ်ရန် စီရင်ခြင်း။ ယေရှုသည် ရှင်္ဘူတ်အမတ်ကြီးများက အသေသတ်ရန် စီရင်ချက်ချပြီးနောက် ရောမအာဏာပိုင်များထံ လွှဲအပ်ခံရ၍ ကွပ်မျက်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ပိလတ်ထံသို့ ရောက်လာခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့် ပိလတ်တို့၏ စကားပြောဆိုခြင်းသည် တိုတောင်းလှသည်။ ပိလတ်က ယေရှုအား ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင်ဖြစ်သလောဟု အဦးဆုံး မေးမြန်းခဲ့သည်။ ရှင်္ဘူတ်အမတ်ကြီးများက ယေရှုအား ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တိုင်ဆိုသည်ဟူသော စွဲချက်ဖြင့် အသေသတ်ရန် စီရင်ခဲ့သော်လည်း ပိလတ်က ထိုစွဲချက်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့သည်။ ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းအတွက် ပို၍အရေးကြီးသော ကိစ္စမှာ ယေရှုသည် မေရှိယဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တိုင်ခံဝန်ခဲ့စဉ် နိုင်ငံရေးအာဏာကို တောင်းဆိုခဲ့သလားဟူသော အချက်ပင်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၆:၅၃)။ ယေရှုက ပိလတ်၏မေးခွန်းကို တည်ကြည်စွာ ဖြေကြားရာတွင် “သင်ဆိုသည့်အတိုင်းပင်” သို့မဟုတ် “သင်ဆိုခဲ့ပြီးပြီ” ဟု ဖြေခဲ့သည်။ မဿဲက ပိလတ်၏ဇနီးသည် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ အိပ်မက်မက်ခဲ့သဖြင့် နောက်မှ သတိပေးခံရသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (မဿဲ ၂၇:၁၉)။ ယေရှုကို မနာလိုဝန်တိုမှုကြောင့် လွှဲအပ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သူ သိရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဒေါသထွက်ရန် မမျှော်လင့်ထားသည့်တိုင် ယေရှု၏နောက်ဆက်တွင် ဆို၍မပြောသည်ကို ပိလတ်က အံ့ဩခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄)။

27:11–26. Jesus Sentenced to Die. Jesus was sentenced to death by the Sanhedrin and then delivered to the Roman authorities for execution. He finally came before Pilate. The conversation between Jesus and Pilate was short. Pilate first asked Jesus if He was the king of the Jews. The Sanhedrin had condemned Jesus to death because He claimed to be the Son of God, but Pilate ignored this charge. For the Roman governor, the more crucial matter was whether Jesus claimed political power, as He may have done when He identified Himself as the Messiah (Matt. 26:53). Jesus replied calmly to Pilate’s question by saying, “It is as you say,” or “You have said so.” Matthew indicates that Pilate was warned later by his wife, who had received a dream about Jesus (Matt. 27:19). He realized that Jesus had been delivered up to him out of self-interested envy or jealousy (v. 18). Instead of being angry, as might be expected, Pilate was amazed at Jesus’s subsequent silence (v. 14).

ပိလတ်က ဆန့်ကျင်ဘက်အကျိုးသက်ရောက်သည့် နည်းဗျူဟာတစ်ခုကို ကြိုးစားခဲ့သည်။ ပွဲတော် (ပသခါပွဲ) အခါတွင် အကျဉ်းသားတစ်ဦးကို လွှတ်ပေးသည့် ဓလေ့အတိုင်း ယေရှုကို လွှတ်ပေးရန် အခွင့်အရေးရှာခဲ့သည်။ ထင်ရှားသော အကျဉ်းသားတစ်ဦးဖြစ်သော ဗာရဗ္ဗကို ထောင်ထဲတွင် ချုပ်ထားသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ မဿဲက ဗာရဗ္ဗအား ထင်ရှားသော အကျဉ်းသားဟူ၍သာ ဖော်ပြထားသော်လည်း မာကုနှင့် လုကာက သူသည် ပုန်ကန်မှုတွင် ပါဝင်ခဲ့သူများနှင့်အတူ ဖမ်းဆီးခံရသူဖြစ်၍ လူသတ်သမားဖြစ်သည်ဟု ထပ်လောင်းဖော်ပြထားသည် (မာကု ၁၅:၇။ လုကာ ၂၃:၁၉)။ ရောမတို့က ဤအကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ဗာရဗ္ဗကို အသေသတ်ရန် စီရင်ချက်ချခဲ့ပေမည်။

Pilate then tried a strategy that backfired. He sought an opportunity to release Jesus using the custom of releasing a prisoner at the “feast” (i.e., Passover). He had in prison a notorious prisoner called Barabbas (v. 16). Matthew says nothing more about Barabbas than that he was a notorious prisoner, but Mark and Luke add that he had been captured with the rebels in an insurrection and was a murderer (Mark 15:7; Luke 23:19). The Romans would have sentenced Barabbas to death on either of these grounds.

မဿဲကျမ်းတွင်သာ တွေ့ရသော စာသားကွဲလွဲချက်တစ်ခုအရ ဗာရဗ္ဗတွင် ပထမအမည်မှာ ယေရှု ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၇:၁၆–၁၇)။ ရှေးဟောင်းစာမူအားလုံးတွင် မပါဝင်သော်လည်း အရေးကြီးသော စာမူများနှင့် ရှေးဘာသာပြန်များတွင် လုံလောက်စွာ တွေ့ရှိရသဖြင့် ခေတ်သစ်ဘာသာပြန်အချို့တွင် “ယေရှုဗာရဗ္ဗ” ဟု အသုံးပြုထားသည်။ ဗာရဗ္ဗသည် ပုန်ကန်သူ၊ လူသတ်သမားဖြစ်သည်ဖြစ်၍ လူအုပ်ကြီးကို ပေးကမ်းရန် ပိလတ်က ကောင်းမွန်သော ရွေးချယ်မှုဟု ထင်မှတ်ခဲ့ခြင်းကို နားလည်နိုင်သည်။ သူသည် လူများကို ကုသပေးတတ်သော ဘာသာရေးဆရာအဖြစ် လူသိများသော နာဇရက်ယေရှုနှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားခြားနားသည်။ လူအုပ်က နာဇရက်ယေရှုကို ရွေးချယ်မည်မှာ ဧကန်ပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် နှစ်ဦးသားတွင် ပထမအမည်တူညီခြင်းက ပိလတ်အတွက် အပိုဆုလာဘ်ဟု ထင်မှတ်စေခဲ့ပေမည်။ ထို့ကြောင့် “မင်းတို့လိုချင်သော ယေရှုမှာ မည်သူလဲ။ ယေရှုဗာရဗ္ဗလား၊ နာဇရက်ယေရှုလား” ဟု မေးမြန်းရာတွင် အထောက်အကူဖြစ်စေခဲ့သည်။

There is a textual variant found only in Matthew that mentions that Barabbas had a first name—Jesus (Matt. 27:16–17). While not in all the ancient manuscripts, this variant appears in enough of the significant manuscripts and ancient translations for some modern translations to use it—“Jesus Barabbas.” One can understand why Pilate thought that Barabbas was a good choice to offer the crowd. He was an insurrectionist and a murderer. He was a dramatic contrast to Jesus of Nazareth, who was known as a religious teacher who healed people. Surely the crowd would choose Jesus of Nazareth. That the two men had the same first name would have seemed an extra bonus to Pilate, supporting the questions, “Which Jesus do you want? Jesus Barabbas or Jesus of Nazareth?”

ပိလတ်အံ့ဩဖွယ် လူအုပ်က ဗာရဗ္ဗကို ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ကွပ်မျက်ရန် အပ်နှံခဲ့ပြီး ဗာရဗ္ဗကို လွှတ်ပေးခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအချက်တစ်ခုကို သတိပြုရန်ရှိသေး၏။ ယေရှုသည် အပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရသူ နှစ်ဦးနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်းခံရသည်။ ဗာရဗ္ဗသည် ထိုလက်ဝါးကပ်တိုင်သည် မိမိအတွက် တရားမျှတစွာ ပြင်ဆင်ထားသည်ဖြစ်ကြောင်း ယေရှုသေဆုံးသည်ကို သိရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

To Pilate’s obvious surprise, the crowd chose Barabbas, so he delivered Jesus to be crucified and released Barabbas. There is one final detail to notice. Jesus was crucified with two other condemned criminals. Perhaps Barabbas was conscious of the fact that Jesus died on the cross that was rightfully his.

27 ထိုအခါ မြို့ဝန်မင်း၏ စစ်သူရဲတို့သည် ယေရှုကို အိမ်တော်ဦးသို့ဆောင်သွား၍ စစ်သူရဲတတပ်လုံးကို အထံတော်၌ စုရုံးစေပြီးမှ၊

28 အဝတ်တော်ကို ချွတ်၍ နီသောဝတ်လုံကို ခြုံစေကြ၏။
29 ဆူးပင်နှင့်ရက်သောဦးရစ်ကို ခေါင်းတော်၌တင်ကြ၏။ ကျူတလုံးကိုလည်း လက်ျာလက်တော်နှင့် ကိုင် စေပြီးလျှင် ရှေ့တော်မှာဒူးထောက်လျက် ယုဒရှင်ဘုရင်၊ ကိုယ်တော်သည် မင်္ဂလာရှိစေသတည်းဟူ၍ ကိုယ်တော်ကို ပြက်ယယ်ပြုကြ၏။
30 ကိုယ်တော်ကို တံတွေးနှင့်ထွေးကြ၏။ ကျူလုံးကိုယူ၍ ခေါင်းတော်ကို ရိုက်ကြ၏။
31 ထိုသို့ ကိုယ်တော်ကို ပြက်ယယ်ပြုသည်နောက်၊ မင်းဝတ်လုံကို ချွတ်၍ အဝတ်တော်ကို ဝတ်ပြန်စေပြီး လျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားခြင်းငှါ ထုတ်သွားကြ၏။
32 သွားကြစဉ်တွင် ရှိမုန်အမည်ရှိသော ကုရေနေ ပြည်သားတယောက်ကိုတွေ့လျှင်၊ အနိုင်ပြု၍ လက်ဝါး ကပ်တိုင်တော်ကို ထမ်းစေကြ၏။
33 ဦးခေါင်းခွံအရပ်ဟု ဆိုလိုသော ဂေါလဂေါသ အမည်တွင်သောအရပ်သို့ ရောက်ကြသော်၊
34 ဆေးခါးနှင့် ရောသောပုံးရည်ကို ကိုယ်တော်အား သောက်စိမ့်သောငှါပေးလျှင်၊ မြည်းစမ်းတော်မူ၍ မသောက်ချင်ဘဲ နေလေ၏။
35 ကိုယ်တော်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားပြီးလျှင် အဝတ်တော်တို့ကို စာရေးတံချ၍ ဝေဖန်ကြ၏။
36 ထိုအရပ်၌လည်း ထိုင်လျက် စောင့်နေကြ၏။
37 အပြစ်ဘော်ပြသော ကမ္ဗည်းလိပ်စာချက်ဟူမူကား၊ ဤသူသည် ယုဒရှင်ဘုရင် ယေရှုပေတည်းဟု ရေး ၍ ခေါင်းတော်ပေါ်မှာ တပ်သတည်း။
38 ထိုအခါ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ ထားပြနှစ်ယောက်တို့ကို လက်ျာတော်ဘက်၌ တယောက်၊ လက်ဝဲတော် ဘက်၌ တယောက်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားကြ၏။
39 လမ်းမှာ သွားလာသောသူတို့ကလည်း၊ ဗိမာန်တော်ကို ဖြိုဖျက်၍ သုံးရက်အတွင်းတွင် တည်ဆောက် ပြန်သောသူ၊ ကိုယ်ကိုကိုယ်ကယ်တင်လော့။
40 ဘုရားသခင်၏သားတော်မှန်လျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှဆင်းလော့ဟု မိမိတို့ခေါင်းကိုညှိတ်၍ ကဲ့ရဲ့သော စကားနှင့် ပြောဆိုကြ၏။
41 ထိုနည်းတူ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီး၊ ကျမ်းပြုဆရာ၊ လူအကြီးအကဲတို့က၊ ဤသူသည် သူတပါးတို့ကို ကယ်တင်တတ်၏။
42 ကိုယ်ကို မကယ်တင်နိုင်ပါတကား။ ဣသရေလရှင်ဘုရင်မှန်လျှင် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ ယခုဆင်းပါလေ စေ။ ဆင်းလျှင် ငါတို့ယုံကြည်မည်။
43 သူသည် ဘုရားသခင်ကိုကိုးစားပြီ။ ငါသည် ဘုရားသခင်၏သားဖြစ်၏ဟုဆိုပြီ။ သို့ဖြစ်၍ ဘုရား သခင်သည် သူ၌ အလိုတော်ရှိလျှင် ယခုပင် ကယ်တင်တော်မူပါလေစေဟု ပြက်ယယ်ပြု၍ ပြောဆိုကြ၏။
44 ထိုနည်းတူ ကိုယ်တော်နှင့်တကွ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ရိုက်ထားသောထားပြတို့သည်လည်း ကဲ့ရဲ့အပြစ် တင်ကြ၏။

၂၇:၂၇–၄၄။ ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခြင်း။ ယေရှုကို ဘုရင်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် တရားစစ်ဆေးခြင်းနှင့် ယေရှုသေဆုံးခြင်းဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်များတွင် အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်တွေ့ရှိရသည်။ သူသည် ပိလတ်အား ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင်ဖြစ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည် (မဿဲ ၂၇:၁၁)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်အထက်၌လည်း သူ့ကို အသေသတ်ရန် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သော စာတန်ကို ချိတ်ဆွဲထားသည်မှာ “ဤသူသည် ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင် ယေရှု ဖြစ်သည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၇)။ မာကု ၁၅:၂၆ နှင့် လုကာ ၂၃:၃၈ တို့နှင့် မတူဘဲ မဿဲက အပြည့်အစုံစာတန်း၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော “ဤသူသည် ယေရှု” ဟူသော အမည်ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသဖြင့် အခြားနှစ်ခုသော ဗျာဒိတ်ကျမ်းများထက် ပို၍ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်သည်။ ယေရှုကို ယေရုရှလင်မြို့ အုပ်ချုပ်ရေးမင်း၏ နေအိမ် (ပရေတောရိယံ) သို့ ခေါ်ဆောင်သွားပြီးနောက် (မဿဲ ၂၇:၂၇) ထိုနေရာ၌ရှိသော စစ်သည်များက ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင်ဟု ပြက်ယယ်ပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့က စစ်သည်တို့၏ နီရဲသော အင်္ကျီကို ဝတ်ဆင်စေကာ (ဘုရင်များ၏ ခရမ်းရောင်ဝတ်ရုံကို ပြက်ယယ်ခြင်း) ဆူးချွန်များဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော သရဖူကို ဆောင်းစေခဲ့သည်။ ထို့နောက် ဘုရင်တစ်ပါးကို နှုတ်ဆက်သည့်ပုံစံကို ပြက်ယယ်လျက် “ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင် နှင့်ပါး” ဟု ကြွေးကြော်ခဲ့ကြသည်။ ယေရှုအား စွဲချက်တင်ထားသည့် အချက်နှင့် ယုဒလူမျိုး၏ ဘုရင်ဟု ပြက်ယယ်ခြင်းတို့၌ ပြင်းထန်သော ဟာသလွန်ကဲမှုရှိသည်မှာ ယေရှုသည် ယုဒလူမျိုးတစ်မျိုးတည်းသာမက ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး၏ စစ်မှန်သော အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်ကြောင်း အမှန်တကယ်ပင် ဖြစ်နေခြင်းပင်တည်း။

27:27–44. Crucifixion of Jesus. The reference to Jesus as king recurs at several places in the account of the trials and death of Jesus. He admitted to Pilate that He was king of the Jews (Matt. 27:11), and above Him on the cross, a sign noted the charge that led to His death: “this is jesus, the king of the jews” (v. 37). Unlike Mark 15:26 and Luke 23:38, Matthew included the portion of the full inscription (“This is Jesus”) that provided the name of the Messiah, and thus the emphasis is more personal than the other two Synoptics. After Jesus was taken to the residence of the governor of Jerusalem (the Praetorium, Matt. 27:27), the soldiers there mocked Him as king of the Jews. They put a soldier’s scarlet cloak on him, mocking royal robes (which were purple) and crafted a crown for Him made up of thorns. They then mocked Him in a parody of the greeting that would be given to a royal personage, saying, “Hail, king of the Jews.” The strong irony of the charge against Jesus and the mocking of Him as king of the Jews is that Jesus is indeed the true ruler, not of the Jews alone, but of the whole world.

ပိလတ်က ယေရှုကို ရိုက်နှက်ခြင်း (အပိုဒ် ၂၆) ပြုစေခဲ့သည်။ ရိုက်နှက်ခြင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ပြစ်ဒဏ်တစ်ခုဖြစ်၍ သားကောင်ကို တုတ် သို့မဟုတ် ခဲအသေးများ၊ သိုးအရိုးများ၊ အိုးခွဲများ၊ ဖန်အပိုင်းအစများ ထည့်ထားသော ချွန်ထက်သော ချွန်ချွန်များတပ်ဆင်ထားသည့် ချွန်ကို အသုံးပြု၍ ရိုက်ပုတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ အလွန်အကြမ်းတမ်းစွာ ရိုက်နှက်ပါက သားကောင်သေဆုံးနိုင်သည်။ ယေရှုသည် ရိုက်နှက်ခြင်းကြောင့် အားနည်းချိနဲ့သွားသဖြင့် အသက်အနှစ်သာရဆုံးအရွယ်တွင် ရှိပြီး တည်ဆောက်ရေးလုပ်ငန်းကို အဓိကလုပ်ကိုင်ခဲ့သူဖြစ်သော်လည်း လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အလျားတံကို ပုံမှန်အတိုင်း ထမ်းရွက်နိုင်ခြင်း မရှိတော့ချေ။ ထို့ကြောင့် ရောမစစ်သည်များက လမ်းလျှောက်လာသော ကုရေနေမြို့သား ရှိမုန်ကို အတင်းအကျပ်ခိုင်းစေပြီး ယေရှုအတွက် အလျားတံကို ထမ်းစေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၂)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မတင်မီ ယေရှုအား စပါးရည်နှင့် အခြားအရာတစ်ခုခုနှောထားသော အချိုရည်ကို ပေးခဲ့သော်လည်း စိတ်ကို မူးယစ်စေမည့် ထိုအချိုရည်ကို ယေရှုက ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၄)။

Jesus was also scourged by Pilate (v. 26). Scourging was a terrible punishment in which the victim was flogged either using a stick or using a whip embedded with some combination of small lead balls, sheep bones, broken pottery, and glass and attached to a handle via leather thongs. Too vigorous a scourging could lead to the victim’s death, and Jesus was so weakened by His scourging that even though He was a man in the prime of life who had spent most of His life in the physically demanding trade of a builder, He was so weakened that He was unable to carry the crossbeam of the cross, as was usual for criminals on their way to crucifixion. Seeing this, the Roman guards compelled a passerby named Simon, a man from Cyrene, to carry the beam of the cross for Jesus (v. 32). Before His crucifixion Jesus was offered wine mixed with another substance (v. 34), but He refused the drink, which would have dulled His mind.

ယေရှုကို အခြားနှစ်ဦးနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခဲ့သည်။ ထိုနှစ်ဦးကို လဲစတိုင် (အပိုဒ် ၃၈) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုစကားလုံးသည် ဓားပြ သို့မဟုတ် အကြမ်းဖက်လုယက်သူများကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ ရောမအင်ပါယာသည် နိုင်ငံသားအားလုံးကို အလုပ်အကိုင်များ ဖန်တီးပေးနိုင်ခြင်း မရှိသလို ကျေးလက်စီးပွားရေးကလည်း အလုပ်လိုချင်သူအားလုံးကို လုပ်ကိုင်ခွင့် မပေးနိုင်ခဲ့ချေ။ ရောမမြို့တွင် အလုပ်လက်မဲ့များကို အစိုးရဘက်က အစား အသောက်ပေးခဲ့သော်လည်း အခြားနေရာများတွင် ထိုသို့မဟုတ်ချေ။ သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာဖြင့် အသက်ရှင်ရပ်တည်ရပြီး မကြာခဏ တောင်းရမ်းခြင်း၊ ခိုးယူခြင်းဖြင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဓားပြ လုယက်မှုသည် အဖြစ်များပြီး ရောမအစိုးရက အခါအားလျော်စွာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်စွာ နှိမ်နင်းခဲ့သည်။ ယေရှုနှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရသူ နှစ်ဦးသည် မည်မျှ ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေပါစေ ဓားပြလုပ်ခြင်းသည် ဘေးကင်းသော နည်းလမ်းမဟုတ်ကြောင်း ရောမတို့၏ သင်ခန်းစာပြအရာဖြစ်ခဲ့သည်။

Jesus was crucified with two others, described as lēstai (v. 38), which could refer to robbers or bandits who lived by robbing others, often violently. The Roman Empire did not provide productive employment for all of its citizens, nor could the rural economy employ all those who wished to work. The unemployed in Rome were provided with food at the government’s expense, but those living elsewhere were not so fortunate. They had to live by their wits, often by begging and stealing. Theft by bandits was a common phenomenon, and periodically the Roman government acted with considerable savagery against them in an attempt to stamp them out. The two others crucified with Jesus served as a Roman object lesson that no matter how desperate a person might be, being a bandit was not a safe way to try to live.

လမ်းဖြတ်သွားလာသူများ၏ ပြက်ရယ်စကား (အပိုဒ် ၃၉–၄၃) သည် အထူးသဖြင့် ဟာသလွန်ကဲသည်။ ယေရှုအား အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်သော်လည်း ကိုယ်ကိုကိုယ် မကယ်နိုင်ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၂)။ သို့သော် သူ၏သေခြင်းဖြင့်သာ အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးပါက သုံးရက်အတွင်း ပြန်လည်တည်ဆောက်မည်ဟု ဆိုခဲ့သည်ဟူ၍လည်း ပြက်ရယ်ခံရသည် (အပိုဒ် ၄၀)။ သုံးရက်အကြာတွင် ယေရှု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သည်။

The words of mockery from those who passed by (vv. 39–43) are particularly ironic. Jesus was accused of being able to save others but unable to save himself (v. 42). But it is only through His death that Jesus was able to save others. He was further mocked because He said that even if this temple was destroyed, He would rebuild it in three days (v. 40). Then three days later, Jesus rose from the dead.

45 မွန်းတည့်အချိန်မှစ၍ သုံးချက်တီးအချိန်တိုင်အောင် မြေတပြင်လုံး၌ မှောင်မိုက်အတိဖြစ်လေ၏။

46 သုံးချက်တီးအချိန်၌ ယေရှုက၊ ဧလိ၊ ဧလိ၊ လာမာရှာဗခသာနိဟု ကြီးသောအသံနှင့် ကြွေးကြော် တော်မူ၏။ အနက်ကား၊ အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အကျွန်ုပ်ဘုရား၊ အဘယ်ကြောင့်အကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း ဟု ဆိုလိုသတည်း။
47 ထိုအရပ်၌ ရပ်နေသောသူအချို့တို့သည် ကြားလျှင်၊ သူသည် ဧလိယကိုခေါ်သည်ဟု ဆိုကြ၏။
48 လူတယောက်သည် ချက်ခြင်းပြေး၍ ရေမှိုတထွေးကို ပုံးရည်နှင့် ပြည့်စေပြီးလျှင်၊ ကျူလုံးဖျား၌ တပ်၍ ကိုယ်တော်အား သောက်စိမ့်သောငှါ ပေးလေ၏။
49 ကြွင်းသောသူတို့က၊ ရှိစေတော့။ ဧလိယသည် သူ့ကိုကယ်တင်ခြင်းငှါလာမည်မလာမည်ကို ကြည့်ကြ ကုန်အံ့ဟု ဆိုကြ၏။
50 ယေရှုသည် ကြီးသောအသံနှင့်တဖန် ကြွေးကြော်ပြီးလျှင် အသက်တော်ကို လွှတ်တော်မူ၏။
51 ထိုအခါ ဗိမာန်တော်၏ ကုလားကာသည် အထက်စွန်းမှအောက်စွန်းတိုင်အောင် စုတ်ကွဲလေ၏။ မြေကြီးလှုပ်လေ၏။ ကျောက်များတို့သည် ကွဲပြားကြ၏။
52 သင်္ချိုင်းတွင်းတို့သည် ပွင့်လစ်သဖြင့် ကျိန်းစက်လျက်ရှိသော သန့်ရှင်းသူတို့၏ အလောင်းများစွာတို့ သည် ထကြ၍၊
53 ကိုယ်တော်ထမြောက်တော်မူသည်နောက်၊ ထိုသူတို့သည် သင်္ချိုင်းတွင်းမှထွက်၍ သန့်ရှင်းသောမြို့ ထဲသို့ ဝင်ပြီးလျှင်၊ လူများစွာတို့အား ထင်ရှားကြ၏။
54 ယေရှုကိုစောင့်သော တပ်မှူးမှစ၍ စစ်သူရဲများတို့သည် မြေကြီးလှုပ်ခြင်းစသည်တို့ကိုမြင်လျှင် အလွန် ထိတ်လန့်၍၊ စင်စစ် ဤသူသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်မှန်ပေ၏ဟု ဆိုကြ၏။
55 ဂါလိလဲပြည်က ယေရှုနောက်တော်၌ အလုပ်အကျွေးလိုက်လာသော မိန်းမအများတို့သည်လည်း ထိုအရပ်၌ အဝေးကကြည့်ရှု၍ နေကြ၏။
56 ထိုမိန်းမတို့တွင် မာဂဒလမာရိ၊ ယာကုပ်နှင့် ယောသေတို့၏ အမိဖြစ်သောမာရိနှင့် ဇေဗေဒဲ၏ သား တို့၏ အမိပါကြသတည်း။

၂၇:၄၅–၅၆။ ယေရှုသေဆုံးခြင်း။ နေ့လယ်ခြောက်နာရီမှ နေ့လယ်သုံးနာရီခန့်အထိ (မဿဲ ၂၇:၄၅။ မာကု ၁၅:၃၃။ လုကာ ၂၃:၄၄) အမှောင်ရိပ်ကျခဲ့သည်။ ဤအမှောင်သည် နေကြတ်ခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ တိုက်ရိုက်အံ့ဖွယ်လက်ဝင်ချက်ကြောင့်ဖြစ်သည်။ အာမုတ် ၈:၉ တွင် ဘုရားသခင်က နေ့လယ်တွင် နေကို ငြိမ်းသွားစေမည်၊ နေ့ခင်းပိုင်းတွင် မြေကြီးကို မှောင်မိုက်စေမည်ဟု ခြိမ်းခြောက်ထားသည်။ ဓမ္မသစာကတိတော်ကို ဖောက်ဖျက်သူများအတွက် အပြစ်ဒဏ်တစ်ခုမှာ နေ့လယ်တွင် မျက်စိကန်းသူလိုမျှ မှောင်မိုက်ရာတွင် တွေ့ဆိုနေရမည်ဟူ၍ဖြစ်သည် (တရား ၂၈:၂၉)။

27:45–56. Death of Jesus. From the sixth hour (noon) until the ninth hour (about 3 p.m.), there was darkness (Matt. 27:45; cf. Mark 15:33; Luke 23:44). This darkness was not caused by a solar eclipse but by God’s direct and miraculous involvement. In Amos 8:9, God threatened to make the sun go down at noon and darken the earth in broad daylight. One of the threats against those who broke God’s covenant in Deuteronomy 28:29 was that they would grope at noon like a blind person in darkness.

မဿဲ ၂၇:၄၆ တွင် ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ နောက်ဆုံးစကားပြောခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို မိန့်ဆိုရာတွင် အာရမေယဘာသာစကားဖြင့် ပြောခဲ့သည်။ ယေရှု၏ ပုံမှန်ဘာသာစကားမှာ အာရမေယဖြစ်ပြီး တပည့်တော်များနှင့် စကားပြောဆိုရာတွင်လည်း အလားတူဖြစ်မည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူ၏စကားကို ဂရိဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် “အိုဘုရားသခင် အိုဘုရားသခင် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း” ဟု ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့် ခမည်းတော်၏ အထူးဆက်နွယ်မှုကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ဤစကားသည် အလွန်နက်ရှိုင်းပြီး ထိုကြောက်မက်ဖွယ်အချိန်တွင် သူနှင့် ခမည်းတော်ကြားက ကွဲကွာခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

In Matthew 27:46 Jesus finally spoke from the cross, addressing His words to God. He spoke in Aramaic, which implies that Jesus’s usual language was Aramaic, and this is the most likely language in which He and the disciples talked together. His words are translated into Greek as thee mou thee mou hinati me enkatelipes (“My God, My God, why have You forsaken Me”). Given Jesus’s special relationship with His Father, these words are of deep significance and reveal the rift He experienced between Himself and His Father at that terrible moment.

ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများက ယေရှု၏စကားကို ဧလိယကို အော်ခေါ်သည်ဟု နားလည်မှားခဲ့ကြပြီး ဧလိယလာမလာကြည့်ရန် သူ့ကို နောက်ထပ်ခဏအသက်ရှင်နေစေရန် ချဉ်စပ်သော စပါးရည်ကို ယူဆောင်လာခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၄၇–၄၈)။ (အခြားပြက်ရယ်မှုများကို ကြည့်လျှင် ဧလိယလာမည်ဟု သူတို့ တကယ်မျှော်လင့်ထားသည်မဟုတ်မှန်း သံသယဖြစ်စရာ)။

The bystanders misunderstood the words of Jesus as a cry to Elijah for help (Eli, “my God” in Aramaic sounds somewhat like Ēlias, Elijah in Greek), and they went to fetch sour wine to give to Jesus to encourage Him to live a while longer (vv. 47–48) so they could see if Elijah would, in fact, come to save Jesus. (Given their other mockery, one suspects that they had no expectation of this taking place.)

ယေရှုက ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်ပြီး အသက်ရှူသံပြတ်တော့သည် (အပိုဒ် ၅၀)။ မဿဲက ယေရှုသေဆုံးခြင်းနှင့်အတူ ဖြစ်ပွားခဲ့သော အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်များကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး ထိုသေခြင်းသည် ကောင်းကင်ဘုံနှင့် မြေကြီးနှင့် ဆိုင်သော အရေးကြီးမှုရှိကြောင်း ပြသသည်။ ပထမဦးစွာ ဗိမာန်တော်ထဲရှိ မျက်နှာကြိုးကို အပေါ်မှအောက်သို့ နှစ်ပိုင်းကွဲသွားသည် (အပိုဒ် ၅၁)။ ယေရှု၏သေခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ရန် ပုံမှန်နည်းလမ်းတွင် သိသာထင်ရှားသော အနှောင့်အယှက်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်မှု စနစ်သည် အဆုံးသတ်သွားခဲ့ပြီ။ ဘုရားသခင်၏ သိုးသငယ်တော် သေဆုံးပြီးပြီ။ ယခုမှစ၍ ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ရန်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရသော မေရှိယအားဖြင့်သာ ဖြစ်တော့သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ငလျင်လှုပ်၍ သင်္ချိုင်းများ ပွင့်ထွက်သွားခဲ့သည်။

Jesus thereupon gave a loud cry and died (v. 50). Matthew then recounts several miraculous events that accompanied Jesus’s death and shows that it had cosmic significance. First, the curtain in the temple was torn in two, from top to bottom (v. 51). This showed clearly that the death of Jesus brought a significant disruption in the normal way to approach God. The earthly sanctuary with its sacrificial system and priestly services had come to an end. The Lamb of God had died. From now on, access to God would be only through the crucified Messiah. Second, there was a destructive earthquake that opened many graves.

ဤဖြစ်ရပ်များအနက် အကြီးဆုံးမှာ ငလျင်ကြောင့် ပွင့်သွားသော သင်္ချိုင်းများမှ ဖြောင့်မတ်သော သေလွန်သူများစွာသည် ယေရှုနှင့်အတူ ရှင်ပြန်ထမြောက်၍ မြို့ထဲတွင် လူများစွာအား ပေါ်ထင်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၅၁–၅၃)။ အမှောင်ရိပ်၊ ယေရှုသေဆုံးခြင်း၊ ငလျင်လှုပ်ခြင်းတို့ကို ကြည့်ရှုပြီး ရာထူးဗိုလ်တစ်ဦးက ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ပင် ဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၄)။

Perhaps the greatest of these events was that many of the righteous dead whose graves had been opened by the earthquake were resurrected with Jesus and appeared to many in the city afterward (vv. 51–53). Observing the darkness, the death, and the earthquake, a centurion reached the conclusion that Jesus was the Son of God (v. 54).

မဿဲက ဤဖြစ်ရပ်များကို မျက်မြင်သက်သေများ ရှိခဲ့ကြောင်း ဂရုတစိုက် ဖော်ပြထားသည်။ သူက မာဂဒလမာရိ၊ ယာကုပ်နှင့် ယောသပ်၏ မိခင်မာရိ၊ ဇေဗေဒီ၏သားတို့၏ မိခင် (မာကု ၁၅:၄၀ တွင် ရှာလောမေဟု ဖော်ပြထားသည်) တို့ကို အမည်နာမ ဖော်ပြထားသည်။ ဤသို့ဖြင့် မဿဲသည် ဧဝံဂေလိတကျမ်းများအားလုံး၊ ရှင်ပေါလု၊ ကျမ်းစစ်များကဲ့သို့ မျက်မြင်သက်သေများ အရေးကြီးကြောင်း သဘောထားကို မျှဝေထားသည် (မာကု ၁၅:၄၀။ လုကာ ၁:၁–၂။ ယောဟန် ၁၉:၂၅။ ၁ကော ၁၅:၄–၈။ ၂ပေ ၁:၁၆)။ ဤသည်မှာ တကယ့်ဖြစ်ရပ်များ၏ မှတ်ဉာဏ်များဖြစ်ပြီး အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘာသာသည် အဖြစ်မှန်ကို သက်သေခံနိုင်သူများကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အလွန်ကြိုးစားခဲ့သည်။

Matthew is careful to also note that these events were witnessed. He specifically names Mary Magdalene, Mary the mother of James and Joseph, and the mother of the sons of Zebedee (identified as Salome in Mark 15:40). In doing this, Matthew shares the attitude of all the Gospel writers, Paul, and other writers of the NT that eyewitnesses were important (Mark 15:40; Luke 1:1–2; John 19:25; 1 Cor. 15:4–8; 2 Pet. 1:16). These are memories of real events, and early Christianity went to great lengths to record those eyewitnesses who could be called on to testify about what had happened.

57 ညအချိန်ရောက်မှ အရိမသဲမြို့သား ယောသပ်အမည်ရှိသောသူဌေးသည် ယေရှု၏တပည့်တော် ဖြစ် သည်နှင့်၊

58 ပိလတ်မင်းထံသို့ဝင်၍ ယေရှု၏အလောင်းတော်ကို တောင်းလေ၏။ ပိလတ်မင်းသည် အလောင်း တော်ကို ပေးစေခြင်းငှါ အမိန့်တော်ရှိသော်၊
59 ယောသပ်သည် အလောင်းတော်ကိုယူ၍ ဖြူစင်သောပိတ်ချောနှင့် ပတ်ရစ်ပြီးလျှင်၊
60 ကျောက်၌ ထွင်းသောမိမိသင်္ချိုင်းတွင်းသစ်ထဲမှာ ထားလေ၏။ ကြီးစွာသော ကျောက်ကိုလည်း တွင်းဝ ၌ လှိမ့်ထားပြီးမှ သွား၏။
61 မာဂဒလမာရိနှင့် အခြားသောမာရိသည် ထိုအရပ်၌ သင်္ချိုင်းတော်ရှေ့မှာ ထိုင်လျက်နေရစ်ကြ၏။
62 အဘိတ်နေ့လွန်၍ နက်ဖြန်နေ့ရောက်လျှင်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးနှင့် ဖာရိရှဲတို့သည် ပိလတ်မင်းထံ ၌ စုဝေး၍၊
63 ထိုလှည့်ဖြားသောသူက၊ ငါသည် သုံးရက်မြောက်သောနေ့၌ ထမြောက်မည်ဟု မသေမှီပြောသည်ကို အကျွန်ုပ်တို့ မှတ်မိပါပြီ။
64 ထိုကြောင့် သူ၏တပည့်တို့သည် ညအခါလာ၍ အလောင်းကိုခိုးယူပြီးလျှင်၊ သူသည် သေခြင်းမှ ထ မြောက်တော်မူပြီဟု လူအပေါင်းတို့အား ပြောဆိုကြသော်၊ ရှေ့အမှားထက် နောက်အမှားသာ၍ ကြီးမည်ဟု စိုး ရိမ်စရာ အကြောင်းရှိသည်ဖြစ်၍၊ သင်္ချိုင်းတွင်းကို သုံးရက်မြောက်အောင် လုံခြုံစွာစောင့်စိမ့်သောငှါ အမိန့် ရှိတော်မူပါဟု လျှောက်ကြလျှင်၊
65 ပိလတ်မင်းက၊ သင်တို့၌ လူစောင့်တတပ်ရှိ၏။ သွားကြ၊ တတ်နိုင်သမျှအတိုင်း လုံခြုံစွာစောင့်စေကြ ဟု ဆိုလေ၏။
66 ထိုသူတို့သည် သွား၍ ကျောက်ကို တံဆိပ်ခတ်ပြီးလျှင် အစောင့်ထားလျက် သင်္ချိုင်းတွင်းတော်ကို လုံခြုံစွာ ပြုကြ၏။

၂၇:၅၇–၆၆။ ယေရှုကို သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းနှင့် သင်္ချိုင်းတွင် အစောင့်ထားခြင်း။ အရိမာသဲမြို့သား ယောသပ်အကြောင်း သိရှိရသမျှမှာ သူသည် ချမ်းသာသူဖြစ်ပြီး ယေရှု၏ တပည့်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၇:၅၇)။ အခြားချမ်းသာသူများကဲ့သို့ ယောသပ်သည် မိမိနှင့် မိသားစုဝင်များအတွက် သင်္ဂြိုဟ်ရန် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်ပတ်ဝန်းကျင်တွင် တွေ့ရသော ထုံးကျောက်ကို လှီးဖြတ်နိုင်သော သတ္တုကိရိယာများ ရှိခဲ့သည်။ ဣသရေလနှင့် ယုဒဘုရင်များခေတ်ကတည်းက မြို့ရိုးပြင်ပတွင် သင်္ချိုင်းများစွာ တူးဖော်ထားခဲ့ပြီး ယေရှုခေတ်တွင်လည်း ထိုဓလေ့ ဆက်လက်ရှိခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော သင်္ချိုင်းအမျိုးအစားမှာ ကျောက်ကို ထုဆစ်ထားသည်၊ ဝင်ပေါက်ကို လှိမ့်ပိတ်နိုင်သော ကြီးမားသော ကျောက်ခဲပါရှိသည်။ အတွင်း၌ အလောင်းများ လှဲချနိုင်သော အုတ်ခံများစွာ ရှိသည်။ ယောသပ်က ယေရှု၏အလောင်းကို သန့်ရှင်းသော ပုဆိုးဖြင့် ထည့်ပတ်ပြီး ထိုသင်္ချိုင်းအတွင်း အုတ်ခံတစ်ခုပေါ်တွင် ထားရှိခဲ့သည်။

27:57–66. Burial of Jesus and Guards at the Tomb. Little is known about Joseph of Arimathea, except that he was wealthy and was a disciple of Jesus (Matt. 27:57). Like other wealthy individuals, Joseph had made provision for his own burial and those of other members of his family. There were metal tools capable of hewing into the limestone bedrock found around Jerusalem. Many tombs were constructed outside of the city walls, tombs dating back to the time of the kings of Israel and Judah, and the process continued in Jesus’s day. The type of tomb described here—hewed out of rock, with a large stone that could be rolled to close its entrance—was cut into the rock, and it had several ledges on which bodies could be laid. Joseph took the body of Jesus, wrapped it in clean linen, and placed it on one of the ledges in this tomb.

သင်္ချိုင်းတည်နေရာကို အတိအကျ သိရှိကြောင်း ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ထောင်ရန် မဿဲက ယောသပ်တစ်ဦးတည်းသာမက မာဂဒလမာရိနှင့် အခြားမာရိ (ယာကုပ်နှင့် ယောသပ်၏ မိခင်) တို့လည်း ယေရှုကို သင်္ဂြိုဟ်စဉ် ရှိနေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (၂၇:၆၁ အပိုဒ် ၅၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ မဿဲ ၂၇:၆၂ သည် မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဖာရိရှဲများကို ၂၃:၂၉ နောက်ပိုင်း ပထမဆုံး ထပ်မံဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုသေဆုံးရန် ပူးပေါင်းကြံစည်မှုတွင် ဖာရိရှဲများ ပါဝင်ခြင်းမရှိခဲ့ကြောင်း (ယခင်က ယေရှုကို ဆန့်ကျင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သော်လည်း၊ ဥပမာ ၁၂:၁၄၊ ၂၂:၁၅) ဤအချက်က ညွှန်ပြပေမည်။ ဖာရိရှဲများနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းများသည် ပြင်ဆင်ရက်၏ နောက်နေ့ (ဥပုသ်နေ့ကို ထူးဆန်းစွာ ဖော်ပြထားသည်) တွင် ပိလတ်ထံ လာရောက်ပြီး ယေရှု၏အလောင်း ခိုးယူခံရမည်ကို ကာကွယ်ရန် အစီအမံများ ပြုလုပ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ သူတို့အား စစ်သည်တပ်ဖွဲ့ကို ပေးအပ်ခဲ့ပြီး အတူတကွ သင်္ချိုင်းကို လုံခြုံစေရန် လှိမ့်ကျောက်ခဲကို တံဆိပ်ခတ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၆၃–၆၆)။

To establish definitively that the location of the tomb was known (regarding the location of the tomb, see in “Archaeology and the Bible,” p. 91), Matthew recounts that not only was Joseph present when Jesus was interred, but his actions were observed by Mary Magdalene and the other Mary—presumably Mary the mother of James and Joseph (27:61; cf. v. 56). Matthew 27:62 is in fact the first mention of the Pharisees in the Gospel of Matthew since Matthew 23:29, which may imply that the Pharisees had nothing to do with the plotting that eventually ended up with the death of Jesus, despite earlier attempts to act against Jesus (e.g., 12:14; 22:15). They came to Pilate on the day after the day of preparation (27:62, an unusual way of saying the Sabbath). The Pharisees and the high priests requested Pilate to take steps to ensure that Jesus’s body would not be stolen. They were given a guard of soldiers and together they went to make the tomb “safe” by sealing the rolling stone (vv. 63–66).

အခန်းကြီး - ၂၈

ဥပုသ်နေ့လွန် ခုနစ်ရက်တွင် ပဌမနေ့ရက်မိုဃ်းလင်းအံ့ဆဲဆဲအချိန်၌၊ မာဂဒလမာရိနှင့် အခြားသော မာရိသည် သင်္ချိုင်းတော်ကို အကြည့်အရှုသွားကြ၏။
2 ထိုအခါ မြေကြီးသည် ပြင်းစွာလှုပ်လေ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ထာဝရဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန် သည် ကောင်းကင်ဘုံမှ ဆင်းလာ၍၊ တွင်းဝ၌ပိတ်သောကျောက်ကို လှိမ့်လှန်ပြီးလျှင်၊ ထိုကျောက်ပေါ်မှာ ထိုင်နေ၏။
3 သူ၏မျက်နှာသည် လျှပ်စစ်ကဲ့သို့ထင်၏။ အဝတ်သည်လည်း မိုဃ်းပွင့်ကဲ့သို့ ဖြူ၏။
4 လူစောင့်တို့သည် ကောင်းကင်တမန်ကို ကြောက်ရွံ့သဖြင့် တုန်လှုပ်၍ သေမတတ်ဖြစ်ကြ၏။
5 ကောင်းကင်တမန်ကလည်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိကြနှင့်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာသတ်သော ယေရှုကို သင် တို့ရှာကြသည်ကို ငါသိ၏။
6 ဤအရပ်၌မရှိ။ မိန့်တော်မူသည်အတိုင်း ထမြောက်တော်မူပြီ။ လာကြ၊ သခင်လျောင်းတော်မူရာ အ ရပ်ကို ကြည့်ကြလော့။
7 အလျင်အမြန်ပြန်သွား၍ သေခြင်းမှ ထမြောက်တော်မူကြောင်းကို တပည့်တော်တို့အားပြောကြလော့။ သင်တို့ ရှေ့ဂါလိလဲပြည်သို့ ကြွတော်မူမည်။ ထိုပြည်၌ သင်တို့သည်ကိုယ်တော်ကို တွေ့မြင်ရကြလိမ့်မည်။ ငါပြောပြီဟု ထိုမိန်းမတို့အား ကောင်းကင်တမန်ဆို၏။
8 ထိုမိန်းမတို့သည်လည်း ကြောက်ရွံ့သဖြင့်၎င်း၊ အလွန်ဝမ်းမြောက်သဖြင့်၎င်း၊ သင်္ချိုင်းတော်မှ အလျင် အမြန်သွား၍ တပည့်တော်တို့အား ထိုသိတင်းစကားကို ကြားပြောခြင်းငှါ ပြေးကြ၏။
9 လမ်းမှာသွားကြစဉ် ယေရှုသည် ကြိုဆိုတော်မူ၍၊ သင်တို့အား မင်္ဂလာဖြစ်စေသတည်းဟု မိန့်တော် မူ၏။ ထိုမိန်းမတို့သည် ချဉ်းကပ်၍ ခြေတော်ကိုဘက်ယမ်းလျက် ပြပ်ဝပ်ကိုးကွယ်ကြ၏။
10 ယေရှုကလည်း ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိကြနှင့်။ သွားကြလော့။ ငါ့ညီတို့သည် ဂါလိလဲပြည်သို့ သွားစေခြင်း ငှါ ဤသိတင်းစကားကို ကြားပြောကြလော့။ ထိုပြည်၌ သူတို့သည် ငါ့ကိုတွေ့မြင်ရကြလိမ့်မည်ဟု မိန့်တော်မူ ၏။
11 ထိုမိန်းမတို့သည် သွားကြစဉ်အခါ လူစောင့်အချို့တို့သည် မြို့ထဲသို့ဝင်၍ ဖြစ်လေသမျှသောအခြင်း အရာတို့ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့အား ပြန်ကြားကြ၏။
12 ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြီးတို့နှင့် လူအကြီးအကဲတို့သည် စုဝေး၍ တိုင်ပင်ပြီးမှ စစ်သူရဲတို့အား ငွေအများ ကို ပေး၍၊
13 ညဉ့်အခါ ငါတို့အိပ်ပျော်စဉ်တွင် ထိုသူ၏ တပည့်တို့သည်လာ၍ အလောင်းကို ခိုးသွားကြသည်ဟု သင်တို့ပြောကြလော့။
14 ထိုအကြောင်းကို မြို့ဝန်မင်းကြားပြန်လျှင်၊ ငါတို့သည် သူ့ကိုဖျောင်းဖျ၍သင်တို့၌ အမှုမရှိစေခြင်းငှါ ပြုမည်ဟု၊
15 သွန်သင်သည်နှင့်အညီ စစ်သူရဲတို့သည် ငွေကိုယူ၍ပြုကြ၏။ ထိုစကားကို ယခုတိုင်အောင် ယုဒလူတို့ သည် အနှံ့အပြားပြောဆိုကြ၏။

၂၈:၁–၁၅။ ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း။ မဿဲ ၂၈:၁ တွင် ဖြစ်ပွားမည့်အဖြစ်အပျက်များကို အချိန်ဖော်ပြရာတွင် ဥပုသ်နေ့ ပြီးနောက် (ခေတ်သစ်အတိုင်းဆိုလျှင် စနေနေ့ညနေ နေဝင်ပြီးနောက်) ဟု အဦးစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဖော်ပြမည့်ဖြစ်ရပ်များ ညအချိန်တွင် မဖြစ်ပွားကြောင်း ရှောင်ရှားရန် နံနက်စောစော အချိန်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဂရိဘာသာတွင် ဆာဘာတန် ဟူသော စကားလုံးကို နှစ်ကြိမ်သုံးထားသည်။ တစ်ကြိမ်မှာ ဝတ်ပြုရာနေ့ ဥပုသ်နေ့ကို ဆိုလိုပြီး နောက်တစ်ကြိမ်မှာ တစ်ပတ်ကို ဆိုလိုသည်။ တနင်္ဂနွေနေ့ကို “ဆာဘာတန်၏ ပဌမနေ့” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဆာဘာတန်ကို ခုနစ်ရက် (တစ်ပတ်) ဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်ပြီး ဥပမာ ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၃:၁၅–၁၆ (ဂရိဘာသာပြန်) တွင် ထိုနည်းအတိုင်း သုံးထားသည်။ ယေရှုခေတ်တွင် တစ်ပတ်၏ နေ့များကို ဥပုသ်နေ့နှင့် နီးကပ်မှုအလိုက် နံပါတ်တပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တနင်္ဂနွေနေ့ကို ဆာဘာတန်၏ ပဌမနေ့၊ အင်္ဂါနေ့ကို တတိယနေ့ စသည်ဖြင့် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ သောကြာနေ့ကို ဆာဘာတန်အတွက် ပြင်ဆင်ရက်ဟု ခေါ်သည်။ ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ဆာဘာတန် ကို များသောအားဖြင့် ဗဟုဝုစ်နှင့် သုံးသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ ဧကဝုစ်လည်း သုံးသည် (ဥပမာ မဿဲ ၁၂:၁၊ ၅၊ ၁၀။ မာကု ၃:၄။ လုကာ ၄:၃၁။ ၆:၂ တို့တွင် ဗဟုဝုစ်၊ မဿဲ ၁၂:၂၊ ၈။ မာကု ၆:၂။ လုကာ ၆:၁။ ယောဟန် ၇:၂၂–၂၃ တို့တွင် ဧကဝုစ်)။ တမန်တော် ၂၀:၇ နှင့် ၁ကောရိန်သု ၁၆:၂ တို့တွင် တနင်္ဂနွေနေ့ကို ဆာဘာတန်၏ ပဌမနေ့ ဟူ၍ အတိအကျ သုံးထားသည်။

28:1–15. Resurrection of Jesus. Matthew 28:1 first identifies the time of the coming events by stating that they took place after the Sabbath—which in modern reckoning would mean after sunset on Saturday night. To avoid the conclusion that the events about to be described happened at night, it specifies that it was at dawn. In the Greek, the word sabbaton is used twice, once to indicate the Sabbath, the day of worship, and once to indicate a week. Sunday is identified as the “first of the sabbatōn [Sabbaths].” Sabbatōn can be used in the sense of seven days (i.e., a week) rather than the seventh day, as it is used, for example, in Leviticus 23:15–16 (LXX). In the time of Jesus, the days of the week were numbered according to their proximity to the Sabbath: Sunday was therefore the “first” of the sabbatōn, Tuesday the “third” of the sabbatōn, and so on until Friday, which is the preparation day for the sabbatōn. Note sabbatōn is usually, but not always, used in the plural in the NT (e.g., it is used in the plural in Matt. 12:1, 5, 10; Mark 3:4; Luke 4:31; 6:2; but it is used in the singular in Matt. 12:2, 8; Mark 6:2; Luke 6:1; John 7:22–23). Acts 20:7 and 1 Corinthians 16:2 use the exact same phraseology, “first” of the sabbatōn (plural), to indicate Sunday.

မာဂဒလမာရိနှင့် အခြားမာရိ (ယာကုပ်နှင့် ယောသပ်၏ မိခင်) တို့သည် ယေရှု၏ သေခြင်း၊ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ အရေးကြီးဖြစ်ရပ်အားလုံးကို မျက်မြင်သက်သေ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် (မဿဲ ၂၇:၅၅–၅၆၊ ၆၁; ၂၈:၁–၁၀)။ ပထမဆုံးဖတ်ရှုချိန်တွင် ထိုမိန်းမနှစ်ဦးသည် ကောင်းကင်တမန် ဆင်းသက်လာချိန်တွင် ရှိနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို မိန်းမနှစ်ဦးနှင့် အစောင့်စစ်သည်များအပေါ် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟု ထင်ရသည်။ အစောင့်စစ်သည်များသည် ကြောက်ရွံ့၍ သတိလစ်သွားကြပြီး မိန်းမနှစ်ဦးက ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် စာသားကို ပိုမိုဂရုတစိုက် ဖတ်ရှုပါက ကောင်းကင်တမန် ပေါ်ထင်ချိန်တွင် သူတို့ မရှိခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ကောင်းကင်တမန်က အဘယ်ကြောင့် သင်္ချိုင်းဗလာကို ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ရသနည်း။ မကြာမီ မိန်းမများသည် ယေရှုကိုယ်တိုင် တွေ့ဆုံခဲ့သည် (၂၈:၉)။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်တမန် ပေါ်ထင်လာ၍ ယေရှုထွက်ပေါ်ရန် သင်္ချိုင်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး မိန်းမနှစ်ဦး မရောက်မီ ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ရပေမည်။

Mary Magdalene and the other Mary (the mother of James and Joseph) were witnesses to all the important events surrounding the death, burial, and resurrection of Jesus (Matt. 27:55–56, 61; 28:1–10). On first reading, it almost appears that the two women were present when the angel descended from heaven. It seems to contrast the effect of the resurrection on the two Marys and the guards. The guards became paralyzed with fear, while the two women believed. But a closer reading of the text makes it seem unlikely that they were present when the angel appeared. Why, then, would the angel have invited the two to view the empty tomb? The women shortly thereafter met Jesus Himself (28:9), so the conclusion seems to be that the angel appeared, opened the tomb for Jesus to emerge, and Jesus was resurrected before the two women arrived at the tomb.

ဤအပိုဒ်၏ ထင်ရှားသော အချက်တစ်ခုမှာ “မြင်ခြင်း” ကို အလေးပေးဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ မိန်းမများသည် သင်္ချိုင်းကို ကြည့်ရှုရန် လာခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁)။ ကောင်းကင်တမန်က သင်္ချိုင်းဗလာကို ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆)။ တပည့်မိန်းမများအား ကောင်းကင်တမန်က တစ်ကြိမ်၊ ယေရှုကိုယ်တိုင်က တစ်ကြိမ် ဂလိလဲပြည်သို့ သွားရောက်ပါက ယေရှုကို တွေ့ရမည်ဟု နှစ်ကြိမ်မိန့်မှာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇၊ ၁၀)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ သတင်းများသည် မျက်မြင်သက်သေများ မြင်ခဲ့သည်များအပေါ် အခြေခံသည်။ ယေရှုသေဆုံးချိန်တွင်လည်း ငလျင်လှုပ်ခဲ့သည် (၂၇:၅၁)၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်တွင်လည်း ငလျင်လှုပ်ခဲ့သည် (၂၈:၂)။ ယေရှုသေဆုံးချိန်တွင် အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်များကြောင့် အစောင့်စစ်သည်တစ်စုက ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ပင်ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံခဲ့ကြသည် (၂၇:၅၄)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် အံ့ဖွယ်ဖြစ်ရပ်များက အခြားအစောင့်စစ်သည်များကို ကြောက်ရွံ့၍ သတိလစ်သွားစေခဲ့သော်လည်း သူတို့သည် မျက်မြင်တွေ့ခဲ့သည်ကို ငြင်းပယ်ရန် အသင့်ရှိနေခဲ့ကြသည် (၂၈:၄)။

One noteworthy feature of this passage is the emphasis on “seeing.” The women came to see the tomb (v. 1); the angel invited the women to view the empty tomb (v. 6); the women disciples were told twice, once by the angel and once by Jesus Himself, to go to Galilee, where they would see Jesus (vv. 7, 10). The reports of the resurrection are based on what eyewitnesses reported they saw. There was an earthquake associated with both the death of Jesus (27:51) and His resurrection (28:2). The miraculous events surrounding the death of Jesus caused one set of guards to confess that Jesus was truly the Son of God (27:54). The miraculous events surrounding the resurrection of Jesus froze the other guards with paralyzing fear (28:4), but they apparently were prepared to deny the reality of the resurrection, even though they had seen it with their own eyes.

16 တကျိပ်တပါးသော တပည့်တော်တို့သည် ဂါလိလဲပြည်သို့ သွား၍ ယေရှုမှာထားတော်မူသော တောင် ပေါ်သို့ တက်ကြလျှင်၊ ကိုယ်တော်ကိုတွေ့မြင်၍ ပြပ်ဝပ်ကိုးကွယ်ကြ၏။

17 အချို့တို့သည် ယုံမှားခြင်းရှိကြ၏။
18 ယေရှုသည် အနီးအပါးသို့ ချဉ်းတော်မူပြီးလျှင်၊ ကောင်းကင်ဘုံ၌၎င်း၊ မြေကြီးပေါ်၌၎င်း၊ စီရင်ပိုင် သော အခွင့်တန်ခိုးရှိသမျှတို့ကို ငါခံရပြီ။
19 သင်တို့သွား၍ လူမျိုးတကာတို့ကို ငါ့တပည့် ဖြစ်စေလျက်၊ ခမည်းတော်၊ သားတော်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏နာမ၌ ဗတ္တိဇံကို ပေးကြလော့။
20 ငါသည် သင်တို့အား ပေးသမျှသော ပညတ်တော်တို့ကို စောင့်ရှောက်စေခြင်းငှါ ဆုံးမဩဝါဒပေးကြ လော့။ ငါသည်လည်း ကပ်ကမ္ဘာကုန်သည်တိုင်အောင် သင်တို့နှင့်အတူ အစဉ်မပြတ် ရှိသည်ဟု တပည့်တော်တို့ အား မိန့်တော်မူ၏။

၂၈:၁၆–၂၀။ တပည့်တော်များကို စေလွှတ်ခြင်း။ မဿဲခရစ်ဝင်ကျမ်းအစောပိုင်းတွင် ယေရှုက တပည့်တော်များအား တပါးအမျိုးသားများနှင့် ရှမာရိလူများထံ တရားဟောရန် မသွားရန်၊ ဣသရေလအိမ်တော်၏ ပျောက်ဆုံးနေသော သိုးများထံသာ သွားရန် မှာထားခဲ့သည် (မဿဲ ၁၀:၅–၆)။ ယေရှု၏ သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းက ဤအမိန့်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော ဂါလိလဲပြည်နေရာတွင် တပည့်တော်များကို တွေ့ဆုံပြီး ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအားလုံးတွင် အာဏာစက်အားလုံး ငါ့အား အပ်နှံပြီးဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည် (၂၈:၁၈)။ ထို့ကြောင့် တပည့်တော်များသည် လူမျိုးအားလုံးထံ (ဧသနဲ ဆိုသည်မှာ တပါးအမျိုးသား သို့မဟုတ် လူမျိုးများဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ဤနေရာတွင် လူမျိုးများဟု ဆိုလိုသည်) သွားရောက်၍ တပည့်ဖြစ်စေရန် ပြုရမည်။ ယေရှုကို လက်ခံသူများကို ခမည်းတော်၊ သားတော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ နာမတော်ဖြင့် နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာ ပေးရမည်။ ယေရှုမှာကြားခဲ့သမျှကို လိုက်နာရန် သွန်သင်ရမည်။ ယေရှုက ကမ္ဘာဦးအဆုံးတိုင်အောင် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ဤကတိတော်များသည် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်နှင့် ကမ္ဘာသို့ ခရစ်ယာန်သာသနာပြုခြင်း၏ အဓိကအချက်များ ဖြစ်သည်။

28:16–20. Commissioning the Disciples. Earlier in Matthew, Jesus had told the disciples that they were not to go and preach to any Gentiles or the Samaritans. They were rather to go to the lost sheep of Israel (Matt. 10:5–6). The death and resurrection of Jesus clearly changed this. Jesus met His disciples at the prearranged place in Galilee and declared that all authority in heaven and earth had been given to Him (28:18). Therefore, the disciples were to go to all nations (ethnē, the word can mean Gentiles or nations; here the context implies nations) and make disciples of them. Those who would accept Jesus were to be baptized in the name of the Father, the Son, and the Holy Spirit. The disciples were to teach the followers of Jesus to observe all the things that He had commanded. Jesus promised His disciples that He would be with them until the end of the age. These post-resurrection promises constitute a fundamental aspect of the very core of the Christian hope and the Christian mission to the world.

Monday, December 8, 2025

ရှင်မဿဲခရစ်ဝင်-မ-Matthew – Matt.

မဿဲ ၆:၂၅–၃၄ စိုးရိမ်ခြင်းနှင့် ဂရုစိုက်ခြင်း

မဿဲ ၇:၁–၆ အခြားသူများကို စီရင်ခြင်း

မဿဲ ၁၇:၂၂–၂၇ ယေရှုရဲ့ အသေခံခြင်းနှင့် ပြန်ထမြောက်ခြင်း နှင့် ဗိမာန်အခွန်

မဿဲ ၁၈:၁–၃၅

၁၈:၁–၄ နိုင်ငံတော်၌ အကြီးဆုံးသူ

၁၈:၅–၉ ဒုစရိုက်သို့ လှမ်းသွင်းခြင်း

No comments:

Post a Comment

Blog Archive

Wikipedia