ဗျာဒိတ်ကျမ်း-ဗျာ-Revelation – Rev.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
အခန်းကြီး - ၇
အခန်းကြီး - ၈
အခန်းကြီး - ၉
အခန်းကြီး - ၁၀
အခန်းကြီး - ၁၁
အခန်းကြီး - ၁၂
အခန်းကြီး - ၁၃
အခန်းကြီး - ၁၄
အခန်းကြီး - ၁၅
အခန်းကြီး - ၁၆
အခန်းကြီး - ၁၇
အခန်းကြီး - ၁၈
အခန်းကြီး - ၁၉
အခန်းကြီး - ၂၀
အခန်းကြီး - ၂၁
အခန်းကြီး - ၂၂

ပရောဖက်ပြုချက်
PROPHECY

ဗျာဒိတ်တော်
REVELATION

မိတ်ဆက်
INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ကျမ်းစတင်စကားများက ကျမ်း၏ ခေါင်းစဉ်ကို ပေးထားသည်။ “ဗျာဒိတ်တော်” ဟူသော စကားသည် ဂရိစကား “အပိုကလစ်ပ်ဆစ်” (ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကို ဖယ်ရှားခြင်း၊ ဖွင့်ဟခြင်း) မှ ဆင်းသက်လာပြီး ယနေ့ခေတ် “အပိုကလစ်” ဟူသော စကားနှင့် ဆက်စပ်သည်။ ခေါင်းစဉ်အရ ဤကျမ်းသည် ယေရှုခရစ်တော်ထံမှ ဖြစ်ပြီး သူ၏အပေါ် ဗဟိုပြု၍ သူ၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်အပြီး အမှုတော်ကို ဖော်ပြထားသည်။

Title and Authorship. The opening words provide the title of the book. The word “revelation” comes from the Greek word apokalypsis (“uncovering,” “unveiling”), which is related to the modern English word “apocalypse.” The title shows that the Apocalypse is from Jesus Christ and that He is the central figure of the book, which provides a description of Him and His post-Calvary ministry on behalf of His people.

 

ရေးသားသူသည် မိမိကိုယ်မိမိ ယောဟန်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (၁:၁–၄၊ ၉၊ ၂၂:၈)။ မည်သည့်ယောဟန်ကို မဆိုထားခြင်းမရှိသော်လည်း မူလစာဖတ်သူများအား ကောင်းစွာသိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်ကို ပြသသည်။ အစောဆုံး ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများက ဇေဗေဒဲ၏ သားတော် တမန်တော် ယောဟန် (မ ဟ္တ ၁၀:၂) ဖြစ်ပြီး ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းနှင့် ယောဟန်စာသုံးစောင်ကို ရေးသားသူပင် ဖြစ်သည်ဟု တညီတညွတ်တည်း အတည်ပြုကြသည်။ ဗျာဒိတ်တော်နှင့် ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်း စကားလုံးများ ဆင်တူမှုများစွာဖြင့် သက်သေထူထားသည်။

The author of Revelation identifies himself simply as John (1:1–4, 9; 22:8). Although the book does not specify which John this was, the fact that he did not find it necessary to further identify himself shows that he was well-known to the original readers. The earliest Christian authors unanimously identified him as the Apostle John, the son of Zebedee (Matt. 10:2) and the author of the fourth Gospel and the three epistles bearing his name. This identification is affirmed by numerous verbal parallels between Revelation and the Gospel of John.

 

ရက်စွဲ။ ယောဟန်သည် ဗျာဒိတ်များကို ဧဖက်မြို့အနောက်တောင်ဘက် ဧဂေါမြို့ပင်လယ်ထဲက ပတ်မိုးကျွန်းငယ်တွင် ခံခဲ့ရသည် (၁:၉)။ ထိုကျွန်းသည် အရှည် ၁၆ယ်မိုင် (၁၆ ကီလိုမီတာ)၊ အကျယ်ဆုံးနေရာ ၆ မိုင် (၁၀ ကီလိုမီတာ) ရှိသည်။ အစောဆုံးရိုးရာအရ ဧဝံဂေလိတရားကြောင့် ရောမအာဏာပိုင်များက ထိုကျွန်းသို့ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ပညာရှင်အများစုက ဤကျမ်းကို ဧအေဒီ ၉၅ ခုနှစ်ခန့်၊ ဧမ်ပရာတာ ဒိုမီရှန် အုပ်ချုပ်ချိန်နှောင်းပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤရက်စွဲကို ဂျတ်စင် မာတာ၊ အိုင်ရီနီယု၊ ကလီမန်၊ တာတူလီယန်၊ အိုရီဂင် စသည့် အစောဆုံး ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများနှင့် မုရတိုရီယန် စာရင်းက တညီတညွတ်တည်း အတည်ပြုထားသည်။

Date. John received the visions of Revelation while he was on Patmos, a small rocky island in the Aegean Sea southwest of Ephesus. The island was ten miles (16 km) long and six miles (10 km) wide at its widest part. Early tradition testifies that the Roman authorities banished him to this remote island because of his faithfulness to the proclamation of the gospel (Rev. 1:9). The majority of scholars today hold that the book was written around A.D. 95, near the end of the reign of Emperor Domitian. This dating is unanimously affirmed by early Christian authors such as Justin Martyr, Irenaeus, Clement of Alexandria, Tertullian, and Origen, as well as the Muratorian Canon.

 

နောက်ခံအကြောင်းအရာ။ ဗျာဒိတ်တော်ကျမ်းကို အာရှိမြို့ငယ် (ယခု တူရကီနိုင်ငံ အနောက်တောင်ပိုင်း) တွင် ရှိသော လူဦးရေ အများဆုံးသော မြို့ကြီးခုနစ်မြို့၏ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များသို့ မူလလယ်ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၁:၄၊ ၁၁)။ ထိုခေတ်တွင် ခရစ်ယာန်များသည် ဧမ်ပရာတာနှင့် ရောမဘာသာကို မကိုးကွယ်ခြင်းကြောင့် ဘာသာမဲ့ဟု စွပ်စွဲခံရပြီး မြို့၏ တရားဝင်အခွင့်အရေး ဆုံးရှုံးခြင်း၊ လူမှုရေးခွဲထွက်ခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ အသေသတ်ခြင်း ခံရကြသည်။ သို့ရာတွင် ပို၍ ပြင်းထန်သော ညှဉ်းဆဲမှုများ ရှိလာဦးမည်။ ထို့ကြောင့် ဤကျမ်းကို ထိုအသင်းတော်များ၏ ဆိုးရွားသော အခြေအနေတွင် ခံယူချီးမြှောက်ရန် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အာရှိမြို့သို့သာ မဟုတ်ဘဲ သမိုင်းတစ်လျှောက် ခရစ်ယာန်အားလုံးအတွက် ဖြစ်သည်။

Backgrounds. Revelation was originally written to the seven Christian congregations in the most populous cities of Asia Minor (Rev. 1:4, 11), which was the southwestern part of modern Turkey. At that time, Christians suffered all kinds of pressure from pagans, including opposition for their refusal to participate in pagan religious activities. Christians were accused of atheism for not participating in the worship of emperors and pagan gods. Consequently, they were threatened with losing their legal status in the city and suffered social isolation, persecution, and martyrdom. However, a more severe persecution was yet to come. The book was therefore written to encourage the Christians in those churches in the midst of their dire situations. Although the book was originally sent to the churches in Asia Minor, Revelation was not written only for them but also for all Christians throughout history.

 

ဗျာဒိတ်တော်ကျမ်းကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနည်းများ။ နောက်ပိုင်းရာစုနှစ်များတွင် ဗျာဒိတ်တော်၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို မည်သို့ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ရမည်ကို ပညာရှင်များ အကြို ငြင်းခုန်ခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ အဓိက နည်းလမ်း လေးမျိုး ရှိသည်။

Interpretative Approaches to Revelation. In the last several centuries, the question of how to interpret the prophecies of Revelation and apply them historically has generated much scholarly debate. Today, there are four distinct interpretative approaches to the book.

 

ပွေ့ဖြစ်ရာယိမ်း (Preterism) ပွေ့ဖြစ်ရာယိမ်း (လာတီန်ဘာသာ preter ဆိုလိုသည်မှာ “အတိတ်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်) သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတစ်အုပ်လုံး၏ အဓိကအဓိပ္ပာယ်ကို အတိတ်ကာလ၌သာ ထားရှိသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနည်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဤအမြင်အရ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ယောဟန်ကျမ်းရေးချိန်က အာရှမိုင်နာ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်များ ရောမအင်ပါယာနှင့် ရုန်းကန်နေရသည့် အခြေအနေကိုသာ ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် နားလည်ပါက ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် အနာဂတ်ဟောကိန်းမျှ လုံးဝမပါဝင်ပေ။ ယောဟန်သည် သူ့ခေတ်က ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှ သို့မဟုတ် သူ့အနီးကပ်အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပွားမည့်အရာများကိုသာ ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာ၏ ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလုံးမှာ ယောဟန်ခေတ်က ခရစ်ယာန်များအား ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိစွာ ဇွဲရှိစွာ ဆက်လက်ရပ်တည်ရန် အားပေးရန်သာ ဖြစ်သည်။

Preterism. Preterism (from Lat. preter, “past”) as a method of interpretation places the whole significance of Revelation in the past. According to this view, the book deals exclusively with the situation of the Christian church in Asia Minor in its struggle with Rome at the time the book was written. Understood in this way, Revelation offers no predictions of the future. John wrote only about events that took place in his time or in his immediate future. The whole purpose of the book was to encourage the Christians of John’s day to persevere in their faithfulness to God.

 

အနာဂတ်ယိမ်း (Futurism) ပွေ့ဖြစ်ရာယိမ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အနာဂတ်ယိမ်းနည်းသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို အဆုံးကာလအမြင်ဖြင့်သာ အဓိကထားအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည်။ အနာဂတ်ယိမ်းအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများက အခန်း ၄ မှ ၂၂ အထိကို ခရစ်တော်ဒုတိယလာချိန်မတိုင်မီ မကြာမီ ပြည့်စုံမည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ခရစ်ယာန်မျိုးဆက်နောက်ဆုံးမျိုးဆက်၏ ကာလ၌ ပြည့်စုံမည် ဖြစ်သည်။ အနာဂတ်ယိမ်းသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ သင်္ကေတများကို တတ်နိုင်သမျှ စာသားအတိုင်း အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ဤနည်းသည် ပရိုတက်စတင့် ဧဝံဂေလိကယ်အများစု၏ နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

Futurism. In contrast to preterism, the futurist method interprets the prophecies of Revelation exclusively from an end-time perspective. Futurist interpreters hold that chapters 4–22 will be fulfilled shortly before the Second Coming. In other words, the prophecies of Revelation will be fulfilled in the time of the last generation of Christians. Futurism interprets the symbols of Revelation as literally as possible. Today, this is the method of most Protestant Evangelicals.

 

စံနမူနာယိမ်း (Idealism) စံနမူနာယိမ်းနည်းသည် ပွေ့ဖြစ်ရာယိမ်းအတွေးအခေါ်များကို အခြေခံထားသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ပထမရာစုခရစ်ယာန်များ ကြုံတွေ့နေရသည်များကို ဖော်ပြထားသည်ဟု အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း၊ စံနမူနာယိမ်းအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများက ကျမ်းစာသည် ကောင်းမှုနှင့်ဆိုးမှု အဆက်မပြတ်ရုန်းကန်မှုကို သင်္ကေတဆန်ဆန် ပုံဖော်ထားပြီး ဘုရားသခင်၏ ဆိုးမှုအပေါ် နောက်ဆုံးအောင်ပွဲကို ဖော်ပြထားသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤနားလည်မှုအရ ကျမ်းစာသည် အတိတ်တွင် ပြည့်စုံခဲ့သည့် သို့မဟုတ် အနာဂတ်တွင် ပြည့်စုံမည့် စာသားအတိုင်းဖြစ်ရပ်များကို မဆိုလိုဘဲ၊ မျိုးဆက်တိုင်းရှိ ခရစ်ယာန်များအတွက် သင်္ကေတဆန်ဆန် လမ်းညွှန်ချက်ကို ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ စံနမူနာယိမ်းသည် အလယ်ခေတ်ကာလတစ်လျှောက် သမ္မာကျမ်းစာကို သင်္ကေတဆန်ဆန် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့သည့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှု၏ ဆက်ခံသူ ဖြစ်သည်။

Idealism. The idealist approach is based on preterist ideas. While recognizing that Revelation describes what was happening to the Christians in the first century, idealist interpreters contend that the book describes in vivid symbolism the ongoing struggle between good and evil that will result in God’s ultimate triumph over evil. With this understanding, the book does not talk about literal events that were fulfilled in the past or that will be fulfilled in the future but generally provides guidance to every generation of Christians through its vivid symbolism. Idealism is the successor to the allegorical interpretation of the Bible that characterized the centuries-long medieval interpretation of the Scriptures.

 

သမိုင်းဆက်ယိမ်း (Historicism) သမိုင်းဆက်ယိမ်းနည်းသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းက ပထမရာစုမှ အဆုံးကာလအထိ သမိုင်းကြောင်းကို သင်္ကေတဆန်ဆန် ဖော်ပြထားသည်ဟု ယူဆသည်။ ကျမ်းစာပါ ပရောဖက်ပြုချက်အချို့သည် ယနေ့အမြင်ဖြင့် အတိတ်တွင် ပြည့်စုံပြီးဖြစ်ပြီး၊ အချို့သည် ယခုအချိန်ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ အချို့မှာ အနာဂတတွင် ပြည့်စုံရဦးမည် ဖြစ်သည်။ သမိုင်းဆက်ယိမ်းသည် ၁၉ ရာစုအထိ ပရိုတက်စတင့်များ အသုံးပြုခဲ့သည့် ပရောဖက်ပြုချက်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနည်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနောက် အခြားနည်းများက ဦးစားပေးခံရလာသည်။

Historicism. The historicist approach of prophetic interpretation holds that Revelation uses symbolic presentations to portray the history between the first century and the time of the end. Some prophecies of the book have been fulfilled in the past from our perspective today, some refer to the present time, and some have yet to be fulfilled. Historicism was the method of prophetic interpretation used by Protestants until the nineteenth century, when precedence was given to other interpretative approaches.

 

ဤနည်းများကို အကဲဖြတ်ရာတွင် ပွေ့ဖြစ်ရာယိမ်း၏ အားနည်းချက်မှာ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ သတင်းစကားများကို ပထမရာစုခရစ်ယာန်များအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အလားတူ အနာဂတ်ယိမ်းသည်လည်း ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို နောက်ဆုံးမျိုးဆက်ခရစ်ယာန်များအတွက်သာ ကန့်သတ်ထားသည်။ ဤနည်းနှစ်ခုသည် ယောဟန်ခေတ်မှ အဆုံးကာလအထိ အလယ်မျိုးဆက်များအတွက် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘာမျှမပေးနိုင်ဟု ဆိုလိုသည်။ သို့သော် ကျမ်းစာကို ဂရုတစိုက် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာရာတွင် အခန်းကြီး ၁ မှ ၃ အထိသည် အဓိကအားဖြင့် ယောဟန်ခေတ်ကို ဆိုလိုပြီး (ဗျာ ၁:၁၁ ကိုကြည့်)၊ အခန်းကြီး ၄ မှ ၁၁ အထိသည် ပထမရာစုမှ အဆုံးကာလအထိ ခရစ်ယာန်သမိုင်းတွင် လှုပ်ရှားမှုနှင့် ဖြစ်ရပ်များကို အာရုံစိုက်ထားပြီး၊ အခန်းကြီး ၁၂ မှ ၂၂ အထိသည် အဆုံးကာလတွင် ဖြစ်ပွားမည့်ဖြစ်ရပ်များကို အဓိကထား ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ပွေ့ဖြစ်ရာယိမ်းနှင့် အနာဂတ်ယိမ်းကို ဗျာဒိတ်ကျမ်းအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင် ယုံကြည်စိတ်ချစွာ အသုံးမပြုနိုင်ပေ။

Evaluating these approaches reveals a defect in preterism: it limits the relevance of Revelation’s messages to first-century Christians. Similarly, futurism limits the prophecies of Revelation exclusively to the last generation of Christians. These two methods imply that Revelation has nothing to offer the generations between John’s time and the end time. However, careful analysis of the book shows that while the first three chapters primarily concern John’s time (see Rev. 1:11), the focus of chapters 4–11 is on the movements and events in Christian history from the first century until the end time, and chapters 12–22 deal primarily with the events that will occur at the end time. As a result, preterism and futurism cannot reliably be used in the interpretation of the book of Revelation.

 

ပွေ့ဖြစ်ရာယိမ်းနှင့် စံနမူနာယိမ်း၏ အကြီးမားဆုံးပြဿနာမှာ ကျမ်း၏ ဟောကိန်းပရောဖက်ပြုချက်များကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကျမ်း ဖြစ်သည်ဟု ကိုယ်တိုင်ကြေညာထားသည် (ဗျာ ၁:၃; ၂၂:၇၊ ၁၀)။ ဗျာဒိတ်ဆရာ ယောဟန်သည် ကျမ်း၏ နိဒါန်းနှင့် နိဂုံးတွင် အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပွားမည့်အရာများကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအား ပြသရန်သာ ဤကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်သည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (၁:၁; ၂၂:၆)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ဟောကိန်းပရောဖက်ပြုချက်သဘောကို ငြင်းပယ်သည့် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနည်းမဆို ကျမ်း၏ ရှင်းလင်းသော ကြေညာချက်များကို လျစ်လျူရှုခြင်း ဖြစ်သည်။ ပွေ့ဖြစ်ရာယိမ်းနှင့် စံနမူနာယိမ်းနှစ်ခုစလုံးသည် ဤအချက်တွင် မအောင်မြင်ပေ။

A major problem with preterism and idealism is their denial of the predictive prophecies of the book. Revelation claims to be a book of prophecy (Rev. 1:3; 22:7, 10). John the Revelator states clearly in both the introduction and conclusion of the book that its purpose is to show God’s people the events that were going to take place in the future (1:1; 22:6). Any interpretative method that denies the predictive nature of the prophecies of Revelation pays no heed to the obvious claims of the book. Both preterism and idealism fail on this ground.

 

ထို့ကြောင့် သမိုင်းဆက်ယိမ်းသည်သာ ပရောဖက်ပြုချက်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် တစ်ခုတည်းသော လုံလောက်သည့်နည်း ဖြစ်လာသည်။ သမိုင်းဆက်ယိမ်းသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဟောကိန်းထားသည့်ဖြစ်ရပ်များကို အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်တို့တွင် ဖြစ်ပွားမည်ဟု မြင်သည်။ ဤနည်းသည် ကျမ်း၏ သတင်းစကားများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသုံးချမှုများကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုသည်။ ထို့ကြောင့် သမိုင်းဆက်ယိမ်းနည်းကို အသုံးပြုရာတွင် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ သတင်းစကားများသည် ကမ္ဘာအဆုံးတိုင်အောင် မျိုးဆက်တိုင်းအတွက် သက်ဆိုင်နေသည်မှာ ထင်ရှားလာသည်။

This leaves historicism as the only adequate approach for prophetic interpretation. Historicism sees the events predicted in Revelation as taking place both in the past and the future as well as in the centuries that lie between. This method also recognizes the spiritual applications of the book’s messages. It therefore becomes evident through using the historicist approach that the messages of Revelation are relevant to all generations until the end of the age.

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် တည်ဆောက်ပုံ ကျမ်းစာတစ်အုပ်၏ အခြေခံတည်ဆောက်ပုံကို နားလည်ခြင်းသည် စာဖတ်သူအား အသေးစိတ်အပိုင်းများကို ကျမ်းတစ်အုပ်လုံး၏ အလုံးစုံအကြောင်းအရာနှင့် လိုက်ဖက်စေပြီး၊ ကျမ်းပိုဒ်များကို ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးမှ ခွဲထုတ်၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ စာပေဖွဲ့စည်းမှုကို နားလည်ခြင်းသည် ကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံး၏ နောက်ခံအခြေအနေအတွင်း ကျယ်ပြန့်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ထုတ်ပေးသည်။

Organization and Structure of Revelation. Understanding the basic structure of a book helps the reader fit smaller sections into the book’s overall theme and safeguards the reader against interpreting passages in isolation from the rest of the volume. Understanding the literary arrangement of Revelation helps unpack the broad meaning of the text within the context of the entire book.

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် အနည်းဆုံး ဖွဲ့စည်းပုံ သုံးမျိုး တွေ့ရှိနိုင်ပြီး၊ ဤဖွဲ့စည်းပုံများသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ပေ။ အတူတကွ စဉ်းစားပါက ကျမ်းစာအတွင်း ကျယ်ပြန့်သော ဓမ္မသီအကြောင်းအရာများနှင့် ပုံစံများကို ဖော်ထုတ်ပေးသည်။

At least three organizational structures may be observed in Revelation, none of which are mutually exclusive. Considered together, they unpack a wide spectrum of theological themes and motifs within the book.

 

ချီယာစတစ်ဖွဲ့စည်းပုံ (Chiastic Structure) “ချီယာစမ်” ဟူသော စကားလုံးသည် ဂရိအက္ခရာ X (ချီ ဟု ဖတ်သည်) မှ ဆင်းသက်လာပြီး လက်ဝါးချင်း ဖြတ်ထားသော ပုံစံ ဖြစ်သည်။ ဤစာပေနည်းစနစ်ကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုခဲ့သည်။ ခေတ်သစ်စာပေဖွဲ့စည်းပုံများသည် များသောအားဖြင့် A–B–C ပုံစံကို အခြေခံသော်လည်း၊ ချီယာစတစ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ A–B–A′ ပုံစံကို အခြေခံသည်။ စာသား၏ အထွတ်အထိပ်ကို အလယ်တွင် ထားပြီး အလယ်သို့ တက်လာသည့်နှင့် အလယ်မှ ဆင်းလာသည့် အပိုင်းများကို တွဲဖက်ထားသည်—အပိုင်း A သည် နောက်ဆုံးရှိ A′ နှင့် ထပ်တူညီပြီး၊ B သည် B′ နှင့် ထပ်တူညီသည်။ ချီယာစမ်အလုပ်လုပ်ပုံကို နားလည်ခြင်းသည် ဓမ္မသီအကြောင်းအရာကို မှုတ်သွင်းခြင်းခံရသော စာရေးသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စေသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အကြံပြုထားသော ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ချီယာစတစ်ဖွဲ့စည်းပုံမှာ အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။

Chiastic Structure. The word “chiasm” is derived from the Greek cross-shaped letter X (read as chi). This literary feature is used widely in the OT. While modern literary structures are typically based on an A–B–C outline, the chiastic structure is based on an A–B–A′ outline. The climax of the text is set in the center with the corresponding sections moving up to and away from it—section A parallels section A′ at the end, B to B′, until we come to the center, C. An understanding of how a chiasm works helps us discern the theological emphasis of the content of the book as intended by the inspired author. We suggest the following chiastic structure of Revelation:

 

A. နိဒါန်း (၁:၁–၈)

 B. ချီးမွမ်းအောင်သူများသို့ ကတိပေးချက်များ—အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ သတင်းစကား (၁:၉–၃:၂၂)

C. အထိမ်းတံဆိပ်ခုနစ်ခု—လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော် (၄:၁–၈:၁)

D. တံပိုးခုနစ်ချီ—ကရုဏာနှင့် ရောနှောထားသော ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခိတကား (၈:၂–၁၁:၁၈)

E. ခရစ်တော်နှင့် စာတန်တို့၏ ကြီးမားသော စစ်ပွဲ (၁၁:၁၉–၁၄:၂၀)

D′. နောက်ဆုံးဘေးဒဏ်ခုနစ်ပါး—ကရုဏာမပါသော ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခိတကား (၁၅:၁–၁၈:၂၄)

C′. လူသားမျိုးနွယ်ကို ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော် ပြီးစီးခြင်း (၁၉:၁–၂၁:၄)

 B′. ပြန်လည်တည်ထားသော ကမ္ဘာ—အောင်သူများသို့ ကတိပေးချက်များ ပြည့်စုံခြင်း (၂၁:၅–၂၂:၅)

A′. နိဂုံး (၂၂:၆–၂၁)

A.   Prologue (1:1–8)

B.   The messages to the seven churches: promises to the overcomers (1:9–3:22)

C.   The seven seals: God’s work for the salvation of humanity (4:1–8:1)

D.  The seven trumpets: God’s wrath mixed with mercy (8:2–11:18)

E.   The great conflict between Christ and Satan (11:19–14:20)

D′. The seven last plagues: God’s wrath unmixed with mercy (15:1–18:24)

C′.  God’s work for the salvation of humanity completed (19:1–21:4)

B′.  The restored earth: promises to the overcomers fulfilled (21:5–22:5)

A′.  Epilogue (22:6–21)

 

ဤဖွဲ့စည်းပုံ၏ ပထမနောက်ပိုင်း (A–D) သည် ခရစ်ယာန်ခေတ်တစ်ခုလုံး သမိုင်းကို အာရုံစိုက်ပြီး၊ ၎င်း၏ ချီယာစတစ်တွဲဖက်များ (D′–A′) သည် အဆုံးကာလကို အာရုံစိုက်သည်ကို သတိပြုနိုင်သည်။ အလယ်ဗဟိုရှိ အပိုင်း (၁၁:၁၉–၁၄:၂၀) သည် ကျမ်း၏ ဗဟိုဓမ္မသီအကြောင်းအရာ—ခရစ်တော်နှင့် စာတန်တညီယန္တရား (စာတန်၊ ပင်လယ်သားရဲ၊ မြေကြီးသားရဲ) တို့၏ ကြီးမားသော စစ်ပွဲကို ညွှန်ပြသည်။ ဤသည်မှာ ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးကို ကြီးမားသော စစ်ပွဲကို ဗဟိုပြု၍ ရေးသားထားပြီး၊ ဤကမ္ဘာ၏ သမိုင်းနိဂုံးတွင် ဖြစ်ပွားမည့် နောက်ဆုံးစစ်ပွဲ၌ အထူးအာရုံစိုက်ထားကာ၊ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ထာဝရနိုင်ငံ တည်ထောင်ခြင်းပါဝင်သည်ကို ပြသသည်။

One might observe that the first half of this structure (A–D) focuses on the entire history of the Christian age while its chiastic counterparts (D′–A′) focus on the time of the end. The segment at the center points to the central theological theme of the book (11:19–14:20): the great conflict between Christ and the satanic triumvirate (Satan, the sea beast, and the earth beast). This shows that the entire book was written with a focus on the Great Controversy and a special emphasis on the final conflict at the conclusion of this world’s history, which includes the coming of Christ and the establishment of God’s eternal kingdom.

 

ယဇ်ပလ္လင်ပုံရိပ်များ (Sanctuary Imagery) ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ တည်ဆောက်ပုံသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းရှိ ယဇ်ပလ္လင်ဝတ်ပြုမှုများကိုလည်း ရည်ညွှန်းထားသည်။ ကျမ်းစာတွင် ဗိမာန်တော် သို့မဟုတ် တဲတော်နှင့် ၎င်း၏ ပရိဘောဂအချို့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြထားသည်။ ဤတည်ဆောက်ပုံတွင် ဗျာဒိတ်ကျမ်းကို အဓိကအပိုင်း ခုနစ်ပိုင်းခွဲထားပြီး၊ အပိုင်းတစ်ခုစီသည် ကောင်းကင်ယဇ်ပလ္လင်မြင်ကွင်းဖြင့် စတင်ထားသည်။ ကျမ်းစာသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးကို ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်အတွင်း လှုပ်ရှားမှုများ၏ တိုက်ရိုက်ရလဒ်အဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။

Sanctuary Imagery. The structure of the book of Revelation also alludes to some of the sanctuary services in the OT. The book is replete with references to the temple or tabernacle and some its furniture. In this structure, Revelation falls into seven major parts, each of which is introduced with a heavenly sanctuary scene. The book pictures all divine actions on earth as a direct result of the activities in the heavenly temple:

 

နိဒါန်း (၁:၁–၈)

 ၁. နိဒါန်းယဇ်ပလ္လင်မြင်ကွင်း (၁:၉–၂၀) အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ သတင်းစကား (အခန်း ၂–၃)

 ၂. နိဒါန်းယဇ်ပလ္လင်မြင်ကွင်း (အခန်း ၄–၅) အထိမ်းတံဆိပ်ခုနစ်ခု (၆:၁–၈:၁)

၃. နိဒါန်းယဇ်ပလ္လင်မြင်ကွင်း (၈:၂–၅) တံပိုးခုနစ်ချီ (၈:၆–၁၁:၁၈)

၄. နိဒါန်းယဇ်ပလ္လင်မြင်ကွင်း (၁၁:၁၉) လူမျိုးများ၏ ဒုက္ခိတကား (၁၂:၁–၁၅:၄)

၅. နိဒါန်းယဇ်ပလ္လင်မြင်ကွင်း (၁၅:၅–၈) နောက်ဆုံးဘေးဒဏ်ခုနစ်ပါး (အခန်း ၁၆–၁၈)

၆. နိဒါန်းယဇ်ပလ္လင်မြင်ကွင်း (၁၉:၁–၁၀) အဆုံးကာလပြည့်စုံခြင်း (၁၉:၁၁–၂၁:၁)

 ၇. နိဒါန်းယဇ်ပလ္လင်မြင်ကွင်း (၂၁:၂–၈) ယေရုရှလင်မြို့သစ် (၂၁:၉–၂၂:၅)

 နိဂုံး (၂၂:၆–၂၁)

Prologue (1:1–8)

1.   Introductory sanctuary scene (1:9–20)

The messages to the seven churches (chaps. 2–3)

2.   Introductory sanctuary scene (chaps. 4–5)

The seven seals (6:1–8:1)

3.   Introductory sanctuary scene (8:2–5)

The seven trumpets (8:6–11:18)

4.   Introductory sanctuary scene (11:19)

The wrath of the nations (12:1–15:4)

5.   Introductory sanctuary scene (15:5–8)

The seven last plagues (chaps. 16–18)

6.   Introductory sanctuary scene (19:1–10)

The eschatological consummation (19:11–21:1)

7.   Introductory sanctuary scene (21:2–8)

The new Jerusalem (21:9–22:5)

Epilogue (22:6–21)

 

ဗျွမ်းစာအုပ်၏ ခုနစ်ဆပ်ဖွဲ့စည်းပုံသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ နေ့စဉ်နှင့် နှစ်စဉ်အမှုတော်များကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ ထို့ပြင် စာအုပ်ထဲတွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို အခြားနည်းဖြင့် မတွေ့နိုင်သော ထိုးထွင်းသိမြင်မှုကို ပေးစွမ်းသည်။

This sevenfold structure of Revelation reflects the daily and annual services of the earthly sanctuary and provides insight into the occurrences in the book that would otherwise be indiscernible:

 

၁. ဗျွမ်းစာ ၁:၉–၂၀။ ဗျွမ်းစာအုပ်၏ ပထမဆုံး ရူပါရုံတွင် ခရစ်တော်ကို ရွှေမီးတိုင်ခုနစ်တိုင်ကြားတွင် ရပ်တော်မူပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ အဝတ်တော်များကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို ပုံဖော်ထားသည်။ ထိုမီးတိုင်များသည် ယောဟန်ခေတ်က အာရှမိုင်နာရှိ အဓိကအသင်းတော်ခုနစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ယေရှုကို ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များက ဗိမာန်တော်တွင် ပြုလုပ်သည့်နည်းတူ အသင်းတော်များ၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးသည့်အနေဖြင့် ပုံဖော်ထားသည်။ သို့သော် ဤရူပါရုံတစ်ခုလုံးသည် ကောင်းကင်တွင်မဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားသောကြောင့် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနကို ဖော်ပြခြင်းမဟုတ်ပေ။ သန့်ရှင်းရာဌာန ပုံရိပ်ယဉ်ကို အသင်းတော်များအတွက် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် ယေရှု၏ အမှုတော်ကို သရုပ်ဖော်ရန်သာ အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။

1. Revelation 1:9–20. The first vision of Revelation pictures Christ in the midst of seven lampstands, wearing the garments of the high priest. The lampstands represent the seven major churches in Asia Minor in John’s day. Jesus is portrayed as ministering to the churches in their needs in a way similar to the priests of the earthly temple. However, this scene does not necessarily describe the heavenly sanctuary as the whole vision is set on earth, not in heaven. The sanctuary imagery is used only to illustrate Jesus’s activities on behalf of the churches as the high priest.

 

၂. ဗျွမ်းစာ ၄–၅။ ဤရူပါရုံတွင် မြင်ကွင်းသည် ကမ္ဘာမြေမှ ကောင်းကင်သို့ ပြောင်းလဲသွားသည် (ဗျာ ၄:၁)။ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၏ ပလ္လင်တော်ခန်းတွင် ဖြစ်ပွားပြီး၊ သန့်ရှင်းရာနေရာနှင့် အသန့်ရှင်းဆုံးနေရာကို အခန်းတစ်ခန်းတည်းအဖြစ် ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ဤနှစ်အခန်းတွင် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးထက် သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် ပရိဘောဂများကို အများဆုံး ရည်ညွှန်းထားသည်။ ဤအခန်းအတွင်း၌ပင် ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏ ဘုရင်အဖြစ်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်တွင် နန်းတက်ခြင်းကို မြင်ခဲ့သည်။ ထိုအခမ်းအနားသည် ကောင်းကင်သို့ မတက်ကြွတော်မမူချိန်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။

2. Revelation 4–5. In this vision, the scene shifts from earth to heaven (Rev. 4:1), taking place in the throne room of the heavenly temple where the Holy Place and the holy of holies are merged into one room. There are more allusions to the sanctuary and its furnishings in these two chapters than anywhere else in the book. It is in this room that John witnessed Christ’s enthronement in His royal and priestly ministry, which took place at His ascension to heaven (see “Enthronement Scene,” p. 1952).

 

၃. ဗျွမ်းစာ ၈:၂–၅။ ဤသန့်ရှင်းရာဌာန မြင်ကွင်းတွင် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးသည် ဘုရားသခင်၏ လူများ၏ ဆုတောင်းချက်များကို ကိုယ်စားပြုသော နံ့သာမီးကို လက်ခံရယူပြီး ရွှေနံ့သာမီးပူဇော်ရာ ယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ပူဇော်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ဆုတောင်းချက်များကြောင့် ပုန်ကန်သောလူသားများအပေါ် မီးပုံစီရင်ချက်များ ပစ်ချခံရသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် အတိတ်ဖြစ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ပြသထားသည်။

3. Revelation 8:2–5. This sanctuary scene pictures an angel receiving incense, which represents the prayers of God’s people, and offering it on the golden altar of incense before God. In response to the prayers, judgments in the form of fire are hurled at rebellious humanity. This scene clearly shows that intercession is taking place in the heavenly sanctuary.

 

၄. ဗျွမ်းစာ ၁၁:၁၉။ ဤရူပါရုံတွင် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ဖွင့်လှစ်ထားပြီး အတွင်းဆုံးနေရာ အသန့်ရှင်းဆုံးဌာနတွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို တွေ့ရသည်။ သန့်ရှင်းရာဌာန ပုံရိပ်ယဉ်သည် စာအုပ်၏ ပထမနောက်ပိုင်းတွင် ဖြစ်ပွားမည့်အရာများသည် သန့်ရှင်းရာနေရာတွင် ခရစ်တော်၏ အလယ်အမှုတော်နှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း ပြသသည်။ ဗျွမ်းစာ ၁၁:၁၉ သည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်၏ အဆင့်သစ်တစ်ခု စတင်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ စာအုပ်က ဒုတိယတက်ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ ကောင်းကင်တွင် တရားစီရင်ခြင်း (၁၄:၇) ဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်ပြီး သစ္စာရှိသူများကို ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာကို ငြင်းပယ်သူများနှင့် ခွဲခြားမည်ဖြစ်သည်။ ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ တရားစီရင်ခြင်းပြီးဆုံးချိန်တွင် ခရစ်တော်သည် လူတိုင်း၏ အမှုအရာအလိုက် ဆုချီးမြှင့်ရန် ကြွလာတော်မူမည်။

4. Revelation 11:19. The heavenly temple is open in this vision, with the ark of the covenant in its innermost part, the Most Holy Place. While the sanctuary imagery shows that the events in the first half of the book were to occur in the context of Christ’s mediatory ministry in the Holy Place, Revelation 11:19 points to the beginning of a new phase of Christ’s ministry in the heavenly sanctuary. The book shows that before the Second Coming, judgment was to take place in heaven (14:7) to separate the faithful from those who spurn God’s mercy. At the conclusion of the pre-Advent judgment, Christ will come to reward every person according to his or her deeds.

 

၅. ဗျွမ်းစာ ၁၅:၅–၈။ ကာလဆုံးချိန် ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်း (၁၄:၆–၂၀) ပြီးဆုံးချိန်တွင် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ဖြင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းရယူရန် မည်သူမျှ ဝင်ရောက်နိုင်တော့ခြင်းကို တွေ့ရသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် အလယ်အမှုတော် ပြီးဆုံးခြင်းဖြစ်သည်။ လူတိုင်း၏ ကံကြမ္မာဆုံးဖြတ်ပြီးသဖြင့် အတိတ်အမှုတော် မလိုအပ်တော့ပေ။

5. Revelation 15:5–8. At the conclusion of the proclamation of the end-time gospel (14:6–20), the temple in heaven is presented as being filled with God’s glory, so that no one is able to enter to receive forgiveness (see 1 Kin. 8:10–11). This is the conclusion of Christ’s mediatory ministry in the heavenly sanctuary, as the destiny of every person has been decided and there is no more need for intercession.

 

၆. ဗျွမ်းစာ ၁၉:၁–၁၀။ ကာလဆုံးချိန် ဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းအတွက် ကောင်းကင်တွင် ဝမ်းမြောက်သီချင်းဆိုခြင်းကို နောက်တွေ့ရသည်။ မြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ဖြစ်ပွားသော်လည်း (ဗျာ ၄–၅ နှိုင်းယှဉ်) ဗိမာန်တော်နှင့် ပရိဘောဂများကို ရည်ညွှန်းခြင်းမရှိတော့ပေ။ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်သည် အတိတ်အမှုတော်နေရာအဖြစ် အဆုံးသတ်သွားပြီဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ လူသားများအတွက် အလယ်အမှုတော်သည် ထိုနေရာတွင် မရှိတော့ပေ။

6. Revelation 19:1–10. A scene of jubilant rejoicing over the destruction of end-time Babylon is seen next. Although the entire scene takes place in the heavenly temple (cf. Rev. 4–5), no reference to the temple and its furnishings is made because the heavenly temple has lost its function as the place of intercession. Christ’s mediatory ministry on behalf of human beings no longer takes place there.

 

၇. ဗျွမ်းစာ ၂၁:၂–၈။ နောက်ဆုံး သန့်ရှင်းရာဌာန မြင်ကွင်းသည် စာဖတ်သူကို ကမ္ဘာမြေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိစေသည်။ ယောဟန်သည် ယေရုရှလင်သစ်တွင် ဗိမာန်တော်မရှိကြောင်း မြင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမြဲတည်ရှိတော်မူခြင်းကြောင့် ထိုမြို့သည် ဗိမာန်မြို့ဖြစ်သွားသည် (၂၁:၂၂)။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာနသည် ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးတော်နှင့်အတူ သင်္ကေတအဖြစ် နေထိုင်ရာနေရာဖြစ်ခဲ့သော်လည်း မြေသစ်ကောင်းကင်သစ်တွင် ဘုရားသခင်၏ တကယ့်ရှိနေခြင်းကြောင့် ဗိမာန်တော်သင်္ကေတသည် မလိုအပ်တော့ဘဲ ယေရုရှလင်သစ်တွင် ဘုရားသခင်သည် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်တော်မူမည်။

7. Revelation 21:2–8. The last sanctuary scene brings the reader back to earth. John saw that there is no temple in the new Jerusalem because the abiding presence of God makes it a citytemple (21:22). The earthly sanctuary was the place where God symbolically dwelled among His people, but on the new earth, there will no longer be a need for a temple as a symbol of God’s presence because God will be literally present with His people in the new Jerusalem for all eternity.

 

ဤမိတ်ဆက်သန့်ရှင်းရာဌာန မြင်ကွင်းများ၏ အစဉ်လိုက်သည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာန အမှုတော်များ၏ တိုးတက်မှုလမ်းကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ နန်းတက်ပွဲမှစ၍ အတိတ်အမှုတော်၊ တရားစီရင်ခြင်း၊ အတိတ်အမှုတော် ပြီးဆုံးခြင်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဆိုင်ရာ လုပ်ဆောင်ချက်များ မရှိတော့ခြင်းအထိ ဖြစ်သည်။ ထိုအစဉ်လိုက်သည် ယေရုရှလင်သစ်တွင် ဘုရားသခင်၏ တကယ့်ရှိနေခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးသည်။

The sequence of these introductory sanctuary scenes reveals the line of progression of the heavenly sanctuary services, beginning with the inauguration and continuing with the phases of intercession, judgment, the close of intercession, and the absence of priestly activities. The sequence concludes with the actualization of God’s literal presence with His people in the new Jerusalem.

၁. ဗျွမ်းစာ ၁:၁၂–၂၀ – ကမ္ဘာမြေ ၂. ဗျွမ်းစာ ၄–၅ – နန်းတက်ပွဲ ၃. ဗျွမ်းစာ ၈:၃–၅ – အတိတ်အမှုတော် ၄. ဗျွမ်းစာ ၁၁:၁၉ – တရားစီရင်ခြင်း – ကောင်းကင် ၅. ဗျွမ်းစာ ၁၅:၅–၈ – ပြီးဆုံးခြင်း ၆. ဗျွမ်းစာ ၁၉:၁–၁၀ – မရှိတော့ခြင်း ၇. ဗျွမ်းစာ ၂၁:၂–၂၂:၅ – ကမ္ဘာမြေ 1.   Revelation 1:12–20	Earth
2.   Revelation 4–5 Inauguration
3.   Revelation 8:3–5 Intercession	↑
4.   Revelation 11:19 Judgment	Heaven
5.   Revelation 15:5–8 Cessation	↓
6.   Revelation 19:1–10 Absence
7.   Revelation 21:2–22:5	Earth

 

ဗျွမ်းစာအုပ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံသည် ကမ္ဘာပေါ်သန့်ရှင်းရာဌာန၏ နေ့စဉ်နှင့် နှစ်စဉ်ပုံစံကို အခြေခံထားပြီး စာအုပ်အတွင်း အဓိက ရူပါရုံများကို သမိုင်းတွင် တည်နေရာချထားရန် ကူညီသည်။ ဗျွမ်းစာ ၁၁:၁၉ ကို ဗျွမ်းစာအုပ်၏ သမိုင်းကြောင်းပိုင်းနှင့် ကာလဆုံးချိန်ပိုင်းကြား ခွဲခြားရာလိုင်းအဖြစ် ညွှန်ပြသည်။ စာအုပ်၏ ပထမနောက်ပိုင်းသည် ခရစ်ယာန်ခေတ်ကို အဓိကထားပြီး ဒုတိယနောက်ပိုင်းသည် ကာလဆုံးချိန်ကို အဓိကထားသည်။ ထို့ကြောင့် ခုနစ်တံဆိပ်နှင့် ခုနစ်တံပုတ်ရူပါရုံများသည် ပထမနောက်ပိုင်းတွင်ရှိသောကြောင့် ခရစ်ယာန်သမိုင်းတစ်လျှောက် ဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်ပြီး ခုနစ်ဘေးလွှမ်းမည့်ဘိုးများသည် ဒုတိယနောက်ပိုင်းတွင်ရှိသောကြောင့် ကာလဆုံးချိန်တွင် ဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်သည်။

The structure of Revelation, which is based on the daily and yearly pattern of the earthly sanctuary, helps us locate the key visions of the book within history. It points to Revelation 11:19 as a dividing line between the historical and end-time sections of Revelation. While the first half of the book focuses primarily on the Christian age, the second half focuses primarily on the time of the end. This suggests that the visions of the seven seals and the seven trumpets, which fall in the first half, span Christian history, while the seven last plagues, which are in the second half, will take place at the time of the end.

 

သုံးဆဖွဲ့စည်းပုံ။ နိဒါန်း (၁:၁–၈) နှင့် နိဂုံး (၂၁:၆–၂၂:၂၁) ကိုချန်ထားပါက ဗျွမ်းစာအုပ်၏ အဓိကအပိုင်းသည် သုံးပိုင်းကွဲသည်။ (၁) အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ သတင်းစကား (၁:၉–၃:၂၂) – ယောဟန်ခေတ်က အာရှမိုင်နာရှိ အသင်းတော်များ၏ ပြဿနာများကို တိုက်ရိုက်ဖြေရှင်းသော်လည်း အသင်းတော်ခေတ်ခုနစ်ခေတ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ (၂) သမိုင်းကြောင်းပိုင်း (၄:၁–၁၁:၁၈) – ပထမရာစုမှ ကာလဆုံးချိန်အထိ သမိုင်းကို အဓိကထား (တံဆိပ်များဖြင့် ပထမဆုံး၊ တံပုတ်များဖြင့် ဒုတိယ)။ (၃) ကာလဆုံးချိန်ပိုင်း (၁၁:၁၉–၂၂:၅) – ကာလဆုံးချိန်နှင့် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်း၊ စာတန်ထာဝရပျက်စီးခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်တည်ထောင်ခြင်းကို အဓိကထားသည်။

ဤခွဲခြားမှုများသည် စာအုပ်၏ ရှုထောင့်အရ သမိုင်းသုံးကာလနှင့် ဆက်စပ်သည်။ ယောဟန်ခေတ်၊ ခရစ်ယာန်ခေတ်၊ ကာလဆုံးချိန်။

Threefold Structure. Apart from the prologue (1:1–8) and the epilogue (21:6–22:21), the main body of Revelation falls into three distinct parts: (1) the messages to the seven churches (1:9–3:22), which primarily address the specific problematic situations the seven main churches in Asia Minor were facing in John’s day but also represent seven distinct church eras; (2) the historical section (4:1–11:18) that focuses primarily on the sweep of history from the first century until the time of the end (first with the seals and then with the trumpets); and (3) the eschatological section (11:19–22:5) that focuses primarily on the time of the end and the events leading up to the coming of Christ, the eternal destruction of Satan, and the establishment of God’s kingdom. These divisions are related to the three periods of history from the book’s perspective: John’s time, the Christian age, and the time of the end.

 

ဓမ္မသီအန်း။ ဗျွမ်းစာအုပ်ကို အသစ်ကျမ်းစာနောက်ဆုံးတွင် သင့်လျော်စွာ ထားရှိထားသည်။ ဤစာအုပ်တွင် “သမ္မာကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံး တွေ့ဆုံပြီးဆုံးသည်”။ ဗျွမ်းစာအုပ်၏ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ သိုးသငယ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ရွေးနုတ်တော်မူပြီး၊ မကောင်းမှုအင်အားစုများကို အနိုင်ယူပြီး ထာဝရဘုရားနိုင်ငံကို တည်ထောင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းအရာအတွင်း ဓမ္မသီအန်းအချက်များမှာ (၁) ဘုရားသခင်၊ (၂) ကြီးမားသော စစ်ပွဲ၊ (၃) ကယ်တင်ခြင်း၊ (၄) ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး၊ (၅) နောက်ဆုံးကာလပရောဖက်ပြုချက် ဖြစ်သည်။

Theology. Revelation has been appropriately placed at the end of the NT. In this book, “all the books of the Bible meet and end” (AA 585). The overarching theme of Revelation is that God has redeemed us through the Lamb, will defeat the forces of evil, and will establish His everlasting kingdom. The elements of theology within this theme are (1) God; (2) the Great Controversy; (3) salvation; (4) the people of God; and (5) eschatology.

 

၁. ဘုရားသခင်။ ဗျွမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်ကို လူသားများအတွက် အလုပ်လုပ်နေသော သုံးပါးတစ်ဆူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (၁:၄–၆၊ ၄–၅)။ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်တွင် တစ်သားတည်းဖြစ်သော်လည်း ကိုယ်ရည်အရ ကွဲပြားသည်။ ပထမဆုံးပုဂ္ဂိုလ်မှာ ခမည်းတော်ဖြစ်ပြီး ထာဝရရှိတော်မူသောအရှင် (၁:၄၊ ၈၊ ၄:၈၊ ၁၆:၅) ဟု ခေါ်သည်။ “ရှိတော်မူသောအရှင်၊ ရှိခဲ့ဖူးသောအရှင်၊ လာမည့်အရှင်” ဟူသော စကားစုသည် ယေဟောဝါအမည်ကို ရည်ညွှန်းပြီး အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်တွင် ထာဝရရှင်သန်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဂရိအက္ခရာတွင် ပထမနှင့်နောက်ဆုံးအက္ခရာဖြစ်သော အာလ်ဖာနှင့် အိုမီဂါ၊ အစနှင့် အဆုံး (၁:၈၊ ၂၁:၆) ဖြစ်တော်မူသည်။ ကောင်းကင်မြေကို ဖန်ဆင်းသူ၊ ထိန်းသိမ်းသူ (၄:၁၁၊ ၁၀:၆၊ ၁၄:၇) ဖြစ်ပြီး ပလ္လင်တော်ကို အကြိမ်လေးဆယ်ကျော် ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်သော အချုပ်အခြာရှင် ဖြစ်တော်မူသည်။ ခပ္ပါန္တက္ကတော် (အနန္တတန်ခိုးရှင်) (၄:၈၊ ၁၁:၁၇၊ ၂၁:၂၂) ဖြစ်ပြီး ကိုးကွယ်ရန်တစ်ဦးတည်းသောအရှင် (၁၄:၇၊ ၁၅:၄) ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံး တရားသူကြီးဖြစ်ပြီး လောကတစ်ခုလုံးသည် ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် (၂၀:၁၁–၁၅)။

1. God. In Revelation, God is revealed as a Trinity working on behalf of human beings (1:4–6; 4–5). While united in purpose and activity, the three divine Beings are distinct in personality. The first Person of the Godhead is the Father, referred to as the Eternal One (1:4, 8; 4:8; 16:5). The phrase often translated as “who is and who was and who is to come” (1:4, 8) is most likely a reference to the divine name Yahweh (Ex. 3:14) and denotes the eternal existence of God in terms of the past, present, and future. He is the Alpha and the Omega, which are the first and last letters of the Greek alphabet, the Beginning and the End (Rev. 1:8; 21:6). God is the Creator and Sustainer of heaven and earth and of all things in them (4:11; 10:6; 14:7). He is also the sovereign Ruler over all creation—His throne is mentioned more than forty times in the book. He is the Lord God Almighty (pantokratōr; 4:8; 11:17; 21:22), a title that refers to His omnipotence; as such, He is the only one to be worshiped (14:7; 15:4). Lastly, He is the Judge; the whole world is to stand before His throne in judgment (20:11–15).

 

ဒုတိယပုဂ္ဂိုလ်မှာ ယေရှုခရစ်တော်ဖြစ်သည်။ လူသားသားတော် (၁:၁၃)၊ “ယုဒအမျိုး၊ ဒါဝိဒ်၏ ခြင်္သေ့၊ ဒါဝိဒ်၏ အမြစ်” (၅:၅)၊ ဒါဝိဒ်၏ သားမြေး၊ မနက်ကြယ်တာ္ (၂၂:၁၆)၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော် (၁၉:၁၃)၊ ဘုရင်များ၏ ဘုရင်၊ သခင်များ၏ သခင် (၁၇:၁၄) စသည့် ဘွဲ့တံဆိပ်များရှိသည်။ သို့သော် အထင်ရှားဆုံးမှာ သိုးသငယ်တော် (၅:၆၊ ၁၃:၈) ဖြစ်ပြီး အကြိမ်နှစ်ဆယ့်ရှစ်ကြိမ် ဖော်ပြထားသည်။ ဤသိုးသငယ်တော်သည် လူသားအားလုံးအတွက် ယဇ်ပူဇော်သေဆုံးခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ဗျွမ်းစာတွင် ယေရှုခရစ်တော်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်အားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည်။ ခမည်းတော်နှင့် တန်တူညီမျှခြင်းကို ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသည်။ အာလ်ဖာနှင့် အိုမီဂါ၊ အစနှင့် အဆုံး (၂၂:၁၃)၊ ပဌမဆုံးနှင့် နောက်ဆုံး (၁:၁၇၊ ၂၂:၁၃) ဖြစ်တော်မူသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အစ၊ အုပ်ချုပ်သူ၊ ဖန်ဆင်းရှင် (၃:၁၄) ဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်နှင့် တန်တူကိုးကွယ်ခြင်းခံရသည် (၅:၁၃–၁၄၊ ၇:၉–၁၀)၊ အမျက်တော်ထွက်ခြင်း (၆:၁၆)၊ ပလ္လင်တော်ကို တကွဲတည်းမျှဝေသည် (၂၂:၁၊ ၃)၊ နိုင်ငံတော်ကို တကွဲတည်း ပိုင်ဆိုင်သည် (၁၁:၁၅)။ ဤအရာများက ခရစ်တော်ကို စကြဝဠာတွင် အခြားသူများနှင့် ကွဲပြားစေသည်။ ကျေးကျွန်ပုံစံယူပြီး (ဖိလိပ္ပိ ၂:၇) လူသားဖြစ်လာကာ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ မေရှိယဖြစ်တော်မူသည် (၅:၅၊ ၂၂:၁၆)။ ယဇ်ပူဇော်သေဆုံးပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ရွေးနုတ်တော်မူခဲ့သည် (၁:၁၇–၁၈၊ ၅:၉–၁၀)။ ကောင်းကင်သို့ မတက်ကြွတော်မူချိန်တွင် ဘုရင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်တွင် နန်းတက်ခဲ့သည် (အခန်း ၅)။ သမိုင်းအဆုံးတွင် မကောင်းမှုအင်အားစုများကို နောက်ဆုံးစစ်ပွဲဆင်နွဲရန် ဘုရားသခင်၏ စစ်သူတော်အဖြစ် ကြွလာမည် (၁၉:၁၁–၂၁) ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ထာဝရဘုရားနိုင်ငံကို တည်ထောင်မည်။

The second Person of the Godhead is Jesus Christ. Several titles are used in reference to Him, including the Son of Man (1:13), “the Lion of the tribe of Judah, the Root of David” (5:5), the “Offspring of David” and the “Morning Star” (22:16), the “Word of God” (19:13), and the Lord of lords and King of kings (17:14). However, Christ’s most prominent title is the Lamb (5:6; 13:8), which appears twenty-eight times in the book and points to His sacrificial death on behalf of all human beings. In Revelation, Jesus Christ has all the OT characteristics of God. His equality with the Father is explicit: He is “the Alpha and the Omega” and “the Beginning and the End” (22:13), titles applied to the Father (1:8; 21:6); He is “the First and the Last” (1:17; 22:13), a title claimed by God alone in the OT (Is. 44:6; 48:12); and He is the Beginning, Ruler, and Originator of God’s creation (Rev. 3:14) in that it began with Him. In addition, Jesus and the Father are presented as being worshiped equally (5:13–14; 7:9–10; cf. 19:10, where only God is worshiped); they both express wrath (6:16); they jointly claim the heavenly throne (22:1, 3); and they both share the kingdom (11:15). This sets Christ apart from other beings in the universe, a point that is furthered by the fact that He took the form of a servant (Phil. 2:7) and became the God-man, the Davidic Messiah (5:5; 22:16) who, by virtue of His sacrificial death and resurrection, has provided for the redemption of humanity (1:17–18; 5:9–10). At His ascension, He was inaugurated into his royal and priestly ministry in the heavenly sanctuary (chap. 5), and at the end of history, He will come as the Divine Warrior to wage the final war against the forces of evil (19:11–21) and establish God’s eternal kingdom.

 

သုံးပါးတစ်ဆူ၏ တတိယပုဂ္ဂိုလ်မှာ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်ခုနစ်ပါး (၁:၄၊ ၃:၁၊ ၄:၅၊ ၅:၆) ဟူ၍ သင်္ကေတအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ လုပ်ဆောင်ချက် ပြည့်စုံခြင်းနှင့် တစ်ကမ္ဘာလုံးသို့ ရောက်ရှိခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ဗျွမ်းစာ၏ ရူပါရုံများကို ယောဟန်အား ဆက်သွယ်ပေးခဲ့သည် (၁:၁၀၊ ၄:၂၊ ၁၇:၃၊ ၂၁:၁၀) နှင့် ခရစ်တော်၏ သတင်းစကားများကို အသင်းတော်များသို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (၂:၇၊ ၁၁၊ ၁၇၊ ၂၉၊ ၃:၆၊ ၁၃၊ ၂၂၊ ၁၄:၁၃၊ ၂၂:၁၇)။

The third Person of the Godhead is the Holy Spirit. He is symbolically referred to as the seven spirits of God (1:4; 3:1; 4:5; 5:6), an expression that refers to the universality and fullness of the Spirit’s activity in the world, seven being a number of fullness. The Holy Spirit communicated the visions of Revelation to John (1:10; 4:2; 17:3; 21:10) and conveyed Christ’s messages to the churches through him (2:7, 11, 17, 29; 3:6, 13, 22; 14:13; 22:17).

 

၂. ကြီးမားသော စစ်ပွဲ။ ဗျွမ်းစာတွင် ကမ္ဘာမြေကို ဘုရားသခင်နှင့် စာတန်ကြား စကြဝဠာကြီး စစ်ပွဲ၏ စင်မြင့်အဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ ဤစစ်ပွဲသည် ကောင်းကင်တွင် စတင်ခဲ့ပြီး လူဆိုးကြီး၊ နဂါး၊ စာတန် (၁၂:၉)၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃:၁၅ ရှိ တောမြွေဟောင်း (၁၂:၉၊ ၂၀:၂)၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူမျိုးတော်၏ ရန်သူကြီး (၁၂:၁၀) ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲ၏ အဓိကပြဿနာမှာ စကြဝဠာ၏ တကယ့်အုပ်ချုပ်သူ မည်သူနည်း ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဗျွမ်းစာတွင် စာတန်သည် တကယ့်ရန်သူဖြစ်ပြီး သူ၏တည်ရှိမှုကို ငြင်းဆိုစရာမရှိပေ။ သူနှင့် သူ၏ မကောင်းသောအင်အားစုများသည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မကောင်းမှုအားလုံး၏ နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသည်။ သူ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များသည် ကာလဆုံးချိန်တွင် ပိုမိုပြင်းထန်လာသည်။ နောက်ဆုံးစစ်ပွဲတွင် စာတန်သည် ရည်မှန်းချက်ပြည့်မြောက်ရန် မဟာမိတ်နှစ်ခုရှာသည်။ ပင်လယ်သားရဲ (၁၃:၁–၁၀) နှင့် မြေကြီးသားရဲ (၁၃:၁၁–၁၈) ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးပြဇာတ်တွင် ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် ဆိုင်သော အဓိကပြဿနာကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူများကို တကယ့်ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူများနှင့် စာတန်၏ ခြေလျင်သူနှင့် ကိုးကွယ်သူများအဖြစ် ခွဲခြားသည်။ နောက်ဆုံးစစ်ပွဲသည် ဘုရားသခင်၏ အုပ်ချုပ်ပိုင်ခွင့်ကို ထာဝရဖြေရှင်းမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် စစ်ပွဲအလယ်တွင်ရှိပြီး ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းကို နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်း၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် စောင့်မျှော်နေကြသည်။ ဤကာလဆုံးချိန် စစ်ပွဲသည် စာတန်နှင့် သူ၏ အင်အားစုများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အောင်ပွဲနှင့် ထာဝရဘုရားနိုင်ငံ တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်။

2. The Great Controversy. In Revelation, the earth is portrayed as the arena of the great cosmic conflict between God and Satan. This conflict originated in heaven with the usurper, Three-Part, Seven-Vision Outline named the devil and Satan (12:9), the serpent (12:9; 20:2) of Genesis 3:15, and the archenemy of God and His people (12:10). The key issue of the conflict concerns who the real ruler of the universe is. In Revelation, Satan is a real enemy and his existence is undeniable. He and his evil forces stand behind all the evil in the world, and his activities on earth intensify at the end of time. In the final conflict, Satan finds two allies in an attempt to achieve his goal: the sea beast (13:1–10) and the earth beast (13:11–18). With the key issue in the final drama related to worship and God’s law, the people on earth are identified as either the worshipers of the true God or the followers and worshipers of Satan. The final conflict will once and forever resolve the question of God’s right to rule over His creation. God’s people are in the midst of the conflict, looking forward to the coming of the Lord as their only hope of ultimate deliverance. This end-time conflict will result in God’s triumph over Satan and his forces and the establishment of God’s everlasting kingdom.

သုံးပိုင်း၊ ရူပါရုံခုနစ်ပါး အကြမ်းဖျင်း ယောဟန်ခေတ် – သမိုင်းကြောင်းပိုင်း – ကာလဆုံးချိန်ပိုင်း ရူပါရုံ အမှတ်စဉ် I II III IV V VI VII ရူပါရုံ အကြောင်းအရာ အသင်းတော် ပလ္လင်တော်/တံဆိပ်များ တံပုတ်များ လူမျိုးများ၏ ဒုက္ခ ဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်း စစ်ပွဲပြီးဆုံးခြင်း မြေသစ်ကောင်းကင်သစ် ကျမ်းချက် ၁:၉–၃:၂၂ ၄:၁–၈:၁ ၈:၂–၁၁:၁၈ ၁၁:၁၉–၁၅:၄ ၁၅:၅–၁၈:၂၄ ၁၉:၁–၂၁:၁ ၂၁:၂–၂၂:၅ မိတ်ဆက် သန့်ရှင်းရာဌာန မြင်ကွင်း ၁:၉–၂၀ ၄:၁–၅:၁၄ ၈:၂–၅ ၁၁:၁၉ ၁၅:၅–၈ ၁၉:၁–၁၀ ၂၁:၂–၈ အခြေခံ ပရောဖက်ပြုချက် ဖော်ပြချက် သမိုင်း ၂:၁–၃:၂၂ သမိုင်း ၆:၁–၈:၁ သမိုင်း ၈:၆–၁၁:၁၈ ကာလဆုံး ၁၁:၁၉–၁၅:၄ ကာလဆုံး ၁၆:၁–၁၈:၂၄ ကာလဆုံး ၁၉:၁၁–၂၁:၁ ကာလဆုံး ၂၁:၉–၂၂:၅ Three-Part, Seven-Vision Outline
		John’s Day	Historical Section		Eschatological Section
	Vision Number	I	II	III	IV	V	VI	VII
	Vision Subject	Church	Throne room/seals	Trumpets	Wrath of the nations	Fall of Babylon	End of conflict	New earth
	Passage	1:9–3:22	4:1–8:1	8:2–11:18	11:19–15:4	15:5–18:24	19:1–21:1	21:2–22:5
	Introductory Sanctuary Scene	1:9–20	4:1–5:14	8:2–5	11:19	15:5–8	19:1–10	21:2–8
	Basic Prophetic Description	History 2:1–3:22	History 6:1–8:1	History 8:6–11:18	End time 11:19–15:4	End time 16:1–18:24	End time 19:11–21:1	End time 21:9–22:5
					Judgment
				Intercession		Cessation
			Inauguration				Absence
		Earth						Earth

 

၃. ကယ်တင်ခြင်း။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ဤလောက၌ အပြစ်ရှိကြောင်းကို အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ ဤကျမ်းသည် ဧဝံဂေလိတရားလေးစောင်နှင့် တစ်သံတည်းဖြစ်စွာ လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ယေရှုခရစ်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် စာတန်ကို အနိုင်ယူတော်မူခြင်းဖြင့် ပြီးမြောက်ခဲ့ကြောင်း (၁:၅–၆; ၅:၉–၁၀; ၇:၁၀) ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ထို့ထက် တစ်ဆင့်ပိုမို၍ ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်တော် ကောင်းကင်သို့ မွေ့လျော်ပြီးနောက်၊ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အတွက် ရှင်ဘုရင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ကယ်တင်ခြင်းအလုပ်တော်ကို စတင်ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ဤဘုရားသခင်၏ အဆောက်အဦးသစ်ခြင်းသည် စာတန်ကို ကောင်းကင်ဘုံမှ အပြီးတိုင် နှင်ထုတ်ခြင်းကို အမှတ်အသားပြုခဲ့သည် (၁၂:၇–၁၂)။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့သည် အပြစ်ကို အောင်မြင်ရန် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ သိုးသငယ်တော်၏ အသွေးတော် (၇:၁၄; ၁၂:၁၁) နှင့် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၌ သူတို့အတွက် ယေရှုခရစ်၏ အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်းတွင် တည်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးဝနာခံခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်းအပေါ်တွင် အခြေခံထားသော်လည်း၊ ကယ်တင်ခြင်းရရှိသူတို့၏ ဖြောင့်မတ်သောအမှုတို့မှာ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကြောင့် တိုက်ရိုက်ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည် (၇:၁၄; ၁၉:၈)။ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်ပြီး နောင်တရခြင်းမပြုသူတိုင်းသည် နတ်ဆိုးများ၏ သားကောင်ဖြစ်သွားကာ (၉:၄; ၁၃:၃, ၁၄) စာတန်နှင့် သူ၏အမှုတော်ဆောင်များ၏ ကံကြမ္မာကို အတူခံစားရမည်။

3. Salvation. Revelation recognizes the existence of sin in the world. The book agrees with the four Gospels that the salvation of fallen humanity was accomplished by the death and resurrection of Jesus Christ on the cross and His defeat of Satan (1:5–6; 5:9–10; 7:10), but it goes one step further. After His ascension, Jesus was inaugurated into His post-Calvary ministry on behalf of His people as King and Priest, and this divine inauguration marked Satan’s permanent expulsion from heaven (12:7–12). The only hope for God’s people to gain victory over sin is found in the blood of the Lamb (7:14; 12:11) and in Jesus’s ministry on their behalf in the heavenly sanctuary. Entrance into God’s kingdom is granted on the condition of total obedience and loyalty to God, but the righteous deeds of the saved are a direct result of divine activity in their lives (7:14; 19:8). All those who spurn God’s gift of salvation and refuse to repent become the prey of demonic forces (9:4; 13:3, 14) and will share in the destiny of Satan and his evil servants.

 

၄. ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဤလောကသည် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်နေသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်ကို လိုက်နာပြီး နာခံရန် ရွေးချယ်သော သစ္စာရှိသော လူမျိုးများရှိသည်။ သူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များ (၇:၃)၊ သန့်ရှင်းသူများ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသောလူမျိုး (ဥပမာ ၁၁:၁၈; ၁၃:၇; ၁၄:၁၂; ၁၇:၆; ၁၈:၂၄)၊ သိုးသငယ်တော်၏ မင်္ဂလာဆောင်ဇနီး သို့မဟုတ် သတို့သမီး (၁၉:၇)၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနိုင်ငံ (၁:၆; ၅:၁၀)၊ သိုးသငယ်တော်ကို လိုက်သောသူများ (၁၄:၄)၊ ကြွင်းကျန်သောသူများ (၁၂:၁၇) စသည်ဖြင့် ခေါ်ဆိုထားသည်။ သူတို့သည် လူမျိုးတိုင်း၊ ဘာသာစကားတိုင်း၊ လူမျိုးတစ်မျိုးတည်းမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာ့လူမျိုးအားလုံးမှ ဖြစ်သည် (၅:၉)။ သူတို့ကို ခရစ်တော်နှင့်အတူ ကောင်းကင်နေရာများတွင် ရှိနေသည်ဟု မကြာခဏ ပုံဖော်ထားပြီး (၁၄:၁–၅; ၁၅:၁–၄)၊ ဆိုးယုတ်သူများကိုမူ ဤမြေကြီးနေထိုင်သူများဟု မကြာခဏ ခေါ်ဆိုထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့သည် ရန်လိုသောလောက၌ ဖိနှိပ်ခံရပြီး ညှဉ်းဆဲခံရသူများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာသည် (၆:၉–၁၁; ၁၁:၇; ၁၂:၁၃–၁၇)။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့တွင် အားသာချက်နှင့် အားနည်းချက်များရှိသော်လည်း၊ အောင်မြင်သော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် ပြသထားသည်။ ဤကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အနာဂတ်ဖြစ်ရပ်များကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိပြီး နာခံရန် သွန်သင်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို သစ္စာရှိသော မိန်းမအဖြစ် ပုံဖော်ထားပြီး၊ ယင်းသည် စစ်မှန်သော အသင်းတော်၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (အခန်း ၁၂)။ သို့သော် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဤသစ္စာရှိသော မိန်းမသည် နောက်ဆုံးကာလ၌ လှည့်စားသော ပြည့်တန်ဆာ ဖြစ်လာပြီး စာတန်ဘက်သို့ ရပ်တည်လာသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁၇:၁–၆)။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိသော လူမျိုးကို ကြွင်းကျန်သောသူများအဖြစ် ပြသထားပြီး၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ နိယာမများကို လိုက်နာပြီး ယေရှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းထားသူများဖြစ်သည် (၁၂:၁၇; ၁၄:၁၂)။ ဤသစ္စာရှိသော နောက်လိုက်များကို နောက်ဆုံးကာလ ဧဝံဂေလိတရားကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ဟောပြောရန် တာဝန်ပေးထားသည် (၁၀:၈–၁၁; ၁၁:၃–၁၄; ၁၄:၃–၁၂)။ ကျမ်းသည် ခရစ်တော်နှင့် သူ၏လူမျိုးတို့၏ အလိုတော်ရှိသော ပေါင်းစည်းခြင်းကို ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူချိန်၌ အသစ်ယေရုရှလင်မြို့တွင် မင်္ဂလာဆောင်ပွဲအဖြစ် ခမ်းနားစွာ ပုံဖော်ထားသည် (၁၉:၇–၉; ၂၁:၉)။

4. The People of God. While in Revelation this world is in a state of rebellion against God, He has faithful people who choose to follow and obey Him. They are referred to as servants of God (7:3), saints or God’s holy people (e.g., 11:18; 13:7; 14:12; 17:6; 18:24), the wife or bride of the Lamb (19:7), a kingdom of priests (1:6; 5:10), the followers of the Lamb (14:4), and the remnant (12:17), among other things. They are comprised of people from all tribes, tongues or languages, peoples, and nations (5:9), and they are regularly portrayed as being with Christ in heavenly places (14:1–5; 15:1–4), unlike the wicked, who are regularly referred to as the earth’s inhabitants. God’s people appear as targets of oppression and persecution in a hostile world (6:9–11; 11:7; 12:13–17). The people of God have strengths and weaknesses, yet they are presented as the victorious people of God. The purpose of the book is to instruct them on how to remain faithful and obedient to Christ as they wait for the future to unfold. Throughout history, God’s people have been portrayed as a faithful woman, which is a symbol of the true church (chap. 12). However, Revelation presents this faithful woman as turning at the time of the end into a deceptive prostitute, siding with Satan (17:1–6). God’s faithful people then appear as the remnant, which is comprised of those who follow God’s principles and who have placed their faith in Jesus (12:17; 14:12). These faithful followers are commissioned to preach the end-time gospel to the world (10:8–11; 11:3–14; 14:3–12). The book concludes with a glorious picture of the long-awaited union of Christ and His people at the Second Coming, metaphorically portrayed as a wedding in the new Jerusalem (19:7–9; 21:9).

 

၅. နောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ အဆုံးသတ်ပညာ။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးကို နောက်ဆုံးကာလနှင့် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ခြင်းအမြင်မှ ရေးသားထားသည်။ ကျမ်း၏ ပထမအပိုင်းသည် ခရစ်ယာန်ခေတ်ခုနစ်ခေတ်တစ်လျှောက် အသင်းတော်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာရုန်းကန်မှုများကို ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ အခန်း ၁၁–၂၂ ၏ အဓိကအာရုံမှာ စာတန်၏ နောက်ဆုံးကာလ လုပ်ဆောင်ချက်များနှင့် ဘုရားသခင်၏ တုံ့ပြန်မှုများဖြစ်သည်။ ဤအပိုင်းသည် စာတန်သည် လောကီလူများကို လှည့်စားရန် ကြိုးစားနေသည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁၃)။ ထိုအချိန်၌ နောက်ဆုံးကာလ ဧဝဝံဂေလိတရားကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ကြေညာမည် (၁၄:၆–၁၃) ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်ဘက်နှင့် စာတန်ဘက်ကို ကြီးစွာသော ခွဲခြားမှုဖြစ်ပေါ်စေမည် (၁၄:၁၄–၂၀)။ ထို့နောက် ဆိုးယုတ်သူများသည် သူတို့၏ ရွေးချယ်မှု၏ အကျိုးဆက်ကို ခုနစ်ပါးသော နောက်ဆုံးဘေးဒုက္ခများ သွန်းလောင်းခြင်းတွင် ခံစားရမည် (အခန်း ၁၅–၁၆)။ ကျမ်းသည် စာတန်နှင့် သူ၏ဆိုးယုတ်သော တပ်များအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အဆုံးစွန်အောင်ပွဲ (အခန်း ၁၇–၂၀) နှင့် ဘုရားသခင်၏ ထာဝရနိုင်ငံတော် တည်ထောင်ခြင်း (အခန်း ၂၁–၂၂) ဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဤအရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား ဖော်ပြထားခြင်းမှာ သူတို့ ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများအတွက် အသင့်ဖြစ်စေရန်နှင့် အံ့အားသင့်မှုမရှိစေရန်ဖြစ်သည်။

5. Eschatology. The entire book of Revelation is written from the perspective of the end time and the establishment of God’s kingdom. While the first half of the book portrays the spiritual struggles of the church in the world throughout the seven Christian ages, the fundamental focus of chapters 11–22 is on Satan’s end-time activities in the world and God’s subsequent response to them. This section depicts Satan working to seduce the people in the world (chap. 13). At that time, a final proclamation of the end-time gospel will go throughout the world (14:6–13), resulting in a great separation between those on God’s side and those on Satan’s side (14:14–20). Following that, the wicked will experience the results of their choices in the outpouring of the seven last plagues (chaps. 15–16). The book concludes with God’s ultimate triumph over Satan and his evil forces (chaps. 17–20) and the establishment of God’s everlasting kingdom (chaps. 21–22). All these things are revealed to God’s people so that they will be ready for what will happen and will not be taken by surprise.

 

စာပေဆိုင်ရာ ထူးခြားချက်များ။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် သမိုင်းကို ကျယ်ပြန့်စွာ ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ကမ္ဘာ့သမိုင်း၏ အဆုံးသတ်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ဆိုးယုတ်မှုအပေါ် အောင်ပွဲကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ ကျမ်း၏ အကြောင်းအရာများကို ယောဟန်အား သင်္ကေတပုံစံများဖြင့် ပြသခဲ့သည် (၁:၁–၂)။ ဤသင်္ကေတများသည် ပထမရာစုခေတ် စာဖတ်သူများအတွက် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်ပြီး၊ သမ္မာကျမ်းစာနှင့် ဂျူးအဆုံးသတ်ကာလစာပေများ၏ သင်္ကေတဘာသာစကားကို အခြေခံထားသည်။ ကျမ်း၏ အကြောင်းအရာများသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ မြင်ကွင်းနှင့် ပုံရိပ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေပြီး၊ မှန်ကန်စွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို ကောင်းစွာ နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ခရစ်ယာန်ကျမ်းဖြစ်ပြီး ဗဟိုချက်မှာ ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်တွင်သာ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ သတင်းစကားများသည် အဆုံးစွန်သော အဓိပ္ပာယ်နှင့် အရေးပါမှုကို ရရှိသည်။

Literary Features. Revelation portrays the broad sweep of history while maintaining a focus on the conclusion of world history and God’s triumph over evil. The contents of the book were communicated to John in symbolic presentations (1:1–2) that appealed to the first-century readers of the book, who would have been familiar with the symbolic language of biblical and Jewish apocalyptic literature after which Revelation is styled. The contents of the book are saturated with scenes and images from the OT, which necessitates a good working knowledge of the OT for proper interpretation. Revelation is a Christian book at the center of which is Christ’s saving work. It is only in Christ that the messages of Revelation receive their ultimate meaning and significance.

 

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်ချက်စာ

COMMENTARY

၁:၁–၈

1:1–8

နိဒါန်း

PROLOGUE

ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ နိဒါန်းသည် ကျမ်းတစ်အုပ်လုံး၏ အကျဉ်းချုပ်ကို ပေးထားပြီး၊ ကျမ်းရေးသားပုံနှင့် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ အဓိက အကြောင်းအရာများကို သတ်မှတ်ပေးထားသည်။

The prologue of Revelation provides a general summary of the whole book. It states how and for what purpose the book was written and defines the book’s main themes.

 

၁:၁–၃

 နိဒါန်း

ကျမ်း၏ ခေါင်းစဉ်ပေးပြီးနောက်၊ ဤအပိုင်းသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းကို ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့် ယောဟန်ထံသို့ မည်သို့ပို့ဆောင်ခဲ့ပြီး အသင်းတော်များထံ မည်သို့ရောက်ရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြထားသည်။ နိဂုံးတွင် ကောင်းချီးပေးထားသည်။ အဖွင့်စကားသည် ကျမ်း၏ ခေါင်းစဉ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ “ဗျာဒိတ်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော ဂရိစကားလုံး apokalypsis သည် “ဖွင့်ဟခြင်း” သို့မဟုတ် “ဖော်ထုတ်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်အတွက်သာ အသုံးပြုသည် (ရောမ ၁၆:၂၅; ဧဖက် ၃:၅)။ အဖွင့်စာပိုဒ်သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ယေရှုခရစ်ထံမှ ဆင်းသက်လာပြီး သူ့အကြောင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း တည်ထောင်ပေးထားပြီး၊ ခရစ်တော်ကို ကျမ်း၏ ဗဟိုပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (ဗျာ ၁:၈; ၂၂:၁၃)။

1:1–3

Introduction

After providing the title of the book, this section explains how Revelation was transmitted from Christ via John to the churches and concludes with a blessing. The opening statement generates the title of the book. The Greek word translated as “revelation” is apokalypsis, literally meaning “uncovering” or “unveiling.” In the NT, it is used exclusively for divine revelation (Rom. 16:25; Eph. 3:5). The opening phrase shows that Revelation both came from Jesus Christ and is about Him, decidedly establishing Christ as the central figure of the book (Rev. 1:8; 22:13).

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မကြာမီ ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို ပြသရန်ဖြစ်သည် (၂၂:၆ ကိုလည်းကြည့်)။ ဂရိဘာသာတွင် ဤနေရာတွင် သုံးထားသော စကားလုံးများသည် ဒံယေလ ၂:၂၈ (LXX) နှင့် ယေရှု၏ ဇိတုန်တောင်ပေါ်တွင် အဆုံးသတ်ကာလ ဟောပြောချက် (မဿဲ ၂၄:၆) ကို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် အဆုံးသတ်ကာလသည် နီးကပ်လာပြီဟု အခြားနေရာများတွင်လည်း ဖော်ပြထားသည် (၂၂:၇, ၁၂, ၂၀)။ ယေရှုခရစ်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူခြင်းဖြင့် ဤလောက၏ သမိုင်းသည် အဆုံးသတ်၏ အစပိုင်းသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး၊ ထိုအချိန်မှစ၍ မျိုးဆက်တိုင်းအတွက် အဆုံးသတ်သည် ပိုမိုနီးကပ်လာခဲ့သည်။ ယောဟန်က အနာဂတ်ဖြစ်ရပ်များကို ခရစ်တော်က သူ့အား “အချက်ပြထားသည်” သို့မဟုတ် “သိစေခဲ့သည်” ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဂရိစကားလုံး sēmainō သည် “သင်္ကေတဖြင့် ပြသခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အနာဂတ်ဖြစ်ရပ်ကို ပုံဆောင်အသုံးအနှုန်းဖြင့် ဖော်ပြရာတွင် သုံးသည် (ယောဟန် ၂၁:၁၉; တမန် ၁၁:၂၈)။ ထို့အပြင် ဒံယေလ ၂:၄၅ (LXX) တွင်လည်း တွေ့ရှိရပြီး၊ ဒံယေလက နေဗုခဒ်နေဇာ ဘုရင်အား ဘုရားသခင်က အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာကို သင်္ကေတဖြင့် (ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေးဝါ၊ သံရောနှောထားသော ရုပ်တု) ပြသခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ရူပါရုံများကို ယောဟန်အား သင်္ကေတပုံစံများဖြင့် ပြသခဲ့ပြီး၊ ကျမ်း၏ အများစုကို သင်္ကေတအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် လိုအပ်သည်။

The purpose of the book of Revelation is to show the things that would soon occur (see 22:6). In the Greek, the words used here are an allusion to Daniel 2:28 (LXX) and to Jesus’s apocalyptic discourse on the Mount of Olives (Matt. 24:6). Elsewhere in Revelation, the end is referred to as being near (22:7, 12, 20). With the death of Jesus on the cross at Calvary, the history of this world has entered the beginning of the end, and the end has been increasingly near for every generation since. John specifies that the future events were “signified” or “made known” to him by Christ. The Greek word sēmainō means “to show by means of a symbol,” and in the NT, this word is used for figurative presentations of a future event (John 21:19; Acts 11:28). It also appears in Daniel 2:45 (LXX) where Daniel explains to King Nebuchadnezzar that God had shown the king what would take place in the future by means of a symbol (i.e., the statue made of gold, silver, bronze, and iron). The visions of Revelation were thus shown to John in figurative or symbolic presentations, and this calls for a symbolic interpretation of the majority of the book.

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ အကြောင်းအရာကို ဘုရားသခင်၏ နှုတ်မြွက်စကားဟု ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ပရောဖက်ပြုချက်တိုင်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဆင်းသက်လာသောကြောင့်ဖြစ်သည် (ယေရမိ ၁:၂; ဟောရှေ ၁:၁; ယိုဝေလ ၁:၁; ဇာခရိ ၁:၁)။ ထို့အပြင် ယေရှုခရစ်၏ သက်သေခံချက်ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုခရစ်က ရူပါရုံဖြင့် ယောဟန်အား ပြောပြခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၀ တွင် ယေရှု၏ သက်သေခံချက်သည် ပရောဖက်ပြုခြင်း၏ ဝိညာဉ်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဆင်းသက်လာပြီး၊ ခရစ်တော်က ယောဟန်အား သူ၏ သက်သေခံချက်အဖြစ် ပေးပို့ခဲ့ပြီး၊ ယောဟန်က ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးထံ ပရောဖက်ပြုချက်စကားများအဖြစ် ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (၁:၃ ကိုကြည့်)။

The content of Revelation is described as the word of God because, like all prophetic messages in the OT (Jer. 1:2; Hos. 1:1; Joel 1:1; Zech. 1:1), it originated with God. It is also described as the testimony of Jesus Christ because Jesus communicated it to John in vision. In Revelation 19:10, the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. Revelation thus originated with God since Christ communicated it to John as His testimony and John passed it on to God’s people as the words of prophecy (see 1:3).

 

ကိုးကား ၃ တွင် ခုနစ်ပါးမြောက် ကောင်းချီးမျှော်လင့်ချက်ထဲမှ ပထမဆုံးကို တွေ့ရသည်။ ဤကျမ်း (“ဤပရောဖက်ပြုချက်၏ နှုတ်ကပတ်တို့”) ကို အသင်းတော်တွင် ဖတ်ရှုပြီး နားလည်အောင် ရှင်းပြသူကို ကောင်းချီးပေးမည်ဟု ကတိထားသည် (လု ၁၁:၂၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ နားထောင်သူများမှာ စုဝေးနေသော အသင်းတော်ဖြစ်သည်။ ဖတ်ရှုခြင်းနှင့် နားထောင်ခြင်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း၊ ကျမ်း၏ သတင်းစကားများကို နာခံသူများသာ ပြည့်စုံသော ကောင်းချီးကို ရရှိမည်။ အကြောင်းမှာ “အချိန်နီးပြီ” (ဗျာ ၁:၃)။

We find the first of seven beatitudes in v. 3. It promises blessings to its reader (cf. Luke 11:28), who is the person who reads Revelation (“the words of this prophecy”) to the church and makes it understandable. Those who hear are the assembled congregation listening to the reading. While reading and hearing are important, the full blessing is promised to those who heed the messages of the book, for “the time is near” (Rev. 1:3).

 

၁:၄–၆

 သုံးပါးတစ်ဆူ နှုတ်ဆက်စကား

 အာရှပြည်ရှိ အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ ယောဟန်၏ နှုတ်ဆက်စကား (ကိုး ၄) သည် ပေါလု၏ စာများတွင် အဖွင့်စာပိုဒ်များနှင့် ဆင်တူသည် (၁ ကော ၁:၁–၂; ဖိ ၁:၁)။ ဤအရာက ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ပုံစံဖြင့် ရေးသားထားသော စာတစ်စောင်ဖြစ်ပြီး၊ မူလက အာရှမိုင်နာ အနောက်ပိုင်း (ယခု တူရကီနိုင်ငံ) ရှိ ဒေသန္တရခရစ်ယာန်အသင်းတော်များသို့ ပို့ခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ သို့သော် အတိတ်ကာလတွင် နေထိုင်သူများအတွက်သာ မဟုတ်ဘဲ၊ သမိုင်းတစ်လျှောက် ခရစ်ယာန်များအားလုံးအတွက်လည်း ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကျေးဇူးနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းဟူသော နှုတ်ဆက်ပုံစံသည် အစောပိုင်းအသင်းတော်တွင် အသုံးများသော ပုံစံဖြစ်သည် (ရော ၁:၇; ၁ ပေ ၁:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်)။ ၎င်းသည် ဂရိဘာသာ charis နှင့် ဟေဗြဲ shalom ဟူသော နှစ်မျိုးကို ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးကြောင့်သာ သူ၏ လူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့်၊ အချင်းချင်း၊ ကိုယ်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ခံစားရကြောင်း အနှစ်သာရ ဖော်ပြထားသည်။

1:4–6

Trinitarian Greeting

John’s opening address to the seven churches in Asia (v. 4) is reminiscent of the opening statement in some of Paul’s letters (1 Cor. 1:1–2; Phil. 1:1). This shows that Revelation is a letter that was written in prophetic style and was originally sent to the local Christian congregations in western Asia Minor, located in modern-day Turkey. Yet, while originally sent to those who lived in the past, the book is also written for all Christians throughout history. The greeting formula containing grace and peace was a common one in the early church (cf. Rom. 1:7; 1 Pet. 1:2). It was a combination of two well-known addresses: the Greek charis and the Hebrew shalom. It encapsulates the idea that it is because of God’s grace that His people enjoy peace—with God, with others, and with themselves.

 

ကျေးဇူးနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပေးသနားသူများမှာ သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင်၏ ပုဂ္ဂိုလ်သုံးပါးဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးမှာ ခမည်းတော် ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။ သူ့ကို အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်တွင် အမြဲရှင်တော်မူသော ထာဝရသခင်ဟု ဖော်ပြထားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နာမတော် ယေဟောဝါ (၁:၄; ထွက် ၃:၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်) ကို ရည်ညွှန်းပြီး ဘုရားသခင်၏ ထာဝရတည်ရှိမှုကို ဖော်ပြသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို အသင်းတော်ခုနစ်ခုတွင် ပြည့်စုံစွာ အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်းကို သင်္ကေတဖြင့် ခုနစ်ဆူသော ဝိညာဉ်တို့ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ခုနစ်ဆု သည် ပြည့်စုံခြင်း၏ နံပါတ်ဖြစ်သည်။

The suppliers of grace and peace are the three members of the Godhead, the first of whom is God the Father. The description of Him as the Eternal One who is, who was, and who is to come is a reference to the divine name Yahweh (1:4; cf. Ex. 3:14) and denotes the eternal existence of God in terms of the past, present, and future. The reference to the seven spirits of God is a symbolic way of declaring the Holy Spirit to be the second member of the Godhead (v. 4). The phrase describes the fullness of His work in the seven churches, seven being a number of fullness.

 

သုံးပါးတစ်ဆူ၏ တတိယပုဂ္ဂိုလ်ကို အမည်ဖြင့် ယေရှုခရစ်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ကိုး ၅)။ သူသည် သစ္စာရှိသော သက်သေ၊ လူသေများထဲမှ ပထမဆုံး ရှင်ပြန်ထမြောက်သူ၊ မြေကြီးဘုရင်များအပေါ် အုပ်စိုးရှင်ဖြစ်သည်။ ဤခေါင်းစဉ်သုံးခုသည် ယေရှု၏ အသေခံခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်တွင် အုပ်စိုးခြင်းကို အသီးသီး ရည်ညွှန်းသည်။ ဤခေါင်းစဉ်များ၏ ဓမ္မဟောင်း နောက်ခံမှာ ဆာလံ ၈၈:၂၇, ၃၇ (LXX) ဖြစ်ပြီး၊ ဒါဝိဒ်မင်းဆက်ဘုရင်ကို ယေဟောဝါ၏ သားဦးသမီး၊ အမြင့်ဆုံးသော ဘုရင်၊ သစ္စာရှိသော သက်သေဟု ခေါ်ဆိုထားသည်။ ဤခေါင်းစဉ်သုံးခုသည် ယေရှုကို ဓမ္မဟောင်း မယ်ရှိယ မျှော်လင့်ချက်အားလုံး၏ ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် မိတ်ဆက်ပေးထားသည်။

The third member of the Godhead is identified by name: Jesus Christ (v. 5). He is the faithful witness, the firstborn from the dead, and the ruler over the kings of the earth. These three titles refer to Jesus’s death, resurrection, and heavenly reign, respectively. The OT background of these titles is Psalm 88:27, 37 (LXX), where the Davidic king is referred to as Yahweh’s firstborn, the most exalted king, reigning as the faithful witness. These three titles introduce Jesus as the fulfillment of all OT messianic hopes and longings.

 

ယေရှုမည်သူဖြစ်သည်ကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ယောဟန်က ယေရှုသည် သူ၏ လူမျိုးအတွက် အဘယ်အရာကို ပြုခဲ့သည်ကို ရေးသားထားသည်။ သူ၏ ခေါင်းစဉ်သုံးခုသည် သူ၏ လူမျိုးအတွက် အမှုသုံးပါးနှင့် ကိုက်ညီသည်- ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်တော်မူသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူသည်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များမှ ကိုယ်တော်၏ အသွေးတော်ဖြင့် “ဆေးကြောခဲ့သည်” သို့မဟုတ် “လွတ်မြောက်စေခဲ့သည်” (ဂရိတွင် “ဆေးကြောသည်” နှင့် “လွတ်မြောက်စေသည်” ဟူ၍ အက္ခရာတစ်လုံးသာ ကွဲပြားသည်) ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရင်များနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ အဖြစ် မြှင့်တင်ပေးခဲ့သည် (ကိုး ၅; ဗျာ ၅:၉–၁၀ ကိုကြည့်)။ တစ်ဖန် ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ဓမ္မဟောင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော ဣသရေလ သမိုင်းကို ရည်ညွှန်းထားသည်- ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလကို ချစ်သောကြောင့် (တရားဟော ၇:၆–၈)၊ အဲဂုတ္တုကျွန်ခံရာမှ ကယ်နုတ်ခဲ့ပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ နိုင်ငံဖြစ်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (ထွက် ၁၉:၅–၆)။ ဣသရေလအား မူလက ပေးခဲ့သော ဤကတိတို့အားလုံးကို ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ယုံကြည်ခြင်း၏ ဣသရေလအဖြစ် အသုံးချထားသည် (၁ ပေ ၂:၉–၁၀)။

Having described who Jesus is, John next writes about what Jesus did. His three titles correspond to Christ’s three activities on His people’s behalf: He loved us, He died on the cross for us, and He “washed” or “freed” us (there is only one letter difference in Greek between “washed” and “freed”) from our sins through His own blood and raised us to the status of kings and priests (v. 5; see Rev. 5:9–10). Once again, Revelation alludes to the history of Israel recorded in the OT: because God loved Israel (Deut. 7:6–8), He delivered them from Egyptian slavery and promised them that they would be a kingdom of priests on earth (Ex. 19:5–6). All these promises, originally given to Israel, are, in the NT, applied to the Israel of faith (1 Pet. 2:9–10).

 

၁:၇–၈

 စာအုပ်၏ အဓိက အသံထွက်

 နိဒါန်းပိုင်း နိဂုံးတွင် စာအုပ်၏ အဓိက အသံထွက်ဖြစ်သော ခရစ်ယာန် မျှော်လင့်ချက်နှင့် ခရစ်တော် တန်ခိုးနှင့် ဘုနနှင့်အတူ ပြန်ကြွလာခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ယောဟန်သည် ဒံယေလ ၇:၁၃ မှ “တိမ်တိုက်များနှင့်အတူ ကြွလာ” ဟူသော စကားလုံးများ၊ ဇာခရိ ၁၂:၁၀ တွင် ထိုးဖောက်ခံရသူကို ငိုကြွေးခြင်းကို ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ နှင့် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် ယေရှု၏ မိန့်တော်မူချက် “တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ကြွလာ” နှင့် “မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးအပေါင်းတို့သည် ငိုကြွေးကြလိမ့်မည်” (မသဲ ၂၄:၃၀) ဟူသော စကားများကို အသုံးပြု၍ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်နှင့် စာသားအတိုင်း ပြန်ကြွလာခြင်းသည် သမ္မာကျမ်းတရားဟောင်ကျမ်း ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ယေရှု၏ ထပ်မံကြွလာမည်ဟု ကတိတော်တွင် အမြစ်တွယ်နေကြောင်း နားလည်စေလိုခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာမှု မတိုင်မီ အချို့သော သူများ၏ အထူး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဤနေရာတွင် ညွှန်ပြထားသည် (ဒံယေလ ၁၂:၂ ကို ကြည့်ပါ)။

1:7–8

The Keynote of the Book

The prologue concludes with the keynote of the book: the Christian hope, the return of Christ in power and glory. John describes it by employing wording from Daniel 7:13, which says “Coming with the clouds”; Zechariah 12:10, where mourning for the One they pierced is mentioned; and Jesus’s speech on the Mount of Olives: “Coming on the clouds” and “all … of the earth will mourn” (Matt. 24:30). In this way, John wanted us to understand that the personal and literal coming of Christ is rooted in biblical prophecy and in Jesus’s promise to come again. Revelation points here to a special resurrection of certain persons just before Christ returns (cf. Dan. 12:2).

 

ယောဟန်သည် ခရစ်တော် ကြွလာတော့မည် (၁:၇) ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ခရစ်တော်သည် မိမိ ကြွလာခြင်းကို “ငါလာမည်” ဟုမဆို၊ “ငါလာပြီ” ဟူသော စကားဖြင့် ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ပရောဖက်ပြုထားသော လက်ရှိကာလ ကြိယာသည် အနာဂတ်ဖြစ်ရပ်ကို ယခုဖြစ်ပျက်နေပြီးဟု ရည်ညွှန်းပြီး ခရစ်တော်၏ ထပ်မံကြွလာမည်ဟူသော ကတိတော်၏ သေချာမှုကို အတည်ပြုသည်။ ဤသေချာမှုကို ဂရိစကားလုံး နိုင် (nai) နှင့် အာမင် (amēn) ဟူသော စကားလုံးများဖြင့် ထပ်မံအတည်ပြုထားသည်။ ပထမစကားလုံးသည် အပြုသဘောဆောင်သော စကား (“ဟုတ်တယ်”၊ “ဧကန်စင်စစ်”) ဖြစ်ပြီး ဒုတိယစကားလုံးသည် ဟေဗြဲစကား အာမင် ကို ဂရိဘာသာသို့ ပြန်ဆိုထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံးနှစ်လုံးပေါင်းစပ်မှုသည် ပြင်းထန်စွာ အတည်ပြုခြင်းကှစသည်။ ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာမည်ဟူသော သေချာမှုကို စာအုပ်၏ နိဂုံးတွင်လည်း ထပ်မံအတည်ပြုထားသည် (၂၂:၂၀)။

John wrote that Christ is coming (1:7). In the NT, Christ referred to His coming with the phrase “I am coming” rather than “I will come.” The prophetic present tense refers to the future event as already occurring, which affirms the certainty of Christ’s promise to come again. This certainty is further established with the Greek words nai and amēn, the first of which is an affirmative word (“yes,” “certainly”) and the second the Greek transliteration of the Hebrew word amēn. The combination of these two words expresses an emphatic affirmation. This certainty of Christ’s return is reaffirmed at the conclusion of the book (22:20).

 

နိဒါန်းပိုင်း၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် မိတ်ဆက်ခြင်းဖြစ်သည် (အခန်း ၈၊ ၂၂:၁၃ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ အဲလ်ဖာ သည် ဂရိအက္ခရာ၏ ပထမအက္ခရာဖြစ်ပြီး အိုမီဂါ သည် နောက်ဆုံးအက္ခရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခန်း ၈ တွင် ဖော်ပြထားသော စကားစုသည် “ငါသည် အေ မှ ဇက် အထိဖြစ်သည်” ဟု ဆိုခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်သည် ထာဝရရှင်နေတော်မူပြီး တန်ခိုးရှင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း (၄:၈၊ ၁၁:၁၇ ကိုလည်း ကြည့်ပါ) အတည်ပြုပြီး စာဖတ်သူများအား ခရစ်တော်၏ ပြန်ကြွလာမှုသည် ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် ကတိတော်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်စွမ်းနှင့် အမျှ သေချာသည်ဟု အာမခံသည်။ ထပ်မံကြွလာမည်ဟူသော ကတိတော်ကို အတိတ်က ကတိတော်အားလုံးကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သော ထိုဘုရားသခြင်းက ပေးအပ်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤကတိတော်လည်း ပြည့်စုံစေမည်ဟု သေချာစွာ အားကိုးနိုင်သည်။

The concluding words of the prologue are those of self-identification (v. 8; see also 22:13). Alpha is the first letter and Omega the last letter of the Greek alphabet, so the phrase in v. 8 is akin to saying “I am from A to Z.” It affirms that Christ is the One who is eternal and powerful (see also 4:8; 11:17), and it assures the readers that Christ’s return is as certain as His integrity and His ability to do what He says. The promise to come again is given by the same God who has kept all of His promises in the past, so we can rest in the certainty that this one will be fulfilled as well.

 

၁:၉–၃:၂၂

 အာရှပြည်ရှိ အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ စာတိုများ

စာအုပ်၏ ပထမအဓိက အပိုင်းတွင် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ပါဝင်သည်။ ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ခရစ်တော်ကို ယောဟန်မြင်တွေ့ရသော ရူပါရုံ (၁:၉–၂၀) နှင့် အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ စာတိုများ (အခန်းကြီး ၂–၃) တို့ဖြစ်သည်။

1:9–3:22

MESSAGES TO THE SEVEN CHURCHES

The first major division of the book consists of two parts: John’s vision of the glorified Christ (1:9–20) and the messages to the seven churches (chaps. 2–3).

 

၁:၉–၂၀

 ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ခရစ်တော်ကို မြင်တွေ့ရသော ရူပါရုံ

အသင်းတော်ခုနစ်ခုဆီသို့ မိတ်ဆက်ရူပါရုံသည် ယောဟန်သည် ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ခရစ်တော်ကို ရူပါရုံတွင် တွေ့ဆုံခဲ့ရသော အခြေအနေများကို ဖော်ပြပြီး၊ ကိုယ်တော်သည် ယောဟန်အား ရူပါရုံံတွင် မြင်ရမည့်အရာများကို မှတ်တမ်းတင်ကာ အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ရန် အမိန့်ပေးတော်မူခဲ့သည်။

1:9–20

Vision of the Glorified Christ

This introductory vision to the seven churches describes the circumstances in which John had his visionary encounter with the glorified Christ, who commissioned him to record the things he was about to witness and pass them on to the seven churches.

 

၁:၉။ နေရာနှင့် အခြေအနေ။ ယောဟန်သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းကို မူလစာဖတ်သူများအား တရားဝင် မိတ်ဆက်ခြင်းမပြုဘဲ ရေးသားခဲ့သည်။ “ငါ ယောဟန်” ဟူသော ကိုယ်တိုင်သတ်မှတ်ချက်သည် သူနှင့် အာရှပြည်ရှိ ခရစ်ယာန်များ အချင်းချင်း သိကျွမ်းကြောင်း ပြသသည်။ အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများက သူသည် ဇေဗေဒဲ၏သား တမန်တော် ယောဟန်ဖြစ်ပြီး ခရစ်ဝင်ကျမ်းလေးအုပ်မြောက်၏ စာရေးသူဖြစ်ကြောင်း တညီတညွတ်တည်း သက်သေခံကြသည် (မသဲ ၁၀:၂)။ ယောဟန်၏ ကိုယ်တိုင်မိတ်ဆက်မှုသည် ဒံယေလကျမ်း၏ ပရောဖက်ပိုင်းတွင် မကြာခဏဖြစ်ပေါ်သော “ငါ ဒံယေလ” (ဒံယေလ ၈:၁၅၊ ၂၇၊ ၉:၂၊ ၁၀:၂၊ ၇၊ ၁၂:၅) ကို သတိတရဖြစ်စေသည်။ ဤအချက်က ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ဒံယေလကျမ်းပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားပြီး ကျမ်းနှစ်အုပ်သည် အတွဲနှစ်တွဲစာအုပ်နှင့်တူကြောင်း ပြသသည်။

1:9. Place and Circumstances. John wrote Revelation without formally introducing himself to the original readers. The self-designation “I, John” shows that he and the Christians in Asia knew each other. Other early Christian authors unanimously identify him as the Apostle John, son of Zebedee and author of the fourth Gospel (Matt. 10:2). John’s self-identification is reminiscent of “I, Daniel,” which occurs regularly in the prophetic section of the book of Daniel (Dan. 8:15, 27; 9:2; 10:2, 7; 12:5). This shows that Revelation builds on the book of Daniel and that together the books appear to be like a two-volume set.

 

ယောဟန်သည် အာရှပြည်ရှိ ခရစ်ယာန်များနှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးကို အတည်ပြုရင်း သူတို့၏ ညီအစ်ကိုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် အတူပါဝင်သူဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဂရိစကားလုံး သလိပ်စစ် (thlipsis) သည် ဖိအားဖြင့် နှိပ်စက်ခံရသော အခြေအနေကို ဆိုလိုပြီး ဤကိစ္စတွင် ခရစ်တော်ကို သစ္စာရှိမှုကြောင့် အာရှပြည်ရှိ ခရစ်ယာန်များ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို ဖော်ပြသည်။ ယောဟန်ကိုယ်တိုင်သည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ယေရှုခရစ်၏ သက်သေခံချက်ကို သစ္စာရှိစွာ ဟောပြောမှုကြောင့် ပက်တမွိုကျွန်းတွင် ဤကဲ့သို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည် (၁:၁–၂ ကို ကြည့်ပါ)။ ပက်တမိုကျွန်းသည် ဧဖက်မြို့မှ မိုင် ၅၀ (ကီလိုမီတာ ၈၀) ခန့်အကွာရှိ ဧဂျီယံပင်လယ်အတွင်း ကျောက်ဆောင်နှင့် လူမနေထိုင်နိုင်သော ကျွန်းငယ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများက ရောမတို့သည် ထိုကျွန်းကို နိုင်ငံရေးရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူများအတွက် ပြစ်ဒဏ်ပေးရာ နေရာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့ကြောင်း သက်သေခံကြသည်။

John further affirmed his relationship with the Christians in Asia by identifying himself as their brother and fellow participant in suffering. The Greek word thlipsis denotes a situation in which someone is under pressure that crushes, and in this instance, the word describes the suffering of the Christians in Asia as a result of their faithfulness to Christ. John himself went through such tribulation on Patmos, a barren, rocky island in the Aegean Sea some fifty miles (80 km) from Ephesus. Early Christian authors testify that the Romans used it, along with other islands in the area, as a penal colony for political offenders. John was banished there because of his faithful preaching of the word of God and the testimony of Jesus Christ (see Rev. 1:1–2).

 

၁:၁၀။ အချိန်။ ယောဟန်သည် ရူပါရုံတွင် “ဝိညာဉ်တော်၌” ရှိနေခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့ပြီး စာအုပ်တွင် အခြားနေရာများတွင်လည်း ဤသို့ဆိုသည် (၄:၂၊ ၁၇:၃၊ ၂၁:၁၀)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ သတင်းစကားများသည် လူ့အလိုဆန္ဒ၏ ရလဒ်မဟုတ်ဘဲ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်က ရူပါရုံတွင် ထုတ်ဖော်ပြသတော်မူသော အရာများကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း စာဖတ်သူများအား သိရှိစေရန် ဤသို့ဆိုခြင်းဖြစ်သည် (၂ပေ ၁:၂၀–၂၁)။

1:10. Time. John states that he was taken in a vision “in the Spirit,” as he does elsewhere in the book (4:2; 17:3; 21:10). He says this to let his readers know that the messages of Revelation are not a product of human will but a record of what was revealed to him in vision by the Holy Spirit (2 Pet. 1:20–21).

 

ရူပါရုံသည် “ထာဝရဘုရား၏နေ့” တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ဤစကားစုသည် ဘာကိုဆိုလိုသည်ကို အမျိုးမျိုးသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းသမိုင်းတွင် ၎င်းကို တနင်္ဂနွေနေ့နှင့် ဆက်စပ်ခဲ့သော်လည်း သမ္မာကျမ်းစာအရ “ထာဝရဘုရား၏နေ့” သည် သတ္တမနေ့ ဥပုသ်နေ့ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၁:၁၃၊ ဟေရှာယ ၅၈:၁၃၊ ယေဇကျေလ ၂၀:၁၂)။ ထို့ပြင် ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့၏ သခင်ဖြစ်တော်မူကြောင်း ညွှန်ပြတော်မူခဲ့သည် (မာကု ၂:၂၈)။ ဤအချက်နှစ်ချက်က ယောဟန်သည် အပတ်စဉ် သတ္တမနေ့ ဥပုသ်နေ့တွင် ရူပါရုံခံခဲ့ရကြောင်း ပြသသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် “ထာဝရဘုရား၏နေ့” ဟုလည်း ခေါ်ဆိုသော နောက်ထပ်နေ့တစ်နေ့သည် သမ္မာကျမ်းဟောင်း (ဟေရှာယ ၁၃:၆–၁၃၊ အာမုတ် ၅:၁၈–၂၀၊ ဇေဖနိ ၁:၁၄) နှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်း (၁သက် ၅:၂၊ ၂ပေ ၃:၁၀) တွင် မကြာခဏ ဖော်ပြထားသော နောက်ဆုံးကာလ “ထာဝရဘုရား၏နေ့” ဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ဥပုသ်နေ့သည် နောက်ဆုံးကာလ အရေးပါမှုရှိသည် (ဟေရှာယ ၅၈:၁၃–၁၄) ဖြစ်ရာ၊ ယောဟန်သည် “ထာဝရဘုရား၏နေ့” ဟူသော စကားစုကို ဥပုသ်နေ့တွင် ရူပါရုံခံရ၍ နောက်ဆုံးကာလ ထာဝရဘုရား၏နေ့သို့ ဦးတည်သော ဖြစ်ရပ်များကို မြင်တွေ့ခဲ့ရကြောင်း ပြသရန် အသုံးပြုခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၁:၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤနားလည်မှုသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်များကို ဖော်ပြရာတွင် ဥပုသ်နေ့သည် ဗဟိုပြုအခန်းကဏ္ဍရှိမည်ဟူသော ဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီသည် (၁၄:၇ ကို ကြည့်ပါ)။

The vision took place on “the Lord’s Day,” an enigmatic phrase that has occasioned several views of what the Lord’s Day is. Although later in history it became associated with Sunday, the Bible indicates that the Lord’s Day is the seventh-day Sabbath (Ex. 31:13; Is. 58:13; Ezek. 20:12). In addition, Jesus pointed to Himself as Lord of the Sabbath (Mark 2:28). Together, these two facts show that John was taken into vision on the seventh day of the week, the Sabbath. Another day the Bible refers to as the Lord’s day is the eschatological “day of the Lord” mentioned often in both the OT (Is. 13:6–13; Amos 5:18–20; Zeph. 1:14) and NT (1 Thess. 5:2; 2 Pet. 3:10). Since the Sabbath in the Bible has eschatological significance (Is. 58:13–14), it is quite possible that John used the expression “the Lord’s Day” to show that he was taken in the vision on the Sabbath to witness the events leading up to the eschatological day of the Lord (see Rev. 1:7). Such an understanding is consistent with the portrayal of the final events in Revelation, in which the Sabbath will have central significance in the end-time drama (see Rev. 14:7).

 

၁:၁၁–၁၆။ ခရစ်တော်၏ ရူပါရုံ။ ရူပါရုံအတွင်း ယောဟန်သည် တံပိုးမှုတ်သံကဲ့သို့ ခရစ်တော်၏ အသံကို ကြားခဲ့ရသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် တံပိုးသံကဲ့သို့သော အသံသည် ဘုရားသခင်၏ အသံကို ကိုယ်စားပြုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၁၆)။ ထိုအသံသည် ယောဟန်အား ရူပါရုံတွင် မြင်ရမည့်အရာများကို မှတ်တမ်းတင်ကာ ပထမရာစုနှောင်းပိုင်း ရောမပြည်နယ် အာရှ၏ အဓိကမြို့များဖြစ်သော ဧဖက်၊ ဇမန၊ ပေါ်ဂမ၊ သုတိရ၊ သာဒိ၊ ဖိလဒဲလဖိ နှင့် လာအိုဒိကိ အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ရန် ညွှန်ကြားတော်မူခဲ့သည်။ ယောဟန်၏ ခေတ်တွင် အာရှပြည်တွင် ကိုလုတ်ဆေ၊ တြောတ် နှင့် ဟိယရာပိုလိ အသင်းတော်များအပါအဝင် အသင်းတော်ခုနစ်ခုထက် ပိုမိုရှိခဲ့သည်။ ဤခုနစ်ခုသာရွေးချယ်ခံရခြင်းက ၎င်းတို့၏ ပြည့်စုံမှုကို ကိုယ်စားပြုသော ခုနစ်ပါး၏ သင်္ကေတအရ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရေးပါမှုရှိကြောင်း ပြသသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအသင်းတော်များသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည်။

1:11–16. Vision of Christ. While in vision, John heard the voice of Christ, which sounded to him like a trumpet. In the Bible, a trumpet-like voice represents the voice of God (Ex. 19:16). The voice instructed John to record the things he was about to witness in vision and to send them to the seven churches located in the major cities of the Roman province of Asia at the end of the first century: Ephesus, Smyrna, Pergamos/Pergamum, Thyatira, Sardis, Philadelphia, and Laodicea. In John’s day, there were more than seven churches in Asia, including those in Colossae, Troas, and Hierapolis. That only these seven were chosen shows their universal significance due to the symbolism of seven being a number of fullness. Thus, those churches represent the Christian church as a whole throughout history.

 

ရူပါရုံတွင် ယောဟန်သည် ရွှေမီးခွက်တိုင်ခုနစ်တိုင်ကြားတွင် ခရစ်တော်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခရစ်တော်က ဤမီးခွက်တိုင်များသည် အသင်းတော်ခုနစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း ရှင်းပြတော်မူခဲ့သည် (၁:၂၀)။ ဣသရေလဗိမာန်တော်တွင် မီးခွက်တိုင်သည် အလင်းပေးသည် (၁ရာဇဝင်ချုပ် ၇:၄၉) နှင့် ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်၏ ကမ္ဘာသို့ အလင်းပေးသော သက်သေဖြစ်ရန် အစီအစဉ်ကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဟေရှာယ ၄၂:၆–၇၊ ၆၀:၁–၃)။ ယနေ့ အသင်းတော်၏ ကဤအခန်းကဏ္ဍပင်ဖြစ်သည် (မသဲ ၅:၁၄–၁၆၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၅)။

In the vision, John saw Christ in the midst of seven golden lampstands, each of which stood with a lamp at the top. Later, Christ explained that these lampstands symbolize the seven churches (1:20). In the Israelite temple, the lampstand provided light (1 Kin. 7:49), representing God’s plan for Israel to be His lightbearing witness to world (Is. 42:6–7; 60:1–3). Such is the role of the church in the world today (Matt. 5:14–16; Phil. 2:15).

 

ယောဟန်သည် ခရစ်တော်ကို ခြေချင်းဝတ်အထိ ရောက်သော အဝတ်တစ်ထည်နှင့် ရင်ဘတ်တဝိုက်တွင် ရွှေခါးပတ်ပတ်ထားသည်ကို မြင်တွေ့ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ သမ္မာကျမ်းဟောင်းကျမ်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ဝတ်စုံဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၈:၆–၂၈)။ ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ နေ့စဉ်တာဝန်မှာ သန့်ရှင်းရာဌာနအတွင်း မီးခွက်များကို တောက်ပစေရန်ဖြစ်သည်။ မီးခွက်များကို သုတ်သင်ပြီး ဆီဖြည့်ကာ ငြိမ်းသွားသော မီးခွက်များကို မီးတိုင်အသစ်ထည့်၍ ဆီဖြည့်ကာ ပြန်လည်မီးညှိပေးရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၇–၈)။ ဤဗိမာန်နောက်ခံအရ ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်များအတွက် နေ့စဉ်ဝတ်ပြုကျင့်မှုများကို ဆောင်ရွက်ပေးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် အသင်းတော်တစ်ခုစီ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေနှင့် လိုအပ်ချက်များကို အပြည့်အဝသိရှိတော်မူသည်။

John saw Christ dressed in a garment that went down to the feet with a golden band around His chest, which was the attire of the high priest in the OT (Ex. 28:6–28). The daily task of a priest in the Jerusalem temple was to keep the lamps in the Holy Place burning brightly. He would trim and refill the lamps that were waning and would replace the wick on the lamps that had gone out, refill them with fresh oil, and relight them (Ex. 30:7–8). In the context of this temple background, Christ appeared in the role of a priest performing the daily services and ministering to the churches by helping them in their needs. He has full knowledge of the spiritual conditions and needs of each church.

 

ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ခရစ်တော်သည် “လူသားမျိုးရှင်” နှင့်တူသည်ဟု ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ “လူသားတစ်ဦးနှင့်တူသည်” ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအမည်သည် ယေရှု၏ အကြိုက်ဆုံး ကိုယ်တိုင်သတ်မှတ်ချက်ဖြစ်သည် (မသဲ ၂၆:၄၅၊ မာကု ၁၃:၂၆) နှင့် ဒံယေလ ၇:၁၃ ကို တိုက်ရိုက်ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏ ခရစ်တော်ဖော်ပြချက်သည် ဒံယေလ ၁၀:၅–၁၂ တွင် လူသားနပုံစံရှိသော ဘုရားသခင်ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်စေပြီး သမ္မာကျမ်းဟောင်း၏ ဘုရားသခင်၏ အချို့လက္ခဏာများနှင့် ပေါင်းစပ်ထားသည်။

The exalted Christ appeared like the Son of Man, which is a way of saying “like a human being.” This title was Jesus’s favorite self-designation (Matt. 26:45; Mark 13:26) and is a direct allusion to Daniel 7:13. John’s portrayal of Christ mirrors the description of the manlike divine figure in Daniel 10:5–12 and combines it with some of the OT characteristics of God.

 

“နှင့်တူသည်” ဟူသော စကားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ ဖော်ပြချက်များ၏ ဉပမာသဘောကို ညွှန်ပြသည်။ ခရစ်တော်၏ ဆံပင်သည် သိုးမွှေးကဲ့သို့ ဖြူဖွေးသည် (အခန်း ၁၄)၊ ရှေးရှေးတုန်းက အရွယ်ရှည်သခင်၏ ဆံပင်ကဲ့သို့ပင် (ဒံယေလ ၇:၉) ဖြစ်၍ ဉာဏ်ပညာနှင့် အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်စားပြုသည် (ယောဘ ၁၅:၁၀၊ သုတ္တံကျမ်း ၂၀:၂၉ ကို ကြည့်ပါ)။ ကိုယ်တော်၏ မျက်စိများသည် မီးတောက်ကဲ့သို့ဖြစ်၍ လူ့စိတ်နှလုံး၏ လျှို့ဝှက်ဆုံးအရာများကို ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်စွမ်းကို ပြသည် (၂:၁၈၊ ၂၃)။ ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်များသည် ကြေးဝါကဲ့သို့ဖြစ်၍ ခိုင်မာမှုနှင့် အင်အားကို ကိုယ်စားပြုသည် (အခန်း ၁၅၊ ယေဇကျေလ ၁:၇)။ ကိုယ်တော်၏ အသံသည် ရေများစီးဆင်းသံကဲ့သို့ဖြစ်၍ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးရှင်အသံကို ကိုယ်စားပြုသည် (ယေဇကျေလ ၄၃:၂)။ ယေရှုသည် ပါးစပ်မှ ထကြွထွက်လာသော ထက်သောဓားနှင့်လည်း တပ်ဆင်ထားသည် (၁:၁၆၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၂)။ ရူပါရုံတွင် ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ အလုံးစုံအာဏာနှင့် ပေါ်ထွက်လာပြီး ဆောင်ရွက်တော်မူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ကိုယ်တော်၏ မျက်နှာတော်သည် နေအလုံးစုံတောက်ပမှုကဲ့သို့ တောက်ပလျက်ရှိသည် (အခန်း ၁၆)၊ ဒံယေလ၏ ရူပါရုံတွင် ဘုရားသခင်ပုံရိပ်၏ မျက်နှာကဲ့သို့ပင် (ဒံယေလ ၁၀:၆) ဖြစ်၍ ယေရှု၏ ဘုန်းတန်ခိုးတော်မြင့်မြတ်မှုကို ညွှန်ပြသည် (မသဲ ၁၇:၂)။ ဤအရာအားလုံးက ဤလူသားပုံစံပုဂ္ဂိုလ်တွင် ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်၏ ဂုဏ်တော်အားလုံးနှင့် အခွင့်အာဏာများနှင့်အတူ ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော သခင်ယေရှုကို မှတ်မိခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ပြသသည်။

The use of the word “like” points to the metaphoric meaning of Christ’s descriptions. Christ’s hair was white like wool (v. 14), just as the hair of the Ancient of Days in Daniel was (7:9), signifying wisdom and experience (cf. Job 15:10; Prov. 20:29). His eyes were like flames, denoting His ability to penetrate the innermost secrets of the human heart (Rev. 2:18, 23). His feet were like bronze, symbolizing stability and strength (v. 15; Ezek. 1:7), and the sound of His voice was like many waters, representing the powerful voice of God (Ezek. 43:2). Jesus was also equipped with a sharp sword coming out of His mouth (Rev. 1:16; Heb. 4:12), and in the vision, He appeared and acted in the full authority of God. Finally, His face was like the shining sun in all its brilliance (v. 16), just as the divine being’s face was in Daniel’s vision (Dan. 10:6), and it indicated Jesus’s exaltation (Matt. 17:2). All of these clearly show that in this humanlike figure, John recognized the glorified Lord with all of His divine characteristics and prerogatives.

 

ဤဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ ဂုဏ်ရည်များကို အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ စာတိုများ၏ အဖွင့်အပိုင်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် အသင်းတော်တစ်ခုစီ၏ ထူးခြားသော အခြေအနေနှင့် လိုအပ်ချက်များနှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ယေရှုသည် ၎င်းတို့၏ ထူးခြားသော အခြေအနေများနှင့် ဆက်သွယ်နိုင်သူအဖြစ် လာတော်မူမည်ဖြစ်သည်။

These divine characteristics are recorded in the opening section of the message to the seven churches. As such, they are connected to the particular situations of the churches, to each of which Jesus was to come as the One who could relate to their peculiar circumstances and needs.

 

၁:၁၇–၂၀။ ယောဟန်နှင့် ခရစ်တော်တွေ့ဆုံခြင်း။ ခရစ်တော်၏ ဘုန်းတန်ခိုးတော်ကို မြင်တွေ့ရသောအခါ ယောဟန်သည် ကြောက်ရွံ့၍ ကိုယ်တော်၏ ခြေတော်ရင်းတွင် လဲကျခဲ့သည် (အခန်း ၁၇)၊ တောင်ပြောင်းခြင်းတောင်ပေါ်တွင် ဖြစ်ခဲ့သည့်နှင့်အတူတူပင် (မသဲ ၁၇:၆–၇)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတန်ခိုးတော်ရှေ့တွင် လူတစ်ဦး၏ ပုံမှန်တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည် (ယောရှု ၅:၁၄၊ မသဲ ၂၈:၉)။ အခန်း ၁၇ တွင် ခရစ်တော်၏ “ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိနှင့်” ဟူသော စကားတော်သည် ဂရိဘာသာတွင် လက်ရှိကာလ အမိန့်ပုံစံဖြစ်၍ လုပ်ဆောင်နေသော လုပ်ရပ်ကို ရပ်တန့်ရန် ညွှန်ကြားခြင်းဖြစ်သည်—ယေရှုသည် ယောဟန်အား ကြောက်ရွံ့နေခြင်းကို ရပ်ရန် မိန့်တော်မူခဲ့သည်၊ အတိတ်က မကြာခဏ မိန့်တော်မူခဲ့သည့်အတိုင်း (မသဲ ၁၇:၇၊ ၂၈:၁၀၊ ယောဟန် ၆:၂၀)။

1:17–20. John’s Encounter with Christ. Having seen Christ in His glory, John collapsed at His feet in awe (v. 17), just as he had done on the Mount of Transfiguration (Matt. 17:6–7). This is the common reaction of a person in the presence of God’s glory (Josh. 5:14; Matt. 28:9). Christ’s reassuring words in v. 17, “Do not be afraid,” are in the present imperative in Greek, indicating the action is already in progress—Jesus told John to stop being afraid, just as He had often stated before (Matt. 17:7; 28:10; John 6:20).

 

အခန်း ၁၇ တွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် “ပဌမ နှင့် နောက်ဆုံး” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် သမ္မာကျမ်းဟောင်း၏ ဘုရားသခင်၏ အမည်ကို ယူဆောင်တော်မူခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၄၄:၆၊ ၄၈:၁၂)။ ဤအမည်သည် ယေရှု၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ “နောက်ဆုံး” ဟူသော ဂရိစကားလုံး အက်ရှတော့စ် (eschatos) မှ “နောက်ဆုံးကာလပညာ” (eschatology) ဟူသော စကားလုံးထွက်လာသည်။ ဤအချက်က ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် နောက်ဆုံးကာလပညာ၏ ဗဟိုပြုမှုသည် နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်များမဟုတ်ဘဲ ယေရှုခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးနှင့်အတူ ရှိနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် နောက်ဆုံးဖြစ်ရပ်များနှင့်ပတ်သက်၍ နောက်ဆုံးစကားပြောပိုင်ခွင့်ရှိသူအဖြစ် ကိုယ်တော်ကို တင်ပြထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် သေခြင်းနှင့် ဟေဒဲစ် (သေမင်းနိုင်ငံ) ၏ သော့ချက်များကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသော အသက်ရှင်တော်မူသောသူ ဖြစ်တော်မူသည်။ သော့ချက်များသည် တန်ခိုးနှင့် အာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ခရစ်တော်သည် သေခြင်းကို ကြုံတွေ့၍ အသက်ပြန်ရှင်ခြင်းဖြင့် အောင်မြင်တော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် သေခြင်းကို မကြောက်ရတော့ဘဲ သေခြင်းနှင့် ဟေဒဲစ်သည် ကိုယ်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိတော့သည်။

By referring to Himself as “the First and the Last” in v. 17, Jesus assumed the title of the God of the OT (Is. 44:6; 48:12). This title points to the divinity of Jesus. The Greek word for “last” is eschatos, from which the word “eschatology” comes. This shows that the focus of eschatology in Revelation is not end-time events but Jesus Christ and His presence with His people. Revelation presents Him as having the last word regarding the final events; He is the Living One, in possession of the keys of death and Hades. Keys are a symbol of power and authority. Christ has conquered death by experiencing it and returning to life. God’s people need not fear death any longer, because death and Hades, referring to the abode of the dead, are under His control.

 

ခရစ်တော်သည် ယောဟန်အား ရူပါရုံတွင် ပြသတော်မူသော အရာများကို မှတ်တမ်းတင်ရန် အမိန့်ပေးတော်မူခဲ့သည် (အခန်း ၁၁၊ ၁၉)။ ၎င်းတို့ကို အခန်း ၁၉ တွင် အမျိုးအစားသုံးမျိုးခွဲထားသည်။ သူမြင်ခဲ့သောအရာ (၁:၁–၁၈ ရှိ ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသော ခရစ်တော်၏ ရူပါရုံ)၊ ယခုရှိသောအရာ (အာရှပြည်ရှိ အသင်းတော်များ၏ လက်ရှိအခြေအနေကို ဖြုပ်စွာ စာတိုများ၊ အခန်းကြီး ၂–၃) နှင့် ထိုနောက်ဖြစ်မည့်အရာ (၄:၁ ကို ကြည့်ပါ) သမိုင်းတစ်လျှောက်နှင့် နောက်ဆုံးအချိန်အထိ ဖြစ်ပျက်မည့် ပရောဖက်ပြုချက်များဖြစ်သည်။

Christ commissioned John to record the things shown to him in vision (vv. 11, 19). They are categorized into three groups in v. 19: what he had seen, which refers to the vision of the exalted Christ (1:1–18); what was present, referring to the messages addressing the current situations in the seven churches in Asia (chaps. 2–3); and what would happen after that (see 4:1), which refers to the prophecies regarding what would occur throughout history until the time of the end.

 

ကိုယ်တော်၏ ယောဟန်သို့ မိန့်တော်မူချက်၏ နိဂုံးတွင် ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ လက်ျာလက်တော်တွင် ရှိသော ကြယ်များ (အခန်း ၁၆) နှင့် ရွှေမီးခွက်တိုင်ခုနစ်တိုင် (အခန်း ၁၃၊ ၂၀) ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အတိုချုံးရှင်းပြတော်မူခဲ့သည်။ ကြယ်များသည် အသင်းတော်ခုနစ်ခု၏ ကောင်းကင်တမန်များဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် “ကောင်းကင်တမန်” ဟူသော စကားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ဝတ်ပြုရေးတွင် ရှိသော လူများကို ဉပမာအနေဖြင့် ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ဂရိဘာသာတွင် ဤစကားလုံးသည် “သံတမန်” ဟု ဆိုလိုပြီး ကောင်းကင်တမန်များကိုသာ ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ပေ (မာလခိ ၂:၇၊ ၃:၁၊ မသဲ ၁၁:၁၀)။ ယောဟန်၏ စာသားအရ ကောင်းကင်တမန်များသည် အသင်းတော်ခုနစ်ခု၏ အသီးသီးခေါင်းဆောင်များကို ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် ထိုခေါင်းဆောင်များကို ကိုယ်တော်၏ လက်ျာလက်တော်တွင် အသင်းတော်များ၏ ဝတ်ပြုရေးအတွက် ရွေးချယ်ထားသော ကိရိယာများအဖြစ် ကိုင်ဆောင်ထားတော်မူသည်။ ထိုအသင်းတော်များကို ကိုယ်တော်ကြားတွင် ရပ်တည်နေသော ရွှေမီးခွက်တိုင်များဖြင့် ကိုယ်စားပြုသည်။ ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်တစ်ခုစီအတွက် အထူးသတင်းစကားတစ်ခုစီ ပေးတော်မူခဲ့သည် (စာမျက်နှာ ၁၉၄၂ ရှိ “အသင်းတော်ခုနစ်ခု၊ အသုံးချမှုနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံ” ကို ကြည့်ပါ)။

In the conclusion of His words to John, Christ makes an interposed explanation regarding the meaning of the stars in His hand (v. 16) and the seven lampstands (vv. 13, 20). The stars are the angels of the seven churches. In the Bible, the word “angel” can figuratively refer to persons in God’s service since, in the Greek, it simply means “messenger” and thus does not refer to heavenly beings alone (Mal. 2:7; 3:1; Matt. 11:10). John’s text regarding the angels most likely indicates the respective leaders in the seven churches. Christ held those leaders in His hand as His chosen instruments in the service of the churches, which are symbolized by the seven lampstands that stood with Christ in their midst. Christ gave to John a special message for each of the seven churches (see “The Seven Churches: Application and Organization,” p. 1942).

 

စာတိုခုနစ်စောင်လုံးတွင် ဖွဲ့စည်းပုံတူညီသည်။ တစ်ခုချင်းစီသည် သက်ဆိုင်ရာ အသင်းတော၏ “ကောင်းကင်တမန်” သို့ ဦးစွာပြောဆိုပြီး ယေရှု၏ မိတ်ဆက်စကားဖြင့် စတင်သည်။ ထို့နောက် ယေရှု၏ အသင်းတော်အကြောင်း အကဲဖြတ်ချက်နှင့် အကြံပေးချက်၊ သတိပေးချက်များကို ဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ စကားကို နားထောင်ရန် တိုက်တွန်းချက်နှင့် အောင်နိုင်သူများသို့ ကတိတော်များဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။

All seven messages have the same organizational structure. Each begins with an address to the “angel” of the church in question followed by an introduction from Jesus. Then the messages outline Jesus’s appraisal of the church and give His counsel and warning to it. Finally, each message concludes with an appeal to hear the Spirit and the promises to the overcomers.

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁–၇ ဧဖက်မြို့ရှိ အသင်းတော်သို့ စာတည်း

၂:၁က။ လိပ်မူချက်။ ယေရှုရှင်သည် ပထမဆုံးလိပ်မူတော်မူသော အသင်းတော်မှာ ဧဖက်မြို့ရှိ အသင်းတော်ဖြစ်သည် (ယနေ့ခေတ် တူရကီနိုင်ငံ၊ ဆဲလ်ချုခ်မြို့)။ ဧဖက်သည် အာရှပြည်နယ်၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး လူဦးရေ လေးပုံတစ်ပုံသန်းခန့်ရှိသည်။ ဧဖက်သည် နိုင်ငံရေး၊ စီးပွားရေး၊ ဘာသာရေး အရေးကြီးသော ဗဟိုချက်မြို့ ဖြစ်သည်။ မြို့အတွင်း၌ ဧကရာဇ်ကိုးကွယ်ရန် ဘုရားကျောင်း နှစ်ခုနှင့် မတူညီသော နတ်ဘုရားများအတွက် ဘုရားကျောင်း ဆယ့်ငါးခုခန့် ရှိသည်။ အာတေမိစ်ဘုရားကျောင်းကြီးသည် နှစ်စဉ် အာတေမိစ်ပွဲတော်အတွက် ဘုရားဖူးသူ အပေါင်းအသင်းကို ဆွဲဆောင်သည်။ ဘုရားကျောင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ငွေလုပ်ငန်းသည် မြို့၏ စည်းစိမ်ကို တိုးပွားစေသည် (တမန်တော် ၁၉:၂၄–၂၇)။ ထိုဘုရားကျောင်းသည် ဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် ရာဇဝတ်သားများ ခိုလှုံရာနေရာ ဖြစ်သလို လူထုဘဝတွင်လည်း အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ ဧဖက်မြို့သည် မှော်အတတ်နှင့် လျှို့ဝှက်ပညာများကြောင့် ကျော်ကြားပြီး (တမန်တော် ၁၉:၁၉) အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် အယူသည်းမှုကြောင့် နာမည်ဆိုးနှင့် ကျော်ကြားသော်လည်း ထိုမြို့၌ ဩဇာကြီးသော ခရစ်ယာန်အသင်းတော် တည်ရှိသည်။ ပါတ်သည် မြို့၌ သုံးနှစ်တိတိ ဓမ္မအမှုတောင်ခဲ့စဉ် တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်ဖြစ်ပြီး (တမန်တော် ၁၉) လျင်မြန်စွာ ကြီးထွားလာကာ အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အရေးကြီးသော ဗဟိုချက်တစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းရေးသားချိန်၌ အသင်းတော်သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခိုင်မာနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ပြောင်းရွှေ့ခံရခြင်းမတိုင်မီနှင့် ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ထိုမြို့၌ နေထိုင်ခဲ့ဖွယ် ရှိသည်။

2:1–7

Message to the Church in Ephesus

2:1a. Address. The first church that Jesus addressed was in Ephesus (modern-day Selçuk, Turkey), the capital city of the province of Asia. With a population of about a quarter of a million people, Ephesus was an important political, commercial, and religious center. In the city, there were two temples devoted to the worship of the emperor and about fifteen temples devoted to different deities. The grand temple of Artemis attracted multitudes of pilgrims each year for the annual Artemisia festivals. A thriving silversmith business was associated with the temple and contributed to the city’s wealth (Acts 19:24–27). It was simultaneously a treasury and a refuge for fleeing criminals while it also played a vital role in community life. The city was famous for magical practices and arts (Acts 19:19) and was notorious for immorality and superstition, yet an influential Christian church was located there. Established by Paul during his three years of ministry in the city (Acts 19), the church grew rapidly and soon became an important center of early Christianity. At the time Revelation was written, the church was still strong in faith. The city was most likely the residence of John prior to and after his exile.

 

၂:၁ခ–၄။ ခရစ်တော်၏ မိမိကိုယ်ကို ဖော်ပြချက်နှင့် အသင်းတော်ကို အကဲဖြတ်ခြင်း။ ခရစ်တော်သည် ရွှေမီးခွက်တိုင် ခုနစ်တိုင်ကြားတွင် လျှောက်လှမ်းတော်မူသောသူ၊ ကြယ်ခုနစ်လုံးကို လက်ျာလက်တော်၌ ကိုင်ဆောင်ထားတော်မူသောသူအဖြစ် ဧဖက်အသင်းတော်အား မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်တော်မူသည်။ ဧဖက်လူမျိုးတို့သည် ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်အလယ်၌ ခိုင်မြဲစွာ ရှိနေတော်မူကြောင်းနှင့် သူတို့၏ အခြေအနေနှင့် လိုအပ်ချက်များကို သိရှိတော်မူကြောင်း အာမခံချက် ရရှိကြသည်။ ဧဝံဂေလိတရားအတွက် အလုပ်ကြိုးစားခြင်း၊ စိတ်ရှည်ခြင်းဖြင့် ခံကြံခြင်းကို ချီးကျူးတော်မူသည်။ ပြင်ပဖိအားများရှိသော်လည်း ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်း မရှိဘဲ ညှဉ်းဆီးခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ အသင်းတော်သည် အယူဝါဒအရ မှန်ကန်ပြီး အဓမ္မသမားများကို သည်းခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ လိမ်ညာသော တမန်တော်များကို စမ်းသပ်ခဲ့ပြီး သူတို့၏ မှားယွင်းသော သွန်သင်ချက်များကို သည်းခံခြင်း မပြုခဲ့ပေ (အဆို ၆ ကိုကြည့်ပါ)။

2:1b–4. Description of Christ and Appraisal of the Church. Christ introduced Himself to the church in Ephesus as the One who walks among the seven gold lampstands and who holds the seven stars in His right hand. The Ephesians were given an assurance of Christ’s firm presence in the church and His knowledge of their situation and needs when He commended them for having worked hard and demonstrated patient endurance for the sake of the gospel in spite of living in a pagan environment. Despite the external pressure, they had not grown weary and had stood firm in the face of persecution. The church was doctrinally sound and the members did not tolerate evil in their midst. They had tested false apostles and did not tolerate their false teachings (see v. 6).

 

သို့ရာတွင် အလုပ်ကြိုးစားပြီး သစ္စာရှိသော ဤအသင်းတော်ကို ယေရှုရှင်သည် အစပိုင်းကဲ့သို့ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဆက်လက်မထားရှိကြသည်ဟု ဆုံးမတော်မူသည်။ အစောပိုင်းကာလ၌ ဧဖက်လူမျိုးတို့သည် သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ချစ်ခြင်းကြောင့် လူသိများခဲ့ကြသည် (ဧဖက် ၁:၁၅)။ သို့သော် ဆယ်စုနှစ်များစွာကြာသောအခါ ထိုချစ်ခြင်းသည် လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ ဘတ်လေ့ခ်ခြင်းမတိုင်မီ ဣသရေလလူမျိုးကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည် (ယေရမိ ၂:၂)။ ဧဖက်လူမျိုးတို့သည် မှန်ကန်သော အယူဝါဒနှင့် ကောင်းမှုကုသိုလ်များကို အလေးထားလာသည်နှင့်အမျှ ခရစ်တော်ကို ချစ်ခြင်းနှင့် အသင်းသားချင်း ချစ်ခြင်းများ လျော့နည်းလာခဲ့သည်။ သူတို့၏ အမှုတော်များသည် မှန်ကန်သော်လည်း ချစ်ခြင်းမရှိလျှင် အဘယ်တန်ဖိုးမျှ မရှိပေ (၁ကိုရိန် ၁၃ နှို့ဆိုင်ပါ)။ သမိုင်းတစ်လျှောက် ခရစ်ယာန်များသည် တင်းကျပ်သော ဘာသာရေးစည်းကမ်းများနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ကရုဏာထားရှိခြင်းတို့ကြား မကြာခဏ ဆွဲငင်ခံရတတ်သည်။ ဧဖက်အသင်းတော်သို့ စာသည် မှန်ကန်မှုကိုသာ အဓိကထားသော ခရစ်ယာန်များအား အမြဲတစ်ဖန် သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏ ဗဟိုအချက်အချာမှာ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်ကြောင်း ခရစ်ယာန်များသည် အမြဲမမေ့အမြဲသတိရနေရမည်။

However, Jesus rebuked the members of this hardworking and faithful church for not continuing to love as they had in the beginning. In their early days, the Ephesians were known for their faithfulness and love (Eph. 1:15), but several decades later, that love had started to fade, just like Israel before the Exile (Jer. 2:2). As the Ephesians emphasized sound doctrine and good works, their love for Christ and their fellow members began to wane. Their works were orthodox, but in the absence of love, they had little value (cf. 1 Cor. 13). Throughout history, Christians have often found themselves torn between strict religious observance and expressing love and compassion. The message to the church in Ephesus is a perennial warning to all Christians whose primary concern is doing right. Christians must always keep in mind the central theme of the gospel: the love of God.

အသင်းတော်ခုနစ်ခုအား အသုံးချခြင်းနှင့် ဖွဲ့စည်းပုံ ယောဟန်သည် အာရှပြည်နယ်ကလေးရှိ အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့သာ ပြောဆိုခဲ့သလော။ ဤစာများသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်တစ်ခုလုံးအတွက် ပရောဖက်ပြုချက်တန်ဖိုးရှိပါသလော။ ဤစာများ၏ အကြောင်းအရာတွင် အောက်ပါ အသုံးချနိုင်သော အချက်သုံးချက် ရှိနိုင်သည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ယူဆပါသည်။ The Seven Churches: Application and Organization
	Was John speaking only to the seven churches of Asia Minor, or are these messages of prophetic value to the Christian church throughout history? We suggest that the content of the messages has three potential applications.   ၁. သမိုင်းဆိုင်ရာ အသုံးချခြင်း။ အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ စာများကို ပထမရာစုနှစ်တွင် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို ခြိမ်းခြောက်နေသော တစ်ပါးအယူဝါဒီ ပတ်ဝန်းကျင်များ၏ စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နိုင်ရန် မူလက အာရှပြည်နယ်ကလေးရှိ အသင်းတော်များသို့ ပို့ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာများသည် မူလလက်ခံရရှိခဲ့သော ခရစ်ယာန်များအတွက် မည်သို့ အသုံးချခဲ့သည်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။ 1. Historical Application. The seven messages were originally sent to the churches in Asia Minor to help them address the challenges of the pagan environments that were threatening the Christian faith in the first century. It is therefore of the utmost importance to discover how these messages applied to the Christians to whom they were originally sent.   ၂. အားလုံးအတွက် အသုံးချခြင်း။ အာရှပြည်နယ်ကလေးရှိ အသင်းတော်များသို့ မူလရေးသားခဲ့သော်လည်း ဤစာခုနစ်စောင်သည် မည်သည့်ခေတ်မဆို မည်သည့်နေရာမဆို ခရစ်ယာန်အားလုံးကို တူညီစွာ ပြောဆိုထားပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ထမြောက်တော်မူသော သခင်ယေရှုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်ခံ့စေမည့် ဝိညာဉ်ရေးသင်ခန်းစာများ ပါရှိသည်။ 2. Universal Application. Although they were originally written to the churches in Asia Minor, the seven messages speak equally to all Christians in any time and place and have spiritual lessons that can strengthen our relationships with our risen Lord in our journeys of hope.   ၃. ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ အသုံးချခြင်း။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ပရောဖက်ပြုချက်ကျမ်း ဖြစ်ကြောင်း (၁:၃) သတိပြုမိပါက ဤစာများတွင် ပရောဖက်ပြုချက်အရာ ပါဝင်သည်ကို ညွှန်ပြသည်။ အသင်းတော်ခုနစ်ခု၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေများသည် ကွဲပြားခြားနားသော အချိန်ကာလများရှိ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေများနှင့် အံ့သြဖွယ် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာခုနစ်စောင်သည် ပထမရာစုနှစ်မှ အဆုံးသတ်ခေတ်တိုင်အောင် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ကောင်းကင်ဘုံမှ မြင်ကွင်းပြည့်ကြီးကို ပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ (အောက်တွင် “ခရစ်ယာန်ခေတ်များ၊ မီးခွက်တိုင်ခုနစ်တိုင်” ကိုကြည့်ပါ။ သမိုင်းကာလအလိုက် ခွဲခြားသူများ၏ အမြင်များကို ဖော်ပြထားသည်။) 3. Prophetic Application. The fact that Revelation is a prophetic book (1:3) points to the prophetic significance of these messages. The spiritual conditions of the seven churches correspond remarkably well to the spiritual conditions of Christianity at different points in time. The seven messages were thus intended to provide a panoramic view of Christianity from the first century until the time of the end from heaven’s perspective. (See below, “Christian Epochs: Seven Lampstands,” which shows the positions of those who divide the messages in terms of historical periods.)
	ခရစ်ယာန်ခေတ်များ၊ မီးခွက်တိုင်ခုနစ်တိုင် မီးခွက်တိုင်အသင်းတော်အမည်ခေတ်လက္ခဏာအကြမ်းဖျင်း ခုနှစ်ဧဖက်ချစ်ခြင်းမရှိသောခရစ်နှစ် ၃၁–၁၀၀ ခန့်သုမ္မာနညှဉ်းဆီးခံရသောခရစ်နှစ် ၁၀၀–၃၁၃ ခန့်ပါဂုံအလျှော့အတင်းပြုသောခရစ်နှစ် ၃၁၃–၅၃၈ ခန့်သုတိရအကျင့်ပျက်သောခရစ်နှစ် ၅၃၈–၁၅၁၇ ခန့်သာဒိတ်ဝိညာဉ်ရေးရာ သေဆုံးနေသောခရစ်နှစ် ၁၅၁၇–၁၇၅၅ ခန့်ဖိလာဒဲလ်ဖီသစ္စာရှိသောခရစ်နှစ် ၁၇၅၅–၁၈၄၄ ခန့်လာအိုဒိကိမပူမအေးသောခရစ်နှစ် ၁၈၄၄–အဆုံး Christian Epochs: Seven Lampstands
	Lampstand Church Name	Church Era Characteristic	Suggested Dates
	Ephesus	Loveless	(ca. A.D. 31–100)
	Smyrna	Persecuted	(ca. A.D. 100–313)
	Pergamos	Compromising	(ca. A.D. 313–538)
	Thyatira	Corrupt	(ca. A.D. 538–1517)
	Sardis	Spiritually dead	(ca. A.D. 1517–1755)
	Philadelphia	Faithful	(ca. A.D. 1755–1844)
	Laodicea	Lukewarm	(ca. A.D. 1844–End)

၂:၅-၇ သတိပေးချက်နှင့် ကတိတော်။ ယေရှုခရစ်သည် ဧဖက်မြို့အသင်းတော်ကို တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး အမိန့်ပုဒ်မ သုံးချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ဧဖက်လူမျိုးတို့သည် သူတို့လဲကျသွားပုံကို ဆင်ခြင်ရန် (စာသားအတိုင်း “မှတ်မိပါ”) ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅)။ ဂရိစာသားတွင် “အမြဲမှတ်မိနေပါ” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်နှင့် တစ်ခါကရှိခဲ့သော ဆက်ဆံရေးကို မေ့သွားခြင်းမဟုတ်ပေ၊ သို့သော် နေ့စဉ်ဘဝတွင် အခြားသူများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ထိုအရာကို စိတ်ထဲတွင် မထားနိုင်ခဲ့ကြပေ။ ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဆုံးလက်ခံစဉ်က ခရစ်တော်ကို နှင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် စိတ်အားထက်သန်စွာ ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ကြပုံကို ပြန်လည်သတိရခြင်းအားဖြင့် အသင်းသားများသည် သူတို့၏ လက်ရှိဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေကို သဘောပေါက်လာကြလိမ့်မည်။ ထို့နောက် သူတို့သည် နောင်တရရမည် (အပိုဒ် ၅)။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် နောင်တရခြင်းဆိုသည်မှာ ဘဝတစ်ခုလုံးကို အစဉ်အလာအရ လုံးဝပြောင်းလဲပစ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယေရှုသည် ဧဖက်လူမျိုးတို့ကို သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေမှ လှည့်ထွက်၍ ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်လာရန် ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် အစပိုင်းတွင် ပြုခဲ့ကြသော အမှုတို့ကို ပြန်လည်ပြုကျင့်ရမည် (အပိုဒ် ၅)။ ယေရှုသည် ကောင်းမှုကျင့်ခြင်းကို ထိခိုက်စေလောက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို တိုက်တွန်းခြင်းမဟုတ်ပေ။ အမှန်မှာ ပဌမဆုံးချစ်ခြင်းကို ပြန်လည်ရှင်သန်လာခြင်းသည် ကောင်းမှုကျင့်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ဧဖက်လူမျိုးတို့သည် ခရစ်တော်အပေါ် ပဌမဆုံးသော သစ္စာစိတ်သို့ ပြန်လှည့်လာကြလျှင် အခြားသူများအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ပြည့်လျှံလာလိမ့်မည်။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထင်ရှားမပြပါက ရှိရပ်တည်ရန် အကြောင်းပြချက်ကို ဆုံးရှုံးသွားလိမ့်မည်။ ထိုအသင်းတော်၏ မီးခွက်တိုင်ကို ယေရှုခရစ်ကိုယ်တိုင် နေရာမှ ဖယ်ရှားပစ်တော်မူလိမ့်မည်။

2:5–7. Exhortation and Promise. Jesus urged the church, listing three imperatives: First, the Ephesians were to consider (lit., “remember”) how far they had fallen (v. 5). The Greek text reads “keep remembering.” They had not forgotten the relationship they once had with Christ, but they were failing to keep it in mind in their daily interactions with others. By recalling the ardent love for Christ and for each other they had had when they first accepted the gospel, the members would realize their present spiritual condition. Then it was necessary that they repent (v. 5), which, in the Bible, denotes a radical turnaround in one’s life. Jesus called the Ephesians to turn away from their present condition and return to God. Finally, they had to return to doing the works they had done in the beginning (v. 5). Jesus did not urge them to love to the detriment of doing good works. In fact, the revitalization of their first love would result in good works. If the Ephesians would return to their first devotion for Christ, there would be an overflow of love for others. If the church did not reflect the love of God, it would lose the very reason for its existence. Its lampstand would be removed from its place by Jesus.

 

ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်ကို နိကိုလတ်လူမျိုးတို့၏ အလေ့အကျင့်များကို အထူးသဖြင့် ဆီးကပ်ခဲ့သည်ကို ချီးကျူးတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆)။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်စာရေးဆရာအချို့က နိကိုလတ်လူမျိုးတို့သည် ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ ဧဝံဂေလိဆရာ ရှစ်ယောက်အနက် တစ်ယောက်ဖြစ်သော အန္တိတောက်မြို့သား နိကောလတ်၏ တပည့်များဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သွေဖည်သောအယူဝါဒသို့ ရောက်သွားသူများဟု ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ညှဉ်းဆီးခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ကိုယ်တိုင်ညှဉ်းဆီးခံရမှုကို ရှောင်ရှားရန်အတွက် တစ်စိမ်းဘာသာအလေ့အထများနှင့် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် လုပ်ရန် ထောက်ခံအားပေးခဲ့ကြသည်။ ပါဂမိုးမြို့အသင်းတော်သို့ ပေးသောသတင်းစကားတွင် (အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုထားသည်) နိကိုလတ်လူမျိုးတို့ကို အခြားသွေဖည်သောအယူဝါဒအုပ်စုတစ်ခုဖြစ်သော ဘာလမ်လူမျိုးတို့နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည် (၂:၁၄-၁၅)။ ဆယ်စုနှစ်များစွာကြိုတင်၍ ရှင်ပေါလုသည် ဧဖက်လူမျိုးတို့ကို သူတို့အလယ်၌ လာမည့်သွေဖည်မှုကို သတိပေးခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၀:၂၉-၃၀)။ ထိုပရောဖက်ပြုချက်သည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ပြည့်စုံခဲ့သည်။ သို့သော် အသင်းတော်သည် ဤမှားယွင်းသောဆရာများ၏ ဖောက်ပြန်သောအယူဝါဒများကို လက်မခံဘဲ ဧဝံဂေလိတရား၏ စင်ကြယ်မှုကို ထိန်းသိမ်းရန် အားထုတ်ခဲ့သည်။

Christ commended the church for resisting the practices of the Nicolaitans in particular (v. 6). Some early Christian authors have identified the Nicolaitans as followers of Nicolas of Antioch, one of the seven deacons of the Jerusalem church (Acts 6:5) who later fell into heresy. They advocated conformity to pagan practices in order to avoid the discomfort of persecution. In the message to the church in Pergamum (variously translated Pergamos), the Nicolaitans are linked to another heretical group, the Balaamites (Rev. 2:14–15). Several decades earlier, Paul warned the Ephesians of the upcoming apostasy in their midst (Acts 20:29–30), and this prediction was partially fulfilled. However, the church had not yielded to the perverse doctrines of these false teachers, making every effort to preserve the purity of the gospel.

 

ဧဖက်မြို့အသင်းတော်၏ အခြေအနေသည် ပထမရာစုနှစ်တွင် အသင်းတော်၏ အလုံးစုံအခြေအနေနှင့် ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေနှင့် လိုက်ဖက်ညီသည်။ ထိုကာလသည် ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်သို့မထမြောက်ခြင်းနှင့် ရာဇပလ္လင်ပေါ်တွင် ထီးနန်းစိုးခြင်းမှ စတင်၍ ဒုတိယရာစုနှစ်အစပိုင်းအထိ ဖြစ်သည်။ အစောပိုင်းအသင်းတော်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဧဝံဂေလိတရားအပေါ် သစ္စာရှိမှုဖြင့် ထူးခြားခဲ့သော်လည်း၊ ယောဟန်သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းကို ရေးသားစဉ်ကာလတွင် အသင်းတော်သည် ပဌမဆုံးချစ်ခြင်း၏ မီးတောက်ကို တဖြည်းဖြည်း ဆုံးရှုံးလာခဲ့ပြီး ဧဝံဂေလိတရား၏ ရိုးရှင်းမှုနှင့် စင်ကြယ်မှုမှ တဖြည်းဖြည်း ခွဲခွာလာခဲ့သည်။

The situation in the Ephesian church aptly corresponds to the general situation and spiritual condition of the church in the first century, beginning with Christ’s ascension and enthronement and ending around the beginning of the second century. The early church was characterized by love and faithfulness to the gospel, but by the time John wrote the book of Revelation, the church had begun to lose the fire of its first love, slowly departing from the simplicity and purity of the gospel.

 

အသင်းတော်အတွင်း အောင်မြင်သူများအား ဘုရားသခင်၏ ပရဒိသုဥယျာဉ်တွင် အသက်ပင်မှ စားခွင့်ရမည်ဟု ကတိပြုတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ အာဒံနှင့် ဧဝသည် အပြစ်ပြုပြီးနောက် အသက်ပင်မှ စားသုံးခြင်းကို တားမြစ်ခံရသော်လည်း၊ ဧဖက်မြို့၌ သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ရပ်တည်သူများသည် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသော ဧဒင်ဥယျာဉ်တွင် ထိုပင်မှ စားသုံးခွင့်ရရှိကြလိမ့်မည် (၂၂:၂)။

The overcomers in the church were promised the chance to eat from the tree of life in the paradise of God (v. 7). After Adam and Eve sinned, they were forbidden to eat from the tree of life, but those in Ephesus who remained faithful would be allowed to eat from the tree in the restored Garden of Eden (22:2).

 

၂:၈-၁၁ ဇမြန်နာမြို့အသင်းတော်သို့ သတင်းစကား

၂:၈က။ လိပ်မူချက်။ ဇမြန်နာမြို့ (ယနေ့ခေတ် တာကီနိုင်ငံ အိဇ်မီယာမြို့) သည် ဧဖက်မြို့၏ အနောက်မြောက်ဘက် မိုင် ၃၅ (ကီလိုမီတာ ၅၆) ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ လူဦးရေ နှစ်သိန်းခန့်ရှိသော ထိုမြို့သည် ဧဖက်မြို့နှင့် ယှဉ်နိုင်သော အရေးပါမှုရှိသည်။ ကုန်သွယ်မှု၊ ပတ်ဝန်းကျင်မြေဩဇာကောင်းမှု၊ ဂရိနှင့် အာရှအကြား အရေးကြီးသော ကုန်သွယ်လမ်းကြောင်းဖြစ်သော ဖရုဂိယနှင့် လုဒိယသို့ ဦးတည်သည့် လမ်းဆုံတွင် တည်ရှိမှုတို့ကြောင့် ဇမြန်နာသည် ချမ်းသာသောမြို့ဖြစ်သည်။ ထိုမြို့သည် သိပ္ပံနှင့် ဆေးပညာလုပ်ငန်း၊ ကျော်ကြားသော အားကစားကွင်း၊ စာကြည့်တိုက်နှင့် ပြည်နယ်အတွင်း အကြီးဆုံးပြဇာတ်ရုံတို့ဖြင့် ထင်ရှားသည်။ ၎င်း၏ ချမ်းသာမှုနှင့် ထူးခြားသောအလှတရားကြောင့် အာရှ၏ “ဘုန်းအသရေ” ဟု ဂုဏ်ယူခံရသည်။ ဇမြန်နာသည် ရောမနှင့် အထူးဆက်ဆံရေးရှိ၍ တိဗေရီယပ်ကို ဂုဏ်ပြုသော ဘုရားကျောင်းဆောက်လုပ်ခွင့်အပါအဝင် အခွင့်ထူးများစွာ ရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဇမြန်နာသည် ဧကရာဇ်ကိုးကွယ်ရာဌာန ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ထိုကိုးကွယ်မှုသည် နိုင်ငံသားအားလုံးအတွက် မဖြစ်မနေ လိုက်နာရသည်။ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် နိုင်ငံသားတိုင်းသည် ဧကရာဇ်ရုပ်တုရှေ့၌ နံ့သာမီးကို မီးရှို့၍ “ဧကရာဇ်သည် သခင်ဖြစ်တော်မူသည်” ဟု ကြွေးကြော်ရသည်။ ထို့နောက် အလုပ်လုပ်ကိုင်ခွင့် သို့မဟုတ် လုပ်ငန်းလည်ပတ်ခွင့်ရရှိရန် လက်မှတ်တစ်စောင် ထုတ်ပေးခံရသည်။ ငြင်းဆိုသူများသည် ညှဉ်းဆီးခြင်း၊ ဥပဒေအရ အဆင့်အတန်း ဆုံးရှုံးခြင်းနှင့် အသေသတ်ခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ရသည်။ ဇမြန်နာမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များသည် ဧကရာဇ်ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် အခြားတစ်စိမ်းဘာသာထုံးတမ်းများကို မပါဝင်သောကြောင့် ညှဉ်းဆီးခြင်း၊ ဥပဒေအရ အခွင့်အရေးဆုံးရှုံးခြင်းနှင့် အသေခံရခြင်းတို့ကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။

2:8–11

Message to the Church in Smyrna

2:8a. Address. The city of Smyrna (modern-day Izmir, Turkey) was situated about thirty-five miles (56 km) northwest of Ephesus. With a population of some two hundred thousand residents, the city rivaled Ephesus in importance. Its trade, surrounding fertile area, and location on the major crossroad to Phrygia and Lydia that formed an important trade route between Greece and Asia made Smyrna a wealthy city. The city was well known for its science and medicine industries, for its famous stadium and library, and for having the largest public theater in the province. Its wealth and exceptional beauty brought the city a reputation of being the “glory” of Asia. Smyrna’s special relationship with Rome earned the city many privileges, including the honor of building a temple to honor Tiberius. This made Smyrna a center of emperor worship, which was compulsory for all citizens. An act of loyalty, it was a civic duty for all citizens to go to the temple once a year and burn incense before the statue of the emperor and proclaim, “Caesar is Lord!” The person then received a certificate that allowed him or her to hold a job or conduct business. Those who refused to comply faced persecution and death. Because the Christians in Smyrna didn’t participate in emperor worship and other pagan rituals, they faced persecution, the loss of their legal status, and even martyrdom.

 

၂:၈ခ-၉။ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တော်ကိုယ်နှင့် အသင်းတော်အကဲဖြတ်ခြင်း။ ခရစ်တော်သည် ပဌမဆုံးဖြစ်တော်မူသောသူ၊ နောက်ဆုံးဖြစ်တော်မူသောသူ၊ သေဆုံးခဲ့ပြီး ပြန်လည်ရှင်ပြန်ထမြောက်သောသူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်တော်မူခဲ့သည်။ ဤဂုဏ်တော်များသည် ညှဉ်းဆီးခြင်းခံနေရသော ဇမြန်နာမြို့ ခရစ်ယာန်များ၏ အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ယေရှုသည် သေဆုံးခြင်းအထိ ညှဉ်းဆီးခြင်းခံရသောကြောင့် သူတို့၏ အခြေအနေကို နားလည်တော်မူသည်။ သူတို့၏ အလုပ်ကြမ်းမှုနှင့် ဒုက္ခများကို (ဂရိစကား thlipsis၊ ဖိညှစ်နှိပ်စက်သော ဖိအားဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်၊ အပိုဒ် ၉) နှင့် သူတို့၏ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို (ဂရိစကား ptōcheia၊ အလွန်ဆင်းရဲမွဲတေမှုဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) သိတော်မူသည်။ သူတို့၏ ဆင်းရဲမွဲတေမှုသည် ညှဉ်းဆီးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကြောင့် အသင်းသားများစွာသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ နှင်ထုတ်ခံရ၍ အလုပ်ပြုတ်၊ ထောင်ချခံရ၊ အသေသတ်ခံရသည်။ သို့သော် ပစ္စည်းဥစ္စာတွင် ဆင်းရဲမွဲတေသော်လည်း ဇမြန်နာလူမျိုးတို့သည် ကျေးဇူးတော်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းတွင် ချမ်းသာကြသည်။

2:8b–9. Description of Christ and Appraisal of the Church. Christ introduced Himself to this church as the First and the Last, the One who died and came back to life. These characteristics of Jesus correspond to the situation of the Christians in Smyrna who were going through the hardship of persecution. Jesus understood their situation because He was persecuted to the point of death. He knew the labor and difficulties they faced (Gr. thlipsis, “affliction,” “tribulation,” denoting a pressure that crushes; v. 9) and knew their poverty as well (Gr. ptōcheia, denoting extreme poverty). Their poverty was related to the persecution they were experiencing. Because of their loyalty to Christ, many members were ostracized and lost their jobs, some suffered imprisonment, and some even martyrdom. However, in spite of their poverty in material goods, the Smyrnians were rich in grace and faith.

 

ယေရှုသည် ယုဒလူမျိုးဟု ကိုယ်တိုင်ဆိုသော်လည်း အမှန်တကဲ့ မဟုတ်သောသူများ၏ ကဲ့ရဲ့စော်ကားခြင်းကိုလည်း ဖော်ပြတော်မူသည်။ ပထမရာစုနှစ်နှောင်းပိုင်းတွင် ဇမြန်နာမြို့ရှိ ယုဒလူမျိုးများသည် ဒေသန္တရအာဏာပိုင်များနှင့် ပြဿနာများ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်။ ရောမလူမျိုးတို့သည် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အများစုကို ယုဒလူမျိုးများအဖြစ် မကြာခဏ သတ်မှတ်ခဲ့သည်မှာ ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်းကို နှိပ်ကွက်ခံရစေသောကြောင့် ခရစ်ယာန်မဟုတ်သော ယုဒလူမျိုးတို့သည် ခရစ်ယာန်များကို ဒေသန္တရအာဏာပိုင်များရှေ့၌ ကဲ့ရဲ့စော်ကားခြင်းဖြင့် ခွဲထုတ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ တရားစရပ်ဟု ကိုယ်တိုင်ထင်မှတ်သော်လည်း အမှန်တွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို ထိခိုက်အောင် ကြံစည်သောကြောင့် “စာတန်၏ တရားစရပ်” ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၉)။

Jesus also mentioned the slander of those who claimed to be Jews but who, in reality, were not. Toward the end of the first century, the Jews in Smyrna faced difficulties with the local officials. Since the Romans often identified early Christians as Jews—most of them were Jews—and that brought the ostracization of being a Christian, non-Christian Jews disassociated themselves from Christians by slandering them before the local authorities. Although they considered themselves to be the synagogue of God, these false Jews actually constituted “a synagogue of Satan” (v. 9) because they sought to harm God’s people.

 

၂:၁၀-၁၁။ တိုက်တွန်းချက်နှင့် ကတိတော်။ ဇမြန်နာမြို့ ခရစ်ယာန်များသည် အနာဂတ်ကို အမြဲကြောက်ရွံ့နေကြသည်။ ယေရှုသည် “ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ရပ်တန့်လိုက်ပါ” ဟု ညင်သာစွာ တိုက်တွန်းတော်မူခဲ့သည် (လက်ရှိအချိန်ကို ဖော်ပြသော အမိန့်ပုဒ်ကို သုံးထားသည်)။ သူတို့သည် ပိုမိုဆိုးရွားသော စုံစမ်းခြင်းများနှင့် ထောင်ချခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရတော့မည်ဖြစ်ပြီး ထိုကာလသည် ရက်ပေါင်း ၁၀ ပါဝင်မည်။ ထိုသည်မှာ ဒံယေလနှင့် သူ၏သူငယ်ချင်းများ ဗာဗုလုန်တွင် ခံခဲ့ရသော ရက်ပေါင်း ၁၀ စုံစမ်းခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ဒံယေလ ၁:၁၂-၁၅)။ ယေရှုသည် သေခြင်းအထိပင် သစ္စာရှိကြရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည်။ ထိုသို့ပြုကြလျှင် အသက်သရဖူကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (ဂရိစကား stephanos၊ ရှေးဟောင်းအိုလံပစ်အားကစားပွဲတွင် အနိုင်ရသူအား ပေးသော ပန်းဦးရစ်ကို ဆိုလိုသည်)။ ဇမြန်နာမြို့၌ သစ္စာရှိသူများအား ကတိပြုထားသော အသက်သရဖူသည် ထာဝရအသက်ဖြစ်ပြီး ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ပေးမည် (၂တိမောသေ ၄:၈၊ ယာကုပ် ၁:၁၂)။

2:10–11. Exhortation and Promise. The Christians in Smyrna were in constant fear of the future. Jesus gently admonished them not to fear when He used the present imperative, which showed that the situation was already in progress: “Stop being afraid!” They were about to experience more serious trials and imprisonment for a period of ten days, similar to the ten days of testing that Daniel and his friends endured in Babylon (Dan. 1:12–15). Jesus urged them to remain faithful even to the point of death. If they did, He would give them the crown of life, the crown of victory (Gr. stephanos, denoting the garland given to the winner of the ancient Olympic Games). The crown Jesus promised the faithful in Smyrna is eternal life, and it will be given at the Second Coming (2 Tim. 4:8; James 1:12).

 

ဇမြန်နာမြို့ အသင်းတော်၏ အတွေ့အကြုံသည် ရောမအင်ပါယာတစ်ဝန်း ခရစ်ယာန်များ ပြင်းထန်စွာ ညှဉ်းဆီးခံရသော ဒုတိယနှင့် တတိယရာစုနှစ်နှင့် ကိုက်ညီပြီး တစ်ခါတစ်ရံ “အာဇာနည်ခေတ်” ဟု ခေါ်ဝေါ်ကြသည်။ ၎င်း၏ အဆုံးသတ်သည် ဒီယိုကလက်တီယန်ညှဉ်းဆီးမှု ပြီးဆုံးချိန်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ သတင်းစကားတွင် ဖော်ပြထားသော “ရက်ပေါင်း ၁၀” (၂:၁၀) ကို ပရောဖက်ပြုချက်အရ ဒီယိုကလက်တီယန်မှ စတင်၍ သူ၏နောက်ဆက်ခံသူ ဂါလေရီယက်က ဆက်လက်ပြုလုပ်ခဲ့သော ကျော်ကြားသော ညှဉ်းဆီးမှု (ခရစ်နှစ် ၃၀၃-၃၁၃) နှင့် အသုံးချနိုင်သည်။ ဤနားလည်မှုအရ ဇမြန်နာမြို့ အသင်းတော်သည် ဒုတိယရာစုနှစ်မှ စတင်၍ ခရစ်နှစ် ၃၁၃ တွင် ကွန်စတန်တိုင်း မဟာဧကရာဇ်က မီလန်အမိန့်ထုတ်ပြန်၍ ခရစ်ယာန်များအား ဘာသာရေးလွတ်လပ်ခွင့် ပေးခဲ့သည်အထိ ကာလကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဇမြန်နာမြို့၌ အောင်မြင်သူများအား ဒုတိယသေခြင်း၏ ထိခိုက်မှု မရှိစေရန် ကတိပြုထားသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ လူ့ခန္ဓာကိုယ်သေခြင်းသည် ယာယီအိပ်စက်ခြင်းဖြစ်သောကြောင့် နောက်ဆုံးဘေးဒုက္ခ မဟုတ်ပေ။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်သည် သေခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ကို ကျော်လွှားပေးသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိတော့သော ဒုတိယသေခြင်း၊ ထာဝရသေခြင်းကိုသာ ကြောက်ရွံ့ရမည် (မဿဲ ၁၀:၂၈)။

The experience of the church in Smyrna coincides with the severe persecution of Christians throughout the Roman Empire during the second and third centuries and is sometimes called the Age of Martyrdom, the end of which corresponds to the end date of the Diocletian persecution. The “ten days” (2:10) mentioned in the message could be prophetically applied to the notorious persecution initiated by Diocletian and continued (A.D. 303–313) under his successor, Galerius. In this understanding, the church in Smyrna could represent the period in church history beginning in the second century and ending in A.D. 313, when Constantine the Great issued the Edict of Milan and granted Christians religious freedom. The overcomers in Smyrna were promised that they would not be hurt by the second death (v. 11). Physical death is a temporary sleep, and, as such, it is not a final tragedy. The hope of the resurrection overcomes the terror of death. It is the second, eternal death, from which there will be no resurrection, that should be feared (Matt. 10:28).

 

၂:၁၂-၁၇ ပါဂမိုးမြို့အသင်းတော်သို့ သတင်းစကား

၂:၁၂က။ လိပ်မူချက်။ ပါဂမိုးမြို့ သို့မဟုတ် ပါဂမံ (ယနေ့ခေတ် တာကီနိုင်ငံ ဘာဂမာမြို့) သည် ဇမြန်နာမြို့၏ အရှေ့မြောက်ဘက် မိုင် ၄၈ (ကီလိုမီတာ ၇၇) ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိပြီး အာရှပြည်နယ်၏ မြို့တော်အဖြစ် နှစ်ရာစုနှင့်အထက် ဆက်လက်တည်ရှိခဲ့သည်။ ထိုမြို့သည် ဟဲလင်နစ်ကမ္ဘာတွင် ဉာဏ်ရည်ဗဟုသုတဗဟိုဌာနဖြစ်ပြီး အဲဂုတ္တုနိုင်ငံ အလက်ဇန္ဒြီးယားမြို့ပြီးလျှင် ကမ္ဘာ့အကြီးဆုံး စာအုပ်စုစည်းမှု စာအုပ်နှစ်သိန်းနီးပါးရှိသော စာကြည့်တိုက်ဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ ထိုမြို့သည် တစ်စိမ်းဘာသာနတ်ဘုရားများအား ဂုဏ်ပြုထားသော ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော ဘုရားကျောင်းများနှင့်လည်း ထင်ရှားသည်။ မြို့၏ အကရိုပိုလစ်ပေါ်တွင် ဇုတ်နတ်ဘုရား၏ ထင်ရှားသော ယဇ်ပလ္လင်ရှိပြီး ၎င်း၏ အလယ်ပိုင်းကို ယခုအခါ ဘာလင်မြို့ ပါဂမံပြတိုက်တွင် ပြသထားသည်။ မြို့နှင့်မလှမ်းမကမ်းတွင် ကုသရာနတ်ဘုရား အသကလစ်ပီယပ်ကို ဂုဏ်ပြုသော ကြီးမားသော နတ်ကွန်းရှိသည်။ အသကလစ်ပီယပ်ကို “ကယ်တင်ရှင်” ဟုလည်း ခေါ်ဝေးပြီး မြွေဖြင့် ကိုယ်စားပြုထားသည်။ ထိုမြွေသင်္ကေတကို ယနေ့ခေတ် ဆေးပညာလောကတွင်လည်း ဆက်လက်အသုံးပြုနေဆဲဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာအနှံ့မှ လူများ ကုသခံရန် ထိုနတ်ကွန်းသို့ လာရောက်ကြသည်။ ပါဂမိုးမြို့သည် အာရှတွင် ဧကရာဇ်ကိုးကွယ်ရေးကို ပထမဆုံး လက်ခံခဲ့သော မြို့ဖြစ်ပြီး ဇမြန်နာမြို့ကဲ့သို့ပင် ထိုကိုးကွယ်မှုသည် မဖြစ်မနေ လိုက်နာရသည်။ နိုင်ငံသားများသည် တစ်နှစ်လျှင် တစ်ကြိမ် ဧကရာဇ်ရုပ်တုရှေ့၌ နံ့သာမီးကို မီးရှို့၍ “ဧကရာဇ်သည် သခင်ဖြစ်တော်မူသည်” ဟု ကြွေးကြော်ရသည်။

2:12–17

Message to the Church in Pergamos

2:12a. Address. The city of Pergamos or Pergamum (modern-day Bergama, Turkey), which was about forty-eight miles (77 km) northeast of Smyrna, served as the capital city of the province of Asia for more than two and a half centuries. It was a center of intellectual life in the Hellenistic world, a fact exemplified by its library of nearly two hundred thousand volumes that was the world’s largest after the one in Alexandria. The city was also famous for its magnificent temples dedicated to pagan gods. On the acropolis of the city stood the remarkable altar of Zeus, the central portion of which is now exhibited in the Pergamum Museum in Berlin. Near the city stood the immense shrine of Asclepius, the Greek god of healing who was also called “the Savior” and who was represented by a serpent, an emblem retained by the modern medical profession. People came from all over the world to the shrine of Asclepius to be healed. Pergamum was also the first city in Asia to embrace emperor worship, a practice that was compulsory as in Smyrna. Once a year, the citizens were obliged to offer incense before the statue of the emperor and proclaim, “Caesar is Lord.”

 

ဤအရာများသည် ပါဂမိုးမြို့ ခရစ်ယာန်များအတွက် ခက်ခဲသော အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ သူတို့သည် တစ်စိမ်းဘာသာဝင်များနှင့် ၎င်းတို့၏ ခမ်းနားသော ဘုရားကျောင်းများဖြင့် ဝိုင်းရံခံထားရပြီး ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ရန်လိုသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် နေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။ မြို့အထက်ရှိ ဇုတ်နတ်ဘုရား၏ ယဇ်ပလ္လင်မှ ထွက်သော မီးခိုးတို့ကို အမြဲမြင်တွေ့နေရပြီး ခရစ်ယာန်အံ့ဖွယ်များ နည်းပါးလာချိန်တွင် အသကလစ်ပီယယန်နတ်ကွန်းတွင် ဖြစ်ပွားသည်ဟု ဆိုသော အံ့ဖွယ်ကုသမှုဇာတ်လမ်းများကို ကြားနေရသည်။ ထိုမြို့သည် ဧကရာဇ်စာတန်၏ ရာဇပလ္လင်တည်ရာဌာန ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည် (၂:၁၃)။

These things created a difficult situation for the Christians in Pergamum. They were surrounded by paganism and its splendid temples and lived in a climate hostile to their faith. They constantly witnessed the smoke rising from the altar of Zeus that was located above the city and dominated the entire area. They would have heard stories of the miraculous healings at the Asclepeion (the ancient Greek temple dedicated to Asclepius) circulating at a time when Christian miracles were less common. The city was indeed the place Satan’s throne was located (2:13).

 

၂:၁၂ခ-၁၅။ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တော်ကိုယ်နှင့် အသင်းတော်အကဲဖြတ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ထက်မြက်သော နှစ်ဖက်မြှောင်ဓားရှိသောသူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို ပါဂမိုးမြို့ ခရစ်ယာန်များအား မိတ်ဆက်တော်မူခဲ့သည်။ ပါဂမိုးမြို့ရှိ ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းသည် လူကို သတ်ပိုင်ခွင့် (ဓားပိုင်ခွင့်) ရှိသည်။ သူသည် ထိုအာဏာကို ခရစ်ယာန်များအပေါ် သုံးခဲ့သည်မှာ သံသယမရှိပေ။ သို့သော် ယေရှုသည် အသက်နှင့် သေခြင်းအပေါ် အဆုံးစွန်အာဏာကို ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း အသင်းတော်ကို အာမခံတော်မူသည်။ လူသားတစ်ဦးသည် ထိုအာဏာကို ကိုင်စွဲထားနိုင်သော်လည်း နောက်ဆုံးစကားကို ကိုယ်တော်သာလျှင် ပြောပိုင်သည်။ ယေရှုသည် ပါဂမိုးမြို့ ခရစ်ယာန်များ စာတန်နေထိုင်ရာ၊ ရာဇပလ္လင်တည်ထားရာ မြို့တွင် နေထိုင်နေကြရကြောင်း (အပိုဒ် ၁၃) သိတော်မူသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စာတန်၏ လှုပ်ရှားမှုဌာနချုပ်မှာပင် ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူတို့အများစုသည် ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာကို မယိမ်းယိုင်ဘဲ ဆက်လက်ရပ်တည်ခဲ့ကြသည်။ ဧကရာဇ်ကိုးကွယ်ခြင်းကို လက်မခံခြင်း၊ တစ်စိမ်းနတ်ဘုရားများနှင့် အလေ့အကျင့်များကို လေးစားမှု မပြခြင်းကြောင့် သူတို့သည် လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ နှိပ်ကွက်ခံခဲ့ရသည်။ အသင်းတော်အတွင်း ထင်ရှားသော ခရစ်ယာန် အန်တီပတ်သည် လိုက်လျောမှု ငြင်းဆိုသောကြောင့် ရောမအာဏာပိုင်များလက်ထက် အသေသတ်ခံရသည်။

2:12b–15. Description of Christ and Appraisal of the Church. Jesus introduced Himself to the Christians in Pergamum as the One with the sharp, double-edged sword. The Roman governor in Pergamum had the right to put a person to death, known as the right of the sword. No doubt he used that power against the Christians. However, Jesus assured the church that He alone has the ultimate power over life and death. A human being may claim that power, but the last word belongs to Him. Jesus knew that the Christians in Pergamum lived in the city where Satan dwelled and had situated his throne (v. 13)—in other words, at the very headquarters of Satan’s activities—yet most of them remained unwavering in their faithfulness to Christ. They were ostracized for not condoning emperor worship and for not respecting pagan gods and practices. Antipas, a prominent Christian in the church, was even put to death by the Roman authorities for his refusal to comply.

 

သို့သော် အချို့သည် မိမိတို့၏ ခရစ်ယာန်ဘဝကို တစ်စိမ်းဘာသာအလေ့အကျင့်များနှင့် လိုက်လျောခဲ့ကြသည်။ သူတို့ကို နိကိုလတ်လူမျိုး (အပိုဒ် ၁၅) နှင့် ဘာလမ်၏ အယူဝါဒကို လိုက်သောသူများ (အပိုဒ် ၁၄) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤနှစ်ဖွဲ့ကို တွဲ၍ ဖော်ပြထားခြင်းက သူတို့သည် ဆက်စပ်နေကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဘာလမ်သည် ကတိထားရာပြည်သို့ လမ်းခရီးတွင် ဣသရေလလူမျိုးကို သွေးဆောင်ခဲ့သလို (တောလည်ရာ ၃၁:၁၆)၊ ဤသူများသည် အခြားခရစ်ယာန်များကို တစ်စိမ်းဘာသာအလေ့အကျင့်များနှင့် လိုက်လျောရန်၊ နတ်ယဇ်ပူဇော်ထားသော အစာကို စားရန်နှင့် လိင်အကျင့်ယိုယွင်းခြင်းကို ပြုရန် အားပေးခဲ့ကြသည်။ ဧဖက်မြို့ အသင်းတော်သည် သူတို့၏ အယူဝါဒကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆီးကပ်ခဲ့သော်လည်း (၂:၆ ကိုကြည့်)၊ ဤမှားယွင်းသောဆရာများသည် ပါဂမိုးမြို့ အသင်းတော်တွင် ထောက်ခံသူအချို့ကို ရရှိခဲ့သည်။

However, there were some who compromised their Christianity with pagan practices, referred to as the Nicolaitans (v. 15) and the ones who adhered to the teachings of Balaam (v. 14). The fact that these two groups are mentioned together suggests that they were related. Just as Balaam seduced the Israelites on the way to the promised land (Num. 31:16), these people were encouraging their fellow Christians to compromise regarding pagan practices—to eat food sacrificed to idols and to commit sexual immorality. While the church in Ephesus staunchly resisted their teachings (see Rev. 2:6), these false teachers clearly won some supporters in the church in Pergamum.

 

၂:၁၆-၁၇။ တိုက်တွန်းချက်နှင့် ကတိတော်။ ယေရှုသည် အသင်းသားများကို ယုံကြည်ခြင်းကို တစ်စိမ်းဘာသာအလေ့အကျင့်များနှင့် မလိုက်လျောကြရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည်။ နောင်တရရန် အမိန့်ပေးတော်မူသည်။ လက်ရှိလမ်းကြောင်းမှ မလှည့်ထွက်ကြပါက ခရစ်တော်သည် မိမိနှုတ်၏ ဓားဖြင့် သူတို့ကို တိုက်ခိုက်ရန် ကြွလာမည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဘာလမ်နှင့် သူသွေးဆောင်ခဲ့သော သူများကို ဓားဖြင့် သတ်ခဲ့သလို (တောလည်ရာ ၃၁:၈)၊ အလားတူ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဤမှားယွင်းသောဆရာများကို ရောက်ရှိလာမည်။ ပါဂမိုးမြို့ ခရစ်ယာန်များအတွက် လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ခရစ်တော်နှင့် ဆက်ဆံရေးတွင် အဆုံးအဖြတ်ပေးသော လှည့်ပြောင်းမှုကို ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

2:16–17. Exhortation and Promise. Jesus encouraged the church members not to compromise their faith with pagan practices. He exhorted them to repent. If they did not turn away from their current course, Christ would come to fight against them with the sword of His mouth (v. 16). As Balaam and those he had seduced were killed by the sword (Num. 31:8), a similar judgment would visit these false teachers. The only way for the Christians in Pergamum to avoid the impending judgment was to make a decisive turnaround in their relationship with Christ.

 

ပါဂမိုးမြို့ အသင်းတော်သည် ဒီယိုကလက်တီယန်ညှဉ်းဆီးမှု ပြီးဆုံးပြီးနောက် မီလန်အမိန့် ထုတ်ပြန်မှုမတိုင်မီ ကာလအတွင်း ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ အခြေအနေကို သင့်လျော်စွာ ကိုယ်စားပြုသည်။ တစ်စိမ်းဘာသာနှင့် ရုန်းကန်ရာတွင် ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် နောက်ဆုံးအောင်ပွဲခံခဲ့သော်လည်း၊ အသင်းတော်အတွင်း လူများစွာသည် လိုက်လျောရေးလမ်းကို လိုက်ခဲ့ကြသည်။ အများအပြားသည် သမ္မာတရားအပေါ် မယိမ်းယိုင်ဘဲ သစ္စာရှိစွာ ရပ်တည်ခဲ့သော်လည်း၊ စတုတ္ထမှ ဆဋ္ဌမရာစုနှစ်အတွင်း လိုက်လျောမှု၏ သွေးဆောင်မှုနှင့် ရုန်းကန်ရင်း ဝိညာဉ်ရေးရာ ကျဆင်းမှုနှင့် သွေဖည်မှုကို တွေ့မြင်ခဲ့ရသည်။

The church of Pergamum aptly represents the situation of the Christian church during the period following the ending of the Diocletian persecution and preceding the issuing of the Edict of Milan. Just as Christianity finally persevered in its struggle against paganism, many in the church went the way of compromise. Although many remained unwavering and faithful to the gospel, the fourth through sixth centuries witnessed spiritual decline and apostasy as the church wrestled with the temptation of compromise.

 

တစ်စိမ်းဘာသာအလေ့အကျင့်များတွင် မပါဝင်သော အောင်မြင်သူများအား လျှို့ဝှက်ထားသော မာနာကို စားခွင့်ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၇၊ ဆာလံ ၇၈:၂၅)။ ဧကရာဇ်ကိုးကွယ်ခြင်းတွင် မပါဝင်သောကြောင့် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းထုတ်ပေးသော နာမည်ပါရှိသော လက်မှတ်များကို ဆုံးရှုံးခဲ့ရသည်။ ယာယီလက်မှတ်အစား ယေရှုသည် အဖြူရောင်ကျောက်ပြားတစ်ခုကို နာမည်အသစ်ရေးထိုးပြီး တစ်စိမ်းဘာသာဘဝ၏ ဘယ်ပျော်ရွှင်မှုထက်မဆို သာလွန်သော အထူးအခွင့်အရေးများ ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူသည်။

The overcomers in Pergamum who refused to participate in pagan practices were promised the chance to eat the hidden manna, the food of angels (v. 17; Ps. 78:25). Due to their refusal to participate in emperor worship, they were deprived of the certificates with their names on them issued by the Roman governor. In the place of a temporal certificate, Jesus promised them a white stone with a new name engraved on it that would entitle them to special privileges that surpassed any pleasure of pagan life.

 

၂:၁၈-၂၉ သီအာတိရမြို့အသင်းတော်သို့ သတင်းစကား

၂:၁၈က။ လိပ်မူချက်။ သီအာတိရမြို့ (ယနေ့ခေတ် တာကီနိုင်ငံ အာခီဆာမြို့) သည် ပါဂမိုးမြို့၏ အရှေ့တောင်ဘက် မိုင် ၃၈ (ကီလိုမီတာ ၆၁) ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိပြီး ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် လိပ်မူထားသော မြို့ခုနစ်မြို့အနက် အနိမ့်ဆုံးနှင့် အရေးအပါဆုံး မဟုတ်သော မြို့ဖြစ်သည်။ နိုင်ငံရေးအရေးပါမှု သို့မဟုတ် ယဉ်ကျေးမှုအရေးပါမှု မရှိသော်လည်း အမျိုးမျိုးသော လုပ်ငန်းများဖြင့် ကျော်ကြားသည်။ ဖိလိပ္ပိမြို့တွင် ခရစ်ယာန်ဘာသာဝင်ဖြစ်လာသော ဥရောပတိုက်တွင် ပထမဆုံး ကယ်တင်ခြင်းခံရသူ ခရစ်ယာန်ဖြစ်သည့် ခရမ်းရောင်အထည်ရောင်းဝယ်သူ လုဒိယသည် သီအာတိရမြို့သားဖြစ်သည် (တမန်တော် ၁၆:၁၄)။ ယခင်မြို့သုံးမြို့၏ ချမ်းသာသော နေထိုင်သူများနှင့် မတူဘဲ သီအာတိရမြို့သားများသည် အဓိကအားဖြင့် ဆင်းရဲသော အလုပ်သမားများနှင့် ဈေးသည်များဖြစ်သည်။ လုပ်ငန်းတစ်ခု လည်ပတ်ရန် သို့မဟုတ် အလုပ်ရရန် လုပ်ငန်းအသင်းဝင်ဖြစ်ရမည်။ အသင်းတစ်ခုချင်းစီတွင် ကိုးကွယ်ရာနတ်ဘုရားတစ်ပါး ရှိသည်။ အသင်းဝင်များသည် ထိုနတ်ဘုရားကို ဂုဏ်ပြုသော ပွဲတော်များသို့ တက်ရောက်ရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုပွဲတော်များတွင် မူးယစ်ခြင်း၊ နတ်ကျောင်းအတွင်း နတ်ယဇ်ပူဇော်ထားသော အသားကို စားသုံးခြင်း၊ ပွဲပြီးဆုံးချိန်တွင် နတ်ကျောင်းမှ ပြည့်တန်ဆာများနှင့် အကျင့်ပျက်ခြစားမှု ပြုလုပ်ခြင်းများ ပါဝင်သည်။ ထိုပွဲတော်များသို့ မတက်ရောက်ပါက လုပ်ငန်းအသင်းများမှ နှင်ထုတ်ခံရပြီး လူ့အဖွဲ့အစည်းမှ အထီးကျန်ခြင်းနှင့် စီးပွားရေးပိတ်ဆို့ခြင်းကဲ့သို့ ဒုက္ခများ ရင်ဆိုင်ရသည်။ ထိုမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များအတွက် အန္တရာယ်သည် ဤလုပ်ငန်းအသင်းများမှ တိုက်ရိုက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်မှာ ထိုအသင်းများသို့ ပွဲတော်များတွင် မပါဝင်ဘဲ ဝင်ရောက်ခွင့် မရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

2:18–29

Message to the Church in Thyatira

2:18a. Address. Thyatira (modern-day Akhisar, Turkey), located about thirty-eight miles (61 km) southeast of Pergamum, was the smallest and least important of the seven cities addressed in Revelation. It had no political importance or cultural significance, though the city was known for many trades. Lydia, the purple fabrics dealer in Philippi and the first Christian convert in Europe, was from Thyatira (Acts 16:14). Unlike the well-situated residents of the previous three cities, the residents of Thyatira were mainly poor laborers and tradespeople. In order to run a business or hold a job, a person had to belong to a trade guild, each of which had a patron god. Guild members were expected to attend the guild festivals that honored the patron god, at which participants became drunk, shared a common meal in the temple that included meat sacrificed to the patron god, and often engaged in immoral activities with temple prostitutes at the festival’s end. A refusal to participate in these festivals resulted in expulsion from the trade guilds, which further resulted in the hardships of social isolation and economic sanctions. The danger to the Christians in this city came directly from these trade guilds, because they could not join them without participating in the guild festivals.

 

၂:၁၈ခ–၂၃ ခရစ်တော်၏ မိတ်ဆက်ခြင်းနှင့် အသင်းတော်ကို အကဲဖြတ်ခြင်း။ ခရစ်တော်သည် ဤအသင်းတော်သို့ ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်တော်မူ၏။ မျက်စိမှာ မီးလျှံလောင်နေသလို တောက်ပ၍ ခြေတော်များမှာ ပွတ်တိုက်ထားသော ကြေးဝါလင်းလက်နေသည်။ ယောဟန်အား လူသားတစ်ပါးပုံစံနှင့် ပေါ်ထွန်းတော်မူခဲ့စဉ် (၌ (၁:၁၃) သိရသတိရာအသင်းတော်သို့မူကား ဘုရားသခင်၏သားတော်အဖြစ် ကြွလာတော်မူ၏။ မီးလျှံလောင်သောမျက်စိတော်သည် အတွင်းစိတ်အထဆုံးထိ စူးစိုက်ကြည့်ရှုနိုင်စွမ်းကို ဆိုလို၏ (၂:၂၃ ကိုကြည့်)။ ပွတ်တိုက်ထားသောကြေးဝါလင်းလက်သော ခြေတော်များကား အသင်းတော်အတွင်း စိမ့်ဝင်နေသော သွေးဆောင်မှုများကို လုံးဝအလျှော့မပေးဘဲ ခုခံတော်မူခြင်းကို ကိုယ်စားပြု၏။

2:18b–23. Description of Christ and Appraisal of the Church. Christ introduced Himself to this church as the Son of God, whose eyes blazed as fire and whose feet shone like polished bronze. While Jesus appeared to John as a Son of Man (1:13), He came as the Son of God to the church in Thyatira. His flaming eyes denoted His penetrating ability to see into the innermost part (see Rev. 2:23), and His feet, which looked like exquisite brass, symbolized His uncompromising stance against the seductive influences that affected the church.

 

ယေရှုသည် သိရသတိရာအသင်းတော်ကို ချစ်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၊ သည်းခံခြင်းတို့နှင့် ပြည့်စုံသည်ဟု ဖော်ပြတော်မူ၏။ ဧဖက်အသင်းတော်ကဲ့သို့ ချစ်ခြင်းတဖြည်းဖြည်း အေးစက်လာခြင်းမရှိဘဲ ယုံကြည်ခြင်းနှင့်ချစ်ခြင်းသည် ပိုမိုတိုးပွားလာ၏။ နောက်ပြုသောအမှုတော်များသည် ရှေးဦးစွာပြုခဲ့သည်ထက် သာ၍ကြီးမားသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် ချစ်ခြင်းနှင့်ယုံကြည်ခြင်းသည် အတူတကွလိုက်ပါလာ၏ (ဂလာတိ ၅:၆၊ ဧဖက် ၁:၁၅၊ ၁သက်သာလောနိတ် ၃:၆)။ ထို့ပြင် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် ချစ်ခြင်း၏အကျိုးတစ်ခုဖြစ်၏ (၁သက် ၁:၃)၊ သည်းခံခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်း၏အကျိုးတစ်ခုဖြစ်၏ (ကောလောသဲ ၁:၂၃၊ ၂သက် ၁:၃–၄)။

Jesus described Thyatira as a loving, faithful, service-oriented, and persevering church. Unlike the church in Ephesus, whose love was fading, this church is noted for an increase in faith and love, their later endeavors being more than their first ones (v. 19). In the Bible, love and faith go together (Gal. 5:6; Eph. 1:15; 1 Thess. 3:6). Furthermore, service is an outcome of love (1 Thess. 1:3) and perseverance a product of faith (Col. 1:23; 2 Thess. 1:3–4).

 

ပြဿနာမှာ အသင်းတော်အတွင်း ဩဇာကြီးသောအမျိုးသမီးတစ်ဦး၏ အယူဝါဒကို သည်းခံထားခြင်းပင်ဖြစ်၏။ ယေရှုသည် ထိုအမျိုးသမီးကို ရှေးအစဉ်အဆက် ဣသရေလလူမျိုးတစ်ပါးလုံးကို ယုံကြည်ခြင်းမှ လွဲချော်စေခဲ့သော အာဟပ်မင်း၏ဇယာတော် ယေဇဗေလအမည်ဖြင့် ခေါ်ဝေါ်တော်မူ၏ (၁ရာ ၁၆:၃၁–၃၃)။ ထိုအမျိုးသမီးသည် ဘုရားသခင်ထံမှ တိုက်ရိုက်ရရှိသော ပရောဖက်ပြောခွင့်ရှိသူဟု ကိုယ်ကိုကိုယ်တင်စားကာ လိင်အကျင့်ယိုယွင်းခြင်းနှင့် ရုပ်တုများပူဇော်သောအစားအသောက်စားခြင်းကို ကျင့်သုံးလျှင်ပင် အပြစ်မရှိဟု သွန်သင်ခဲ့၏။ ထိုသို့ပြုရခြင်းမှာ လုပ်ငန်းအသင်းအဖွဲ့များနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးမပြတ်စေရန်အတွက်ဖြစ်သည်ဟု ဆို၏ (အပိုဒ် ၂၀)။ သူမဩဇာကြောင့် အသင်းတော်အတွင်း လူများစွာ အလျှော့အတင်းပြု၍ ယုံကြည်ခြင်းမှ လွဲချော်သွား၏။

The problem was that the church tolerated the teaching of an influential woman in their midst. Jesus names her Jezebel, after the notorious wife of King Ahab who led all Israel into apostasy (1 Kin. 16:31–33). This woman claimed to be a prophetess who had a direct message from God saying it was fine for Christians to engage in sexual immorality and to eat food sacrificed to idols in order to avoid social isolation from the trade guilds (v. 20). Her influence led many in the church into compromise and apostasy.

 

ယေဇဗေလကို ဝိညာဉ်ရေးရာယောက်ျားမဆက်ဆံသူဟု ခေါ်ဆို၏။ အကြောင်းမှာ သူမသည် တပါးအယူဝါဒနှင့် အလျှော့အတင်းပြုရန် သွေးဆောင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်၏။ သူမအယူဝါဒကို လက်ခံသူများသည် သူမနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာအနေဖြင့် အိမ်ထောင်ဖောက်ပြန်ခြင်းကို ကျူးလွန်ရာ ရောက်၏ (အပိုဒ် ၂၂)။ ယေရှုသည် ဤမျှ ပြင်းထန်သောစကားကို သုံးစွဲတော်မူရခြင်းမှာ ခရစ်ယာန်တို့၏ ပြုမူချက်များ၏ အန္တရာယ်ကြီးမားမှုကို နားလည်စေလိုသောကြောင့်ဖြစ်၏။ ယောက်ျားမဆက်ဆံသူတို့၏ လုပ်ရပ်များသည် အိပ်ရာပေါ်တွင် ဖြစ်ပွားတတ်သောကြောင့် ယေဇဗေလနှင့် သူမနှင့်အိမ်ထောင်ဖောက်ပြန်သူများကို အိပ်ရာပေါ်တွင်ပင် ဒဏ်ခတ်တော်မူမည်ဟု မိန့်ဆိုတော်မူ၏။ နောင်တမရလျှင် သူတို့ကို ကြီးစွာသောဒုက္ခထဲသို့ ပစ်ချတော်မူမည်။ ယေဇဗေလ၏ သားသမီးများ၊ ဆက်ခံသူများကိုလည်း ထိုနည်းတူ သေခြင်းသို့ ရောက်စေတော်မူမည်။

Jezebel is referred to as a spiritual harlot because of her seductive advocacy for compromise with paganism, such as engaging in sexual immorality. All those who condoned her teachings were committing spiritual adultery with her (v. 22). Jesus used such severe language because He wanted to impress on the Christians’ minds the gravity of their actions. Since harlots’ activities take place in bed, the bed was the place where Jezebel and those in adulterous relationships with her would be judged. If they did not repent, Jesus would throw them together into terrible suffering. A similar fate would come on Jezebel’s offspring, who would follow in her footsteps.

 

ယေဇဗေလအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်သည် စိတ်နှလုံး (ဉာဏ်ရည်၏ထိုင်ခုံ) နှင့် နှလုံး (ခံစားချက်၏ထိုင်ခုံ) ကို စူးစိုက်ရှုဆေ့တော်မူသူဖြစ်ပြီး ထိုစွမ်းရည်ကို ဘုရားသခင်သာလလျှင် ပိုင်ဆိုင်တော်မူကြောင်း (ယေရမိ ၁၇:၁၀) အသင်းတော်အားလုံးအား သိစေရန် ရည်ရွယ်တော်မူခြင်းဖြစ်၏။ မီးလျှံလောင်သောမျက်စိတော်ဖြင့် (၂:၁၈) လူ့စိတ်နှလုံးကို မြင်တော်မူ၍ ဘက်မလိုက်သော တရားသူကြီးအဖြစ် လူတိုင်း၏အမှုအရာအလျောက် ဆုံးဖြတ်ချက်ချတော်မူမည်။

God’s judgment on Jezebel was designed to demonstrate to all the churches that Christ is the One who searches minds (the seat of intelligence) and hearts (the seat of emotions) and that God alone possesses that ability (Jer. 17:10). With his penetrating flame-like eyes (see Rev. 2:18), Christ is able to see what is in human hearts; and as an impartial judge, He will give to each according to his or her works.

 

၂:၂၄–၂၉ တိုက်တွန်းခြင်းနှင့် ကတိတော်။ သိရသတိရာအသင်းတော်တွင် ယေဇဗေလနှင့် လိုက်ပါသူအားလုံးမဟုတ်၊ စာတန်၏ နက်နဲသောအရာများကို မသင်ယူဘဲ ဆက်လက်ခံယူထားသူ အကြွင်းအကျန်တစ်စုရှိသေး၏။ ယေဇဗေလသည် လျှို့ဝှက်နက်နဲသော အယူဝါဒကို ပေးအပ်ခဲ့သော်လည်း ထိုအယူဝါဒသည် နတ်ဆိုးဆန်လှစွာသာ နက်နဲ၏။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် “သိသည်” ဆိုသောစကားသည် အတွေ့အကြုံရှိသော အသိပညာကို ဆိုလို၏။ ထို့ကြောင့် ဤနေရာတွင် လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို ရည်ညွှန်း၏ (က ၄:၁၊ ၁၉:၅)။ ဤအကြွင်းအကျန်အဖွဲ့သည် စာတန်၏ လှည့်စားသောနက်နဲမှုကို ခံစားရန် ယေဇဗေလနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာအနေဖြင့် အိမ်ထောင်ဖောက်ပြန်ခြင်း မပြုခဲ့ကြ။ ယေရှုသည် သူတို့အပေါ် အခြားဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး ထပ်မတင်ဘဲ လက်ရှိလက်ခံထားသမျှကို ခိုင်မြဲစွာဆုပ်ကိုင်ထားရန်သာ တိုက်တွန်းတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂၄–၂၅)။

2:24–29. Exhortation and Promise. Not all members of the church sided with Jezebel; there was a remnant that refused to become familiar with the deep things of Satan. Jezebel offered the members arcane teachings, and her teachings were diabolically deep. In the OT, the phrase “to know” denotes an experiential knowledge; as such, it is used here to refer to sexual relations (Gen. 4:1; 19:5). This remnant had not been involved in spiritual adultery with Jezebel in exchange for a chance to experience the depth of Satan’s deceptive teachings. Jesus promised to place on them no other burden than to hold firmly to what they had received thus far (vv. 24–25).

 

သိရသတိရာအသင်းတော်၏အခြေအနေသည် အလယ်ခေတ်ကာလအတွင်း အသင်းတော်ကြီး၏ အခြေအနေနှင့် ကိုက်ညီ၏။ အန္တရာယ်သည် အပြင်ဘက်မှမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ထံမှ အာဏာရရှိသည်ဟု ကိုယ်ကိုကိုယ်ဆိုသူများထံမှ ဖြစ်ပေါ်လာ၏။ ထိုကာလတွင် အစဉ်အလာသည် သမ္မာကျမ်းစာကို အစားထိုးခဲ့သည်။ လူသားယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် သန့်ရှင်းသောပစ္စည်းများသည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာကို အစားထိုးခဲ့သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ထိုက်တန်သည်ဟု မှတ်ယူခဲ့ကြ၏။ ထိုယိုယွင်းစေသော ဩဇာများကို လက်မခံသူများသည် ပြင်းထန်စွာ ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် သေဆုံးခြင်းကို ခံကြရ၏။

The situation in the church in Thyatira applies to the condition of the church at large during the Middle Ages. The danger to the church did not come from outside but from those within who claimed to receive their authority from God. During that period, tradition replaced the Bible, a human priesthood and sacred relics replaced Christ’s priesthood, and works were regarded as meritorious. Those who did not condone the corrupting influences of the institutional church experienced severe persecution and even death.

 

ယေရှုသည် သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ရပ်တည်သူများအား မိမိ၏အောင်မြင်မှုတွင် ပါဝင်ခွင့်ပေးမည်ဟု ကတိပေးတော်မူ၏။ လူမျိုးများကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ပေးမည် (အပိုဒ် ၂၆)၊ ခမည်းတော်ထံမှ အာဏာရရှိသည့်နည်းတူပင် (အပိုဒ် ၂၇)။ ထို့ပြင် “နံနက်ကြယ်” ကို ပေးမည်ဟု ကတိပြုတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂၈)။ နံနက်ကြယ်သည် ယေရှုခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို ကိုယ်စားပြု၏ (၂၂:၁၆)။ ဆိုလိုသည်မှာ သစ္စာရှိသူများအား အကြီးကျယ်ဆုံးသော ဆုလာဘ်၊ ယင်းမှာ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်တော်မူ၏။

Jesus promised a share in His victory to the ones in Thyatira who would remain faithful to Him. He would give them dominion over the nations (v. 26), just as He had received authority from the Father (v. 27). He would also give them “the morning star” (v. 28), which is a symbol of Jesus Christ Himself (22:16). In other words, Jesus promised the greatest gift to those who would remain faithful: Himself.

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၆ သာဒိအသင်းတော်သို့ စာတော်

၃:၁က လိပ်မူခြင်း။ သာဒိမြို့ (ယခု တုရကီနိုင်ငံရှိ ဆတ်မြို့) သည် သိရသတိရာမှ အရှေ့တောင်ဘက် မိုင် ၃၀ (ကီလိုမီတာ ၄၈) အကွာတွင်ရှိ၏။ ရှေးကျမ်းစာရေးမတိုင်မီ ခြောက်ရာစုခန့်က သာဒိသည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာ့အကြီးကျယ်ဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်ခုဖြစ်ခဲ့၏။ လုဒိပြည်နိုင်ငံတော်၏ မြို့တော်ဖြစ်ပြီး ခရိုင်စက်မင်းကို အုပ်ချုပ်ရာ နေရာဖြစ်၏။ နောက်ပိုင်းတွင် ပားရှားမင်း ကိုရုတ်ကြီးက အနိုင်ခဲ့၏။ ရောမခေတ်ရောက်သော် မြို့၏ဂုဏ်ကျက်သရေသည် အတိတ်သမိုင်းတွင်သာ ကျန်တော့၏။ ချမ်းသာသုံးစွဲမှုများသော်လည်း ယခင်ဂုဏ်ကျက်သရေမရှိတော့။ သိုးမွှေးရောင်းဝယ်ရေး၊ ဆိုးဆေးထုတ်လုပ်ရေး၊ အဝတ်အထည်ချုပ်လုပ်ငန်းများဖြင့် ကျော်ကြား၍ ဇိမ်ခံဘဝကို ပိုင်ဆိုင်ခဲ့ကြ၏။ မြို့၏ နတ်ဘုရားမမှာ ကိုဘဲလီမယ်တော်ဖြစ်ပြီး အဲဒီဘုရားကျောင်းတွင် ကိုယ်လုပ်တော်ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ရှိ၏။ ထိုနတ်ဘုရားမသည် သေသူကို အသက်ပြန်ရှင်စေနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ကြ၏။

3:1–6

Message to the Church in Sardis

3:1a. Address. The city of Sardis (modern-day Sart, Turkey), which was about thirty miles (48 km) southeast of Thyatira, had a splendid history. Some six centuries prior to the book of Revelation, Sardis had been one of the greatest cities in the ancient world. It was the capital of the kingdom of Lydia, ruled by the wealthy Croesus until he was defeated by Cyrus of Persia. By the Roman period, the city had lost its prestige in the ancient world. While continuing to enjoy prosperity and wealth, the city’s glory and pride was rooted in its past history rather than in its present reality. It was known as a trading center for the wool, dyeing, and garment-making industries, providing its residents with a luxurious lifestyle. The city’s patron deity was the goddess Cybele, whose temple hosted eunuch priests. The goddess was believed to possess the special power of restoring the dead to life.

 

မြို့သည် စောင်းတက်သောတောင်ထိပ်တွင် တည်ရှိ၏။ တစ်ဖက်လမ်းတည်းသာ တက်နိုင်သောကြောင့် သဘာဝခံတပုံတစ်ခုဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် မြို့သူမြို့သားများ အလွန်ယုံကြည်မှုလွန်ကဲကာ နံရံကို စောင့်ကြပ်ခြင်းကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြ၏။ ထို့ကြောင့် မြို့သည် အချိန်နှစ်ကြိမ် ရုတ်တရက်သိမ်းပိုက်ခံရ၏။ ပထမအကြိမ် ပားရှားမင်း ကိုရုတ်ကြီး (ဘီစီ ၅၄၉)၊ ဒုတိယအကြိမ် အန္တိအိုကု သုံးပါး (ဘီစီ ၂၁၈)။ နှစ်ကြိမ်စလုံး ညအခါ ရန်သူတက်လာသော်လည်း နံရံတွင် စောင့်ကြပ်သူမရှိသဖြင့် မြို့ပျက်ခဲ့၏။

The city was built on the peak of a steep hill. Due to its location, it was a natural citadel, as it was accessible by only one route and was therefore easy to defend. As a result, the citizens were so overconfident in their safety that the city walls were guarded carelessly, if at all. The city was captured by surprise twice, first by Cyrus the Persian (549 B.C.) and later by Antiochus III (218 B.C.). On both occasions, enemy soldiers climbed the precipice at night and found that the Sardinians had not posted a guard on the walls. The city was taken and destroyed because of the overconfidence of its citizens and the failure of the guards to keep watch.

 

၃:၁ခ–၁ဂ ခရစ်တော်၏ မိတ်ဆက်ခြင်းနှင့် အသင်းတော်အကဲဖြတ်ခြင်း။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ခုနစ်ပါးနှင့် ကြယ်ခုနစ်လုံးကို ကိုင်စွဲထားတော်မူသူအဖြစ် မိတ်ဆက်တော်မူ၏။ ဝိညာဉ်တော်၏ ပြည့်စုံမှုဖြင့် အသက်မဲ့အိပ်စက်နေသော အသင်းတော်ကို နိုးကြားစေရန် ကြွလာတော်မူ၏။ သာဒိအသင်းတော်သည် ဆုံးမခြင်းသာ ခံရ၏။ သီးခြားအပြစ် သို့မဟုတ် သွေ့လွဲသောအယူဝါဒကို အပြစ်တင်ခံခြင်းမဟုတ်၊ ဝိညာဉ်ရေးရာအသက်မဲ့ခြင်းကြောင့်ပင် ဖြစ်၏။ နာမည်ကျော်သည်မှာ အသက်ရှင်သည်ဟု ဆိုသော်လည်း အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်ရေးရာသေသည်။ သူတို့၏အမှုတော်များသည် ဘုရားသခင်၏ စံနှုန်းနှင့် မမီတော့၊ မပြည့်စုံတော့ (အပိုဒ် ၂)။ အဓိကပြဿနာမှာ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပျင်းရိမှုနှင့် အေးတိအေးစက်ဖြစ်မှုပင်။ တပါးအယူဝါဒပတ်ဝန်းကျင်နှင့် အလျှော့အတင်းပြုမႈက ဝိညာဉ်အသက်ကို သတ်ပစ်ခဲ့၏။

3:1b–1c. Description of Christ and Appraisal of the Church. Jesus introduced Himself to the church in Sardis as the One who had the seven spirits of God and the seven stars. He came to the members of this church with the fullness of the Holy Spirit to awaken them from their lifeless slumber. The church in Sardis received only a rebuke from Jesus. The members were not blamed for specific sins or heresy but for being lifeless. Its reputation claimed that it was alive, but in reality, it was spiritually dead. Their works did not measure up to God’s standard; He found them lacking and imperfect (v. 2). Their underlying issue was spiritual complacency and lethargy. Their compromise with the pagan environment had killed their spiritual life and their ability or motivation to witness for the gospel.

 

၃:၂–၆ တိုက်တွန်းခြင်းနှင့် ကတိတော်။ ယေရှုသည် နိုးကြားရန်၊ အသက်ရှင်နေသေးသော အသေခါစသူများကို အားပေးရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၂)။ ဧဖက်အသင်းတော်ကဲ့သို့ပင် ရှေးဦးစွာ ခံယူခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရားကို အောက်မေ့၍ နောင်တရရန် (အပိုဒ် ၃)။ ထိုသို့ပြုလျှင် လက်ရှိပျင်းရိမှုမှ လှည့်ပြန်၍ ခရစ်တော်နှင့် ဆက်ဆံရေးအသစ် စတင်နိုင်မည်။ သို့ရာတွင် နိုးကြားခြင်းမရှိလျှင် သူခိုးလာသလို ရုတ်တရက် တရားစီရင်ခြင်းသို့ ကြွလာတော်မူမည်။ မြို့၏သမိုင်းကြောင်းနှင့်အညီ စောင့်ကြပ်ခြင်းမရှိသဖြင့် နှစ်ကြိမ်သိမ်းပိုက်ခံရသလို အသင်းတော်လည်း ရုတ်တရက်တရားစီရင်ခြင်းခံရလိမ့်မည်။

3:2–6. Exhortation and Promise. Jesus exhorted the Christians in Sardis to be alert and to strengthen those who still had some life in them but were about to die (v. 2). Like the Ephesians, they needed to remember what they had received and heard, namely, the gospel in the beginning of their Christian experience, and to cling to it and repent (v. 3). This would result in turning from their present lethargic condition and experiencing a new beginning in their relationship with Christ. However, Jesus warned that if they did not wake up and keep watch in their spiritual lives, He would come unexpectedly to them in judgment, like a thief. Their destiny was to mirror the past history of the city: as Sardis was unexpectedly conquered twice because of a lack of vigilance, so Christ would visit the church in unanticipated judgment of its spiritual lethargy.

 

သာဒိအသင်းတော်တွင် တပါးအယူဝါဒနှင့် အလျှော့အတင်းမပြုဘဲ သစ္စာရှိနေသေးသူ အနည်းစုရှိသေး၏ (အပိုဒ် ၄)။ သို့သော် သူတို့ပင်လျှင် အသေခါစဖြစ်နေ၏ (အပိုဒ် ၂)။ သူတို့သည် ဖြူစင်သောအဝတ်နှင့် ခရစ်တော်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းရလိမ့်မည်။ အကြောင်းမှာ ထိုက်တန်သောကြောင့်ပင် (၇:၉ ကိုကြည့်)။ ဖြူသောအဝတ်သည် သူတို့၏ ခရစ်တော်အတွက် သစ္စာရှိမှုကို ကိုယ်စားပြု၏။

There were some Christians in Sardis who were still unwavering in their faithfulness to Christ and who had avoided compromising with paganism (v. 4). However, they were a minority group in the church and even they were dying (see v. 2). Jesus promised that they would walk with Him dressed in white clothes, for they were worthy (see 7:9). The white robes they would receive correlate to their faithfulness to Christ.

 

သာဒိအသင်းတော်၏ သတင်းစကားသည် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ်နှင့် အထူးသဖြင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးအပြီး ပရိုတက်စတင့်ပညာရှင်ခေတ်နှင့် ကိုက်ညီ၏။ ပြုပြင်ပြောင်းလဲသူများ ဧဝံဂေလိတရားကို ပြန်လည်ရှာတွေ့၍ အလယ်ခေတ်ကာလ မေ့လျော့နေသော ဧဝံဂေလိကို လူများလက်သို့ ပြန်အပ်နိုင်ခဲ့၏။ သို့သော် ထိုမျိုးဆက်ကွယ်လွန်သောအခါ အသက်မဲ့သော ပုံစံတစ်မျိုးသာ ကျန်ရစ်ခဲ့၏။ ပညာရှင်များသည် အယူဝါဒဆွေးနွေးမှုများတွင် အလွန်နစ်မြုပ်၍ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပျင်းရိမှုသို့ ရောက်ရှိသွား၏။ လူသားဆန်သော အယူဝါဒနှင့် လောကီအတွေးအခေါ်များ ထွန်းကားလာသောအခါ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်နှင့် ခရစ်တော်အပေါ် ကတိကဝတ်များ အေးစက်သွား၏။ အသက်ရှင်သယောင်ဆောင်သော်လည်း အမှန်တကယ် ဝိညာဉ်ရေးရာသေနေခဲ့၏။

The message to the church in Sardis corresponds to the condition of the church in two periods of time: the Reformation and especially the post-Reformation era known as Protestant scholasticism. The vibrant generation of Reformers rediscovered the gospel that had been forgotten during the medieval period and put the Bible into the hands of the people, rejuvenating Christianity. Unfortunately, once the Reformers passed away, lifeless formalism began to invade the church. The Reformers’ successors became overly involved in doctrinal polemics and controversies, gradually degenerating into a state of spiritual lethargy. Under the influence of the rising tide of rationalism and secularism, focus on the saving grace of the gospel and commitment to Christ waned, giving way to rationalism and theological arguments. The church at this period, although appearing to be alive, was in reality spiritually dead.

 

အောင်မြင်သူများကို ဖြူသောအဝတ်နှင့် ဝတ်ဆင်စေမည်ဟု ကတိပြုတော်မူ၏ (၃:၅)။ တပါးအယူဝါဒဖြင့် အဝတ်မညစ်ညူးသူများသည် ဖြူသောအဝတ်နှင့် ခရစ်တော်နှင့်အတူ လျှောက်လှမ်းရမည်။ အသက်စာစောင်မှ နာမည်မဖျက်ဘဲ ခမည်းတော်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များရှေ့တွင် အမည်ကို ဝန်ခံတော်မူမည် (၃:၅၊ မဿဲ ၁၀:၃၂ နှိုင်းယှဉ်)။

Jesus promised that the overcomers in the church would be dressed in white clothes (3:5), which reaffirms the promise made in the previous verse. Those who would keep their garments undefiled from the pagan environment would walk with Jesus in white robes. Jesus also promised not to erase their names from the Book of Life but to acknowledge their names before the Father and His angels (v. 5; cf. Matt. 10:32).

 

၃:၇–၁၃ ဖိလဒဲလဖိအသင်းတော်သို့ စာတော်

၃:၇က လိပ်မူခြင်း။ ဖိလဒဲလဖိမြို့ (ယခု အလရှဟီရ်) သည် သာဒိမှ အရှေ့တောင်ဘက် မိုင် ၂၅ (ကီလိုမီတာ ၄၀) အကွာတွင် တည်ရှိ၏။ ရှေးခေတ်ခုနစ်မြို့အနက် အငယ်ဆုံးဖြစ်၏။ ပါဂမံမင်း အာတ္တလု ဖိလဒဲလဖု (ချစ်ခင်ရင်းနှီးသူ) က တည်ထောင်ခဲ့ပြီး ညီအစ်ကို ယူမီနီ နှစ်ပါးအား ချစ်ခင်သောစိတ်ကြောင့် ဤအမည်တွင်ခဲ့၏။ မြို့သည် အရှေ့အနောက်ကုန်သွယ်ရေးလမ်းပေါ်တွင် ရှိ၍ ဂရိဘာသနှင့် ယဉ်ကျေးမှုကို လူဒိယနှင့် ဖြူဂိယဒေသသို့ ပျံ့နှှံ့စေရန် ရည်ရွယ်တည်ထောင်ခဲ့၏။

3:7–13

Message to the Church in Philadelphia

3:7a. Address. The city of Philadelphia (modern-day Alasehir, Turkey) was located about twenty-five miles (40 km) southeast of Sardis and was the youngest of the seven cities mentioned in Revelation. The city was founded by Attalus II Philadelphus, the king of Pergamum, who named the city Philadelphia (“brotherly love”) after the love he had for his younger brother Eumenes II. The city stood on the imperial trade road that connected all parts east of the province with all parts west of it. From its foundation, it was intended to serve as a missionary city for promoting the Greek language and culture to the area of Lydia and Phrygia.

 

၃:၇ခ–၁၀ ခရစ်တော်၏ မိတ်ဆက်ခြင်းနှင့် အသင်းတော်အကဲဖြတ်ခြင်း။ ယေရှုသည် သန့်ရှင်းသူ၊ သစ္စာရှိသူအဖြစ် မိတ်ဆက်တော်မူ၏ (အပိုဒ် ၇)။ သန့်ရှင်းသူဟူသော အမည်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ရည်ညွှန်း၏ (ဟေရှာ ၄၃:၁၅၊ ဟဗက္ကုတ် ၃:၃)။ သစ္စာရှိသူဟူသော အမည်လည်း ခရစ်တော်ပင် (၁၉:၁၁)။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်သည် သူ့ကို အပြည့်အဝ အားကိုးနိုင်၏။ ထို့ပြင် ဒါဝိဒ်၏သော့ကို ကိုင်ဆောင်ထားသူဟု မိတ်ဆက်တော်မူ၏။ ဖွင့်လျှင် မည်သူမျှ ပိတ်၍မရ၊ ပိတ်လျှင် မည်သူမျှ ဖွင့်၍မရ။ ဤဖော်ပြချက်သည် ဟေဇကိမင်း၏ အိမ်ထိန်းချုပ်သူ ဧလျာကိမ်ကို ရည်ညွှန်း၏ (ဟေရှာ ၂၂:၂၂)။ ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘဏ္ဍာတိုက်သို့ အပြည့်အဝဝင်ခွင့်ရှိသူဖြစ်၏။

3:7b–10. Description of Christ and Appraisal of the Church. Jesus presented Himself to the church in Philadelphia as He who is holy and true (v. 7). The Holy One is a reference to God in the OT (Is. 43:15; Hab. 3:3), and Jesus is the True One (see Rev. 19:11). The church may therefore rely on Him completely. Jesus also declared that He had the key of David; when He opens a door, no one can shut it, and when He shuts a door, no one can open it. This description of Jesus goes back to Isaiah 22:22, which talks about Eliakim, king Hezekiah’s chief steward, who was entrusted with the key of the royal palace and thus exercised the full authority of the king. Jesus presented Himself to the church as the One with full authority and access to the heavenly storehouse. This is why He is able to make great promises to His people.

 

ဖိလဒဲလဖိအသင်းတော်သည် ဆုံးမစကားမခံရ။ သူတို့၏အမှုကို သိတော်မူ၍ ခရစ်တော်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို စောင့်ထိန်း၍ နာမတော်ကို မငြင်းပယ်ခဲ့ကြ။ ဆမာနာကဲ့သို့ပင် ဂျူးဆန့်ကျင်ရေးကို ခံရ၏။ သို့သော် ထိုဂျူးများကို စာတန်၏ တရားဇရပ်ဟု သမ္မာတော်ဆို၏ (၃:၉၊ ၂:၉ နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် ရန်သူများကို ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ဆက်ဆံနေပြီဟု အာမခံတော်မူ၏။ အနှိပ်စက်သူများသည် တစ်နေ့ ခရစ်ယာန်တို့တွင် ဘုရားရှိကြောင်း ဝန်ခံရလိမ့်မည်။ အသင်းတော်သည် အင်အားနည်းပါးသော်လည်း ခရစ်တော်သည် မည်သူမျှ ပိတ်၍မရနိုင်သော အခွင့်အရေးတံခါးကို ဖွင့်ပေးထားတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၈)။ သူတို့သည် ဇွဲရှိရန် ပညတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းသောကြောင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ လူဆိုးများကို စုံစမ်းရန် လာမည့် “စုံစမ်းခြင်းချိန်” တွင် ကာကွယ်ပေးမည်ဟု ကတိပေးတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၁၀)။ ထိုစုံစမ်းခြင်းချိန်မှာ နောက်ဆုံးခုနစ်ပါးဒဏ်ခတ်ခြင်း (အခန်း ၁၅–၁၆) ကို ရည်ညွှန်း၏။

The church in Philadelphia did not receive any rebuke from Jesus. He declared that He knew the members’ works: they had kept His word and had not denied His name (v. 8). Like the Christians in Smyrna, they suffered from Jewish opposition. Even though these Jews claimed that they were serving God, Jesus identified them as actually belonging to the synagogue of Satan (3:9; cf. 2:8–9). However, Jesus assured the church that He was already dealing with its opponents. The day was coming when those who harmed the Christians would be forced to admit that God was with them. Although faithful, the church in Philadelphia had little strength (v. 8). Similar to the situation of the church in Sardis, the appealing influence of the pagan environment had greatly impacted Christians’ spiritual lives. Yet as weak as they were, Christ promised to set before them an open door of opportunities that no one could shut (v. 8). Because they had consistently kept His command to persevere in their eyes, Jesus promised to preserve them during the “hour of trial” that would come to test everyone dwelling on the earth (v. 10), which in Revelation is a code for the wicked. This time of trials was to be God’s judgments of the seven last plagues (chaps. 15–16). Jesus promised to be with His faithful people and to protect them during this time of tribulation.

 

ဖိလဒဲလဖိအသင်းတော်သည် ၁၈ ရာစုနှင့် ၁၉ ရာစုကာလ ခရစ်ယာန်ဘာသာနှင့် ကိုက်ညီ၏။ ထိုကာလတွင် ပရိုတက်စတင့်ဘာသာ ကြီးစွာနိုးကြားလာ၏။ ဝေသေလီ၊ မီလာ စသောနိုးကြားမှုများဖြင့် ခရစ်တော်၏ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေ၍ ခရစ်ယာန်ဆွေမျိုးပေါက်ဖော်မှုနှင့် ကိုယ်ကျိုးစွန့်စိတ်ကို ပြန်လည်ရှင်သန်စေ၏။ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောရန် စိတ်အားထက်သန်ခဲ့၏။

The church in Philadelphia coincides with the condition of Christianity during the eighteenth and nineteenth centuries. This period was characterized by a great revival of Protestantism. Various movements, often identified as the First and Second Great Awakenings (including the Wesleys’ Methodist and Millerite movements), revitalized genuine faith in the saving grace of Christ that resulted in restoring the spirit of Christian fellowship and self-sacrifice. The church of this period was driven by a genuine desire to carry the gospel to the whole world. As a result, there was a great proclamation of the gospel as never before experienced in Christian history.

 

၃:၁၀–၁၃ တိုက်တွန်းခြင်းနနှင့် ကတိတော်။ ခရစ်တော်သည် မကြာမီ ကြွလာတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် လက်ရှိရှိသော သစ္စာစိတ်ကို ခိုင်ခိုင်မြဲမြဲ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် တိုက်တွန်းတော်မူ၏။ အောင်ခြေဦးပေါ်မှ သရဖူ (အောင်မြင်မှုသရဖူ) ကို မည်သူမျှ မယူသွားရန်။ အောင်မြင်သူများကို အသစ်ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဗိမာန်တိုင် ဖြစ်စေမည်။ ဘုရားသခင်၏နာမတော်၊ အသစ်ယေရုရှလင်၏နာမတော်၊ ခရစ်တော်၏နာမတော်ကို ရေးထိုးထားမည်။ ဗိမာန်တိုင်သည် ခိုင်ခံ့မှုနှင့် အမြဲတည်တံ့မှုကို ကိုယ်စားပြု၏ (၁တိ ၃:၁၅)။ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်တွင် အမြဲရှိနေရမည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အလယ်တွင်နေထိုင်တော်မူမည် (၇:၁၅)။

3:10–13. Exhortation and Promise. Jesus, who is coming soon, exhorted the Philadelphians to hold on to what they had, meaning the spark of faithfulness that was still burning, so that no one, whether people or Satan himself, could take their crown (stephanos, “the crown of victory”; see Rev. 2:10). Jesus promised that overcomers would be permanent pillars in the temple in the new Jerusalem with the names of God, the new Jerusalem, and Christ on them. Pillars in the earthly temple provided stability and permanence, and in the NT, they are a symbol of the church (1 Tim. 3:15). Promised to always be in God’s presence, the faithful would serve God in His temple and He would dwell among them (Rev. 7:15).

 

၃:၁၄–၂၂

လာအိုဒိကိတာမြို့ရှိ ခရစ်ဝင်အားပေးစာ

၃:၁၄က။ ပေးပို့ရာမြို့။ လာအိုဒိကိတာမြို့ (ယနေ့ခေတ် တူရကီနိုင်ငံ အက်စကီဟီဆာဒေသ) သည် ဖိလဒဲလဖိယမြို့မှ အရှေ့တောင်ဘက် မိုင် ၄၀ (ကီလိုမီတာ ၆၄) ခန့်အကွာတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုမြို့သည် ဟီယေရာပိုလိမြို့နှင့် ကိုလောသဲမြို့အနီးတွင် ရှိပြီး ဧဖက်မြို့မှ ဆီးရီးယားသို့ သွားသော အဓိကကုန်သွယ်လမ်းတစ်ခုပေါ်တွင် တည်ရှိသည်။ အနေအထားကောင်းခြင်းကြောင့် ထိုမြို့သည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာ့ အကြီးကျယ်ဆုံး ကုန်သွယ်ရေးနှင့် ဘဏ္ဍာရေးဗဟိုချက်တစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ လာအိုဒိကိတာသည် အဝတ်အထည်ထုတ်လုပ်ရေးလုပ်ငန်း၊ ဘဏ်လုပ်ငန်းများနှင့် ရွှေများစွာသိုလှောင်ထားသည့် ကြီးမားသော ဘဏ်ဗဟိုချက်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် အလွန်ချမ်းသာခဲ့သည်။ ထို့ပြင် မျက်စိရောဂါကုသရန် “ဖရီဂျီယန်မှုန့်” ကို ဆီဖြင့်ရောစပ်ထားသည့် မျက်ဆေးကြောင့် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတစ်ဝန်း ကျော်ကြားသော ဆေးကျောင်းတစ်ခုလည်း ရှိခဲ့သည်။

3:14–22

Message to the Church in Laodicea

3:14a. Address. The city of Laodicea (modern-day Eskihisar, Turkey) was located about forty miles (64 km) southeast of Philadelphia. It was situated near the cities of Hierapolis and Colossae on the major trade route between Ephesus and Syria. Because of its favorable location, the city came to be one of the greatest commercial and financial centers of the ancient world. Laodicea was enormously wealthy due to its clothing manufacturing industry, its banking transactions, and its status as a great banking center where an enormous quantity of gold was stored. It was also famous for its medical school, which was renowned throughout the ancient world for its treatment of eye diseases by means of an ointment made from “Phrygian powder” mixed with oil.

 

စီးပွားရေး၊ ဘဏ္ဍာရေးနှင့် စက်မှုလုပ်ငန်းများ ဖွံ့ဖြိုးသာယာဝပြောမှုက ချမ်းသာသော မြို့ခံများကို မာနတက်စေခဲ့သည်။ အေဒီ ၆၀ ခန့်တွင် ငလျင်ကြီးဖြင့် မြို့ပျက်စီးသွားသောအခါ ဧကရာဇ်ထံမှ အကူအညီကို မာန်တက်စွာ ငြင်းပယ်ပြီး ကိုယ်ပိုင်အရင်းအနှီးဖြင့်ပင် မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ချမ်းသာမှုအားလုံးရှိသော်လည်း မြို့၏ရေပြဿနာကြီးတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ဟီယေရာပိုလိအနီးရှိ ရေပူစမ်းများနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်မှာ ကိုလောသဲမှ ရေများကို မိုင်အတော်ကြာဆန့်ထွက်သော ရေပိုက်လိုင်းများဖြင့် ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကိုလောသဲသည် တောင်ပေါ်မှ အေးမြသောရေကြောင့် ကျော်ကြားသော်လည်း ရေသည် မြို့သို့ရောက်သောအခါ ရေပိုက်ထဲတွင် အနွေးဓာတ်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

The commercial, financial, and industrial prosperity filled the wealthy residents of Laodicea with a spirit of pride. When the city was devastated by an earthquake around A.D. 60, its residents proudly refused imperial help and rebuilt the city using their own resources. However, for all its prosperity, the city had a great problem with water. Aqueducts that stretched for many miles supplied the city with water from the hot springs near Hierapolis and probably Colossae. The latter was known for its cold mountain water; but by the time the water reached the city, it would have become lukewarm in the aqueduct.

 

၃:၁၄ခ–၁၇။ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တော်ကိုယ်ကြား ဖော်ပြချက်နှင့် အသင်းတော်အား အကဲဖြတ်ခြင်း။ ယေရှုသည် လာအိုဒိကိတာအသင်းတော်အား အာမင်၊ သစ္စာရှိပြီး မှန်ကန်သော သက်သေခံချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ အစပျိုးသူနှင့် အုပ်စိုးသူ အဖြစ် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကြား မိတ်ဆက်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၄)။ “အာမင်” ဆိုသည်မှာ ဟေဗြဲဘာသာမှ ဆင်းသက်လာပြီး “အမှန်တကယ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို မှန်ကန်သူ (ဟေဗြဲ၊ အာမင်၊ ဟေရှာယ ၆၅:၁၆) ဟု ခေါ်ဝေါ်ထားပြီး ခရစ်တော်၏ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော သက်သေခံချက်သည် လာအိုဒိကိတာအသင်းတော်၏ စစ်မှန်သော အခြေအနေကို ဖော်ထုတ်ပြသခဲ့သည်။ ဘာမှမရှိဘဲ ဖန်ဆင်းနိုင်သော ကိုယ်တော်၏ အရည်အချင်းသည် ဤတဝက်တစ်ဝမ်းနှလုံးနွေးကပ်နေသော အသင်းတော်အတွက် တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။

3:14b–17. Description of Christ and Appraisal of the Church. Jesus presented Himself to the church in Laodicea as the Amen, the Faithful and True Witness, and the Ruler and Originator of God’s creation (v. 14). The word “amen” comes from Hebrew and means “in truth.” In the OT, God is called true (Heb. ’amen; Is. 65:16), which relates to how Christ’s discerning testimony exposed the true condition of the church in Laodicea. His ability to create out of nothing was the only hope for this half-hearted and lukewarm church.

 

လာအိုဒိကိတာအသင်းတော်၏ အခြေအနေသည် အလွန်ဆိုးရွားလွန်းသဖြင့် ယေရှုသည် ကောင်းသောအချက်တစ်ခုမျှ မပြောခဲ့ပေ။ အဖွဲ့ဝင်များကို သီးခြားအပြစ်၊ ယုံကြည်ခြင်းမှ လှည့်ထွက်ခြင်း သို့မဟုတ် ကွဲလွဲသော အယူဝါဒဖြင့် အပြစ်တင်ခြင်း မရှိခဲ့သော်လည်း မည်သည့်အသင်းတော်ကိုမျှ ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမခြင်း မခံရခဲ့ပေ။ ယေရှုသည် သူတို့၏အခြေအနေကို မြို့၏ရေပေးဝေမှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် အေးသည်လည်းမဟုတ်၊ ပူသည်လည်းမဟုတ်၊ အနွေးဓာတ်သာရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုသည် သူတို့ကို ပါးစပ်မှ ထွေးထုတ်တော့မည်ဟု သတိပေးခဲ့သည် (အခန်း ၁၆)။ မြို့၏ မာန်တက်သောစိတ်ဓာတ်သည် အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များထဲသို့ စိမ့်ဝင်သွားခဲ့ပြီး သူတို့သည် မိမိတို့၏ အောင်မြင်မှုနှင့် ချမ်းသာမှုကို မာန်တက်စွာ ကြွားဝါသော မြို့၏ အေးစက်မှုကို ထင်ဟပ်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် မိမိတို့ကို ချမ်းသာပြီး ဘာမျှလိုအပ်ခြင်းမရှိဟု မြင်ခဲ့ကြသည် (အခန်း ၁၇)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဧဖရိမ်လူမျိုးကဲ့သို့ ချမ်းသာမှုကို ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးမင်္ဂလာဟု မှတ်ယူခဲ့ကြသည် (ဟောရှေ ၁၂:၈)။ စမျှနအသင်းတော်သားများသည် ပစ္စည်းဥစ္စာအရ ဆင်းရဲသော်လည်း ဝိညာဉ်ရေးရာ ချမ်းသာသူများဖြစ်ခဲ့သည့်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် လာအိုဒိကိတာသားများသည် ချမ်းသာသော်လည်း ဆင်းရဲမွဲတေ၊ သနားဖွယ်ကောင်းစရာ၊ ဆင်းရဲ၊ မျက်ကန်းပြီး အဝတ်မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည် (ဂရိ၊ ptōchos ဆိုသည်မှာ လွန်စွာဆင်းရဲခြင်းကို ဆိုလိုသည်)။ မျက်ဆေးကြောင့် ကျော်ကြားသော မြို့တွင် နေထိုင်နေကြသော်လည်း ဝိညာဉ်ရေးရာ မျက်ကန်းနေကြခြင်းသည် ပြောင်ပြောင်တင်းတင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ မာနသည် မိမိတို့၏ စစ်မှန်အခြေအနေကို မြင်နိုင်ခြင်းမှ တားဆီးထားခဲ့သည်။

The Laodicean church was in such poor condition that Jesus had nothing positive to say about it. The members were not charged with a specific sin, apostasy, or heresy, but no other church received such a rebuke. Jesus likened their condition to the city’s water supply. They were neither cold nor hot, but lukewarm. As such, Jesus warned that He was about to spew them from His mouth (v. 16). The proud spirit of the city had pervaded the members of the church; they reflected the complacency of the city that prided itself on its accomplishments and wealth. They viewed themselves as being rich and in need of nothing (v. 17), regarding their wealth as divine favor just as Ephraim did in the OT (Hos. 12:8). In contrast to the Christians in Smyrna, who were materially poor but spiritually rich, the Laodiceans were wealthy and yet wretched, miserably pitiful, poor, blind, and naked (Gr. ptōchos, denoting extreme poverty). The irony is that they lived in a city famous for eye salve while they remained spiritually blind. Their pride prevented them from seeing themselves as they truly were.

 

၃:၁၈–၂၂။ တိုက်တွန်းခြင်းနှင့် ကတိတော်။ ယေရှုသည် အသင်းတော်အား ကိုယ်တော်ထံမှ အရာ (၃) ခုကို ဝယ်ယူရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ပထမအချက်၊ မီးနှင့် စစ်ဆေးပြီး သန့်စင်ထားသော ရွှေကို ပေးခဲ့သည် (အခန်း ၁၈)။ ဤရွှေသည် အဆုံးတိုင်အောင် တည်မြဲသော ယုံကြည်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး လာအိုဒိကိတာသားများကို စစ်မှန်စွာ ချမ်းသာစေမည်ဖြစ်သည် (၁ ပေ ၁:၇)။ ဒုတိယအချက်၊ သူတို့၏ ဆင်းရဲမွဲတေမှုကို ဖုံးအုပ်ရန် အဖြူရောင်အဝတ်ကို ပေးခဲ့သည်။ ဤအဝတ်သည် ကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဟေရှာယ ၆၁:၁၀၊ ဗျာ ၇:၉–၁၀)။ အဖြူရောင်သန့်ရှင်းသော အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် မှန်ကန်သော ဆက်ဆံရေးရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည် (ဗျာ ၃:၄–၅)။ တတိယအချက်၊ သူတို့၏ စစ်မှန်ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေကို မြင်နိုင်ရန် မျက်စီးဆေးကို လိမ်းရန် ပေးခဲ့သည် (ဧဖက် ၁:၁၈)။ ဤအရာအားလုံးကို ကိုယ်တော်ထံမှ ဝယ်ယူနိုင်သည်ဟု ယေရှုပြောခဲ့ခြင်းသည် လာအိုဒိကိတာသားများအနေဖြင့် မာနနှင့် အေးစက်မှုကို စွန့်လွှတ်ပြီး ခရစ်တော်ထံမှ စစ်မှန်သော ချမ်းသာမှုကို လက်ခံရန် လိုအပ်ကြောင်း ပြသသည်။

3:18–22. Exhortation and Promise. Jesus counseled the church to buy three things from Him: First, He offered gold refined in the fire (v. 18), which symbolized a proven faith that could last until the end (1 Pet. 1:7) and would make the Laodiceans truly rich. Second, Jesus offered them white garments to cover their wretched condition, symbolizing salvation (Is. 61:10; Rev. 7:9–10). To be dressed in white and clean garments means to be in a right relationship with God (Rev. 3:4–5). Third, Jesus offered them salve to anoint their eyes, so that they might see their true spiritual condition (Eph. 1:18). That Jesus gave them the opportunity to buy all these things from Him shows that it was necessary for the Laodiceans to give up their pride and complacency in order to receive riches from Christ.

 

သို့သော် ခရစ်တော်သည် ဤအသင်းတော်ကို အလျှင်းစွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူတို့မည်မျှ ဆိုးရွားနေပါစေ၊ လာအိုဒိကိတာသားများကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဤချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဆုံးမခြင်းနှင့် စည်းကမ်းပေးခြင်းဖြင့် ထုတ်ဖော်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၉)။ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာနှင့်အတူ အပြစ်ဒဏ်မခံရစေရန် ငါတို့ကို စည်းကမ်းပေးသည် (၁ ကော ၁၁:၃၂၊ သုတ္တံ ၃:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်သည် ဤအသင်းတော်အား မိမိတို့၏ အခြေအနေကို သဘောပေါက်စေရန်နှင့် ကိုယ်ကိုးစွဲမှု၏ သံကြိုးများကို ဖြည်ဖျက်နိုင်ရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။ လာအိုဒိကိတာသားများ၏ တစ်ခုတည်းသော လွတ်မြောက်ရာလမ်းသည် စစ်မှန်သော နောင်တရခြင်း—အေးစက်မှုမှ လှည့်ထွက်ပြီး အသစ်ပြန်စခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

However, Christ was not giving up on this church. As bad as they were, He loved the Laodiceans. However, this love was expressed through rebuke and discipline (v. 19), since God disciplines us so that we will not be condemned along with the world (1 Cor. 11:32; cf. Prov. 3:12). Christ made every effort to make this church realize its condition and break the chains of self-sufficiency that held it down. The only escape for the Laodiceans was through genuine repentance: turning away from their complacency and making a fresh start.

 

ယေရှုသည် ဤအသင်းတော်အား နိဂုံးချုပ်ရာတွင် တံခါးဝတွင် ရပ်နေပြီး ခေါက်နေသည်ဟု ပုံဖော်ခဲ့သည်။ ဤပုံသည် သီချင်းဆရာချစ်သူ၏ သတို့သမီးတံခါးကို ခေါက်ပြီး သူမ ဖွင့်ပေးရန် တောင်းပန်သည့် သီချင်းဆရာချစ်သူ၏ ပုံစံနှင့် တူသည် (သီချင်း ၅:၂–၆)။ ဤနေရာအထိ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဆုံးမခဲ့သော်လည်း ဤနေရာတွင် ယေရှုသည် အသင်းတော်အတွင်းရှိ တစ်ဦးချင်းကို စတင်ပြောဆိုခဲ့သည်။ တံခါးဖွင့်ပြီး ကိုယ်တော်ကို ဧည့်သည်အဖြစ် လက်ခံသူတိုင်းသည် ကိုယ်တော်နှင့် ရင်းနှီးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ညစာအတူစားမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရင်းနှီးသော ဆက်ဆံရေးကို ရည်ညွှန်းသည်။

Jesus concluded His appeal to this church by depicting Himself standing at the door and knocking, a picture that mirrors the lover in the Song of Songs as he knocked at the door of his beloved and pleaded with her to let him in (Song 5:2–6). The whole church had been admonished up to this point, but here, Jesus began addressing individuals in the church. All those who would open the door and welcome Him in would have an intimate, loving dinner with Him, an act that refers to an intimate relationship.

 

လာအိုဒိကိတာအသင်းတော်သည် ယနေ့ခေတ် အသင်းတော်၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့ပြင် ဗျာဒိတ် ၁၆:၁၅ တွင် ပေးထားသော သတိပေးချက်နှင့် ပြင်းထန်စွာ ဆက်စပ်နေသဖြင့် လာအိုဒိကိတာအသင်းတော်၏ သတင်းစကားသည် ကမ္ဘာ့သမိုင်းနိဂုံးချုပ်ခါနီးကာလ၏ အသင်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဤနောက်ဆုံးအသင်းတော်သည် နိုင်ငံရေး၊ ဘာသာရေးနှင့် လောကီအပြောင်းအလဲကြီးများ ဖြစ်ပွားနေသော ထူးခြားသည့်ကာလတွင် ရှိနေပြီး ထူးခြားသော စိန်ခေါ်မှုများကို ရင်ဆိုင်နေရသော်လည်း ကိုယ်ကိုးစွဲပြီး အနွေးဓာတ်ဖြစ်နေကာ စစ်မှန်မှုနှင့် ရုန်းကန်နေရသည်။ ခရစ်တော်၏ ဤအသင်းတော်အား သတိပေးချက်သည် ကမ္ဘာ့သမိုင်းနိဂုံးချုပ်ခါနီးကာလ အသင်းတော်အတွင်းရှိ လူတိုင်းအတွက် အလွန်ဝေးကွာသော သက်ရောက်မှုရှိသည်။

The church in Laodicea represents the spiritual condition of the church today. Furthermore, the strong verbal links with the warning given in Revelation 16:15 shows that the message to the church in Laodicea represents the church at the time of the end. This last church exists in a peculiar time of great political, religious, and secular upheavals and faces unique challenges, yet it is self-sufficient and lukewarm, struggling with its authenticity. Christ’s warning to this church has a far-reaching implication for all in the church at the close of this earth’s history.

 

ယေရှုသည် ကိုယ်တော် အောင်မြင်ပြီး ခမည်းတော်၏ ပလ္လင်ကို မျှဝေခံစားခဲ့သည်နှင့်အညီ အောင်မြင်သူများအား ကိုယ်တော်၏ ပလ္လင်ကို မျှဝေပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (အခန်း ၂၁)။ အခြားအသင်းတော်များသို့ ပေးထားသော ကတိများသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ဆုတ်ယုတ်မှုနှင့်အမျှ တိုးပွားလာခဲ့သော်လည်း လာအိုဒိကိတာအား ကတိတစ်ခုတည်းသာ ပေးခဲ့သည်မှာ အထူးသဖြင့် အရေးကြီးသည်။ သို့သော် ဤကတိတစ်ခုတည်းသည် အခြားအသင်းတော်များသို့ ပေးထားသော ကတိအားလုံးကို ပါဝင်စေသည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းသည် ခမည်းတော်ရှေ့တော်၌ ခရစ်တော်နှင့် ထာဝရပေါင်းစည်းခြင်းကို အာမခံသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Jesus promised to share His throne with the overcomers in the church just as He overcame and shared His Father’s throne (v. 21). It is particularly significant that while the number of promises to the other churches increased in proportion to their spiritual decline, Laodicea was given only one promise. However, this promise incorporates all of the promises given to the churches, since it ensures permanent union with Christ in the presence of the Father.

 

အခန်းကြီး - ၄

၄:၁–၈:၁

တံဆိပ်ခုနစ်ချက်

အခန်း ၄ မှစ၍ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ အပိုင်းအသစ်တစ်ခု စတင်သည်။ ရူပါရုံသည် ကမ္ဘာမြေပြင်မှ ကောင်းကင်သို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ယောဟန်၏ခေတ်မှ အနီးကပ်နှင့် ဝေးကွာသော အနာဂတ်သို့ ပြောင်းသွားသည် (၄:၁)။ ဘာသာစကားလည်း ပြောင်းလဲသွားသည်။ အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ ပေးသော သတင်းစကားများသည် ရိုးရှင်းသော ဘာသာစကားဖြင့် ရေးသားထားပြီး သင်္ကေတများကို နားလည်ရလွယ်ကူသော်လည်း ဤနေရာမှစ၍ ကျမ်းသည် ဂျူးအပိုကလစ်စာပေနှင့် ဆင်တူသော ရှုပ်ထွေးသည့် သင်္ကေတဘာသာစကားကို အသုံးပြုသည်။ ဤအပိုင်းသည် ကောင်းကင်ပလ္လင်ခန်းမ၏ ရူပါရုံဖြင့် စတင်သည် (၄:၁–၅:၁၄)၊ ထို့နောက် ပထမတံဆိပ်ခြောက်ချက် ဖွင့်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (၆:၁–၁၇)။ သတ္တမတံဆိပ်ဖွင့်မည့်အချိန်မတိုင်မီ (၈:၁) သန့်ရှင်းသူများ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည် (၇:၁–၁၇)။

4:1–8:1

THE SEVEN SEALS

Chapter 4 begins a new section of Revelation as the scene shifts from earth to heaven and from John’s day to a near and distant future (4:1). There is also a shift in language. While the seven messages are written in straightforward language with which the meaning of the infrequently used symbols can generally be easily understood, from this point on, the book employs complex symbolic language reminiscent of Jewish apocalyptic literature. The section begins with a vision of the heavenly throne room (4:1–5:14), followed by the opening of the first six seals (6:1–17). Before the seventh seal is opened (8:1), there is an interposed description of the sealing of the saints (7:1–17).

 

၄:၁–၁၁

ကောင်းကင်ပလ္လင်ခန်းမ

ဤရူပါရုံကို နှစ်ပေါင်းများစွာ အမျိုးမျိုးအဖုံဖုံ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ယောဟန်အသုံးပြုသော ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် ဘာသာစကား၊ ကျမ်းတစ်အုပ်လုံး၏ သတင်းစကားနှင့် ကိုက်ညီသည်။ အနာဂတ်သမိုင်းကို ယောဟန်အား ဖော်ပြမည့်မတိုင်မီ ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် ကောင်းကင်တွင် စတင်တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်းအခမ်းအနားကို ချီးမွမ်းခြင်းကို ကြည့်ရှုခွင့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ် ၄–၅ သည် ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသော အနာဂတ်ဖြစ်ရပ်များ၏ ကောင်းကင်ရှုထောင့်ကို ပေးသည်။

4:1–11

The Heavenly Throne Room

This scene has been interpreted in different ways throughout the years. The view set forth here corresponds well with the imagery and language used by John and the overall message of the book of Revelation. Before the future history was revealed to John, he was given a glimpse of Christ’s inauguration into His post-resurrection ministry in heaven. Revelation 4–5 thus provides heaven’s perspective on the meaning of the future events recorded in the book.

 

၄:၁–၃။ ကောင်းကင်ပလ္လင်ခန်းမ တံခါးသို့။ ယောဟန်သည် ရူပါရုံတွင် ကောင်းကင်သို့ ပို့ဆောင်ခံရပြီး ပွင့်လှစ်နေသော တံခါးတစ်ခုကို မြင်ခဲ့သည်။ ယေရှု၏ တံပိုးသံမျိုး အသံသည် (ဗျာ ၁:၉–၂၀ အပိုင်း မှတ်ချက်ကြည့်ပါ) အသင်းတော်ခုနစ်ခု၏ ကာလပြီးနောက် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို ပြသရန် ယောဟန်ကို တက်လာရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (၁:၁၉ ကြည့်ပါ)။ သူ၏ခေတ်က အသင်းတော်၏ အခြေအနေကို မြင်ပြီးနောက် ယောဟန်သည် သူ၏ခေတ်မှ ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာချိန်အထိ သမိုင်းကို ခြုံငုံသုံးသပ်ခြင်းကို ပြသခံရမည် ဖြစ်သည်။ ထိုတံခါးမှတစ်ဆင့် ယောဟန်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်ထဲသို့ ကြည့်နိုင်ခဲ့သည်။ ပထမဆုံး အာရုံစိုက်စေခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင် ခမည်းတော် ထိုင်နေသော ဘုန်းတန်ခိုးတော် ပလ္လင်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်ကို ဖော်ပြရန် မကြိုးစားခဲ့ဘဲ ကိုယ်တော်၏ တောက်ပသော ဘုန်းတန်ခိုးကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်သည် လူမရောက်နိုင်သော အလင်းတွင် နေတော်မူသည်ဟု သတိပေးခဲ့သည် (၁ တိ ၆:၁၆)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းသည် ခမည်းတော်ကို ဝန်းရံထားသော ခမ်းနားသော ဘုန်းတန်ခိုးကို မကြာခဏ ပြောထားသည် (ဆာ ၁၀၄:၂၊ ယေဇကျေလ ၁:၂၆–၂၈)။ ဤအရာကို လူ့ဘာသာစကားဖြင့် ဖမ်းစားရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ယောဟန်သည် အဖိုးတန်ကျောက်မျက်များ၏ တောက်ပမှုဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ကျောက်စက္ကူ (jasper)၊ ကျောက်နီ (sardius၊ carnelian သို့မဟုတ် ruby) နှင့် ကျောက်စိမ်း (emerald) (ဗျာ ၄:၃)။ ရှေးခေတ်တွင် ဤကျောက်သုံးမျိုးကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ထွက်မြောက်ရာကျမ်းတွင် ယာကုပ်၏သားကြီးရုဗင်နှင့် အငယ်ဆုံးဗင်္ယာမိန်ကို ကိုယ်စားပြုသော ယဇ်ပုရောဟိတ်၏ ရင်ဘတ်ချပ်ပေါ်တွင် ပထမနှင့်နောက်ဆုံးကျောက်အဖြစ် ကျောက်နီနှင့် ကျောက်စက္ကူကို ဖော်ပြထားသည်။ ကျောက်စိမ်းသည် ယုဒကို ကိုယ်စားပြုသော စတုတ္ထကျောက်ဖြစ်သည် (ထွက် ၂၈:၁၇–၂၁)။

4:1–3. A Door into the Heavenly Throne Room. John was transported in vision to heaven, where he saw a door standing open. The trumpet-like voice of Jesus (see commentary on Rev. 1:9–20) invited him to come up, so that he could be shown what would happen after the time of the seven churches (see 1:19). Having witnessed the situation in the church of his day, John was then to be shown the panoramic survey of history from his time until Christ’s return. Through that door, John was able to look into the heavenly temple. What first caught his attention was the majestic throne on which God the Father sat. John did not attempt to describe God, focusing instead on His radiant glory. Paul reminds us that God dwells in unapproachable light (1 Tim. 6:16), and the OT speaks often of the splendid glory surrounding the Father (Ps. 104:2; Ezek. 1:26–28), which is impossible to capture in human language. John described it in terms of the dazzling glow of precious stones: jasper, sardius (carnelian or ruby), and emerald (Rev. 4:3). In the ancient world, these three stones were considered to be representative in nature. Exodus refers to sardius and jasper as the first and last stones on the breastplate of the high priest, representing Reuben as the eldest and Benjamin as the youngest of Jacob’s sons. The emerald was the fourth stone on the breastplate, representing Judah (Ex. 28:17–21).

 

အဖိုးတန်ကျောက်များ၏ တောက်ပမှုသည် ပလ္လင်ကို ဝန်းရံထားသော သက်တံတစ်ခုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤသက်တံသည် ယေဇကျေလရူပါရုံတွင် မြင်ခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူသည် (ယေဇ ၁:၂၈)။ သက်တံသည် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်နိမိတ်လက္ခဏာဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၉:၁၂–၁၇)။ အဖိုးတန်ကျောက်များနှင့် သက်တံသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား ပေးထားသော ပဋိညာဉ်ကတိနှင့် ထိုကတိအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို အာမခံချက်ပေးရန် ရည်ရွယ်သည်။

The flashing brilliance of the precious stones produced a rainbow that surrounded the throne, similar to the one Ezekiel witnessed in a vision centuries earlier (Ezek. 1:28). The rainbow functions as the sign of God’s covenant (Gen. 9:12–17). The precious stones and the rainbow are intended to provide an assurance of God’s covenant promise to His people and of His faithfulness to that promise.

 

၄:၄။ အသက်ကြီးသူ နှစ်ဆယ့်လေးဦး။ ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်ကို ဝိုင်းရံထားသော ပလ္လင်နှစ်ဆယ့်လေးခုကို မြင်ခဲ့ပြီး ထိုပလ္လင်များပေါ်တွင် အသက်ကြီးသူ နှစ်ဆယ့်လေးဦး ထိုင်နေသည်ကို တွေ့ခဲ့သည်။ သူတို့အားလုံး အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေမင်းဆောင်းကို ဆောင်းထားကြသည်။ ဤအသက်ကြီးသူများ၏ အမှတ်အသားကို ဆွေးနွေးခဲ့ကြသည်။ အချို့က ကောင်းကင်သတ္တဝါများဟု ယူဆပြီး အချို့က လူသားများဟု ယူဆကြသည်။ ဖော်ပြချက်အရ သူတို့သည် ဘုန်းတန်ခိုးရရှိပြီး လူသားများ ဖြစ်နိုင်ခြေများသည် (အောက်တွင် “အသက်ကြီးသူ နှစ်ဆယ့်လေးဦး၏ အမှတ်အသား” ကြည့်ပါ)။ ရူပါရုံတွင် သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ပလ္လင်ပေါ် တက်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားတွင် ပါဝင်ရန် ကောင်းကင်ကောင်စီအဖွဲ့ဝင်များ ဖြစ်ခဲ့သည်။

4:4. The Twenty-Four Elders. John saw twenty-four other thrones, with twenty-four elders sitting on them, arranged in a circle around God’s throne. They were all clothed in white robes and wore crowns of gold. The identity of these elders is a matter of discussion. Some consider them to be heavenly beings, while others consider them to be human beings. The description of the elders suggests that they are probably human beings—glorified saints (see below, “Identity of the Twenty-Four Elders”). In the vision, they were part of the heavenly council that was meeting to participate in Christ’s enthronement ceremony.

အသက်ကြီးသူ နှစ်ဆယ့်လေးဦး၏ အမှတ်အသား ကောင်းကင်ကောင်စီအဖွဲ့ဝင်အဖြစ် ကိုယ်စားပြုသော ကောင်းကင်သတ္တဝါများ ဖြစ်နိုင်ခြေကို လုံးဝပယ်ချ၍ မရသော်လည်း သူတို့သည် ဘုန်းတန်ခိုးရရှိပြီး လူသားများ ဖြစ်သည်ဟု အကြောင်းပြချက်များစွာ ရှိသည်။ ပထမအချက်၊ “အသက်ကြီးသူ” ဟူသော အမည်ကို သမ္မာကျမ်းတွင် လူသားများအတွက်သာ အမြဲသုံးသည်။ သူတို့သည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်နေကြပြီး အောင်မြင်သူလူသားများအား ကတိပေးထားသည်နှင့်အညီ ဖြစ်သည် (ဗျာ ၃:၂၁)။ ကောင်းကင်တမန်များသည်မူ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် အမြဲရပ်နေတတ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိလူများ၏ ဝတ်ရုံဖြစ်သော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံကို ဝတ်ဆင်ထားသည် (၃:၄–၅၊ ၆:၁၁၊ ၇:၉)။ သူတို့ဦးခေါင်းပေါ်ရှိ မင်းဆောင်းများသည် အောင်မြင်သော သန့်ရှင်းသူများအတွက်သာ သီးသန့်ထားသော အောင်ပွဲမင်းဆောင်း (ဂရိ၊ stephanoi) ဖြစ်သည် (၂:၁၀၊ ၃:၁၁)။ ယောဟန်သည် သူတို့၏ သင်္ကေတအရေအတွက်ကို ၁၂ နှင့် ၁၂ ဟူ၍ နှစ်စုခွဲထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် အသစ်သော ယေရုရှလင်မြို့ကို ဣသရေလအမျိုးအနွယ် ၁၂ ပါးအတွက် တံခါး ၁၂ ခုနှင့် တမန်တော် ၁၂ ပါးအတွက် အခြေတည်ကျောက် ၁၂ ခု ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၂၁:၁၂–၁၄)။ ထို့ကြောင့် ရူပါရုံထဲရှိ အသက်ကြီးသူ နှစ်ဆယ့်လေးဦးသည် ဓမ္မဟောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကျမ်းမှ ဘုရားသခင်၏ လူများ၊ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုနိုင်သည်။ Identity of the Twenty-Four Elders

While the possibility that the elders were heavenly figures who had representative functions as members of the heavenly council cannot be excluded completely, there are several arguments for identifying them as glorified human beings. First, the title “elders” in the Bible is used always for humans. They sat on thrones, as human overcomers are promised (Rev. 3:21), in contrast to angels, who always stand in God’s presence. They appeared in the vision wearing white robes, the attire of God’s faithful people (3:4–5; 6:11; 7:9). The crowns on their heads were the victory crowns (Gr. stephanoi) reserved exclusively for the victorious saints (2:10; 3:11). John presents their symbolic number as consisting of two sets of twelve. He later depicts the new Jerusalem as having twelve gates named after the twelve tribes of Israel and twelve foundations named after the twelve apostles (21:12–14). The twenty-four elders in the vision could thus represent God’s people from both the OT and the NT, the church in its totality.   ဓမ္မဟောင်းဗိမာန်တွင် ဗိမာန်တာဝန်ကို အလှည့်ကျထမ်းဆောင်သော ယဇ်ပုရောဟိတ် အဖွဲ့ ၂၄ ဖွဲ့ ရှိခဲ့သည် (၁ ရာဇဝင် ၂၄:၄–၁၉)။ အဖွဲ့တစ်ခုချင်းစီတွင် “ခေါင်းဆောင်” တစ်ဦးစီ ရှိပြီး ဂျူးထုံးတမ်းအရ ဤအဓိကယဇ်ပုရောဟိတ်များကို “အသက်ကြီးသူများ” ဟု ခေါ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတစ်လျှောက် အသက်ကြီးသူများ၏ လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဆက်တိုက် ချီးမွမ်းခြင်းအဖြစ် တင်ပြထားသည် (ဗျာ ၅:၈–၁၀၊ ၁၉:၄)။ ဤသည်မှာ ကမ្មလောကဗိမာန်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ အလုပ်နှင့် ဆင်တူသည်။ In the OT temple, there were twenty-four divisions of priests who took turns in the temple services (1 Chr. 24:4–19). Each division had a “leader” (1 Chr. 24:4), and in Jewish tradition, these chief priests were called “elders.” Throughout Revelation, the activities of the twenty-four elders are presented as continuous worship (Rev. 5:8–10; 19:4), resembling the work of the priests in the earthly temple.   အသက်ကြီးသူများကို ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်ရူပါရုံများတွင် ယခင်က တစ်ကြိမ်မျှ မဖော်ပြခဲ့ပေ။ ယောဟန်မြင်သောအခါ သူတို့သည် ကောင်းကင်ပလ္လင်ခန်းမ၌ အရင်က မရှိခဲ့သော အဖွဲ့အသစ်ဖြစ်သည်ကို ညွှန်ပြသည်။ သူတို့သည် ရူပါရုံမတိုင်မီ မကြာမီရောက်ရှိလာခဲ့ရမည်။ လူသားများဟု ယူဆပါက သူတို့သည် ယေရှု အသေခံချိန်တွင် သေရာမှ ထမြောက်လာသူများ ဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၇:၅၁–၅၃)။ ပါဝလုက ယေရှုသည် ကောင်းကင်သို့ တက်တော်မူသောအခါ လူအများကို အတူဆောင်သွားခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (ဧဖက် ၄:၈)။ ထို့ကြောင့် အသက်ကြီးသူ နှစ်ဆယ့်လေးဦးသည် လူသားများကို ကိုယ်စားပြုသူများအဖြစ် ယေရှုနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ တက်ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို သက်သေခံရန်နှင့် ကောင်းကင်တရားစီရင်ခြင်းတွင် ပါဝင်ရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤရူပါရုံတွင် သူတို့သည် ခမည်းတော်ထံ ခရစ်တော်၏ ပလ္လင်ပေါ် တက်ရောက်ခြင်းကို သက်သေမြင်ရန် ကောင်းကင်ပလ္လင်ခန်းမသို့ ခေါ်ဆောင်ခံရသည်။ The twenty-four elders had never before been mentioned in any biblical record of visions of the throne of God. This indicates that when John saw them, they were a new group who had not previously been present in the heavenly throne room. They must have arrived shortly before the scene was set up. If the view that they were humans is correct, then they were most likely the ones raised from the dead at the time of Jesus’s death (Matt. 27:51–53). Paul states that when Jesus ascended to heaven, He took a host with Him (Eph. 4:8). It is therefore possible that the twenty-four elders ascended with Jesus as the representatives of humanity, to witness God’s fairness in His actions and to participate in the heavenly judgment. Here, in the vision, they were ushered into the heavenly throne room to witness the exaltation of Christ to the heavenly throne at the right hand of the Father.

 

၄:၅–၆ာ။ ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်။ ပလ္လင်သည် ထိုအခန်းတွင် ဖြစ်ပျက်သမျှအရာအားလုံး၏ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ အခန်း ၄ နှင့် ၅ တွင် ပလ္လင်ကို အကြိမ်ပေါင်း တဆယ့်ခုနစ်ကြိမ်ဖော်ပြထားပြီး၊ ပလ္လင်ခန်းထဲရှိ အရာအားလုံးကို ပလ္လင်နှင့်ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြထားသည်။ ပလ္လင်ပတ်လည် (၄:၃၊ ၄၊ ၆၊ ၅:၁၁)၊ ပလ္လင်မှ (၄:၅)၊ ပလ္လင်ရှေ့ (၄:၅–၆၊ ၁၀)၊ ပလ္လင်၏အလယ်ဗဟိုတွင် (၄:၆၊ ၅:၆) စသည်ဖြင့်ဖြစ်သည်။ ထင်ရှားသောပလ္လင်၏ဗဟိုချက်သည် ဤအခန်းတစ်ခုလုံး၏ ဓမ္မသစ်အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်သည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်တော်မူသော အချုပ်အခြာအာဏာကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထိုအာဏာကို လုယက်သိမ်းပိုက်လိုသော ရန်ဘက်အင်အားက စိန်ခေါ်နေသည် (၁၃:၂၊ ၁၆:၁၀)။ ဘုရားသခင်နှင့်စာတန်ကြားတွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသော ပဋိပက္ခ၏ဗဟိုပြဿနာမှာ မည်သူမျှအုပ်ချုပ်ခွင့်ရှိသည်နည်း ဆိုသည်ပင်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း ၄–၅ တွင် ထိုပဋိပက္ခ၌ အဆုံးအဖြတ်ပေးသောအဖြစ်အပျက်တစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။ ယင်းမှာ ခရစ်တော်သည် ကားတိုင်ပေါ်တွင် အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ပလ္လင်တော်သို့ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရခြင်းပင်ဖြစ်သည်။

4:5–6a. The Throne of God. The throne was central to everything that took place in the scene; it is featured seventeen times in chapters 4–5, and everything in the throne room is portrayed in relation to the throne: around the throne (4:3, 4, 6; 5:11), from the throne (4:5), in front of the throne (4:5–6, 10), or in the midst or center of the throne (4:6; 5:6). The centrality of the throne in the vision is fundamental to the theology of the entire scene. The throne of God represents His ruling authority over the universe—an authority that is challenged by a usurping enemy power (13:2; 16:10). The central issue in the ongoing conflict between God and Satan is who has the right to rule. Revelation 4–5 portrays a decisive event in that conflict: the exaltation of Christ to the heavenly throne as a result of His sacrificial death on the cross of Calvary.

 

ထိုဖော်ပြချက်တွင် ပလ္လင်တော်မှ လျှပ်စီးလက်ခြင်း၊ မြည်သံများ၊ နှင့် မိုးကြိုးသံများထွက်ပေါ်လာပြီး ထိုအခမ်းနားသောအခါသမယ၏ ဘုန်းတန်ခိုးကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ဣသရေလလူမျိုးကို အဲဂုတ္တုမှ ကယ်နှုတ်ပြီးနောက် တရားဓမ္မာနှင့်ပတ်သက်၍ ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခဲ့သည့် ဆီနဲတောင်ပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်မြင်ကွင်းကို သတိတရဖြစ်စေသည် (ထွက် ၁၉:၁၆၊ ၂၀:၁၈)။ ထိုအခါတွင် ဣသရေလလူမျိုးကို “ဘုရင်မင်းဆက်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မျိုးနွယ်” အဖြစ် တည်ထောင်ခဲ့သည် (၁၉:၄–၆)။ ထိုနည်းတူစွာ ယောဟန်သည် အသေခံသောသိုးသငယ်တော် (၅:၆) ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်အား မိမိအသွေးတော်ဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ရွေးနုတ်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်ထံမှ တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာလိပ်ကို ခံယူတော်မူပြီး ရွေးနုတ်ခံရသူများကို ဘုရင်မင်းဆက်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် တည်ထောင်ပေးတော်မူသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (ဗျာ ၅:၉–၁၀)။

The account presents lightning flashes, rumbling voices, and thunderclaps from the throne that accentuate the splendor of the occasion. The scene evokes the memory of the presence of God giving of the law at Mount Sinai (Ex. 19:16; 20:18) when Israel, having been rescued from Egypt, was inaugurated as the people of God, “a kingdom of priests” (19:4–6). In a similar fashion, John observed Christ, as the slain Lamb (5:6), having redeemed humanity by His blood, receiving the sealed scroll from God and inaugurating the redeemed into a royal priesthood (Rev. 5:9–10).

 

ပလ္လင်ရှေ့တွင် မီးတိုင်ခုနစ်တိုင်ရှိ၍ ထိုမီးတိုင်များသည် ဘုရားအဖြစ်ဒုတိယပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်တော်မူသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်ခုနစ်ပါးဟု ဖော်ပြခြင်းသည် အသင်းတော် (၁:၄) နှင့် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံး (၅:၆) တွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုတော်၌ ပြည့်စုံခြင်းနှင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဖြစ်ခြင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ခုနစ်ပါးဟူသောဂဏန်းသည် ပြည့်စုံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ယောဟန်သည် ပလ္လင်ရှေ့တွင် ဖန်မှန်ရေကန်နှယ် ပြားချပ်ချပ်တစ်ခုကို မြင်ခဲ့သည် (ကိုယ်တိုင် ထွက် ၂၄:၁၀၊ ယေဇကျေလ ၁:၂၂)။

Before the throne were seven lamps of fire that symbolized the Holy Spirit as the second member of the Godhead. The reference to the seven spirits of God denotes the fullness and universality of the work of the Holy Spirit in the church (1:4) and the world (5:6), as seven is a number of fullness. John also saw before the throne a flat expanse that appeared to him like a sea of glass (cf. Ex. 24:10; Ezek. 1:22).

 

၄:၆ခ–၇။ အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါး။ ပလ္လင်တစ်ဖက်တစ်ချက်စီတွင် စကြဝဠာ၏လေးထောင့်လေးမျက်နှာကို မျက်နှာမူထားသော “အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါး” ရှိသည်။ သူတို့၏ပုံသဏ္ဌာန်သည် ယေဇကျေလ၏ ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်တော်ဆိုင်ရာ ရူပါရုံတွင်ရှိသော ကောင်းကင်သတ္တဝါများနှင့် တူသည် (ယေဇကျေလ ၁:၅–၁၄၊ ၁၀:၁၂–၁၅)။ ထိုရူပါရုံတွင် အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါးကို ခဲရုဗိမ်ဟု ဖော်ပြထားပြီး မျက်နှာလေးမျိုးနှင့် တောင်ပံလေးစုံပါရှိသည် (၁:၆)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်မူ တောင်ပံခြောက်စုံပါရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ဗျာ ၄:၈)။ ထို့ကြောင့် ဟေရှာယ၏ရူပါရုံတွင်ရှိသော သေရာဖိမ်များနှင့်လည်း တူသည် (ဟေရှာ ၆:၂)။

4:6b–7. The Four Living Creatures. On each side of the throne there were “four living creatures” that faced the four directions of the universe. Their appearance resembled the heavenly beings in Ezekiel’s vision of the throne of God (Ezek. 1:5–14; 10:12–15), in which the four living creatures are identified as cherubs (10:20–22) that have four faces and four wings each (1:6). In Revelation, they are identified as having six wings (Rev. 4:8) like the seraphs in Isaiah’s vision (Is. 6:2).

 

ထို့ကြောင့် အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါးသည် ဘုရားသခင်၏အေးဂျင့်များအဖြစ်နှင့် ပလ္လင်တော်၏အစောင့်အဖြစ် အမှုတော်ဆောင်ရွက်သော အဆင့်အတန်းမြင့်မားသော ကောင်းကင်တမန်များဖြစ်သည်။ သမ္မာကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်သည် ခဲရုဗိမ်နှစ်ပါးကြားတွင် ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် ထိုင်တော်မူသည်ဟု မကြာခဏဖော်ပြထားသည် (၂ ဘုရင် ၁၉:၁၅၊ ဆာလံ ၈၀:၁၊ ၉၉:၁၊ ဟေရှာ ၃၇:၁၆)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါး၏ ပုံဖော်ပုံသည် သင်္ကေတဖြစ်သည်။ တောင်ပံများ (ဗျာ ၄:၈) သည် ဘုရားသခင်၏အမိန့်တော်များကို လျင်မြန်စွာဆောင်ရွက်နိုင်ခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး၊ မျက်လုံးများသည် ဉာဏ်ရည်နှင့် ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ခြင်္သြေ့၊ နွားထီး (ဂရိစကား moschos၊ အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုသည်)၊ လူ၊ နှင့် ပျံသင်းသောလင်းယုန်ပုံစံများသည် ဖန်ဆင်းခံရသမျှတစ်ခုလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် သူတို့သည် ကောင်းကင်တပ်များကို ဘုရားသခင်အား ချီးမွမ်းခြင်းတွင် အမြဲဦးဆောင်နေသည် (၄:၈–၉၊ ၅:၈–၉၊ ၇:၁၁–၁၂၊ ၁၉:၄) နှင့် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းကို ဆောင်ရွက်ရာတွင် ပါဝင်သည် (၆:၁၊ ၃၊ ၅၊ ၇၊ ၁၅:၇)။

The four living beings were therefore the exalted angels who serve God as His agents and as the guardians of His throne, as is evidenced in how the Bible often portrays God as sitting on the throne between the cherubim (2 Kin. 19:15; Ps. 80:1; 99:1; Is. 37:16). The depiction of the four living creatures in Revelation is symbolic. Their wings (Rev. 4:8) point to their swiftness in carrying out God’s orders, and their eyes represent their intelligence and discernment. Their appearances in terms of a lion, a calf (Gr. moschos, variously translated “ox”), a man, and a flying eagle represent the entire order of creation. Revelation presents them as constantly leading the heavenly hosts in praising God (4:8–9; 5:8–9; 7:11–12; 19:4) and being involved in the execution of God’s judgments on the earth (6:1, 3, 5, 7; 15:7).

 

၄:၈–၁၁။ ကောင်းကင်ဘုရားဝတ်ပုံ။ ယောဟန်သည် ပလ္လင်ခန်းထဲရှိ ကောင်းကင်ဘုရားဝတ်ပုံကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ အဆင့်မြင့်ကောင်းကင်တမန်လေးပါးက စတင်၍ ချီးမွမ်းသီချင်းဆိုကြသည် (အပိုဒ် ၈)။ ထိုချီးမွမ်းခြင်းသည် ဟေရှာယ၏ရူပါရုံတွင် သေရာဖိမ်တို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ထပ်တူပြုထားသည် (ဟေရှာ ၆:၁–၃)။ “သန့်ရှင်သည်” ဟူ၍ သုံးကြိမ်ထပ်ခါတလဲလဲဆိုခြင်းသည် အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်တို့၌ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် တန်ခိုးတော်ကို အလေးပေးဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ထိုချီးမွမ်းခြင်းတိုင်းတွင် အသင်းတော်အကြီးအကဲ နှစ်ဆယ့်လေးပါးတို့က တုံ့ပြန်သည်ကို မြင်သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ သူတို့သည် မြေပေါ်သို့ ဒူးထောက်၍ သရဖူများကို ပလ္လင်ရှေ့တွင် ချထားကာ ဖန်ဆင်းရှင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်အား တန်ခိုး၊ ဘုန်းအသရေ၊ ဂုဏ်တော်ရှိသမျှပေးလျှော့သည်။ ထိုချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် အကြီးအကဲများသည် ဘုရားသခင်အား အရာခပ်သိမ်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူသောအရှင်၊ ဖန်ဆင်းခံရသမျှသည် အသက်ရှင်ခြင်းအကြောင်းရင်းကို ကြွေးဆပ်ရသောအရှင်အဖြစ် အသိအမွေ့ခံကြသည်။

4:8–11. Heavenly Worship. John next describes the heavenly liturgy in the throne room. He saw that it started with the acclamation of praises by the four exalted angels (v. 8), who echoed the praises of the seraphim in Isaiah’s vision (Is. 6:1–3). The threefold repetition of “holy” emphasizes God’s holiness and omnipotence as manifested in the past, the present, and the future. John presents their praise as being followed on every occasion by the response of the twenty-four elders (v. 11), who fall to the ground and lay their crowns before the throne, honoring God as Creator and Lord who has all power, honor, and glory. With their praise, the elders recognized God as the Creator of all things to whom every created being owes its life.

 

ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏ရွေးနုတ်ခြင်းအမှုကို ပြင်းပြစွာ အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (၅:၈–၁၀)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း ၄–၅ ရှိ ဘုရားဝတ်ပုံမြင်ကွင်းသည် ဖန်ဆင်းခြင်း (အခန်း ၄) နှင့် ရွေးနုတ်ခြင်း (အခန်း ၅) ဟူ၍ နှစ်မျိုးကို ညွှန်ပြထားသည်။ အနှစ်ချုပ်ဆိုရသော် စစ်မှန်သော ဘုရားဝတ်ပုံ၏အနှစ်သာရမှာ ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် ရွေးနုတ်ခြင်းဆိုင်ရာ တန်ခိုးတော်အမှုများကို ပြန်လည်ရေတွက်၍ ချီးမွမ်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ဆုံးရှုံးပျက်စီးနေသော လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ထာဝရဘုရားရှင်၏ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးသနားတော်မူ၍ ဤကမ္ဘာကို ပြန်လည်ပြုပြင်နိုင်သော တန်ခိုးနှင့် အရည်အချင်းရှိတော်မူသည်။

John also presents their praise as emphatically stressing Christ’s act of redemption (5:8–10), which is in accordance with the fact that the worship scene in Revelation 4–5 points to two things: creation (chap. 4) and redemption (chap. 5). In short, it shows that the essence of true worship is to recount and celebrate God’s mighty acts of creation and redemption. God, who created the world, also has the power and ability to restore it by providing eternal salvation for lost humanity.

 

ဗျာဒိတ် ၄:၈–၁၀ သည် ယောဟန်မြင်ခဲ့သည်မှာ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ပုံမှန်ဖြစ်ပျက်နေသော အဖြစ်အပျက်ဖြစ်ပြီး (အပိုဒ် ၉) သီးခြားအချိန်တစ်ခုတွင် တစ်ကြိမ်တည်းဖြစ်ပျက်သည့် အဖြစ်အပျက်မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းရှိ ဘုရားသခင်၏ရူပါရုံများတွင် မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်သတ္တဝါများက ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်တော်မူသော ဘုရားသခင်အား ဝတ်ပြုကိုးကွယ်နေသည်ကို မကြာခဏတွေ့ရသည် (ဟေရှာ ၆:၁–၃၊ ယေဇကျေလ ၁:၂၂–၂၈၊ ဒံယေလ ၇:၉–၁၀)။ သို့သော် အခန်း ၄ ရှိ မြင်ကွင်းသည် နောက်အခန်း ၅ တွင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အခမ်းနားဆုံးသော အခါသမယ်အတွက် ပြင်ဆင်မှုသာဖြစ်သည်။

Revelation 4:8–10 suggests that what John saw is something that occurs regularly in heaven (v. 9) and was not a singular event that took place at a specific point in time. Furthermore, the OT visions of God often show Him seated on His throne and being worshiped by countless heavenly beings (Is. 6:1–3; Ezek. 1:22–28; Dan. 7:9–10). However, the scene in chapter 4 is preparation for the splendid occasion that occurs in the following chapter.

 

အခန်းကြီး - ၅

၅:၁-၁၄ ခရစ်တော်၏ ပလ္လင်တော်တက်ခြင်း

ဗျာဒိတ် ၅ သည် ပလ္လင်တော်ခန်းမမြင်ကွင်း၏ ဆက်လက်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ရုတ်တရက်ရပ်တန့်သွားပြီး ကောင်းကင်စုဝေးပွဲတစ်ခုလုံး၏ အာရုံသည် ပလ္လင်တော်ဘက်သို့ ပြန်လည်လှည့်သွားသည်။ အချို့သော အဒ်ဗင်တစ်ဆရာများက ဗျာဒိတ် ၅ သည် တရားစီရင်ခြင်းမြင်ကွင်းဖြစ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤနေရာတွင် ပေးထားသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မှာ သမ္မာကျမ်းစာအနက်ကို စာပေဆိုင်ရာအကြောင်းအရာနှင့် ကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ ဖွဲ့စည်းပုံ၊ ဓမ္မဟောင်းသမိုင်းနောက်ခံတို့ကို အနီးကပ်စစ်ဆေးခြင်းအပေါ် အခြေခံထားသည်။

5:1–14

The Enthronement of Christ

Revelation 5 continues the throne room scene of the vision as the heavenly worship suddenly stops and the focus of the heavenly assembly in its entirety turns back toward the heavenly throne. Some Adventist interpreters argue that Revelation 5 describes a judgment scene. The interpretation offered here is based on a close examination of the biblical text in its literary context, the structure of the whole book, and the OT history behind the scene.

ပလ္လင်တော်တက်ခြင်းမြင်ကွင်း ဗာဒိတ် ၅ သည် မဟာအငြင်းပွားမှုသမိုင်းတွင် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်တော်သည် ကားတိုင်မှတစ်ဆင့် ရရှိသော အောင်ပွဲအပြီး၊ ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်တော်မူပြီးနောက်၊ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ရှင်ဘုရင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် စတင်တာဝန်ယူခြင်းနှင့် ပလ္လင်တော်တက်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးကို ဓမ္မဟောင်းတွင် ဣသရေလရှင်ဘုရင်များ၏ ပလ္လင်တော်တက်ခြင်းအတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဣသရေလရှင်ဘုရင်များသည် ပလ္လင်တော်တက်ချိန်၌ ပညတ်တရားစာလိပ်၊ ပဋိညာဉ်စာလိပ်ကို ကိုယ်တိုင်ရေးမှတ်၍ ဖတ်ရှုနာခံရသည် (တရားဟောရာ ၁၇:၁၈-၂၀)။ နောက်ပိုင်းဣသရေလသမိုင်းတွင် ယောရှမင်းကြီးပလ္လင်တက်ချိန်၌ ပဋိညာဉ်စာလိပ်ကို ရှင်ဘုရင်သင်္ကေတအဖြစ် ပေးအပ်ခဲ့သည် (၂ ဘုရင် ၁၁:၁၂)။ စာလိပ်ကိုယူပြီးနောက် ရှင်ဘုရင်အသစ်သည် ပလ္လင်ပေါ်တွင် ထိုင်၍ အုပ်ချုပ်မှုကို စတင်သည်။ Enthronement Scene

Revelation 5 describes one of the most significant events in the history of the Great Controversy: Christ’s enthronement and inauguration into His post-Calvary ministry as our King and Priest in the heavenly sanctuary after His ascension to heaven. This whole scene was described according to the enthronement of the kings of Israel in the OT. The Israelite kings were required, at their enthronement, to provide for themselves a scroll of the law, the covenant scroll, to read and obey (Deut. 17:18–20). In later Israelite history, the covenant scroll was presented to the newly crowned king as the royal emblem, as was the case for King Joash (2 Kin. 11:12). After taking the scroll, the newly crowned king would sit on the throne and begin his reign.   ပဋိညာဉ်စာလိပ်ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းနှင့် ဖွင့်ဖတ်နိုင်ခြင်းသည် အုပ်ချုပ်ခွင့်ရှိူသားဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ပလ္လင်တော်ရှေ့၌ ထားရှိသော စာလိပ်သည် နိုင်ငံတော်၏ ဖွဲ့စည်းပုံအခြေခံဥပဒေအဖြစ် လုပ်ဆောင်ပြီး လူမျိုးအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များပေးသည်။ ၎င်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ၏ ပဋိညာဉ်သတ်မှတ်ချက်များလည်း ပါဝင်သည်။ ရှင်ဘုရင်သည် ထိုစာလိပ်ကို ပုံမှန်ဖတ်ရှု၍ နာခံရပြီး လူမျိုးကို သင်ကြားပေးရသည်။ ဤအခန်းကဏ္ဍတွင် ဣသရေလရှင်ဘုရင်သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်၏ ပဋိညာဉ်ဖျန်ဖြေသူနှင့် အုပ်ထိန်းသူဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုံပြည်နှင်ဒဏ်ခံရပြီးနောက် ယေရုရှလင်မြို့၌ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ရှင်ဘုရင်မရှိတော့ပေ။ လူများသည် ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဖြစ်မည့် မေရှိယ၊ တရားသဖြင့် အုပ်ချုပ်မည့်သူကို မျှော်လင့်တောင့်တခဲ့ကြသည် (ယေရမိ ၂၃:၅-၆၊ ယေဇကျေလ ၃၇:၂၄-၂၈)။ The possession of the covenant scroll and the ability to open and read it demonstrated the king’s right to rule. Placed before the royal throne, the scroll functioned as the constitution of the kingdom and provided instructions for the life of the nation. It also specified the covenant terms and conditions of God’s promises to His people. The king was to read it regularly, obey it, and educate the people regarding its contents. In this role, the Israelite king was the covenant mediator and guardian of God’s law in the land. After the Babylonian exile, the Jews no longer had a king from the line of David on the throne in Jerusalem. People hoped and longed for the coming of the Messiah, who would be from the Davidic line and who would sit on the throne of Israel and rule with justice (Jer. 23:5–6; Ezek. 37:24–28).   ဗျာဒိတ် ၅ ရှိ အလုံပိတ်ခုနစ်ချက်တံဆိပ်စာလိပ်သည် ဣသရေလရှင်ဘုရင်များအား ပလ္လင်တက်ချိန်၌ ပေးအပ်သော ပဋိညာဉ်တရားစာလိပ်နှင့် သင်္ကေတအရ နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ စာလိပ်ကို ယူခြင်းသည် ပလ္လင်ပေါ်ထိုင်၍ အုပ်ချုပ်ခွင့်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ စာလိပ်ကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် လူသားပျက်စီးခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို ဖွင့်ဟခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်သည် ဘုရားဖြစ်တော်မူသောကြောင့် ခမည်းတော်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ပလ္လင်တော်ပေါ်ထိုင်ခွင့်ရှိပြီး၊ နောက်ဆုံးခေတ်၏ အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်အဖြစ် ဤကမ္ဘာပေါ်ရှိ အပြစ်သမိုင်းကို အဆုံးသတ်ပေးနိုင်တော်မူသည်။ The seven-sealed scroll of Revelation 5 is symbolically comparable to the covenant scroll of the law that was handed to the Israelite kings at their enthronement. To take it symbolized the right to sit on the throne and reign. To unfold the scroll meant to unfold God’s plan of salvation for fallen humanity. Jesus, as God, was worthy of sitting on the throne in heaven at the right hand of the Father and, as the eschatological Sovereign, of bringing the history of sin on this planet to an end.   ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို ကိုယ်စားပြုသော တံဆိပ်အလုံပိတစာလိပ်၊ ပဋိညာဉ်စာအုပ်ကို အောင်နိုင်သော ခရစ်တော်၊ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ကာလကြာရှည်စောင့်မျှော်ခဲ့သော မေရှိယရှင်ဘုရင်အား ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းတွင် ခမည်းတော်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ပလ္လင်တော်ပေါ်ထိုင်ခြင်း (ဆာလံ ၁၁၀:၁) နှင့် စာလိပ်ယူခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်သည် ဤကမ္ဘာ့တရားဝင်ရှင်ဘုရင်ဖြစ်လာတော်မူသည်။ အာဒံဆုံးရှုံးခဲ့ရာကို ယခု ပြန်လည်ရရှိပြီဖြစ်သည်။ အာဏာအားလုံးနှင့် အချုပ်အခြာအာဏာကို ခရစ်တော်အား အပ်နှံပြီးဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၈:၁)။ ခရစ်တော်သည် ထာဝရပျက်စီးခြင်းမတိုင်မီ ဖြောင့်မတ်သူနှင့် ဆိုးညစ်သူအားလုံး၏မျက်မှောက်၌ ကြွလာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် သရဖူဆောင်းခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အေဒီ ၃၁ ခုနှစ်တွင် ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အခမ်းအနား (ယေရှု၏ ပလ္လင်တော်တက်ခြင်းနှင့် ပင်တေကုတ္တေနေ့၌ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်စေလွှတ်ခြင်း) ကို ကမ္ဘာမြေသားများရှေ့၌ အတည်ပြုပေးမည်ဖြစ်သည်။ The sealed scroll that symbolized the plan of salvation, also known as the covenant book, was here handed to the triumphant Christ, the long-awaited messianic King of Davidic lineage. In this scenario, by taking His seat on the throne at the right hand of the Father (Ps. 110:1) along with the scroll, Christ was made the rightful King of the earth. What was lost with Adam has now been regained. All authority and sovereignty were given to Christ (Matt. 28:18), who will be coronated on the earth after the Millennium in the sight of all the righteous and wicked (immediately prior to the final and permanent destruction of the wicked), so that what happened in heaven in A.D. 31 (i.e., Jesus’s enthronement and subsequent sending of the Holy Spirit at Pentecost) will be affirmed before earth’s inhabitants.   ယေရှုခရစ်သည် ကားတိုင်အပြီး အမှုပ်ချုပ်တာဝန်ကို စတင်စဉ် လူသားတို့သည် ခရစ်တော်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်ထံ လွတ်လပ်စွာ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရရှိခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်သည် ခရစ်တော်၏ အောင်မြင်သောအသေခံခြင်းကို လူသားတို့၏ဘဝတွင် အသုံးချရန်နှင့် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကြေညာရန် ကန့်သတ်ချက်မရှိတော့ပေ။ ခရစ်တော်စာလိပ်ကို လက်ခံရယူခြင်းအားဖြင့် လူသားအားလုံး၏ ကံကြမ္မာကို ခရစ်တော်၏လက်ထဲသို့ အပ်နှံပြီးဖြစ်သည်။ တံဆိပ်များကို ဖြိုခွင့်ရှိခြင်းနှင့် စာလိပ်ဖွင့်ခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို အဆုံးတိုင် အကောင်အထည်ဖော်ပေးနိုင်ခွင့်ကို ပေးသည်။ ယခင်အခန်းများတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ပလ္လင်တော်ရှေ့၌ ရှိနေသည်ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း (၊ ဤနေရာတွင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ စေလွှတ်တော်မူသည်ကို မြင်ရသည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်သည် ခရစ်တော်ကောင်းကင်တက်ပြီး ပင်တေကုတ္တေနေ့မတိုင်မီ ဆယ်ရက်အလို ပလ္လင်တော်တက်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (တမန် ၂:၃၂-၃၆)။ ယေရှုခရစ်ခမည်းတော်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ပလ္လင်တော်တက်တော်မူသောအခါ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် တပည့်တော်များထံ သက်ဆင်းလာခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုပေးထားသော ကတိတော်၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည်။ As Jesus was inaugurated into His post-Calvary ministry, fallen human beings were given free access to God through Him. The work of the Holy Spirit is now unlimited in applying Christ’s victorious death to the lives of human beings and to announcing God’s kingdom throughout the earth. By Christ receiving the scroll, the destiny of all humanity was placed into His hands. His ability to break the seals and open the scroll entitle Him to carry out the plan of salvation to its ultimate realization. While earlier in the book, the Holy Spirit is presented as being regularly before the throne (1:4; 4:5), here we see Him sent out into the earth. This activity correlates with the enthronement of Christ after His ascension to heaven ten days before Pentecost (Acts 2:32–36). When Jesus was enthroned at the right hand of the Father, the Holy Spirit descended on the disciples in fulfillment of the promise Jesus had made to them.

၅:၁။ ခုနစ်ချက်တံဆိပ်စာလိပ်။ ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် စာလိပ်တစ်ခု လှဲလျောင်းထားသည်ကို သတိပြုမိသည်။ ကောင်းကင်စုဝေးပွဲတစ်ခုလုံး၏ အာရုံသည် ထိုစာလိပ်ပေါ်၌ စုစည်းနေသည်။ ဂရိစကားလုံး “ဘီဘလီယွန်” သည် စာအုပ်မဟုတ်ဘဲ စာလိပ်ကို ဆိုလိုသည် (ဗျာဒိတ် ၆:၁၄ ကိုကြည့်)။ ဂရိစာသားတွင် “အေပီ တန် ဒက်ရှီယန်” ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်မှာ စာလိပ်သည် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်“အတွင်း” မဟုတ်ဘဲ “လက်ျာတော်ဘက်၌” ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ စာလိပ်ကိုယူမည့်သူသည် ပလ္လင်တော်ပေါ်တွင် နေရာယူရမည်ဖြစ်သည်။

5:1. The Seven-Sealed Scroll. John next noticed a scroll lying on the throne at the right hand of God. The attention of the heavenly assembly was focused on it. The Greek word biblion denotes a scroll rather than a codex (see Rev. 6:14), and the Greek text epi tēn dexian clearly shows that the scroll was not “in” the right hand of God, as various Bible translations suggest, but at the right hand of God. The person who would take the scroll was supposed to take His place on the throne.

 

စာလိပ်ကို နှစ်ဖက်စလုံးတွင် စာသားရှိသော “အိုပီသိုဂရပ်” စာလိပ်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကြောင့် မိုးရေးရား ဆီနဲတောင်မှ ယူဆောင်လာသော နှစ်ဖက်စာသားပါသော ကျောက်ပြားနှစ်ခုကို သတိတရဖြစ်စေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၁၅) နှင့် ယေဇကျေလမြင်ခဲ့သော ဣသရေလအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းများပါသော စာလိပ်ကိုလည်း သတိတရဖြစ်စေသည် (ယေဇကျေလ ၂:၉-၁၀)။ ဤတူညီမှုများက ဗျာဒိတ် ၅ ရှိ စာလိပ်သည် အနာဂတ်ပရောဖက်ပြုချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးနှင့်ပြုထားသော ပဋိညာဉ်နှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

The scroll is described as an opisthograph, a document with text on both sides. As such, it evokes the imagery of the two tablets with text on both sides that Moses brought down from Sinai (Ex. 32:15) as well as the scroll Ezekiel saw in vision that contained the impending judgments against Israel (Ezek. 2:9–10). These similarities suggest that the scroll of Revelation 5 was related to a prophetic revelation of the future and God’s covenant with His people.

 

စာလိပ်ကို ခုနစ်ချက်တံဆိပ်ဖြင့် အလုံပိတ်ထားသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ရှေးခေတ်တွင် စာမေးစာတမ်းများကို ပြုပြင်မှုမရှိစေရန် လိပ်၍ ကြိုးနှင့်ချည်၍ ရွှံ့သို့မဟုတ် ဖယောင်းပေါ်တွင် တံဆိပ်နှိပ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်ခေတ်တွင် စာမေးစာတမ်းများကို တံဆိပ်တစ်ခုထက်ပို၍ နှိပ်ခြင်းသည် မထူးဆန်းပေ။ အလုံပိတ်စာလိပ်သည် တံဆိပ်အားလုံးကို ခွင့်ပြုချက်ရှိသူက ဖြိုခွဲမှသာ ဖွင့်နိုင်၍ အကြောင်းအရာများကို ထုတ်ဖော်နိုင်သည်။ ဗျာဒိတ် ၅ ရှိ စာလိပ်ကို အကြောင်းအရာများဖုံးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် တံဆိပ်ပိတ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။

The scroll is described as being sealed with seven seals. In ancient times, to protect a document from tampering, the scroll was rolled up and tied with a cord and the seal was impressed on blobs of clay or wax over the knots. In John’s day, the practice of sealing documents with more than one seal was not uncommon. The sealed scroll could not be opened nor its contents disclosed until all of the seals were broken by an authorized person. The scroll in Revelation 5 was sealed for the obvious purpose of concealing its contents.

 

ဒံယေလနှင့် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတို့တွင် တံဆိပ်ပိတ်ခြင်းသည် သတ်မှတ်အချိန်တိုင်အောင် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းကို ဆိုလိုသည် (ဒံယေလ ၁၂:၄၊ ၉၊ ဗျာဒိတ် ၁၀:၄)။ ဗျာဒိတ် ၁၀:၇ အရ တံဆိပ်ပိတ်စာလိပ်၏ အဓိပ္ပာယ်သည် အပြစ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းခြင်း၊ လူသားပျက်စီးခြင်းကို ကယ်တင်ခြင်း၊ ထာဝရဘုရားနိုင်ငံတော်တည်ထောင်ခြင်းဆိုင်ရာ “ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသောအရာ” နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ အလုံပိတ်စာလိပ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို သင်္ကေတအရ ရည်ညွှန်းသည်။ ခုနစ်ခုမြောက်တံဆိပ်ဖြိုခွဲချိန်၌ (၈:၁) ခုနစ်ခုမြောက်တံတိုင်တီးသံထွက်ချိန်၌ (၁၁:၁၅) ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာချိန်၌ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ် ပြီးဆုံးချိန်တွင် တရားဝင် ဖွင့်လှစ်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၁၀:၁-၁၁ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်)။

The act of sealing in Daniel and Revelation denotes a concealment of God’s revelation until the appointed time (Dan. 12:4, 9; Rev. 10:4). Revelation 10:7 shows that the meaning of the sealed scroll is related to the concept of “the mystery of God” regarding God’s purpose in solving the problem of sin, saving fallen humanity, and establishing His eternal kingdom. The sealed scroll functions as a symbolic reference to the divine plan of salvation. It would be officially unsealed on the breaking of the seventh seal (8:1) at the sound of the seventh trumpet (11:15) at the Second Coming, when the plan of salvation would be consummated (see commentary on Rev. 10:1–11).

 

၅:၂-၄။ ပလ္လင်တော်ခန်းမအတွင်း အကျပ်အတည်း။ ယောဟန်၏ ရူပါရုံတွင် တန်ခိုးကြီးသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက စာလိပ်ကို ဖွင့်၍ တံဆိပ်များကို ဖြိုခွင့်ရှိသူကား မည်သူနည်းဟု စုဝေးပွဲကို စိန်ခေါ်မေးခွန်းထုတ်သည် (အပိုဒ်၂)။ ပလ္လင်တော်မှ စာလိပ်ကိုယူ၍ ဖွင့်၍ ဖတ်နိုင်ရန် ထူးခြားသော အရည်အချင်းများရှိရမည်။ ယောဟန်ခေတ်တွင် “ထိုက်တန်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ ထူးချွန်သော အောင်မြင်မှုများအပေါ် အခြေခံသော ထူးခြားအရည်အချင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဗျာဒိတ် ၄:၁၁ တွင် အသက်ကြီးအကြီးအမှူးများ၏ တုံ့ပြန်ချီးမွမ်းချက်အရ ဖန်ဆင်းခြင်းတန်ခိုးအားဖြင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်ရန် ဘုရားသခင်သာလျှင် ထိုက်တန်တော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် စာလိပ်ကိုယူ၍ ဖွင့်ရန် ဘုရားဖြစ်ခြင်း၏ ထူးခြားအရည်အချင်းလိုအပ်သည်။ စကြဝဠာတွင် ဖန်ဆင်းခံရသူ မည်သူမျှ ထိုအရည်အချင်းမရှိပေ။

5:2–4. The Crisis in the Throne Room. In John’s vision, a mighty angel challenged the assembly by asking who was worthy to open the scroll and break its seals (v. 2). In order to take the scroll from the throne, open it, and read its contents, the worthy one must have unique qualifications. In John’s day, “worthiness” denoted distinctive qualifications based on outstanding achievements. In Revelation 4:11, the twenty-four elders’ responsive proclamation to the angel’s challenge stated that only God is worthy to reign over the universe on the basis of His creative power. Thus, the taking and opening of the scroll required the unique qualification of divinity. No created being in the universe fulfills such a qualification.

 

ထိုက်တန်သူမရှိခြင်းကြောင့် ယောဟန်ကို အလွန်ဝမ်းနည်းစေပြီး မျက်ရည်များစွာငိုကြွေးရသည် (အပိုဒ်၄)။ သူ၏ ငိုကြွေးခြင်းသည် အာဒံမှ အချိန်ကာလကုန်ဆုံးချိန်အထိ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအားလုံး၏ မျက်ရည်များကို ကိုယ်စားပြုသည်။ လူသားသည် အပြစ်သို့ပျက်စီးချိန်တွင် ဆုံးရှုံးပြီး မျှော်လင့်ချက်မဲ့သွှသွားသည်။ တံဆိပ်ပိတ်စာလိပ်တွင် စကြဝဠာအငြင်းပွားမှုနှင့် ဖြေရှင်းချက်မှတ်တမ်းပါရှိသည်။ အသေခံသိုးသငယ်သာလျှင် စာလိပ်ဖွင့်နိုင်သောကြောင့် (အပိုဒ် ၆-၁၄) တံဆိပ်ဖြိုခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်နှင့် ချိတ်ဆက်နေသည်။ ဖွင့်လှစ်ပြီးပါက လူသားပျက်စီးခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို ရှင်းပြနိုင်ပြီး ပြီးပြည့်စုံစေနိုင်သည်။

This lack of worthiness caused John great sorrow and he cried many tears (v. 4). His weeping represents the tears of all God’s people, from Adam to the conclusion of the Great Controversy and the end of time. Humanity became lost and hopeless at the Fall. The sealed scroll contained the record of the cosmic conflict and its resolution. Since only the slain Lamb could open the scroll (vv. 6–14), the act of breaking the seals was tied to the plan of salvation; once opened, God’s plan for the salvation of fallen humanity could be explained and consummated.

 

၅:၅-၆။ ခရစ်တော်၏ ထိုက်တန်ခြင်း။ အသက်ကြီးအကြီးအမှူးတစ်ပါးက ယေရှုကို “ယုဒအမျိုး၊ ခြင်္သေ့” ဟုကြေညာခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုသည် ရှင်ဘုရင်အဖြစ် အောင်နိုင်ခဲ့ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ပြင် ယေရှုသည် စာလိပ်ကိုယူ၍ ပလ္လင်တော်ပေါ်ထိုင်ရန် အပြည့်အဝထိုက်တန်တော်မူသည်။ “ဒါဝိဒ်၏အမြစ်” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ဓမ္မဟောင်းတွင် ဒါဝိဒ်ပလ္လင်ပေါ်ထိုင်၍ ဘုရားလူမျိုးကို အုပ်ချုပ်မည့် မေရှိယအကြောင်း ကတိတော်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုမေရှိယသည် ယုဒအမျိုးအနွယ်မှ ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်မှ ဖြစ်ရမည်။

5:5–6. Worthiness of Christ. The fact that the elder declared Jesus to be “the Lion of the tribe of Judah” (v. 5) is significant because it refers to what Jesus did as king: He conquered. Furthermore, Jesus was fully qualified to take the scroll and reign on the throne because of who He is. The expression “the Root of David” is used in the OT to refer to the promise of the coming Messiah, the Anointed One, who would be worthy of sitting on the throne of David and of ruling over God’s people and would thus have come from the tribe of Judah and the lineage of David.

 

ယောဟန်သည် ခြင်္သေ့ကို လှည့်ကြည့်လိုက်သောအခါ၊ အစားထိုးတွေ့မြင်ရသည်မှာ အသက်ရှင်သော်လည်း လည်ပင်းဖြတ်ခံရသော သိုးသငယ်တစ်ပါးဖြစ်သည်။ ခြင်္သေ့ပုံဆောင်ချက်သည် ယေရှုခရစ်ပြုတော်မူခဲ့သည်များကို ရည်ညွှန်းသော်လည်း၊ သိုးသငယ်ပုံဆောင်ချက်ကား ထိုအမှုတော်ကို မည်သို့ပြုတော်မူခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တိုင်စတေးကာ အသေခံတော်မူခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ရရှိတော်မူသော အောင်ပွဲကြကြောင့်ပင် အခွင့်အရေးရရှိလျက် ပဋိညာဉ်စာလိပ်ကို ယူတော်မူနိုင်သည်၊ အထံတော်ခြောက်ချက်ကို ဖွင့်တော်မူနိုင်သည်၊ ခမည်းတော်နှင့်အတူ ကောင်းကင်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အတူထိုင်တော်မူခွင့်ရတော်မူသည် (၃:၂၁)။

When John turned to see the Lion, however, he saw a living slain Lamb instead. While the figure of the Lion refers to what Jesus did, the figure of the Lamb shows how He did it: His sacrificial death on the cross. Christ’s victory on the cross made Him eligible to take the scroll of the covenant, break its seals, and share the heavenly throne with the Father (3:21).

 

ခရစ်တော်သိုးသငယ်ကို ဦးချိုခုနစ်ချောင်းနှင့် မျက်စိခုနစ်လုံးရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ခုနစ်ဆိုသည်မှာ ပြည့်စုံခြင်း၏ ဂဏန်းဖြစ်သည်။ ဦးချိုခုနစ်ချောင်းသည် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်ရန်နှင့် စာလိပ်ကို ယူရန် ခရစ်တော်ရရှိတော်မူသော အပြည့်အဝအာဏာကို ဆိုလိုသည်။ မျက်စိခုနစ်လုံးကား လူမျိုးတို့ကို ဆုံးမဩဝါဒပေးနိုင်ရန် အပြည့်အဝဉာဏ်အမြင်နှင့် ဉာဏ်ရည်ကို ဆိုလိုသည်။ ထိုခုနစ်နှစ်ခုသည် စာလိပ်ကို အထံတော်ခုနစ်ချက်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ထားသည်နှင့် အထူးဆက်စပ်မှုရှိသည်။ ဦးချိုခုနစ်ချောင်းနှင့် မျက်စိခုနစ်လုံးတို့သည် ဤလောကတစ်ခုလုံးသို့ စေလွှတ်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ခုနစ်ပါးဖြစ်ပြီး၊ ဤလောက၌ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အပြည့်အဝလှုပ်ရှားမှုကို ဖော်ပြသည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။

Christ the Lamb is described as having seven horns and seven eyes. Seven is the number of fullness. The seven horns denote Jesus’s full authority to rule over the universe and take the scroll, and the seven eyes signify the fullness of His discernment and intelligence that allow Him to read and instruct His people. These two sevens are particularly significant in light of the fact that the scroll was sealed with seven seals. The seven horns and eyes are believed to be the seven spirits of God that were sent out into all the earth and that denote the fullness of the activity of the Holy Spirit in the world.

 

၅:၇–၁၄။ ခရစ်တော်၏ ပလ္လင်ပေါ်တက်ခြင်း။ ခရစ်တော်သိုးသငယ်သည် ရှေးဣသရေလမင်းများ၏ ဓလေ့အတိုင်း စာလိပ်ကို ယူတော်မူသည်။ အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါးနှင့် အကြီးအကဲနှစ်ဆယ့်လေးပါးတို့သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၄:၉–၁၀ တွင်ကဲ့သို့ပင် ထိုသူ့ရှေ့တွင် ဒူးထောက်လျက် ကိုးကွယ်ကြပြီး “အထံတော်များကို ဖွင့်ရန် စာလိပ်ကို ယူတော်မူရန် ထိုက်တန်ပါ၏” ဟု ဟစ်ကြွေးကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသူသည် လည်ပင်းဖြတ်ခံရသူဖြစ်သောကြောင့်တည်း (၅:၉)။ ဤလုပ်ရပ်အားဖြင့် အထွဋ်အမြတ်ကောင်းကင်တမန်များ၊ အသက်ရှင်သောသတ္တဝါများနှင့် အကြီးအကဲများသည် လူသားတို့အတွက် ခရစ်တော်၏ ယတ်ပုံကို အတည်ပြုကြသည်။ ထိုသူ၏အသွေးတော်အားဖြင့် ကမ္ဘာအနှံ့အပြားရှိ လူသားအပေါင်းတို့ကို ရွေးနုတ်ရွေးယူတော်မူပြီး ဘုရားသခင်အတွက် နိုင်ငံတော်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူသည် (၅:၉–၁၀)။ ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် ရွေးယူခြင်းကို လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ပြီးစီးခဲ့ပြီး၊ နိုင်ငံတော်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ်ခန့်အပ်ခြင်းကား ခရစ်တော်ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ပြည့်စုံလာမည်ဖြစ်သည် (၂၀:၄–၆)။

5:7–14. The Enthronement of Christ. Christ the Lamb, following the manner and tradition of the Israelite kings, took the scroll. The four living creatures and the twenty-four elders fell down before Him in worship as in Revelation 4:9–10, exclaiming, “You are worthy to take the scroll,” so as to open its seals as the One who was slain (5:9). By this act, the exalted angels, the living creatures, and the elders validated Christ’s sacrifice on behalf of humanity. By His blood, He paid the ransom for fallen human beings all over the world and redeemed them for God, giving them a kingdom and priesthood (5:9–10). While the former two were accomplished on the cross, the latter will be realized at the Second Coming of Christ (20:4–6).

 

စာလိပ်ကို ယူတော်မူခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်တော်မူသော ဖန်ဆင်းခြင်းအားလုံးကို တရားသောမင်းအဖြစ် ဖြစ်တော်မူသည်။ ယောဟန်သည် အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါးနှင့် အကြီးအကဲနှစ်ဆယ့်လေးပါးတို့နှင့်အတူ မရေမတွက်နိုင်သော ကောင်းကင်တမန်တပ်များပါ ပလ္လင်ကို ဝိုင်းရံလျက် ဘုန်းတန်ခိုးအသစ်ရရှိသော မင်းကြီးအား ဘုန်းကြီးသောဆုတောင်းချီးမွမ်းခြင်းကို ပြုကြသည်ကို မြင်သည် (၅:၁၁–၁၂)။ ထို့နောက် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိ ဖန်ဆင်းခံအားလုံးတို့သည် ခမည်းတော်နှင့် ခရစ်တော်နှစ်ပါးလုံးအား ဘုန်းကြီးသော ဆုတောင်းချီးမွမ်းခြင်းကို တညီတညွတ်တည်း ပြုကြသည် (အခန်း ၁၃)။ ခမည်းတော်နှင့် ခရစ်တော်တို့နှစ်ပါးလုံးအား ဤသို့ချီးမွမ်းခြင်းခံရသည်မှာ ထိုသူတို့နှစ်ပါးသည် ကောင်းကင်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အတူထိုင်လျက် အတူအုပ်ချုပ်တော်မူကြောင်း သက်သေပြသည် (၃:၂၁)။ ကောင်းကင်သတ္တဝါများ၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါးတို့က “အာမင်” (ဆိုလိုသည်မှာ “အမှန်ပင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်၊ အခန်း ၁၄) ဟု တုံ့ပြန်ကြပြီး၊ အကြီးအကဲနှစ်ဆယ့်လေးပါးတို့က ဒူးထောက်ကိုးကွယ်ကြသဖြင့် ထိုသူတို့နှစ်ပါး၏ အတူအုပ်ချုပ်မှု၏ အမှန်တရားကို အတည်ပြုကြသည်။

By taking the scroll, Christ was made the rightful King over His creation. John saw that the four living creatures and the twenty-four elders were joined by the countless angelic hosts in surrounding the throne and addressing royal praises to the newly enthroned King (5:11–12). After this, all creation in heaven and on earth joined together in offering royal adoration to both the Father and Christ (v. 13). The fact that this praise was offered to both the Father and Christ shows that they were jointly seated as co-rulers on the heavenly throne (3:21). The praise of the heavenly beings was met with an “amen” (meaning “truly”; v. 14) by the four living creatures and the prostration of the twenty-four elders, thus confirming the truth of their joint rulership.

 

ခုနစ်ပါးသော အသင်းတော်များနှင့် (အခန်း ၂–၃) ကဲ့သို့ပင်၊ အထံတော်ခုနစ်ချက်နှင့်လည်း ခရစ်ယာန်သမိုင်းတွင် ခေတ်ကာလများနှင့် ယေဘုယျအားဖြင့် ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ အထံတော်များကို ဖွင့်ခြင်းသည် အေဒီ ၃၁ ခုနှစ် ပင်တေကုတ္တေနေ့တွင် ခရစ်တော် ပလ္လင်ပေါ်တက်တော်မူခြင်းနှင့် စတင်ခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ပြီးဆုံးမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အခန်း ၆ သည် ပထမရာစုနှစ်မှစ၍ ခရစ်တော်ကြွလာတော်မူသည်အထိ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ သမိုင်းကို လွှမ်းခြုံထားသည်။

As with the seven churches (chaps. 2–3), there is also a general correlation between the seven seals and different epochs in Christian history. The breaking of the seals began with the enthronement of Christ at Pentecost in A.D. 31 and will end with the Second Coming. Chapter 6 thus encompasses the history of the Christian church from the first century until the return of Christ.

တံဆိပ်ခုနစ်ခုကို နားလည်ခြင်း တံဆိပ်ခုနစ်ခုကို ဖွင့်လိုက်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဖြစ်ရပ်များကို ဓား၊ ငတ်မွတ်ခြင်း၊ ကာလနာရောဂါနှင့် တောတိရစ္ဆာန်များဖြင့် ဖော်ပြထားသည့် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်ကျိန်စာများ၏ အကြောင်းအရာနှင့်အညီ နားလည်ရမည်ဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာက၂၆:၂၁–၂၆)။ ယေဇကျေလတွင် ထိုအရာများကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းလေးပါးဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (ယေဇကျေလ ၁၄:၂၁)၊ ယေရမိတွင်မူ ဖျက်ဆီးခြင်းလေးမျိုးဟု ဖော်ပြထားသည် (ယေရမိ ၁၅:၂–၃)။ ဤကာလနာရောဂါများသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့သည် ပဋိညာဉ်ကို သစ္စာမရှိဖြစ်သွားသောအခါ အပြစ်ပေးအံ့သောငှာ အသုံးပြုတော်မူသော စည်းကမ်းပေးတရားစီရင်ခြင်းများပင် ဖြစ်သည်။ အဒ်ဗင်တစ်သမိုင်းဝင်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများကြားတွင် တံဆိပ်များကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင် အနည်းငယ်ကွဲပြားမှုများရှိသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် တင်ပြထားသည်မှာ သမ္မာကျမ်းစာနအရ မှန်ကန်နိုင်ဖွယ်ရှိသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများက ဖြစ်ရပ်များကို အနည်းငယ်ကွဲပြားစွာ နားလည်နိုင်ကြောင်းကိုလည်း တပြိုင်နက် အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ Understanding the Seals

The events triggered by the breaking of the seven seals must be understood in the context of the OT covenant curses described in terms of sword, famine, plagues, and wild animals (Lev. 26:21–26). In Ezekiel, they are referred to as God’s four judgments (Ezek. 14:21), and in Jeremiah, four kinds of destruction (Jer. 15:2–3). These plagues were the disciplinary judgments by which God chastised His people when they became unfaithful to the covenant. There are some minor differences in the interpretation of the seals among Adventist historicists. What is set forth here is a biblically viable interpretation simultaneously acknowledging that others may understand the events somewhat differently.   ထို့ပြင် တံဆိပ်ခုနစ်ခုနှင့် သံလွင်တောင်ပေါ်တွင် ယေရှုပြောကြားခဲ့သော ဗျာဒိတ်ဟောပြောချက် (မဿဲ ၂၄) တို့ကြားတွင် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များအား သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံး အဆုံးတိုင်အောင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ တံဆိပ်များနှင့် မဿဲ ၂၄ တို့ကြားရှိ အပြိုင်အဆိုင်များက တံဆိပ်ခုနစ်ခုသည် ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်း၏ အမှန်တရားကို သတိပေးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့ကို မှန်ကန်သောလမ်းကြောင်းပေါ်တွင် ထားရှိစေရန် ဘုရားသခင်အသုံးပြုတော်မူသော နည်းလမ်းများဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ တံဆိပ်များကို အခန်း ၄ နှင့် ၅ ရှိ ပလ္လင်တော်ခန်းမတွင် ဖွင့်လှစ်ထားပြီး၊ ထို့ကြောင့် တံဆိပ်များကို အသေခံထားသော သိုးသငယ်တော်သာလျှင် ဖွင့်နိုင်သည်ဆိုသော တည်ထားပြီးသော အကြောင်းအရာကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားသည်။ ဤနည်းဖြင့် တံဆိပ်ဆိပ်တစ်ခုစီကို ဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်ထားသည်။ There is also a close correlation between the seven seals and Jesus’s apocalyptic discourse on the Mount of Olives, in which Jesus explained to the disciples what would happen throughout history, up to the end (Matt. 24). The parallels between the seals and Matthew 24 suggest that the seven seals are the means by which God keeps His people on the right track by reminding them of the reality of Christ’s return. The seals are opened in the throne room in chapters 4 and 5 and thus continue the established theme in which the seals can be opened only by the slain Lamb. In this way, the opening of each seal is tied to both redemption and salvation.

 

အခန်းကြီး - ၆

၆:၁–၂ ပထမတံဆိပ်

ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း ၆ သည် အခန်း ၅ ကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ဤလောက၏ တရားမျှတသော အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ရပ်တည်တော်မူသောကြောင့် တံဆိပ်ခတ်ထားသော စာလိပ်ကို ယူတော်မူနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအရေးကြီးသောဖြစ်ရပ်သည် အေဒီ ၃၁ ခုနှစ်တွင် ပင်တေကုတ္တေပွဲ၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၃၂–၃၆)။ ပင်တေကုတ္တေသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ဖြန့်ကျက်ခြင်း၏ အစဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်းနှင့်အတူ ခရစ်တော်သည် လူသားတို့၏နှလုံးသားများကို အနိုင်ရရှိတော်မူ၍ မိမိနိုင်ငံတော်ကို ချဲ့ထွင်တော်မူခဲ့သည်။ စာလိပ်ကို ယူပြီးနောက် ခရစ်တော်သည် တံဆိပ်ခုနစ်ခုကို ဖွင့်လှစ်တော်မူခဲ့သည်။

6:1–2

The First Seal

Revelation 6 builds on chapter 5. Christ could take the sealed scroll because of His place on the heavenly throne as the legitimate ruler of the earth, an important event that took place at Pentecost (Acts 2:32–36) in A.D. 31. Pentecost marks the beginning of the spreading of the gospel throughout the world. With the proclamation of the gospel, Christ expanded His kingdom by winning human hearts to Himself. After taking the scroll, Christ began to break its seven seals.

 

ခရစ်တော်သိုးသငယ်သည် ပထမလေးခုသော တံဆိပ်များကို ဖွင့်လှစ်တော်မူသောအခါ ယောဟန်သည် အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါးအနက်မှ တစ်ပါးက မြင်းနှင့်မြင်းစီးသူရဲကို ပေါ်လာရန် အမိန့်ပေးသံကို ကြားခဲ့သည် (ဗျာ ၆:၁၊ ၃၊ ၅၊ ၇)။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင် ထိုအမိန့်ကို ယောဟန်အား ပေးသည်ဟု ဆိုထားသော်လည်း ထိုသို့မဟုတ်ပုံရသည်။ ပထမတံဆိပ်ဖွင့်လှစ်သောအခါ အဖြူရောင်မြင်းတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အဖြူရောင်သည် သန့်ရှင်းခြင်း၏သင်္ကေတဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များနှင့် ပုံမှန်ဆက်စပ်နေသည်။ မြင်းစီးသူရဲ၏လက်တွင် လေးတစ်ချောင်းရှိပြီး၊ ထိုအသေးစိတ်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို မြင်းစီးလျက် လေးကိုင်ကာ မိမိလူမျိုး၏ရန်သူများကို အောင်မြင်တော်မူပုံကို ညွှန်ပြသည် (ဆာ ၄၅:၄–၅၊ ဟဗက္ကုတ် ၃:၈–၁၃)။ ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၁–၁၆ တွင် ခရစ်တော်သည် အဖြူရောင်မြင်းစီးလျက် ကောင်းကင်စစ်တပ်များကို ဤလောကသမိုင်း၏နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲသို့ ဦးဆောင်တော်မူသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

As Christ the Lamb opened each of the first four seals, John heard one of the four livings beings commanding a horse and its horseman to appear on the scene (Rev. 6:1, 3, 5, 7). Some translations imply that the command was given to John, but it appears that this is not the case. As the first seal was opened, a white horse appeared on the scene. The white color is a symbol of purity and is regularly associated with Christ and His followers. The horse’s rider held a bow, a detail pointing to how God is sometimes pictured in the OT as riding a horse with a bow in His hand, conquering the enemies of His people (Ps. 45:4–5; Hab. 3:8–13). Revelation 19:11–16 portrays Christ as riding a white horse and leading the heavenly armies into the final battle of earth’s history.

 

ထိုစီးသူရဲအား သရဖူတစ်လုံးပေးအပ်ခံရသည်။ ဂရိစကားလုံး στέφανος (stephanos) သည် အောင်ပွဲသရဖူကို ဆိုလိုးပြီး ခရစ်တော်နှင့် အောင်မြင်သောသူ၏လူမျိုးနှင့် ပုံမှန်ဆက်စပ်နေသည် (၂:၁၀၊ ၃:၁၁ ကိုကြည့်)။ ဤစီးသူရဲသည် ယောဟန်၏ရူပါရုံတွင် အောင်မြင်သူအဖြစ် ပေါ်လာသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် “အောင်မြင်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ ကိုယ်တော်ကလွာရီ၌ အောင်မြင်တော်မူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ပထမတံဆိပ်၏မြင်ကွင်းသည် သင်္ကေတဖြစ်သည်။ အေဒီ ၃၁ ခုနှစ် ပင်တေကုတ္တေမှစ၍ ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားဖြန့်ကျက်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ခရစ်တော်ကောင်းကင်ပလ္လင်ပေါ်သို့ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရသောအခါ မိမိနိုင်ငံတော်ချဲ့ထွင်မှုကို စတင်တော်မူခဲ့သည်။ အောင်မြင်ရန်နယ်မြေများစွာနှင့် နိုင်ငံတော်အတွက် အနိုင်ရရှိရမည့်လူများစွာရှိခဲ့သည်။ အစပိုင်းအဆင့်တွင် ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်းသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အင်အားကြီးစွာ စတင်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂:၄၁၊ ၄၇၊ ၄:၄)။ ဤချဲ့ထွင်မှုသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေမည်ဖြစ်ပြီး အဆုံးအချိန်၌ အနိုင်အထက်အောင်မြင်မှုရရှိမည်ဖြစ်သည်။

The rider was given a crown. The Greek word stephanos denotes the crown of victory and is regularly associated with Christ and His victorious people (see 2:10; 3:11). This rider appeared in John’s vision as a conqueror. The concept of conquering in Revelation is associated with Christ’s overcoming on Calvary. The scene of the first seal is symbolic. It describes the spreading of the gospel message, which started at Pentecost in A.D. 31. When Christ was exalted on the heavenly throne, He began the expansion of His kingdom. There were many territories to conquer and many people to win for the kingdom. In its initial stage, the proclamation of the gospel had a powerful start through the Holy Spirit (Acts 2:41, 47; 4:4). This expansion will continue throughout history until the ultimate conquest is achieved at the time of the end.

ခရစ်ယာန်ခေတ်များ။ တံဆိပ်ခုနစ်ခု တံဆိပ်ဖွင့်လှစ်ခြင်းတံဆိပ်အဓိပ္ပာယ်ခန့်မှန်းကာလ၁သန့်ရှင်းသောသတင်းစကားအေဒီ ၃၁–၁၀၀၂ညစ်စေ့သောသတင်းစကားအေဒီ ၁၀၀–၃၁၃၃ပျက်စီးသောသတင်းစကားအေဒီ ၃၁၃–၅၃၈၄ကန့်သတ်ခံရသောသတင်းစကားအေဒီ ၅၃၈–၁၅၁၇၅ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ်အေဒီ ၁၅၁၇–၁၇၅၅၆နိုးကြားလာခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းအေဒီ ၁၇၅၅–ဒုတိယလာပြန်ကြွလာခြင်း၇ပဋိပက္ခပြီးဆုံးခြင်း- Christian Epochs: Seven Seals
Seal Opened	Seal Interpretation	Seal Period (Approximate)
1st	Pure message	ca. A.D. 31–100
2nd	Stained message	ca. A.D. 100–313
3rd	Corrupted message	ca. A.D. 313–538
4th	Restricted message	ca. A.D. 538–1517
5th	Reformation	ca. A.D. 1517–1755
6th	Awakening and judgment	ca. A.D. 1755–Second Coming
7th	Conflict ended

 

သမိုင်းအရ အသုံံးချသောအခါ ပထမတံဆိပ်သည် ဧဖက်မြို့အသင်းတော်ခေတ် (၂:၁–၇) နှင့် ကိုက်ညီပြီး တမန်တော်များခေတ်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုခေတ်တွင် ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ လျင်မြန်စွာ ဖြန့်ကျက်ခဲ့သည် (ကောလောသဲ ၁:၂၃)။

When applied historically, the first seal thus corresponds to the era of the church in Ephesus (2:1–7), referring to the apostolic period during which the gospel message spread rapidly throughout the world (Col. 1:23).

 

၆:၃–၄ ဒုတိယတံဆိပ်

ခရစ်တော်သည် ဒုတိယတံဆိပ်ကို ဖွင့်လှစ်တော်မူသောအခါ မီးနီရောင်မြင်းတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ အနီရောင်သည် သွေးရောင်ဖြစ်ပြီး ဤမြင်း၏တာဝန်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ စီးသူရဲ၏လက်တွင် ဓားရှိပြီး ကမ္ဘာမြေမှ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖယ်ရှားခွင့်ရခဲ့သည်။ လူများအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြရန်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဂရိစကားလုံး σφάζω (sphazō) သည် ခရစ်တော်၏သေခြင်း (၅:၆) နှင့် ဧဝံဂေလိတရားသက်သေခံခြင်းကြောင့် သူ၏လူမျိုး၏သေခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (၆:၉၊ ၁၈:၂၄)။ ယောဟန်မြင်သော စီးသူရဲသည် ကိုယ်တိုင်မသတ်ခဲ့ဘဲ ကမ္ဘာမြေမှ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖယ်ရှားခဲ့ရာ လူများအချင်းချင်း သတ်ဖြတ်ကြသည်။

6:3–4

The Second Seal

Christ opening the second seal brought a fiery red horse onto the scene. Red is the color of blood and corresponds to the mission of this horse. The rider had a sword and was allowed to take peace from the earth, so that people would kill one another. The Greek word sphazō in Revelation is used to refer to the death of Christ (5:6) and His people because of their witness to the gospel (6:9; 18:24). The rider that John saw in vision did not do the killing himself, but he took peace from the earth, which resulted in the people slaying one another.

 

ဒုတိယတံဆိပ်သည် ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ခြင်း၏အကျိုးဆက်များကို ယေဘုယျအားဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ပထမမြင်းစီးသူရဲသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းအားဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးစစ်ပွဲဆင်နွှဲသော ခရစ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သို့သော် အမှောင်အင်အားစုများသည် ပြင်းထန်စွာ ခုခံခဲ့ရာ နောက်ဆက်တွဲညှဉ်းဆဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည် (မဿဲ ၁၀:၃၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယတံဆိပ်သည် ဆမုတ်နာမြို့အသင်းတော်ခေတ် (၂:၈–၁၁) နှင့် ကိုက်ညီပြီး ပထမရာစုနှောင်းပိုင်းမှ စတုတ္ထရာစုအစပိုင်း (အေဒီ ၃၁၃ ခန့်) အထိ ရောမအင်ပါယာတွင် ညှဉ်းဆဲခံရသောကာလကို ကိုယ်စားပြုသည်။

The second seal describes the consequences of the rejection of the gospel message in general terms. The first horseman represents Christ as He waged spiritual warfare through the preaching of the gospel. However, the forces of evil mounted strong resistance, resulting in the subsequent persecution (cf. Matt. 10:34). Thus, the second seal corresponds to the era of the church in Smyrna (2:8–11), which represents the period of persecution in the Roman Empire from the end of the first century to the beginning of the fourth century (ca. A.D. 313).

 

၆:၅–၆ တတိယတံဆိပ်

ခရစ်တော်သိုးသငယ်သည် တတိယတံဆိပ်ကို ဖွင့်လှစ်တော်မူသောအခါ အနက်ရောင်မြင်းတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် စီးသူရဲ၏လက်တွင် အစာချိန်တွယ်တစ်ခုကိုင်ထားသည်ကို မြင်ခဲ့ပြီး အသက်ရှင်သောသတ္တဝါလေးပါးအနက်မှ တစ်ပါးထံမှ ဂျုံနှင့် မုယောစပါးဈေးနှုန်းများကို ကြေညာသံကို ကြားခဲ့သည်။ ရှေးဣသရေလတွင် ဂျုံ၊ ဆီ၊ စပျစ်ရည်သည် အသက်ရှင်ရန်အခြေခံလိုအပ်ချက်များဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၁၁:၁၄၊ ယောလ ၂:၁၉)။ ဂျုံကို ဂရုတစိုက်ချိန်တွယ်၍ မုန့်ဖုတ်စားရခြင်းသည် အငတ်ပြေခြင်း သို့မဟုတ် ရှားပါးခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (ဝတ်ပြုံ ၂၆:၂၆၊ ယေဇကျေလ ၄:၁၆)။ ယောဟန်ခေတ်တွင် ဒေနာရီယုံတစ်ခုသည် တစ်နေ့လုပ်အားခ ဖြစ်သည် (မဿဲ ၂၀:၂)။ ပုံမှန်အခြေအနေတွင် တစ်နေ့လုပ်အားခဖြင့် မိသားစုတစ်စုလုံး၏ လိုအပ်ချက်များကို ဝယ်ယူနိုင်သည်။ သို့သော် အငတ်ချိန်တွင် ဈေးနှုန်းများ အလွန်မြင့်တက်သည်။ တတိယတံဆိပ်မြင်ကွင်းတွင် တစ်နေ့လုပ်အားခဖြင့် လူတစ်ဦးစား ဂျုံ တစ်လီတာ (တစ်ကွတ်) သာဝယ်နိုင်သည်။ မိသားစုငယ်တစ်စုကို ကျွေးမွေးရန် တစ်နေ့လုပ်အားခဖြင့် မုယောစပါး သုံးလီတာ (၂.၈၄ လီတာ) ဝယ်ရမည်ဖြစ်ပြီး မုယောစပါးသည် ဆင်းရဲသားများစားသော ဈေးပေါသော၊ ကြမ်းသောအစာဖြစ်သည်။

6:5–6

The Third Seal

When Christ the Lamb opened the third seal, a black horse appeared. John saw the rider holding a scale for weighing food in his hand and heard an announcement from one of the four living creatures regarding the prices of wheat and barley. In ancient Israel, grain, oil, and wine were the basic necessities of life (Deut. 11:14; Joel 2:19), and to make and eat bread by carefully weighing the grain indicated great scarcity or famine (Lev. 26:26; Ezek. 4:16). In John’s day, a denarius was a daily wage (Matt. 20:2). In normal circumstances, a daily wage would have bought all of the necessities for an entire family. However, a famine would have enormously inflated the market price. In the scene of the third seal, it would have taken a whole day’s work to buy just enough food for only one person, since a quart (1 L) of wheat was the daily ration for one person. In order to feed a small family in this setting, a day’s wage would have been used to buy three quarts (2.84 L) of barley, which was a cheaper, coarser food for the poor.

 

တတိယတံဆိပ်မြင်ကွင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားကို ငြင်းပယ်သူများအပေါ် ကျရောက်မည့်အရာကို ညွှန်ပြသည်။ အနက်ရောင်သည် မြင်းစီးသူရဲ၏တာဝန်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ အနက်ရောင်သည် အဖြူရောင်၏ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ရာ အဖြူရောင်မြင်းသည် ဟောပြောနေသော ဧဝံဂေလိတရား၏သန့်ရှင်းမှုကို ကိုယ်စားပြုလျှင် အနက်ရောင်မြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ပျက်စီးခြင်း သို့မဟုတ် မရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ကျမ်းစာတွင် ဂျုံသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို သင်္ကေတပြုသည် (လု ၈:၁၁)။ ဧဝံဂေလိတရားငြင်းပယ်ခြင်းသည် အာမုတ်ပရောဖက်က ဣသရေလလူမျိုးတို့တွင် ဟောကြားခဲ့သော ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် အငတ်ချိန်ကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည် (အာမုတ် ၈:၁၁–၁၃)။ သမိုင်းအရ အသုံးချသောအခါ တတိယတံဆိပ်သည် ပါဂမုမြို့အသင်းတော်ခေတ် (ဗျာ ၂:၁၂–၁၇) နှင့် ကိုက်ညီပြီး ခရစ်ယာန်သမိုင်း၏ စတုတ္ထမှ ဆဋ္ဌမရာစုအထိ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် ဝိညာဉ်ရေးအငတ်ချိန်ဖြင့် ထူးခြားသောကာလကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သို့သော် တတိယတံဆိပ်၏အငတ်ချိန်သည သေစေရန်မဟုတ်ခဲ့ပေ။ မြင်းစီးသူရဲကို စေလွှတ်သောအသံပင်လျှင် ဆီနှင့်စပျစ်ရည်ကို မထိခိုက်စေရန် ကြေညာခဲ့သည် (၆:၆)။ ဝိညာဉ်ရေးအရ ဆီသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို (၁ဓမ္မရာဇာ ၁၆:၁၂–၁၃၊ လု ၄:၁၈၊ တမန်တော် ၁၀:၃၈) နှင့် စပျစ်ရည်သည် ယေရှုခရစ်တော်၌ ကယ်တင်ခြင်းကို (မဿဲ ၂၆:၂၇–၂၉၊ ၁ကော ၁၁:၂၅) သင်္ကေတပြုသည်။ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် ရှားပါးသောအခါတွင်ပင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် အလုပ်လုပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ယေရှုခရစ်တော် ကယ်တင်ခြင်းသည် အလိုရှိသူအားလုံးအတွက် ရရှိနိုင်ဆဲဖြစ်သည်။

The scene of the third seal points to what is to befall those who reject the gospel message. The black color corresponds to the mission of the horseman. Black is the opposite of white, so if the white horse represents the purity of the gospel being preached, the black horse denotes the absence or further corruption of the gospel. Grain in the Bible symbolizes the word of God (Luke 8:11). The rejection of the gospel usually results in a famine of the word of God similar to the one prophesied by Amos among the Israelites (Amos 8:11–13). Applying it historically, the third seal aptly corresponds to the era of the church in Pergamum (Rev. 2:12–17), which represents the fourth to sixth centuries of Christian history, a span of time that was characterized by a spiritual famine of the word of God. The famine of the third seal was not to be fatal, however. The same voice that commissioned the horseman announced that the oil and wine would not be affected and would continue to be available (6:6). Spiritually, oil symbolizes the Holy Spirit (1 Sam. 16:12–13; Luke 4:18; Acts 10:38) and wine symbolizes salvation in Jesus Christ (Matt. 26:27–29; 1 Cor. 11:25). Even when the word of God is scarce, the Holy Spirit is still at work and salvation is still available to all who desire it.

 

၆:၇–၈ စတုတ္ထတံဆိပ်

စတုတ္ထတံဆိပ်ဖွင့်လှစ်သောအခါ ဖျော့ဖျော့ရောင်မြင်းတစ်ကောင် ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဂရိစကားလုံး χλωρός (chlōros) သည် အလောင်း၏ မီးခိုးရောင်ကို ဆိုလိုသည်။ ယောဟန်သည် စီးသူရဲ သေခြင်းတရားနှင့် အတူ မရဏနိုင်ငံကို မြင်ခဲ့သည်။ ဤနှစ်ပါးအား ကမ္ဘာမြေ၏ လေးပုံတစ်ပုံပေါ်တွင် ဓား၊ အငတ်၊ ကာလနာပလီ၊ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များဖြင့် ဖျက်ဆီးခွင့်ပေးခံရသည်။ စတုတ္ထမြင်းစီးသူရဲ၏ တစ်ခုတည်းသောလုပ်ရပ်သည် ယခင်မြင်းသုံးကောင်၏လုပ်ရပ်များကို ပါဝင်ထားသည။ စတုတ္ထတံဆိပ်သည် ကာလနာပလီနှင့် သေခြင်းကို ခေါ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်း၏ ပုံဖော်ပုံသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် ဝိညာဉ်ရေးအငတ်ချိန်သည် ဝိညာဉ်ရေးသေခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်ဟူသော ထာဝရအမှန်တရားကို ဖော်ပြသည်။ သို့သော် သတင်းကောင်းမှာ သေခြင်းတရားနှင့် မရဏနိုင်ငံ၏ အခွင့်အာဏာသည် အလွန်ကန့်သတ်ခံထားရသည်။ သူတို့အား ကမ္ဘာမြေ၏ လေးပုံတစ်ပုံသာလျှင် အာဏာပေးထားသည်။ ယေရှုခရစ်တော်က သေခြင်းတရားနှင့် မရဏနိုင်ငံ၏ သော့များကို ကိုင်စွဲထားတော်မူသည်ဟု ကတိပေးထားသည် (၁:၁၈ ကိုကြည့်)။ ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံသူများအပေါ် သေခြင်းတရားသည် အာဏာမရှိပေ။

6:7–8

The Fourth Seal

With the opening of the fourth seal, a pale horse appeared. The Greek word chlōros denotes the ashen gray color of a decomposing corpse. John saw the rider, Death, accompanied by Hades, the abode of the dead. These two were allowed to destroy people over one-fourth of the earth by sword, famine, death or plague, and wild beasts. Noticeably, the single action of the fourth horseman comprised the actions of the previous three horsemen. The fourth seal called forth pestilence and death. The graphic portrayal of the scene conveys the perennial truth that spiritual famine of the word of God typically results in spiritual death. The good news, however, is that the power of Death and Hades is very limited; they were given authority over only a part, one-fourth, of the earth. Jesus assures us that He has the keys of Death and Hades (see 1:18). Death does not have power or authority over those who accept the gospel.

 

သမိုင်းအရ အသုံးချသောအခါ စတုတ္ထတံဆိပ်သည် သီအာတိရမြို့အသင်းတော် (၂:၁၈–၂၉) နှင့် ကိုက်ညီပြီး အလယ်ခေတ်မှောင်မိုက်ကာလတွင် သမ္မာကျမ်းစာကို လူများမရရှိနိုင်ဘဲ အစဉ်အလာသည် ကျမ်းစာအဆုံးအမများကို လွှမ်းမိုးခဲ့သော ဝိညာဉ်ရေးသေခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။

Applying it historically, the fourth seal corresponds to the church in Thyatira (2:18–29), which represents the spiritual death that characterized Christianity during the dark Middle Ages when the Bible was unavailable to people and tradition overruled its teachings.

 

ကျန်ရှိသော တံဆိပ်သုံးခုသည် ပထမလေးခုနှင့် အလွန်ကွဲပြားသည်။ မြင်းစီးသူရဲများမရှိတော့ဘဲ ပထမလေးခုသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးနှင့်သာ ဆိုင်သော်လည်း ကျန်သုံးခုသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ညှဉ်းဆဲသူများအပေါ် ကျရောက်မည့် တရားစီရင်ခြင်းများကို ရည်ညွှန်းသည်။

The remaining three seals are very different from the first four. There are no horses with riders in action, and while the first four seals exclusively concern God’s people, the remaining three refer to judgments that were to fall on those who would oppress God’s people.

 

၆:၉–၁၁ ပဉ္စမတံဆိပ်

ပဉ္စမတံဆိပ်၏မြင်ကွင်းတွင် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် သတ်ဖြတ်ခံရသော သူများ၏ဝိညာဉ်များကို ယဇ်ပလ္လင်အောက်၌ တွေ့မြင်ရသည်။ ကျမ်းစာတွင် ဟေဗြဲစကားလုံး נֶפֶשׁ (nephesh) (ဥပမာ ကမ္ဘာဦး ၂:၇) နှင့် ဂရိစကားလုံး ψυχή (psychē) (ဥပမာ တမန်တော် ၂:၄၁) တို့သည် “ဝိညာဉ်”၊ “အသက်” သို့မဟုတ် “အသက်ရှင်သောသတ္တဝါ” ကို ဆိုလိုပြီး သေပြီးနောက် ထာဝရသတိရှိသော ခန္ဓာမဲ့အရာဝတ္ထုကို ဘယ်တော့မျှ မဆိုလိုပေ။ အာဇာနည်များကို ယဇ်ပလ္လင်အောက်၌ ပုံဖော်ထားခြင်းသည် ယဇ်ပလ္လင်ခြေရင်း၌ သွန်းလောင်းသော ယဇ်သွေး သို့မဟုတ် အသက်ကို ရည်ညွှန်းသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၁၂၊ ဝတ်ပုံ ၄:၇)။ အာဇာနည်များ၏သေခြင်းကို ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ယဇ်သွေးအဖြစ် သွန်းလောင်းခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည် (၂တိ ၄:၆)။ ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာသည်အထိ သေခြင်း၌ “အိပ်စက်” နေကြသည် (၁သက် ၄:၁၃–၁၈ နှင့်နှိုင်း)။ ထို့ကြောင့် ဤသည်မှာ အာဗေလ၏သွေးအော်ဟစ်သံကဲ့သို့ သင်္ကေတပုံဖော်ခြင်းဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၄:၁၀)။

6:9–11

The Fifth Seal

The scene of the fifth seal portrays the souls of those who had been slain for the sake of the gospel. In the Bible, the Hebrew term nepesh (e.g., Gen. 2:7) and the Greek term psychē (e.g., Acts 2:41), both of which mean “soul,” “life,” or “living being,” usually denote the whole person and are never used to signify an eternally conscious, incorporeal entity that survives death. The martyrs are pictured here as being under the altar, alluding to the sacrificial blood or life poured out at the base of the bronze altar of sacrifice in the courtyard before the tabernacle of the earthly sanctuary (Ex. 29:12; Lev. 4:7). The deaths of the martyrs are described as a pouring out of their lives as sacrificial blood before God (2 Tim. 4:6). Since believers “sleep” in death until the return of Christ (cf. 1 Thess. 4:13–18), this is a symbolic portrayal along the lines of the “crying out” of the blood of Abel as a witness to his unjust death (Gen. 4:10).

 

ယောဟန်သည် အာဇာနည်များက သူတို့ကို ညှဉ်းဆဲသူများအပေါ် တရားစီရင်ပေးရန် ဘုရားသခင်အား အော်ဟစ်တောင်းဆိုသံကို ကြားခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် “ကမ္ဘာမြေပေါ်နေသောသူများ” ဆိုသည်မှာ ဧဝံဂေလိတရားကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ဆီးတားသူများကို ဆိုလိုသည် (၈:၁၃၊ ၁၁:၁၀၊ ၁၃:၈၊ ၁၇:၂)။ အာဇာနည်များ၏အော်ဟစ်ခြင်းသည် သူတို့၏မတရားသေဆုံးမှုအတွက် တရားမျှတမှုတောင်းခံခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်စွဲချက်ထားသည်။ မတရားသွန်းလောင်းသောသွေးအားဖြင့် တရားစီရင်ပေးရန် တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က တောင်းဆိုချက်ကို ဖြေကြားတော်မူသည်။ ပထမအနေဖြင့် အာဇာနည်တစ်ဦးချင်းစီအား အဖြူဝတ်လုံကို ပေးတော်မူသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် အဖြူဝတ်လုံသည် ခရစ်တော်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး ခရစ်တော်လက်ခံသောသူများကို ဘုရားသခင်က ဖုံးလွှမ်းတော်မူသည် (၃:၄၊ ၁၈)။ စဒ္ဒိမြို့အသင်းတော်၌ အောင်မြင်သူများအတွက် အနာဂတ်ဆုလာဘ်ကိုလည်း ကိုယ်စားပြုသည် (၃:၅)။ ယုံကြည်သူများသည် ဤမြင်ကျင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ထာဝရအသက်ရရှိကြောင်း အာမခံချက်ရသည်။

John heard the martyrs crying out to God for vindication against those who persecuted them. The expression “those who dwell on the earth” or “the inhabitants of the earth” in Revelation refers to those who oppose the gospel and are against God’s people (8:13; 11:10; 13:8; 17:2). The cry of the martyrs was for vindication concerning the injustice of their deaths. They placed their trust in God. Here, through their unjustly spilled blood, they were asking God to bring justice and vindicate them. God responded to the plea: First, He gave them each a white robe, which in Revelation signifies Christ’s righteousness by which God covers those accepted by Christ (3:4, 18). It also represents the future reward to overcomers in the church of Sardis (3:5). Believers receive assurance of salvation and eternal life through the scene.

 

ဒုတိယအနေဖြင့် ဘုရားသခင်က အာဇာနည်များအား ခဏစောင့်ဆိုင်းရန်နှင့် အလားတူဆင်းရဲဒုက္ခခံရမည့် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ပြည့်စုံသည်အထိ အနားယူရန် မိန့်တော်မူသည် (အခန်း ၁၁)။ ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်က မိမိကျေးကျွန်များ၏သွေးကို လက်စားချေမည်ဟု ကတိထားသည် (တရားဟောရာ ၃၂:၄၃၊ ဆာ ၇၉:၁၀)။ ဗျာဒိတ် ၈–၉ တွင် ခရစ်ယာန်သမိုင်းတစ်လျှောက် ကမ္ဘာမြေပေါ်နေသောသူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းများ သွန်းလောင်းခြင်းကို ဆိုသည် (၈:၁၃)။ ခရစ်တော်သည် မိမိဧဝံဂေလိတရားကို နာခံခြင်းမပြုသူများကို တရားစီရင်ရန် ကြွလာမည့်နေ့က နီးကပ်လာပြီ။ သူတို့သည် “ထာဝရပျက်စီးခြင်း” အပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး သခင်ဘုရား၏ရှေ့တော်မှောက်နှင့် ဘုန်းတန်ခိုးတော်မှ အမြဲနှင်ထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည် (၂သက် ၁:၈–၁၀)။

Second, God told the martyrs that they were to rest and wait a little while longer until their brothers and sisters, who would go through a similar ordeal, would be made complete (v. 11). In the Bible, God promised that He will avenge the blood of His servants (Deut. 32:43; Ps. 79:10). Revelation 8–9 speaks of God’s judgments being poured out on the inhabitants of the earth (8:13) throughout Christian history. The day is approaching when Christ will come in judgment to those who have not obeyed His gospel. They will be punished with “everlasting destruction,” barred from the presence of the Lord and His glorious power forever (2 Thess. 1:8–10).

 

အများစုသော သမ္မာကျမ်းစာဘာသာပြန်များတွင် “အရေအတွက်” ဟူသော စကားလုံးကို ထည့်သွင်းထားသော်လည်း (ဗျာ ၆:၁၁) ဂရိမူရင်းတွင် “အရေအတွက်” ဟူသော စကားလုံးမရှိပေ။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် အာဇာနည်ဦးရေပြည့်စုံရန် စောင့်ရမည်ဟု မဆိုလိုဘဲ သူတို့၏အကျင့်သီလ ပြည့်စုံခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယဇပလ္လင်အောက်ရှိ အာဇာနည်များသည် ခရစ်တော်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းဝတ်လုံကို ခံယူခြင်းအားဖြင့် ပြည့်စုံခဲ့ပြီး ကိုယ်ကျိုးစွမ်းအားဖြင့် မဟုတ်ပေ။

Most Bible translations insert the word “number” (Rev. 6:11), postulating that the martyrs had to wait for the completion of the number of martyrs. However, the word “number” does not appear in the Greek text. Revelation does not refer to a specific number of martyred saints that had to be reached but to the completeness of their characters. Those who have yet to go through martyrdom are to be made complete, just as the slain martyrs under the altar were. The text indicates clearly that those martyrs were perfected through receiving the robe of Christ’s righteousness rather than through their own merits.

 

“အိုသခင်ဘုရား၊ အချိန်မည်မျှကြာမည်နည်း …။” ဟူသော အော်ဟစ်သံသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ဘုရားသခင်၏ညှဉ်းဆဲခံရသောလူမျိုး၏ အော်ဟစ်သံဖြစ်သည် (ဆာ ၇၉:၅၊ ဒံယေလ ၁၂:၆–၇၊ ဟဗက္ကုတ် ၁:၂)။ ပဉ္စမတံဆိပ်သည် အာဗေလမှစ၍ ဘုရားသခင်က မိမိကျေးကျွန်များ၏သွေးကို တရားစီရင်လက်စားချေမည့်အချိန်အထိ ဘုရားသခင်၏ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသောလူများ၏အတွေ့အကြုံကို ဖော်ပြသည် (ဗျာ ၁၉:၂)။ ဤမြင်ကွင်းသည် ဘုရားသခင်၏ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသောလူများအား သူ၏ဆုတောင်းသံများကို ကြားတော်မူကြောင်း အာမခံရန် ရည်ရွယ်သည်။

“How long …?” has been the cry of God’s oppressed people throughout history (Ps. 79:5; Dan. 12:6–7; Hab. 1:2). The fifth seal thus describes the experience of God’s suffering people from the time of Abel until the time God finally judges and avenges the blood of His servants (Rev. 19:2). The scene is intended to assure God’s suffering people that He hears their prayers.

 

ပဉ္စမတံဆိပ်၏မြင်ကွင်းသည် သမိုင်းအရ အလယ်ခေတ်နောက်ပိုင်းမှ ပရိုတက်စတင့်ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ်အထိ သက်ဆိုင်နိုင်သည်။ ဘုရားသခင်က ညှဉ်းဆဲခံရသောမိမိလူမျိုးကို သက်သာစေတော်မူခဲ့သည်။ အလယ်ခေတ်ကာလတွင် ခရစ်တော်နှင့်သစ္စာရှိမှုကြောင့် ခရစ်ယာန်သန်းပေါင်းများစွာ အာဇာနည်ပြုခံရခဲ့ပြီး ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာသည်အထိ နောက်ထပ်များစွာ ကျဆုံးကြရဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း တရားမျှတမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေးဆပ်ခံရမည်ဖြစ်သည် (၆:၁၅–၁၇)။

The scene of the fifth seal may apply historically to the postmedieval period through the Protestant Reformation. God brought comfort to His persecuted people. Although millions of Christians were martyred because of their faithfulness to Christ during the medieval period and many more still will fall throughout history until the coming of Christ, justice will ultimately be dispensed (6:15–17).

 

၆:၁၂-၁၇ ဆယ်လီတတိယ တံဆိပ်

ပဉ္စမတံဆိပ်ကို သိထားခြင်းသည် ဆဋ္ဌမတံဆိပ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင် အရေးကြီးသည်။ ရန်လိုသောကမ္ဘာတွင် မတရားမှုခံစားရသော ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့၏ ဆုတောင်းချက်များကို ဖြေကြားရန် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်တော်မူချိန်ရောက်လာပြီ။ ဆဋ္ဌမတံဆိပ်သည် ခရစ်တော်ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းဆီသို့ ဦးတည်သော နိမိတ်လက္ခဏာများကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့ကို နှိပ်စက်ညှင်းပန်းသူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းပါဝင်သည်။ ဤတံဆိပ်ဖွင့်လိုက်သောအခါ ကြီးစွာသောငလျင်လှုပ်ခြင်း၊ နေမည်းမှောင်ခြင်း၊ လသွေးနီဖြစ်ခြင်း၊ ကြယ်များကောင်းကင်မှကျလာခြင်း၊ ကောင်းကင်ကို စာလိပ်လိပ်သလို လိပ်တင်ခြင်းစသော ကပ်ဆိုးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည် (၆:၁၂-၁၄)။ ဤအာကာသဆိုင်ရာ နိမိတ်လက္ခဏာများသည် မဿဲ ၂၄:၂၉-၃၀ တွင် ယေရှုမိန့်တော်မူခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များနှဖြစ်ပြီး၊ အလယ်ခေတ်ကြီး၏ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း ပြီးဆုံးချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်ရမည်ဖြစ်သည်။ နေ၊ လ၊ ကြယ်၊ ကောင်းကင်တို့သည် ဤနေရာတွင် တကယ့်အမှန်ဖြစ်သည်။ “လို�” ဟူသော စကားလုံးကို သုံးထားခြင်းသည် တကယ်ဖြစ်ပျက်သော အဖြစ်အပျက်တစ်ခု၏ သင်္ကေတဆန်ဆန် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြခြင်းသာဖြစ်သည်။ အနောက်နိုင်ငံရှိ ခရစ်ယာန်များက ဤပရောဖက်ပြုချက်၏ ပြည့်စုံခြင်းကို အောက်ပါအဖြစ်အပျက်များတွင် အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ လစ်စဘွန်းငလျင်ကြီး (၁၇၅၅ ခုနှစ;)၊ မေ ၁၉၊ ၁၇၈၀ တွင် အရှေ့နယူးယောက်နှင့် တောင်ပိုင်းနယူးအင်္ဂလန်ဒေသတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော နေ့အလင်းရောင်မည်းမှောင်ခြင်းနှင့် လသွေးနီဖြစ်ခြင်း၊ နိုင်း ၁၃၊ ၁၈၃၃ တွင် အတ္တလန္တိတ်သမုဒ္ဒရာအထက်၌ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဧရာမဥက္ကာချသည်းထန်စွာရွာသွန်းခြင်း စသည်တို့ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအဖြစ်အပျက်များက မြောက်အမေရိကတွင် ဒုတိယနိုးကြားမှုကြီး (Second Great Awakening) ဟုခေါ်သော နိုးကြားမှုလှိုင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သည်။

6:12–17

The Sixth Seal

Knowledge of the fifth seal is essential for the interpretation of the sixth seal. The time had come for God to intervene in answer to the prayers of His people, who suffer injustice in a hostile world. The sixth seal portrays the signs that lead to the Second Coming, which include judgment against those who have harmed God’s people. Its opening triggered cataclysmic events: a disastrous earthquake, the sun being blacked out, the moon appearing blood red, the stars falling, and the sky receding like a scroll (6:12–14). These cosmic signs are the same events Jesus foretold in Matthew 24:29–30, which were to occur at the conclusion of the tribulation of the Middle Ages. The sun, moon, stars, and sky are literal here; the use of the word “as” or “like” points to a symbolic analogy of an actual event. Christians in the Western world have recognized the fulfillment of this prophecy in the events of the Lisbon earthquake of 1755; the dark day and blood red moon of May 19, 1780, that was experienced in eastern New York and southern New England; and the spectacular meteor shower over the Atlantic Ocean on November 13, 1833, which in turn led to a series of revivals in North America known as the Second Great Awakening.

 

သို့ရာတွင် ဤအံ့ဖွယ်သဘာဝလွန်အဖြစ်အပျက်များကို ခရစ်တော်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ထပ်မံမြင်တွေ့ရပြန်မည်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် လူအသိုင်းအဝိုင်းအားလုံးမှ လူများ ထိတ်လန့်ကြောက်ရွံ့၍ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အုံကြွမှုမှ ပုန်းရှောင်ရန်ကြိုးစားနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကုန်တောင်များအား “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်သို့ ပြိုလဲပါ” ဟု အော်ဟစ်တောင်းပန်နေသည်ကို ယောဟန်မြင်သည်။ ထိုမြင်ကွင်းသည် ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သော သတိပေးချက်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ယေရှုသည် ဟောရှေ ၁၀:၈ ကို ကိုးကားကာ မိမိကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်သူများ တောင်များအား “ကျွန်ုပ်တို့အပေါ်သို့ ပြိုလဲပါ” ဟု လူကာ ၂၃:၃၀ တွင် မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဤရူပါရုံသည် တရားစီရင်ခြင်းချိန်ရောက်ပြီး ခရစ်တော်ကြွလာခြင်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ခရစ်တော်သည် မိမိလူမျိုးတို့၌ ဘုန်းထင်ရှားတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး ယုံကြည်သူအားလုံးက အံ့ဩခြင်းခံကြရမည်ဖြစ်သည် (၂ သက် ၁:၁၀)။

However, these supernatural events will be witnessed again at the return of Christ. John observed people of all walks of life panicking, trying to hide from the terror of the upheaval of the coming of Christ. He saw them begging the rocks and mountains to cover them in order to protect them from the One sitting on the throne and from the wrath of the Lamb (6:16; cf. Is. 2:19). This scene echoes the warning of Jesus, who, quoting Hosea 10:8, pointed to the time when His persecutors would “say to the mountains, ‘Fall on us!’ and to the hills, ‘Cover us!’ ” (Luke 23:30). The vision records the arrival of the time for justice to be dispensed, when Christ’s coming is imminent. At that time, He will be glorified in His people and wondered at by all who believe (2 Thess. 1:10).

 

ဤမြင်ကွင်းသည် ကြောက်ရွံ့ထိတ်လန့်နေသော ဆိုးသူများ၏ အဆိုပါမေးခွန်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်ကြီးသောနေ့တွင် မည်သူရပ်တည်နိုင်မည်နည်း (၆:၁၇; နာဟုံ ၁:၆; မာလခိ ၃:၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗျာဒိတ် ၇ သည် ထိုမေးခွန်းကို ဖြေကြားထားသည်။

The scene concludes with a rhetorical question from the terror-stricken wicked: Who can stand in the great day of the wrath of God (6:17; cf. Nah. 1:6; Mal. 3:2)? Revelation 7 answers that question.

 

အခန်းကြီး - ၇

၇:၁-၁၇ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသော သန့်ရှင်းသူများ

အခန်း ၇ သည် ဆဋ္ဌမတံဆိပ်၏ နိဂုံးတွင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော မေးခွန်း (၆:၁၇) ကို ဖြေကြားပေးထားသည်။ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ ကြားခံအပိုင်းအဖြစ်၊ ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်ကြီးသောနေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်သူများမှာ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသော ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။

7:1–17

The Sealed Saints

Chapter 7 provides the answer to the question raised in the conclusion of the scene of the sixth seal (6:17). As a prophetic parenthesis, it presents those able to stand on the great day of God’s wrath as being the sealed people of God.

 

၇:၁-၃။ ကောင်းကင်တမန်လေးပါးနှင့် လေတိုက်လေးချက်။ ဤမြင်ကွင်းသည် မြေကြီး၏ ထောင့်လေးထောင့်တွင် ရပ်နေသော ကောင်းကင်တမန်လေးပါးကို ယောဟန်မြင်ခြင်းမှ စတင်သည်။ ဤသည်မှာ ရှေးကျသောနည်းဖြင့် လေးမျက်နှာလေးတွက်ကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး ဤမြင်ကွင်း၏ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အရေးပါမှုကို ဖော်ညွှန်းသည်။ ယောဟန်သည် ထိုကောင်းကင်တမန်များက မြေကြီး၊ ပင်လယ်၊ သစ်ပင်များကို မပျက်စီးစေရန် လေတိုက်လေးချက်ကို ထိန်းချုပ်ထားသည်ကို မြင်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် လေတိုက်များသည် ဘုရားသခင်က ဆိုးသူများအပေါ် တရားစီရင်ရာတွင် သုံးတော်မူသော ပျက်စီးရာတန်ခိုးများကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဟေရှာ ၆၆:၁၅-၁၆; ယေရမိ ၂၃:၁၉-၂၀; ဟောရှေ ၁၃:၁၅)။ လေတိုက်လေးချက်ဆိုသော အယူအဆမှာလည်း ကျမ်းစာတွင် ရှိသည် (ယေရမိ ၄၉:၃၆; ဒံယေလ ၇:၂)။ ဤလေတိုက်များ တိုက်ခတ်ခြင်းသည် ဗျာဒိတ် ၆:၁၇ တွင် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး၊ ခရစ်တော်ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာမှုမတိုင်မီ ဆိုးသူများအပေါ် သွန်းလောင်းမည့် နှောင်းသောဒဏ်ခုနစ်ပါး (ဗျာဒိတ် ၁၅-၁၆) ကို ဖော်ပြခြင်း၏ နောက်ထပ်နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤဖျက်ဆီးတတ်သော တန်ခိုးများကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား တံဆိပ်ခတ်ပြီးမှသာ လွှတ်ခွင့်ပြုတော်မူသည်အထိ ဘုရားသခင်၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသည်။

7:1–3. The Four Angels and the Winds. The scene begins with four angels at the four corners of the earth, which is an ancient way of referring to the four points of a compass. This description denotes the global significance of the scene. John saw the angels restraining the four winds from destroying the earth, the sea, and the trees. In the OT, winds are a symbol of destructive forces by which God executes judgments on the wicked (Is. 66:15–16; Jer. 23:19–20; Hos. 13:15), and the concept of the four winds is well attested (Jer. 49:36; Dan. 7:2). The blowing of the winds correlates with God’s wrath in Revelation 6:17 and is another way of describing the seven last plagues that are to be poured on the wicked just before the Second Coming (Rev. 15–16) during the time of “the great tribulation” (7:14). However, these destructive forces are restrained by divine intervention until God’s people have been sealed.

 

နောက်တစ်ပါး၊ အရှေ့အရပ်မှ တက်လာသော အခြားကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို ယောဟန်မြင်သည်။ ထိုကောင်းကင်တမန်သည် အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်ကို ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ကျမ်းစာတွင် အရှေ့အရပ်သည် ဘုရားသခင်လာရောက်တော်မူသော ဦးတည်ရာနှင့် မကြာခဏ ဆက်စပ်နေတတ်သည် (ယေဇကျေလ ၄၃:၂)။ ဥပမာ၊ ယေရှုက လူသားသည် အရှေ့အရပ်မှ လက်ျက်လက်ျက်လင်းလက်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုတော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၄:၂၇-၃၀)။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်မြင်သော ကောင်းကင်တမန်သည် ဘုရားသခင်ထံတော်မှ လာသူဖြစ်သည်။ ထိုကောင်းကင်တမန်က ကောင်းကင်တမန်လေးပါးအား ဘုရားသခင်၏ ကျေးကျွန်များ၏ နဖူးပေါ်တွင် တံဆိပ်ခတ်ပြီးမှသာ လေတိုက်များကို လွှတ်ရန် ညွှန်ကြားသည်။ ရှေးခေတ်တွင် တံဆိပ်ခတ်ခြင်း၏ အခြေခံအဓိပ္ပာယ်မှာ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။ ပစ္စည်းတစ်ခုပေါ်တွင် တံဆိပ်နှိပ်ထားခြင်းသည် ပိုင်ရှင်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း သင်္ကေတဆန်ဆန် တံဆိပ်ခတ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုအဆိုအရ တံဆိပ်၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ ထာဝရဘုရားသည် မိမိ၏သူများကို သိတော်မူသည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည် (၂ တိ ၂:၁၉)။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏သူများကို သိတော်မူပြီး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်တော်မူသည် (ဧဖက် ၁:၁၃-၁၄)။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို စိတ်မသောကျစေခြင်းသည် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ဆုံးရှုံးခြင်းဖြစ်သည် (ဧဖက် ၄:၃၀)။ ယောဟန်၏ ပရောဖက်ပြုချက်အမြင်အရ နောက်ဆုံးကာလတွင် နဖူးပေါ်တွင် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ဘက်တွင်ရှိသူများကို မရှိသူများနှင့် ခွဲခြားရန်ဖြစ်သည်။ သားရဲ၏ဘက်တွင် ရပ်တည်သူများသည် နဖူးနှင့် လက်ျာလက်ပေါ်တွင် သားရဲ၏အမှတ်အသားကို ခံရမည်ဖြစ်သည် (၁၃:၁၆-၁၇)။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကစားသူများကို နဖူးပေါ်တွင်သာ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည် (၁၄:၁)။

Next, John saw another angel coming up from the east, having the seal of the living God. In the Bible, the east is regularly associated with the direction from which God comes (e.g., Ezek. 43:2). For example, Jesus prophesied that the Son of Man would come from the east (Matt. 24:27–30). Therefore, the angel whom John saw was coming from God Himself. The angel instructed the four angels not to unleash the winds until God had placed His seal on the foreheads of His servants. In ancient times, the fundamental meaning of sealing was ownership; a seal impression on an object pointed to the owner. This is the meaning of the symbolic sealing in the NT as well. According to Paul, the meaning of the seal is that the Lord knows those who are His (2 Tim. 2:19). God recognizes those who belong to Him and seals them with the Holy Spirit (Eph. 1:13–14). To grieve the Holy Spirit means to lose one’s sealing (Eph. 4:30). From John’s prophetic standpoint, at the time of the end, a seal on the forehead was used to distinguish those who were on God’s side from those who were not. Those siding with the beast were to receive the mark of the beast on their foreheads or their right hands (Rev. 13:16–17). However, those worshiping God were to be sealed only on their foreheads (14:1).

 

တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသူများ၏ သစ္စာရှိမှုကို ခရစ်ယာန်မျိုးဆက်တိုင်း၌ စမ်းသပ်ခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တို့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းကို စမ်းသပ်မှုအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (၁၂:၁၇; ၁၄:၁၂)။ ပညတ်တော်လေးပါးမြောက်မှာ ဘုရားသခင်နာခံခြင်း၏ စမ်းသပ်မှုဖြစ်သည် (၁၄:၇)။ ရှေးကျမ်းစာခေတ်က ဥပုသ်နေ့သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုး၏ အမှတ်အသားဖြစ်ခဲ့သည်နည်းတူ (ထွက် ၃၁:၁၂-၁၇; ယေဇကျေလ ၂၀:၁၂၊ ၂၀) ယောဟန်သည် နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် ဘုရားသခင်အတွက် သစ္စာရှိမှု၏ အမှတ်အသားအဖြစ် ဥပုသ်နေ့ကို ဖော်ပြထားသည်။

The faithfulness of the sealed has been tested in every generation of Christians. Revelation presents the test in the final crisis as being the keeping of God’s commandments (see Rev. 12:17; 14:12), with the fourth commandment being the test of obedience to God (14:7). As the Sabbath was the sign of God’s people in biblical times (Ex. 31:12–17; Ezek. 20:12, 20), so John presented it as the sign of loyalty to God in the final crisis.

 

နောက်ဆုံးကာလတွင် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းသည် အကာအကွယ်ပေးသော အမှတ်အသားအဖြစ် ထပ်မံအရေးပါလာမည်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် နဖူးပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်ရှိသူများမှာ နောင်လာမည့် ဒဏ်ခုနစ်ပါး၏ ဖျက်ဆီးတတ်သော တန်ခိုးများမှ ကင်းလွတ်ခွင့်ရသူများဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ယေဇကျေလ ၉ ရူပါရုံကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထိုဓမ္မဟောင်းရူပါရုံတွင် နဖူးပေါ်တွင် အမှတ်အသားပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ဘက်တွင်ရှိသူများကို သစ္စာမရှိသူများနှင့် ခွဲခြားပြီး နီးကပ်လာသော တရားစီရင်ခြင်းမှ ကာကွယ်ပေးခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၉:၁-၁၁)။ ဗျာဒိတ် ၇ တွင်လည်း တူညီစွာ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပြီး နောက်ဆုံးကာလ၏ သင်္ကေတဆန်ဆန် လေတိုက်များမှ ကာကွယ်ပေးသည်။ ဗျာဒိတ် ၆:၁၇ တွင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော မေးခွန်းကို ဤရူပါရုံက နောက်ဆုံးဖြေကြားထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်နေ့တွင် ရပ်တည်နိုင်သူများမှာ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများဖြစ်သည်။

At the time of the end, the seal was to have additional significance, functioning as a sign of protection as well. Revelation presents those with the seal of God on their foreheads as the ones who are protected from the destructive forces of the seven last plagues. This entire scene echoes the vision of Ezekiel 9, which concerned the destruction of Jerusalem before the Exile. In this OT vision, the mark on the forehead distinguished those who were on God’s side from others who were unfaithful and idolatrous and provided the faithful with protection from the impending judgment (Ezek. 9:1–11). As in Ezekiel’s vision, the seal in Revelation 7 identifies God’s people and protects them from the symbolic blowing of the eschatological winds. The question raised in Revelation 6:17 is finally answered as the vision identifies those who are able to stand on the day of divine wrath: the sealed people of God.

 

၇:၄-၈။ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသူ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်။ တံဆိပ်ခတ်နေစဉ်အတွင်း ယောဟန်သည် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသူဦးရေကို ကြားသည်။ ဣသရေလအမျိုးအနွယ်များမှ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးသည် သင်္ကေတဆန်သောကျမ်းဖြစ်သောကြောင့် ဤဦးရေ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်နှင့် အမျိုးအနွယ်များမှာ သင်္ကေတဖြစ်သည် (၁:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးကာလ၌ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး၏ ပြည့်စုံမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။

7:4–8. The Sealed 144,000. As the sealing was taking place, John heard the number of those who had been sealed: 144,000 from the tribes of Israel. Both the number 144,000 and the tribes are symbolic due to the fact that Revelation is a symbolic book (cf. 1:1). It stands for the totality of God’s end-time people (see “The 144,000 and the Twelve Tribes,” p. 1959).

 

တံဆိပ်ခတ်ခြင်း ပြီးစီးကြောင်း ဤဦးရေကြားခြင်းဖြင့် အတည်ပြုသည်။ နောက်ဆုံးဒဏ်ခုနစ်ပါး၏ ဖျက်ဆီးတတ်သော တန်ခိုးများကို ထိုအခါ လွှတ်ခွင့်ပြုမည်ဖြစ်ပြီး၊ တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသူ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်သည် မဟာဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် မဟာဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းကို ဗျာဒိတ် ၇ တွင် မဖော်ပြထားဘဲ ဗျာဒိတ် ၁၆ တွင်သာ ဖော်ပြထားသည်။

The announcement of the number of the sealed marks the completion of the sealing. The destructive forces of the seven last plagues were then to be unleashed and the sealed 144,000 were then about to enter the great tribulation. However, the great tribulation is portrayed not in Revelation 7 but in Revelation 16.

 

၇:၉-၁၄။ မရေမတွက်နိုင်သော လူအစုအဝေး။ ထိုအခါ ယောဟန်သည် လူမျိုးတစ်မျိုးသား၊ အနွယ်တစ်နွယ်၊ လူမျိုးတစ်မျိုး၊ ဘာသာစကားတစ်မျိုးမက လာသော မရေမတွက်နိုင်သော လူအစုအဝေးကြီးကို မြင်သည်။ သူတို့သည် ပလ္လင်တော်ရှေ့နှင့် သိုးသငယ်တော်ရှေ့တွင် ရပ်နေကြသည် (အပိုဒ် ၉)။ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူ အများအပြားက တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်မှာ နောက်ဆုံးကာလ၌ မဟာဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းကို ဖြတ်ကျော်မည့် သစ္စာရှင်မျိုးဆက်ဖြစ်ပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူအစုအဝေးမှာ ခေတ်ခေတ်အားလုံးမှ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ သို့ရာတွင် သက်သေခံချက်များက ထိုသို့ မထောက်ခံပါ။ ကျမ်းချက်က ထိုလူအစုအဝေးသည် မဟာဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (၇:၁၄-၁၅)။

7:9–14. The Great Multitude. At this point, John saw an innumerable multitude from every nation, tribe, people, and language “standing before the throne and before the Lamb” (v. 9). Many interpreters have asserted that the 144,000 are the end-time generation of the faithful who will go through the great tribulation of the last days and the great multitude refers to God’s people of all ages. However, the evidence does not seem to support such an assertion. The passage indicates that the great multitude was to go through the great tribulation (see 7:14–15).

 

ဤနှစ်ဖွဲ့၏ ဆက်နွယ်မှုကို နားလည်ရန် အဓိကသော့ချက်မှာ ကျမ်းစာတွင် မကြာခဏတွေ့ရသော “ကြားသည်” နှင့် “မြင်သည်” ဟူသော စာပေပုံစံဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် ရူပါရုံထဲတွင် တစ်မျိုးကြားပြီး လှည့်ကြည့်သောအခါ လုံးဝမတူညီသော သင်္ကေတကို မြင်တတ်သည် (၅:၅-၆; ၁၇:၁-၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဗျာဒိတ် ၇ တွင်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းခံရသူဦးရေကို တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်ဟု ကြားခဲ့သည်သာရှိသေး၍ သူတို့ကို မြင်ရသေးခင်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် စစ်သွေးစစ်မာန်ရှိသော အသင်းတော်အဖြစ် စည်းစည်းစုစုဖွဲ့စည်းထားပြီး မဟာဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အသင့်ရှိနေသည်။ သို့ရာတွင် ယောဟန်သူတို့ကို မြင်သောအခါ သူတို့သည် မဟာဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းမှ ထွက်လာသော မရေမတွက်နိုင်သော လူအစုအဝေးကြီးဖြစ်နေပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် မရှိတော့ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်ရှေ့ ကောင်းကင်ဘုံတွင် ရပ်နေကြသည် (၇:၁၃-၁၄)။ သူတို့မှာ အောင်ပွဲခံထွန်းကားသော အသင်းတော်ဖြစ်သည်။ စစ်ပွဲပြီးဆုံးပြီဖြစ်၍ စစ်တပ်အဖွဲ့အစည်းများအဖြစ် မရှိတော့ဘဲ အောင်ပွဲကြီးကို ဂုဏ်ပြုကျင်းပနေကြပြီး ဆုလာဘ်ခံယူတော့မည်ဖြစ်သည်။ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်နှင့် မရေမတွက်နိုင်သော လူအစုအဝေးမှာ ကောင်းကင်နှင့်မြေကြီးပေါ်ရှိ ကောင်းနှင့်ဆိုးတိုက်ပွဲ၏ မတူညီသောအချိန်နှစ်ခုတွင် ပုံဖော်ထားသော နောက်ဆုံးကာလ၌ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတစ်စုတည်းပင်ဖြစ်သည်။ ရေတွက်နိုင်သော သင်္ကေတဦးရေ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်သည် ရေမတွက်နိုင်သော တကယ့်လူအစုအဝေးကြီးနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ မရေမတွက်နိုင်သော လူအစုအဝေးကို ရေတွက်၍မရဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်မှာ သင်္ကေတဦးရေဖြစ်ပြီး တကယ့်ဦးရေမှာ ထိုထက်များစွာပိုများသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

The key to an understanding of the relationship between the two groups is found in the literary feature “I heard” versus “I saw” that occurs in the book. Many times, John heard one thing in vision but saw an entirely different symbol when he turned to look (see 5:5–6; 17:1–3). This is the situation in Revelation 7. We must keep in mind that John had previously only heard that the number of the sealed people of God was 144,000. They were on earth, pictured as the militant church, organized and ready to enter the great tribulation. But John had not yet seen them; when he did, they were a great, incalculable crowd coming out of the great tribulation (7:13–14). They were the church triumphant, no longer on earth but in heaven before the throne of God. The war was over and they were no longer organized into military divisions. They were celebrating their great victory and were about to receive their reward. The 144,000 and the great multitude seem to be the same group of God’s end-time people pictured at two different points in the great conflict between good and evil. The calculable symbolic number—144,000—stands in contrast to the incalculable and literal great multitude. This does not mean that the great multitude could not be counted, just that 144,000 is the symbolic number of the great multitude whose number is not given but is much greater than 144,000.

၁၄၄,၀၀၀ နှင့် လူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုး ၁၄၄,၀၀၀ ဟူသော ဂဏန်းကို ဆယ့်နှစ်ကို ဆယ့်နှစ်နှင့် မြှောက်၍ တစ်ရာ့လေးဆယ့်လေး (၁၄၄) ရရှိပြီးနောက်၊ ထိုဂဏန်းကို တစ်ထောင်နှင့် မြှောက်ခြင်းဖြင့် ရရှိလာခြင်းဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဆယ့်နှစ်ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးဖြစ်သော ဣသရေလလူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း ဆယ့်နှစ်ဆိုသည်မှာ တမန်တော်ဆယ့်နှစ်ပါးတို့၏ အခြေတည်ရာပေါ်တွင် တည်ဆောက်ထားသော အသင်တော်ကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဧဖက် ၂:၂၀)။ ထို့ကြောင့် ဆယ့်နှစ်ဟူသော ဂဏန်းသည် အသင်တော်ကို သင်္ကေတအဖြစ် အသုံးပြုသည်။ ယေရုရှလင်မြို့သစ်၏ ရူပါရုံတွင် မြို့၏ တံခါးဆယ့်နှစ်ခုပေါ်တွင် ဣသရေလလူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုး၏ နာမည်များကို ရေးထိုးထားပြီး၊ မြို့၏ အခြေတည်ကျောက်ဆယ့်နှစ်ခုပေါ်တွင် တမန်တော်ဆယ့်နှစ်ပါး၏ နာမည်များကို ရေးထိုးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ၁၄၄,၀၀၀ ဟူသည်မှာ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ စကြဝဠာဆိုင်ရာ ပဋိပက္ခပြီးဆုံးချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့၏ ပြည့်စုံခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ The 144,000 and the Twelve Tribes

The number 144,000 is arrived at by multiplying twelve by twelve, which totals 144, and then multiplying it by one thousand. In the OT, twelve is the number of the tribes of Israel, who were the people of God, and in the NT, it is also the number of the church, built on the foundation of the twelve apostles (Eph. 2:20). In this way, the number twelve functions as a symbol of the church. In the vision of the new Jerusalem, the names of the twelve tribes of Israel are inscribed on the twelve gates of the city and the names of the twelve apostles on its twelve foundation stones. Thus, 144,000 represents the fullness of the people of God at the close of the cosmic conflict on earth.   ထို့ပြင် ဗျာဒိတ် ၇ တွင် ဖော်ပြထားသော ဣသရေလလူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုးစာရင်းသည်လည်း အနည်းဆုံး အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကြောင့် သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ပထမအချက်မှာ ဣသရေလလူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုးသည် ယနေ့ခေတ်တွင် မရှိတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ အာရှူရိလူမျိုးတို့သည် ဣသရေလတိုင်းပြည် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံကို သိမ်းပိုက်စဉ်အတွင်း လူမျိုးတဆယ်မျိုးကို နှင်ထုတ်ခဲ့ရာ (၂ ဘုရင် ၁၇:၆-၂၃) ထိုလူမျိုးများသည် အခြားလူမျိုးများနှင့် ရောနှောပြီး အများစုမှာ ပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ အေဒီ ၇၀ တွင် ယေရုရှလင်မြို့ ဖျက်ဆီးခံရချိန်တွင် ကျန်ရစ်သော ယုဒနှင့် ဗင်္ယာမိန်လူမျိုးနှစ်မျိုးလည်း ရောမအင်ပါယာတစ်ဝိုက်သို့ ပြန့်ကျဲသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယနေ့ခေတ် ဂျူးဘာသာဝင်များသည် မူလလူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုးဖြင့် မဖွဲ့စည်းထားတော့ချေ။ဒုတိယအချက်မှာ ဗျာဒဒိတ်ကျမ်း ၇ တွင်ဖော်ပြထားသော လူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုးစာရင်းသည် ဣသရေလလူမျိုးများ၏ ပုံမှန်စာရင်းမဟုတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမဆုံးလူမျိုးအဖြစ် ရှူဗင်မဟုတ်ဘဲ ယုဒကို စာရင်းသွင်းထားပြီး၊ ဒန်နှင့် ဧဖရိမ်လူမျိုးတို့ကို ချန်ထားခဲ့ကာ ယောသပ်နှင့် လေဝိတို့ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ ထိုလူမျိုးနှစ်မျိုးကို ချန်ထားရခြင်း၏ ထင်ရှားသောအကြောင်းမှာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဒန်နှင့် ဧဖရိမ်လူမျိုးနှစ်မျိုးသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် ဆက်နွယ်နေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဒန်သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုသို့ ပထမဆုံး လှည့်ခဲ့သော လူမျိုးဖြစ်သည် (တရားသူကြီး ၁၈:၂၇-၃၁)။ နောက်ပိုင်းတွင်လည်း ဒန်သည် ယေရုရှလင်ရှိ ဗိမာန်တော်ကိုးကွယ်မှုကို ယှဉ်ပြိုင်နိုင်သော ရုပ်တုကိုးကွယ်ရာ အရေးပါသော ဗဟိုချက်ဖြစ်လာခဲ့သည် (၁ ဘုရင် ၁၂:၂၈-၃၁)။ ဧဖရိမ်ကိုယ်တိုင်က ဘုရင် ဟေဇကိ၏ ပသခါပွဲဖိတ်ခေါ်မှုကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီး၊ ထိုလူမျိုး၏နာမည်သည် ဣသရေလမြောက်ပိုင်းနိုင်ငံတစ်ဝိုက်လုံးတွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် ဆက်နွယ်သွားခဲ့သည် (၂ ရာဇဝင် ၃၀:၁-၁၀၊ ဟောရှေ ၄:၁၇)။ ယောဟန်ခေတ်က ဂျူးလူမျိုးတို့က ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်ရေးသမားသည် ဒန်လူမျိုးထဲမှ ထွက်လာမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ် ၇ တွင် ဖော်ပြထားသော လူမျိုးစာရင်းသည် ဓမ္မသီအိုရဂျီဆိုင်ရာ အမှန်တရားကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သည်မှာ ဘုရားသခင်၏ စင်ကြယ်သန့်ရှင်းသော အသင်တော်ပင် ဖြစ်သည်။ ဒန်နှင့် ဧဖရိမ်လူမျိုးတို့၏ သစ္စာမဲ့မှုသည် အလိုတော်နှင့်ညီသော တံဆိပ်ခတ်ခံရသူများစာရင်းတွင် သူတို့ကို မဖော်ပြရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။   Furthermore, the list of the twelve tribes of Israel (vv. 5–8) is also symbolic for at least two reasons: First, the twelve tribes of Israel are not in existence today. During the Assyrian conquest of the northern kingdom of Israel, the ten tribes were taken into captivity (2 Kin. 17:6–23), where they soon became amalgamated with other nations and largely disappeared. With the destruction of Jerusalem in A.D. 70, the two remaining tribes, Judah and Benjamin, were scattered throughout the Roman Empire. As a result, the Judaism of today is not comprised of the original twelve tribes. Second, the list of the twelve tribes in Revelation 7 is not a regular list of the tribes of Israel. Judah is listed as the first tribe instead of Reuben, and the tribes of Dan and Ephraim are missing while Joseph and Levi are included instead. The obvious reason for their exclusion is that in the OT, the two tribes of Dan and Ephraim were associated with idolatry. Dan was the first of the tribes to turn to idolatry (Judg. 18:27–31) and, later in Israel’s history, it became such an influential center of idolatrous worship that it competed with the temple worship in Jerusalem (1 Kin. 12:28–31). Ephraim refused King Hezekiah’s invitation to the Passover, and this tribe’s name became associated with idolatry throughout the entire northern kingdom of Israel (2 Chr. 30:1–10; Hos. 4:17). The Jews of John’s day believed that the antichrist would come out of the tribe of Dan, which shows that the list of tribes in Revelation 7 represents a theological reality: God’s purified church. The unfaithfulness that characterized the tribes of Dan and Ephraim explains why they are not mentioned among the sealed people of God.   ဗျာဒိတ် ၇ တွင် ဖော်ပြထားသော လူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုးသည် နောက်ဆုံးကာလ၌ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အသင်တော်ကို ဣသရေလလူမျိုးတဆယ့်နှစ်မျိုးနှင့် တင်စားဖော်ပြထားသည် (ယာကုပ် ၁:၁) နှင့် “ဘုရားသခင်၏ ဣသရေလ” ဟုလည်း ခေါ်ဝေါ်ထားသည် (ဂလာတိ ၆:၁၆၊ ရောမ ၁၁:၂၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သင်္ကေတဂဏန်း ၁၄၄,၀၀၀ သည် စစ်သည်အသင်တော်ကို စစ်တပ်ယူနစ် ၁၄၄ ယူနစ်၊ တစ်ယူနစ်လျှင် စစ်သည်တစ်ထောင်စီ ပါဝင်သော စစ်တပ်အဖြစ် ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် စာတန်နှင့်သူ၏ စစ်သည်နှစ်သိန်းခွဲ (၂၀၀,၀၀၀,၀၀၀) တပ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရန် အသင့်ဖြစ်နေသော စစ်တပ်ကို ဆိုလိုသည် (ဗျာဒိတ် ၉:၁၆)။ ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၈ တွင် စာတန်၏တပ်ကို စစ်သည်တစ်ထောင်စီအုပ်သော စစ်ဗိုလ်ချုပ်များဖြင့် သင်္ကေတအဖြစ် စစ်တပ်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းထားကြောင်း ပြသထားသည်။ အကြောင်းမှာ chiliarchos (ဗိုလ်ချုပ်၊ စစ်ဗိုလ်) ဟူသော စကားသည် စစ်သည်တစ်ထောင်အုပ်သော စစ်ဗိုလ်ကို ဆိုလိုသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၆:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုသို့သော စကားလုံးများကို နောက်ဆုံးပဋိပက္ခ၏ အမှန်တရားကို အလေးပေးဖော်ပြရန် အသုံးပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။ The twelve tribes in Revelation 7 stand for the whole people of God in the last days. The church in the NT is referred to in terms of the twelve tribes of Israel (James 1:1) and “the Israel of God” (Gal. 6:16; cf. Rom. 11:26). The symbolic number 144,000 describes the militant church as being comprised of 144 military units of one thousand each, or in other words, as an army ready to battle Satan and his army of two hundred million (Rev. 9:16). Revelation 19:18 shows that Satan’s army is symbolically organized into military units of one thousand each, since the word chiliarchos (“captain,” “general”) denotes a commander of one thousand soldiers (cf. 6:15). Such language is used to emphasize the reality of the final conflict.

 

ယောဟန်သည် ကြီးမားသောလူအစုအဝေးသည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများနှင့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး၊ အောင်ပွဲနှင့်အောင်မြင်ခြင်း၏သင်္ကေတဖြစ်သော ထန်းလက်များကို လက်ထဲတွင်ကိုင်ဆောင်ကာ၊ ဘုရားသခင်နှင့် သိုးသငယ်ကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ချီးမွမ်းနေကြသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (အခနိဌး ၇:၉)။ ရှေးကျသောခေတ်၌ ရောမဗိုလ်ချုပ်ကြီးများနှင့် စစ်သည်တို့သည် အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများဝတ်ဆင်ကြပြီး ထန်းလက်များကို အောင်မြင်သောစစ်ပွဲအောင်ပွဲအဖြစ် အခမ်းအနားပြုလုပ်ရာတွင် အသုံးပြုကြသည်။ ဤနေရာ၌ သာဒိတ်မြို့သားများအား ကတိပေးထားသော အောင်မြင်သူများသည် ခရစ်တော်ရှေ့၌ အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများနှင့် လျှောက်လှမ်းရမည်ဟူသော ကတိတော်၏ ပြည့်စုံခြင်းကို မြင်ရသည် (၃:၄-၅)။ ဗျာဒိတ်ကျမ် ၇:၁၄ တွင် ထိုလူအစုအဝေး၏ ဝတ်ရုံများသည် သိုးသငယ်၏အသွေးတော်ဖြင့် ဖြူစင်သွားခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။

John saw that the great multitude were clothed in white robes, had palm branches (signs of triumph and victory) in their hands, and were praising God and the Lamb for their salvation (v. 9). In ancient times, Roman generals and soldiers were clothed in white robes and palm branches were used to celebrate a successful military victory. Here we see the fulfillment of the promise to the overcomers in Sardis that they would walk before Christ clothed in white garments (3:4–5). Revelation 7:14 shows that the robes of the multitude were made white by the blood of the Lamb.

 

ကယ်တင်ခြင်းရရှိသော သန့်ရှင်းသူများသည် ပလ္လင်တော်ရှေ့၌ ဘုရားသခင်နှင့် သိုးသငယ်အား ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖော်ပြကြသည် (အခန်း ၁၀)။ ထိုကယ်တင်ခြင်းသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် အကျင့်ကောင်းများကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်ရှိ ကြီးမားသောအောင်ပွဲကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ချီးမွမ်းခြင်းသည် အခန်း ၅:၈-၁၀ တွင် အကြီးအကဲ နှစ်ဆယ့်လေးပါးတို့၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ထင်ဟပ်စေသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်သည် လူမျိုးနှင့်ဘာသာစကားအသီးသီးမှ လူများကို အသွေးတော်ဖြင့်ဝယ်ယူ၍ ဘုရားသခင်အတွက် ဝယ်ယူခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၇ ရှိ ကယ်တင်ခြင်းရရှိသူများသည် သူတို့၏ကယ်တင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ပြုတော်မူခဲ့သည်ကြောင့်ဖြစ်သည်ကို အသိအမှတ်ပြုကြသည် (အခန်း ၁၀)။ သိုးသငယ်၏အသွေးဖြင့် ဆေးကြောထားသော အဖြူရောင်ဝတ်ရုံများသည် ကယ်တင်ခြင်းရရှိသူအားလုံးကို ဘုရားသခင်ရှေ့၌ တန်းတူညီမျှဖြစ်စေသည် (၇:၁၄)။

The redeemed saints expressed their rejoicing before the throne by giving gratitude to God and the Lamb for their salvation (v. 10), which resulted from Christ’s great victory on the cross, not from their own holiness and works. Their praise echoes the praise of the twenty-four elders in 5:8–10; it was on the cross that Christ purchased people from every language and nation for God, paying with His blood. The redeemed in Revelation 7 recognized that their salvation was a result of what Christ had done for them (v. 10). The white robes that were washed in the blood of the Lamb made all the redeemed equal before God (7:14).

 

၇:၁၅-၁၇။ ကယ်တင်ခြင်းရရှိသူများ၏ ဆုလာဘ်။ ရူပါရုံ၏နိဂုံးတွင် ယောဟန်သည် ကယ်တင်ခြင်းရရှိသူများ၏ အနာဂတ်ဘုန်းတန်ခိုးရှိ ဆုလာဘ်ကို ချဉ်းကပ်ကြည့်ရှုခွင့်ရခဲ့ပြီး၊ ထိုအရာကို အခန်းကြီး ၂၁-၂၂ တွင် ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ဖော်ပြထားသည်။ “သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်ရှေ့၌ရှိကြ၏” ဟူ၍ဖော်ပြပြီး၊ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်တွင် နေ့ညမပြတ် အမှုတော်ဆောင်ကြသည် (၇:၁၅)။ ဘုရားသခင်သည် “သူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်တော်မူမည်” ဟု ကတိပေးထားသည် (၂၁:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှေး� Israeli လူမျိုးကို ဖော်ပြသောဘာသာစကားကို သုံးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ တောကန္တာခရီးကို ပြီးဆုံးပြီဟု ကြေညာတော်မူသည်။ သူတို့၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း၊ နေပူခံရခြင်းတို့သည် ပျောက်ကွယ်သွားမည် (၇:၁၆)။ သိုးသငယ်သည် သူတို့ကို ထိန်းကျောင်း၍ အသက်ရှင်သောရေစမ်းများဆီသို့ ပို့ဆောင်ပေးမည် (၇:၁၇)။ ထိုနေရာ၌ သူတို့သည် နောက်ဆုံးအိမ်မှီရာကို တွေ့ရှိကြမည် (၂၂:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏မျက်စိမှ မျက်ရည်အားလုံးကို သုတ်ပေးတော်မူမည်ဟု ထပ်မံကတိပေးထားသည် (၂၁:၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ဟေရှာယ၏ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့၏ အနားယူခြင်းနှင့် လုံခြုံခြင်းအကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၃၂:၁၈)။

7:15–17. The Reward of the Redeemed. At the conclusion of the vision, John was given a glimpse of the future glorious reward of the redeemed, which he describes more extensively in chapters 21–22. “They are before the throne of God,” where they serve both day and night in His temple (7:15). God promised that He will “dwell with them” (see 21:3). By using language that describes ancient Israel, God was declaring that their wilderness experience had concluded. Their hunger, thirst, and suffering from heat will be relieved (7:16). The Lamb will shepherd them and lead them to living water springs (7:17), where they will finally find their homeland (see 22:1). God further promised that He will wipe all tears from their eyes (see 21:4). Here is the fulfillment of Isaiah’s prophecy about the rest and security of God’s people (Is. 32:18).

 

အခန်းကြီး - ၈

၈:၁ အလုံးခုနစ်ခုမြောက် တံဆိပ်

တော်

ခရစ်တော်လာရောက်ခြင်း၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုတွင် ခိုင်ခံ့စွာရပ်တည်နိုင်မည့်သူများကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ယောဟန်သည် တံဆိပ်ခုနစ်ခုမ်၏ မြင်ကွင်းကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ သိုးသငယ်ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်သည် အလုံးခုနစ်ခုမြောက် တံဆိပ်တော်ကို ဖွင့်တော်မူသောအခါ၊ “ကောင်းကင်၌ နာရီဝက်ခန့် တိတ်ဆိတ်ခြင်းရှိခဲ့သည်”။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် တိတ်ဆိတ်ခြင်းကို ဘုရားသခင် တရားစီရင်တော်မူရန် လာရောက်ခြင်းနှင့် ပုံမှန်ဆက်စပ်ဖော်ပြလေ့ရှိသည် (ဥပမာ၊ ဇေဖနိ ၁:၇၊ ဆေခရိ ၂:၁၃)။ ယောဟန်ခေတ်က ယုဒလူမျိုးတို့သည် ကောင်းကင်၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းဖြစ်ရခြင်းမှာ သန့်ရှင်းသူများ၏ ဆုတောင်းချက်များကို ကြားနာပြီး၊ မတရားသူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် ဖြေကြားရန်ဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ အလုံးခုနစ်ခုမြောက် တံဆိပ်တော်ကို ခရစ်တော်ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူပြီးနောက် ဖွင့်တော်မူမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခန်း ၆:၁၂-၁၇ သည် ထိုဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်၌ တိတ်ဆိတ်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းနှင့် ကြီးမားသော အငြင်းပွားမှု၏ နိဂုံးချုပ်ခြင်း၏ အခြေအနေတွင် ဖြစ်ပေါ်မည်ဟု အကြံပြုပါသည်။ “နာရီဝက်ခန့်” ဆိုသည်မှာ အတော်လေးတိုတောင်းသောအချိန်ကို ဆိုလိုသည်။

8:1

The Seventh Seal

Having described those who will be able to stand firm at the upheaval of Christ’s coming, John concluded the scene of the seven seals. When Christ the Lamb opened the seventh seal, “there was silence in heaven for about half an hour.” In the Bible, silence is regularly associated with the coming of God in judgment (e.g., Zeph. 1:7; Zech. 2:13). The Jews of John’s day believed that silence occurred in heaven so that the prayers of the saints could be heard and answered in judgment against the wicked. Since the seventh seal is to be opened after the Second Coming, as indicated by the fact that 6:12–17 is a description of that event, we suggest that the silence in heaven will occur in the context of the final judgment and the conclusion of the Great Controversy. “Half an hour” refers here to a relatively short time.

 

၈:၂–၁၁:၁၉ တံပိုးခုနစ်လုံး

ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၈:၂ တွင် တံပိုးမှုတ်မည့် ကောင်းကင်တမန်ခုနစ်ပါးကို ဖော်ပြသော ရူပါရုံသစ်တစ်ခု စတင်သည်။ ဆဋ္ဌမ တံပိုးမှုတ်ပြီးနောက် (၈:၂–၉:၂၁)၊ အင်အားကြီးသော ကောင်းကင်တမန်နှင့် သက်သေနှစ်ပါးအကြောင်း ရူပါရုံကို ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည် (၁၀:၁–၁၁:၁၄)။ ထို့နောက် ယောဟန်သည် သတ္တမတံပိုးကို မိတ်ဆက်သည် (၁၁:၁၅-၁၈)။ တံပိုးမှုတ်ခြင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဆက်တိုက်ဖြစ်ပွားမည့် ဖြစ်ရပ်များကို အချက်ပေးသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ အခြားရူပါရုံများကဲ့သို့ပင်၊ တံပိုးများ၏ သင်္ကေတများသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ အမြစ်တွယ်နေသည်။ တောလည်ရာကျမ်း ၁၀:၈-၁၀ တွင် တံပိုးများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များမှုတ်သော သန့်ရှင်းသောတူရိယာများအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး၊ အမှုတော်ဆောင်ခြင်း၊ စစ်ပွဲ၊ ရိတ်သိမ်းချိန် သို့မဟုတ် ပွဲတော်များတွင် အသုံးပြုသည်။ တံပိုးများကို ဘုရားသခင်အား ကတိတော်ကို “အောက်မေ့တော်မူပါ” ဟု တောင်းပန်ရန် အသုံးပြုသည်။ တံပိုးမှုတ်ခြင်းသည် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် တွဲ၍လုပ်ဆောင်သည်။ စစ်ပွဲအတွင်း တံပိုးသံသည် ဘုရားသခင်အား သူ့လူမျိုးကို ကယ်တင်ရန်နှင့် ရန်သူများထံမှ ကယ်နုတ်ရန် “အောက်မေ့တော်မူပါ” ဟု တောင်းပန်သည် (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၃:၁၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအယူအဆသည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၈-၁၁ ရှိ တံပိုးခုနစ်လုံး၏ နောက်ခံဖြစ်သည်။ တံပိုးတစ်လုံးချင်းစီသည် မြေကြီး၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ထိခိုက်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ယုဒလူမျိုးတို့၏ ကိုယ်တိုင်ဖောက်ပြန်မှုအပေါ်တွင် တရားစီရင်ခြင်းများကို လူမျိုး၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို ထိခိုက်သည်ဟု ဖော်ပြသည် (ယေဇကျေလ ၅:၁၂-၁၃၊ ဆေခရိ ၁၃:၈-၉)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် “သုံးပုံတစ်ပုံ” ဟူသော စကားစုသည် စာတန်၏နိုင်ငံ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းဖြင့် ထိခိုက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၁၂:၄၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၆:၁၉)။

8:2–11:19

THE SEVEN TRUMPETS

Revelation 8:2 begins a new vision that describes the seven angels blowing trumpets. After the sixth trumpet (8:2–9:21), there is an aside that deals with the vision of a mighty angel and the two witnesses (10:1–11:14). Then John introduces the seventh trumpet (11:15–18). The sounding of the trumpets was to trigger a chain of events on the earth. As in other visions of Revelation, the symbolism of the trumpets is rooted in the OT. Numbers 10:8–10 describes trumpets as sacred instruments that were blown by priests in different contexts: worship, battles, harvesttime, or festivals. They were used for the purpose of calling on God to “remember” His covenant with His people. The blowing of the trumpets went hand in hand with prayer. During a battle, the trumpet sound would “remind” God to intervene on behalf of His people and to deliver them from their enemies (see 2 Chr. 13:14). This concept is the backdrop for the trumpet series of Revelation 8–11. Each trumpet affects a third of the earth. In the OT, judgments against apostate Israel are described as affecting one third of the nation (Ezek. 5:12–13; Zech. 13:8–9). In Revelation, the expression “a third” refers to a part of Satan’s kingdom being affected by divine judgments (12:4; cf. 16:19).

 

၈:၂-၆ တံပိုးများမိတ်ဆက်ခြင်း - သန့်ရှင်းသူများ၏ ဆုတောင်းချက်များ

ရူပါရုံသည် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ ရပ်နေသော တံပိုးများပေးအပ်ခံရသော ကောင်းကင်တမန်ခုနစ်ပါးတို့ကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စတင်သည်။ သို့သော် အခန်း ၆ တွင်မှ ကောင်းကင်တမန်များသည် တံပိုးများကို မှုတ်သည်ကို မြင်ရသည်။ ထိုအလယက် အခန်း ၃-၅ သည် တံပိုးများအတွက် မိတ်ဆက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်။ ဗိမာန်တော်၏ နောက်ခံသည် တံပိုးခုနစ်လုံးအတွက် ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီဆိုင်ရာ အခြေအနေကို ပေးသည်။ မိတ်ဆက်ခြင်းသည် မြေကြီးပေါ်ရှိ ဗိမာန်တော်၏ နေ့စဉ်အမှုတော်များကို တုပသည်။ ယဇ်သိုးငယ်ကို ကြေးဝါယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် တင်ပြီးနောက် အသွေးကို ထိုယဇ်ပလ္လင်၏အောက်ခြေတွင် လောင်းချခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၄:၂၇-၃၀)။ ခန့်အပ်ထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ရွှေမီးခွက်ကို မီးခဲများဖြင့် ပြည့်စေ၍ သန့်ရှင်းရာဌာနအတွင်း ရွှေနံ့သာပလ္လင်ပေါ်တွင် နံ့သာမီးကို ပူဇော်သည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၃၀:၁-၈)။ ထို့နောက် နောက်ပိုင်း ယုဒမစ်နာ ဓလေ့အရ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ဗိမာန်တော်မှ ထွက်၍ မီးခွက်ကို ဗိမာန်ဝင်ပေါက်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်ကြားရှိ ကြမ်းပြင်ပေါ်သို့ ပစ်ချရာ အသံကအလွန်ကျယ်လောင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်ခုနစ်ပါးသည် တံပိုးခုနစ်လုံးကို မှုတ်၍ နေ့စဉ်အမှုတော်များ ပြီးဆုံးကြောင်း အမှတ်အသားပြုသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၈:၅ တွင် မီးခွက်ပစ်ချခြင်းနှင့် တံပိုးခုနစ်လုံးမှုတ်ခြင်းသည် ထိုဓလေ့ကို ထင်ဟပ်နိုင်သည်။

8:2–6

Introduction to the Trumpets: The Prayers of the Saints

The vision opens with a scene of the seven angels, all of whom were given trumpets to blow, standing before God. However, it is not until v. 6 that the angels are seen blowing their trumpets. In between, vv. 3–5 function as an introduction to the trumpets. The sanctuary setting provides the theological context for the seven trumpets, and the introduction replicates the daily services of the earthly temple. After the sacrificial lamb had been placed on the bronze altar of sacrifice, the blood was poured out at the base of that altar (Lev. 4:27–30). The appointed priest would take a golden censer, fill it with coals, and offer incense on the golden altar in the Holy Place (Ex. 30:1–8). Afterward, according to later Jewish Mishnah tradition, the priest would come out of the temple and throw the firepan on the pavement between the entrance to the temple and the altar of sacrifice, producing a very loud noise. At that point, seven priests blew trumpets, marking the end of the daily services. It is possible that the casting down of the firepan and the blowing of seven trumpets in Revelation parallels this practice.

 

ယောဟန်သည် ရွှေမီးခွက်ကိုင်ဆောင်ထားသော အခြားကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို ယဇ်ပလ္လင်နားတွင် ရပ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ထိုယဇ်ပလ္လင်မှာ မြေကြီးဗိမာန်၏ ခြံဝင်းအတွင်းရှိ ယဇ်ပလ္လင်ဖြစ်နိုင်သည်။ သမ္မာကျမ်းဆိုင်ရာ ပုံစံအရ တဲတော်၏ခြံဝင်းသည် မြေကြီးကို ကိုယ်စားပြုသည် (နှိုင်းယှဉ် ဗျာဒိတ် ၁၁:၂)။ ဤသည်မှာ ယောဟန်မြင်သော ကောင်းကင်တမန်၏ လုပ်ဆောင်ချက် (၈:၃-၅) သည် မြေကြီးမှစ၍ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်သို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ထိုကောင်းကင်တမန်ကို ပဉ္စမတံဆိပ်တွင် အောက်တွင်ရှိသော လူသတ်ခံရသော သန့်ရှင်းသူများ၏ အသွေးက တရားစီရင်ခြင်းနှင့် တရားမျှတမှုကို တောင်းခံနေသည့် ထိုယဇ်ပလ္လင်တွင်ပင် ဖော်ပြထားသည် (၆:၁၀)။ ထိုယဇ်ပလ္လင်တွင် ကောင်းကင်တမန်အား ပလ္လင်တော်ရှေ့ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ရှိ ရွှေနံ့သာပလ္လင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ “လူမျိုး” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသူများ” ၏ ဆုတောင်းချက်များကို ကိုယ်စားပြုသော နံ့သာမီးကြီးကို ပူဇော်ရန် ပေးအပ်ခဲ့သည် (ဗျာဒိတ် ၅:၈၊ ဆာလံ ၁၄၁:၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ နံ့သာမီးမွှေးနှင့် သန့်ရှင်းသူများ၏ ဆုတောင်းချက်များ တက်လာသည်ကို ဘုရားသခင်ရှေ့သို့ တက်လာသည်ကို မြင်ရသည်။ ဤနည်းဖြင့် ခံစားနစ်နာရပြီး ညှဉ်းဆဲခံနေရသော ဘုရားသခင်၏လူများ၏ ဆုတောင်းချက်များကို ဘုရားသခင်က ကြားတော်မူသည်။

John saw another angel holding a golden censer and standing at the altar, which was probably the altar of sacrifices in the courtyard of the earthly sanctuary. In biblical typology, the court of the tabernacle stood for the earth (cf. Rev. 11:2). This shows that the activity of the angel whom John saw (8:3–5) began on earth but would move to the heavenly temple. The angel is portrayed as standing at the same altar underneath which, according to the fifth seal, the blood of the martyred saints cried out to God for vindication and justice (6:10). At this altar, the angel was given a large amount of incense to offer, representing the prayers of God’s “people” or “saints” (Rev. 5:8; cf. Ps. 141:2) on the golden altar in the heavenly temple before the throne. The smoke of the incense, with the prayers of the saints, ascended before God. In such a way, the prayers of God’s suffering people are heard by God.

 

ထို့နောက် ကောင်းကင်တမန်သည် ယဇ်ပလ္လင်မှ မီးကို မီးခွက်ထဲ ထည့်၍ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချလိုက်သည်။ မိုးကြိုးသံများ၊ မြည်သံများ၊ လျှပ်စီးလက်ခြင်းနှင့် ငလျင်လှုပ်ခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းကို ကိုယ်စားပြု၍ ကောင်းကင်တမန်ခုနစ်ပါးအား တံပိုးများမှုတ်ရန် အချက်ပြသည်။ ဤမီးပစ်ချခြင်းသည် ယေဇကျေလ၏ ရူပါရုံတွင် လျှော်ဝတ်ရုံနှင့်ဝတ်ဆင်ထားသော လူသည် ခဲရီဘင်ကြားမှ မီးခဲများကို ယူ၍ ပုန်ကန်သော ယေရုရှလင်မြို့ပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့သည်ကို ထင်ဟပ်သည် (ယေဇကျေလ ၁၀:၂)။ ယေဇကျေလ၏ ရူပါရုံအရ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၈:၅ တွင် မြေကြီးပေါ်သို့ မီးပစ်ချခြင်းသည် ပုန်ကန်သော လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဤမြင်ကွင်းတစ်ခုလုံးသည် ညှဉ်းဆဲနှိပ်စက်ခံရသော ဘုရားသခင်၏လူများ၏ ဆုတောင်းချက်များကို တုံ့ပြန်သော ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းအဖြစ် တံပိုးခုနစ်လုံးကို သတ်မှတ်သည်။

The angel then filled the censer with fire from the altar and hurled it down to the earth. The thunderclaps, rumbling voices, lightning flashes, and earthquake represented the presence of God and signaled the seven angels to blow their trumpets. This hurling of fire mirrors the scene in Ezekiel’s vision in which the man clothed in linen took coals of fire from between the cherubim and hurled them on rebellious Jerusalem (Ezek. 10:2). Ezekiel’s vision shows that the hurling of fire on the earth in Revelation 8:5 denotes judgment on rebellious humanity. This whole scene defines the seven trumpets as God’s judgments on rebellious humanity in response to the prayers of His oppressed and persecuted people.

 

တံပိုးခုနစ်လုံးစီးရီးသည် တံဆိပ်ခုနစ်ခုကဲ့သို့ပင်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှစ၍ ဤမြေကြီး၏သမိုင်း နိဂုံးချုပ်သည်အထိ သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးကို လွှမ်းခြုံသည်။ တံပိုးများကို ကောင်းကင်၌ အတောင်းခံခြင်းဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေစဉ် (၈:၃-၆) နှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောနေစဉ် (၁၀:၈–၁၁:၁၄) မှုတ်သည်။ အဒဗင်တစ်သမိုင်းပညာရှင်များကြားတွင် တံပိုးများကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုတွင် ကွဲပြားမှုအချို့ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် ကျမ်းစာနှင့်ကိုက်ညီပြီး ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုကို တင်ပြထားပြီး၊ အခြားသူများက ကွဲပြားသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုကို ရွေးချယ်နိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုပါသည်။

The seven-trumpet series, like the seven seals, covers the course of history from the cross until the conclusion of this earth’s history. The trumpets are blown while intercession goes on in heaven (8:3–6) and the gospel is preached on earth (10:8–11:14). There is some diversity of interpretation of the trumpets among Adventist historicists. We offer here what we think is a biblical and viable interpretation that simultaneously acknowledges that others may choose a different reading.

ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၈-၁၁ ရှိ တံပိုးခုနှစ်လုံးအပေါ် သမိုင်းဆိုင်ရာအမြင်အမျိုးမျိုး   နည်းလမ်း ၁ နည်းလမ်း ၂ နည်းလမ်း ၃   တံပိုးသတိပေးချက်များ အသင်းတော်ခေတ် တံပိုးသတိပေးချက်များ အသင်းတော်ခေတ် တံပိုးသတိပေးချက်များ အသင်းတော်ခေတ်   ဂျေရုဆလင်၏ပြိုလဲခြင်း ၁ ယုဒလူမျိုးပျက်စီးခြင်း ၁ ဗီဆီဂေါ့သ်တို့တိုက်ခိုက်ခြင်း ၃   ရောမဧကရာဇ်၏ပြိုလဲခြင်း ၃ ခရစ်ယာန်များညှဉ်းပန်းခံရခြင်း ၂ ဗန်ဒယ်လ်တို့တိုက်ခိုက်ခြင်း ၃   သမ္မာတရားပျက်စီးယိုယွင်းခြင်း ၄ သမ္မာတရားပျက်စီးယိုယွင်းခြင်း ၃ ဟန်းလူမျိုးတို့တိုက်ခိုက်ခြင်း ၃   အရင်းအမြစ်များကန့်သတ်ခံရခြင်း ၅ အရင်းအမြစ်များကန့်သတ်ခံရခြင်း ၄ အနောက်ရောမဧကရာဇ်၏ပြိုလဲခြင်း ၃   ဘာသာမဲ့ဝါဒလှုပ်ရှားမှု ၆ ဘာသာမဲ့ဝါဒလှုပ်ရှားမှုများ ၅ အစ္စလာမ်တပ်ဖွဲ့များ/ခရူးဆိတ်စစ်သည်များ ၄   ဘုရားမဲ့ဝါဒများ ၇ ဘုရားမဲ့ဝါဒများ ၆/၇ အော့တမန်တူရကီများ ၅   ဆိုးယုတ်သူများဖျက်ဆီးခံရခြင်း ၇ ဆိုးယုတ်သူများဖျက်ဆီးခံရခြင်း ၇ ဆိုးယုတ်သူများဖျက်ဆီးခံရခြင်းDifferent Historicist Views on the Seven Trumpets in Revelation 8–11
	Position 1		Position 2		Position 3
	Trumpet Warnings	Church Era	Trumpet Warnings	Church Era	Trumpet Warnings	Church Era
	Fall of Jerusalem	1st	Fall of Jewish nation	1st	Attack of the Visigoths	3rd
	Fall of Rome	3rd	Christians martyred	2nd	Attack of the Vandals	3rd
	Truth compromised	4th	Truth compromised	3rd	Attack of the Huns	3rd
	Sources restricted	5th	Sources restricted	4th	Fall of Western Rome	3rd
	Secularist movement	6th	Secularist movements	5th	Islamic forces/Crusaders	4th
	Atheist philosophies	7th	Atheist philosophies	6th/7th	Ottoman Turks	5th
	Wicked destroyed	7th	Wicked destroyed	7th	Wicked destroyed	7th

 

၈:၇ ပထမတံပိုး

ပထမကောင်းကင်တမန်သည် တံပိုးမှုတ်သောအခါ၊ သွေးနှင့်ရောထားသော မိုးသီးနှင့်မီးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့သည်။ သစ်ပင်များ၏ သုံးပုံတစ်ပုံနှင့် စိမ်းလန်းသောမြက်ပင်အားလုံး မီးလောင်ကျွမ်းသွားခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အဲဂုတ္တုပြည်ပေါ်ကျရောက်သော ဘေးဒဏ်ခုနစ်ခုမြောက်ကို သတိုတုံပေါက်စေသည် (ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၉:၂၃-၂၅)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် သွေးထွက်စေသော မီးနှင့်ရောထားသော မိုးသီးသည် ဣသရေလ၏ရန်သူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်း၏ နည်းလမ်းဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၃၀:၃၀၊ ယေဇကျေလ ၃၈:၂၂-၂၃)။ တစ်ဖက်တွင် သစ်ပင်များနှင့် မြက်ပင်များသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို မကြာခဏ သင်္ကေတပြုသည် (ဟေရှာယ ၄၄:၂-၄၊ ယေရမိ ၁၇:၇-၈)။ ဤသည်မှာ သွေးနှင့်ရောထားသော မိုးသီးနှင့်မီးသည် သစ်ပင်များနှင့် မြက်ပင်များကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူများ၏ အဆင့်သို့ ပါဝင်သွားသော ဖောက်ပြန်ယုံကြည်သူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟူသော နိဂုံးချုပ်ချက်သို့ ဦးတည်စေသည် (ယေရမိ ၁၁:၁၆၊ ယေဇကျေလ ၂၀:၄၇)။ ပထမတံပိုး၏ မြင်ကွင်းသည် လုကာ ၂၃:၃၁ တွင် ယေရှု၏နှုတ်ကပတ်တော်များကို ထင်ရှားစွာ ထင်ဟပ်စေသည်။ ယေရုရှလင်မြို့သားများကို မိန့်တော်မူရာတွင် ယေရှုသည် ကိုယ်တော်ကို စိမ်းလန်းသောသစ်ပင်နှင့်၊ ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်သူများကို ခြောက်သွေ့သောသစ်ပင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်တော်မူခဲ့သည်။ ယေရှုသည် ရောမတို့၏ ယေရုရှလင်မြို့ ဖျက်ဆီးခြင်းကို သင်္ကေတအနေဖြင့် ရည်ညွှန်းတော်မူခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုဖြစ်ရပ်သည် ဆယ်စုနှစ်များအကြာတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (လုကာ ၂၁:၂၀)။

8:7

The First Trumpet

When the first angel blew the trumpet, hail and fire mixed with blood were hurled on the earth, and a third of the trees and all green grass were burned up. This scene recalls the seventh plague to fall on Egypt (Ex. 9:23–25). In the OT, hail mixed with fire that causes bloodshed is the means of judgment against the enemies of Israel (Is. 30:30; Ezek. 38:22–23). On the other hand, trees and grass are frequent symbols of God’s people (Is. 44:2–4; Jer. 17:7–8). This leads to the conclusion that hail and fire mixed with blood destroying trees and green grass in the first trumpet’s scene symbolize God’s judgments against apostate believers who have joined the ranks of the opponents of God (Jer. 11:16; Ezek. 20:47). The scene of the first trumpet clearly echoes the words of Jesus in Luke 23:31. In addressing the inhabitants of Jerusalem, Jesus compared Himself to a green tree and those who rejected Him to dry trees. Jesus was symbolically referring to the destruction of Jerusalem by the Romans, which took place several decades later (Luke 21:20).

 

ဤသည်မှာ ပထမတံပိုးသည် ခရစ်တော်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သော ဘုရားသခင်၏လူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ကြေညာသည်ဟု အကြံပြုသည်။ ယုဒလူများနှင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များထဲမှ များစွာသည် ခရစ်တော်ကို လက်ခံခဲ့ကြသော်လည်း၊ များစွာသောသူများက ငြင်းပယ်ပြီး ဧဝံဂေလိတရား၏ ရန်သူများဖြစ်လာခဲ့သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့သည် ကတိတော်၏ အကာအကွယ်ပြင်ပသို့ ကိုယ်တိုင်ထားခဲ့ကြသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မိုးသီးနှင့်မီးကို ဣသရေလ၏ရန်သူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းအဖြစ် သုံးသည်ကဲ့သို့၊ ယောဟန်၏ ပရောဖက်ပြုချက်တွင် ပထမတံပိုးသည် ခရစ်တော်၏ လိုက်နာသူများကို ညှဉ်းဆဲသူများအဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသော ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်ပိုင်လူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ ပထမတံပိုးသည် အေဒီ ၇၀ တွင် ရောမတို့၏ ယေရုရှလင်မြို့ ဖျက်ဆီးခြင်း ဖြစ်ရပ်ကို ဖော်ပြပုံရပြီး၊ ယုဒသမိုင်းတွင် အဆိုးရွားဆုံးအခန်းတစ်ခန်းဖြစ်သည်။

This suggests that the first trumpet heralds judgment on those of God’s people who were involved in persecuting Christ and the early church. While many Jews and Jewish leaders accepted Christ, many of them rejected Him and became opponents of the gospel. Consequently, they placed themselves outside the protection of the covenant. Just as how in the OT hail and fire were used to signify God’s judgments against the enemies of Israel, so in John’s prophecy the first trumpet brought judgments against God’s own people who had turned into persecutors of the followers of Christ. The first trumpet appears to be portraying the events of the destruction of Jerusalem by the Romans in A.D. 70, one of the bitterest chapters in Jewish history.

 

ဒုတိယ ဟီးလျှောက်သံ (၈:၈–၉)

ဒုတိယ ဟီးလျှောက်သံ ထွက်လာသောအခါ၊ မီးတောက်နေသော မီးတောက်နေသော တောင်ကြီးကြီးမားမားကဲ့သို့ တစ်စုံတစ်ရာ ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချခံရသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းများတွင် တောင်များကို တစ်ခါတစ်ရံ နိုင်ငံများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည် (ဆာလံ ၄၈:၁–၃; ယေရေမိ ၅၁:၂၅; ယေဇကျေလ ၃၅:၂–၄)၊ ဒုတိယ ဟီးလျှောက်တွင် ဤတောင်ကို ကြီးမားသော (ဂရိ၊ mega) ဟု ဖော်ပြထားခြင်းက ကြီးမားသော အင်ပါယာ တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းသည်။ သမ္မာကျမ်းတွင် ပင်လယ်ကို မကြာခဏ ဘုရားသခင်ကို ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်သော လူဦးရေ ကြီးမားများကို သင်္ကေတအဖြစ် ပြသသည် (ဗျာဒိတ ၁၇:၁၅; ဥပမာ၊ ဟေရှာယ ၁၇:၁၂–၁၃; ၅၇:၂၀; ယေရေမိ ၅၁:၄၂)။ ဒုတိယ ဟီးလျှောက်၏ ဘေးဒုက္ခက ပင်လယ်၏ တစ်ပုံသုံးပုံ ကို သွေးဖြစ်စေပြီး အသက်ရှင်သော သတ္တဝါများ၏ တစ်ပုံသုံးပုံ သေဆုံးစေကာ သင်္ဘောများ၏ တစ်ပုံသုံးပုံ ကို ဖျက်ဆီးစေသည်။ ဤ ရေများ သွေးဖြစ်လာခြင်း၏ မြင်ကွင်းက အီဂျစ်ကို ပစ်မှတ်ထားသော ပထမဘေးဒုက္ခအား ပဲ့တင်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၇:၁၉–၂၁)။ ထို့ပြင် စည်းစိမ်ရေးရာ သယ်ယူရာ သင်္ဘောများ၏ ပျက်စီးခြင်းက လူ့ရင်နှလုံး မာနကို အောက်နှံခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ယေဇကျေလ ၂၇:၂၉–၃၂; ဗျာဒိတ ၁၈:၁၇–၂၁)။ ဤနေရာတွင်လည်း “တစ်ပုံသုံးပုံ” ဟူသော စကားလုံးက ရှားလင်န်နိုင်ငံတော်၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း ကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများဖြင့် ထိခိုက်ခံရသည်ကို ပြသသည်။

8:8–9

The Second Trumpet

At the sound of the second trumpet, something resembling a great mountain burning with fire was thrown into the sea. Mountains in the OT are sometimes equated with kingdoms (e.g., Ps. 48:1–3; Jer. 51:25; Ezek. 35:2–4), and the fact that the mountain in the second trumpet is described as large or great (Gr. mega) shows that a great empire is in view. The sea in the Bible frequently symbolizes large populations of people who often are violently opposed to God (Rev. 17:15; e.g., Is. 17:12–13; 57:20; Jer. 51:42). The plague of the second trumpet turned a third of the sea into blood, causing the death of a third of the living creatures and wrecking a third of the ships. This scene of water turning to blood echoes the first plague against Egypt (Ex. 7:19–21). Furthermore, the destruction of ships as the conveyers of wealth refers to the subjugation of human pride (Ezek. 27:29–32; Rev. 18:17–21). Here again, the phrase “a third” shows that a part of Satan’s kingdom is affected by the judgments of God.

 

ဒုတိယတံပိုးသည် ဗာဗုလုန်ပြိုလဲခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ယေရမီယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို အထူးသဖြင့် ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ ယုဒပြည်ကို ကျူးလွန်ခဲ့သော ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုများကြောင့် ဗာဗုလုန်သည် မီးလောင်နေသော တောင်ကြီးကဲ့သို့ (ယေရမီ ၅၁:၂၅) ယူဖရေးမြစ်ထဲသို့ ပစ်ချခံရပြီး နစ်မြုပ်ကာ ထပ်မတက်တော့ချေ (ယေရမီ ၅၁:၆၃–၆၄)။ အဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်၏ ပျက်စီးခြင်းကို ဖော်ပြရာတွင်လည်း ဗျာဒိတ် ၁၈:၂၁ တွင် အလားတူဘာသာစကားကို သုံးထားသည်။ ယောဟန်ခေတ်တွင် ဗာဗုလုန်ဟူသောအမည်ကို ကြီးမားသော ရောမအင်ပါယကို ရည်ညွှန်းရာတွင် သုံးခဲ့သည် (ဥပမာ၊ ၁ပေ ၅:၁၃)။ ရောမသည် ဗာဗုလုန်ကဲ့သို့ ယေရူးရှလင်မြို့နှင့် ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးခဲ့သောကြောင့် အလားတူဘေးဒုက္ခကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခေတ်က ရောမကို ဗာဗုလုန်အသစ်ဟု ယူဆသော ခရစ်ယာန်များအတွက် ဒုတိယတံပိုးတွင် သင်္ကေတအဖြစ်ဖော်ပြထားသော မီးလောင်နေသော တောင်ကြီးကို ရောမအင်ပါယ၏ ပျက်စီးခြင်းပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် လွယ်ကူစွာ နားလည်နိုင်ခဲ့သည်။ ထိုအင်ပါယသည် ယေရှုကို အသေသတ်ရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသို့ မပျံ့နှံ့စေရန် ရည်ရွယ်၍ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်ကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သော အင်ပါယဖြစ်သည်။

The second trumpet particularly echoes Jeremiah’s prophecy concerning the fall of Babylon. Because of the atrocities done to Judah, Babylon would, like the burning mountain (Jer. 51:25), be cast into the Euphrates River to sink and rise no more (Jer. 51:63–64). The same language is used in Revelation 18:21 to describe the demise of end-time Babylon. In John’s day, the name Babylon was used for the great Roman Empire (e.g., 1 Pet. 5:13). Because Rome, like Babylon, destroyed Jerusalem and the temple, it was to suffer a similar fate. At the time of John, Christians, who viewed Rome as the new Babylon, could easily identify the symbolic burning mountain of the second trumpet as a prophecy of the downfall of the Roman Empire—the empire involved in putting Jesus to death and persecuting the early church in an effort to prevent the spreading of the gospel to the world.

 

၈:၁၀–၁၁ တတိယတံပိုး တတိယတံပိုးတီးသံထွက်သောအခါ မီးတိုင်ကဲ့သို့ လောင်နေသော ကြယ်ကြီးတစ်လုံး ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျလာသည်ကို တွေ့ရသည်။ သမ္မာကျမ်းတွင် ကြယ်များသည် မကြာခဏ ကောင်းကင်တမန်များကို ကိုယ်စားပြုတတ်သည် (ယောဘ ၃၈:၇)။ ဤကြယ်ကို ကြီးမားသည်ဟု ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဤကောင်းကင်တမန်သည် အဆင့်အတန်းမြင့်မားသူဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ဟေရှာယ ၁၄:၁၂–၁၅ တွင် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျသူဟု ဖော်ပြထားပြီး ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်လည်း ကောင်းကင်မှ မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချခံရသူအဖြစ် ပုံဖော်ထားသော (ဗျာ ၁၂:၉) စာတန်သည် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသူဖြစ်သည်။ တတိယတံပိုးရှိ ဤကြယ်ကို ခါးသောအပင်ဖြစ်သော ဝေါမ်းဝုဒ် (Wormwood) ဟု အမည်ပေးထားသည်။ ဝေါမ်းဝုဒ်သည် ခါးသက်မှုနှင့် အဆိပ်အတောက်ဖြစ်မှုကြောင့် ကျော်ကြားသော အပင်ဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၉:၁၈)။ ဝေါမ်းဝုဒ်ကြယ်သည် ရေများကို ခါးသက်စေပြီး လူများစွာ သေဆုံးစေခဲ့သည်။ ယေရမီယအနက်တွင် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့်ချုပ်ထားသော ပဋိညာဉ်ကို စွန့်ပစ်သောအခါ ဝေါမ်းဝုဒ်ကို စားရပြီး အဆိပ်ရေကို သောက်ရသည်ဟု ဆိုသည် (ယေရမီ ၉:၁၃–၁၅; ၂၃:၁၅)။ ဝေါမ်းဝုဒ်ကြယ်သည် “မြစ်သုံးပုံတစ်ပုံနှင့် စမ်းရေတွင်းများပေါ်” သို့ ပြုတ်ကျခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ရေသုံးပုံတစ်ပုံ ခါးသက်သွားပြီး လူများစွာ သေဆုံးစေခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် ရေဟူသည်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာအရ ငတ်မွတ်နေသော လူများအတွက် ဝိညာဉ်ရေးအာဟာရဖြစ်သည် (ယောဟန် ၇:၃၇)။ တတိယတံပိုးဇာတ်ဝင်သည် စာတန်သည် လူ့အဆုံးအမများဖြင့် သမ္မာတရားနှင့် ကယ်တင်ခြင်း၏ စမ်းချောင်းများကို ညစ်ညမ်းစေပြီး အဆိပ်သင့်စေကာ သေစေသော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ပလုံးသည် အသင်းတော်ထဲသို့ ကျူးကျော်ဝင်ရောက်လာမည့် ကြီးမားသော ကျရှုံးခြင်းတစ်ခုကို ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (ဥပမာ၊ ၂သက် ၂:၁–၁၂)။ သို့သော် ဤကျရှုံးခြင်းသည် တားဆီးသူ ဖယ်ရှားခံရမှသာ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ တားဆီးသူဟူသည် ရောမအင်ပါယကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ဘုရားသခင်သည် “ပညတ်မဲ့သူ” သို့မဟုတ် “ဒုစရိုက်သူ” ထင်ရှားလာခြင်းကို ခတ္တရပ်တန့်စေရန် ရောမအင်ပါယကို အသုံးပြုခဲ့သည် (၂သက် ၂:၃–၄ နှင့် ၂:၅–၇ ကို ကြည့်ပါ)။ ဒုတိယတံပိုးတွင် ရောမအင်ပါယပြိုလဲခြင်းကို မြင်သည့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အတိုင်း ကမ္ဘာကြီးကို အလယ်ခေတ်မှောင်မိုက်ခြင်းထဲသို့ ချိုးဖဲ့ပစ်ခဲ့ပြီးနောက် ပင်မခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ စင်ကြယ်မှုမှ သွေဖည်သွားကာ ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့် ပညာရှင်ဆန်ဆန် အဆုံးအမများဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ကံဆိုးမှုဆိုးကျိုးများ ဖြစ်ပေါ်စေသော ယုံကြည်ချက်စနစ်တစ်ခုအဖြစ် ပျက်စီးယိုယွင်းသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် တတိယတံပိုးသည် အလယ်ခေတ်ကျရှုံးခြင်း၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ သေခြင်းအကျိုးသက်ရောက်မှုကို ညစ်ညမ်းသောရေကို သောက်သုံးသူများ၏ အခြေအနေအားဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။

8:10–11

The Third Trumpet

When the third trumpet sounded, a great star burning like a torch fell from heaven. Stars in the Bible often represent angels (Job 38:7), and the fact that this star is characterized as great shows that this particular angel is of an exalted rank. Satan is a likely candidate, since Isaiah 14:12–15 refers to him as “fallen from heaven” and he is portrayed elsewhere in Revelation as having been cast from heaven to the earth (Rev. 12:9).

The star of the third trumpet is named Wormwood, after an herb notorious for its bitterness and poisonous qualities (Deut. 29:18). The Wormwood star turned the waters bitter, causing many to die. In Jeremiah, when the people of Israel spurned the covenant with God, they were given wormwood to eat and poisoned water to drink (Jer. 9:13–15; 23:15).

The Wormwood star fell “on a third of the rivers and on the springs of water” (v. 10). A third of the waters turned bitter and caused many people to die. The waters spoken of here symbolize spiritual nourishment for spiritually thirsty people (John 7:37). The scene of the third trumpet describes Satan polluting the springs and streams of truth and salvation with human teaching, which had a poisonous and deadly effect. Paul predicted a great apostasy that would invade the church (e.g., 2 Thess. 2:1–12). However, this apostasy would not come until the removal of the restrainer. It is possible that Paul had the Roman Empire in mind, which God used to restrain the revelation of “the man of sin” or “man of lawlessness” for some time (see commentary on 2 Thess. 2:3–4 and 2:5–7). Following the interpretation that sees in the second trumpet the collapse of the Roman Empire, which plunged the world into the darkness of the Middle Ages, mainstream Christianity departed from the purity of the gospel and replaced it with tradition and scholastic teachings. The gospel truth was corrupted into a system of dogmas with devastating effects. Thus, the third trumpet describes the consequences of the medieval apostasy in terms of the spiritual death of those who drank from its polluted water.

 

၈:၁၂–၁၃ စတုတ္ထတံပိုး စတုတ္ထတံပိုးတီးသံထွက်သောအခါ နေသုံးပုံတစ်ပုံ၊ လသုံးပုံတစ်ပုံနှင့် ကြယ်သုံးပုံတစ်ပုံကို ရိုက်ပုတ်ခဲ့ပြီး မြေကြီး၏ သုံးပုံတစ်ပုံတွင် မှောင်မိုက်ခြင်းဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် အဲဂုတ္တုပြည်တွင် မှောင်မိုက်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ကိုးခုမြောက်ဘေးဒဏ်ကို သတိတရစေသည် (ထွက် ၁၀:၂၁–၂၃)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကောင်းကင်အလင်းတန်ဆောင်များ မှောင်မိုက်သွားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ကြေညာသည် (ဟေရှာ ၁၃:၉–၁၁; ယိုဝေလ ၃:၁၅)။ မှောင်မိုက်ခြင်းသည် ကျရှုံးခြင်းအတွက် တရားစီရင်ခြင်း၏ သင်္ကေတလည်းဖြစ်သည် (မိက္ခာ ၃:၆)။ အသစ်ကျမ်းတွင် အလင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ကိုယ်စားပြုပြီး (ယောဟန် ၈:၁၂; ကောလောသီ ၁:၁၃) မှောင်မိုက်ခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရား မရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ လူများသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ငြင်းပယ်ပြီး မှောင်မိုက်ကို ရွေးချယ်သောအခါ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို သူတို့ကိုယ်တိုင် ဖိတ်ခေါ်သလိုဖြစ်သွားသည် (ယောဟန် ၃:၁၉)။ စတုတ္ထတံပိုးသည် အလယ်ခေတ်နောက်ပိုင်းကာလ၏ ကမ္ဘာ့အခြေအနေကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဆယ့်ခြောငှစ်ရာစုပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသည် သမ္မာကျမ်းကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အဆုံးအမများ၏ စည်းမျဉ်းအဖြစ် ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပြုပြင်ပြောင်းလဲသူများ၏ တက်ကြွသောမျိုးဆက်ကို အသက်မရှိသော ပရိုတက်စတင့် ပညာရှင်ဆန်ဆန် အယူဝါဒက အစားထိုးခဲ့ပြီး ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများနှင့် ဆွေးနွေးငြင်းခုန်မှုများဖြင့် သွင်ပြင်လက္ခဏာရှိခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာအပေါ် ပျက်စီးစေသော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိခဲ့သည်။ အEurope တွင် ဆယ့်ခုနစ်ရာစုနှင့် ဆယ့်ရှစ်ရာစုများအတွင်း ဉာဏရည်တော်လှန်ရေးသည် ဝါဒအယူဝါဒ၊ သံသယဝါဒ၊ လူသားဝါဒ၊ လစ်ဘရယ်ဝါဒများ ထွန်းကားလာစေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် လောကီဝါဒကို မွေးဖွားခဲ့သည်။ သိပ္ပံ၊ နိုင်ငံရေး၊ ဘာသာရေးလွတ်လပ်ခွင့်၊ အနုပညာနှင့် ပညာရေးအပေါ် အပြုသဘောဆောင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိခဲ့သော်လည်း ပစ္စည်းဆန်ဆန် ဦးတည်ချက်နှင့် အဲလောက်အထက်အရာများကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် လောကီဝါဒသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို တဖြည်းဖြည်း တိုက်စားခဲ့ပြီး သန်းနှင့်ချီသော လူများကို ကယ်တင်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်မှ လုယူခဲ့သည်။ စတုတ္ထတံပိုးမြင်ကွင်းသည် လောကီဝါဒ၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် စစ်မှန်သောအလင်း၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ အရင်းအမြစ် မှောင်မိုက်သွားခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အကျိုးဆက်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအခါ ယောဟန်သည် လေထဲတွင် ပျံသန်းနေသော အသံတစ်ခုကို ကြားရ၍ မြေကြီးနေသူများအပေါ် ပိုမိုပြင်းထန်သော အပြစ်ဒဏ်များ ကျရောက်လာတော့မည်ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် “ဘေးမကြီးခြင်း” ဟု သတိပေးကြေညာသံကို ကြားခဲ့သည် (၈:၁၃)။ အချို့လက်ရေးမူများတွင် “ကောင်းကင်တမန်” ဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း အစောဆုံးလက်ရေးမူများတွင် “လင်းယုန်” သို့မဟုတ် “ချိုးငှက်” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ သမ္မာကျမ်းတွင် လင်းယုန်သို့မဟုတ် ချိုးငှက်သည် ကျရောက်လာမည့် တရားစီရင်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၈:၄၉; ဟောရှေ ၈:၁)။ ဤသည်မှာ ယေရှု၏ စကားကို သတိတရစေသည်။ ချိုးငှက်များ (သို့မဟုတ် လင်းယုန်များ) စုဝေးလာကြလိမ့်မည် (မဿဲ ၂၄:၂၈)။ အကြီးဆုံးဘေးဒဏ်သည် မြေကြီးနေသူများအပေါ် မကြာမီ ကျရောက်တော့မည်ဖြစ်သည်။

8:12–13

The Fourth Trumpet

The plague, after the fourth trumpet sounded, struck a third of the sun, a third of the moon, and a third of the stars, causing darkness on a third of the earth. This scene evokes the ninth plague that brought darkness across the land of Egypt (Ex. 10:21–23). In the OT, the darkening of celestial bodies announces the coming of God’s judgment (Is. 13:9–11; Joel 3:15). Darkness is also a symbol of judgment for apostasy (Mic. 3:6). Since light in the NT stands for the gospel message (John 8:12; Col. 1:13), darkness denotes the absence of the gospel. When people reject the gospel for darkness, they bring God’s judgment on themselves (John 3:19).

The fourth trumpet may describe the condition of the world in the post–Middle Ages period. The Reformation of the sixteenth century restored the Bible as the rule of faith and teaching. However, the vibrant generation of Reformers was succeeded by lifeless Protestant scholasticism characterized by theological polemics and controversies. Such a situation had a ruinous effect on Christianity. The intellectual revolution in Europe during the seventeenth and eighteenth centuries led to the rise of rationalism, skepticism, humanism, and liberalism, which ultimately gave birth to secularism. Despite its positive impact on science, politics, religious liberty, arts, and education, with its materialistic orientation and denial of supernaturalism, secularism gradually eroded Christian faith and robbed millions of the hope of salvation. The fourth trumpet scene thus describes the dreadful consequences of the darkening of the spiritual source of the true light under the prevailing influence of secularism.

At this point, John heard a voice of one flying through the air announcing a triple “woe,” warning the inhabitants of the earth of more severe punishments to come (8:13). While some manuscripts read “angel,” the earliest known manuscripts have “eagle” or “vulture” here. In the Bible, the eagle or vulture is a symbol of impending judgments (Deut. 28:49; Hos. 8:1). This brings to mind the words of Jesus that eagles (or vultures) will gather (Matt. 24:28). The worst is yet to come on the inhabitants of the earth.

 

အခန်းကြီး - ၉

၉:၁–၁၁

ပဉ္စမတံပိုး ပဉ္စမနှင့် ဆဋ္ဌမကောင်းကင်တမန်များ၏ တံပိုးမှုတ်သံဖြင့် ကြေညာသော ဘေးဒဏ်များ၏ ဖော်ပြချက်သည် ပိုမိုအသေးစိတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာဖြစ်သည်။ ဤတံပိုးနှစ်ချောင်း၏ အသေးစိတ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်နှင့်ပတ်သက်၍ အမြင်များ ကွဲလွဲနေသည်။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော အမြင်သည် ပရောဖက်ပြုချက်တွင် သုံးထားသော ဘာသာစကားနှင့် သမ္မာကျမ်းအတွင်း ၎င်း၏ သင်္ကေတအဓိပ္ပာယ်ကို ဂရုတစိုက် ပြန်လည်စစ်ဆေးခြင်းပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ အောက်ပါအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ခိုင်မာသောယုံကြည်ချက်အဖြစ် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ နောက်ထပ်လေ့လာစူးစမ်းမှုကို လှုံ့ဆော်ရန်အတွက်သာ ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

9:1–11

The Fifth Trumpet

The description of the plagues heralded by the fifth and sixth angels is more detailed and frightening. There is a divergence of opinions concerning the interpretation of the details of these two trumpets. The view expressed here follows a reexamination of the interpretation of these two trumpets that is based on a careful evaluation of the language used in the prophecy and its symbolic meaning in the Scriptures. The interpretation that follows is not intended to be dogmatic; it is offered to stimulate further investigation.

 

၉:၁–၆။ နတ်ဆိုးများ၏ ကျိုင်းကောင်များ။ ပဉ္စမတံပိုးတီးသံထွက်သောအခါ မြေကြီးပေါ်သို့ ပြုတ်ကျခဲ့ပြီးသား ကြယ်တစ်လုံးကို ယောဟန်တွေ့ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁)။ ဤကြယ်သည် စမ်းချောင်းများနှင့် ရေအရင်းအမြစ်များကို အဆိပ်သင့်စေခဲ့သော တတိယတံပိုးရှိ ကြယ်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်ပြီး စာတန်ကိုယ်တိုင်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျခဲ့သူ (ဗျာ ၁၂:၉; ဟေရှာ ၁၄:၁၂; လု ၁၀:၁၈) ဖြစ်ပြီး လေထုအာဏာစက်ကို အုပ်စိုးသူဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၂)။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် အနန္တဥပေဒါ (အောက်ဆုံးတွင်း) ၏ ကောင်းကင်တမန်နှင့် နတ်ဆိုးတပ်များ၏ ခေါင်းဆောင်အဖြစ် ဖော်ပြခံရသည် (၉:၁၁)။ ဤကြယ်အား အနန္တဥပေဒါ၏ သော့ကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ အနန္တဥပေဒါသည် ကောင်းကင်မှ နှင်ထုတ်ခံရပြီးကတည်းက စာတန်နှင့် ပြုတ်ကျခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်များ၏ နေရာဖြစ်သည် (လု ၈:၃၁)။ သူတို့သည် ယာယီချုပ်နှောင်ခံထားရပြီး လှုပ်ရှားခွင့်ကန့်သတ်ခံထားရပြီး အပြစ်ဒဏ်ခံရမည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသည် (၂ပေ ၂:၄; ယုဒ ၆)။ သို့သော် ပဉ္စမတံပိုးတွင် ဤချုပ်နှောင်မှုကို ဖယ်ရှားပြီး နတ်ဆိုးတပ်များအား ၎င်းတို့၏ အန္တရာယ်ပြုလုပ်ငန်းများကို ပိုမိုလွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်ခွင့်ပေးထားသည်ဟု အမြင်ပေးထားသည်။

9:1–6. The Demonic Locusts. At the sound of the fifth trumpet, John saw a star that had fallen to the earth (v. 1). This is the same star spoken of in the third trumpet that poisoned the streams and springs of water (8:10–11) and is thus a reference to Satan himself, the ruler of the power of the air (Eph. 2:2) who had fallen from heaven (Rev. 12:9; Is. 14:12; Luke 10:18). Later in the text, he is identified as the angel of the abyss or bottomless pit and the leader of the demonic army (9:11). The star was given the key to the bottomless pit (abyssos), which has been the abode of Satan and the fallen angels since their expulsion from heaven (Luke 8:31). They are temporarily confined there with limited freedom of movement until they receive their punishment (2 Pet. 2:4; Jude 6). In the fifth trumpet, however, the vision presents the restraint as having been removed, giving the demonic forces more freedom to do their harmful work.

 

ယောဟန်ကြည့်နေစဉ် ထိုကြယ်သည် အနန္တဥပေဒါကို ဖွင့်လိုက်ရာ မီးဖိုကြီးမှ ထွက်သော မီးခိုးလုံးကြီးကဲ့သို့ ကျိုင်းကောင်များ ထူထပ်စွာ ထွက်လာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ကျိုင်းကောင်များသည် လွှမ်းမိုးသော တရားစီရင်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (ထွက် ၁၀:၁၄–၁၅; ယေရမီ ၅၁:၁၄; ယိုဝေလ ၂:၄–၁၀)။ ဤကျိုင်းကောင်များ၏ တန်ခိုးကို ကင်းမြီးကောက်များ၏ တန်ခိုးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည် (၉:၅ တွင်လည်း)။ ယေရှုသည် နတ်ဆိုးများကို ကင်းမြီးကောက်များနှင့် ဥပစာတင်စားခဲ့သည် (လု ၁၀:၁၇–၂၀)။ ကင်းမြီးကောက်နှင့်တူသော ကျိုင်းကောင်များကို သုံးခြင်းဖြင့် ယောဟန်သည် အဆုံးကာလနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ လှည့်ဖြားလှုပ်ရှားပြီး လွှမ်းမိုးစွာ လုပ်ဆောင်မည့် အဲလောက်အထက် နတ်ဆိုးတပ်များကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤကြီးမားသော မီးခိုးတိမ်တိုက်သည် ကောင်းကင်ကို လုံးဝမှောင်မိုက်စေခဲ့ပြီး အဲဂုတ္တုပြည်ရှိ ကျိုင်းကောင်ဘေးဒဏ် (ထွက် ၁၀:၁၃–၁၅) နှင့် ယိုဝေလ၏ ပရောဖက်ပြုချက်တွင် ကျိုင်းကောင်ဘေးဒဏ်ကြောင့် နေ၊ လ၊ ကြယ်များ မှောင်မိုက်သွားခြင်း (ယိုဝေလ ၂:၂၊ ၁၀) ကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။ မှောင်မိုက်သည် အလင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ အလင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားဖြစ်သောကြောင့် မှောင်မိုက်သည် ဧဝံဂေလိတရား မရှိခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဗျာ ၈:၁၂–၁၃ ကို ကြည့်ပါ)။ ပဉ္စမတံပိုးရှိ နတ်ဆိုးကျိုင်းကောင်များသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အလင်းကို လုံးဝဖယ်ရှားပစ်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ညှဉ်းဆဲခြင်းနှင့် ဝေဒနာများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပြီး ကြီးလေးသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ရှိခဲ့သည်။

As John watched, the star opened the bottomless pit, releasing a dense cloud of locusts that resembled the smoke of a large furnace (v. 2). In the OT, locusts are a symbol of overwhelming judgment (Ex. 10:14–15; Jer. 51:14; Joel 2:4–10). The power of these locusts is compared to the power of scorpions (also in 9:5). Jesus used scorpions as a metaphor for demons (Luke 10:17–20). By using the symbol of a scorpion-like locust, John describes the supernatural demonic forces that will operate deceptively and overwhelmingly in the world as we near the end of time. This gigantic cloud created thick darkness in the sky, which echoes the locust plague on Egypt (Ex. 10:13–15) and the prophecy of Joel in which the locust plague caused the darkening of the sun, the moon, and the stars (Joel 2:2, 10). Darkness is the opposite of light. Since the light stands for the gospel, the darkness symbolizes the absence of the gospel (see commentary on Rev. 8:12–13). The demonic locusts in the prophecy of the fifth trumpet seem to have obliterated the light of the gospel. What followed was spiritual torment and mental anguish that had devastating effects.

 

နတ်ဆိုးကျိုင်းကောင်များအား မြက်ပင်၊ အပင်များနှင့် သစ်ပင်များကို အန္တရာယ်မပြုရန် အမိန့်ပေးထားသည် (အပိုဒ် ၄)။ ဤအရာအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ လူများကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဗျာ ၈:၇ ကို ကြည့်ပါ)။ နဖူးပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ အထိမ်းအမှတ်တံဆိပ် မရှိသူများကိုသာ အန္တရာယ်ပြုခွင့်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်ဖြင့် ကာကွယ်ခံထားရသော ဘုရားသခင်၏ လူများသည် ကျိုင်းကောင်များ၏ အန္တရာယ်ပြုလုပ်မှုမှ ကင်းလွတ်ကြောင်း အမြင်ပေးထားသည် (ဗျာ ၇:၄ ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ပြင် ဤနတ်ဆိုးကျိုင်းကောင်များသည် လူများကို မသတ်ခွင့်ရှိဘဲ ငါးလပတ်လုံး ညှဉ်းဆဲခွင့်သာရှိသည်။ သမိုင်းပညာရှင်များ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တွင် ဤပရောဖက်ပြုကာလသည် မည်သည့်နှစ်များကို ရည်ညွှန်းသည်ကို သဘောထားကွဲလွဲမှုများ ရှိသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ငါးလကာလကို ဖော်ပြထားသည်မှာ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းကာလတစ်ခုတည်းသာဖြစ်ပြီး ထိုအချိန်တွင် နောဧနှင့်တူသူများ ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်မှုအောက်တွင် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမှ ကယ်နှုတ်ခံရသည် (ကမ္ဘာဦး ၇:၂၄; ၈:၃)။ မတရားသူများကို ရေလွှမ်းမိုးခဲ့စဉ် တရားသဖြင့် အသက်ရှင်သူများကို ထိန်းသိမ်းခဲ့သည်နှင့် ဆင်တူစွာ နတ်ဆိုးကျိုင်းကောင်များ၏ ညှဉ်းဆဲခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဖြစ်ပြီး မတရားသူများကို အဆုံးစွန်ထိ ဝေဒနာခံစားရစေကာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် သတ်သေလိုစိတ်သို့ တွန်းပို့စေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆)။ တံဆိပ်ခတ်ခံရသူများနှင့် ဘုရားသခင်၏ ကာကွယ်မှုအောက်ရှိသူများမူ လုံခြုံစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။

The demonic locusts were commanded not to harm the grass, plants, and trees (v. 4), all of which symbolize God’s people (see Rev. 8:7). They could harm only those who did not have the seal of God on their foreheads. The vision thus presents God’s people as protected from the locusts’ harmful activities by the seal of God (see Rev. 7:4). Furthermore, these demonic locusts were not permitted to kill people, but only to torment them for five months. There is disagreement among historicist interpreters concerning the specific years covered by this prophetic period. The only mention of a five-month period in the OT is in connection with the Flood, during which Noah and his family were under divine protection from the floodwaters (Gen. 7:24; 8:3). In a way similar to how the floodwaters overwhelmed the wicked while the righteous were preserved, the torment of the demonic locusts was both spiritual and mental, driving the wicked into suicidal anguish (v. 6) while those who were sealed and therefore under God’s protection were spared.

 

၉:၇–၁၁။ ကျိုင်းကောင်များ၏ ဖော်ပြချက်။ နတ်ဆိုးကျိုင်းကောင်များကို ဖော်ပြရန် ယောဟန်သည် ပုံဆောင်ချက် ရှစ်ခုကို သုံးထားသည်။ ၎င်းတို့သည် စစ်ပွဲအတွက် အဆင်သင့်ပြင်ထားသော မြင်းများနှင့်တူသည်၊ ရွှေမျက်မှောက်ပြောင်ကဲ့သို့ သရဖူဆောင်းထားသည်၊ လူနှင့်တူသော မျက်နှာနှင့် မိန်းမကဲ့သို့ ဆံပင်ရှိသည်၊ ခြင်္သေ့သွားများရှိသည်၊ သံရင်အုပ်ကဲ့သို့ ရင်အုပ်ရှိသည်၊ တောင်ပံသံသည် စစ်ရထားများ၏ အသံကဲ့သို့ဖြစ်သည်၊ ကင်းမြီးကောက်အမြီးများရှိသည် (အပိုဒ် ၇–၁၀)။ ဤသင်္ကေတဖော်ပြချက်သည် ယိုဝေလ ၂:၂–၁၁ ရှိ ကျိုင်းကောင်ဖော်ပြချက်ကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

9:7–11. The Description of the Locusts. In seeking to describe the demonic locusts, John uses eight figurative analogies: they appeared like horses prepared for battle, they wore something like golden crowns, they had humanlike faces and hair like women, their teeth were like those of lions, they had iron-like breastplates, the sound of their wings was like that of battle chariots, and they had scorpion-like tails (vv. 7–10). This symbolic description of the demonic locusts echoes the description of locusts in Joel 2:2–11.

 

ယိုဝေလ၏ ပရောဖက်ပြုချက်တွင်ကဲ့သို့ ကျိုင်းကောင်များသည် တပ်မတော်နှင့်တူသည်။ သို့သော် စစ်ရေးလှုပ်ရှားမှု မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရေးရာလှုပ်ရှားမှုဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့၏ လက်နက်မှာ ကင်းမြီးကောက်အမြီးများဖြစ်ပြီး လူများကို ညှဉ်းဆဲရန် အသုံးပြုသည်။ သမ္မာကျမ်းတွင် အမြီးသည် လှည့်ဖြားခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ဟေရှာယသည် လှည့်ဖြားသော မှားယွင်းသော ပရောဖက်ကို “အမြီး” ဟု ခေါ်သည် (၉:၁၄–၁၅)။ နဂါးအမြီးသည် ကောင်းကင်သူသုံးပုံတစ်ပုံကို ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်စေခဲ့သည် (၁၂:၄၊ ၉)။ သာမန်ကျိုင်းကောင်များတွင် ခေါင်းဆောင်မရှိသော်လည်း (သုတ္တံ ၃၀:၂၇) ဤနတ်ဆိုးကျိုင်းကောင်တပ်မတော်တွင် ခေါင်းဆောင်ရှိသည်။ သူ၏ ဟေဗြဲအမည်မှာ အဘဒ္ဒုန် (ပျက်စီးခြင်း) ဖြစ်ပြီး ဂရိအမည်မှာ အပေါ်လျုန် (ဖျက်ဆီးသူ) ဖြစ်သည်။ ဤနတ်ဆိုးခေါင်းဆောင်သည် စာတန်ကိုယ်တိုင်ပင်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးများ၏ မင်းသား (မဿဲ ၁၂:၂၄) နှင့် လေထုအာဏာစက်များ၏ အုပ်စိုးသူ (ဧဖက် ၂:၂) ဖြစ်သည်။ သူသည် ပရောဖက်ပြုချက်တွင် အနန္တဥပေဒါအား အာဏာပေးခံရသော ကောင်းကင်မှ ပြုတ်ကျခဲ့သော ကြယ်ဖြစ်သည် (ဗျာ ၉:၁)။ သူ၏ နောက်လိုက်များကို မြေကြီးဖျက်ဆီးသူများဟု ခေါ်သည် (၁၁:၁၈)။

As in Joel’s prophecy, the locusts resemble an army. However, they were not a real army, for their activity was not military but spiritual. Their weapons were tails with stingers like scorpions, which they used to afflict people. In the Bible, the tail is a symbol of deception. Isaiah refers to the false prophet who deceives as “the tail” (9:14–15). The tail of the dragon caused one third of the heavenly beings to rebel against God (12:4, 9). In contrast to regular locusts that have no leader (Prov. 30:27), this locust-like demonic army in Revelation had a leader who is identified as the angel of the bottomless pit. His name in Hebrew is Abaddon (“destruction”), and in Greek Apollyon (“destroyer”). No doubt this demonic leader is Satan himself, the ruler or prince of demons (Matt. 12:24) and of the kingdoms or powers of the air (Eph. 2:2). He is the fallen star from heaven to whom authority was given over the abyss in the prophecy (Rev. 9:1). His followers are referred to as the destroyers of the earth (11:18).

 

ပဉ္စမတံပိုးသည် ဉာဏ်အလင်းခေတ်နောက်ပိုင်း ကမ္ဘာ့ဝိညာဉ်ရေးရာအခြေအနေကို ဖော်ပြထားပြီး ထိုကာလသည် ဝါဒအယူဝါဒ၊ သံသယဝါဒ၊ လူသားဝါဒ၊ ဆွေမျိုးပြုမှု၊ လစ်ဘရယ်ဝါဒများ ထွန်းကားခြင်းဖြင့် သွင်ပြင်လက္ခဏာရှိသည်။ နောက်ဆုံးတွင် လောကီဝါဒနှင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာအပေါ် ၎င်း၏ အပျက်သဘောဆောင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ဗဟိုပြု ဓမ္မပညာကို ဘုရားမဲ့၊ လူဗဟိုပြု ဒဿနိကဗေဒဖြင့် အစားထိုးခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်အတွက် နေရာမရှိသလောက် ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ ဝါဒအယူဝါဒနှင့် လူ့ဒဿနများသည် သမ္မာတရား၏ အဆုံးစွန်စံနှုန်းဖြစ်လာခဲ့ပြီး လူများကို ဘုရားသခင်မှလည်းကောင်း၊ အချင်းချင်းမှလည်းကောင်း ကင်းကွာစေကာ အလွန်အမင်း ခံစားရသော ဗလာနတ္တိနှင့် အဓိပ္ပာယ်မဲ့ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏ အသွင်ပြောင်းတတ်နိုင်သော တန်ခိုးကို ဆီးတားခြင်းသည် စာတန်နှင့် နတ်ဆိုးတပ်များအား ထိုဗလာနတ္တိကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အခွင့်အရေးပေးလိုက်သလိုဖြစ်သွားသည်။ ဤအခြေအနေသည် အာမုတ်ခေတ်ကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည်။ ထိုခေတ်တွင် ဣသရေလသည် တရားမျှတမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုကို ခါးသောအဆိပ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခဲ့ပြီး (အာမုတ် ၆:၁၂) ကျိုင်းကောင်များ သူတို့ပြည်ပေါ် ကျရောက်ခဲ့သည် (အာမုတ် ၇:၁–၂)။ ဧဝံဂေလိတရားကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာ့လူများသည် နတ်ဆိုးလှုပ်ရှားမှုများအတွက် အကာအကွယ်မဲ့ ဖြစ်သွားခဲ့သည် (အာမုတ် ၈:၁၀–၁၁)။

The fifth trumpet describes the spiritual condition of the world in the aftermath of the Age of Enlightenment, which was characterized by the rise of rationalism, skepticism, humanism, relativism, and liberalism. Ultimately, it gave rise to secularism and its negative effects on Christianity. God-centered theology was replaced by atheistic, human-centered philosophy, which has little or no room for God. Rationalism and human philosophies, which have become the ultimate standard of truth, alienated people from God and from each other, thus creating in them the agony of emptiness and meaninglessness. Resistance to the transforming power of the gospel provides an opportunity for Satan and his demonic forces to fill this emptiness. The situation is similar to that of the time of Amos, when Israel turned justice and righteousness into bitter poison (Amos 6:12) and swarms of locusts came on their land (Amos 7:1–2). By rejecting the gospel, the people of the world are left defenseless against demonic activities (Amos 8:10–11).

 

၉:၁၂–၂၁ ဆဋ္ဌမ တံပိုးမှုတ်ခြင်း

အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပေါ်လာရှိသေးသော အဆိုးဝါးဆုံးအရာမှာ ငါးခုမြောက်တံပိုး၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ဖွယ်ဘေးဒဏ် (ခေတ်သစ်လောကီဝါဒ၏ ကိုယ်တိုင်လုံလောက်မှု) ပြီးနောက် ဆဋ္ဌမ နှင့် သတ္တမတံပိုးတို့ပင် ဖြစ်သည်။

9:12–21

The Sixth Trumpet

Unfortunately, the worst was yet to come with the sixth and seventh trumpets that followed the frightening woe of the fifth trumpet (i.e., the self-sufficiency of modern secularism).

 

၉:၁၃–၁၅ နတ်ဆိုးတပ်များ လွှတ်ခံရခြင်း ဆဋ္ဌမ တံပိုးမှုတ်သံ ထွက်ပေါ်လာသောအခါ ယောဟန်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်ရှိ ရွှေနံ့သာကျောင်းတော်ပလ္လင်၏ ဦးချိုလေးခုမှ အသံတစ်သံကို ကြားလိုက်ရ၏။ ထိုအသံသည် ဆဋ္ဌမတံပိုးကိုင်ထားသော ကောင်းကင်တမန်အား ယူဖရတ်မြစ်ကြီးနားတွင် ချည်နှောင်ခံထားရသော ကောင်းကင်တမန်လေးပါးကို လွှတ်လိုက်ရန် အမိန့်ပေးနေခြင်း ဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၆:၁၂ ကိုလည်းကြည့်)။ ဆဋ္ဌမတံပိုးအခန်းသည် နံ့သာကျောင်းတော်ပလ္လင်မှ စတင်ခြင်းက ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့၏ ဆုတောင်းချက်များကို အမှတ်ရနေဆဲဖြစ်ကြောင်း (၈:၃–၄) နှင့် ကယ်တင်ခြင်းတံခါးသည် ယခုတိုင်ပွင့်နေဆဲဖြစ်ကြောင်း ပြသနေသည်။ လွှတ်ခံရမည့် ကောငးပါးသော ကောင်းကင်တမန်တို့သည် ဖျက်ဆီးတတ်သော လေတိုက်များကို တားဆီးထားသော ကောင်းကင်တမန်လေးပါးနှင့် ကိုက်ညီသည် (၇:၁–၃)။ ယူဖရတ်မြစ်ကြီးသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးနှင့် ရန်သူတို့ကို ခွဲခြားထားသော နယ်နိမိတ်ဖြစ်သည် (ဟေရှာ ၇:၂၀; ယေရမိ ၄၆:၁၀)။ ထိုမြစ်ကြီးမှ ရန်သူများ ရောက်ရှိလာတတ်ပြီး ယုဒပြည်ကို ယူဖရတ်ရေလှိုင်းများ လွှမ်းမိုးသလို တိုက်ခိုက်လေ့ရှိသည် (ဟေရှာ ၈:၇–၈)။ ထိုကောင်းကင်တမန်လေးပါးတို့သည် “နာရီ၊ ရက်၊ လ၊ နှှစ်” ဟု တိတိကျကျ ပြင်ဆင်ခံထားရပြီး (၉:၁၅)၊ ထိုစကားစုသည် ပရောဖက်ပြုချိန်ကာလ မဟုတ်ဘဲ လူသားတို့၏ သုံးပုံတစ်ပုံကို သတ်ရန် ဘုရားသခင်က သတ်မှတ်ထားသော တိကျသော အချိန်ကို ဆိုလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်သည် ယခု ရောက်ရှိလာပြီ ဖြစ်သည်။

9:13–15. Release of the Demonic Army. At the sound of the sixth trumpet, John heard a voice from the four horns of the golden altar of incense in the heavenly temple ordering the angel with the sixth trumpet to release the four angels who were bound at the great river Euphrates (see Rev. 16:12). The fact that the scene of the sixth trumpet is initiated from the altar of incense shows that the prayers of God’s people were still remembered (8:3–4) and the door of salvation was still open. The four angels that were to be released correspond to the four angels that were restraining the destroying winds in 7:1–3. The Euphrates River in the OT was the boundary that separated God’s people from their enemies (Is. 7:20; Jer. 46:10), who came from this great river. Their attack was often described in terms of the overflowing waters of the Euphrates sweeping over the land of Judah (e.g., Is. 8:7–8). The four angels had been prepared for the “hour and day and month and year” (Rev. 9:15), an expression that does not seem to be a prophetic period but refers to a specific point in time appointed by God for the release of the angels to kill a third of humankind, all a part of Satan’s kingdom. In the prophecy, this divinely appointed time had come.

 

၉:၁၆–၁၉ နတ်ဆိုးတပ်များ၏ ပုံပန်းသွင်ပြင် ထိုအခါ မြင်းစီးသူရဲ နှစ်သိန်းကျော် (၂၀၀,၀၀၀,၀၀၀) ရှိသော ကြီးမားလှသော တပ်မတော်တစ်ခု ပေါ်ထွက်လာသည်။ “ကြားသိရ၏” ဟူသော စကားသည် (၇:၄ ကိုလည်းကြည့်) ဤနှစ်သိန်းကျော်သည် ဘုရားသခင်၏ အဆုံးအခါလူမျိုး ၁၄၄,၀၀၀ နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ငါးခုမြောက်တံပိုးတွင် လူသားတို့ကို နှိပ်စက်သော နတ်ဆိုးတပ်များသည် ယခု အလွန်ကြီးမားသော တပ်မတော်အဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲလာပြီး ဝိညာဉ်ရေးအရ လူသားတို့ကို သတ်ပစ်နေသည်။ ငါးခုမြောက်တံပိုးတွင် သတ်ခွင့်မရှိဘဲ နှိပ်စက်ရုံမျှသာ (၉:၄–၆) ခွင့်ပြုခံရသော်လည်း ယခုမူ နှိပ်စက်ရုံသာမက သတ်ပစ်ခွင့်ပါ ရရှိသွားသည်။

9:16–19. The Description of the Demonic Army. At this point, a huge army of “twice ten thousand times ten thousand” or “two hundred million” cavalry troops appeared. The reference to having “heard” the number (see Rev. 7:4) shows that the number two hundred million stands in contrast to the 144,000 of God’s end-time people. The demonic forces that were shown afflicting humans in the fifth trumpet had grown into a huge army that was spiritually killing humanity. In the fifth trumpet, they were not allowed to kill, only to afflict (9:4–6). However, here they both afflicted and killed.

 

ယောဟန်သည် ဤနတ်ဆိုးမြင်းတပ်ကို ဖော်ပြရာတွင် အခက်အခဲ ရှိခဲ့သည်။ မြင်းစီးသူများသည် မီးနီ၊ အပြာနုနှင့် ကန်ဦးအဝါရောင် ရင်ခွင်အကွယ်များ ဝတ်ဆင်ထားသည်။ ထိုအရောင်များသည် မြင်းပါးစပ်မှ ထွက်သော မီး၊ မီးခိုးနှင့် ကန်ဦးများကို ထင်ဟပ်စေသည် (အပိုဒ် ၁၇–၁၈)။ မြင်းခေါင်းများသည် ခြင်္သေ့ခေါင်းနှင့်တူပြီး ပါးစပ်မှ မီး၊ မီးခိုးနှင့် ကန်ဦးထွက်ကာ လူသားတို့ကို သတ်ပစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မီး၊ မီးခိုးနှင့် ကန်ဦးသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ကျင့်သုံးရာတွင် အသုံးပြုသည် (ကမ္ဘာ ၁၉:၂၄; ဆာလံ ၁၁:၆; ယေဇကျေလ ၃၈:၂၂)။ ထို့အတူ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင်လည်း အသုံးပြုမည် (ဗျာ ၁၄:၁၀–၁၁; ၂၀:၁၀; ၂၁:၈)။

John had trouble describing this demonic cavalry. The riders on the horses had breastplates of fiery red, dark blue, and sulfurous yellow, a reflection of fire, smoke, and sulfur emanating from the horses’ mouths (vv. 17–18). The heads of the horses were like the heads of lions, and out of their mouths emanated fire, smoke, and sulfur or brimstone with which they killed human beings. In the OT, fire, smoke, and brimstone or sulfur are a means of executing divine judgment (Gen. 19:24; Ps. 11:6; Ezek. 38:22). These will also be used for the destruction of the wicked at the final judgment (Rev. 14:10–11; 20:10; 21:8).

 

မြင်းများ၏ တန်ခိုးသည် ပါးစပ်နှင့် အမြီးတွင် ရှိသည်။ အမြီးများသည် ငါးခုမြောက်တံပိုးရှိ နတ်ဆိုးတို့၏ အမြီးများနှင့် တူညီသည် (၉:၁၀)။ ထို့ကြောင့် ဆဋ္ဌမတံပိုးရှိ နတ်ဆိုးလှုပ်ရှားမှုသည် ငါးခုမြောက်တံပိုး၏ ဆက်လက်မှုပင် ဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာတွင် အမြီးသည် လူများကို ဘုရားသခင်ထံမှ လှည့်စေသော လှည့်စားခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (ဟေရှာ ၉:၁၄–၁၅)။ ပါးစပ်သည် အဆုံးအခါ ခရစ်တော်နှင့် စာတန်တို့၏ ဝိညာဉ်ရေးစစ်ပွဲတွင် လက်နက်ဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၆:၁၃–၁၄; ၁၉:၁၅, ၂၁)။ ထို့ကြောင့် ဤနောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းသည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သို့မဟုတ် စစ်ရေးအရ မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်း၏ စိလေသာနှင့် နှလုံးသားအတွက် ဝိညာဉ်ရေးစစ်ပွဲသာ ဖြစ်သည် (၂ကော ၁၀:၃–၅)။ ငါးခုမြောက်တံပိုးတွင် နတ်ဆိုးတို့၏ အမြီးသည် ကင်းမြီးကောက်နှင့်တူပြီး နှိပ်စက်ရုံသာ ဖြစ်သော်လည်း ဆဋ္ဌမတံပိုးတွင်မူ မြွေနှင့်တူသော အမြီးဖြစ်သွားပြီး လူများကို ဝိညာဉ်ရေးအရ သတ်ပစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် စာတန်သည် လူမျိုးတကာကို လှည့်ဖြားသော ရှေးမြွေဟောင်းပင် ဖြစ်သည် (၁၂:၉)။ မြွေခေါင်းပါသော အမြီးများသည် စာတန်၏ လှည့်စားသော လက်နက်များဖြစ်ပြီး လူများကို ဘုရားသခင်ထံမှ လမ်းမှားသို့ ဦးဆောင်သည်။

The power of the horses is said to be in their mouths and their tails, the latter of which correspond to the tails of the demonic forces of the fifth trumpet (see 9:10). This identifies the activities of the demonic forces in the sixth trumpet to be a continuation of the fifth trumpet. As previously noted (see commentary on Rev. 9:7–11), in the Bible, the tail is a symbol of deception by which Satan turns people away from God to himself. Isaiah refers to the false prophet who deceives as “the tail” (Is. 9:14–15). The mouth is a symbol of spiritual weaponry in the end-time battle between Christ and Satan (cf. Rev. 16:13–14; 19:15, 21). This shows the nature of this final crisis as not physical or military but spiritual: a battle for the minds and hearts of all people (2 Cor. 10:3–5). While in the prophecy of the fifth trumpet the tails of the demonic forces are scorpion-like and afflict people, in the prophecy of the sixth trumpet they are serpent-like and kill people. In Revelation, Satan is the ancient snake who deceives the whole world (12:9). The tails with the serpent heads, weaponry of the demonic forces, are symbols of Satan’s deceptive activities by which he leads people astray from God.

 

၉:၂၀–၂၁ နောင်တမရခြင်း သို့ရာတွင် ဘေးဒဏ်ဖြင့် မသေကျန်ရစ်သော ကျန်လူသားတို့သည် နောင်တမရခဲ့ကြ။ သူတို့သည် နတ်ဆိုးများကို ရွှေ၊ ငွေ၊ ကြေး၊ ကျောက်၊ သစ်သားရုပ်ထွင်းများကို ဆက်လက်ကိုးကွယ်နေကြ၏။ ဤသည်မှာ ဗာဗုလုန်ပြိုလဲခင် ဗာဗုလုန်လူမျိုးတို့ ကိုယ်တိုင်လုပ်ထားသော နတ်ဘုရားများကို ကိုးကွယ်နေခဲ့သည်နှင့် တူသည် (ဒံ ၅:၂၃–၂၄)။ နတ်ဆိုးတို့၏ နှိပ်စက်ခြင်းကို ခံနေရသော်လည်း ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်လာရန် မလိုလားကြ။ သူတို့သည် လူသတ်မှု၊ မှော်အတတ်၊ လိင်အကျင့်ယိုယွင်းမှု၊ ခိုးမှုတို့မှ နောင်တမရခဲ့ကြ (အပိုဒ် ၂၁)။ ကျမ်းစာတွင် ဤဒုစရိုက်များသည် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း၏ အသီးဖြစ်ပြီး သိုးသငယ်ကို မလိုက်သော သူတို့၏ လက္ခဏာများပင် ဖြစ်သည် (ရော ၁:၁၈–၃၂; ဗျာ ၂၁:၈; ၂၂:၁၅)။

9:20–21. No repentance. However, the rest of humanity—those not killed by the plagues—did not repent. They continued to worship demons and idols of gold, silver, brass, stone, and wood. This echoes Daniel 5, when the Babylonians kept worshiping their self-made gods prior to Babylon’s fall (Dan. 5:23–24). Rebellious humanity, tormented by the demons, did not want to turn to God. They did not repent of their murders, sorcery, sexual immorality, or theft (v. 21). In the Bible, these vices are the fruits of worshiping idols (Rom. 1:18–32), and all are the characteristics of those who do not follow the Lamb (cf. Rev. 21:8; 22:15).

 

ဆဋ္ဌမတံပိုးနှင့် ဗျာဒိတ် ၇:၁–၄ နှင့် ၁၆:၁၂–၁၆ တို့တွင် ပြင်းထန်စွာ ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားတို့အပေါ် ဘေးဒဏ်များ မရောက်မီ တားဆီးထားသော ကောင်းကင်တမန်လေးပါး၊ ချည်နှောင်ခြင်းနှင့် လွှတ်ခြင်း၊ ယောဟန်ကားသိရသော ဂဏန်း (၇:၄; ၉:၁၆) တို့ ပါဝင်သည်။ ထို့ပြင် ဆဋ္ဌမတံပိုးနှင့် ၁၆:၁၂–၁၆ တွင် ယူဖရတ်မြစ်၊ နတ်ဆိုးလှုပ်ရှားမှု၊ စစ်ရေးဘာသာစကား၊ ပါးစပ်ကို လက်နက်အဖြစ်သုံးခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ ထိုဆက်စပ်မှုများက ဆဋ္ဌမတံပိုးသည် အဆုံးအခါကာလကို ရောက်ရှိနေပြီ ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ၎င်းသည် ဗျာဒိတ် ၁၆:၁၂–၁၆ တွင် ပိုမိုဖော်ပြထားသော အာမာဂေဒုန်စစ်ပွဲသို့ ဦးတည်နေသော အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆဋ္ဌမတံပိုးအခန်းသည် စာတန်၏ တပ်မတော်ကြီး အာမာဂေဒုန်စစ်ပွဲအတွက် စုဝေးခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။

There are some strong parallels between the sixth trumpet and Revelation 7:1–4 and 16:12–16. Both the sixth trumpet and Revelation 7:1–4 mention four angels who restrained the plagues that were about to come on the inhabitants of the earth, both talk about binding and releasing the destructive forces, and both refer to John hearing a number (7:4; 9:16). Also, in both the sixth trumpet and Revelation 16:12–16, we find the river Euphrates, demonic activities, military language, and mouths used as weapons in the end-time conflict. These parallels suggest that the sixth trumpet brings us to the very time of the end. It seems to describe events leading up to the battle of Armageddon further described in Revelation 16:12–16. The scene of the sixth trumpet describes the great gathering of Satan’s army for the end-time battle of Armageddon.

 

ငါးခုမြောက်တံပိုးသည် အဆုံးအခါ နီးကပ်လာချိန်တွင် သတိပေးချက်ဖြစ်ပြီး နတ်ဆိုးလှုပ်ရှားမှု တိုးပွားလာသော ဤကမ္ဘာ၏ အခြေအနေကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ငါးခုမြောက်တံပိုးတွင် နတ်ဆိုးတို့ အလွန်လှုပ်ရှားသော်လည်း ဘုရားသခင်က ကန့်သတ်ထားဆဲ ဖြစ်သည် (၉:၄–၆)။ သို့ရာတွင် ဆဋ္ဌမတံပိုးမှုတ်သောအခါ နတ်ဆိုးတို့သည် စာတန်၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် လွတ်လပ်စွာ အန္တရာယ်ပြုခွင့် ရရှိသွားသည်။ ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်မရှိသူတို့သည် နတ်ဆိုးတန်ခိုးကို မတွန်းလှန်နိုင်တော့။ ဤပြင်းထန်သော နတ်ဆိုးလှုပ်ရှားမှုကာလအတွင်း ဘုရားသခင်သည် ထာဝရဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာခြင်းဖြင့် (၁၄:၆–၁၃) လူသားနှလုံးသားများကို အထူးကြိုးစားတို့ဆွဲတော် မူသည်။

The fifth trumpet was a warning as the end approaches, reflecting the situation in this world that is characterized by an increase in demonic activity. While in the fifth trumpet the demonic forces were very active, their power was still limited and restrained by God (9:4–6). However, at the blast of the sixth trumpet, the evil forces are unleashed to do their harmful activities under the governance of Satan. The prophecy presents the people who lack the seal of God as being helpless against the demonic powers. It is during these intense demonic activities that God makes a special effort to reach human hearts through the proclamation of the everlasting gospel (14:6–13).

 

အခန်းကြီး - ၁၀

၁၀:၁–၁၁ စာစောင်ကိုင်ဆောင်ထားသော တန်ခိုးကြီးကောင်းကင်တမန်

ဤနေရာတွင် တံပိုးခုနစ်ချက်၏ အစဉ်လိုက်ကို ခေတ္တရပ်နားထားသည်။ သတ္တမတံပိုးမမှုတ်မီ အဆုံးအခါကာလတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့၏ အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းကို ဖြေဆိုရန် လိုအပ်သည်။ ခြောက်ခုမြောက်နှင့် သတ္တမတံဆိပ်ကြားရှိ ကြားဖြတ်အပိုင်းက ဘုရားသခင်၏ အဆုံးအခါလူမျိုးကို ဖော်ပြသလို (အခန်း ၇)၊ ခြောက်ခုမြောက်နှင့် သတ္တမတံပိုးကြားရှိ ကြားဖြတ်အပိုင်းသည် အဆုံးအခါကမ္ဘာတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး၏ တာဝန်နှင့် အတွေ့အကြုံကို ဖော်ပြထားသည်။

10:1–11

The Mighty Angel with the Scroll

At this point, the sequence of the seven trumpets is interrupted. Before the sounding of the seventh trumpet, there is a question to be answered regarding God’s people during this time. Just as the interlude between the sixth and seventh seals identifies God’s end-time people (Rev. 7), the interlude between the sixth and seventh trumpets describes their task and experience in the world during the time of the end.

 

၁၀:၁–၂ စာစောင်ကိုင်ထားသော ကောင်းကင်တမန် ယောဟန်သည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာသော တန်ခိုးကြီးကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးကို မြင်သည်။ ထိုကောင်းက်င်တမန်သည် တိမ်တိုက်ကို ဝတ်ဆင်ထားပြီး (၁:၇)၊ ခေါင်းပေါ်တွင် သက်တံ့တစ်ခု ရှိသည် (ကမ္ဘာ ၉:၁၂–၁၇)၊ မျက်နှာသည် နေနှင့်တူသည် (မဿဲ ၁၇:၂)၊ ခြေထောက်များသည် မီးတိုင်များနှင့်တူသည် (ထွက် ၁၃:၂၁–၂၂)။ ဤဖော်ပြချက်သည် ဗျာဒိတ် ၁:၁၃–၁၆ တွင် ခရစ်တော်၏ ပုံပန်းနှင့် ဆင်တူသောကြောင့် ဤကောင်းကင်တမန်သည် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်ပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

10:1–2. The Angel with the Scroll. John saw another mighty angel descending from heaven. This angel was clothed with a cloud, pointing to a divine appearance (Rev. 1:7). There was a rainbow above his head as a sign of God’s covenant (cf. Gen. 9:12–17) and his face shone like the sun as the face of Jesus did on the Mount of Transfiguration (Matt. 17:2). Finally, his feet resembled pillars of fire, bringing to mind the pillar of fire that led the people of Israel during their wilderness journey (Ex. 13:21–22). Since the description of this angel resembles in some detail the description of Christ in Revelation 1:13–16, it is possible that this angel is Christ Himself.

 

ထိုကောင်းကင်တမန်သည် လက်ထဲတွင် ဖွင့်ထားသ်သော စာစောင်ကလေးတစ်ခု ကိုင်ဆောင်ထားသည်။ ဤစာစောင်သည် အခန်း ၅ ရှိ တံဆိပ်ခုနစ်ခုပါသော စာစောင်နှင့် ဆက်စပ်ပြီး ဗျာဒိတ် ၁၂–၂၂ တွင် ဖော်ပြထားသော အဆုံးအခါအကြောင်းအရာများကို ဆိုလိုသည်။ ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်တမန်မှတစ်ဆင့် (၁:၁) ဤအရာများကို အဆုံးအခါအကျပ်အတည်းအတွက် ပြင်ဆင်စေရန် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား ထုတ်ဖော်ပေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာစောင်ကလေးသည် တံဆိပ်ခတ်ခံထားရာမှ ဖွင့်လှစ်ခံရသော ဒံယေလစာအုပ်ပင် ဖြစ်သည်။ နောက်အပိုဒ်များတွင် ဒံယေလ၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို ရည်ညွှန်းထားသည် (အပိုဒ် ၅–၁၁; ဒံ ၁၂:၇–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

The angel held a little scroll or book open in his hand. This scroll or book could be related to the scroll with seven seals in Revelation 5 in that it contains the description of the time of the end that is portrayed in Revelation 12–22. Christ had disclosed these things to God’s people via the angel (1:1) to prepare them for the coming final crisis as He had prepared Daniel in the visions of Daniel 7–12. Thus, the little book is understood to be the book of Daniel, which had been sealed, but which the second half of Revelation expands on in more depth. The following verses contain allusions to the prophecies of Daniel (vv. 5–11; cf. Dan. 12:7–13).

 

ကောင်းကင်တမန်သည် ညာခြေကို ပင်လယ်ပေါ်တင်၍ ဘယ်ခြေကို ကုန်းပေါ်တင်ထားသည် (အပိုဒ် ၂)။ ဤသည်မှာ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ကြေညာရမည့် သတင်းစကားကို ဆိုလိုသည်။ ထိုကောင်းကင်တမန်သည် ခြင်္သေ့ဟိန်းသံနှင့်တူသော ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ အသံကို ခြင်္သေ့ဟိန်းသံနှင့် နှိုင်းယှဉ်လေ့ရှိသည် (ဟောရှေ ၁၁:၁၀; အာမုတ် ၃:၈)။ ထို့ကြောင့် ဤကြွေးကြော်ချက်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာသော အရေးကြီးသော သတင်းစကားဖြစ်သည်။

The angel placed his right foot on the sea and his left foot on the land (v. 2), denoting the universal scope of the message to be proclaimed—a message of special significance for the entire earth. He was to make the proclamation with a loud voice that resembled a lion’s roar. In the OT, God’s voice is frequently likened to a lion’s roar (Hos. 11:10; Amos 3:8). This identifies the angel’s proclamation as coming from God and as particularly important for God’s people.

 

၁၀:၃–၄ မိုးကြိုးခုနစ်ချက် ကောင်းကင်တမန်စတင် စကားပြောသောအခါ ယောဟန်သည် မိုးကြိုးခုနစ်ချက်၏ အသံကို ကြားသည်။ ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်၏ အသံကို မိုးကြိုးသံဟု မကြာခဏ တင်စားသည် (ယောဘ ၃၇:၅; ယောဟန် ၁၂:၂၈–၃၀; ဆာလံ ၂၉:၃–၉)။ မိုးကြိုးခုနစ်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကား၏ ပြည့်စုံမှုကို ဆိုလိုသည်။ ယောဟန်သည် ထိုမိုးကြိုးတို့၏ စကားကို ရေးမှတ်တော့မည်အပြု တံဆိပ်ခတ်ထားလိုက်၍ မရေးရန် အမိန့်ပေးခံရသည်။်ို့သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ထူးခြားသည်။ အကြောင်းမှာ အခြားနေရာများတွင် ယောဟန်ကို မြင်သမျှ အားလုံးကို ရေးရန် အမိန့်ပေးထားသောကြောင့် ဖြစ်သည် (၁:၁၉; ၂၂:၁၀)။

10:3–4. The Seven Thunders. As the angel began to speak, John heard seven thunders. In the Bible, the voice of God is often equated with the sound of thunder (Job 37:5; John 12:28–30). In Psalm 29:3–9, the sevenfold voice of God is referred to as the sound of thunder. The seven thunders here stand for the fullness of God’s message, seven being the number of fullness. John was about to write down what the thunders had said, but he was told to seal up what he had heard and not to record it. This is very unusual, because elsewhere in Revelation, John was instructed to write whatever was shown to him and not to seal up the messages of the book (1:19; 22:10).

 

ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပြေသော အရာအားလုံးကို ပရောဖက်စကားတွင် ထုတ်ဖော်ပြသပြီးဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် အနာဂတ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင် မထုတ်ဖော်လိုသော အရာအချို့ ရှိသည်။ ယောဟန်ကြားသော်လည်း စာအုပ်ထဲတွင် မရေးရန် တားမြစ်ခံရသည်။ အဆုံးအခါပရောဖက်ပြုချက်များကို လေ့လာရာတွင် ဘုရားသခင် မဖော်ပြလိုသော အရာများကို အခြေခံမဲ့ ခန့်မှန်းခြင်း မပြုသင့်ချေ။

God has revealed to us in the prophetic word all the things that are important for salvation. However, there are some things about the future that God has not revealed, such as when and how the final events will take place. Although John heard them, he was not allowed to write them down in the book. In the study of end-time prophecies, we must not engage in unfounded speculations about what God has not intended for us to know.

 

၁၀:၅–၇ အချိန်မရှိတော့ ကောင်းကင်တမန်သည် လက်ကို ကောင်းကင်ဘက်မြှောက်၍ အသက်ရှင်တော်မူသော အသျှင်အရာ၊ ကောင်းကင်၊ မြေ၊ ပင်လယ်နှင့် အရာခပ်သိမ်းကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော အရှင်ကို တိုင်တည်၍ ကျိန်ဆိုသည်။ ထိုကျိန်ဆိုချက်မှာ “ခရိုနုတ် (အချိန်ကာလ) နောက်ထပ်မရှိတော့” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤစကားသည် ကာလတစ်ခု၏ ကြာမြင့်ချိန်ကို ဆိုလိုပြီး ကယ်ရိုတ် (တိကျသောအချိန်) နှင့် ကွဲပြားသည်။

10:5–7. Time No Longer. The angel raised up his hand toward heaven and, with a solemn voice, swore by Him who lives forever and who created the heavens, the earth, and everything in them that there should be no more chronos. This word, variously translated “delay,” “time,” or “interval of time,” denotes the duration of a period in contrast to kairos, which denotes a point in time, a fixed or definite period, or a season (although the two terms often overlap in meaning).

 

ဤအခန်းသည် ဒံယေလ ၁၂:၄–၁၀ ကို ရည်ညွှန်းထားသည်။ ဒံယေလသည် အဆုံးအခါတိုင်အောင် စာအုပ်ကို တံဆိပ်ခတ်ထားရန် အမိန့်ခံရသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသူများ ညှဉ်းဆဲခံရမှု မည်မျှကြာမည်နည်းဟု မေးခွန်းထုတ်သည်။ အဖြေအနေဖြင့် ကောင်းကင်တမန်သည် လက်နှစ်ဖက်ကို မြှောက်၍ အသက်ရှင်တော်မူသော အသျှင်ကို တိုင်တည်၍ “အချိန်၊ အချိန်များ၊ အချိန်တစ်ဝက်” ဟု ကျိန်ဆိုသည် (ဒံ ၁၂:၇)။ ဗျာဒိတ် ၁၀ တွင် ထိုစကားအစား “အချိန် နောက်ထပ်မရှိတော့” ဟူ၍ ဖြစ်လာသည်။ “အချိန်၊ အချိန်များ၊ အချိန်တစ်ဝက်” သည် အဋ္ဌမခရစ်ဝင်က ကျူးလွန်သော ခရစ်ယာန်တို့၏ ညှဉ်းဆဲမှုကာလ ၁,၂၆၀ နှစ် (အေဒီ ၅၃၈–၁၇၉၈) ကို ဆိုလိုသည်။ ဗျာဒိတ် ၁၀:၇ တွင် ဒံယေလ၏ ပရောဖက်ကာလ ကုန်ဆုံးပြီး စာအုပ်ဖွင့်လှစ်ခံရ၍ ဤကမ္ဘာ့သမိုင်း နိဂုံးချုပ်တော့မည် ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ဤအချိန်နှင့် ပတ်သက်၍ ဧလင်ဂရေဟွိုက်က “၁၈၄၂ မှ ၁၈၄၄ ထိသော ကာလပြီးနောက် တိကျသော ပရောဖက်အချိန်နှင့် ပတ်သက်သော သတင်းစကား ထပ်မရှိတော့” ဟု ဆိုသည် (SDABC 7:971)။

This scene alludes to Daniel 12:4–10. Daniel was ordered to seal up the words of his book until the time of the end. Afterward, there was a question regarding how long it would be before the persecution of the saints was over and the prophesied events would take place. In response, the heavenly messenger raised his hands toward heaven and swore an oath by the One who lives forever that the persecution of God’s people would last for a time, times, and half a time (Dan. 12:7). After the completion of this prophetic period, the end would come.

 

Revelation 10 points to Daniel 12 in all ways with the exception of the phrase “there will no longer be time” (Rev. 10:6; author’s translation), which replaces the reference to the time, times, and half a time in Daniel 12:7. “A time, times, and half a time” is a reference to the prophetic period of 1,260 years (A.D. 538–1798), during which God’s people were persecuted by apostate Christianity. In Revelation 10:7, God’s people are assured that there will no longer be an appointed prophetic period. The time prophesied by Daniel has expired, the prophecies of the book are now unsealed, and the history of this world is nearing its close. Commenting on Revelation 10:7, Ellen White states: “This time, which the angel declares with a solemn oath, is … prophetic time, which should precede the advent of our Lord. That is, the people will not have another message upon definite time. After this period of time, reaching from 1842 to 1844, there can be no definite tracing of the prophetic time. The longest reckoning reaches to the autumn of 1844” (SDABC 7:971).

 

ဒံယေလက ပရောဖက်ပြုခဲ့သော အဆုံးတိုင်သောကာလသည် စတင်လှုပ်ရှားနေပြီဖြစ်သော်လည်း၊ ကောင်းကင်တမန်က ယောဟန်အား သတိပေးခဲ့သည်မှာ အဆုံးတိုင်ခြင်းသည် ယခုမှာ ရောက်ရှိလာခြင်းမရှိသေးပေ။ နံပါတ်ခုနစ်တံပိုးမှုတ်သံထွက်လာသောအခါ၊ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ကျွန်များဖိုင်ရှင်ပရောဖက်များအား ကြိုတင်ကြေညာခဲ့သည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏နက်နဲသောအကြံအစည်တော်သည် ပြည့်စုံလိမ့်မည်။ ကောင်းကင်တမန်ဖော်ပြခဲ့သော ထိုနက်နဲသောအကြံအစည်တော်သည် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ထာဝရခံစံခွင်နိုင်ငံတော်ကို တည်ထောင်တော်မူရန်ရည်ရွယ်ခဲ့သော အကြွင်းမဲ့ရည်ရွယ်ချက်တစ်ခုလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသည်။ ထိုနက်နဲသောအကြံအစည်တော်ကို ဗျာဒိတ်ကျမ်း အခန်း၅ တွင်ဖော်ပြထားသော တံဆိပ်ခတ်ထားသည့်စာလိပ်ဖြင့် သင်္ကေတပြုထားသည်။ ထိုစာလိပ်သည် ခေတ်အဆက်ဆက်ကြာရှည်စွာ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သည် (ရောမ ၁၆:၂၅–၂၆၊ ကောလောသဲ ၁:၂၆–၂၇)။ ထိုနက်နဲသောအကြံအစည်တော်သည် ဧဝံဂေလိတရားတွင် ဖော်ထုတ်ပြသည့်တိုင် (ဧဖက် ၁:၉၊ ၃:၅–၁၂)၊ ၎င်း၏ပြည့်စုံခြင်းသည် ခရစ်တော်ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Although the time of the end prophesied by Daniel is set in motion, the angel’s warning to John tells us that the end is not yet here. At the sound of the seventh trumpet, the mystery of God will be completed, just as He announced to His servants the prophets. The mystery referred to by the angel encompasses the whole purpose of God in establishing His eternal kingdom. This mystery is symbolized by the sealed scroll of Revelation 5, which was hidden for ages (Rom. 16:25–26; Col. 1:26–27). While that mystery was resolved in the gospel (Eph. 1:9; 3:5–12), its consummation will take place at the Second Coming.

 

၁၀:၈–၁၁။ ယောဟန်အား တာဝန်ပေးခြင်း။ ယောဟန်သည် စာလိပ်စားသောအတွေ့အကြုံသည် ယေဇကျေလကို ပရောဖက်အမှုတော်သို့ ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူချိန်က ခါးသောစာလိပ်စားရသည့်အတွေ့အကြုံနှင့် အလွန်ဆင်တူသည် (ယေဇကျေလ ၂:၈–၃:၁၁)။ ဤဆင်တူသည့်ဖြစ်ရပ်နှစ်ခုမှတစ်ဆင့် ထာဝရဘုရားသည် ပရောဖက်နှစ်ပါးတို့အား ဘုရားသခင်၏အဆုံးတိုင်ချိန်ကျန်ကြွင်းသောလူမျိုးတို့၏ အတွေ့အကြုံနှင့်တာဝန်ကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

10:8–11. The Commissioning of John. John’s experience eating the scroll echoes that of Ezekiel when he was called to prophetic ministry (Ezek. 2:8–3:11). Through these similar incidents, the Lord revealed to the two prophets the experience and mission of God’s end-time remnant (see “Bittersweet Experience of God’s End-Time People,” p. 1968).

 

အခန်းကြီး - ၁၁

ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၁:၁–၁၉

သက်သေ နှစ်ယောက်

ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၀ ခုတွင် ဂျိုဟန်အား ဤလောက၏ အဆုံးမရောက်မီ ဧဝံဂေလိတရားကို တကမ္ဘာလုံးသို့ နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် ကြေညာရမည်ဟု ဗျာဒိတ်ပြခဲ့သည်။ ထိုနောက်ဆုံးကြေညာချက်မှာ အဘယ်နည်း။

11:1–19

The Two Witnesses

In Revelation 10, John was told that before the coming of the end, there would be a final proclamation of the gospel throughout the world. What is that message?

 

၁၁:၁ ဗိမာန်တိုင်းတာခြင်း။ ဂျိုဟန်အား လှံတံတစ်ချောင်းပေးပြီး ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်၊ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ပူဇော်သက္ကေလူများကို “တိုင်းတာလော့” ဟု မှာထားသည်။ ဤ “တိုင်းတာခြင်း” ဟူသော စကားသည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ပုံဆောင်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် “အကဲဖြတ်ခြင်း” သို့မဟုတ် “တရားစီရင်ခြင်း” ကို ဆိုလိုသည် (၂ ကော၊ ၁၀:၁၂)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဟေဗြဲစကား madad ကို ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးတို့၏ အပြစ်များကို တရားစီရင်တော်မူသည်ဟု ဖော်ပြရာတွင် သုံးသည် (ဟေရှာ၊ ၆၅:၇)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်မူ ဂရိစကား metron ကို နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းကို ညွှန်ပြရာတွင် သုံးသည် (မ၊ ၇:၂)။ ဤအခန်းသည် ယေဇကျေလ၏ ဗိမာန်တော်ကို တိုင်းတာသူ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်တော်တိုင် ဗျာဒိတ်မြင်ခဲ့ရသည့် ရူပါရုံကို ပြန်သတိရစေသည် (ယေဇ၊ ၄၀–၄၃)။ ယေဇကျေလ၏ ရူပါရုံနှင့် ဆက်စပ်၍ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဗိမာန်တော်ကို တိုင်းတာခြင်းသည် ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ဆိုင်သည်။ ဂျိုဟန်တိုင်းတာရမည့် ဗိမာန်တော်မှာ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဗိမာန်တော်၊ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ပူဇော်သက္ကေလူများကို တပြိုင်နက် ဖော်ပြထားသည်မှာ ပွဲတော်နေ့ကြီးဖြစ်သော ဖယ်ကျို်းရာနေ့နှင့်သာ ဆိုင်သည် (ဝတ်၊ ၁၆:၁၆–၁၉၊ ၃၀–၃၁)။ ထိုနေ့သည် ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးတို့၏ အပြစ်များကို နှစ်စဉ်တစ်ကြိမ် အပြီးသတ်ဖြေရှင်းတော်မူသော တရားစီရင်ခြင်းနေ့ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ် ၁၁:၁ ၏ နောက်ခံမှာ ထိုအယူအဆဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤတိုင်းတာခြင်းသည် ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ ပြုလုပ်ရမည့် တရားစီရင်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (၁၄:၇)။ ထိုတရားစီရင်ခြင်းသည် ဗိမာန်တော်အတွင်း ပူဇော်သက္ကေလူများဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများကိုသာ ရည်ရွယ်ပြီး ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိသူနှင့် မသစ္စာရှိသူကို ခွဲခြားရန် ရည်ရွယ်သည်။

11:1. The Measuring of the Temple. John received a measuring reed and was commanded to “measure” the temple of God, the altar, and the worshipers, a word that in the Bible means to “evaluate” or “judge” metaphorically (2 Cor. 10:12). In the OT, the Hebrew word madad is used to express God’s act of judging the sins of His people (Is. 65:7), and in the NT, the Greek word metron is used to designate the final judgment (Matt. 7:2). This scene echoes Ezekiel’s vision in which the prophet saw a divine person measuring the temple for the purpose of restoring it (Ezek. 40–43). In light of Ezekiel’s vision, the measuring of the temple in Revelation is related to the restoration of the temple. The temple that John was to measure is the temple in heaven. In the OT, the temple, altar, and worshipers are only mentioned together in connection with the Day of Atonement (Lev. 16:16–19, 30–31), which was the annual day of judgment when God ultimately dealt with the sins of His people. This concept is the backdrop of Revelation 11:1. It shows that the measuring here refers to the judgment, which is to take place prior to the Second Coming (14:7). It will concern God’s people exclusively, who are the worshipers in the temple, and its purpose will be to determine who has been faithful to the Lord and who has not.

 

ဗျာဒိတ် ၁၁:၁ သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ခရစ်တော်ပြုတော်မူသော အမှုတော်၏ သတင်းစကားသည် နောက်ဆုံးဧဝံဂေလိတရား ကြေညာချက်၏ အဓိကနှလုံးသားဖြစ်ကက်ကြောင်း ပြသသည်။ အပြစ်၏ သမိုင်းတစ်လျှောက် စာတန်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဇာတိရည်နှင့် အုပ်ချုပ်မှုကို အမြဲစိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၏ သတင်းစကားသည် ဘုရားသခင်၏ ဇာတိရည်ကို တရားမျှတစွာ ထောက်ခံခြင်းနှင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးအပေါ် တရားမျှတသော အုပ်ချုပ်မှုကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းနှင့် ဆိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသတင်းစကားသည် ခရစ်တော်၏ ဖယ်ကျို်းအမှုတော်နှင့် လူသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားနှင့် ပတ်သက်သော ဧဝံဂေလိတရား၏ အဓိပ္ပာယ်သစ်များကို ဖွင့်ဟပြသသည်။

Revelation 11:1 shows that the message of Christ’s work in the heavenly sanctuary lies at the heart of the final declaration of the gospel. Throughout the history of sin, Satan has constantly challenged God’s character and governance. The heavenly sanctuary message concerns the vindication of God’s character and the restoration of His rightful rule over the universe. As such, it unfolds new aspects of the meaning of the gospel message regarding the atoning work of Christ and His righteousness as the only means of salvation for humanity.

 

၁၁:၂ သန့်ရှင်းသောမြို့၏ နင်းချေခြင်း။ ဗိမာန်တော်ပြင်ပရှိ ခြံဝင်းကို တိုင်းတာရာမှ ချန်ထားရမည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာကို “တပါးအမျိုးသားများ” အား ပေးလိုက်ပြီဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မြို့ ဗိမာန်တော်၏ ပြင်ပခြံဝင်းသည် ဗိမာန်တော်အဆောက်အအုံပြင်ပတွင် တပါးအမျိုးသားများ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသော တစ်ခုတည်းသော နေရာဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်သည် ထိုနေရာကို � tv နှစ်ကြိမ် သန့်ရှင်းစေတော်မူခဲ့သည် (မ၊ ၂၁:၁၂–၁၇၊ ယော၊ ၂:၁၃–၂၂) မှ တပါးအမျိုးသားများ ငြိမ်းချမ်းစွာ ကိုးကွယ်နိုင်ရန်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဂရိစကား ethnoi (လူမျိုးများ၊ တပါးအမျိုးသားများ) သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးမဟုတ်သူများ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင့်ကို ရန်ငြိုးထားသူများကို ရည်ညွှန်းသည် (၁၁:၁၈၊ ၁၄:၈၊ ၁၆:၁၉)။ ဤလောကကို ထိုသူများအား ပေးထားသည်။ တပါးအမျိုးသားများသည် လေးဆယ့်နှစ်လပတ်လုံး သန့်ရှင်းသောမြို့ကို နင်းချေကြရမည်။ ယေရှုခရစ်သည်လည်း ယေရုရှလင်မြို့သည် “တပါးအမျိုးသားတို့၏ ကာလ ပြည့်စုံသည်အထိ” တပါးအမျိုးသားများက နင်းချေခြင်းခံရမည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည် (လု၊ ၂၁:၂၄)။ ထိုဟောကြားချက်ဖြင့် ယေရုရှလင်မြို့ နင်းချေခြင်းခံရခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့ ညှင်းဆဲခြင်းခံရခြင်း၏ သင်္ကေတအဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ် ၁၁:၂ တွင် သန့်ရှင်းသောမြို့ နင်းချေခြင်းခံရခြင်းသည် လေးဆယ့်နှစ်လပတ်ကာလအတွင်း ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့ ညှင်းဆဲခြင်းခံရခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (၁၃:၅–၇)။ ထိုကာလယ်ခေတ်ကာလကို ဆိုလိုသည်။

11:2. The Trampling of the Holy City. The court outside the temple was to be excluded from the measuring because “it has been given to the Gentiles.” The outer court of the temple in Jerusalem was the only place outside the temple building where the Gentiles were allowed to enter. It is this area that Jesus cleansed twice (Matt. 21:12–17; John 2:13–22), so that the Gentiles could worship in peace. The Greek word ethnoi (“nations,” “Gentiles”) in Revelation refers to those not among God’s people or those hostile to Him (11:18; 14:8; 16:19); this world was to belong to them. The Gentiles (or nations) were to trample the holy city underfoot for forty-two months. Jesus also predicted that Jerusalem would be trampled by the Gentiles “until the times of the Gentiles are fulfilled” (Luke 21:24), a prediction through which He made the trampling of Jerusalem a symbol of the persecution of God’s people. Therefore, the trampling of the holy city in Revelation 11:2 refers to the persecution of God’s people for a period of forty-two months (see 13:5–7) during the Middle Ages.

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် လေးဆယ့်နှစ်လပတ် (၁၁:၂၊ ၁၃:၅) သည် ဒံယေလကျမ်းတွင် အချိန်၊ အချိန်များ၊ အချိန်တစ်ဝက် (ဒံ၊ ၇:၂၅၊ ဗျာ၊ ၁၂:၇၊ ၁၄) နှင့် တူညီသည်။ ထို့အတူ တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရက် (၁၁:၃၊ ၁၂:၆) နှင့်လည်း တူညီသည်။ ပရောဖက်ပြုချက်ဆိုင်ရာ ရက်များသည် အနှှစ်များကို ကိုယ်စားပြုလေ့ရှိသည်။ သမိုင်းဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများက ဤပရောဖက်ပြုချက်ကာလကို ခရစ်နှစ် ၅၃၈ ခုနှစ်မှ စတင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုအချိန်တွင် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် ဘာသာရေးအာဏာရှငှ တည်ထောင်ခဲ့ပြီး အနောက်တိုင်းကို လယ်ခေတ်တစ်လျှောက် လွှမ်းမိုးခဲ့သည်။ ခရစ်နှစ် ၁၇၉၈ ခုနှစ်တွင် ပြင်သစ်တော်လှန်ရေးကြောင့် အသင်းတော်၏ နိုင်ငံရေးအာဏာ ဖိနှိပ်မှုကြီးသည် အဆုံးသတ်သွားသည်။

In Revelation, the time period of forty-two months (Rev. 11:2; 13:5) is the same as a time, times, and half a time (Dan. 7:25; cf. 12:7; Rev. 12:14) and 1,260 days (Rev. 11:3; 12:6) in Daniel. Prophetic days often stand as a symbol for years. Historicist interpreters have adopted the year A.D. 538 as the beginning of this prophetic period. By that time, the church had established itself as an ecclesiastical power and dominated the Western world throughout medieval times. In A.D. 1798, the prophetic period came to an end when the events of the French Revolution brought the church’s long period of oppressive political power to its end.

 

၁၁:၃–၆ သက်သေ နှစ်ယောက်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ သက်သေ နှစ်ယောက်အား တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရက်ပတ်လုံး ပရောဖက်ပြုခွင့် ပေးတော်မူမည်။ ရှေးဣသရေလ၏ တရားစီရင်ရေးစနစ်တွင် အမှန်တရားကို တည်ထောင်ရန် သက်သေ အနည်းဆုံး နှစ်ယောက် လိုအပ်သည် (တရ၊ ၁၉:၁၅၊ ယော၊ ၈:၁၇)။ ထို့နည်းတူ ယေရှုခရစ်သည် ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် တပည့်တော်များကို နှစ်ယောက်စီ စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည် (မ၊ ၆:၇၊ လု၊ ၁၀:၁)။ သက်သေ နှစ်ယောက် ဧဝံဂေလိဟောကြားခြင်းသည် ထိုသတင်စကား၏ စစ်မှန်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

11:3–6. The Two Witnesses. God was to empower His two witnesses to prophesy during the period of the 1,260 days (see v. 2). Ancient Israel’s legal system required at least two witnesses to establish something as true (Deut. 19:15; John 8:17). Following that practice, Jesus sent His disciples out to preach the gospel (Mark 6:7; Luke 10:1). The concept of the two witnesses proclaiming the gospel points to the authenticity of the message.

 

“ပရောဖက်ပြုခြင်း” ဟူသော စကားသည် ဗျာဒိတ် ၁၀:၁၁ ကို သတိတရဖြစ်စေသည်။ ထိုနေရာတွင် ဂျိုဟန်အား လူမျိုးများ၊ ဘာသာစကားများ၊ တိုင်းနိုင်ငံများနှင့် ရှင်ဘုရင်များအကြောင်း ထပ်မံပရောဖက်ပြုရမည်ဟု ဗျာဒိတ်ပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပရောဖက်ပြုခြင်း တာဝန်သည် အသင်းတော်သို့ တိုးချဲ့ပေးအပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရူပါရုံတွင် သက်သေ နှစ်ယောက်သည် ဆံပင်အိတ်နှင့် ဝတ်ထားသည်။ ဆံပင်အိတ်သည် ဆိတ်မွေးနှင့် ပ gj ထားသော အဝတ်ဖြစ်ပြီး ဣသရေလ ပရောဖက်များ၏ ပုံမှန်ဝတ်စုံဖြစ်သည် (၂ ဘု၊ ၁:၈၊ ဟေရှာ၊ ၂၀:၂၊ ဇာခရိ၊ ၁၃:၄)။ ဗျာဒိတ် ၁၁:၁၀ တွင် သက်သေ နှစ်ယောက်ကို ပရောဖက်များဟု ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသည်။ ဆံပင်အိတ်သည် ဝမ်းနည်းခြင်း၏ အဝတ်အစားလည်းဖြစ်သည် (က၊ ၃၇:၃၄၊ ဧသတာ၊ ၄:၁–၃)။ ထို့ကြောင့် သက်သေ နှစ်ယောက်သည် တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရက်ပတ်လုံး ဆံပင်အိတ်နှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့ ဧဝံဂေလိတရားဟောကြားရာတွင် ကြုံတွေ့ရမည့် ခက်ခဲသောအချိန်ကို ညွှန်ပြသည်။

The word “prophesy” brings to mind Revelation 10:11, where John was told that he would have to prophesy again concerning many nations. This shows that the commission to prophesy extended to the church. In the vision, the two witnesses were clothed in sackcloth, which was made of goat hair and was the usual attire of the Israelite prophets (e.g., 2 Kin. 1:8; Is. 20:2; Zech. 13:4), and in Revelation 11:10, the two witnesses are explicitly confirmed to be prophets. Sackcloth was also the garment of mourning (Gen. 37:34; Esth. 4:1–3). The portrayal of the two witnesses prophesying in sackcloth during the prophetic period of 1,260 days thus points to the difficult time God’s people were to endure as they proclaimed the gospel message to the world.

ဘုရားသခင်၏ အဆုံးတိုင်ချိန် လူမျိုးတို့၏ ခါးခါးချိုချိုအတွေ့အကြုံ ဂျိုဟန်၏ ခါးခါးချိုချို ရူပါရုံအတွေ့အကြုံသည် ဒံယေလ၏ အဆုံးတိုင်ချိန် ပရောဖက်ပြုချက်များ ဖွင့်ချခြင်းနှင့် “အချိန်နောက်မရှိတော့” ဟူသော ကြေညာချက်နှင့် ဆက်စပ်နေသည် (၁၀:၆)။ စာလိပ်ငယ်၏ အကြောင်းအရာသည် ဂျိုဟန်အား ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား ဆက်သွယ်ပေးရန် တာဝန်ပေးထားသော ပရောဖက်ဗျာဒိတ်နှင့် ဆိုင်သည် (၁:၁)။ ထိုပရောဖက်သည် သူ၏တာဝန်ကို သစ္စာရှိရှိ ထမ်းဆောင်ခဲ့ပြီး (၁:၂၊ ၉) သတ်မှတ်ထားသော အချိန်တွင် ခရစ်တော် ကြွလာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် သတ်မှတ်ထားသော အချိန်မတိုင်မီ ဧဝံဂေလိတရားကို တကမ္ဘာလုံးသို့ ဟောကြားရမည်ဖြစ်သည် (၁၄:၆–၇)။ Bittersweet Experience of God’s End-Time People

John’s bittersweet visionary experience is contextually related to the unsealing of Daniel’s end-time prophecies and the proclamation that there would be no more time (Rev. 10:6). The content of the little scroll is related to the prophetic revelation John had been commissioned to communicate to God’s people (Rev. 1:1). The prophet had faithfully fulfilled his prophetic task (1:2, 9), and he expected the conclusion of earth’s history to occur with the blowing of the seventh trumpet. Before the end transpires, however, the gospel must be preached throughout the entire world (Rev. 14:6–7).   ဂျိုဟန်၏ ရူပါရုံအတွေ့အကြုံတွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။ သူသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောကြားရန် တာဝန်ပေးခံရသော အသင်းတော်ကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် သူ၏အတွေ့အကြုံသည် ဒံယေလကျမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရက် ပရောဖက်ကာလ ပြည့်စုံပြီးနောက် ဧဝံဂေလိတရားဟောကြားရန် ကြိုးစားနေသော အဆုံးတိုင်ချိန် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့၏ အတွေ့အကြုံကို ပုံဖော်ပြသထားသည်။ ထိုကာလပြည့်စုံပြီးနောက် မီလာဝါဒီလှုပ်ရှားမှုတွင် ပါဝင်သူများသည် ခရစ်နှစ် ၁၈၄၄ တွင် ဂျိုဟန်စားခဲ့ရသော ခါးခါးချိုချို စာလိပ်နှင့် အတူတူပင် ခါးခါးချိုချို အတွေ့အကြုံကို ကြုံတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ခရစ်တော် မကြာမီ ကြွလာတော်မူမည်ဟူသော သတင်းစကားသည် သူတို့အတွက် အလွန်ချိုမြိန်ခဲ့သော်လည်း မျှော်လင့်ထားသော ရက်စွဲကျော်လွန်သွားသောအခါ စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်ရသဖြင့် ခါးသက်သက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ စိတ်ပျက်အားငယ်ပြီး ပြောင်လှောင်ခြင်းခံရသော်လည်း ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နေသူများသည် ဂျိုဟန်၏ အတွေ့အကြုံတွင် မိမိတို့၏ ဋဋနေရာကို တွေ့မြင်ခဲ့ကြသည်။ ဂျိုဟန်ကြားခဲ့ရသမျှကို မရေးရန် မှာထားခြင်းသည် ထိုခါးခါးချိုချို အတွေ့အကြုံနှင့် ဆိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် ဂျိုဟန်အား လူမျိုးများ၊ တိုင်းနိုင်ငံများ၊ ဘာသာစကားများနှင့် ရှင်ဘုရင်များအား “ထပ်မံပရောဖက်ပြုလော့” ဟု တာဝန်ပေးတော်မူခြင်းသည် အဆုံးတိုင်ချိန် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား ဒံယေလကျမ်း၏ ဖွင့်ချပြီးသော ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့်အတူ ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းသတင်းကို ကြေညာရန် တာဝန်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုတာဝန်သည် ဗျာဒိတ် ၁၄:၆–၁၂ တွင် ကောင်းကင်တမန် သုံးပါး၏ သတင်းစကားများနှင့် တိတိကျကျ ကိုက်ညီသည်။ John’s visionary experience had a deeper purpose. Since he represented the church that was commissioned with proclaiming the gospel, his visionary experience portrays that of God’s end-time people as they go about realizing the task of preaching the gospel after the fulfillment of the 1,260-day prophetic period given in Daniel. After this prophetic period ended, those involved in the Millerite movement went through a bittersweet experience in 1844, which is in line with the bittersweet scroll that John consumed. The message of the soon coming of Christ was very sweet to them, but when the anticipated date passed without His return, the disappointed Millerites experienced the bitterness of the message they had proclaimed. Although disappointed and ridiculed, those who stayed firm saw in John’s visionary experience the prophecy of their own situation. The command not to write down what he heard could be related to this bittersweet experience. Christ’s commission to John to “prophesy again” to many peoples, nations, tongues or languages, and kings (Rev. 10:11) is the commission to God’s endtime people to proclaim the message of the Second Coming in connection with the unsealed prophecies of the book of Daniel. It clearly corresponds to the messages of the three angels in Revelation 14:6–12.

 

ဂျိုဟန်သည် သက်သေ နှစ်ယောက်ကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။ ပထမဦးစွာ သူတို့သည် ကမ္ဘာ့အရှင်ဘုရားရှေ့တွင် ရပ်နေသော သံလွင်သစ်ပင် နှစ်ပင်နှင့် မီးခွက်တိုင် နှစ်တိုင်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဇာခရိ၏ ရူပါရုံတွင် သံလွင်သစ်ပင် နှစ်ပင်ကြားရှိ မီးခွက်တိုင်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ဇာခရိ၊ ၄:၂–၃)။ ထိုသံလွင်သစ်ပင် နှစ်ပင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး ယောရှုနှင့် ယုဒပြည် အုပ်ချုပ်ရေးမင်း ဇေရူဗဗလ်တို့ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ကမ္ဘာ့အရှင်ဘုရားကို ဆည်းကပ်ကိုးကွယ်သူများဖြစ်သည် (ဇာခရိ၊ ၄:၁၄)။ ထို့ကြောင့် သက်သေ နှစ်ယောက်၏ လုပ်ဆောင်ချက်သည် ယောရှုနှင့် ဇေရူဗဗလ်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ရှင်ဘုရင်ဆိုင်ရာ အခန်းကများနှင့် တူသည်။

John relates the two witnesses to several OT personalities. First, they are described as two olive trees and two lampstands that stand before God, the Lord of the earth. This is a reference to Zechariah’s vision of the lampstand between the two olive trees (Zech. 4:2–3), the latter of which represented the two anointed ones, Joshua the high priest and Zerubbabel the governor of Judea, as they stood beside and served the Lord of the earth (Zech. 4:14). The activity of the two witnesses thus resembles Joshua and Zerubbabel in their priestly and royal roles.

 

ဒုတိယအနေဖြင့် သူတို့ကို ဧလိယနှင့် မိုရှေ ဟူ၍လည်း ဖော်ပြထားသည်။ ဧလိယသည် မိုးမရွာစေရန် သုံးနှစ်ခွဲကာလပတ်လုံး ကောင်းကင်ပိတ်ခဲ့ဖူးသည် (၁ ဘု၊ ၁၇) နှင့် သူ့ကိုဖမ်းရန်လာသော စစ်သည်များကို ကောင်းကင်မှ မီးခေါ်ချခဲ့ဖူးသည် (၂ ဘု၊ ၁:၉–၁၄)။ ထို့နည်းတူ သက်သေ နှစ်ယောက်သည် ရန်သူများကို ပါးစပ်မှ ထွက်သော မီးနှင့် ဖျက်ဆီးနိုင်သည် (အခန်း ၅) နှင့် မိုးမရွာစေရန် အာဏာရှိသည် (အခန်း ၆)။ မိုရှေသည် ရေကို သွေးအဖြစ် ပြောင်းခဲ့ဖူးသည် (ထွက်၊ ၇:၁၇–၂၀) နှင့် အဲဂုတ္တုပြည်ကို ကပ်ဘေးအမျိုးမျိုးဖြင့် ဒဏ်ခတ်ခဲ့ဖူးသည်။ သက်သေ နှစ်ယောက်လည်း ရေကို သွေးအဖြစ်ပြောင်းနိုင်ပြီး မည်သည့်ကပ်ဘေးမဆို သက်ရောက်စေနိုင်သည်။ သို့သော် သက်သေ နှစ်ယောက်သည် မိုရှေနှင့် ဧလိယ ပြန်လည်မွေးဖွားလာခြင်း မဟုတ်ဘဲ သင်္ကေတပုဂ္ဂိုလ်များသာဖြစ်သည်။ ဣသရေလသမိုင်းတွင် အကြီးကျွွံဆုံး ပရောဖက် နှစ်ပါး၏ လုပ်ဆောင်မှုများကို လိုက်ပါခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်သည် ဤသင်္ကေတသက်သေ နှစ်ယောက်၏ ပရောဖက်အမှုတော်ကို လိုက်ပါမည်ဖြစ်သည်။

Second, they are portrayed in terms of Elijah and Moses, the former of whom closed up the heavens so that it would not rain for three and a half years (1 Kin. 17) and called down fire from heaven on the soldiers who came to arrest him (2 Kin. 1:9–14). In the same manner, the two witnesses send fire from their mouths to destroy their enemies (v. 5) and have the power to withhold rain from the earth (v. 6). Just as Moses turned water into blood (Ex. 7:17–20) and struck the land of Egypt with various plagues, the two witnesses also have the power to turn water into blood and inflict any kind of plague. We must keep in mind that the two witnesses are not Moses and Elijah reincarnated but are symbolic figures. The same divine power that accompanied the prophetic activities of the two greatest prophets in Israel’s history also accompanies the prophetic ministry of these two symbolic figures.

 

ဤသက်သေ နှစ်ယောက်မှာ မည်သူနည်း။ သူတို့သည် သမ္မာကျမ်းစာ (ဓမ္မဟောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်) နှင့် ဓမ္မဟောင်းနှင့် ဓမ္မသစ်ကာလ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများကို ကိုယ်စားပြုသည် (မ၊ ၂၄:၁၄၊ ယော၊ ၅:၃၉ တွင် “သက်သေ” “သက်သေခံခြင်း” ဟူသော စကားလုံးများ၏ အသုံးပြုပုံကို ကြည့်ပါ)။ ဧလိယနှင့် မိုရှေသည် ဓမ္မဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်များဖြစ်သော်လည်း ရှေ့တော်၌ လာရမည့် ဧလိယဖြစ်သော ယောဟန်ခရစ်ဝင်သည် ဧလိယ၏ ဝိညာဉ်နှင့် တန်ခိုးနှင့်အတူ လာခဲ့သည်ကို သတိရရမည် (လု၊ ၁:၁၇၊ မ၊ ၁၁:၁၄)။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြေညာရန် တာဝန်ကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့အား အပ်နှံထားသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် နှစ်ခုစလုံးသည် ဆန့်ကျင်ဘက် မဖြစ်ရပါ။ ဗျာဒိတ် ၁၁:၈ တွင် သက်သေ နှစ်ယောက်ကို တစ်ခုတည်းသော အဖွဲ့အစည်းအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (ဂရိစာသားတွင “သူတို့၏အလောင်း” ဟူ၍ တစ်ခုတည်းသာ ရေးထားသည်)။ ထို့ကြောင့် သက်သေ နှစ်ယောက်ကို တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရက် ပရောဖက်ကာလအတွင်းနှင့် အဆုံးတိုင်ချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို သက်သေခံမည့် သမ္မာကျမ်းစာနှင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများအဖြစ် သတ်မှတ်ခြင်းသည် သင့်လျော်သည်။

Who are these two witnesses? They represent the Bible (the OT and NT) as well as God’s people in the OT and NT (see the use of the terms “witness” and “testimony” or “testify” in Matt. 24:14; John 5:39). Even though both Elijah and Moses were figures from the OT, it must be remembered the John the Baptist came in the spirit of Elijah (Luke 1:17), being the Elijah that was to come (Matt. 11:14). The proclamation of this divine word was entrusted to God’s people. These two interpretations must not stand in opposition to each other. Revelation 11:8 identifies the two witnesses as one entity rather than two (the Greek reads “the dead body of them”). It is therefore appropriate to identify in the two witnesses the Bible and the people of God as they were to bear witness to the word of God during the prophetic period of the 1,260 days and again at the time of the end.

 

၁၁:၇–၁၀ သက်သေများ အသတ်ခံရခြင်း။ တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရက် ပရောဖက်ကာလ ပြည့်စုံသောအခါ တွင်းနက်မှ ထွက်လာသော သားရဲသည် သက်သေ နှစ်ယောက်ကို တိုက်ခိုက်ပြီး သတ်ပစ်မည် (အခန်း ၇)။ တွင်းနက် (အဝီစိ) သည် စာတန်းနှင့် ကျဆုံးကောင်းကင်တမန်များ၏ နေရာဖြစ်သည် (၉:၁–၆ အပိုဒ်မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် သက်သေ နှစ်ယောက်ကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မည့် သားရဲသည် စာတန်း၏ နေရာမှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသက်သေ နှစ်ယောက် အသတ်ခံရခြင်းသည် တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရက် ပရောဖက်ကာလ အဆုံးတွင် ပြင်သစ်တော်လှန်ရေးအတွင်း သမ္မာကျမ်းစာကို တိုက်ခိုက်ခြင်းနှင့် ဘာသာရေးကို ဖျက်သိမ်းခြင်းကို အံ့သြဖွယ် သင့်လျော်စွာ သက်ရောက်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ဘာသာမဲ့ဝါဒနှင့် လောကီဝါဒအင်အားစုများ ရှင်သန်နေဆဲဖြစ်သည်။

11:7–10. The Witnesses Killed. At the conclusion of the prophetic 1,260 days, the beast from the abyss would attack and kill the two witnesses from the previous section (v. 7). We already saw that the abyss or bottomless pit is the abode of Satan and the fallen angels (see commentary on Rev. 9:1–6). The beast that was to persecute the two witnesses arose from the very abode of Satan. This killing of the two witnesses thus aptly applies to the atheist assault against the Bible and the abolition of religion during the French Revolution at the conclusion of the 1,260-day prophetic period. The forces of atheism and secularism portrayed here are still alive throughout the world today.

 

သက်သေ နှစ်ယောက်သည် ကြီးမားသောမြို့၏ လမ်းမတွင် အများပြည်သူမြင်သာဖြစ်အောင် အလောင်းဖြစ်နေရမည် (အခန်း ၈)။ ဤကြီးမားသောမြို့သည် တစ်ထောင့်နှစ်ရာ့ခြောက်ဆယ်ရက် ကာလအဆုံးတွင် တွင်းနက်မှ ထွက်လာသော သားရဲ အုပ်ချုပ်သော နယ်မြေဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆုံးတိုင်ချိန် ဗာဗုလုန်မြို့နှင့် မရောထွေးရပါ (၁၄:၈)။ ထိုနယ်မြေသည် ရှေးကမ္ဘာ့ မြို့ကြီးများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ လက္ခဏာများကို ဆောင်သည်။ ဆိုဒိုမ်မြို့၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ အဲဂုတ္တုဘုရင်၏ ဘုရားသခင်ကို ငြင်းပယ်မှု (ထွက်၊ ၅:၂) နှင့် “ထာဝရဘုရားအသေခံတော်မူရာ” ယေရုရှလင်မြို့၏ ပုန်ကန်မှုတို့ကို ဆောင်သည်။

The two witnesses were destined to lie publicly exposed on the street of the great city after their death (v. 8). This great city is identified as a territory governed by the beast that arose from the abyss at the end of the prophetic 1,260 days; as such, it should not be confused with end-time Babylon, the other great city of the end (14:8). This territory would have the spiritual characteristics of other ancient great cities: it would possess the wickedness and moral degradation of the inhabitants of Sodom (Gen. 19:4–11); would arrogantly reject the only true God, just like the king of Egypt during the Exodus (Ex. 5:2); and would embody the rebelliousness of God’s professed people in Jerusalem, where the “Lord was crucified” (v. 8).

 

သက်သေ နှစ်ယောက်၏ အလောင်းကို မြှုပ်နှံခြင်းမပြုဘဲ သုံးရက်ခွဲပတ်လုံး ထားရမည်။ ဤသုံးရက်ခွဲသည် ခရစ်တော် သင်္ချိုင်းထဲတွင် နေခဲ့သော အချိန်နှင့် ပထမဦးစွာ ကိုက်ညီသည် (မ၊ ၁၂:၄၀)။ ထို့ကြောင့် သက်သေ နှစ်ယောက်၏ အာဇာနည်ပြုခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းကို ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် သမိုင်းဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများက ဤကာလကို ခရစ်နှစ် ၁၇၉၃–၁၇၉၇ ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုနှစ်များအတွင်း ပြင်သစ်အစိုးရသည် ဘာသာရေးကို ဖျက်သိမ်းပြီး ဘာသာရေးအလေ့အကျင့်များကို တားမြစ်ခဲ့သည်။ သက်သေ နှစ်ယောက် အသေခံရခြင်းကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် နေထိုင်သူများ (ဆိုးညစ်သူများ) သည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ပျော်ရွှင်ကြမည် (အခန်း ၁၀၊ ၆:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် ကြားသိသော်လည်း နှလုံးမနှင့်သူများ၏ သြသလို ကို အမြဲဒုက္ခပေးနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

The body of the witnesses was to lay exposed and unburied for three and a half days, a period that first corresponds to the time Jesus spent in the tomb (see Matt. 12:40). The martyrdom and death of the two witnesses are linked in this way to the death of Christ. Second, historicist interpreters have usually identified this period as the years 1793–1797, during which the French government abolished religion and banned religious practices. The death of the two witnesses would cause great joy and gloating among those who dwelled on the earth (v. 10), which is a reference to the wicked (see 6:10). They would celebrate because these two prophets had tormented those living on the earth. The word of God always troubles the consciences of those who hear it but are unwilling to surrender themselves to it.

 

၁၁:၁၁–၁၄ သက်သေများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း။ သုံးရက်ခွဲပြီးသောအခါ ဘုရားသခင်သည် သက်သေ နှစ်ယောက်ထဲသို့ အသက်တော်ကို မှုတ်သွင်းပြီး ထူမတ်စေတော်မူမည်။ ဤစကားသည် ပဌမလူသားဖန်ဆင်းခြင်းကို သတိတရဖြစ်စေသည် (က၊ ၂:၇) နှင့် ယေဇကျေလ၏ အရိုးခြောက်များ ရူပါရုံကို သတိတရဖြစ်စေသည် (ယေဇ၊ ၃၇:၁–၁၀)။ ဘူဗလုန်သိမ်းသွားစဉ် ဣသရေလသည် ရန်သူမျက်စိတွင် ရှုံးနိမ့်သေဆုံးသွားသည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ယေဇကျေလ ပရောဖက်ပြုချက်အတိုင်း အသက်ဝင်ပြီး ပြန်လည်ထူထောင်ခဲ့သည်။

11:11–14. The Witnesses Resurrected. After three and a half days, God breathed life into the two witnesses and made them stand erect. The language used here echoes the creation of the first man in Genesis 2:7. This scene also recalls Ezekiel’s vision of the valley of dry bones (Ezek. 37:1–10). Israel was perceived by their enemies as having been defeated and killed during the Babylonian exile, but, as Ezekiel prophesied, breath entered the dry bones and they returned to life and stood on their feet.

 

သက်သေ နှစ်ယောက် ပြန်လည်အသက်ရှင်ခြင်းသည် ရန်သူများကို အလွန်ကြောက်ရွံ့စေမည် (အခန်း ၁၁)။ သူတို့သည် သြသလို ကို ဒုက္ခပေးနေသော သက်သေများကို အသံတိတ်အောင် လုပ်နိုင်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် နောက်ဆုံးအောင်ပွဲခံမည်။ ရန်သူများ ရှေ့မှောက်တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော သက်သေများကို တိမ်တိုက်ဖြင့် ကောင်းကင်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည် (အခန်း ၁၂)။ ဤအရှက်ကျမှုမှ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရခြင်းသည် ကမ္ဘာနေသူများကို ပိုမိုကြောက်ရွံ့စေမည်။

The astounding restoration of the witnesses to life filled their enemies with terror (v. 11). They thought they had silenced the witnesses that had tormented their consciences, but the word of God ultimately triumphed. In the sight of their enemies, the resurrected witnesses were then miraculously taken to heaven on a cloud (v. 12). This exaltation from their previous humiliated position added to the terror experienced by the earth dwellers.

 

သမိုင်းအရ ပြင်သစ်တော်လှန်ရေး၏ အကျိုးဆက်တစ်ခုမှာ သမ္မာကျမ်းစာကို ပြန်လည်စိတ်ဝင်စားမှု ကြီးစွာထွန်းကားလာခြင်းဖြစ်သည်။ အထူးသဖြင့် သမ္မာကျမ်းစာအသင်းများနှင့် မစ်ရှင်အသင်းများ တည်ထောင်ခြင်းဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားကို သမိုင်းတွင် အရင်ကထက် ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ဟောကြားနိုင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သက်သေ နှစ်ယောက် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော သက်သေများကို ကောင်းကင်သို့ ချီဆောင်ခြင်းနှင့့်အတူ မြို့၏ ဆယ်ပုံတစ်ပုံကို ဖျက်ဆီးသော ငလျင်ကြီး လှုပ်မည်။ ဆယ်ပုံတစ်ပုံဆိုသည်မှာ တစ်ခုလုံး၏ အစိတ်အပိုင်းငယ်ကို ဆိုလိုသည်။ နောင်တွင် အဆုံးတိုင်ချိန် ဗာဗုလုန်မြို့ကို ဖျက်ဆီးမည့် ပိုမိုပြင်းထန်သော ငလျင်တစ်ခု ထပ်လာမည် (၁၆:၁၈)။ အသေဆုံးသွားသော ခုနစ်ထောင်သည် မာန်မာန မယုံကြည်သူများ၏ ပြည့်စုံမှုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သမ္မာကျမ်းစာနှင့် သမ္မာကျမ်းစာလူမျိုးဖြစ်သော သက်သေ နှစ်ယောက်သည် အောင်ပွဲခံကြမည်။

Historically, one of the outcomes of the French Revolution was a great revival of interest in the Bible, manifested in particular by the establishment of numerous great Bible societies and missionary societies, which were founded to spread the gospel. The two witnesses thus came back to life, setting the stage for the gospel to be preached around the world like never before in history. The ascension of the resurrected witnesses was accompanied by a strong earthquake that struck a tenth of the city and killed seven thousand people. A tenth denotes a small part of a whole; the earthquake caused the collapse of only a part of the city. A second, more severe earthquake will later strike end-time Babylon, causing its total collapse (Rev. 16:18). The seven thousand people who were killed represent the fullness of the hardened unbelievers. The two witnesses, the Bible and the people of the Bible, were to be victorious.

 

ကျန်ရစ်သော လူများသည် ကောင်းကင်ဘုရားသခင်အား ရိုသေစွာ ဂုဏ်တော်ချီးမွမ်းကြမည် (အခန်း ၁၃)။ ဤသည်မှာ ပဌမကောင်းကင်တမန်၏ နှိုးဆော်ချက်နှင့် တူညီပြီး (၁၄:၇) သက်သေ နှစ်ယောက် တရားမျှတမှုရရှိခြင်းသည် ပဌမကောင်းကင်တမန်၏ ထာဝရဧဝံဂေလိ ကြေညာချက်နှင့် အပြိုင်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ကမ္ဘာ့သမိုင်းနီးကပ်လာသောအခါ ဧဝံဂေလိတရား၏ ဂုဏ်တော်ဖြင့် တကမ္ဘာလုံးကို ထွန်းလင်းစေမည့် နောက်ဆုံးကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကြေညာချက်ကို ကမ္ဘာက ထပ်မံမြင်တွေ့ရမည် (၁၈:၁)။

The rest of the people reverently gave glory to the God of heaven (v. 13). This brings to mind the appeal of the first angel in Revelation 14:7 and shows that the vindication of the two witnesses parallels the proclamation of the eternal gospel from the first angel. As earth’s history nears its end, the world will once again witness a global proclamation of the gospel. John saw that this final proclamation will illuminate the whole earth with the glory of the gospel message (18:1).

 

ဗျာဒိတ် ၁၁:၃–၁၄ သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့ ဧဝံဂေလိတရားကို ကမ္ဘာသို့ ဟောကြားရာတွင် ကြုံတွေ့ရသော သင်္ကေတဆိုင်ရာ ခါးသက်သက်နာကျင်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဤသက်သေ နှစ်ယောက်၏ သက်သေခံချက်သည် သမိုင်းအရ လယ်ခေတ်နှင့် ပြင်သစ်တော်လှန်ရေးမှ မွေးဖွားလာသော ဘာသာမဲ့ဝါဒကို သက်ရောက်သော်လည်း အချိန်နှင့် နေရာကို ကျော်လွန်သည်။ အတိတ်ကာလကဲ့သို့ပင် ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ဧဝံဂေလိတရားကို ကမ္ဘာသို့ သစ္စာရှိရှိ သက်သေခံနေသော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများ ရှိသည်။ ထွက်မြောက်စဉ် မိုရှေ၊ ဣသရေလ ကုန်ကန်စဉ် ဧလိယ၊ သိမ်းသွားခံရပြီးနောက် ယောရှုနှင့် ဇေရူဗဗလ်တို့ကို သုံးတော်မူသည်နှင့် အလားတူ ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း ဘုရားသခင်သည် ထိုသူများကို သုံးဆောင်တော်မူသည်။

Revelation 11:3–14 describes the symbolic bitterness and pain experienced by God’s people as they proclaim the gospel message to the world. While the testimony of the symbolic two witnesses applies historically to the Middle Ages and the atheism born out of the French Revolution, its significance goes beyond any temporal and geographic location. It shows that just as in the past, today God has people who are faithful in bearing witness of the gospel to the world. He uses them as He used Moses during the Exodus, Elijah during Israel’s apostasy, and Joshua and Zerubbabel during the postexilic times.

 

၁၁:၁၅–၁၈ သတ္တမတံပိုး

သတ္တမတံပိုးမှုတ်သံသည် ဤကမ္ဘာ့သမိုင်း၏အဆုံးသတ်၊ နောက်ဆုံးသောဒုက္ခ၊ နှင့် ဘုရားသခင်၏နက်နဲသောအမှန်တရားပြည့်စုံခြင်းကို အချက်ပြသည် (ကိုးကား ဗျာ ၁၀:၇)။ ဒုက္ခ သုံးပါးသည် တစ်ခုပြီးတစ်ခု ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ပထမဒုက္ခ (ပဉ္စမတံပိုး၊ ၉:၁–၁၁) သည် လူတစ်ဦး၏ဝိညာဉ်ရေးရာအရ ကိုယ်ကိုကိုယ်မသိရှိခြင်း (အထူးသဖြင့် လောကီဝါဒီလှုပ်ရှားမှု၏ ကိုယ်တိုင်လုံလောက်မှု) ကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းသည်။ ဒုတိယဒုက္ခ (ဆဋ္ဌမတံပိုး၊ ၉:၁၂–၂၁) သည် လူတစ်ဦး၏ဝိညာဉ်ရေးရာအရ ဘုရားသခင်ဟူ၍ အဘယ်သူဖြစ်ကြောင်းကို မသိရှိခြင်း (ဘုရားသခင်ကို လုံးဝငြင်းပယ်ပြီး စာတန်နှင့်သူ၏ ဘုရားမဲ့ဒဿနများဖြင့် အုပ်ချုပ်ခံရသောဘဝ) ကို ကိုင်တွယ်သည်။ တတိယဒုက္ခ (သတ္တမတံပိုး၊ ၁၁:၁၅–၁၈) သည် ထိုသို့သောမသိရှိမှုများ၏ သဘာဝရလဒ်ဖြစ်ပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းတွင် ပထမသေခြင်းပြီးနောက် တစ်ထောင်နှစ်အကြာတွင် ထာဝရသေခြင်းကို ဖြစ်စေမည်ဖြစ်သည် (၂၀:၅–၆၊ ၁၂–၁၅)။

11:15–18

The Seventh Trumpet

The sounding of the seventh trumpet signals the conclusion of this earth’s history, the final woe, and the completion of God’s mystery (see Rev. 10:7). The three woes work in a progression, each leading to the next. The first woe (the fifth trumpet; 9:1–11) dealt with the lack of a person’s spiritual recognition of who they are (i.e., the self-sufficiency of the secularist movement). The second woe (the sixth trumpet; 9:12–21) dealt with the lack of a person’s spiritual recognition of who God is (i.e., total rejection of God that leads to a life ruled by Satan and his atheistic philosophies). The third woe (the seventh trumpet; 11:15–18) is the natural result of those recognitions that will have a very real effect, eternal death, one thousand years after the first death at the Second Advent (20:5–6, 12–15).

 

၁၁:၁၅–၁၇။ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ကြေညာခြင်း။ ဤရူပါရုံတွင် ယောဟန်သည် ကောင်းကင်၌ ကျယ်လောင်သောအသံများကို ကြားရ၍၊ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်သည် ဤလောက၌ အဆုံးအမတွင် တည်ထောင်ပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ ထိုအုပ်ချုပ်မှုသည် အစဉ်အမြဲတည်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည်ကို ကြားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ထိုအခါ လေးနှစ်ယောက်သော လူကြီးများ (ကိုးကား ဗျာ ၄:၄) သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ပြပ်ဝပ်ကိုးကွယ်၍ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးနှင့် အုပ်စိုးမှုကို ချီးမွမ်းသောသီချင်းကို သီဆိုကြသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဤကမ္ဘာဂြိုဟ်သည် စာတန်၏အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် အသက်အများကြီးရှိခဲ့ပြီး၊ ယခုအခါ ဘုရားသခင်၏ အပြည့်အဝအုပ်စိုးမှုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်ကြောင်း ပြသထားသည်။ ခရစ်တော် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံပြီး ကောင်းကင်သို့ မွေ့လျော်ခဲ့ပြီးနောက်၊ လုယက်သူ စာတန်သည် ကောင်းကင်သို့ လုံးဝဝင်ရောက်ခွင့်မရတော့ဘဲ၊ ခရစ်တော်ကို ဤလောက၏ တရားဝင်အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ကြေညာခဲ့သည် (၁၂:၁၀)။ သို့သော် ဤပုန်ကန်သောကမ္ဘာသည် စာတန်၏အုပ်စိုးမှုအောက်တွင် ဆဲလည်းရှိနေသေးသည်။ ခရစ်တော်သည် ရန်သူများကို ခြေတော်အောက်ခံအောင် လုပ်ဆောင်ပြီးသည်အထိ၊ ခြေတော်အောက်ချထားသည်အထိ ခမည်းတော်နှင့်အတူ ပူးတွဲအုပ်ချုပ်ရမည်ဖြစ်သည် (၁ကော ၁၅:၂၅)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် သတ္တမတံပိုးမှုတ်သံတွင် ဘုရားသခင်သည် အဆုံးအမတွင် မိမိ၏တန်ခိုးကြီးကို ဖော်ပြမည်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားသည်။

11:15–17. The Announcement of God’s Kingdom. In this vision, John heard loud voices in heaven declaring the ultimate establishment of God’s kingdom on the earth, prophesying that His reign will last forever (v. 15). In response, the twenty-four elders (see Rev. 4:4) fell down before God and sang a hymn of praise for God’s power and dominion (v. 17). This planet, which has been under Satan’s dominion for many ages, is shown to finally return to God’s full dominion and rule. After Christ’s death on the cross and His ascension to heaven, Satan, the usurper, was totally deprived of any access to heaven and Christ was proclaimed to be the legitimate ruler of the earth (12:10). However, this rebellious world is still under Satan’s dominion. Christ must reign as coruler with the Father until He has put His enemies under His feet, that is, defeated them (1 Cor. 15:25). Revelation proclaims at the sound of the seventh trumpet that God will ultimately reveal His great power.

 

၁၁:၁၈။ ဘုရားသခင်၏နက်နဲသောအမှန်တရားပြည့်စုံခြင်း။ လေးနှစ်ယောက်သော လူကြီးများသီဆိုသော သီချင်း၏ဒုတိယအပိုင်း (အပိုဒ် ၁၈) သည် ကျမ်းစာ၏နောက်တစ်ဝက်တွင် ဖြစ်ပေါ်မည့်အဖြစ်အပျက်များကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြထားသည်။ (၁) အခန်း ၁၂–၁၄ တွင် စာတန်နှင့်သူ၏မဟာမိတ်နှစ်ခု၊ ပင်လယ်သားရဲနှင့် မြေကြီးသားရဲတို့သည် ကမ္ဘာ့လူမျိုးများကို စုစည်းကာ ဘုရားသခင်နှင့်သူ၏သစ္စာရှိလူများကို ဒေါသထွက်စေခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ (၂) လူမျိုးများ၏ဒေါသအတွက် ဘုရားသခင်သည် နောက်ဆုံးဘေးဒဏ်ခုနစ်ပါးဖြင့် မိမိ၏ဒေါသတုံ့ပြန်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဘေးဒဏ်များကို အခန်း ၁၅–၁၈ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ (၃) လူသေများကို တရားစီရင်ချိန်ကာလကို အခန်း ၂၀:၁၁–၁၅ တွင် ဖွင့်ဆိုထားသည်။ (၄) ပရောဖက်များနှင့် ဘုရားသခင်၏လူများအားလုံးအား ဆုလာဘ်ပေးခြင်းကို အခန်း ၂၁–၂၂ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ (၅) ကမ္ဘာမြေကို ဖျက်ဆီးသူများကို ဖျက်ဆီးခြင်းသည် မဟာအငြင်းပွားမှု၏နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် စာတန်၊ သူ၏တပ်များနှင့် သူတို့၏နောက်လိုက်များကို ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံမည်ဖြစ်သည် (၁၉:၁၁–၂၀:၁၅)။

11:18. The Mystery of God to Be Finished. The second part of the hymn sung by the twenty-four elders (v. 18) outlines the events of the second half of the book of Revelation: (1) Revelation 12–14 describes Satan and his two allies, the sea beast and the earth beast, uniting the nations of the world in their anger against God and His faithful people. (2) God will respond to the anger of the nations with His wrath, portrayed in terms of the seven last plagues, as described in Revelation 15–18. (3) The time for the judging of the dead is developed in Revelation 20:11–15. (4) The reward of the prophets and all of God’s people is described in Revelation 21–22. (5) The destruction of those who destroy the earth is to be fulfilled by the destruction of Satan, his hosts, and their followers in the final act of the drama of the Great Controversy (19:11–20:15).

 

“ကမ္ဘာမြေကို ဖျက်ဆီးသူများ” ဟူသော စကားစုသည် ခေတ်သစ်နည်းပညာဖြင့် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ပျက်စီးမှုကို အဓိကရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ပါ။ ဤစကားစု၏အဓိပ္ပာယ်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းနှစ်ခုတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။ ပထမတွင် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၆:၁၂–၁၃ တွင် ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမတိုင်မီ လူများကို ကမ္ဘာမြေကို ဖျက်ဆီးသူများဟု ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး၊ မတရားမှုများဖြင့် ကမ္ဘာကို ပြည့်နှက်စေခဲ့သည်။ ဒုတိယတွင် ယေရမိသည် သမိုင်းဝင်ဗာဗုလုန်ကို ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဖျက်ဆီးသောတောင်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ယေ ၅၁:၂၅–၂၆)။ ဗျာဒိတ် ၁၉:၂ အရ ကာလအဆုံးဗာဗုလုန်သည် မိမိ၏အကျင့်ယိုယွင်းမှုဖြင့် ကမ္ဘာမြေကို ဖျက်ဆီးခဲ့သောကြောင့် တရားစီရင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ် ၁၁:၁၈ သည် ကာလအဆုံးဗာဗုလုန်၏အပြစ်များဖြင့် ကမ္ဘာကို ပြည့်နှက်စေသော လုပ်ရပ်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၈:၅)။ လူ့အပြစ်နှင့် ယိုယွင်းမှုသည် သဘာဝပတ်ဝန်းကျင်ကို ဆိုးကျိုးသက်ရောက်စေသည်မှာ ထင်ရှားသည်။

The expression “those who destroy the earth” does not primarily refer to ecological concerns related to the destruction of the earth by modern technology. Its meaning is rooted in two OT texts. First, in Hebrew, Genesis 6:12–13 identifies the antediluvians as the destroyers of the earth, who did so by filling the earth with iniquity; as a result, God destroyed them. Second, Jeremiah identifies historical Babylon as the destroying mountain that demolished the whole earth (Jer. 51:25–26). According to Revelation 19:2, end-time Babylon was to be judged because it had destroyed (phtheirō, “destroy,” “ruin”) the earth with its immorality. This shows that Revelation 11:18 refers to the activities of end-time Babylon, which fills the earth with sins that accumulate up to heaven (Rev. 18:5). Obviously, human sin and depravity have a negative impact on the environment.

 

၁၁:၁၉ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ဖွင့်ခြင်း

တတိယမြောက်ရူပါရုံပြီးဆုံးသောအခါ ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏ဗိမာန်တော်ဖွင့်လှစ်ခံရပြီး၊ ယောဟန်သည် အထွန်းကျန်းဆုံးနေရာ၌ရှိသော ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ပေါ်ထွက်လာခြင်းနှင့်အတူ မိုးကြိုးသံ၊ မြည်ဟီးသောအသံများ၊ လျှပ်စီးလက်ခြင်း၊ ငလျင်လှုပ်ခြင်း၊ သီးသန့်မိုးသီးကြီးများ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ဤအရာများသည် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်မြင်ကွင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဗျာ ၄:၅၊ ၈:၅၊ ၁၆:၁၈၊ ထွက် ၁၉:၁၆–၁၉၊ ၂၀:၁၈၊ တရား ၅:၂၂–၂၃)။ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ဖော်ပြခြင်းသည် အောက်ပါအချက်သုံးချက်ကို ညွှန်ပြသည်။ ပထမအချက်၊ ဓမ္မဟောင်းခေတ်တွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်သည် ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်တော်နှင့် သူ၏လူမျိုးများအလယ်တွင် ပဋိညာဉ်ရှိနေခြင်း၏သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ် ၁၁:၁၉ တွင် ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ကာလအဆုံးလူများအား ဘုရားသခင်သည် ဤကမ္ဘာ့သမိုင်းနောက်ဆုံးနေ့ရက်များအထိ သူတို့နှင့်အတူရှိနေမည်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးသည်။

 

11:19

Opening of the Ark of the Covenant

When the third vision concluded, God’s temple in heaven was opened, enabling John to see the ark of the covenant in the Most Holy Place. The appearance of the ark of the covenant was accompanied by thunderclaps, rumbling voices, lightning flashes, an earthquake, and a severe hailstorm, representing the divine presence (Rev. 4:5; 8:5; 16:18; cf. Ex. 19:16–19; 20:18; Deut. 5:22–23). The mention of the ark of the covenant at the beginning of the new vision points to three things: First, in OT times, the ark of the covenant was the symbol of God’s throne and of His covenant presence among His people. Thus, the reference to the ark of the covenant in Revelation 11:19 reminds God’s end-time people that He will be with them up to the closing days of this earth’s history.

 

ဒုတိယအချက်၊ အထွန်းကျန်းဆုံးနေရာဖွင့်လှစ်ခြင်းသည် ဗျာဒိတ် ၁၂–၂၀ တွင်ဖော်ပြထားသော အဖြစ်အပျက်များကို ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ခရစ်တော်၏အမှုတော်၏အဆင့်သစ်နှင့် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားကြောင်း ပြသသည်။ ဤအဆင့်သစ်သည် ပျက်စီးခြင်းနေ့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏အမှုကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အကောင်းဆုံးအားဖြင့် ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ တရားစီရင်ခြင်း (ဗျာ ၁၄:၇) ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည်။ ဤတရားစီရင်ခြင်းကို ဗျာဒိတ် ၁၁:၁–၂ တွင် မိတ်ဆက်ထားပြီး၊ ထာဝရဧဝံဂေလိတရားနှင့်အတူ ဖြစ်ပေါ်သည် (၁၄:၆–၁၃)။ ဤတရားစီရင်ခြင်းပြီးဆုံးသောအခါ ဘုရားသခင်ကို ရွေးချယ်သူများနှင့် ပျောက်ဆုံးသွားသူများကြား ကြီးစွာသောခွဲခြားမှုရှိလာမည် (၁၄:၁၄–၂၀)။ ထို့နောက် ခရစ်တော်သည် လူတိုင်း၏အမှုအရာအလိုက် ပေးဆပ်ရန် ကြွလာမည်ဖြစ်သည် (၂၂:၁၂၊ ရော ၂:၆–၁၁)။

Second, the opening of the Most Holy Place shows that the events in Revelation 12–20 are portrayed in the context of the new phase of Christ’s ministry in the heavenly sanctuary, represented by the work of the high priest during the Day of Atonement, which can best be defined as the pre-Advent judgment (cf. Rev. 14:7). This judgment is introduced in Revelation 11:1–2 and takes place in the context of the eternal gospel (14:6–13). When this concludes, there will be a great separation between those who have chosen God and those who are lost (14:14–20). Christ will then come to give to every person according to his or her deeds (22:12; Rom. 2:6–11).

 

တတိယအချက်၊ ပဋိညာဉ်သေတ္တာတော်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် အတွင်း၌ရှိသော ဆယ်ပညတ်တော်ကျောက်ပြားများ၊ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို သတိတရစေသည် (ထွက် ၂၅:၁၆)။ ဤပညတ်တော်သည် ကာလအဆုံးအဖြစ်အပျက်များတွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ကာလအဆုံးအပိုင်းတွင် အကြိမ်များစွာ ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ ၁၂:၁၇၊ ၁၄:၁၂)။ နောက်ပိုင်းတွင် ပညတ်တော်အများစု၏ တိကျသောရည်ညွှန်းချက်များကို တွေ့ရှိရမည်ဖြစ်သည်။

Third, the reference to the ark of the covenant reminds us of the tablets of the Ten Commandments, the Law of God, which reside inside it (see Ex. 25:16). This Law will play a significant role in the end-time events and is mentioned several times in the eschatological section of Revelation (e.g., 12:17; 14:12). As we will see, there are specific references to most of the commandments.

 

အခန်းကြီး - ၁၂

၁၂:၁–၁၄:၂၀ စကြဝဠာဆိုင်ရာပဋိပက္ခနှင့် အဆုံးသတ်ဖြေရှင်းခြင်း

ဗျာဒိတ် ၁၂ သည် ကျမ်း၏ကာလအဆုံးအပိုင်းကို စတင်သော ရူပါရုံသစ်တစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ပထမတစ်ဝက်သည် ရန်လိုသောကမ္ဘာတွင် ဘုရားကျောင်း၏ဝိညာဉ်ရေးရာရုန်းကန်မှုများကို ဖော်ပြထားပြီး၊ နောက်တစ်ဝက်၏အဓိကအာရုံစိုက်မှုမှာ ကာလအဆုံးနှင့် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းသို့ ဦးတည်သောအဖြစ်အပျက်များဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ် ၁၂ သည် မူလအစမှ နောက်ဆုံးအကြွင်းအကျန်ခေတ်အထိ စကြဝဠာဆိုင်ရာပဋိပက္ခကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြထားသည်။ ယောဟန်သည် ပင်လယ်မှသားရဲနှင့် မြေကြီးမှသားရဲတို့နှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ နောက်ဆုံးပဋိပက္ခတွင် အကြွင်းအကျန်ကို ဖျက်ဆီးရန်ကြိုးစားမည့် နဂါးကို မြင်ခဲ့သည် (ဗျာ ၁၃)။ သို့သော် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏အကြွင်းအကျန်လူမျိုးသည် ရှိယောန်တောင်ပေါ်တွင် လုံခြုံစွာရှိနေမည်ဖြစ်ပြီး (၁၄:၁–၅)၊ ကောင်းကင်တမန်သုံးပါး၏သတင်းစကားကြေညာမှု၏ရလဒ်ဖြင့် စုဝေးလာမည်ဖြစ်သည် (၁၄:၆–၁၂)။ တမန်သုံးပါး၏နောက်ဆုံးသတင်းစကားပြီးဆုံးသောအခါ ကာလအဆုံးရိတ်သိမ်းခြင်းစတင်မည်ဖြစ်သည် (၁၄:၁၄–၂၀)။

12:1–14:20

THE COSMIC CONFLICT AND ITS FINAL RESOLUTION

Revelation 12 describes a new vision that begins the eschatological portion of the book. The first half of Revelation describes the spiritual struggles of the church in a hostile world throughout its history while the focus of the second half of the book is primarily on the time of the end and the events leading to the return of Christ. Revelation 12 provides a summary of the cosmic conflict from its origin to the time of the remnant. John saw the dragon that would ally itself with the beast from the sea and the beast from the earth in an attempt to exterminate the remnant in the final conflict (Rev. 13). However, Revelation shows that God’s remnant people would be safe on Mount Zion (14:1–5), gathered together through the results of the proclamation of the three angels’ messages (14:6–12). At the Second Coming, the eschatological harvest will begin once the third angel’s message has been completed (14:14–20).

 

၁၂:၁–၁၇ မိန်းမ၊ ကလေး၊ နဂါး

ဤအပိုင်းတွင် အပိုင်းသုံးပိုင်းပါဝင်သည်။ စာတန်သည် ခရစ်တော်ကို လောက၌ဖျက်ဆီးရန်ကြိုးစားခြင်း (အပိုဒ် ၁–၆)၊ စာတန်နှင့်သူ၏ကောင်းကင်တမန်များကို ကောင်းကင်မှနှင်ထုတ်ခြင်း (အပိုဒ် ၇–၁၂)၊ နှင့် စာတန်သည် ဘုရားကျောင်းကို ဖျက်ဆီးရန်ကြိုးစားခြင်း (အပိုဒ် ၁၃–၁၇)။

12:1–17

The Woman, the Child, and the Dragon

This section consists of three parts: Satan’s attempt to destroy Christ on earth (vv. 1–6), the expulsion of Satan and his angels from heaven (vv. 7–12), and Satan’s efforts to destroy the church (vv. 13–17).

 

၁၂:၁–၂။ မိန်းမ။ ယောဟန်သည် ကောင်းကင်၌ “ကြီးစွာသောနိမိတ်လက္ခဏာ” တစ်ခုကို မြင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၊ ကိုးကား ၁၂:၃၊ ၁၅:၁)။ ဂရိစကား “နိမိတ်လက္ခဏာ” (sēmeion) သည် စစ်မှန်သောအရာဝတ္ထုကို သင်္ကေတဖြင့် ဖော်ပြခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ မိန်းမနှင့်ပတ်သက်၍ “နိမိတ်လက္ခဏာ” ဟူသောစကားသည် သူမကို စစ်မှန်သောမိန်းမမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရေးရာအမှန်တရားတစ်ခု၏သင်္ကေတအဖြစ် ဖော်ပြသည်။

12:1–2. The Woman. John saw “a great sign” in heaven (v. 1; cf. 12:3; 15:1). The Greek word for “sign” (sēmeion) denotes a symbolic presentation of a real object. In reference to the woman, the word “sign” depicts her not as an actual woman but as a symbol of a spiritual reality.

 

ကျမ်းစာတွင် မိန်းမသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို မကြာခဏသင်္ကေတပြုသည် (ဟေရှာ ၅၄:၅၊ ယေရမိ ၃:၂၀၊ ၂ကော ၁၁:၂၊ ဧ ၅:၂၅–၃၂)။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိစဉ်တွင် သန့်ရှင်းဖြူစင်သောမိန်းမဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရပြီး၊ ကိုးကွယ်ရာဆီသို့လှည့်ပြန်သော ဣသရေလကို ပြည့်တန်းမဟု ဖော်ပြသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင်လည်း ဘုရားသခင်၏သစ္စာရှိလူများကို သစ္စာရှိမိန်းမဖြင့် (၁၉:၇–၈၊ ၂၂:၁၇)၊ ပြည့်တန်းမကို မယားမကောင်းဟု ဖော်ပြသည် (၁၇:၁–၆)။ ဗျာဒိတ် ၁၂:၁–၅ တွင် မိန်းမသည် မေရှိယကို ဤလောကသို့ဆောင်ကြဉ်းလာသော ဓမ္မဟောင်းဣသရေလကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ အပိုဒ် ၆ နှင့် ၁၃–၁၇ တွင် မေရှိယကို ယုံကြည်သော ဣသရေလ၊ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သင်္ကေတတစ်ခုတည်းကိုသုံးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လူများ၏ဆက်လက်တည်ရှိမှုကို အလေးပေးသည်။ ယောဟန်သည် မိန်းမသည် သားမွေးဖွားရန် ဝေဒနာခံစားနေပြီး မီးမောင်သောဝေဒနာကို ခံစားနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ဣသရေလကို ဝေဒနာခံစားနေသော လှပစွာတန်ဆာဆင်ထားသောမိန်းမဟု မကြာခဏဖော်ပြသည် (ဟေရှာ ၂၆:၁၇–၁၈၊ ယေရမိ ၄:၃၁၊ မိက္ခာ ၄:၁၀)။ သို့သော် ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် မေရှိယကို မွေးဖွားရန် ဝေဒနာခံစားရသောမိန်းမ၏ပုံသည် အဓိကအားဖြင့် ကမ္ဘာဦး ၃:၁၅ ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ် ၁၂ သည် လူသားတို့ကို ရွေးနုတ်ရန် မိန်းမ၏သားစဉ်မျိုးဆက်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ကတိပြည့်စုံခြင်းကို ပြသသည်။

In the Bible, a woman is often a symbol for God’s people (e.g., Is. 54:5; Jer. 3:20; 2 Cor. 11:2; Eph. 5:25–32). In the OT, when Israel is faithful to God, the nation is called a pure and faithful woman, while apostate and idolatrous Israel is portrayed as a prostitute. In the same way, in Revelation, God’s faithful people are represented by a faithful woman (19:7–8; 22:17), while a prostitute symbolizes apostate and unfaithful people (17:1–6). In Revelation 12:1–5, the woman represents OT Israel as it brought the Messiah into the world, while in vv. 6 and 13–17, she represents the Israel that has faith in the Messiah, comprised of the Christian community. The use of one symbol emphasizes the continuity of God’s people. John saw that the woman anguished in labor and was about to give birth to a child. The OT often depicts Israel as a beautifully adorned woman in travail (Is. 26:17–18; Jer. 4:31; Mic. 4:10), but in Revelation, the portrayal of a woman who endured the pangs of giving birth to the Messiah is primarily an allusion to Genesis 3:15. Revelation 12 shows the fulfillment of God’s promise to redeem fallen humanity through the woman’s offspring.

 

ဤမိန်းမသည် “နေနှင့်ဝတ်လစ်စားလစ်” ဖြစ်ပြီး (အပိုဒ် ၁)၊ လကို ခြေဖဝါးအောက်တွင်နင်းထားကာ၊ ခေါင်းပေါ်တွင် ကြယ်ဆယ့်နှစ်ပွင့်ပါသော သရဖူကို ဆောင်းထားသည်။ ဤရူပါရုံသည် ရှောလမုန်၏မင်္ဂလာဆောင်သတို့သမီး၏တောက်ပမှုကို သတိတရစေနိုင်သည် (တေးသီချင်း ၆:၁၀)။ နေသည် အလင်းရင်းမြစ်ဖြစ်၍ ကျမ်းစာတွင် ဖော်ပြထားသော ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိကို ကိုယ်စားပြုသည် (၂ကော ၄:၆)။ လသည် နေ၏အလင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤမိန်းမသည် ဧဝံဂေလိအလင်းကို ရောင်ပြန်ဟပ်သော ဓမ္မဟောင်းဗျာဒိတ်အတွင်း ရပ်တည်နေသည်ဟု ပြသထားသည်။ ခေါင်းပေါ်ရှိ ကြယ်ဆယ့်နှစ်ပွင့်သည် ဣသရေလ၏လူမျိုးနွယ်ဆယ့်နှစ်ပါနှင့် တမန်တော်ဆယ့်နှစ်ပါကို ကိုယ်စားပြုသည် (ကိုးကား ၂၁:၁၂၊ ၁၄)။

This woman was “clothed with the sun” (v. 1), stood on the moon, and had a crown or garland of twelve stars on her head, a vision that may be reminiscent of the portrayal of the radiance of Solomon’s bride (Song 6:10). The sun, as the source of light, stands for the gospel message of salvation (2 Cor. 4:6) as presented in the Bible, and the moon reflects the light of the sun. Therefore, this woman was shown to be standing in the revelation of the OT that reflected the light of the gospel. The twelve stars on her head represent the twelve tribes of Israel as well as the twelve apostles (cf. 21:12, 14).

 

၁၂:၃–၆။ နဂါး။ “ကောင်းကင်၌ နောက်ထပ်နိမိတ်လက္ခဏာတစ်ခု ထင်ရှားလာသည်” (အပိုဒ် ၃)။ ယောဟန်သည် ခုနစ်ခေါင်းပါပြီး ခုနစ်ခေါင်းလုံးတွင် သရဖူဆောင်းထားကာ ဦးချွန်ဆယ်ချောင်းပါသော အနီရောင်နဂါးကြီးကို မြင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃)။ ဗျာဒိတ် ၁၂:၉ တွင် နဂါးကို စာတန်၊ ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၃ မှ ရှေးဟောင်းမြွေဟောက်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ စာတန်ကို ရှေးခေတ်ဒဏ္ဍာရီထဲက ခေါင်းများစွာပါသော ကြောက်မက်ဖွယ်သားရဲပုံစံဖြင့် ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ရန်သူအဓိက၏ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။

12:3–6. The Dragon. “Another sign appeared in heaven” (v. 3); this time, John saw a large red dragon with seven crowned heads and ten horns (v. 3). In Revelation 12:9, the dragon is identified as Satan, the ancient serpent of Genesis 3. In portraying Satan here in terms of the frightening appearance of an ancient mythological monster (i.e., a multiheaded serpent), the ferocity and viciousness of the archenemy of God is impressed on our minds.

 

နဂါး၏ခုနစ်ခေါင်းသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် စာတန်အလုပ်လုပ်ခဲ့သော နိုင်ငံများကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်များကို ဆန့်ကျင်ကာ သူ၏လူများကို ဖိနှိပ်ခဲ့သည် (ဗျာ ၁၇:၉–၁၁)။ ဦးချွန်ဆယ်ချောင်းသည် နိုင်ငံရေးအာဏာများကို ကိုယ်စားပြုပြီး (၁၇:၁၂)၊ ခုနစ်သရဖူသည် ဤလောကအပေါ် စာတန်၏မဟုတ်မတရားဘုရင်အဖြစ်တောင်းဆိုမှုကို ဖော်ပြသည် (လု ၄:၆)။ ဤနေရာတွင် စာတန်သည် ရောမအင်ပါယာနောက်ကွယ်တွင် ရှိနေပြီး အလိုတော်ရှိသော မေရှိယကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ယောဟန်က နဂါး၏နောက်ထပ်အမှတ်အသားတစ်ခုကို ထည့်သွင်းဖော်ပြသည်။ သူ၏အမြီးသည် ကောင်းကင်ကြယ်များ၏သုံးပုံတစ်ပုံကို ဆွဲချပြီး ကမ္ဘာပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။ ကျမ်းစာတွင် အမြီးသည် လှည့်စားခြင်း၏သင်္ကေတဖြစ်သည် (ဗျာ ၉:၁၀)။ စာတန်သည် ကောင်းကင်၌မြင့်မြတ်သောရာထူမှ ပြုတ်ကျစဉ် (ဟေရှာ ၁၄:၁၂–၁၅) ကောင်းကင်တမန်အများအပြားကို ဆွဲချခဲ့ပြီး၊ ထိုသူများသည် မကောင်းသောနတ်များဖြစ်လာခဲ့သည် (၂ပေ ၂:၄၊ ယုဒ ၆)။

The dragon had an earthly manifestation as his seven heads represent the kingdoms in history through which Satan worked to oppose God’s plans and purpose in the world and to oppress His people (Rev. 17:9–11). The ten horns on the dragon’s heads symbolize political authorities (17:12), and the seven crowns refer to Satan’s false claim of lordship over this world (Luke 4:6). Here, Satan stood behind the Roman Empire as he tried to destroy the long-awaited Messiah. John added another identifying characteristic of the dragon: his tail dragged a third of the stars out of the heavens and hurled them to the earth (v. 4). In the Bible, the tail is a symbolic instrument of deception (Rev. 9:10). As he fell from his exalted position in heaven (Is. 14:12–15), Satan dragged a great number of heavenly angels down to the earth, all of whom became evil spirits (2 Pet. 2:4; Jude 6).

 

ဗျာဒိတ် ၁၂ တွင် စာတန်သည် မေရှိယမွေးဖွားလာသည်နှင့် ဖျက်ဆီးရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်ဟု ပုံဖော်ထားသည် (အပိုဒ် ၄)။ ဘုရားသခင်က မိန်းမ၏သားစဉ်မျိုးဆက်သည် မြွေ့ခေါင်းကို နင်းချေမည်ဟု ကတိပေးခဲ့စဉ်ကတည်းက (ကမ္ဘာ ၃:၁၅) စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံး မေရှိယကလေးမွေးဖွားလာခဲ့သည်။ ထိုကလေးသည် လူမျိုးတွေအားလုံးကို သံလှံတံဖြင့် “သိုးထိန်းလုပ်” မည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅)။ ဤသည်မှာ ဆာလံ ၂:၇–၉ ၏ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်ပြီး တရားစီရင်ခြင်းအခန်းကဏ္ဍကို ရည်ညွှန်းသည် (ဗျာ ၁၉:၁၅)။ သို့သော် နဂါးသည် ထိုကလေးကို မသတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကလေးကို ဘုရားသခင်ထံ၊ ပလ္လင်တော်သို့ ယူဆောင်ခြင်းခံရသည် (၁၂:၅)။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော် မွေ့လျော်ပြီးနောက် ကောင်းကင်ပလ္လင်တော်သို့ ချီးမြှောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ဧ ၁:၂၀–၂၂၊ ၁ပေ ၃:၂၂)။ ဤချီးမြှောက်ခြင်းသည် နောက်မြင်ကွင်းတစ်ခုအတွက် နိဒါန်းဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၂:၇–၁၂)။ ခရစ်တော်ကို ကောင်းကင်သို့ ယူဆောင်သွားစဉ်၊ မိန်းမ (လောက၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏လူများ) သည် ဗျာဒိတ်ကာလ ရက် ၁၂၆၀ အတွင်း တောအရပ်၌ ဘုရားသခင်၏ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကို ခံစားရမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၆)။

In Revelation 12, Satan is pictured as waiting for the Messiah to be born in order to destroy Him (v. 4). He had been waiting since the time God announced the coming of the woman’s offspring who would crush the serpent’s head (Gen. 3:15). Eventually, the messianic child was born. He was to rule (lit., “shepherd”) all nations with an iron scepter (v. 5) in fulfillment of Psalm 2:7–9, a reference to His judicial role (Rev. 19:15). However, the dragon was unable to kill Him because the Child was taken up to heaven, to God’s throne (12:5), which refers to Christ’s exaltation to the heavenly throne after His ascension to heaven (Eph. 1:20–22; 1 Pet. 3:22). This exaltation serves as an introduction to the subsequent scene (Rev. 12:7–12). As Christ was taken to heaven, the woman, signifying God’s people on earth, were to find divine protection in the wilderness during the prophetic time of 1,260 days (v. 6).

 

၁၂:၇–၁၂။ ကောင်းကင်တွင်စစ်ဖြစ်ခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် ဇာတ်လမ်းတွင် မြင်ကွင်းသစ်သို့ ပြောင်းလဲသည်။ ကောင်းကင်တွင် မိက္ခေလနှင့်သူ၏ကောင်းကင်တမန်များနှင့် နဂါးနှင့်သူ၏ကောင်းကင်တမန်များကြား စစ်ပွဲဖြစ်ပွားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ ကျမ်းစာတွင် မိက္ခေလ (“ဘုရားသခင်နှင့်တူသူ”) ကို အဓိကမင်းသား (ဒံ ၁၀:၁၃၊ ၂၁၊ ၁၂:၁) နှင့် ကောင်းကင်တမန်မင်း (ယုဒ ၉) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ထိုသူသည် ယေရှုံမြို့တွင် ယောရှုကို ကောင်းကင်တပ်မင်းအဖြစ် ပေါ်ထွက်ခဲ့ပြီး ထာဝရဘုရားနှင့် တူညီသည် (ယောရှု ၅:၁၃–၁၅)။ ထို့ကြောင့် မိက္ခေလသည် စာတန်ကို တိုက်ခိုက်ရာတွင် ကောင်းကင်တပ်ကို ဦးဆောင်သော ခရစ်တော်၏ကာလအဆုံးအမည်ဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်နိုင်သည်။ နဂါးနှင့်သူ၏တပ်များသည် စစ်ပွဲတွင် ရှုံးနိမ့်ပြီး ကမ္ဘာပေါ်သို့ နှင်ထုတ်ခံရသည်။

12:7–12. War in Heaven. This section transitions to a new scene in the story. We are taken to the battle between good and evil at the moment war broke out in heaven between Michael and His angels and the dragon and his angels (v. 7). In the Bible, Michael (“who is like God”) is identified as the chief prince (Dan. 10:13, 21; 12:1) and the archangel (Jude 9). He is the One who appeared to Joshua at Jericho as the commander of the heavenly host and is equated with the Lord Himself (Josh. 5:13–15). This leads to the conclusion that Michael is an eschatological name for Christ, who led the heavenly army in fighting against Satan. The devil and his forces eventually lost the battle and were expelled from heaven as a result, cast down to the earth.

 

မူလစစ်ပွဲကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ခရစ်တော်၏နောက်ဆုံးအောင်မြင်မှုကို သရုပ်ဖော်ရန် အသုံးပြုထားသည်။ ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၀–၁၂ အရ ခရစ်တော်မွေ့လျော်ပြီးနောက် စာတန်သည် ကောင်းကင်သို့ဝင်ရောက်ခွင့်လုံးဝပြတ်တောက်သွားခဲ့သည်။ စာတန်သည် မဟာအငြင်းပွားမှုအစတွင် ဘုရားသခင်၏အုပ်ချုပ်ရေးကို ပုန်ကန်သောအခါ ကောင်းကင်မှ ပထမဆုံးနှင်ထုတ်ခံရသည် (ဟေရှာ ၁၄:၁၂–၁၅)။ အာဒံကို လှည့်စားပြီး ဤလောက၏အုပ်ချုပ်မှုကို လုယူခဲ့သည် (လု ၄:၆) နှင့် ဤလောက၏အုပ်ချုပ်သူဖြစ်လာခဲ့သည် (ယော ၁၂:၃၁၊ ၁၄:၃၀၊ ၁၆:၁၁)။ သို့သော် ကမ္ဘာပေါ်သို့ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက်တွင်လည်း ကောင်းကင်သို့ ကန့်သတ်ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိခဲ့သေးသည် (ယော ၁:၆–၁၂၊ ၂:၁–၇)။ ယေရှုလက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အသေခံပြီးနောက် အခြေအနေပြောင်းလဲသွားခဲ့သည်။ စာတန်၏စစ်မှန်သောဇာတိသဘောကို စကြဝဠာတစ်ခုလုံးရှေ့တွင် ဖော်ထုတ်ခဲ့သည်။ ခမည်းတော်သည် ခရစ်တော်ကို လက်ျာတော်ဘက်တွင် ထိုင်စေပြီး ကောင်းကင်တွင် ချီးမြှောက်ကာ ဤလောက၏တရားဝင်အုပ်ချုပ်သူအဖြစ် ကြေညာခဲ့သည်။ စာတန်သည် ခရစ်တော်၏အာဏာကို အသိအမှတ်မပြုဘဲ ဘုရားသခင်ကို ထပ်မံပုန်ကန်ခဲ့သည်။ ထိုအခါ စာတန်သည် ကောင်းကင်မှ အပြီးအပိုင် နှင်ထုတ်ခံရသည်။ ယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ဤလောက၏တရားစီရင်ချိန်နှင့် ဤလောက၏အုပ်ချုပ်သူကို ပစ်ချမည့်အချိန်ဖြစ်ကြောင်း ဟောကြားခဲ့သည် (ယော ၁၂:၃၁)။ ထိုအချိန်မှစ၍ စာတန်နှင့် ပြုတ်ကျသောကောင်းကင်တမန်များသည် ကမ္ဘာကို ထောင်ကျရာနေရာအဖြစ် ကန့်သတ်ခံရပြီး အပြစ်ဒဏ်ခံရမည်အထိ ဖြစ်သည် (၂ပေ ၂:၄၊ ယုဒ ၆)။ စာတန်သည် ကောင်းကင်တရားရုံးများသို့ မဝင်ရောက်နိုင်တော့ဘဲ ဘုရားသခင်၏လူများကို စွပ်စွဲပြောဆိုခွင့်မရတော့ပါ။

The original battle is used to illustrate the final triumph of Christ over Satan at the cross. According to Revelation 12:10–12, whatever access Satan had to heaven ended after Jesus’s ascension. He was first expelled from heaven at the beginning of the Great Controversy when he rebelled against God’s government (Is. 14:12–15). By deceiving Adam, he usurped the rule and dominion of this earth (Luke 4:6) and became the ruler of this world (John 12:31; 14:30; 16:11). However, he still had limited access to heaven after he was cast down to earth (Job 1:6–12; 2:1–7). The situation changed with the death of Jesus on the cross, when Satan’s true character was revealed before the entire universe. Christ was exalted when the Father seated Him at His right hand in heaven (Eph. 1:20; cf. 1 Pet. 3:22) and proclaimed Him the legitimate ruler over the earth. Satan was unwilling to recognize Christ’s authority and once again stood in open revolt against God. At that point, Satan was forever expelled from heaven. Jesus predicted this event when He stated that the cross was the time of the judgment of the world and the time when the ruler of this world would be thrown out (John 12:31). Since that time, Satan and the fallen angels have been confined to the earth as their prison until they receive their punishment (2 Pet. 2:4; Jude 6). Satan no longer has access to the heavenly courts and he can no longer accuse God’s people in heaven.

 

စာတန်နှင်ထုတ်ခံရခြင်းနှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်နှင့် ခရစ်တော်၏အာဏာကို တရားဝင်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏လူများကို စွပ်စွဲသူ နှင်ထုတ်ခံရသည် (အပိုဒ် ၁၀၊ ကိုးကား ယောဘ ၁–၂၊ ဇာခရိ ၃)။ စာတန်ကို အနိုင်ရခြင်းသည် ခရစ်တော်၏အစားသေခြင်းအကျိုးဖြင့်သာ ဖြစ်နိုင်သည် (ဗျာ ၅) နှင့် အကျိုးဆက်မသက်ဘဲ ခရစ်တော်၏အောင်မြင်မှုကို ဝေမျှခြင်းဖြင့် ရရှိသည် (၁၂:၁၁)။ သို့သော် စာတန်၏ကံကြ ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ရှုံးနိမ့်မှုမပြီးဆုံးသေးပါ။ ဤလောက၏ဘုရင်အဖြစ် သူ၏တောင်းဆိုမှုသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေသေးသည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်သည် ကမ္ဘာနှင့်ပင်လယ်ကို သတိပေးခဲ့ပြီး၊ နဂါးသည် မိမိအချိန်တိုတောင်းကြောင်းသိ၍ ဒေါသအမျက်နှင့် သူတို့ထံ ဆင်းသက်လာသည်ဟု ရူပါရုံက ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ကမ္ဘာနှင့်ပင်လယ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ဤသတိပေးချက်၏ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအတိုင်းအတာကို ညွှန်ပြသည်။ စာတန်ကောင်းကင်မှနှင်ထုတ်ခံရခြင်းသည် ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်သည်။ အခန်း ၁၃ သည် အထူးအရေးကြီးပြီး၊ ယောဟန်သည် စာတန်၏မဟာမိတ်နှစ်ခုဖြစ်သော ပင်လယ်မှသားရဲနှင့် မြေကြီးမှသားရဲတို့ကို မြင်ခဲ့ပြီး၊ ကမ္ဘာသားများကို နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် စာတန်ဘက်သို့ ဆွဲဆောင်စေသည်။ စာတန်၏အချိန်တိုတောင်းသည် (ဂရိ၊ oligon၊ အပိုဒ် ၁၂) ဟူသည်မှာ သူ၏အချိန်ကန့်သတ်ခံရခြင်းကို ဆိုလိုပြီး၊ သေဒဏ်စီရင်ခံရသူတစ်ဦးသည် လက်ရှိအချိန်မှ နှစ်များစွာအကြာတွင်မှ ကွပ်မျက်ခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း အချိန်တိုတောင်းကြောင်း သိရှိသည်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

God’s kingdom and Christ’s authority were officially established with Satan’s expulsion, for the accuser of God’s people had been cast down (v. 10; cf. Job 1–2; Zech. 3). Victory over Satan is achieved only by virtue of Christ’s substitutionary death (Rev. 5) and through the encouragement that comes from sharing Christ’s triumph, regardless of the consequences (12:11). However, while Satan’s fate was decided, his defeat was not yet complete as his claim to lordship over the earth still continued. Heaven therefore gave a warning to the earth and the sea, and the vision states that the devil has come down to them in fury, knowing his time is short (v. 12). The reference to the earth and the sea points to the global dimension of this warning; Satan’s expulsion from heaven affected the entire earth. Chapter 13 is particularly significant in this regard, as it records how John saw Satan’s two associates rise from out of the earth and the sea to cause the inhabitants of the earth to side with Satan in the final crisis. The fact that Satan’s time is short (Gr. oligon; v. 12) means that his time is limited, just as a person who is sentenced to death realizes that he or she has only a short time despite the fact that the execution may take place many years from the present.

 

၁၂:၁၃–၁၆။ လောက၌စစ်ပွဲ။ နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် စာတန်သည် ခရစ်တော်ကို ထိခိုက်နိုင်ခြင်းမရှိတော့သဖြင့် ခရစ်တော်၏ဘုရားကျောင်းကို ညှဉ်းဆဲစတင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားကျောင်းကို ကိုယ်စားပြုသော မိန်းမအား “ကြီးစွာသောလင်းယုန်တောင်ပံနှစ်ဖက်” ပေးထားသဖြင့် တောအရပ်သို့ ပျံသန်းသွားနိုင်ပြီး၊ ဗျာဒိတ်ကာလ “အချိန်၊ အချိန်များ၊ အချိန်တစ်ဝက်” (အပိုဒ် ၁၄) အတွင်း ဘုရားသခင်က ပြုစုပျိုးထောင်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရက် ၁၂၆၀ / နှစ် ၁၂၆၀ (အေဒီ ၅၃၈–၁၇၉၈၊ ကိုးကား “ရက်/နှစ် ၁၂၆၀” စာမျက်နှာ ၁၀၃၇) ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင်သုံးသော ဘာသာစကားသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့ အဲဂုတ္တုမှထွက်ခွာစဉ် ဖြစ်သည် (ထွက် ၁၉:၄)။ ဣသရေလကို တောအရပ်နှစ်များတွင် ဘုရားသခင်က ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (တရား ၈:၁၅–၁၈)၊ အလယ်ခေတ်တွင် သစ္စာရှိလူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ နှစ်ဦးသက်သေတို့သည် အနှစ်ခံဝတ်စားဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားကို သက်သေခံခဲ့သောအချိန် (ဗျာ ၁၁:၃) နှင့် ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်ရေးအာဏာသည် ဘုရားသခင်၏သစ္စာရှိလူများကို ညှဉ်းဆဲခဲ့ပြီး (၁၃:၅)၊ ထိုသူများသည် ညှဉ်းဆဲမှုနှင့် အဖွဲ့အစည်းဆိုင်ရာဘုရားကျောင်း၏ ယိုယွင်းမှုများမှ လွတ်မြောက်ရန် အထီးကျန်နေရာများတွင် ခိုလှုံခဲ့သောအချိန်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

12:13–16. War on Earth. After his expulsion, Satan could no longer harm Christ, so he began to persecute Christ’s church. However, the woman, who is a symbol of the church, was given the “two wings of a great eagle” so that she could fly to the wilderness and be cared for by God during the prophetic period of a time, times, and half a time (v. 14), or 1,260 days/years (A.D. 538–1798; see “The 1,260 Days/Years,” p. 1037). The language used here comes from the Exodus event, when Israel left Egypt (Ex. 19:4). As God cared for Israel during those wilderness years (Deut. 8:15–18), so He cared for His faithful people during the Middle Ages. This is the same time during which the two witnesses bore their testimony to the gospel in sackcloth (Rev. 11:3) and the antichrist power persecuted God’s faithful people (13:5), who took refuge in isolated places in order to escape persecution and the corrupted influences of the institutional church.

 

မိန်းမကို ဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားရာတွင် မြွေသည် ပါးစပ်မှ ရေလျှံမြစ်ကြီးကို နှုတ်ဖြင့် ထုတ်ဖျန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ဤသည်မှာ ဥယျာဉ်ထဲတွင် မြွေ၏လှည့်စားသောစကားများကို သတိတရစေသည် (ကမ္ဘာ ၃:၁–၅)။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ရေလျှံခြင်းကို ဘုရားသခင်၏လူများကို တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးသော ရန်သူများ၏သင်္ကေတအဖြစ် မကြာခဏသုံးသည် (ဆာ ၆၉:၁–၂၊ ၁၂၄:၂–၅၊ ဟေရှာ ၈:၇–၈၊ ယေရမိ ၄၇:၂)။ နဂါးပါးစပ်မှ ထွက်သောရေသည် ရက် ၁၂၆၀ ဗျာဒိတ်ကာလအတွင်း ဘုရားသခင်၏လူများကို တိုက်ခိုက်ရန် စာတန်သုံးသော ညှဉ်းဆဲမှုနှင့် မဟုတ်မမှန်သင်ကြားချက်များကို ညွှန်ပြသည်။

In his effort to destroy the woman, the serpent spewed a flooding river of water from his mouth (v. 15), an act that echoes the serpent’s deceptive words in the Garden of Eden (Gen. 3:1–5). In the OT, overflowing water is also often used as a symbol of the enemies of God’s people attacking and destroying them (Ps. 69:1–2; 124:2–5; Is. 8:7–8; Jer. 47:2). The water that poured from the dragon’s mouth thus points to both persecution and false teachings as the weapons Satan used against God’s people during the 1,260-day prophetic period.

 

ဤအချိန်တွင် ရူပါရုံအသစ်တစ်ခု မိတ်ဆက်သည်။ မြေကြီးသည် မိန်းမဘက်မှရပ်တည်ပြီး၊ နဂါးက မိန်းမကို ဖျက်ဆီးရန်ကြိုးစားသော ညှဉ်းဆဲမှုနှင့် မဟုတ်မမှန်သင်ကြားချက်များကို မြေကြီးက မျိုချခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် ထွက်မြောက်ရာအဖြစ်အပျက်ကို ထပ်မံသုံးသည်။ ဣသရေလလူမျိုးကို လိုက်လံဖျက်ဆီးသော အဲဂုတ္တုလူများကို မြေကြီးက မျိုချခဲ့သည်ကို ရည်ညွှန်းသည် (ထွက် ၁၅:၁၂)။ ဤဗျာဒိတ်သည် ဗျာဒိတ်ရက် ၁၂၆၀ ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဘုရားကျောင်းကို စာတန်၏ဖျက်ဆီးမှုမှ ကာကွယ်ပေးမည့် နယ်မြေသစ်ကို ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် ထိုနယ်မြေသည် နောက်ပိုင်းတွင် ကာလအဆုံးအဓိကတိုက်ပွဲ၏ရှေ့တန်းဖြစ်လာပြီး၊ နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် စာတန်၏ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်လာမည့် နိုင်ငံရေးအာဏာကို မွေးဖွားစေမည်ဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၃:၁၁–၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။

At this point in the vision, a new entity is introduced: the earth, which was friendly to the woman and swallowed the torrent of persecution and false teachings with which the dragon tried to destroy the woman. Once again, John used the language of the Exodus, alluding to when the earth swallowed the Egyptians who were pursuing the Israelites in an effort to destroy them (Ex. 15:12). The prophecy points here to a new territory that would provide protection for the church from Satan’s efforts to destroy it at the conclusion of the prophetic 1,260-day period. However, this same territory was later to become the front line of the eschatological showdown, giving rise to the political power that would become Satan’s agent in the final crisis (see Rev. 13:11–18).

 

၁၂:၁၇။ နဂါးသည် အမျိုးသမီးကို ဒေါသတကြီးဖြစ်၍ အမျိုးသမီး၏ကျန်ရစ်သောသားစဉ်မြေးဆက်တို့နှင့် စစ်တိုက်ရန် ထွက်သွား၏။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် နောက်လာမည့်အခန်းများတွင် ဖော်ပြထားသမျှကို အနှစ်ချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စာတန်၏ ကမ္ဘာဦးကာလ၌ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအပေါ် နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၃)။ နဂါးသည် အမျိုးသမီးကို ဒေါသတကြီးဖြစ်၍ အမျိုးသမီး၏ကျန်ရစ်သောသားစဉ်မြေးဆက် (ဂရိစကား loipoi – ကျန်ကြွင်းသောသူများ၊ သစ္စာရှိဆဲသူများ) တို့နှင့် စစ်တိုက်ရန် ထွက်သွားခဲ့သည်။ ဤအဆုံးကာလ၌ အသင်းတော်သည် သစ္စာရှိရာမှ ကျဆင်းပျက်စီးခြင်းသို့ (ဗျာ ၁၇) ပြောင်းလဲသွားမည်ဖြစ်သောကြောင့် စာတန်သည် ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိနေဆဲဖြစ်သော ကျန်ရစ်သောတကယ့်ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို တိုက်ခိုက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

12:17. Satan’s Attack on the Remnant. This passage summarizes what comes next in the book, namely, Satan’s final attack against God’s end-time people (Rev. 13). The dragon became enraged with the woman and went to war with “the rest of her offspring” (12:17). The vision says Satan turned his fury against the remnant of the woman’s offspring because at the time of the end, the church was eventually going to turn from its faithfulness to apostasy (see Rev. 17). Satan therefore went after what was left of the true people of God, the remnant that remained faithful to Christ.

 

အဆုံးကာလ၌ ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ကျဆင်းပျက်စီးမှုအလယ်၌ ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းသူများ၊ ယေရှု၏သက်သေခံချက် (ဗျာဒီ ၁၉:၁၀ အရ – ပရောဖက်ပြုခြင်း၏ဝိညာဉ်) ရှိသူများ ရှိနေဦးမည်ဖြစ်သည်။ အဆုံးကာလပဋိပက္ခတွင် ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော် ၁၀ ပါးအနက် ပထမလေးပါးသည် အထူးအရေးကြီးလာမည်ဖြစ်သည်။ ယေရှု၏သက်သေခံချက်ဆိုသည်မှာ ယောဟန်ကဲ့သို့ (ဗျာ ၁:၂) ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်မှတစ်ဆင့် ယေရှုရှင်ကိုယ်တိုင် သူ၏လူမျိုးအား သက်သေခံပေးခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဆုံးကာလ၌ ဘုရားသခင်၏သစ္စာရှိလူမျိုးများသည် စာတန်၏လှည့်စားမှုများကြားတွင် လမ်းညွှန်ပြသပေးရန် ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်ကို ရရှိကြမည်ဖြစ်သည်။

The Greek word loipoi (“remnant,” “remaining ones”) describes the ones who remained faithful to God in comparison to the apostatized majority (1 Kin. 19:18; Rev. 2:24; 3:2–3). Revelation 12:17 announces that at the end of time, in the midst of global apostasy, there is to be a people who will remain faithful to Christ. They are described first of all as the ones who keep the commandments of God (see 14:12). Revelation 13 shows that at the end of time, the first four commandments of the Decalogue will be particularly central to the end-time conflict. Second, these people have Jesus’s testimony, a phrase that in Revelation 19:10 is equated with the spirit of prophecy. In John’s day, the expression “the spirit of prophecy” referred to the Holy Spirit speaking through prophets. Jesus’s testimony thus refers to His witnessing to His people through the gift of prophecy, just as He did through John (Rev. 1:2). The book of Revelation therefore shows that at the time of the end, God’s faithful people are to have the prophetic gift to guide and sustain them in the midst of satanic deception.

 

အခန်းကြီး - ၁၃

၁၃:၁–၁၀ ပင်လယ်မှထွက်လာသော သားရဲ

ဤနေရာမှစ၍ ကျွန်ုပ်တို့ ကိုင်တွယ်နေသမျှသည် အနာဂတ်တွင် ပြည့်စုံရဦးမည့် ပရောဖက်ပြုချက်များဖြစ်သည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်များသည် အဆုံးကာလ၌ ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများကို ပြောထားသော်လည်း မည်သည့်အချိန်၊ မည်သို့ဖြစ်ပျက်မည်ကို အတိအကျ မပြောပြထားပါ။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ်ကျမ်းထက် ကျော်လွန်၍ ထင်ကြေးပေးခြင်း မပြုသင့်ပါ။ အဆုံးကာလ ပရောဖက်ပြုချက်များကို အပြည့်အဝနားလည်နိုင်ခခင်းသည် ထိုအဖြစ်အပျက်များ ပြည့်စုံချိန်မှသာ ဖြစ်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

13:1–10

The Beast from the Sea

We must keep in mind that from this point on we are dealing primarily with prophecies yet to be fulfilled. While these prophecies tell us about what will happen at the time of the end, they do not tell us exactly when and how the final events will take place. We must therefore be careful not to speculate beyond what prophecy has revealed to us. A full understanding of the end-time prophecies will be possible only at the time of their fulfillment, not before.

Beginning with chapter 13, there is a shift in Satan’s strategy in his attempts to win the people of the world for

အခန်း ၁၃ မှစ၍ စာတန်၏ဗျူဟာသည် ပြောင်းလဲလာသည်။ အရင့်က အဓိကအားဖြင့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုနှင့် အတင်းအကြပ်ပြုခြင်းဖြင့် အသင်းတော်ကို တိုက်ခိုက်ခဲ့သော်လည်း နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းအတွက် ပြင်ဆင့်ချိန်တွင် လှည့်စားခြင်းကို ထည့်သွင်းလာမည်ဖြစ်သည်။ “လှည့်စား” ဟူသောစကားလုံးသည် သမိုင်းဆိုင်ရာအပိုင်း (အခန်း ၄–၁၁) တွင် လုံံးဝမပါဝင်ဘဲ အဆုံးကာလဆိုင်ရာအပိုင်း (အခန်း ၁၂–၂၀) တွင်သာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာသည်။

himself. Previously, Satan attacked the church primarily by means of persecution and coercion, and Revelation shows that in preparing for the final crisis he will expand his strategy from coercion to include deception. This shift in Satan’s strategy corresponds to the basic transition from the historical to the eschatological focus of the book. While the word “deceive” does not occur at all in the historical section of Revelation (chaps. 4–11), it appears regularly in the eschatological section (chaps. 12–20) in descriptions of Satan’s endtime activities in preparation for the final crisis.

 

အခန်း ၁၃–၂၀ သည် စာတန်က ကမ္ဘာတဝှမ်းကို ဆွဲဆောင်ရန် ဘုရားသခင်နှင့် ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ဆောင်ချက်များကို အတုအယောင်ကြီးဖန်တီးခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၁၃ တွင် နဂါး၊ ပင်လယ်သားရဲ (၁၃:၁–၁၀) နှင့် ကမ္ဘာမြေသားရဲ (၁၃:၁၁–၁၈) တို့ပါဝင်သော နဂါးဦးဆောင်သည့် မကောင်းသောသုံးပါးတစ်ဆူ မဟာဖွဲ့ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤမကောင်းသောသုံးပါးတစ်ဆူသည် ဘုရားသခင်၏သုံးပါးတစ်ဆူ (၁:၄–၆) ကို ဆန့်ကျင်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်။

Revelation 13–20 portrays Satan’s endeavors to win the world’s allegiance by launching a great counterfeit of the true God and His salvific activities in the world. Revelation 13 describes a triune league formed between the dragon and his two allies: the sea beast (13:1–10) and the earth beast (13:11–18). This diabolic triumvirate is to stand as an antithesis to the Trinity of the Godhead (1:4–6). Throughout the rest of the book, the members of this satanic triad are inseparably associated in the opposition of God’s activities in the world and the deception that leads people to turn away from God and side with Satan in the final crisis (16:13–14; 19:20; 20:10).

 

၁၃:၁–၄။ သားရဲ၏ပုံပန်းသွင်ပြင်။ အချို့ရှေးဟောင်းလက်ရေးမူများတွင် “ငါရပ်နေ၏” ဟုဖတ်ရသော်လည်း အကောင်းဆုံးလက်ရေးမူများတွင် “နဂါးသည် ရပ်နေ၏” ဟုဖတ်ရသည်။ ထို့ကြောင့် ယောဟန်သည် ကမ်းခြေပေါ်တွင် နဂါးရပ်နေစဉ် ပင်လယ်ထဲမှ သားရဲတက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ သားရဲ (ဂရိ – thērion – ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သောသားရဲ) သည် နိုင်ငံရေးအာဏာတစ်ရပ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး ပင်လယ်သည် ရောမအင်ပါယာပြိုလဲပြီးနောက် ကမ္ဘာ့လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဒံ ၇:၂–၃)။

13:1–4. Description of the Beast. Some manuscripts read “I stood,” which suggests that John stood on the seashore as he watched the beast come out of the water. However, the best Greek manuscripts read “he stood,” referring to the dragon. John therefore saw the dragon on the seashore as a monstrous beast (Gr. thērion, denoting a savage beast) came out of the sea. In the Bible, the beast is a symbol of a political power, while the sea symbolizes the stormy social and political conditions in the world following the downfall of the Roman Empire (cf. Dan. 7:2–3).

ပင်လယ်သားရဲနှင့် ဒံယေလ၏ ရှေ့ဦးချွန်ဦး ပင်လယ်မှ ထွက်လာသော သားရဲ၏ အမှတ်အသားကို သမိုင်းဝင်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင် အလွန်ရှည်လျားသော မှတ်တမ်းတစ်ခုရှိသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များတွင် ဒံယေလ ၇ ရှိ ရှေ့ဦးချွန်ဦးနှင့် ဤသားရဲတို့ တူညီသော လက္ခဏာ အရေအတွက်များစွာကို စာရင်းပြုစုတင်ပြလေ့ရှိပြီး ထိုစာရင်းများ၏ အရှည်အတိုမှာ ကွဲပြားတတ်သည်။ ဤနေရာတွင် တူညီသော လက္ခဏာ ခြောက်ချက်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဒံယေလ ၇ ရှိ စတုတ္ထသားရဲ (ရောမအင်ပါယာ) နှင့် ဗျာဒိတ် ၁၃ ရှိ ပဌမသားရဲတို့သည် ပင်လယ်မှ ထွက်လာကြသည် (ဒံယေလ ၇:၇၊ ဗျာဒိတ် ၁၃:၁)။ ဤပင်လယ်သည် လူ့လောက၏ လူမှုရေး၊ နိုင်ငံရေး မငြိမ်မသက်ဖြစ်နေသော အခြေအနေကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သားရဲနှစ်ကောင်လုံးတွင် ရှေ့ဦးချွန်ဦး ဆယ်ချောင်းရှိသည် (ဒံယေလ ၇:၇၊ ဗျာဒိတ် ၁၃:၁)။ ဤဆယ်ချောင်းသည် ရောမလူမျိုးများကို နေရာယူခဲ့ကြသော လူမျိုးစုများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပင်လယ်သားရဲသည် ဒံယေလ ၇ ရှိ စတုတ္ထသားရဲမတိုင်မီ ရှိခဲ့သော သားရဲသုံးကောင်၏ လက္ခဏာများကို ပိုင်ဆိုင်သည် (ခြင်္သေ့၊ ဝက်ဝံ၊ ကျားသစ်၊ ဗျာဒိတ် ၁၃:၂)။ ပင်လယ်သားရဲတွင် ခေါင်းခုနစ်လုံးရှိသည် (ဗျာဒိတ် ၁၃:၁)။ ဤခုနစ်လုံးသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို ညှဉ်းဆဲရန် စာတန်က အသုံးပြုသော အာဏာများကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဗျာဒိတ် ၁၇:၉-၁၁ ကိုကြည့်)။ ပင်လယ်သားရဲ၏ ခေါင်းတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သော နာမည်များ ရေးထိုးထားသည် (ဗျာဒိတ် ၁၃:၁)။ ဤသည်မှာ သားရဲက ဘုရားသခင်၏ ဘွဲ့တံဆိပ်ကို ဘုရားကဲ့ရဲ့စွာ ကိုယ်တိုင်ထားယူခြင်း (ဗျာဒိတ် ၁၃:၅-၆ ကိုကြည့်) နှင့် ဘုရားကဲ့ရဲ့စကားများ ပြောဆိုခြင်း (၁၃:၅) ကို ရည်ညွှန်းပြသည်။ ဤသည်မှာ ဒံယေလ ၇ ရှိ ရှေ့ဦးချွန်ဦး၏ အဓိက လက္ခဏာတစ်ခုဖြစ်သည် (ဒံယေလ ၇:၂၅၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၈၊ ၇:၁၁၊ ၇:၂၀)။ နောက်ဆုံး၊ သားရဲနှစ်ကောင်လုံးသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို တစ်ထောင်နှစ်ရာခြောက်ဆယ် နှစ်ပတ်လုံး စစ်တိုက်ခဲ့ကြသည် (ဗျာဒိတ် ၁၃:၅၊ ၁၃:၇၊ ဒံယေလ ၇:၂၁၊ ၇:၂၅)။ ထို့ကြောင့် ပင်လယ်သားရဲသည် ဒံယေလ ၇ ရှိ ရှေ့ဦးချွန်ဦးနှင့် တူညီသည်။ ထိုရှေ့ဦးချွန်ဦးသည် စတုတ္ထသားရဲ၏ ရှေ့ဦးချွန်ဦး ဆယ်ချောင်းအနှောင်း ထွက်ပေါ်လာမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခံထားရသည် (ဒံယေလ ၇:၈၊ ၇:၂၃-၂၅)။ The Sea Beast and the Little Horn of Daniel

There is a long account of historicist interpretation regarding the identity of the beast from the sea. This identification often uses lists, which vary in length, of characteristics shared by both this beast and the little horn of Daniel 7. Here, we provide six shared characteristics: both the fourth beast (Rome) of Daniel 7 and the first beast in Revelation 13 came out of the sea, symbolizing the stormy social and political conditions of human society; both beasts had ten horns (Dan. 7:7; Rev. 13:1), symbolizing the people groups that arose and displaced the Romans (for more on the identification of the ten horns, see commentary on Dan. 7:1–8); the sea beast had characteristics like the first three beasts (lion, bear, leopard; Rev. 13:2) that came before the fourth beast of Daniel 7; the sea beast had seven heads (Rev. 13:1), representing the powers used by Satan to persecute God’s people throughout history (see 17:9–11); the sea beast had blasphemous names on each head (Rev. 13:1), pointing to the divine title the beast blasphemously claimed (see 13:5–6) in addition to speaking blasphemies (13:5), which is one of the chief characteristics of the little horn of Daniel 7 (Dan. 7:25; cf. 7:8, 11, 20); and finally, both the sea beast and the little horn wage war against God’s people for 1,260 years (Rev. 13:5, 7; Dan. 7:21, 25; see “The Sea Beast and the 1,260 Days/Years,” p. 1976). The sea beast thus corresponds to the little horn of Daniel 7, which was prophesied to rise from among the ten horns of the fourth beast (vv. 8, 23–25).

 

ယောဟန်သည် ရေထဲမှထွက်လာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကို ဖော်ပြရာတွင် ဦးချိုဆယ်ချောင်းနှင့် ခေါင်းခုနစ်လုံးရှိသည်ဟု ဆိုခဲ့သည်။ ဤဖော်ပြချက်သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၂း၃ တွင်ဖော်ပြထားသော နဂါးကြီး၏ပုံစံနှင့် အလွန်ဆင်တူပြီး၊ ဤအာဏာသည် နဂါးကြီး၏ စစ်မှန်သောကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ခေါင်းများသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် နဂါးကြီးသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ညှဉ်းဆဲရန်အသုံးပြုခဲ့သော အာဏာများဖြစ်သည် (၁၇:၉-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ ခေါင်းများပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သောနာမည်များသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်က ကိုယ်တိုင်တောင်းဆိုထားသော ဘုရားနာမတော်များကို ညွှန်ပြသည် (၁၃:၅-၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဦးချိုဆယ်ချောင်းသည် ဒံယေလ ၇ ကို ညွှန်ပြပြီး ရောမအင်ပါယာပျက်သုဉ်းပြီးနောက် ပေါ်ထွက်လာသော လူမျိုးများကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဒံယေလ ၇:၂၄)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၃ ရှိ ဦးချိုများပေါ်တွင် ဘုရင်မင်းဆက်သရဖူများရှိခြင်းက ပင်လယ်မှထွက်လာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကိုယ်စားပြုသော အာဏာသည် ထိုလူမျိုးများအုပ်ချုပ်သောသမိုင်းအချိန်ကာလတွင် ပေါ်ထွက်လာကြောင်း ပြသသည်။ ထို့ကြောင့် ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် ဒံယေလ ၇ ရှိ ဦးချိုငယ်နှင့် ကိုက်ညီသည်။

John described the beast as it emerged from the water, saying it had ten horns and seven heads. This description mirrors that of the dragon in Revelation 12:3, showing that this power is a true representative of the dragon. The heads of the beast are the powers Satan has used to persecute God’s people throughout history (see 17:9–11), and the blasphemous names on them point to the divine names the beast claims to have (see 13:5–6). The ten horns point to Daniel 7 and symbolize the nations that sprung out of the Roman Empire after its demise (Dan. 7:24). The horns in Revelation 13 have royal crowns to show that the power represented by the sea beast appears at the point in history when those nations reign. The sea beast thus corresponds to the little horn of Daniel 7.

 

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် ရေထဲမှလုံးဝထွက်လာသောအခါတ် ယောဟန်သည် ကျား၊ ဝက်ဝံ၊ ခြင်္သေ့တို့နှင့်တူသော အစိတ်အပိုင်းများကို မြင်ခဲ့သည် (အခန်း ၂)။ ဤတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် ဒံယေလ ၇:၂-၈ တွင် ပင်လယ်မှထွက်လာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်လေးခုနှင့် ပေါင်းစပ်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုတိရစ္ဆာန်လေးခုသည် ကမ္ဘာ့ဘုရင်ခံလေးခုဖြစ်သော ဗာဗုလုန်၊ မဒီ-ပါရှန်၊ ဂရိ၊ ရောမကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဒံယေလ ၇:၁၇; “ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့် ဒံယေလ၏ဦးချိုငယ်” စာ ၁၉၇၄ ကိုကြည့်ပါ)။

As the beast finally stepped out of the water, John saw parts resembling a leopard, a bear, and a lion (v. 2). This beast combined the characteristics of the four beasts that came out of the sea in Daniel 7:2–8 and that represent four earthly kingdoms: Babylon, Medo-Persia, Greece, and Rome (Dan. 7:17; see “The Sea Beast and the Little Horn of Daniel,” p. 1974).

 

နဂါးကြီးသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အား မိမိ၏တန်ခိုး၊ ပလ္လင်တော်နှင့် ကြီးမားသောအာဏာကို ပေးအပ်ခဲ့သည် (အခန်း ၂ခ)။ ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်၏ပလ္လင်ခံယူခြင်းမြင်ကွင်းကို တုပခြင်းကို မြင်ရသည် (အခန်း ၅)။ ယောဟန်သည် ခမည်းတော်သည် ခရစ်တော်အား ပလ္လင်တော်နှင့်အာဏာကို ပေးအပ်တော်မူသည်ကို ဗျာဒိတ်တွင်မြင်ခဲ့သည်နှင့်အညီ (ဗျာ ၂:၂၇)၊ နဂါးကြီးသည် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကို ကမ္ဘာပေါ်တွင် မိမိ၏တွဲဖက်အုပ်ချုပ်သူနှင့် ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခဲ့သည်။ ဤအချက်က ဤပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် ယေရှုခရစ်တော်၏နေရာကို လူတို့၏စိတ်နှလုံးတွင် အစားထိုးရန်ကြိုးစားသော စာတန်၏အတုအယောင်သုံးပါးတစ်ဆူ၏ ဒုတိယအဖွဲ့ဝင်ဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။

The dragon gave the beast his power, throne, and great authority (v. 2b). Here we see an enthronement scene replicating the enthronement of Christ (chap. 5). Just as John saw in vision that the Father had given His throne and authority to Christ (Rev. 2:27), the dragon established the beast as his coregent and representative on earth. This affirms the status of this symbolic sea beast as the second member of the satanic trinity that was trying to take the place of Jesus Christ in the minds and hearts of the people.

 

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွင် တည်ရှိမှုအဆင့်သုံးဆင့်ရှိပြီး ပထမအဆင့်သည် ခေါင်းတစ်ခုသေစေသောဒဏ်ရာရရှိသောအခါ ပြီးဆုံးခဲ့သည်။ ဤအရာသည် ယေရှုခရစ်တော်၏သေခြင်းနှင့်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို တုပသည်။ ဂရိစကားလုံး sphazō ကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ဒဏ်ရာရာနှင့် ခရစ်တော်၏သေခြင်းအတွက် နှစ်ခုလုံးတွင်အသုံးပြုထားသည် (ဗျာ ၅:၆)။ သို့သော် သေစေသောဒဏ်ရာသည် နောက်ဆုံးတွင် ပျောက်ကင်းသွားပြီး တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် ပြန်လည်ထူထောင်ခံရသည် (၁၃:၃)။ ထို့ကြောင့ ကမ္ဘာ့လူများသည် အံ့ဩခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်။ အံ့ဩလျက် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နောက်ကွယ်ရှိ နဂါးကြီးနှင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကိုယ်တိုင်ကို ကိုးကွယ်ကြပြီး၊ မေးခွန်းနှစ်ခုဖြင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့်နှိုင်းယှဉ်နိုင်သူမရှိကြောင်းနှင့် ဘယ်သူမျှ အောင်မြင်နိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း ဆိုကြသည်။ “တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့်တူသူ မည်သူနည်း” ဟူသော မေးခွန်းသည် “ဘုရားသခင်နှင့်တူသူ မည်သူနည်း” ဟူသော မေးခွန်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၅:၁၁; မိက္ခာ ၇:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် “ဘုရားသခင်နှင့်တူသူမည်သူနည်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော မိက္ခေလအမည်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်လည်းဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၂:၇)။ စာတန်၏ဤမဟာမိတ်သည် နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် ယေရှုခရစ်တော်၏ အတုအယောင်စစ်စစ်ဖြစ်သည်။

The beast has three phases of existence, the first of which ended when one of the beast’s heads was mortally wounded. This mirrors the death and resurrection of Jesus Christ, as the Greek word sphazō is used for both the wounding of the beast and the death of Christ (Rev. 5:6). However, the mortal wound was eventually healed and the beast was restored (13:3), resulting in the amazement of the inhabitants of the earth. In admiration, they worshiped both the dragon that stood behind the beast and the beast itself, and in asking two rhetorical questions, the earth’s inhabitants implied that no one was like the beast and that no one could defeat him. Their question “Who is like the beast?” stands in contrast to the question “Who is like God?” (cf. Ex. 15:11; Mic. 7:18), the latter of which refers to the incomparability of God. It is also a counterpart to the name Michael (Rev. 12:7), which in Hebrew means “Who is like God?” This ally of Satan is a true counterfeit of Jesus Christ in the final crisis.

 

၁၃:၅-၁၀။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏လုပ်ဆောင်ချက်များ။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ယောဟန်သည် ကြီးမားသော၊ မာနထောင်လွှားသော စကားများနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သောစကားများကို ပြောသောနှုတ်ဖြင့် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၅)။ အသစ်လွင်သောကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်နှင့်တန်းတူဖြစ်ရန် တောင်းဆိုခြင်း (မဿဲ ၂၆:၆၃-၆၅; ယောဟန် ၁၀:၃၃) သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏အခွင့်အရေးများကို ကိုယ်တိုင်ယူယူခြင်း (မာကု ၂:၇) ကို ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့ခြင်းဟု ဆိုသည်။ ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် ဘုရားသခင်၏ဘွဲ့တော်များနှင့် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာရှိသော အခွင့်အရေးများကို တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ပရောဖက်ပြုချက်တွင် တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အား အနှစ်လများ (အေဒီ ၅၃၈-၁၇၉၈; ဗျာ ၁၁:၂ ကိုကြည့်ပါ; “ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့် ရက်ပေါင်း ၁၂၆၀/နှစ်ပေါင်း ၁၂၆၀” စာ ၁၉၇၆ ကိုကြည့်ပါ) အာဏာစက်ပြုရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ ဤလုပ်ဆောင်ချက်များသည် ဒံယေလ ၇ ရှိ စတုတ္ထတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်မှထွက်လာသော ဘုရားနှင့်ဆန့်ကျင်သောအာဏာ ဦးချိုငယ်၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ထင်ဟပ်သည်။

13:5–10. Activities of the Beast. Having portrayed the beast in physical terms, John next turned to describing the beast’s activities in terms of a mouth speaking great, boastful things and blasphemies (v. 5). In the NT, blasphemy denotes a claim of equality with God (Matt. 26:63–65; John 10:33) or the appropriation of God’s prerogatives (Mark 2:7). The sea beast claimed the titles of God and the prerogatives that belong to God alone. In the prophecy, the beast was allowed time to exercise its authority for forty-two months or 1,260 days/years (A.D. 538–1798; see Rev. 11:2; see “The Sea Beast and the 1,260 Days/Years,” p. 1976). These activities of the beast echo the activities of the antidivine power of the little horn that came out of the fourth beast in Daniel 7.

 

ယောဟန်သည် ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့မှုများသည် ဘုရားသခင်၊ အထူးသဖြင့် နာမတော်၊ ကောင်းကင်ဘုံရှိ တဲတော် သို့မဟုတ် နေရာတော်၊ နှင့် ကောင်းကင်တွင်နေထိုင်သူများကို ဦးတည်ကြောင်း မြင်ခဲ့သည် (အခန်း ၆)။ ဘုရားသခင်၏နေရာတော်သည် ခရစ်တော်သည် လူမျိုးအတွက် အမှုတော်ဆောင်ရွက်သော ကောင်းကင်ဗိမာန်ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၈:၁-၂)။ ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တွင် ခရစ်တော်၏အစားထိုးအမှုအမှုကို ငြင်းပယ်ပြီး လူ့စနစ်တစ်ခုဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို စီမံပေးနိုင်သည်ဟု တောင်းဆိုသော ယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ကောင်းကင်နေထိုင်သူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (ဗျာ ၁၄:၁; ဧဖက် ၂:၆; ကောလောသဲ ၃:၁-၃ ကိုကြည့်ပါ)၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများကို ကမ္ဘာ့လူများဟု မကြာခဏခေါ်သည်။ ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အား ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို စစ်တိုက်ရန်နှင့် အနိုင်ယူရန် ခွင့်ပြုခဲ့သည်။

John saw that the blasphemies of the sea beast were directed against God, more specifically His name, His “tabernacle” or “dwelling place,” and those who live in heaven (see v. 6). The dwelling of God is the sanctuary in heaven where Christ ministers on behalf of His people (e.g., Heb. 8:1–2). The sea beast denied Christ’s mediatory work in the heavenly sanctuary by substituting it with a human system that administers salvation and forgiveness of sins. In Revelation, God’s people are considered to be residents of heaven (Rev. 14:1; cf. Eph. 2:6; Col. 3:1–3) in contrast to the unfaithful who are regularly spoken of as those on the earth. The sea beast was allowed to wage war against God’s people and to overcome them (see below, “The Sea Beast and the 1,260 Days/Years”).

 

တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ဖန်အာဏာရရှိသောအခါ ကမ္ဘာ့လူများသည် အံ့ဩမှုနှင့် လေးစားမှုဖြင့် ပြည့်စုံကြသည် (အခန်း ၈)။ ဤနေရာတွင် အတိတ်ကာလမှ အနာဂတ်ကာလသို့ ပြောင်းလဲမှုရှိပြီး နောက်ဆုံးကာလကို ညွှန်ပြသည်။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး၏သစ္စာရှိမှုကို အနိုင်ရရန်ဖြစ်သည်။

Once the beast was restored to power, the inhabitants of the world were filled with awe and admiration (v. 8). At this point, there is a switch from the past to the future tense, pointing to the time of the end. The resurrection of the beast was to win the allegiance of the whole world.

 

ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့် ၎င်း၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ဖော်ပြပြီးနောက်၊ ယောဟန်သည် လူများအား သတိပေးသည်- ဖမ်းဆီးခြင်းနှင့် ဓားဖြင့်သတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ညှဉ်းဆဲသူများအတွက် အပြစ်ဒဏ်ဖြစ်စည် (အခန်း ၁၀; ယေရမိ ၁၅:၂; ၄၃:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ပြုခဲ့သော အန္တရာယ်နှင့်အမျှ ပြန်လည်အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (ဗျာ ၁၉:၂၀-၂၁)။ ဤအချက်က သန့်ရှင်းသူများ၏ သည်းခံခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် မေးခွန်းတစ်ခုထွက်ပေါ်လာသည်- တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏သေစေသောဒဏ်ရာကို မည်သို့ပျောက်ကင်းစေမည်နည်း။ အဖြေကို အခန်း ၁၃ ၏ကျန်အပိုင်းတွင် ပေးထားသည်။

Having described the sea beast and his activities, John exhorts people to heed the message: captivity and the sword are God’s punishments for those who have oppressed His people (v. 10; cf. Jer. 15:2; 43:11). The sea beast was eventually to receive retribution proportionate to the harm it had done to God’s people (Rev. 19:20–21). This provides incentive for the patience and the faith of the saints. At this point, a question arises: how would the beast be healed? The answer is provided in the rest of chapter 13.

 

၁၃:၁၁-၁၈ ကမ္ဘာမြေမှထွက်လာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်

ဗျာဒိတ်မြင်ကွင်းသည် နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် စာတန်၏ဒုတိယမဟာမိတ်သို့ ပြောင်းသွားပြီး၊ ထိုအာဏာသည် ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏သေစေသောဒဏ်ရာကို ပျောက်ကင်းစေရန် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။

13:11–18

The Beast from the Earth

The focus of the vision shifts to Satan’s second ally in the final crisis, who was to play a key role in the healing of the sea beast’s deadly wound.

 

၁၃:၁၁။ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ဖော်ပြချက်။ ယောဟန်သည် နောက်ထပ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တစ်ခုကို ပေါ်ထွက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့ပြီး ဂရိစကားလုံးနှစ်လုံးဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်- allos (အမျိုးအတူတူဖြစ်သော နောက်တစ်ခု) နှင့် thērion (ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်)၊ ယခင်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကိုဖော်ပြရာတွင်လည်း အသုံးပြုခဲ့သောစကားလုံးဖြစ်သည်။ ဤအချက်က ဤကမ္ဘာမြေမှထွက်လာသောအာဏာသည် ယခင်တစ်ခုနှင့် အမျိုးတူကြောင်း ပြသသည်။ ယခုတစ်ခါတော့ ပင်လယ်မှမဟုတ်ဘဲ ကမ္ဘာမြေမှ ထွက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ စာတန်၏မဟာမိတ်နှစ်ခုသည် ပင်လယ်နှင့် ကမ္ဘာမြေမှ အသီးသီးထွက်လာခြင်းက နောက်ဆုံးကာလတွင် စာတန်၏ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးဆိုင်ရာလုပ်ဆောင်ချက်များကို ညွှန်ပြသည်- နဂါးကြီးသည် ဒေါသတကြီးဖြင့် ပင်လယ်နှင့် ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာသောကြောင့် ထိုနှစ်ခုလုံးအပေါ် ဘေးဒုက္ခရှိသည် (ဗျာ ၁၂:၁၂)။ ကမ္ဘာမြေမှထွက်လာသော တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ကမ္ဘာမြေသည် ရက်ပေါင်း ၁၂၆၀ ပရောဖက်ကာလပြီးဆုံးချိန်တွင် နဂါးကြီး၏ရေလျှံမှုမှ အမျိုးသမီး သို့မဟုတ် အသင်းတော်ကို ကယ်တင်ခဲ့သော ကမ္ဘာမြေနှင့် အတူတူဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၂:၁၄-၁၆)။ ကမ္ဘာမြေတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကိုယ်စားပြုသောအာဏာသည် အသင်းတော်နှင့်ဖော်ရွေသောနယ်မြေတွင် ပေါ်ထွက်လာပြီး အသစ်အဆန်းဖြစ်သည်။ ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်တွင် သမိုင်းရှည်ကြာသော်လည်း၊ ကမ္ဘာမြေတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏သမိုင်းလုပ်ဆောင်ချက်ကို တစ်စုံတစ်ရာ မဖော်ပြထားပါ။ ၎င်းသည် ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် ပြင်သစ်တော်လှန်ရေးအဖြစ်အပျက်များတွင် သေစေသောဒဏ်ရာရရှိပြီးနောက် ကမ္ဘာ့အာဏာအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာမြေတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် နောက်ဆုံးကာလတွင်သာ သီးသန့်ရှိသောအာဏာဖြစ်သည်။

13:11. Description of the Beast. John saw another beast appear on the scene and used two Greek words to describe it: allos, meaning “another of the same kind,” and thērion, which denotes a savage beast and is the same word used in the description of the first beast. This shows that the earthly power introduced here was of the same kind as the previous one. This time, John saw the beast come up out of the earth rather than the sea. The fact that Satan’s two allies rose from the sea and the earth, respectively, points to the worldwide scope of Satan’s end-time activities: woe was pronounced on both the sea and the earth, because the devil went down to them in fury (Rev. 12:12). The earth from which the second beast came is the same earth that saved the woman or church from the flooding waters of the dragon at the conclusion of the prophetic period of 1,260 days (Rev. 12:14–16). The power represented by the earth beast appeared in a territory friendly to the church and was a new player on the scene. While the sea beast had a long history, no history of the activities of the earth beast is mentioned. It arose to world power after the sea beast received the deadly wound during the events of the French Revolution. The earth beast thus functions as a power exclusive to the end times.

ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်နှင့် ရက်ပေါင်း ၁၂၆၀/နှစ်ပေါင်း ၁၂၆၀ ဗျာဒိတ်ကျမ်းစာသားအရ ပင်လယ်တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကိုယ်စားပြုသောအာဏာသည် ရောမအင်ပါယာ၏နောက်ဆက်တွဲအနေဖြင့် ကမ္ဘာ့မြင်ကွင်းပေါ်တွင် ပေါ်ထွက်လာရမည်ဖြစ်ပြီး ရက်ပေါင်း ၁၂၆၀ ပရောဖက်ကာလအတွင်း အာဏာနှင့်တန်ခိုးကို ကျင့်သုံးရမည်ဖြစ်သည်။ ဤကာလသည် ဒံယေလ ၇ ရှိ ဦးချိုငယ် လုပ်ဆောင်ခဲ့သောကာလနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (“ဒံယေလ ၇ ရှိ ဦးချိုငယ်” စာ ၁၀၃၅; “ရက်ပေါင်း ၁၂၆၀/နှစ်ပေါင်း ၁၂၆၀” စာ ၁၀၃၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကာလနှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သော တစ်ခုတည်းသောကာလသည် ဥရောပနောက်ပိုင်းတွင် တည်ထောင်ထားသောအသင်းတော်မှ ဘာသာရေးဖိနှိပ်မှုကို များစွာခံစားခဲ့ရသော အလယ်ခေတ်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၃ သည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သမိုင်းတွင် ပေါလုက ၂ သက်သာလောနိက ၂:၃-၁၂ တွင် ပရောဖက်ပြုခဲ့သော ကြီးမားသောအတိမ်းအယိမ်းကို ပုံဖော်ထားသည်။ The Sea Beast and the 1,260 Days/Years

The text of Revelation shows that the power represented by the sea beast was to appear on the world scene as the successor of the Roman Empire and to exercise its authority and power during the prophetic 1,260 days, which is the same period of time the little horn of Daniel 7 was active (see “The Little Horn in Daniel 7,” p. 1035; see “The 1,260 Days/Years,” p. 1037). The only period that fits this time frame well is the Middle Ages, when many experienced religious oppression from the established church in Western Europe. Revelation 13 is a prophecy that depicts this major apostasy in the history of the Christian church—the one foretold by Paul in 2 Thessalonians 2:3–12.   သမိုင်းပညာရှင်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများသည် အနှစ်လများ သို့မဟုတ် ရက်ပေါင်း ၁၂၆၀ ပရောဖက်ကာလ၏အစကို အေဒီ ၅၃၈ ဟု လက်ခံကြပြီး၊ ထိုအချိန်တွင် အနောက်ဥရောပ၏ပြည်နယ်အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏နေရာနှင့်အခွင့်အရေးများကို ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးထံ လွှဲပြောင်းခဲ့သည်။ ၁၈၉၄ ခုနှစ် ဇွန် ၂၀ တွင် ထုတ်ပြန်သော “ခရစ်တော်၏ပြန်လည်စည်းလုံးရေး” ခေါင်းစဉ်ရှိ စာစောင်တွင် ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီး လီယို ၁၃ သည် “ကျွန်ုပ်တို့ (ပုပ်ရဟန်းမင်းကြီးများ) သည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အနန္တတန်ခိုးရှင် ဘုရားသခင်၏နေရာကို ကိုင်စွဲထားသည်” ဟု ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်။ ကောင်းကင်ဗိမာန်တွင် ခရစ်တော်၏အစားထိုးအမှုတော်ကို အသင်းတော်၏ယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်ဖြင့် အစားထိုးခဲ့ပြီး၊ ၎င်းစနစ်သည် အပြစ်ခွင့်လွှတ်နိုင်သည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့သည်။ သမိုင်းသည် သမ္မာကျမ်းစာသာအတိုင်းနေထိုင်ရန် ဇွဲရှိသူ ခရစ်ယာန်သန်းပေါင်းများစွာ အသက်ပေးခဲ့ရကြောင်း သက်သေခံသည်။ ခေတ်သစ်တွင် ဘာသာစည်းလုံးရေးနှင့် ဘာသာရေးသည်းခံမှုလက္ခဏာရှိသော်လည်း၊ ယနေ့ရှုမြင်ပုံများသည် သမိုင်းအချက်အလက်များကို ဖျက်ဆီးနိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ Historicist interpreters have accepted the year A.D. 538 as the beginning of the prophetic period of forty-two months or 1,260 days/years, during which the state church of Western Europe shifted the position and prerogatives of God to the pope. In an encyclical letter entitled “The Reunion of Christendom,” released on June 20, 1894, Pope Leo XIII reiterated these claims, saying, “We [the popes] hold upon this earth the place of God Almighty.” The atoning ministry of Christ in the heavenly sanctuary was replaced by the church’s priesthood, which claimed to possess the ability to forgive sins. All those who insisted on living by the Bible rather than by the state religion experienced persecution and martyrdom. History testifies that millions of Christians paid with their lives for their faithfulness to the teachings of the Bible. In modern times, characterized by ecumenism and religious tolerance, such statements are regarded as harsh, but present attitudes cannot erase historical facts.   သို့သော် ပြင်သစ်တော်လှန်ရေးအဖြစ်အပျက်များသည် အသင်းတော်၏ဖိနှိပ်အုပ်ချုပ်မှုကို အဆုံးသတ်စေသော သေစေသောဒဏ်ရာကို တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်အား ပေးခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၁၇၉၈ ခုနှစ်သည် ရက်ပေါင်း ၁၂၆၀ ပရောဖက်ကာလ၏အဆုံးကို သင့်လျော်စွာဖော်ပြသည်။ ရာစုနှစ်များစွာ အနောက်ကမ္ဘာကို လွှမ်းမိုးခဲ့သော ပြည်နယ်ဘာသာရေးနှင့် ဘုရားသခေါင်းစဉ်ရှိ ဓမ္မပညာကို လူခေါင်းစဉ်ရှိ ဒဿနိကပညာနှင့် ရုပ်ဝတ္ထုဝါဒီအမြင်ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ သို့သော် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၃ အရ အလယ်ခေတ်တွင် အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ဘာသာရေး-နိုင်ငံရေးအာဏာသည် နောက်ဆုံးကာလတွင် တစ်ဖန်ထမြောက်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးအပေါ် ဖိနှိပ်အာဏာကို ကျင့်သုံးမည်ဖြစ်သည်။ However, the events of the French Revolution inflicted on the beast the deadly wound that brought the church’s oppressive rule to an end. The year 1798 thus aptly marked the conclusion of the 1,260-day prophetic period. The state-instituted religion and the traditional God-centered theology that dominated the Western world for centuries were replaced with a human-centered philosophy and materialistic worldview. Revelation 13 shows, however, that the religious-political power that ruled during the Middle Ages was to rise again and exercise its oppressive power over the world at the time of the end.

 

ပထမတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ပုံစံနှင့်မတူဘဲ၊ ကမ္ဘာမြေတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်သည် သိုးသငယ်နှင့်တူသော ဦးချိုနှစ်ချောင်းပါရှိပြီး အန္တရာယ်မရှိသလို ပေါ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် သိုးသငယ်ဟူသောသင်္ကေတကို ခရစ်တော်ကိုသာ ကိုယ်စားပြုရန်အသုံးပြုသည်။ ဤအချက်က ဤနောက်ဆုံးကာလအာဏာသည် ခရစ်တော်နှင့်တူပြီး ဘုရားသခင်၏လူမျိုးနှင့် ဖော်ရွေကြောင်း ပြသသည်။ သို့သော် စာသားအရ ၎င်းသည် နောက်ဆုံးတွင် နဂါးကြီးကဲ့သို့ စာတန်၏စိတ်ဓာတ်ကို ပြသလာမည်ဖြစ်သည်။ နဂါးကြီးကဲ့သို့ပြောဆိုခြင်းသည် ဥယျာဉ်တော်တွင် မြွေက သုံးသောလှည့်စားသော၊ သွေးဆောင်သောစကားများကို ရည်ညွှန်းသည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁-၅)။ ဤနောက်ဆုံးကာလအာဏာသည် သေစေသောဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော ပထမတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး ကိုးကွယ်ရန် လှုံ့ဆော်ရာတွင် အဓိကကိရိယာဖြစ်လာမည်။

In contrast to the terrifying appearance of the first beast, the earth beast seemed harmless, complete with two horns like those belonging to a lamb. In Revelation, the lamb is a symbol that is used to represent Christ only. This shows that this end-time power is Christlike in appearance and is friendly to God’s people. The text shows, however, that this power would eventually begin to display a satanic spirit as it began to speak like the dragon. The dragon-like speech is a reference to the deceptive and seductive words of the serpent in the Garden of Eden (Gen. 3:1–5). This end-time power would be instrumental in inducing the whole world to worship the first beast that received the deadly wound.

 

သမိုင်းတွင် အလယ်ခေတ်နောက်ပိုင်းကာလ၌ ပေါ်ထွက်လာပြီး ကမ္ဘာမြေတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်၏ဖော်ပြချက်နှင့် ကိုက်ညီသော တစ်ခုတည်းသောကမ္ဘာ့အာဏာမှာ ပရိုတက်စတင့် အမေရိကပြည်ထောင်စုဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၃ အရ အလယ်ခေတ်နောက်ပိုင်းကာလတွင် အသင်းတော်အတွက် အကာအကွယ်ပေးပြီး ဘေးကင်းရာနေရာဖြစ်ခဲ့သော အမေရိကပြည်ထောင်စုသည် နောက်ဆုံးနေ့ဖြစ်ရပ်များတွင် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။

The only world power that appeared in history in the postmedieval period that fits the description of the earth beast is Protestant America. Revelation 13 shows that the United States of America, which in the postmedieval period provided protection for and was a safe haven to the church, is to play a key role in last-day events.

 

၁၃:၁၂–၁၃။ တောဝံကောင်၏ အမှုတော်များ။ ဤနေရာ၌ မူရင်းဂရိဘာသာစကားတွင် အတိတ်ကာလမှ ပစ္စုပ္ပန်ကာလသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး ဤကမ္ဘာ့သမိုင်း၏ နောက်ဆုံးနေ့ရက်များသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဒုတိယမြောက်တောဝံကောင်သည် ပထမမြောက်တောဝံကောင်၏ အာဏာအားလုံးကို စတင်အသုံးပြုသည်။ ဤနောက်ဆုံးကာလ လောကီအာဏာသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို အတိအကျ အတုခိုးခြင်းဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ခရစ်တော်၏အာဏာကို အသုံးပြု၍ လူများကို ထိုသခင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြသည့်နည်းတူ (ယောဟန် ၁၅:၂၆၊ ၁၆:၁၃–၁၄) ကမ္ဘာမြေဝံကောင်သည်လည်း ပင်လယ်ဝံကောင်၏ အာဏာအားလုံးကို အသုံးပြု၍ လူများကို ထိုဝံကောင်ဘက်သို့ ညွှန်ပြလိမ့်မည်။ “ပထမမြောက်ဝံကောင်၏ အာဏာ” ဆိုသည့် စကားစုသည် (အပိုဒ် ၁၂) အလယ်ခေတ်ဘုရားကျောင်းတိုင်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်အရ တစ်ထောင့်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်ရက် (၁၂၆၀ ရက်) ကာလအတွင်း အသုံးပြုခဲ့သော အကျပ်ကိုင်အာဏာကို ရည်ညွှန်းသည် (ကြည့် ဗျာ ၁၃:၅–၈)။

13:12–13. Activities of the Beast. At this point, there is a change in tenses in the original Greek language from past to present, bringing us to the closing days of this world’s history. The second beast began to exercise all the authority of the first. This end-time earthly power is an exact parody of the Holy Spirit; just as the Holy Spirit exercised the authority of Christ, pointing people to Him (John 15:26; 16:13–14), the earth beast will exercise all the authority of the sea beast, pointing people to it. The expression “authority of the first beast” (v. 12) refers to the coercive power that the medieval church exercised during the prophetic 1,260 days of the Middle Ages (see Rev. 13:5–8).

 

ပထမမြောက်ဝံကောင်၏ အာဏာကို အသုံးပြုခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာမြေဝံကောင်သည် ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားများအား သေစေသောဒဏ်ရာပျောက်ကင်းသွားသော ပထမမြောက်ဝံကောင်ကို ကိုးကွယ်စေလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ကမ္ဘာမြေပေါ်ရှိသူများကို ပထမမြောက်ဝံကောင်ကို ကိုးကွယ်စေခြင်းသည် ပင်လယ်ဝံကောင်၏ သေစေသောဒဏ်ရာပျောက်ကင်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ကမ္ဘာမြေဝံကောင်သည် အစပိုင်းတွင် အံ့ဖွယ်နိမိတ်လက္ခဏာများကို အသုံးပြု၍ လှည့်စားခြင်းဖြင့် (ဗျာ ၁၃:၁၃–၁၄) နောက်ပိုင်းတွင်မူ အကျပ်ကိုင်ခြင်းဖြင့် (၁၃:၁၅–၁၇) ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားများကို ပင်လယ်ဝံကောင်ကို ကိုးကွယ်စေလိမ့်မည်။

By exercising the authority of the first beast, the earth beast will cause the inhabitants of the world to worship the first beast, whose mortal wound will be healed (v. 12). The work of causing the inhabitants of the earth to worship the first beast correlates with the healing of the deadly wound of the sea beast. The earth beast will cause the people of the world to worship the sea beast initially through the use of miraculous signs as a means of persuasion (Rev. 13:13–14), and later, through coercion (13:15–17).

 

ကမ္ဘာမြေဝံကောင်သည် ကြီးကျယ်သော နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုလုပ်၍ ကမ္ဘာ့လူမျိုးများကို လှည့်စားလိမ့်မည် (ကြည့် ၂ သက် ၂:၉–၁၀)။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် အံ့ဖွယ်နိမိတ်များဖြင့် လူများကို ခရစ်တော်ကို ကိုးကွယ်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဤနောက်ဆုံးကာလအာဏာသည် လှည့်ဖြားသော အံ့ဖွယ်အမှုများဖြင့် ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားများကို လှည့်စား၍ ပင်လယ်ဝံကောင်ကို ကိုးကွယ်စေလိမ့်မည်။ ဤလှည့်ဖြားသော နိမိတ်လက္ခဏာများအနက် အကြီးဆုံးမှာ ကမ္ဗည်းတောင်ပေါ်တွင် ဧလိယ၏ ပရောဖက်ပြုချက်အတိုင်း ကောင်းကင်မှ မီးကို ချပေးခြင်းကို အတုလုပ်ခြင်းဖြစ်သည် (၁ ဘုရင် ၁၈:၃၆–၃၈)။ ထို့ကြောင့် ပင်လယ်ဝံကောင်ကိုယ်စား အံ့ဖွယ်အမှုများ ပြုလုပ်သော လိမ်ညာပရောဖက်ဟူသော နာမည်နှင့် ကိုက်ညီသည် (ဗျာ ၁၆:၁၃၊ ၁၉:၂၀၊ ၂၀:၁၀)။ ကောင်းကင်မှ မီးချပေးခြင်းသည် ပင်တေကုတ္တနေ့ကို အတုခိုးခြင်းလည်းဖြစ်သည် (တမန် ၂:၃)။ ကမ္ဘာမြေဝံကောင်၏ အမှုတော်အားလုံးသည် ဤအံ့ဖွယ်နိမိတ်များကို အမှန်တကယ် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ထင်ရှားခြင်းဟု လူများယုံကြည်စေရန် ရည်ရွယ်သည်။

The earth beast will perform great signs, by which it will deceive the nations of the earth (see 2 Thess. 2:9–10). In contrast to the Holy Spirit, who moves people to worship Christ through miraculous signs, this end-time power will deceive the people of the world through deceptive miracles and will cause them to worship the sea beast. The greatest of these deceptive signs is making fire come down from heaven in an imitation of the prophetic role of Elijah on Mount Carmel (1 Kin. 18:36–38), living up to its moniker of the false prophet who works miracles on the sea beast’s behalf (Rev. 16:13; 19:20; 20:10). The act of bringing fire down from heaven also mimics the day of Pentecost (Acts 2:3). All the activities of the earth beast will be designed to make people believe that these miraculous signs are the manifestations of true divine power.

 

၁၃:၁၄–၁၅။ ဝံကောင်၏ ပုံရိပ်။ ပင်လယ်ဝံကောင်၏ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းခြင်းသည် အလယ်ခေတ်နိုင်ငံရေး-ဘာသာရေးစနစ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ကမ္ဘာမြေဝံကောင်သည် အံ့ဖွယ်နိမိတ်လက္ခဏာများဖြင့် ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားများကို လှည့်စားလိမ့်မည်။ သိုးသငယ်ချွန်နှစ်ချွန်ရှိသော ပုံစံကြောင့် လူများသည် ထိုလှည့်ဖြားသော အံ့ဖွယ်များကို ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ထင်ရှားခြင်းဟု လက်ခံကြလိမ့်မည်။ လိမ်ညာပရောဖက်သည် သေစေသောဒဏ်ရာရရှိခဲ့သော ဝံကောင်အတွက် ပုံရိပ်တစ်ခု ဖန်တီးရန် လူများကို လှုံ့ဆော်လိမ့်မည်။ ဤပုံရိပ်သည် တစ်စုံတစ်ခု၏ မိတ္တူဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာသည် ဖိနှိပ်မှုကာလဖြစ်သော လလမျှလေးဆယ်နှစ်လ သို့မဟုတ် တစ်ထောင့်နှစ်ရာခြောက်ဆယ်ရက် (၁၂၆၀ ရက်) ကာလရှိ စနစ်နှင့် ဆင်တူသော နိုင်ငံတော်ဘာသာရေးစနစ်တစ်ခုကို ဖန်တီးရန် လှုံ့ဆော်ခံရလိမ့်မည်။ နိုင်ငံရေးနှင့် အရပ်ဘက်အာဏာများသည် ထိပ်တန်းဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းများနှင့် ပူးပေါင်း၍ လူများအပေါ် ဘာသာတရားကို အကျပ်ကိုင်လာသောအခါ ဝံကောင်၏ ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးပြီးသည်ဟု ဆိုရလိမ့်မည်။ သို့သော် ပုံရိပ်များတွင် အသက်ရှင်ခြင်းမရှိ (ဥပမာ ဆာ ၁၃၅:၁၅–၁၇)။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာမြေဝံကောင်သည် ဝံကောင်၏ ပုံရိပ်ကို အသက်ရှူပေး၍ အသက်ရှင်စေသည်။ ဤသည်မှာ အာဒံကို မိမိပုံသဏ္ဍာန်နှင့် ဖန်ဆင်းပြီးနောက် ဘုရားသခင်သည် အသက်ရှူပေးခဲ့သည်ကို သတိတရားဖြစ်စေသည် (က ၂:၇)။ နိုင်ငံရေးအာဏာနှင့် သေဒဏ်ခြိမ်းခြောက်မှုအားဖြင့် ကမ္ဘာမြေဝံကောင်သည် ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားများကို ပင်လယ်ဝံကောင်၏ အာဏာကို အသိအမှတ်ပြု၍ သစ္စာခံရန် လှုံ့ဆော်သည်။

13:14–15. The Image of the Beast. The healing of the sea beast will result in the restoration of the medieval political-religious system of worship. As previously indicated, the earth beast will deceive the inhabitants of the earth through miraculous signs. The people will accept those deceptive miracles as the manifestations of divine power due to the lamblike horns of the beast’s appearance. The false prophet will persuade them to make an image, which is a copy of some reality, to the beast that received the deadly wound. The world will be enticed into creating a system of state religion that resembles the one from the period of oppression described prophetically as the forty-two months or 1,260 days. When civil and political powers join the leading religious organizations to force religion on people, they will have formed the image of the beast. However, images lack life (e.g., Ps. 135:15–17), and the earth beast therefore gives breath to the image of the beast to give it life. This brings Genesis 2:7 to mind, where, after having created Adam in His image, God breathed life into him, enabling him to function. By means of political power and a death threat, the earth beast persuades the people of the world to acknowledge the authority of the sea beast and to render allegiance to it.

 

ဗျာဒိတ် ၁၃ သည် ပရိုတက်စတင့် အမေရိက (ကမ္ဘာမြေဝံကောင်) သည် ပုပ်ရဟန်းစနစ် (ပင်လယ်ဝံကောင်) ၏ သေစေသောဒဏ်ရာပျောက်ကင်းရေးတွင် ဦးဆောင်အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်မည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ နောက်ဆုံးကာလ၌ ထိုသူသည် ပင်လယ်ဝံကောင်နှင့် ပူးပေါင်း၍ အနောက်ဥရောပရှိ အလယ်ခေတ်ခရစ်ယာန်ဘာသာကို ထူးခြားစေခဲ့သော စနစ်နှင့် ဆင်တူသော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုကို ကမ္ဘာ့လူများ၏ ကိုယ်စိတ်နှလုံးနှင့် ယုံကြည်ချက်များကို ထိန်းချုပ်ရန် တည်ထောင်လိမ့်မည်။ ကမ္ဘာမြေဝံကောင်၏ သက်ရောက်မှုသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

Revelation 13 thus indicates that Protestant America (the earth beast) will have the leading role in the healing of the deadly wound of the papal system (the sea beast). At the time of the end, it will establish a union with the sea beast and establish an institution similar to the one that characterized medieval Christianity in Western Europe for the purpose of controlling the consciences and beliefs of the people of the world. The impact of the earth beast will be worldwide.

 

၁၃:၁၆–၁၇။ ဝံကောင်၏ အမှတ်အသား။ ဖိအားကို လက်ခံသူအားလုံးသည် လူတန်းစားမရွေး ဝဲလက်ျာလက်ပေါ်တွင် သို့မဟုတ် နဖူးပေါ်တွင် ဝံကောင်၏ နာမည်ပါသော အမှတ်အသားကို ခံရလိမ့်မည်။ ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားကို ခံယူခြင်းဆိုသည်မှာ ဝံကောင်၏ လူဖြစ်၍ သူ့ကို ကိုးကွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားသည် ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ တံဆိပ်သည် ဘုရားသခင်၏ လူများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးသည်နည်းတူ (ဗျာ ၁၄:၁) ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားသည်လည်း ဝံကောင်၏ လူများကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပေးသည်။ လက်ျာလက် သို့မဟုတ် နဖူးပေါ်တွင် အမှတ်အသားတပ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို လက်ပေါ်တွင် သို့မဟုတ် နဖူးပေါ်တွင် ချည်နှောင်ရန် မောရှေညွှန်ကြားခဲ့သည်ကို သတိတရားဖြစ်စေသည် (တရား ၆:၈)။ ဤသည်မှာ နဖူးပေါ်ရှိ အမှတ်အသားသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ကို စိတ်နှလုံးနှင့် အပြုအမူတွင် ထည့်သွင်းခြင်းနှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်း ပြသသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားကို ခံယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို ငြင်းပယ်ခြင်း၏ အမှတ်အသားဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ကို နာခံခြင်းကို ဝံကောင်၏ လူ့ပညတ်တော်များကို နာခံခြင်းအဖြစ် လဲလှယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

13:16–17. The Mark of the Beast. All who succumb to the pressure will receive a mark with the name of the beast on their right hand or on their forehead, regardless of class. To receive the mark of the beast means to belong to the beast and to worship it. The mark of the beast is the antithesis of the seal of God; just as the seal identifies those who belong to and worship God (Rev. 14:1), so the mark of the beast identifies those who belong to and worship the beast. The placement of a mark on the right hand or forehead evokes Deuteronomy 6:8, where Moses instructed the Israelites to bind God’s law as a sign on their hand or their forehead. This shows that the mark on the forehead has to do with impressing God’s law on the minds and behavior of His people through belief. In contrast, receiving the mark of the beast stands as a mark of refusal of God’s commandments, exchanging obedience to God for obedience to the human commandments of the beast.

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်း၏ ဗဟိုပြဿနာမှာ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်း၍ ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် နာခံခြင်းဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၄:၁၂)။ အထူးသဖြင့် ဥပုသ်နေ့ပညတ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှု၏ အကြီးမြတ်ဆုံး စမ်းသပ်ချက်ဖြစ်သည်။ သုံးပါးသောကောင်းကင်တမန်များ၏ သတင်းစကားသည် အမှန်တကယ် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်နာခံရန် (၁၄:၇) ဝံကောင်ကို ကိုးကွယ်၍ အမှတ်အသားမခံယူရန် (၁၄:၉) ခြိမ်းချောက်သည်ကို ဥပုသ်နေ့ပညတ်နှင့် ဆက်စပ်ပြထားသည်။ ဥပုသ်နေ့သည် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိလူများ၏ နာခံခြင်း၏ ထူးခြားသော အမှတ်အသားဖြစ်သည်နည်းတူ (ထွက် ၃၁:၁၂–၁၇၊ ယေဇ ၂၀:၁၂၊ ၂၀) ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားသည်လည်း ဝံကောင်အပေါ် နာခံခြင်း၏ အမှတ်အသားဖြစ်သည်။ ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားသည် စတုတ္ထပညတ်ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်အစား လူ့အစားထိုးဖြစ်သည်။ အကြီးမြတ်ဆုံးဥပမာမှာ သတ္တမနေ့ဥပုသ်နေ့အစား တစ်ပတ်၏ ပထမနေ့ဖြစ်သော တနင်္ဂနွေနေ့ကို ကိုးကွယ်ရာနေ့အဖြစ် တည်ထောင်ခြင်းဖြစ်သည် (အောက်တွင် “ပညတ်တော်နှင့် ဥပုသ်နေ့” ကြည့်ပါ)။

Revelation shows that the central issues in the final crisis will be worship and obedience to God in keeping His commandments (Rev. 14:12), with the Sabbath commandment being the most important and revealing test of one’s faithfulness to God. The appeal of the three angels’ messages to worship and obey the true God (14:7) rather than to worship the beast and receive its mark (14:9) clearly appears in the context of the Sabbath commandment. As the Sabbath is the distinctive sign of obedience of God’s faithful people (Ex. 31:12–17; Ezek. 20:12, 20), so the mark of the beast is a sign of obedience to the beast. The mark of the beast is a direct attack on the fourth commandment, as it is a human substitute for God’s commandment. The most obvious example of this is the establishment of Sunday, the first day of the week, as a day of worship in place of the seventh-day Sabbath (see below, “The Law and the Sabbath”).

ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် ဥပုသ်နေ့ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် ဗဟိုအရေးကြီးသည်။ နောက်ဆုံးကာလ ဘုရားသခင်၏ လူများ၏ အဓိကလက္ခဏာမှာ သူ၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၂:၁၇၊ ၁၄:၁၂)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဥပုသ်နေ့ပညတ်သည် ဆယ်ပညတ်တော်၏ ဗဟိုချက်တွင် တံဆိပ်အဖြစ် ရှိနေပြီး သတ္တမနေ့ဥပုသ်သည် တစ်ပါးတည်းသော အမှန်တကယ် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုနှင့် သူနှင့် သူ၏ ပဋိညာဉ်လူများအကြား အထူးဆက်ဆံရေး၏ မြင်သာသော အမှတ်အသားဖြစ်သည် (ထွက် ၃၁:၁၂–၁၇၊ ယေဇ ၂၀:၁၂၊ ၂၀)။ ထွက်ဝင်နှင့် တရားဟောရေးကျမ်းတွင် ပေးထားသော ဆယ်ပညတ်တော်၏ နှစ်မျိုးလုံးတွင် ဥပုသ်နေ့သည် ဣသရေလလူမျိုးအတွက် ဘုရားသခင်ကို ဖန်ဆင်းရှင်အဖြစ် (ထွက် ၂၀:၁၁) နှင့် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် (တရား ၅:၁၅) အမြဲသတိရစေရမည်ဖြစ်သည်။ ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို နာခံခြင်းနှင့် သူ့လူဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ The Law and the Sabbath

The Law of God is of central significance in the book of Revelation. A principal characteristic of God’s end-time people is that they keep His commandments (Rev. 12:17; 14:12). In the OT, the Sabbath commandment lies at the heart of the Decalogue as a seal, since the seventh-day Sabbath was a visible sign of loyalty to the one true God and of the special relationship between Him and His covenant people (Ex. 31:12–17; Ezek. 20:12, 20). The two versions of the Decalogue given in Exodus and Deuteronomy show that the Sabbath was to be a constant reminder to Israel of God as their Creator (Ex. 20:11) and their Savior (Deut. 5:15). Sabbath observance was an indication of submission and belonging to God.   ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကဲ့သို့ ဥပုသ်နေ့သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှု၏ အမှတ်အသားဖြစ်ခဲ့သည်နည်းတူ နောက်ဆုံးကာလ၌လည်း ဘုရားသခင်အပေါ် နာခံခြင်းနှင့် လက်အောက်ခံခြင်း၏ ထူးခြားသော အမှတ်အသားဖြစ်လာလိမ့်မည်။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးကာလ ဘုရားသခင်၏ လူများကို လိမ်ညာသော ကိုးကွယ်ရေးစနစ်ကို ရွေးချယ်၍ ဝဲလက်ျာလက် သို့မဟုတ် နဖူးပေါ်တွင် ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားကို ခံယူသူများနှင့် ခွဲခြားပေးလိမ့်မည်။ ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားခံယူခြင်းသည် ဣသရေလလူများအား ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို လက်ျာလက် သို့မဟုတ် နဖူးပေါ်တွင် ချည်နှောင်ရန် မောရှေညွှန်ကြားခဲ့သည်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (တရား ၆:၈)။ ထို့ကြောင့် ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားခံယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းအစား နောက်ဆုံးကာလ လိမ်ညာသော ဘာသာရေးစနစ်ကို နာခံခြင်း၏ အမှတ်အသားဖြစ်သည်။ Revelation shows that just as the Sabbath was the sign of faithfulness to God in the OT, so the Sabbath will once again be the distinctive sign of obedience and submission to God in the end times. This will distinguish God’s end-time people from those who will choose the false apostate religious system and receive the mark of the beast on their right hand and forehead. Receiving the mark of the beast echoes Moses’s instruction to the Israelites to bind God’s commandments on the right hand or the forehead (Deut. 6:8). Receiving the mark of the beast thus functions as a similar sign of obedience to the end-time apostate religious system rather than obedience to God in keeping His commandments.   ဤအချက်ကို သုံးပါးသောကောင်းကင်တမန်များ၏ သတင်းစကားတွင် အလေးပေးထားပြီး ကမ္ဘာသူကမ္ဘာသားများအား ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ကိုးကွယ်ရန်နှင့် ဝံကောင်ကို ကိုးကွယ်၍ အမှတ်အသားခံယူသူများကို သတိပေးချက်ပါရှိသည် (၁၄:၇–၁၂)။ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားကို ကိုးကွယ်ရန် တိုက်တွန်းချက်ကို ဆယ်ပညတ်တော်၏ စတုတ္ထပညတ်စကားဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၇၊ ထွက် ၂၀:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အမှန်တကယ် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် တိုက်တွန်းချက်ကို ဥပုသ်နေ့ပညတ်နှင့် ဆက်စပ်၍ ဝံကောင်ကို ကိုးကွယ်၍ အမှတ်အသားမခံယူရန် သတိပေးချက်နှင့် တွဲဖက်ထားခြင်းသည် ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားသည် စတုတ္ထပညတ်ဖြစ်သော အမှန်တကယ် ဥပုသ်နေ့ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားစေသည်။ အမှတ်အသားသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်နှင့် သက်ဆိုင်ကြောင်းကို နောက်ဆုံးဖော်ပြချက်တွင် ဘုရားသခင်၏ လူများကို ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိ၍ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းသူများဟု ဖော်ပြထားသည်မှ ထင်ရှားသည် (ဗျာ ၁၄:၁၂)။ This concept is emphasized in the three angels’ messages, which contain a call to the inhabitants of the earth to fear and worship the creator God followed by a warning to those who choose to worship the beast and receive its mark (14:7–12). This call to worship the creator God is given in the language of the fourth commandment of the Decalogue (v. 7; cf. Ex. 20:11). Relating the call to worship the true God with the Sabbath commandment and the warning not to worship the beast and receive its mark establishes the reception of the mark of the beast as a direct attack on the fourth commandment, the true Sabbath. That the mark has something to do with God’s law is obvious from the concluding statement that describes God’s people as those who maintain faithfulness to Christ and keep God’s commands (Rev. 14:12).   သို့သော် ယနေ့ခေတ် တနင်္ဂနွေနေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည် ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားကို ခံယူခြင်းဟု မဆိုလိုပါ။ ကိုးကွယ်ရာနေ့ ရွေးချယ်ရာတွင် ပါဝင်သော ပြဿနာများကို လူများ ရှင်းလင်းစွာ နားလည်လာသောအခါမှသာ တနင်္ဂနွေနေ့ကို စောင့်ထိန်းခြင်းသည် ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားဖြစ်လာမည်။ ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားသည် ကြီးမားသော အငြင်းပွားမှု၏ ဗဟိုပြဿနာဖြစ်လာမည့် အချိန်ကား ရောက်လာလိမ့်မည်။ ထိုအခါ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတွက် သို့မဟုတ် ဆန့်ကျင်ဘက်အတွက် ရပ်တည်ရွေးချယ်ရလိမ့်မည်။ However, Sunday observance today does not in and of itself determine that one will receive the mark of the beast. Sunday-keeping will become the mark of the beast only when people clearly understand the issues involved in choosing a day of worship. The time is coming when the mark of the beast will become the central issue of the Great Controversy; when every person in the world will have to take his or her stand for or against God’s will.

 

ဗျာဒိတ် ၁၃:၁၇ တွင် နောက်ဆုံးကာလ အဖြစ်အပျက်၏ အထွတ်အထိပ်တွင် ဝံကောင်၏ ပုံရိပ်ကို ကိုးကွယ်ရန် ငြင်းဆိုသူများအပေါ် စီးပွားရေးပိတ်ဆို့မှုသည် အဓိကကျသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်မည်ဖြစ်သည်။ ဝံကောင်ကို မကိုးကွယ်ခြင်းကို သစ္စာမဲ့မှုဟု သတ်မှတ်၍ သေဒဏ်ပေးခြင်းခံရလိမ့်မည်။ ဤအရာအားလုံးသည် စာတန်၏ ရှေးကျသော ဤကမ္ဘာကို တစ်ဦးတည်းအုပ်စိုးလိုသော ဆန္ဒ၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အုပ်စိုးမှုကို ငြင်းဆိုသူများ ရှိနေသမျှ ထိုရည်မှန်းချက်သည် မပြည့်စုံနိုင်ပါ။ ဤအခြေအနေတစ်ခုလုံးသည် ခရစ်တော် တန်ခိုးတော်နှင့် ဘုန်းအသရေတော်ဖြင့် ကြွလာခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်ပြီး စာတန်၏ သုံးပါးတစ်ဆူအဖွဲ့နှင့် သူတို့၏ တပ်များကို ရှုံးနိမ့်စေခြင်း (၁၉:၁၁–၂၁) နှင့် သစ္စာရှိလူများကို ကယ်တင်ခြင်း (ဒံ ၁၂:၁) တို့ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လိမ့်မည်။

Revelation 13:17 shows that at the climax of the end-time drama, economic sanctions for those who refuse to worship the image of the beast will play a pivotal role. Refusal to worship the beast will be treated as an act of disloyalty punishable by death. All of this is a result of Satan’s age-old desire to be the sole ruler of this world, an aspiration that cannot be realized as long as there are people who refuse to acknowledge his rule. This entire scenario will conclude with the coming of Christ in power and glory, followed by the defeat of the satanic triune league and their forces (19:11–21) and the deliverance of His faithful people (Dan. 12:1).

 

ဗျာဒိတ် ၁၃:၁၄–၁၈ တွင် အသုံးပြုထားသော စကားအများစုသည် ဒံယေလ ၃ ကျမ်းချက်ကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြထားပြီး နေဘုကဒ်နေဇာ၏ ပုံရိပ်ကိုးကွယ်ခိုင်းစေခဲ့ပုံကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ ပုံရိပ်နှင့် ပုံရိပ်ကိုးကွယ်ခြင်း (ဒံ ၃:၅)၊ ပုံရိပ်မကိုးကွယ်သူများကို သေဒဏ်ပေးခြင်း (၃:၆)၊ အဖြစ်အပျက်၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးအတိုင်းအတာ (၃:၂)၊ ပုံရိပ်၏ အရွယ်အစားတွင် ခြောက်ဆယ် (၃:၁) စသည်တို့ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ် ၁၃ က ဒံယေလ ၃ ၏ အဖြစ်အပျက်သည် နောက်ဆုံးကာလ၌ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းအတိုင်းအတာဖြင့် ထပ်မံဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်ပြီး လူများသည် ပုံရိပ်ကိုးကွယ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်းအကြား ရွေးချယ်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောထားသည်။

Much of the language in Revelation 13:14–18 echoes Daniel 3, which records how Nebuchadnezzar forced image worship on his people: the image and worshiping the image (Dan. 3:5), the death threat for not worshiping the image (3:6), the universality of the scene (3:2), and the number six in regard to the image (3:1). Revelation 13 tells us that the story of Daniel 3 is to be repeated at the time of the end on a worldwide scale, when people will have to choose between worshiping the image or remaining faithful to God.

 

၁၃:၁၈။ ခြောက်ရာခြောက်ဆယ်ခြောက် ဂဏန်း။ ဗျာဒိတ် ၁၃ သည် ဝံကောင်၏ ဂဏန်း ခြောက်ရာခြောက်ဆယ်ခြောက် (၆၆၆) ကို နားလည်ရန် စာဖတ်သူကို တိုက်တွန်းခြင်းနှင့် နားလည်ရန် အထူးဉာဏ်ပညာနှင့် ဉာဏ်အမြင်လိုအပ်ကြောင်း ကြေညာချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (ကြည့် ၁၇:၉)။ ဤနေရာတွင် ရည်ညွှန်းသော ဉာဏ်ပညာသည် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး မဟုတ်ဘဲ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ပေးသော ဘုရားသခင်၏ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်စွမ်းဖြစ်သည် (သု ၂:၆၊ ယာ ၁:၅)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘုရားသခင်၏ လူများသည် ဝံကောင်၏ လှည့်ဖြားသောသဘောကို သိမြင်နိုင်၍ နောက်ဆုံးကာလ လှည့်စားမှုမှ ကာကွယ်ခံရရန် ဘုရားသခင်ပေးသော ဉာဏ်ပညာလိုအပ်သည်။ ဤဉာဏ်ပညာမရှိသူများသည် လှည့်စားခြင်းကို ခံရ၍ ဝံကောင်ကို ကိုးကွယ်ကြလိမ့်မည် (ကြည့် ၂ သက် ၂:၁၀–၁၂၊ ဗျာ ၁၃:၈)။

13:18. The Number 666. Revelation 13 concludes with a call to the reader to understand the number of the beast, 666, and a declaration that special wisdom and insight are needed to cultivate an understanding (see also 17:9). The wisdom in view here does not refer to intellectual ability but to divine discernment imparted by the Holy Spirit (Prov. 2:6; James 1:5). God’s end-time people need divinely bestowed wisdom in order to discern the deceptive character of the beast and to be protected from the end-time deceit. Those who lack this wisdom will become victims of the duplicity and will worship the beast (see 2 Thess. 2:10–12; Rev. 13:8).

 

ကျမ်းစာတွင် ၆၆၆ ကို “လူ၏ ဂဏန်း” ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ဂရိဘာသာဖြင့် “arithmos anthrōpou” ဆိုသည်မှာ “လူသားတို့၏ ဂဏန်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ဗျာဒိတ် ၂၁:၁၇ တွင် “metron anthrōpou” သည် “လူ့အတိုင်းအတာ” ဟု ဆိုသည်နှင့် ဆင်တူသည်။ ဗျာဒိတ် ၁၃ ၏ ဝံကောင်သည် လူတစ်ဦးကို ကိုယ်စားမပြုဘဲ ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်သော ဘာသာရေး-နိုင်ငံရေးစနစ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဂဏန်းများသည် သင်္ကေတအဓိပ္ပာယ်ရှိတတ်ပြီး ကျမ်းစာတစ်ခုလုံးတွင် ခုနစ်ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံမှုကို ဖော်ပြသည်။ ခုနစ်ထက် တစ်ခုနည်းသော ခြောက်သည် လူသားများ ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံမှုနှင့် မမျှတနိုင်ခြင်းကို ဖော်ပြပြီး လူသားများကို ခြောက်ရက်မြောက်နေ့တွင် ဖန်ဆင်းခဲ့ခြင်း၊ ခုနစ်ရက်ပတ်ပြည့်စုံမှုမတိုင်မီ တစ်ရက်စောကြောင်း အခြေခံသည်။ လူသားများသည် ခုနစ်ဆိုသည့် ဂဏန်းတွင်သာ ဘုရားသခင်ကို ဖန်ဆင်းရှင်နှင့် ရွေးနုတ်ရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြင့် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ၆၆၆ သည် ဘုရားသခင်မပါသော လူသားကို ရည်ညွှန်းသည်။

The book defines 666 as “the number of a man.” The Greek phrase arithmos anthrōpou means “the number of humanity,” like in Revelation 21:17 where metron anthrōpou means “human measurement.” The beast of Revelation 13 does not represent a human being but a religious-political system that stands in opposition to God. Numbers regularly have symbolic meanings in Revelation, and in the Bible at large, seven expresses the perfection of God. Being one short of seven, six represents how humanity falls short of divine perfection based on the fact that human beings were created on the sixth day, a day prior to the completion of the full week of seven days. Human beings find their purpose only in the number seven, in acknowledging God as their Creator and Redeemer. The number 666 thus refers to humanity apart from God.

 

ခြောက်ရာခြောက်ဆယ်ခြောက်သည် နောက်ဆုံးကာလနှင့်သာ သီးသန့်သက်ဆိုင်သည်။ ထိုသည်မှာ နဂါး၊ ပင်လယ်ဝံကောင်နှင့် ကမ္ဘာမြေဝံကောင်တို့နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဂရိဘာသာတွင် ၆၆၆ ကို hexakosioi hexēkonta hex ဟု ရေးသည်။ ဂရိဘာသာတွင် ခြောက်ခြောက်ခြောက်ဟု ခွဲမရေးဘဲ တစ်ခုတည်းသော ဂဏန်းအဖြစ် ရေးသော်လည်း “ခြောက်” ဟူ၍ သုံးကြိမ်ထပ်ကာထပ်ကဲ အလေးပေးခြင်းသည် နဂါး၊ ပင်လယ်ဝံကောင်နှင့် ကမ္ဘာမြေဝံကောင်တို့ဖြစ်သော စာတန်၏ သုံးပါးတစ်ဆူအဖွဲ့ကို ဘုရားသခင်၏ သုံးပါးတစ်ဆူတော်၏ အတုအပဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (ကြည့် ဗျာ ၁:၄–၆၊ ဗျာ ၁၃:၁–၁၀ အပိုဒ်မှတ်ချက်)။ ဝံကောင်နှင့် သက်ဆိုင်သော ၆၆၆ သည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ သူ၏ ဘွဲ့အမည်နှင့် အခွင့်အရေးများကို ကိုယ်ယူသော ပုန်ကန်သောစနစ်ကို ရည်ညွှန်းသည် (၁၃:၆–၈၊ နှိုင်း ၂ သက် ၂:၄)။ ဤစနစ်သည် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်နှင့် မမျှသော လူ့အဖွဲ့အစည်းသာဖြစ်သည်။ ဤစနစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကားသည် ဓမ္မဟောင်းခေတ်က တုရုမင်းအား ပေးခဲ့သော သတင်းစကားနှင့် အတူတူဖြစ်သည်။ “သင်သည် ဘုရားမဟုတ်၊ လူသာဖြစ်သည်” (ယေဇ ၂၈:၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤနောက်ဆုံးကာလ ခရစ်တော်ဆန့်ကျင်ရေးစနစ်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ဉာဏ်ရည်ဉာဏ်သွေး တွက်ချက်မှုထက် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာလိုအပ်သည်။

Six hundred and sixty-six applies exclusively to the time of the end. It refers to the sea beast in association with the earth beast and the dragon. In Greek, 666 is expressed as hexakosioi hexēkonta hex. Although it must be remembered that in the Greek it is expressed as the single number six hundred and sixty-six rather than as six, six, six, this trifold emphasis on “six” identifies the satanic triune league—the dragon, the sea beast, and the earth beast—as the counterfeit of the Trinity of the Godhead (see Rev. 1:4–6; see commentary on Rev. 13:1–10). As applied to the beast, 666 refers to the rebellious system that opposes God and exalts itself above God by claiming His titles and prerogatives (13:6–8; cf. 2 Thess. 2:4). This system is nothing more than a human institution that falls short of the divine character. God’s message to this system is the same as the one to the king of Tyre in OT times: “You are a man and not God” (cf. Ezek. 28:9). Such an identification of this end-time antichrist system requires divine wisdom rather than intellectual cleverness and calculation.

 

ကျမ်းစာတွင် ၆၆၆ ဂဏန်းတွေ့ရသော တစ်ခုတည်းသော နောက်နေရာမှာ ၁ ဘုရင် ၁၀:၁၄ ဖြစ်ပြီး ရှောလမုန်မင်း၏ နှစ်စဉ်ဝင်ငွေ ရွှေချိန်ခြောက်ရာခြောက်ဆယ်ခြောက်တိလတ် (၆၆၆ တိလတ်) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤကျမ်းချက်ပြီးနောက်တွင် ရှောလမုန်သည် နန်းတော်တွင် ရွှေစုဆောင်း၍ ရထားနှင့် မြင်းသည်ရဲများကို တိုးပွားစေကာ နိုင်ငံခြားဇနီးများကို များစွာထိမ်းမြားခဲ့ပြီး ဣသရေလမင်းများအတွက် ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်များကို ဖောက်ဖျက်ခဲ့သည် (တရား ၁၇:၁၆–၁၇)။ ဘုရားသခင်၏ ညွှန်ကြားချက်ကို မနာခံခြင်းဖြင့် ရှောလမုန်သည် မာန်မာနနှင့် ပြည့်စုံ၍ အခြားနတ်ဘုရားများ၏ ရုပ်တုများကို ကိုးကွယ်ကာ လူများကို ဘုရားသခင်ထံမှ လှည့်ထွက်စေခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ၆၆၆ ဂဏန်းသည် ဘုရားသခင်မပါသော လူ့အောင်မြင်မှုကို ဖော်ပြသည်။

The only other place in the Bible where the number 666 is found is in 1 Kings 10:14, where King Solomon’s annual income is specified as 666 talents of gold. Right after this text, we see that Solomon turned away from God as he began to accumulate gold in his palace, multiply his chariots and horsemen, and marry many foreign wives, all of which were direct violations of God’s instructions to Israelite kings (Deut. 17:16–17). In disobeying divine instruction, King Solomon became filled with pride and arrogance and turned to serve images of other gods, thus leading people away from God. The number 666 thus expresses human attempts at success without God.

 

ဗျာဒိတ်တွင် ၆၆၆ သည် ရှောလမုန်ကဲ့သို့ တစ်ချိန်က ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိခဲ့သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ထံမှ လှည့်ထွက်သွားသော လိမ်ညာသောစနစ်ကို ဆိုလိုသည်။ နောက်ဆုံးကာလတွင် ဤစနစ်သည် ရှောလမုန်ကဲ့သို့ ကမ္ဘာ့လူများကို ဘုရားသခင်ထံမှ လှည့်ထွက်စေလိမ့်မည်။ ဝံကောင်၏ နာမည်နှင့် ဂဏန်းပါသော အမှတ်အသားကို ခံယူသူအားလုံးသည် အထက်သို့ မောက်မာစွာ မြင့်မားပြီး ကမ္ဘာတွင် ဘုရားသခင်၏ နေရာကို ယူရန် ကြိုးစားသော ရှေးခေတ် ဗာဗုလုန်ကဲ့သို့ လိမ်ညာသော စနစ်ဘက်သို့ ရပ်တည်ကြလိမ့်မည်။

In Revelation, 666 denotes an apostate system, which, like Solomon, was once faithful to God but eventually turned away from him. At the time of the end, this system, like Solomon, will lead the people of the world away from God. All those who receive the mark of the beast, which consists of the name of the beast and the number of its name, will side with an apostate system like Babylon of old that exalts itself above God and tries to take His place in the world.

 

အခန်းကြီး - ၁၄

၁၄:၁–၄ အောင်မြင်သော တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်

စာတန်၏ ကမ္ဘာ့သမိုင်းနောက်ဆုံးနေ့ရက်များတွင် ပြင်းထန်စွာ လှုပ်ရှားခြင်းကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသည် ဝံကောင်ကို လိုက်လိမ့်မည် (ဗျာ ၁၃:၈)။ သို့သော် ဤအန္တရာယ်များသော ကာလတွင် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို သစ္စာရှိ၍ နာခံသော ကျန်ရစ်သူအုပ်စုကို ရရှိထားမည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် သိုးသငယ်တို့၏ အကာအကွယ်အောက်တွင် ဇိအုန်တောင်ပေါ်တွင် ရှိနေကြလိမ့်မည်။

14:1–4

The Victorious 144,000

As a result of Satan’s intense activities in the closing days of earth’s history, the whole world will be led to follow the beast (Rev. 13:8). However, during these perilous times, God will have a faithful remnant who will remain loyal and obedient to Him. They will be in Zion under the protection of God and the Lamb.

 

၁၄:၁–၃။ သီချင်းသစ်။ ရှင်ယောဟန်သည် သိုးသငယ်သည် ဇိအုန်တောင်ပေါ်တွင် တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင် (၁၄၄၀၀၀) နှင့်အတူ ရပ်နေသည်ကို ယခင်က ပလ္လင်တော်ခန်းမ၌ မြင်ခဲ့သည် (ကြည့် ဗျာ ၇:၄)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဇိအုန်တောင်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးရာဌာနဖြစ်ပြီး (ဆာ ၄၈:၁–၃၊ မိက္ခာ ၄:၇) ဘုရားသခင်၏ လူများ ရန်သူများထံမှ လုံခြုံရာနေရာဖြစ်သည်။ တစ်သိန်းလေးသောင်းလေးထောင်ကို ခရစ်တော်၏ အလံတော်အောက်တွင် စုဝေးနေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ဝံကောင်ကို လိုက်သူများသည် ဝဲလက်ျာလက် သို့မဟုတ် နဖူးပေါ်တွင် ဝံကောင်၏ အမှတ်အသားရှိသည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယောဟန်သည် သစ္စာရှိသူများတွင် ခမည်းတော်၏ နာမတော်ကို နဖူးပေါ်တွင်သာ ရေးထွင်းထားသည်ကို တွေ့ရသည်။ သူတို့သည် အကာအကွယ်တံဆိပ်ကို ခံယူထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ နာမည်သည် သူ၏ စရိုက်ကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် (ထွက် ၃၃:၁၉၊ ၃၄:၆–၇) တံဆိပ်သည် သူတို့၏ ဘဝတွင် ဘုရားသခင်၏ စရိုက်ကို ထင်ဟပ်စေကြောင်း ဖော်ပြသည်။

14:1–3. The New Song. The scene returns to the throne room where John saw the Lamb standing on Mount Zion with the 144,000 (see Rev. 7:4). In the OT, Mount Zion stood as the center of God’s rule on earth (Ps. 48:1–3; Mic. 4:7), where God’s people were secure from their enemies. The 144,000 were seen gathered under the banner of Christ. In contrast to the followers of the beast, who had the mark of the beast on their right hand or their forehead, John saw that the faithful had the Father’s name written on their foreheads alone. They were sealed with the seal of protection. Since the name of God represents His character (Ex. 33:19; 34:6–7), the seal indicates that they reflected God’s character in their lives.

သားရဲ၏နာမတော်၏ဂဏန်း ခရစ်ယာန်သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးတွင် ၆၆၆ ဟူသောအဓိပ္ပာယ်နှင့်ပတ်သက်၍ အဆိုပြုချက်များစွာကို တင်ပြခဲ့ကြသည်။ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်တစ်ခုမှာ ရောမဂဏန်းများကို အမည်များနှင့် ဘွဲ့အမည်များတွင် သတ်မှတ်၍ ပေါင်းလဒ်ကို ရယူကာ သားရဲ၏နာမတော်၏ဂဏန်းဟု ယူဆခြင်းဖြစ်သည်။ � seventeenth ရာစုနှစ်မှစ၍ ဤဂဏန်း ၆၆၆ ကို လက်တင်ဘွဲ့အမည် vicarius filii dei (ဘုရားသခင်၏သားတော်၏ကိုယ်စားလှယ်) ဟူသောအမည်နှင့် အများဆုံးတွဲချိတ်ခဲ့ကြပြီး၊ ထိုဘွဲ့သည် တရားဝင်ပုပ်ရဟန်းမင်း၏ဘွဲ့အမည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျမ်းစာအကြောင်းအရာနှင့် ပိုမိုကိုက်ညီပုံရသော၊ ထို့ပြင် vicarius filii dei ဟူသော လက်တင်စကားစုကို ၆၆၆ ဟု အသုံးချခြင်းသည် ပြဿနာရှိနိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည့် ဂဏန်းကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုနည်းတစ်ခုကို အကြံပြုပါသည်။ The Number of the Beast’s Name

Throughout Christian history, numerous proposals have been put forward regarding the meaning of 666. One line of interpretation has been to assign roman numerals to various names or titles and find the sum and thus the number of the beast’s name. Since the seventeenth century, this number has commonly been applied to the Latin title vicarivs filii dei (Vicar of the Son of God) under the assumption that it is an official papal title. We suggest a way of interpreting the number that seems to fit the biblical context better and that recognizes that applying 666 to the Latin phrase vicarivs filii dei can be problematic.   ပထမအချက်၊ ပုပ်ရဟန်းမင်းအချို့ကို အတိတ်ကာလ၌ vicarius filii dei ဟု တစ်ရံတစ်ခါ ခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ထိုဘွဲ့အမည်သည် တရားဝင်ပုပ်ရဟန်းမင်း၏ဘွဲ့အမည်ဖြစ်ခဲ့သည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသော သက်သေအထောက်အထားမရှိချေ။ ဒုတိယအချက်၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် စာဖတ်သူများနှင့် နားထောင်သူများကို သားရဲ၏ဂဏန်းကို တွက်ချက်ရန် အားပေးထားပြီး၊ ထိုဂဏန်းကို အတိအလင်း ၆၆၆ ဟု ဖော်ပြထားသည် (၁၃:၁၈)၊ ချက်ချင်းဆက်စပ်၍ “ထိုသားရဲ၏နာမတော်၏ဂဏန်း” ဟူသောစကားစုကို ဖော်ပြထားသည် (၁၃:၁၇)။ သို့သော် နာမည်၏အက္ခရာများကို ဂဏန်းတန်ဖိုးသတ်မှတ်ရန် ညွှန်ကြားထားခြင်းမရှိချေ။ ထိုသို့ယူဆခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ယူဆချက်သာဖြစ်သည်။ “တွက်ချက်ရန်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော ဂရိစကားလုံး ψηφίζω (psēphizō) သည် ဤနေရာ၌ “နားလည်ရန်” သို့မဟုတ် “ရှင်းလင်းစွာတွေးတောရန်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည် (လု၊ ၁၄:၂၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဥပမာ၊ ၁၄၄,၀၀၀ တို့ကို ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို နဖူးပေါ်တွင် ရရှိထားသူများဟု ဖော်ပြထားသော်လည်း (၁၄:၁၊ ၃)၊ မည်သူမျှ ထိုဂဏန်းကို သင်္ချာတွက်ချက်မှုဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့ကြခြင်းမရှိချေ။ First, although some popes have occasionally been referred to as vicarivs filii dei in the past, there is no documented evidence that this has ever been an official papal title. Second, although Revelation encourages readers or hearers to calculate the number of the beast, which is specifically identified as the number 666 (13:18) immediately followed by the phrase “number of his [or its] name” (13:17), it does not at any point indicate that we ought to attach numerical value to the letters of a name. This has been the assumption. The Greek word translated “to calculate,” psēphizō, means here “to figure out” (cf. Luke 14:28). For example, the 144,000 are described as having the name of God on their foreheads (14:1, 3), but no one has used mathematical calculations to interpret the number.   တတိယအချက်၊ ကျမ်းစာသည် သားရဲ၏နာမတော်ကို မည်သည့်ဘာသာစကားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရမည်ကို မဖော်ပြထားချေ။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် နာမည်တစ်ခုသည် အထူးအဓိပ္ပာယ်ရှိလျှင် ဘာသာစကားကို ပုံမှန်သတ်မှတ်ဖော်ပြတတ်သည်—ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် (၉:၁၁၊ ၁၆:၁၆) သို့မဟုတ် ဂရိဘာသာဖြင့် (၉:၁၁) ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် လက်တင်ဘာသာကို အသုံးမပြုချေ။ ၆၆၆ ကို ရောမဂဏန်းများဖြင့် လက်တင်ဘာသာဖြင့် ဖော်ထုတ်ရမည်ဟု ညွှန်ပြထားခြင်းလုံးဝမရှိချေ—vicarius filii dei ဟူသော လက်တင်ဘွဲ့အတွက် ပြုလုပ်ခဲ့သည့်နည်းတူ။ စတုတ္ထအချက်၊ ဗျာဒိတ် ၁၃ ကျမ်းချက်အရ ၆၆၆ သည် ပင်လယ်သားရဲ၏သေစေတတ်သောဒဏ်ရာပျောက်ကင်းလာချိန်နှင့် ကမ္ဘာမြေသားရဲက ကမ္ဘာသားများကို သားရဲ၏အမှတ်အသားကို ခံယူစေသည့် အဆုံးသတ်ကာလနှင့်သာ ဆိုင်သည်။ အလယ်ခေတ်လက်တင်ဘွဲ့အမည်ကို ၆၆၆ ဟု အသုံးပြုခြင်းသည် အဆုံးသတ်ကာလအကြောင်းအရာနှင့် မကိုက်ညီချေ။ ထို့ကြောင့် ဤသင်္ကေတဂဏန်း၏ ပြည့်စုံသောအဓိပ္ပာယ်ကို အချိန်ကသာ ဖော်ပြလိမ့်မည်ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် စောင့်ဆိုင်းရမည်မှာ ထင်ရှားသည်။ Third, the text does not specify which language ought to be used to interpret the name of the beast. In Revelation, when a name has a special meaning, the language is regularly specified as being either “in Hebrew” (9:11; 16:16) or “in Greek” (9:11). Latin is not used in Revelation; there is no indication that 666 is to be decoded in this language using Roman numerals as has been done with the Latin title vicarivs filii dei. Fourth, Revelation 13 shows that 666 applies exclusively to the end time in connection with the healing of the mortal wound of the sea beast as the earth beast causes the earth’s inhabitants to receive the mark of the beast. Applying 666 to a Medieval Latin title does not fit the end-time context. It is obvious that we must wait for the interpretation, for only time will reveal the full meaning of this symbolic number.

 

ယောဟန်သည် ဖြောင့်မတ်သောသူများ ပလ္လင်တော်ရှေ့၌ “သီချင်းသစ်” ကို ဆိုနေသံကို ကြားခဲ့သည် (အခန်း ၁၄:၃)။ ထိုသီချင်းသည် ဣသရေလလူမျိုး ပင်လယ်နီအတိုင်းဖြတ်ကျော်ပြီးနောက် ဆိုခဲ့သော ကယ်တင်ခြင်းသီချင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ထွက် ၁၅)။ သို့သော် ဤနေရာ၌မူ နောက်ဆုံးအကြပ်အတည်းကြီး၏ ဒုက္ခဆင်းရဲခံခဲ့ရသူများ (ဗျာ ၇:၁၄) က ဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ၁၄၄,၀၀၀ သောသူမျှသာ ထိုသီချင်းကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုသီချင်းသည် သူတို့၏ကိုယ်တွေ့အတွေ့အကြုံကို ထင်ဟပ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အဆုံးသတ်ကာလ၏လှည့်စားခြင်းအလယ်၌ ခိုင်ခံ့စွာရပ်တည်ခဲ့ကြပြီး ကယ်တင်ခြင်းခံခဲ့ကြသည် (ဒံ ၁၂:၁ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုလုံးတွင် အခြားမည်သည့်အဖွဲ့အစည်းမျှ ထိုသီချင်းကို သင်ယူနိုင်ခဲ့ကြခြင်းမရှိချေ။

John heard the righteous singing “a new song before the throne” (v. 3). It was the same song of deliverance sung by Israel after passing through the Red Sea (Ex. 15), though here it was sung by those who had gone through the great tribulation of the final crisis (Rev. 7:14). Only the 144,000 were able to learn that song, because it reflected their own experience. They stood firm in the midst of end-time deception and were delivered (see Dan. 12:1); hence, no other group in all creation was able to learn this song.

 

၁၄:၄–၅။ ၁၄၄,၀၀၀ ၏လက္ခဏာများ။ ၁၄၄,၀၀၀ တို့ကို ပထမဦးစွာ အမျိုးသမီးများနှင့် မပေါင်းဖက်ဘဲ ကိုယ်ကိုကိုယ်မညစ်ညမ်းစေသော အပျိုစင်များဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤညစ်ညမ်းခြင်းကို သင်္ကေတအဖြစ် ယူရမည်။ ဓမ္မဟောင်းကာလ၌ ဣသရေလစစ်သည်များသည် စစ်ချီမထွက်မီ ကိုယ်ကိုကိုယ်စင်ကြယ်စေရန်နှင့် အမျိုးသမီးများနှင့် လိင်ဆက်ဆံခြင်းမပြုရန် လိုအပ်ခဲ့သည် (တရား ၂၃:၉–၁၁၊ ၁ရာ ၂၁:၄–၅)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘာဗုလုန်မ နှင့် သူမျှားသမက်များ၊ ယုတ်မာသောခရစ်ယာန်ဂိုဏ်းချုပ်များ (ဗျာ ၁၇:၅) တို့သည် အခြားသူများကို တရားမဲ့ဆက်ဆံရေးသို့ လှည့်စားခဲ့ကြောင်း ပြောထားသည် (၁၇:၁–၅၊ ၁၈:၃၊ ၉)။ ၁၄၄,၀၀၀ တို့ကို ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ စာတန်နှင့်သူ၏တပ်များကို တိုက်ခိုက်သော စစ်သည်တော်များအဖြစ် ပုံဖော်ထားပြီး (၇:၄–၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဘာဗုလုန်နှင့်သူမျှားသမက်များနှင့် ဆက်ဆံရေးမရှိဘဲ ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် စင်ကြယ်နေကြသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ ခင်ပွန်းအဖြစ် သစ္စာရှိစွာ လိုက်နာကြသည် (၂ကော ၁၁:၂)။

14:4–5. Characteristics of the 144,000. The 144,000 are described first as virgins who have not defiled themselves with women. This defilement must be taken symbolically. In OT times, Israelite soldiers were required to keep themselves pure and to refrain from having sexual relations with women before going into battle (Deut. 23:9–11; 1 Sam. 21:4–5). Revelation speaks of how the harlot Babylon and her daughters, the apostate churches (Rev. 17:5), have seduced others into illicit relationships with them (17:1–5; 18:3, 9). The 144,000 are portrayed as militant troops who fight against Satan and his army (cf. 7:4–8) before the Second Coming and who have remained out of relationship with Babylon and her daughters and therefore spiritually undefiled, steadfastly faithful to one Husband: Christ (2 Cor. 11:2).

 

ဒုတိယအချက်၊ သူတို့သည် သိုးသငယ်လေးသွားရာနေရာတိုင်းကို လိုက်သောသူများဟု ဖော်ပြထားသည်။ ကမ္ဘာကြီးသည် သားရဲကို လိုက်နာရန်ရွေးချယ်သည့်အခါ သူတို့သည် ခရစ်တော်ကို မယိမ်းမယိုင် သစ္စာရှိကြသည်။ တတိယအချက်၊ ၁၄၄,၀၀၀ တို့သည် လူသားများထဲမှ ရွေးနှုတ်ခြင်းခံရပြီး ဘုရားသခင်နှင့်သိုးသငယ်အတွက် “ပဌမဦးသီးသောသီးနှံ” အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁၄:၄)။ ရှေးဣသရေလတွင် ပဌမဦးသီးသောသီးနှံသည် အကောင်းဆုံးအသီးအနှံအဖြစ် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သည်။ ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏အသွေးတော်ဖြင့် ရွေးနှုတ်ခြင်းခံရပြီး သီးနှံရိတ်သိမ်းခြင်း၏ ပဌမဦးသီးသောသီးနှံအဖြစ် ၁၄၄,၀၀၀ တို့ကို ဇိအုန်တောင်ပေါ်၌ ရပ်တည်နေသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (ဗျာ ၁၄:၁–၅)။ ဤသည်မှာ သီးနှံရိတ်သိမ်းခြင်းတွင် ခရစ်တော်ဖြင့် ရွေးနှုတ်ခြင်းခံရသော သမိုင်းတစ်လျှောက်လုံးရှိ အခြားသူများလည်း ပါဝင်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဤအဖွဲ့ကို မုသားစကားမပြောဘဲ အပြစ်ကင်းသူများဟု ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁၄:၅)။ ဤသည်မှာ ဣသရေလ၏အကြွင်းအကျန်သည် မုသားမပြောဘဲ ဆိုးယုတ်ခြင်းမပြုဟု ဇဖန်ယ၏ပရောဖက်ပြုချက်ကို ထင်ဟပ်စေသည် (ဇဖန် ၃:၁၃)။ မုသားစကားများသည် စာတန်၏အဆုံးသတ်ကာလ လှည့်စားခြင်းများကို ရည်ညွှန်းသည် (ဗျာ ၁၃:၁၄)။ များစွာသောသူများ လှည့်စားခြင်းကို ယုံကြည်ကြသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏အဆုံးသတ်ကာလ လူမျိုးသည် သမ္မာတရားကို ချစ်မြတ်နိုးပြီး ထိုသမ္မာတရားတွင် အမြဲနေကြသည် (၂သက် ၂:၁၀–၁၁)။

Second, they are described as the ones who will follow the Lamb wherever He goes. They will remain unwavering in their faithfulness to Christ, in contrast to the world, which chooses to follow the beast. Third, the 144,000 are said to be the ones who were redeemed from among humanity as the “firstfruits” to God and the Lamb (v. 4), referring to how in ancient Israel, the firstfruits belonged to God as the best of the harvest. John saw that the 144,000, purchased by the blood of Christ and as the firstfruits of the harvest, were standing on Mount Zion (Rev. 14:1–5). This implies that the harvest includes many others, redeemed by Christ throughout human history. Finally, this group is described as having uttered no falsehood and as being blameless (v. 5), which echoes Zephaniah’s prophecy about the remnant of Israel, who would not lie or practice evil (3:13). The falsehoods allude to Satan’s end-time deceptions (Rev. 13:14). While many choose to believe the lies, God’s end-time people love of the truth and persist in abiding by it (2 Thess. 2:10–11).

 

အခန်းငယ် ၅ တွင် ဂရိစကားလုံး ἄμωμος (amōmos) “အပြစ်ကင်း” သို့မဟုတ် “အပြစ်မရှိ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း၊ ဤနေရာ၌ ၁၄၄,၀၀၀ တို့၏ ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်မရှိခြင်းသည် ၁၄၄,၀၀၀ တို့၌ ရှိသော်လည်း၊ နောက်ဆုံးမျိုးဆက်သာလျှင် ဤလက္ခဏာရှိသည်ဟု မဆိုလိုချေ။ ဓမ္မဟောင်းတွင် အာဗြဟံ (က ၁၇:၁) နှင့် ယောဘ (ယောဘ ၁:၁) တို့သည် အပြစ်ကင်းသူများဖြစ်သော်လည်း အပြစ်လုံးဝမရှိသူများ မဟုတ်ခဲ့ကြချေ။ လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်စုနှစ်က ခရစ်ယာန်များကို ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် သန့်ရှင်းပြီး အပြစ်ကင်းစွာ ဖြစ်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (ဧဖက် ၁:၄၊ ၅:၂၇၊ ဖိလိပ် ၂:၁၅၊ ကောလောသဲ ၁:၂၂၊ ယုဒ ၂၄)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ၁၄၄,၀၀၀ တို့ကို ခရစ်တော်၏စရိုက်လက္ခဏာအမှန်ကို ထင်ဟပ်သူများအဖြစ် တင်ပြထားသည်။ သူတို့၏ဝတ်လုံသည် သိုးသငယ်၏အသွေးတော်ဖြင့် ဖြူစင်သဖြင့် ဘုရားသခင်ရှေ့၌ အစွန်းအအမှတ်အသားမရှိ၊ အပြစ်ကင်းစွာ တွေ့ရှိကြရသည် (၂ပေ ၃:၁၄)။

The Greek word amōmos (“blameless,” “without fault”) in v. 5 does not refer to a moral, sinless status but rather to the fidelity of the 144,000 to Christ. While the former is true of the 144,000, it is not a characteristic exclusive to the last generation of saints. In the OT, Abraham (Gen. 17:1) and Job (Job 1:1) were blameless, but they were not sinless. Two thousand years ago, Christians were called to be holy and blameless before God (Eph. 1:4; 5:27; Phil. 2:15; Col. 1:22; Jude 24). Revelation presents the 144,000 as reflecting the true character of Christ. Because their robes were made white in the Lamb’s blood, they are found spotless and blameless before God (2 Pet. 3:14).

 

၁၄:၆–၁၃ တမန်တော်သုံးပါး၏သတင်းစကား

ဤအပိုင်းတွင် ယောဟန်သည် ကောင်းကင်တွင် ပျံသန်းနေသော ကြွေးကြော်သောတမန်တော်သုံးပါးကို ပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် မြင်ခဲ့သည်။ ဤသတင်းစကားများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ၁၄၄,၀၀၀ တို့ကို ကမ္ဘာ့လူမျိုးများထဲမှ စုရုံးခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဂရိစကားလုံး ἄγγελος (angelos) သည် “ကောင်းကင်တမန်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော်လည်း မကြာခဏ “သတင်းဆောင်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်။ ကျမ်းစာတွင် ကောင်းကင်တမန်များသည် ဘုရားသခင်၏အမှုတော်ဆောင်ရွက်နေသော လူသားများကို ကိုယ်စားပြုတတ်သည် (မာ ၂:၇၊ မဿဲ ၁၁:၁၀)။ ဗျာဒိတ် ၁၄:၁၂ တွင် ဤတမန်တော်သုံးပါးကို ဘုရားသခင်၏အဆုံးသတ်ကာလ လူမျိုးနှင့် ရှင်းလင်းစွာ ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည်။

14:6–13

The Three Angels’ Messages

This section describes John’s prophetic vision of the three vocal angels that were to fly in the sky and proclaim warnings to the inhabitants of the world. It is in response to these messages that the 144,000 were to be gathered from the nations of the world. The Greek word angelos means “messenger” and is often translated as “angel.” In the Bible, angels often represent human beings in the service of God (Mal. 2:7; Matt. 11:10). Revelation 14:12 clearly links the three angels to God’s end-time people.

 

၁၄:၆–၇။ ပထမတမန်တော်၏သတင်းစကား။ ပထမတမန်တော်သည် ကမ္ဘာမြေသားများအား “ထာဝရဧဝံဂေလိတရား” (ဂရိ euangelion—သတင်းကောင်း) ကို ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ဤဧဝံဂေလိတရားကို “ထာဝရ” ဟု အထူးဖော်ပြထားခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းပါဝင်သော ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားကို ဆိုလိုသည်။ လက်ခံသူများအတွက် ကယ်တင်ခြင်းသတင်းကောင်း၊ ငြင်းပယ်သူများအတွက် တရားစီရင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်ကာလ ဧဝံဂေလိတရားကြွေးကြော်ခြင်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ရောက်ရှိပြီး လူမျိုးတစ်မျိုးစီ၊ တိုင်းရင်းသားတစ်မျိုးစီ၊ ဘာသာစကားတစ်မျိုးစီ၊ လူမျိုးတစ်မျိုးစီတို့အား ကြွေးကြော်ရမည်ဖြစ်သည်။ ဤတမန်တော်သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့ လုပ်ဆောင်ရမည့်အမှုကို ပြုလုပ်နေခြင်းဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၀:၁၁ ကြည့်ပါ)။ အဆုံးသတ်ကာလ၌ သားရဲသည် လူသားများအား ၎င်း၏စပျစ်ရည်ကို တိုက်ကျွေးမည်ဖြစ်ပြီး (၁၄:၈)၊ စာတန်မှ အခွင့်ပေးခြင်းခံရသော အာဏာဖြင့် လူမျိုးတစ်မျိုးစီ၊ တိုင်းရင်းသားတစ်မျိုးစီ၊ ဘာသာစကားတစ်မျိုးစီ၊ လူမျိုးတစ်မျိုးစီတို့ကို အုပ်စိုးမည်ဖြစ်သည် (၁၃:၇)။ စာတန်၏လှည့်စားမှုသည် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဖြစ်သည့်နည်းတူ အဆုံးသတ်ကာလ၌ ဧဝံဂေလိတရားကြွေးကြော်ခြင်းလည်း ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဖြစ်သည်။

14:6–7. The First Angel’s Message. The first angel proclaimed the everlasting gospel (Gr. euangelion, “good news”) to the inhabitants of the earth. The fact that the gospel the angel proclaimed is specifically called “everlasting” shows that this is the gospel of salvation, which contains both salvation and judgment. It is the good news of salvation for those who accept it, but it is judgment for those who reject it. The proclamation of the end-time gospel is worldwide in scope and is to be proclaimed to every nation, tribe, language (lit., “tongue”), and people. This angel was doing what God’s people are commissioned to do (see Rev. 10:11) and is necessary because at the time of the end, the beast will offer humans its wine (14:8) and will exercise its Satan-delegated authority over every nation, tribe, language, and people (13:7). Just as Satan’s deceptive activities are worldwide, so is the proclamation of the gospel in the end times.

 

တမန်တော်သည် ကျယ်လောင်စွာ ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဤသတင်းစကားသည် လူတိုင်း၏ ထာဝရဘုံဘိုးဘေးနှင့် ဆိုင်သော အရေးတကြီးသတင်းစကားဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းတွင် တိုက်တွန်းချက်နှစ်ခုပါဝင်သည်။ ပထမတိုက်တွန်းချက်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ဂုဏ်တင်ကြလော့ဟူသောအချက်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့် ဂုဏ်တင်ခြင်းသည် အမြဲတစ်ကွပါလာတတ်သည် (၁၁:၁၃၊ ၁၅:၄)။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် မှန်ကန်သောဆက်ဆံရေးကို ဆိုသလို၊ ဂုဏ်တင်ခြင်းသည် အဓိကအားဖြင့် နာခံခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဘုရားသခင်၏အဆုံးသတ်ကာလ လူမျိုးသည် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေသူများဖြစ်သည် (၁၁:၁၈၊ ၁၉:၅)။ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို အလေးအနက်ထားပြီး ကိုယ်တော်ဖြစ်တော်မူသည့်အတိုင်း အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကိုယ်တော်နှင့် မှန်ကန်သောဆက်ဆံရေးနှင့် ကိုယ်တော်၏အလိုတော်ကို လုံးဝလက်ခံခြင်းကို ဆိုလိုသည် (က ၂၂:၁၂၊ ယောဘ ၁:၈–၉)။ ဘုရားသခင်ကို ရိုသေသူများသည် ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်များကို နာခံခြင်းဖြင့် ကိုယ်တော်ကို ဂုဏ်တင်သောဘဝကို ဖြတ်သန်းကြသည် (တရား ၅:၂၉၊ ၁၃:၄၊ ဒေ ၁၂:၁၃၊ ယော ၁၅:၈)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏အဆုံးသတ်ကာလ လူမျိုးကို ယေရှုခရစ်နှင့် နီးကပ်စွာဆက်ဆံပြီး ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်အားလုံးကို အလွန်အကြံဉာဏ်နှင့် စောင့်ထိန်းသူများအဖြစ် သတ်မှတ်ထားသည် (ဗျာ ၁၂:၁၇၊ ၁၄:၁၂)။

The angel proclaimed the message with a loud voice, for it is an urgent message that concerns the eternal destiny of every single person. It consists of two exhortations, the first of which is to fear God and give Him glory. In Revelation, fearing God and giving Him glory always go together (11:13; 15:4). While the former designates a right relationship with God, the latter primarily denotes obedience to Him. God’s endtime people are the ones who have reverence for God (11:18; 19:5). To fear God means to take Him seriously and acknowledge Him for who He is. It denotes a right relationship with Him and a full surrender to His will (Gen. 22:12; Job 1:8–9). Those who revere God live a life that glorifies Him by their obediently keeping His commandments (Deut. 5:29; 13:4; Eccl. 12:13; John 15:8). In Revelation, God’s end-time people are characterized by their close relationship with Jesus Christ and their diligence in keeping all of His commandments (Rev. 12:17; 14:12).

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းနာရီရောက်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ကိုယ်တော်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ဂုဏ်တင်ရမည်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၄:၇)။ ဤသည်မှာ ရှောလမုန်၏စကား—ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကိုယ်တော်၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းရန် အရေးကြီးကြောင်းနှင့် ဘုရားသခင်သည် လုပ်ရပ်အားလုံးကို တရားစီရင်တော်မူမည်ဟူသော အချက်ကို ထင်ဟပ်စေသည် (ဒေ ၁၂:၁၃–၁၄)။ ပထမသတင်းစကားသည် ဒံယေလ ၇:၉–၁၀၊ ၂၆ တွင် ကြေညာထားသော ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ တရားစီရင်ခြင်း (ပျံတော်မူခြင်းမတိုင်သော တရားစီရင်ခြင်း) စတင်ပြီဖြစ်ကြောင်း ကြေညာချက်ဖြစ်သည် (ဒံ ၈:၁၃–၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤတရားစီရင်ခြင်း၏ရလဒ်ကို ထာဝရခေတ်ပြီးနောက် ဆိုးယုတ်သူများ၏နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် တွေ့ရမည်ဖြစ်သည် (ဗျာ ၂၀:၁၁–၁၅)။ ၎င်း၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ကယ်တင်ခြင်း၌ ကိုယ်တော်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ဖော်ပြပြီး လူတိုင်း၏နောက်ဆုံးဘုံဘိုးဘေးကို ထင်ရှားစေရန်ဖြစ်သည် (၂၂:၁၁)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် တရားစီရင်ခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရား၏အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအတွက် တရားစီရင်ခြင်းဆိုသည်မှာ လွတ်မြောက်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများအတွက်မူ ရှုတ်ချခြင်းဖြစ်သည်။ တမန်တော်သုံးပါး၏သတင်းစကားများသည် နောက်ဆုံးအဖွဲ့ကို ရည်မှတ်၍ အသက်ရှင်သောဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန်နှင့် နောင်တရပြီး ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်ရန် အခွင့်အရေးပေးထားသည် (၂ပေ ၃:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

We are to fear God and give Him glory because the hour of His judgment has come (v. 7). This echoes the words of Solomon when he refers to the importance of revering God and keeping His commands and when he states the fact that God will bring every action into judgment (Eccl. 12:13–14). This first message was a declaration that the judgment announced in Daniel 7:9–10, 26, the pre-Advent judgment that takes place just prior to the Second Coming, had just begun (cf. Dan. 8:13–14). The results of this judgment will be realized after the Millennium in the final judgment of the wicked (Rev. 20:11–15). Its purpose is to reveal the righteousness of God in saving His people and the final destiny of every human being (22:11). In Revelation, judgment is a part of the gospel. To God’s people, judgment means vindication and salvation, but to the unbelieving it means condemnation. It is to the latter that the messages of the three angels are directed, calling them to worship the living God and offering them an opportunity to repent and turn to God (cf. 2 Pet. 3:9).

 

ဒုတိယတိုက်တွန်းချက်မှာ ကောင်းကင်၊ မြေကြီး၊ ပင်လယ်၊ စမ်းရေတံခွန်များကို ဖန်ဆင်းတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ကြလော့ဟူသောအချက်ဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၄:၇၊ တမန် ၁၄:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့် စာတန်တို့၏နောက်ဆုံးရင်ဆိုင်မှု၌ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ အဆုံးသတ်ကာလ၌ အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သာရှိမည်—ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့၍ ကိုးကွယ်သူများနှင့် သားရဲကို ကြောက်ရွံ့၍ ကိုးကွယ်သူများဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် လူသားမျိုး၏ ပြင်းထန်စွာ ခွဲခြားခြင်းကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။

The second exhortation is to worship God, Maker of heaven, earth, the sea, and springs of water (Rev. 14:7; cf. Acts 14:15). Worship is central in the final confrontation between Christ and Satan. There will be only two groups in the time of the end: those who fear and worship God and those who fear and worship the beast. Revelation thus highlights the radical polarization of humanity.

 

ကျမ်းစာတွင် မှန်ကန်သော ကိုးကွယ်ခြင်းသည် မှန်ကန်သော ကိုးကွယ်ရာနေ့နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး၊ ပထမတမန်တော်၏ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် တိုက်တွန်းချက်သည် ဆယ်ပညတ်တော်၏စတုတ္ထပညတ်ကို တိုက်ရိုက်ရည်ညွှန်းထားသည် (ထွက် ၂၀:၁၁၊ “ဥပဒေနှင့် ဥပုသ်နေ့” စာမျက်နှာ ၁၉၇၈ ကြည့်ပါ)။ ပထမတမန်တော်၏ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ရန် တိုက်တွန်းချက်သည် ဥပုသ်နေ့စောင့်ထိမ်းခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ သတ္တမနေ့ဥပုသ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဆက်ဆံရေး၏ အထူးအမှတ်အသားဖြစ်သည် (ထွက် ၃၁:၁၃၊ ယေဇကျေလ ၂၀:၁၂၊ ၂၀)။ ပထမတမန်တော်၏သတင်းစကားသည် အဆုံးသတ်ကာလ၌ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်အကြောင်းသမ္မာတရားကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းထပ်မံကြွေးကြော်မည်ဟု ပရောဖက်ပြုထားသည်။ ဤသမ္မာတရားသည် ကမ္ဘာကို မတော်မတရားဘုရားကို ကိုးကွယ်စေသော စာတန်၏လှည့်စားမှုများကို တန်ပြန်မည်ဖြစ်သည် (၂သက် ၂:၄)။

True worship in the Bible is associated with the correct day of worship, a fact that is emphasized by how the call of the first angel to worship God the Creator directly alludes to the fourth commandment of the Decalogue (Ex. 20:11; see “The Law and the Sabbath,” p. 1978). The call of the first angel to worship God the Creator is given in the context of Sabbath observance. The seventh-day Sabbath is a special sign of our relationship with God (Ex. 31:13; Ezek. 20:12, 20). The first angel’s message prophesies that at the time of the end, the truth about God the Creator will once more be proclaimed to the world. This truth will counter Satan’s deceptive activities, which lead the world into the false religion of serving the counterfeit god (2 Thess. 2:4).

 

၁၄:၈။ ဒုတိယတမန်တော်၏သတင်းစကား။ ဒုတိယတမန်တော်သည် ကြီးမားသော ဘာဗုလုန်မြို့ကြီး ပြိုလဲပြီဟု ကြွေးကြော်ခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘာဗုလုန်သည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ကိုယ်တော်၏လူမျိုးကို ဖိနှိပ်ခဲ့သော သမိုင်းဝင်ဘာဗုလုန်ကို အခြေခံထားသော သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာအရ ဘာမုလုန်သည် အစကတည်းက မောက်မာမှုနှင့် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်မှုဖြင့် ထူးခြားခဲ့သည် (က ၁၁:၁–၉)။ ဟေရှာယ ၁၄:၁၂–၁၅ တွင် ဘာဗုလုန်ကို စာတန်နှင့် ဘုရားသခင်နှင့်တန်းတူဖြစ်လိုသော သူ၏ကြိုးပမ်းမှုဟု တင်စားထားသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် အဆုံးသတ်ကာလ ဘာဗုလုန်သည် စာတန်၊ ပင်လယ်သားရဲ၊ ကမ္ဘာမြေသားရဲတို့ပါဝင်သော စာတန်၏သုံးပါးတစ်ဆူကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ဤစာတန်အဖွဲ့အစည်းသည် ယုတ်မာသောဘာသာရေးအင်အားစုများကို စုစည်း၍ ဘာဗုလုန်၏သမီးများဟု ခေါ်ဆိုမည်ဖြစ်ကြောင်း ပရောဖက်ပြုထားသည် (၁၇:၅)။ ဤသမီးများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးကို ဆန့်ကျင်ရန် စာတန်၏အမှုတော်ကို ဆောင်ရွက်ကြမည် (၁၃:၁၁–၁၈ ကြည့်ပါ)။ ရှေးဘာဗုလုန်ကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်ထက် မိမိကိုယ်ကို ချီးမြှောက်ရန် ကြိုးပမ်းမည်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယတမန်တော်၏သတင်းစကားသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအား ဤဆိုးယုတ်သောစနစ်သည် မကြာမြင့်မီ ပျက်စီးမည်ဟူသော အာမခံချက်ကို ပေးသည်။ “ပြိုလဲပြီ” ဟူသောစကားကို နှစ်ခါထပ်ဖော်ပြထားခြင်းသည် ဘာဗုလုန်၏အဆုံးသတ်သည် ဧကန်အမှန်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ရှေးဘာဗုလုန်ကဲ့သို့ပင် ပြိုလဲပြီးဖြစ်ပြီး မကြာမီ အဆုံးသတ်ရောက်မည်ဖြစ်သည် (ဟေ ၂၁:၉၊ ယေ ၅၁:၈)။

14:8. The Second Angel’s Message. The second angel announced the fall of the great city Babylon, which in Revelation is a symbol rooted in historical Babylon as the power that opposed God and oppressed His people. According to the Bible, Babylon was characterized by arrogance and rebellion against God from its very beginning (Gen. 11:1–9). Isaiah 14:12–15 equates Babylon with Satan and his attempt to make himself equal to God. In Revelation, end-time Babylon is a symbol of the satanic trinity: Satan, the sea beast, and the earth beast. Revelation prophesies that this satanic league will unite apostate religious powers under its auspices, which are referred to as Babylon’s daughters (17:5). These daughters put themselves in Satan’s service in opposing God and His people (see 13:11–18). Like Babylon of old, it is to exalt itself above God, seeking to occupy the place of God. The message of the second angel provides assurance to God’s people that this wicked system will not last long. The twofold repetition of the word “fallen” (v. 8) points to the certainty of Babylon’s end. Already fallen, it will soon come to its end, just as the Babylon of old (Is. 21:9; Jer. 51:8).

 

ဘာဗုလုန်သည် လူမျိုးအားလုံးကို သူမ၏အိမ်ထောင်ပြင်ပဆက်ဆံရေး၏ မူးယစ်စပျစ်ရည်ကို တိုက်ကျွေးသောကြောင့် တရားစီရင်ခြင်းခံရခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရမိသည် ဘာဗုလုန်သည် ကမ္ဘာ့လူမျိုးများကို မူးယစ်စေခဲ့သည်ဟု ပြောထားသည် (ယေ ၅၁:၇)။ ဗျာဒိတ် ၁၇ တွင် အဆုံးသတ်ကာလ ဘာဗုလုန်ကို လူမျိုးအားလုံးကို သူမ၏စပျစ်ရည်တိုက်ကျွေးပြီး တရားမဲ့ဆက်ဆံရေးသို့ လှည့်စားသော ပြည့်တန်ဆာအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည် (၁၇:၂ ကြည့်ပါ)။ ဗျာဒိတ် ၁၃ တွင် စာတန်၏သုံးပါးတစ်ဆူသည် ကမ္ဘာသားများကို သားရဲနှင့်သူ၏ပုံတူကို ကိုးကွယ်စေရန် လှည့်စားလှည့်ဖြားနေသည်ကို တင်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၈)။ လှည့်စားခံရသော လူမျိုးများသည် စီးပွားရေးလုံခြုံမှုအတွက် အဆုံးသတ်ကာလ ဘာဗုလုန်နှင့် ပူးပေါင်းကြမည်ဖြစ်ပြီး (၁၈:၃၊ ၉–၁၉)၊ အလယ်ခေတ်က နိုင်ငံတော်ထောက်ပံ့သော ဘာသာရေးစနစ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်မည်ဖြစ်ပြီး သားရဲ၏သေစေတတ်သောဒဏ်ရာသည် ပျောက်ကင်းလာမည်ဖြစ်သည်။ ဤဘာသာရေး-နိုင်ငံရေးပေါင်းစည်းမှုအသစ်သည် မတော်မတရားဘာသာတရား—လူများ၏သြတ္တပ္ပစိတ်နှင့် အပြုအမူကို ထိန်းချုပ်သော မတော်မတရားဧဝံဂေလိတရားကို အကောင်အထည်ဖော်မည်ဖြစ်သည်။

Babylon is judged because she made all nations drink her intoxicating wine of adultery. Jeremiah talks of Babylon having intoxicated the nations of the earth (Jer. 51:7). Revelation 17 pictures end-time Babylon as a prostitute who made all nations drink her wine and seduced them into illicit relationships with her (see 17:2), and Revelation 13 presents the satanic trinity’s deception and seduction as they trick the people of the world into worshiping the beast and its image (vv. 11–18). The seduced nations will join end-time Babylon for economic security (18:3, 9–19), the medieval system of state-sponsored religion will be restored, and the mortal wound of the beast will be healed. The newly established religious-political union will enforce a false religion—a false gospel that controls people’s consciences and conduct.

 

၁၄:၉–၁၁။ တတိယတမန်တော်၏သတင်းစကား။ တတိယတမန်တော်၏သတင်းစကားသည် သားရဲနှင့်သူ၏ပုံတူကို ကိုးကွယ်ပြီး နဖူးပေါ် သို့မဟုတ် လက်ျာလက်ပေါ်၌ အမှတ်အသားခံယူသူများအား ပြင်းထန်စွာ သတိပေးထားသည်။ ဘာဗုလုန်၏စပျစ်ရည်ကို သောက်သုံးသူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ဒေါသရှိသော စပျစ်ရည်ကို ကိုယ်တော်၏ဒေါသလင်ဗယ်မှ သောက်သုံးရမည်ဟု တင်ပြထားသည်။ ဤစပျစ်ရည်ကို “ရောစရာမလိုဘဲ ဖြည့်သွင်းထားသည်” (မူရင်း—ရောစရာမလိုဘဲ ရောထားသည်) ဟု ဆိုထားရာ ရေနှင့်မရောဘဲ ဖြည့်သွင်းထားသော စပျစ်ရည်ကို ဆိုလိုသည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ထာဝာဘုရား၏လင်ဗယ်မှ စပျစ်ရည်သောက်သုံးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ဒေါသအမျက်ထွက်ခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (ယောဘ ၂၁:၂၀၊ ဆာ ၇၅:၈၊ ဟေ ၅၁:၁၇–၂၃)။ ရှေးခေတ်တွင် စပျစ်ရည်ကို မူးယစ်အားနည်းစေရန် ရေနှင့်ရောတတ်သည်။ ရောစရာမလိုဘဲ ဖြည့်သွင်းထားသော စပျစ်ရည်ကို အမျိုးမျိုးသော အပင်များနှင့် အမွှေးအကြိုင်များ ထည့်သွင်း၍ မူးယစ်အားပိုမြင့်စေတတ်သည်။ ဤနေရာ၌ ထိုအဓိပ္ပာယ်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ရေနှင့်မရောဘဲ ဖြည့်သွင်းထားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ရောစရာမလိုဘဲ ဖြည့်သွင်းထားသော စပျစ်ရည်သည် ကရုဏာနှင့် မရောထားဘဲ အပြည့်အဝ အကောင်အထည်ဖော်သော ဘုရားသခင်၏ဒေါသအမျက်ထွက်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဆာလံကဗျာဆရာသည် ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ဘုရား၏တရားစီရင်ခြင်းအတွက် အသုံးပြုခဲ့သည် (ဆာ ၇၅:၈)။ ဤရောစရာမလိုဘဲ ဖြည့်သွင်းထားသော ဒေါသရှိသော စပျစ်ရည်ကို သောက်သုံးခြင်းကို ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် နောက်ဆုံးဘေးဒုက္ခ ခုနစ်ပါးဖြင့် ပုံဖော်ထားသည် (ဗျာ ၁၆:၁၉)။

14:9–11. The Third Angel’s Message. The message of the third angel gives a serious warning to those who choose to worship the beast and its image and who receive the mark on their forehead or their right hand. It presents all those who choose to drink Babylon’s wine (14:8) as having to drink the wine of God’s anger from the cup of His indignation. This wine is poured out in full strength (lit., “mixed unmixed”), meaning undiluted in the cup. In the OT, drinking wine from the Lord’s cup is a frequent symbol of the execution of God’s wrath (e.g., Job 21:20; Ps. 75:8; Is. 51:17–23). In ancient times, wine was often diluted with water to reduce its strength. Undiluted wine was supplemented with various herbs and spices to increase its intoxicating strength. This may be the meaning here, although it could also mean it is poured out unmixed with water. The undiluted wine represents the execution of God’s wrath in its full strength, unmixed with mercy. The psalmist applies this metaphor to divine judgment (Ps. 75:8). This drinking of the undiluted cup of God’s wrathful wine is portrayed in Revelation in terms of the seven last plagues (Rev. 16:19).

 

တတိယတမန်တော်၏သတင်းစကားသည် သားရဲနှင့်သူ၏ပုံတူကို ကိုးကွယ်ပြီး အမှတ်အသားခံယူသူအားလုံးသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့် သိုးသငယ်ရှေ့၌ မီးနှင့်ကန်ဦးမီးရှူးမီးနှင့် ညှဉ်းဆဲခြင်းခံရမည်ဟု ကြေညာသည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် မီးနှင့်ကန်ဦးမီးရှူးမီးသည် တရားစီရင်ခြင်း၏သင်္ကေတဖြစ်သည် (က ၁၉:၂၄၊ ဟေ ၃၄:၈–၁၀)။ ဗျာဒိတ် ၁၄:၁၁ တွင် ဆိုးယုတ်သူများ၏ ဖျက်ဆီးခြင်းမီးခိုးသည် အစဉ်အမြဲတက်နေမည်ဖြစ်ပြီး ညဉ့်နှင့်နေ့ အနားရမည်မဟုတ်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဤသည်မှာ ကျမ်းစာတွင် ကောင်းစွာသိရှိပြီးသား ဘာသာစကားဖြစ်သည်။ ဟေရှာယသည် ဧဒုံသည် မီးနှင့်ကန်ဦးမီးရှူးမီးဖြင့် ဖျက်ဆီးခံရပြီး ညဉ့်နှင့်နေ့ မငြိမ်းနိုင်သော မီးတောက်ဖြစ်လာမည်၊ မီးခိုးသည် အစဉ်အမြဲတက်နေမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (၃၄:၉–၁၀)။ ယုဒသည် သောဒုံနှင့်ဂေါမောရမြို့များ၏ ကံကြမ္မာကို ထာဝရမီးဖြင့် ခံစားရသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (ယုဒ ၇)။ ဤကျမ်းချက်များသည် အဆုံးမဲ့မီးလောင်ခြင်းကို ပြောခြင်းမဟုတ်ချေ။ သောဒုံ၊ ဂေါမောရ၊ ဧဒုံတို့သည် ယနေ့တိုင် မီးမလောင်နေကြတော့ချေ။ သို့သော် ထိုမြို့များကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော မီး၏အကျိုးသက်ရောက်မှုသည် အစဉ်အမြဲဖြစ်သည်။ ထို့အတူ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် “ထာဝရမီး” သည် အဆုံးမဲ့မီးလောင်ခြင်းနှင့် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ လုံးဝပျက်စီးခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ပရောဖက်ပြုထားသော မီးသည် လောင်စရာတစ်စုံတစ်ရာမကျန်ရှိမချင်း လောင်ကျွမ်းမည်ဖြစ်သည်။

The third angel’s message proclaims that all who worship the beast and its image and receive its mark will be further tormented with fire and brimstone, meaning burning sulfur, before the angels and the Lamb. In the OT, fire and brimstone is a symbol of judgment (Gen. 19:24; Is. 34:8–10). Revelation 14:11 declares that the smoke of the destruction of the wicked will ascend forever and that they will have no rest day and night. This is well-known language in the Bible. Isaiah prophesied that Edom would be destroyed by fire and brimstone and become a burning pitch that would not be quenched night or day; its smoke would rise up forever (34:9–10). Jude described the fate of Sodom and Gomorrah as suffering eternal fire as a retributive punishment (v. 7). These texts do not speak of endless burning, for neither Sodom nor Gomorrah nor Edom are still burning today. However, the effects of the fire that destroyed them last forever. Likewise, the “eternal fire” in Revelation does not refer to endless burning and suffering but rather to total annihilation. The prophesied fire is to burn until there is nothing left to burn.

 

တတိယတမန်တော်၏သတင်းစကားတွင် အသုံးပြုထားသော ကြောက်မက်ဖွယ်ဘာသာစကားသည် စာတန်၏အဆုံးသတ်ကာလ လှည့်စားမှုရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ခိုင်ခံ့စွာရပ်တည်စေရန် ရည်ရွယ်သည်။ ဗျာဒိတ် ၁၃ မှ သားရဲသည် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို အသုံးပြု၍ ကမ္ဘာသားများကို မတော်မတရားဘာသာတရားကို ရွေးချယ်စေပြီး သားရဲ၏အမှတ်အသားကို ခံယူစေသည်နည်းတူ၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ဆိုးယုတ်သူများ၏နောက်ဆုံးကံကြမ္မာကို ပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြထားခြင်းဖြင့် သိုးသငယ်အပေါ် သစ္စာရှိခြင်း၌ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် လုံခြုံခြင်းကို ရှာတွေ့နိုင်စေရန်နှင့် ထာဝာဘုရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဖော်ပြစေရန် ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၀:၂၈၊ ဗျာ ၁၄:၇ ကြည့်ပါ)။

The grotesque language used in the third angel’s message is intended to move God’s people to stand firm in the face of Satan’s endtime deception. As the beast of Revelation 13 uses fear to compel the people in the world to choose false religion and receive the mark of the beast, so Revelation uses strong language to describe the ultimate fate of the wicked so that they can find peace and security in loyalty to the Lamb, thus revealing their fear of the Lord (see Matt. 10:28; Rev. 14:7).

 

၁၄:၁၂–၁၃။ အဆုံးသတ်ကာလ သန့်ရှင်းသူများ။ တမန်တော်သုံးပါး၏သတင်းစကားများသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုး၏ စိတ်ရှည်ခြင်းအကြောင်း အပြုသဘောဆောင်သော ထုတ်ဖော်ချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ အခန်း ၁၂ တွင် “ဤသည်” သို့မဟုတ် “ဤနေရာ၌” ဟူသော စကားသည် သူတို့၏စိတ်ရှည်ခြင်းသည် အဓိကအားဖြင့် စာတန်၏လှည့်စားမှုကို တန်ပြန်သော အဆုံးသတ်ကာလ ဧဝံဂေလိတရားကို သစ္စာရှိစွာ ကြွေးကြော်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း ပြသည်။ ဤနေရာ၌ ဖော်ပြထားသော သန့်ရှင်းသူများသည် ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၇ တွင် စာတန်၏ဒေါသအမျက်ထွက်ခြင်းနှင့် တိုက်ခိုက်ခြင်း၏ ပစ်မှတ်ဖြစ်သည်ဟု ပရောဖက်ပြုထားသော သူများနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းနှင့် ယေရှုအပေါ် မယိမ်းမယိုင် သစ္စာရှိခြင်းဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။

14:12–13. The End-Time Saints. The three angels’ messages conclude with a positive statement regarding the patient endurance of God’s people. The word “this” or “here” in v. 12 shows that their endurance is primarily due to their faithful preaching of the end-time gospel, which counters Satan’s deceptive activities. The saints mentioned here are the same ones prophetically spoken of in Revelation 12:17 as the object of Satan’s furious rage and attack. They are characterized by their obedience to God in keeping His commandments and their unswerving faithfulness to Christ.

 

သန့်ရှင်းသူများအား ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းနှင့် ညှဉ်းဆဲဆုံးမခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းတိုင်အောင် ခံစားရပါက (ဗျာ ၁၂:၁၁) သူတို့၏အလုပ်မှ အနားရမည်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏အမှုတော်များသည် သူတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာမည်ဟု ကတိပေးထားသည် (၁၄:၁၃)။ ဤကတိသည် သားရဲကို ကိုးကွယ်ပြီး အမှတ်အသားခံယူသူများသည် အနားရမည်မဟုတ်ဟူသော ကြေညာချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (၁၄:၁၁)။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုး၏ ထာဝရဘုံဘိုးဘေးသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ လုံခြုံသည်။

The saints are promised that if they suffer physical hardship and persecution, even to the point of death (Rev. 12:11), they will rest from their labors and their deeds will follow them (14:13). This promise stands in contrast to the proclamation that those who choose to worship the beast and receive its mark will never have rest (14:11). The eternal destiny of God’s people is secure with Christ.

 

၁၄:၁၄–၂၀ အစောင့်နှစ်ခု

ဤကဏ္ဍသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးရှိသူများနှင့် သားရဲကို လိုက်ရန်ရွေးချယ်သူများကြား ကြီးမားသော ခွဲခြားခြင်းကို အစောင့်နှစ်ခုအနေဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ယောဟန်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်မှ ထွက်လာသော ကောင်းကင်တမန်သုံးပါးကို ဗျာဒိတ်ရူပါရုံ၌ မြင်ရသည်။ ထိုကောင်းကင်တမန်များသည် စပါးကို ဦန်းတိုက်ထဲသို့ စုဝေးစေရန် (၁၄:၁၄–၁၆) နှင့် စပျစ်သီးကို စပျစ်နယ်အိုးထဲသို့ စုဝေးစေရန် (၁၄:၁၇–၂၀) လာကြသည်။

14:14–20

The Two Harvests

This section describes the great separation between those who have a relationship with God and those who choose to follow the beast, portrayed in terms of two harvests. Another set of three angels appeared to John in vision, coming from the temple in heaven to gather the grain into the storehouses (14:14–16) and the grapes into the winepress (14:17–20).

 

၁၄:၁၄–၁၆။ စပါးအစောင့်။ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းသည် အဆုံးသတ်သွားပြီ၊ လူတိုင်း၏ကံကြမ္မာ ဆုံးဖြတ်ပြီးသည်နှင့် ခရစ်တော်သည် ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ တရားစီရင်ခြင်းကို ဆောင်ကြဉ်းလာတော့မည်။ ယောဟန်သည် မြူးဖြူသောတိမ်ကို မြင်ရပြီး ထိုတိမ်ပေါ်တွင် ယေရှုရှိသည် (၁၄:၁၄၊ ဒံယေလ ၇:၁၃–၁၄၊ မသဲ ၂၄:၃၀၊ ၂၆:၆၄၊ ဗျာ ၁:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ထိုအရှင်သည် အောင်ပွဲခရီးကို ဆောင်းထားပြီး (ဂရိဘာသာ stephanos) လက်ထဲတွင် အစောင့်ရိတ်ရန် ချွန်ထက်သော ဓားရှည်ကို ကိုင်ထားသည် (မာကု ၄:၂၉ ကိုကြည့်ပါ)။

14:14–16. The Grain Harvest. The preaching of the gospel had been brought to an end, the destiny of every person decided, and Christ was about to bring judgment on the earth. John saw a white cloud, and on it was Jesus (14:14; cf. Dan. 7:13–14; Matt. 24:30; 26:64; Rev. 1:7). He was wearing the crown of victory (Gr. stephanos) and held in His hand a sharp sickle for reaping the harvest (see Mark 4:29).

 

ဘုရားသခင်၏နေရာတော်ဖြစ်သော ဗိမာန်မှ နောက်ထပ်ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ထွက်လာပြီး ယေရှုအား စပါးသီးနှံသည် ရင့်မှည့်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် အစောင့်စတင်နိုင်ပြီဟု ပြောသည် (အဆို ၁၅)။ ဤသည်မှာ ယောေလ၏ လူမျိုးများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းပရောဖက်ပြုချက်ကို ထင်ဟပ်စေသည် (ယောေလ ၃:၁၃)။ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ခရစ်တော်သည် ဓားရှည်ကို ကမ္ဘာမြေပေါ်သို့ လွှဲပြီး အစောင့်ရိတ်တော်မူသည်။ ဤသည်မှာ ဤကမ္ဘာ့သမိုင်း၏အဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများကို ကြီးစွာသောစုဝေးခြင်းကို သင်္ကေတအဖြစ် ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှုကိုယ်တော်က အစောင့်ရိတ်သူများမှာ ကောင်းကင်တမန်များဖြစ်သည်ဟု ရှင်းပြထားသည် (မသဲ ၁၃:၃၉)။ ထို့ပြင် ကိုယ်တော်ကြွလာမည့်အချိန်မတိုင်မီ ကိုယ်တော်၏ကောင်းကင်တမန်များကို စေလွှတ်ပြီး ကမ္ဘာအနှံ့အပြားမှ ကိုယ်တော်၏ရွေးချယ်ခံသူများကို စုဝေးစေကာ ဦန်းတိုက်ထဲသို့ သိုလှောင်စေမည်ဟု မိန့်တော်မူသည် (မသဲ ၁၃:၃၀–၃၁)။ ဤစုဝေးခံရသော သန့်ရှင်းသူများမှာ ပထမဦးသီးသော ၁၄၄,၀၀၀ ဖြစ်သည် (ဗျာ ၁၄:၄)။ ဗျာဒိတ ၁၅:၂–၄ တွင် သူတို့ကို ဘုရားသခင်၏နေရာတော်တွင် ရပ်တည်နေသည်ကို တွေ့ရပြီး နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး၏ အန္တရာယ်မှ လုံခြုံစွာ ကာကွယ်ခံရသည်။ ဤအချိန်တွင် ရွေးနုတ်ခံရသူများသည် မသေနိုင်သောခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်းကို ခံရတော့မည် (၁ကော ၁၅:၅၁–၅၄) ဖြစ်ပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သန့်ရှင်းသူများနှင့် ပူးပေါင်းကာ တန်ခိုးနှင့်ဘုန်းအသရေတော်ဖြင့် ကြွလာတော်မူသော ယေရှုကို လေထဲတွင် လာဆုံဆည်းကြရမည် (၁သက် ၄:၁၇)။

John saw another angel come from the temple, the presence of God, and tell Jesus that the harvest could begin because the earth was ripe (v. 15). This mirrors Joel’s prophecy of judgment against the nations (3:13). In response, Christ swung the sickle on the earth and reaped the harvest, symbolically portraying a great gathering of God’s people at the end of this earth’s history. Jesus explained that the reapers are angels (Matt. 13:39) and that before He comes, He will send His angels to gather His elect ones from all parts of the earth and to store them in His barn (Matt. 13:30–31). These gathered saints are the 144,000, the firstfruits of the harvest (Rev. 14:4). In Revelation 15:2–4, they are pictured in the presence of God and are securely protected from the harmful effects of the seven last plagues. At this point, the redeemed are about to experience the transformation of their mortal bodies (1 Cor. 15:51–54) and be joined by the resurrected saints. They will all be taken up to meet Jesus, who is coming in power and glory (1 Thess. 4:17).

 

၁၄:၁၇–၂၀။ စပျစ်သီးအစောင့်။ စပါးအစောင့်နောက်တွင် စပျစ်သီးအစောင့်လိုက်သည်။ ကောင်းကင်ဗိမာန်မှ နောက်ထပ်ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ချွန်ထက်သော ဓားရှည်ကိုင်ဆောင်လျက် ထွက်လာသည်။ ထို့နောက် မီးကို အုပ်ချုပ်ခွင့်ရှိသော ကောင်းကင်တမန်သည် ယဇ်ပလ္လင်မှ ထွက်လာသည်။ ဤကောင်းကင်တမန်သည် ဘုရားသခင်၏လူများ၏ ဆုတောင်းချက်များကို နံ့သာမီးရှူးနှင့်အတူ ဆက်ကပ်ခဲ့ပြီး အမှုတော်ပြီးဆုံးချိန်တွင် မီးကို မြေကြီးပေါ်သို့ ပစ်ချခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်ဖြစ်နိုင်သည် (ဗျာ ၈:၃–၅)။ ဤနေရာတွင် ထိုကောင်းကင်တမန်သည် ဓားရှည်ကိုင်ထားသော ကောင်းကင်တမန်အား စပျစ်သီးများ ရင့်မှည့်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် ဓားရှည်လွှဲ၍ စပျစ်နွယ်များကို စုဝေးစေရန် အချက်ပေးသည်။

14:17–20. The Grape Harvest. The wheat harvest was followed by the grape harvest. Another angel came out of the temple in heaven with a sharp sickle. Then an angel who had authority over fire came from the altar. This angel could be the one who ministered the incense with the prayers of God’s people on the gold altar of incense before God and who, in concluding the service, hurled the fire on the earth as a symbol of God’s judgment on rebellious humanity (Rev. 8:3–5). Here he signaled to the angel with the sickle to swing the sickle and gather the clusters, for the grapes were fully ripe.

 

ကောင်းကင်တမန်သည် ဓားရှည်ကို လွှဲပြီး စပျစ်သီးများကို ဘုရားသခင်၏ဒေါသကြီးသော စပျစ်နယ်အိုးထဲသို့ စုဝေးစေကာ နင်းချေခြင်းခံရသည် (၁၄:၁၉)။ စပျစ်သီးများကို မြို့ပြင်တွင် နင်းချေခဲ့သည်။ ထိုမြို့မှာ ညစ်ညမ်းသောအရာဝင်ခွင့်မရှိသော ယေရုရှလင်မြို့သစ်ဖြစ်သည် (၂၁:၂၇)။ စပျစ်နယ်အိုးမှ သွေးများ စီးထွက်လာပြီး မြင်းကြိုးများအထိ မြင့်တက်ကာ အရှည် စတေဒိယံ ၁,၆၀၀ (မိုင် ၁၈၀ သို့မဟုတ် ကီလိုမီတာ ၂၉၀) အထိ ဖြစ်သည်။ ဤအရှည်သည် သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အရွယ်အစားနှင့် နီးစပ်သည်။ သို့သော် ဤနံပါတ်သည် လေးနှင့် လေးရာကို လေးကြိမ်မြှောက်ထားခြင်းဖြစ်ပြီး လေးသည် ကမ္ဘာမြေ၏နံပါတ်ဖြစ်သောကြောင့် (ဟေရှာယ ၁၁:၁၂၊ ဗျာ ၇:၁၊ ၂၀:၈) ဤအလွန်အမင်းဖော်ပြချက်သည် ဘုရားသခင်၏ဒေါသအပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း၏ ပြင်းထန်မှုနှင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ပျံ့နှံ့မှုကို ညွှန်ပြသည်။ နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး၏ အန္တရာယ်ကြောင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းသည် စစ်မြေပြင်ကဲ့သို့ ဖြစ်သွားလိမ့်မည် (၁၉:၁၇–၂၁)။ စပျစ်သီးနင်းချေခြင်းကို နောက်ကဏ္ဍတွင် နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး လောင်းချခြင်းအနေဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁၅–၁၆)။ ဤပုံဆောင်ဘာသာစကားကို ဗျာဒိတစာဖတ်သူများအား သူတို့ပြုလုပ်မည့် ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အင်မတန်အရေးကြီးမှုကို သတိပေးရန် အသုံးပြုထားသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာအခြေခံသော ပိုမိုကြီးမားသော ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် နှင်ထုတ်ပစ်သည်။ သားရဲကိုးကွယ်သူများ၏ ကံကြမ္မာမှ လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ အမှန်တကယ်ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ပြီး အမှုတော်ဆောင်ရန် ရွေးချယ်ခြင်းဖြစ်သည်။

The angel swung the sickle and gathered the grapes into the great winepress of God’s anger to be crushed (14:19). The grapes were trodden underfoot outside the city, the new Jerusalem, into which nothing unclean would enter (21:27). Blood flowed from the winepress, rising up to the horses’ bridles in extent of 1,600 stadia (180 mi. or 290 km), the approximate size of the Holy Land. However, since the number consists of four times four hundred, and four being the number of the earth (Is. 11:12; Rev. 7:1; 20:8), this hyperbolic distance points to the severity and worldwide scope of the execution of God’s wrath. The entire world would look like a battlefield as a result of the harmful effects of the seven last plagues (19:17–21). The trampling of the grapes is described in the following section in terms of the outpouring of the seven last plagues (chaps. 15–16). Again, the picturesque language is used to warn the readers of Revelation of the seriousness of the decision they will make. Fear is expelled by a greater fear based on love. The only way to escape the destiny of the worshipers of the beast is to choose to worship and serve the true God.

 

အခန်းကြီး - ၁၅

၁၅:၁–၁၈:၂၄ နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး

ဗျာဒိတ ၁၅ သည် ယခင်အခန်း (၁၄:၁၄–၂၀) ကို ဆက်လက်တည်ဆောက်ထားသော ရူပါရုံအသစ်ကို စတင်သည်။ ပထမဦးစွာ ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် အောင်ပွဲခံထားသော သန့်ရှင်းသူများကို ဖော်ပြပြီး (၁၅:၁–၄) ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ဒေါသစပျစ်နယ်အိုးတွင် ပုန်ကန်သူများကို နင်းချေခြင်းကို နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါးအနေဖြင့် ဖော်ပြသည် (၁၅:၅–၁၉:၂၁)။

15:1–18:24

THE SEVEN LAST PLAGUES

Revelation 15 begins a new vision that builds on the previous scene (14:14–20). It first describes the victorious saints gathered before the throne of God (15:1–4) and then the trampling of the rebellious in the winepress of God’s anger that is portrayed in terms of the seven last plagues (15:5–19:21).

 

၁၅:၁–၈ နိဒါန်းရူပါရုံ

ဗျာဒိတ ၁၅ သည် ဤရူပါရုံတစ်ခုလုံးအတွက် နိဒါန်းအခန်းဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အချိန်ကာလကို အရေးကြီးစွာ ပေးထားသည်။

15:1–8

Introductory Vision

Revelation 15 is the introductory chapter to the whole vision; it provides vital information regarding the meaning and timing of the seven last plagues.

 

၁၅:၁။ ဘုရားသခင်၏ဒေါသ ပြည့်စုံခြင်း။ ဤအခန်းသည် ပုန်ကန်သော လူသားမျိုးနွယ်အပေါ် လောင်းချရမည့် နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါးကို ကြွေးခွက်များဖြင့် ကိုင်ဆောင်ထားသော ကောင်းကင်တမန်ခုနစ်ပါးကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ဤဘေးအန္တရာယ်များကို “နောက်ဆုံး” ဟုခေါ်သည်မှာ တံပိုးခုနစ်ချက်၏ ဘေးအန္တရာယ်များက ကြိုတင်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ တံပိုးများသည် ပိုမိုပြင်းထန်လာမည့် တရားစီရင်ခြင်းဘေးအန္တရာယ်များကို ကြိုတင်သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုဘေးအန္တရာယ်များသည် အပြစ်ဒဏ်ပေးရန်ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော်လည်း ကရုဏာဖြင့် ရောနှောထားသည်။ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောနေစဉ် ဤတရားစီရင်ခြင်းများ ဆောင်ရွက်ပြီး ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းအောက်ရှိ ပုန်ကန်သောလူသားမျိုးနွယ်ကို နိုးကြားစေကာ တစ်ဦးချင်းစီ နောင်တရစေရန် ရည်ရွယ်သည်။

15:1. The Fullness of God’s Wrath. The scene introduces seven angels who hold the bowls filled with the seven last plagues that were to be poured out on rebellious humanity. The plagues are identified as “last” because they are preceded by the plagues of the seven trumpets. The trumpets were preliminary judgments, anticipating the more severe judgmental plagues that were yet to come. Although punitive in purpose, they were diluted with mercy. These judgments are executed while the gospel is preached; their purpose is to awaken rebellious humanity, which is under divine judgment, and to move individuals to repentance.

 

သို့သော် နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါးကို သားရဲကိုးကွယ်သူများအပေါ် ကရုဏာမပါဘဲ ဘုရားသခင်၏ဒေါသ အပြည့်အဝ လောင်းချခြင်းအဖြစ် တင်ပြထားသည် (ဗျာ ၁၄:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်၏ဒေါသဆိုသည်မှာ လူများပြုလုပ်သော ရွေးချယ်မှုများအပေါ် ဘုရားသခင်၏တုံ့ပြန်မှုဖြစ်သည် (ရောမ ၁:၂၆–၂၈)။ ဤကမ္ဘာ့သမိုင်းတွင် ယခုအချိန်အထိ ဘုရားသခင်၏ဒေါသသည် အမြဲတမ်း ကရုဏာနှင့် ရောနှောနေခဲ့သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို ငြင်းပယ်သူအားလုံးသည် သူ၏ဒေါသအပြည့်အဝကို ခံစားရမည့်အချိန်ရောက်လာပြီ။

However, the seven last plagues are presented as the reification of the wrath of God in its fullness on the worshipers of the beast, unmixed with or undiluted by mercy (see Rev. 14:10). In the Bible, divine wrath is defined as God’s reaction to the choices people make (Rom. 1:26–28). Up to this point in earth’s history, God’s wrath had always been mixed with mercy. However, the time had come for all spurners of God’s grace to experience the fullness of His divine wrath.

 

၁၅:၂–၄။ အောင်ပွဲခံထားသော သန့်ရှင်းသူများ။ ကောင်းကင်တမန်များဘေးအန္တရာယ်များ မလောင်းချမီ ပလ္လင်တော်ခန်းတွင် သားရဲကိုမကိုးကွယ်ဘဲ အမှတ်အသားမခံယူသော သူများကို ဖန်သားပင်လယ်ကဲ့သို့ တောက်ပသောနေရာပေါ်တွင် ရပ်တည်နေသည်ကို တွေ့ရသည်။ ယောဟန်သည် သူတို့လက်ထဲတွင် တယောများကိုင်ဆောင်ထားပြီး မောရှေ၏သီချင်းနှင့် သိုးသငယ်တော်၏သီချင်းကို သီဆိုနေသည်ကို မြင်ရသည် (အဆို ၃)။ ဤရွေးနုတ်ခံရသူများသည် ဗျာဒိတ ၇:၉ နှင့် ၁၄:၁–၅ တွင် မြင်ရသော အဖွဲ့အစည်းတူညီသည်။ ဗျာဒိတ ၁၄ တွင် သူတို့၏သစ္စာရှိမှုကို စာတန်၏သုံးပါးတစ်ဆူကိုးကွယ်သူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြထားပြီး ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး၏ အန္တရာယ်မှ ဘုရားသခင်က ကာကွယ်ပေးထားသည်ကို သားရဲကိုးကွယ်သူများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြသည်။ လာမည့်ဘေးအန္တရာယ်များကို ဣသရေလလူမျိုးများ ဧဂုတ်မှထွက်ခွာခါနီး ကျရောက်ခဲ့သော ဘေးအန္တရာယ်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဤနေရာတွင် အောင်ပွဲခံထားသော သန့်ရှင်းသူများကို ကမ်းနှစ်ဘက်ကမ်းတစ်ဖက်ရှိ ဣသရေလလူမျိုးကဲ့သို့ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းနေသည်ဟု အချိုးကျ ပုံဖော်ထားသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၅)။

15:2–4. The Victorious Saints. Before the plagues were poured out by the angels, there was an interlude in the throne room that depicted those who choose not to worship the beast and receive its mark as standing on an expanse resembling a sea of glass. John saw them with harps in their hands and singing the song of Moses and of the Lamb (v. 3). This group of the redeemed is the same one he saw in Revelation 7:9 and 14:1–5. While in Revelation 14 their faithfulness to God is depicted in contrast to those who have sided with the satanic trinity, here they are protected by God, in contrast to the worshipers of the beast, who will experience the harmful effects of the seven last plagues. As the upcoming plagues are portrayed in terms of the plagues that struck the Egyptians just before the Exodus, the victorious saints here are proportionally pictured as if they are the Israelites on the other side of the Red Sea, celebrating the great victory and praising God for their miraculous deliverance (Ex. 15).

 

၁၅:၅–၈။ အတ္ထုပ္ပတ္တိပြီးဆုံးခြင်း။ ဤအချိန်တွင် ယောဟန်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်ဖွင့်လှစ်ခြင်းကို မြင်ရသည်။ “ဗိမာန်” နှင့် “တဲတော်” ဟူသော စကားလုံးနှစ်ခုကို ယေရုရှလင်ဗိမာန်နှင့် မောရှေတည်ဆောက်ခဲ့သော တဲတော်ကို ရည်ညွှန်းရန် သုံးထားသည်။ ယောဟန်သည် ကမ္ဘာ့တဲတော်နှင့် ဗိမာန်များကို ပုံစံယူတည်ဆောက်ခဲ့သော ကောင်းကင်ဗိမာန်ကို ရူပါရုံ၌ မြင်ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ “သက်သေခံချက်” သို့မဟုတ် “ပဋိညာဉ်တရား” ဟူသော စကားသည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာထဲတွင်ရှိသော ဆယ်ပညတ်တော်ကျောက်ပြားများကို ရည်ညွှန်းသည် (၁ရာဇဝင်ချုပ် ၈:၉)။ ဤသည်မှာ ကောင်းကင်ဗိမာန်၏ အဓိကနေရာကို ညွှန်ပြသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် ဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါးကို ကိုင်ဆောင်လျက် ဗိမာန်မှ ထွက်လာကြသည် (အဆို ၅–၆)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏နေရာတော်မှ ထွက်လာကြသည်။ ကောင်းကင်တမန်တိုင်းကို ဘုရားသခင်၏ဒေါသဖြည့်ထားသော ရွှေခွက်များ ပေးအပ်ခဲ့သည် (အဆို ၇၊ အဆို ၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤခွက်များသည် ဘုရားသခင်၏လူများ၏ ဆုတောင်းချက်များကို ကိုယ်စားပြုသော နံ့သာမီးရှူးခွက်များဖြစ်နိုင်သည် (ဗျာ ၅:၈)။ ဤနေရာတွင် ထိုခွက်များကို ဘုရားသခင်၏ရန်သူများအပေါ် ဒေါသလောင်းချရန် ကိရိယာအဖြစ် သုံးမည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏လူများ၏ ဆုတောင်းချက်များကို ဖြေကြားနေခြင်းဖြစ်သည်။

15:5–8. The Conclusion of Intercession. At this point, John saw as the temple or tabernacle in heaven was opened. Both “temple” and “tabernacle” are used here to allude to the Jerusalem temple as well as the sanctuary built by Moses. John saw in vision the heavenly temple or sanctuary, after which the earthly sanctuaries were modeled (see Ex. 25:9). The term “testimony” or “covenant law” (Rev. 15:5) refers to the stone tablets inscribed with the Ten Commandments, located inside the ark of the covenant (1 Kin. 8:9). This shows that the holy of holies of the heavenly temple is in view here. The angels came out of the temple with the seven plagues (vv. 5–6), coming from the very presence of God. Each angel was given a golden bowl filled with the wrath of God (v. 7; cf. v. 1). These are most likely the temple bowls filled with incense, which represents the prayers of God’s people (see Rev. 5:8). Here, those same bowls were to serve as instruments for the execution of God’s wrath on the enemies of His people. God was answering the prayers of His people.

 

ဤအချိန်တွင် ဗိမာန်သည် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းအသရေနှင့် တန်ခိုးတော်မှ ထွက်သော မီးခိုးဖြင့် ပြည့်နှက်သွားပြီး မည်သူမျှ ဗိမာန်ထဲဝင်၍ မဆောင်ရွက်နိုင်တော့ပေ (အဆို ၈)။ ဤဘာသာစကားသည် တောတွင်းတဲတော်နှင့် ရှောလမုန်၏ဗိမာန်အပ်နှစ်ခုကို ဆက်ကပ်ခဲ့သည့်အချိန်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၄–၃၅၊ ၁ရာဇဝင်ချုပ် ၈:၁၀–၁၁)။ ထိုအချိန်နှစ်ခုစလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတိမ်တိုက်သည် အဆောက်အအုံကို ပြည့်နှက်စေပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်များ အမှုတော်ဆောင်ရန် ဝင်မဆောင်နိုင်တော့ပေ။ ဗျာဒိတ ၁၅:၈ သည် ကမ္ဘာပေါ်သို့ ဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး မလောင်းချမီ ကောင်းကင်ရှိ ခရစ်တော်၏ အတ္ထုပ္ပတ္တိအမှုတော် ပြီးဆုံးသွားပြီး စမ်းသပ်ကာလပိတ်သောအချိန်ကို ပြသသည်။ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်း ပြီးဆုံးပြီး (၁၄:၆–၂၀) အခွင့်အရေးတံခါး နောက်ဆုံးပိတ်သွားပြီး လူတိုင်း၏ကံကြမ္မာ ဆုံးဖြတ်ပြီးဖြစ်သည်။

At this point, the temple was filled with smoke from God’s glory and power, resulting in no one being able to enter the temple (v. 8). This language is derived from the dedication of both the tabernacle in the wilderness (Ex. 40:34–35) and Solomon’s temple (1 Kin. 8:10–11). On both occasions, the cloud of God’s glory filled the building so that the priests could not enter to minister before Him. With the absence of the priests, there was no intercession in the temple. Revelation 15:8 shows that before the pouring out of the seven plagues on the world, Christ’s intercessory ministry in heaven will be concluded, and at this point probation closes. With the preaching of the gospel being finished (14:6–20), the door of opportunity will ultimately close and the destiny of every person will have been decided.

 

ဤအခန်းသည် နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါးသည် မည်သူမျှ နောင်တရစေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း (အခွင့်အရေးကုန်ဆုံးပြီ) ပြသသည်။ ယင်းတို့သည် မကောင်းသောသူများ၏ နှလုံးမာကြောမှုကို ဖော်ပြရန်သာ ရည်ရွယ်သည်။ ဧဂုတ်ဘေးအန္တရာယ်များသည် ဖာရိုဘုရင်နှင့် သူ၏အရာရှိများ၏ နှလုံးကို ပိုမာကြောစေခဲ့သည်နှင့်အမျှ နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်တစ်ခုချင်းစီသည် စာတန်၏သုံးပါးတစ်ဆူကိုးကွယ်သူများ၏ နှလုံးကို ပိုမာကြောစေမည်။

This scene shows that the seven last plagues are not intended to bring anyone to repentance, as the opportunity for repentance has passed. They are rather intended to reveal the hardness of the hearts of the wicked. Just as each of the Egyptian plagues increased the hardness of the hearts of Pharaoh and his officials, so each last plague hardens the hearts of the worshipers of the satanic trinity.

 

အခန်းကြီး - ၁၆

၁၆:၁–၂၁ နောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး

ခရစ်တော်၏အလယ်တော်ဝင်အမှုတော် ပြီးဆုံးသွားသဖြင့် ကောင်းကင်တမန်ခုနစ်ပါးကို ဘုရားသခင်၏ဒေါသခွက်များကို မြေကြီးပေါ်သို့ လောင်းချရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည်။ ဤနောက်ဆုံးဘေးအန္တရာယ်ခုနစ်ပါး၏ တရားစီရင်ခြင်းများကို စာတန်၏သုံးပါးတစ်ဆူနှင့် ပူးပေါင်းပြီး သားရဲ၏အမှတ်အသားကို ခံယူသော သူများအပေါ်သာ အဓိကထားလောင်းချမည်။ ပထမငါးပါးကို စာသားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်မည်ဟု ထင်ရပြီး (ဗျာ ၇:၁၆ ကိုကြည့်ပါ) နောက်ဆုံးနှစ်ပါးမှာ သင်္ကေတနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာဖြစ်သည်။ ဆဋ္ဌမ ဘေးအန္တရာယ်သည် ဤကမ္ဘာ၏နောက်ဆုံးကာလရှိ အာမဂေဒုန်စစ်ပွဲ၏ နီးကပ်လာချိန်သို့ ရောက်စေသည်။ သတ္တမဘေးအန္တရာယ်သည် အဆုံးသတ်ဘူလုန်၏ ပျက်စီးခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။

16:1–21

The Seven Last Plagues

With the conclusion of Christ’s mediatory ministry, the seven angels were ordered to pour out the bowls of the wrath of God on the earth. The judgments of these seven last plagues were to be poured out exclusively on those who chose to side with the satanic trinity and receive the mark of the beast. While the first five plagues seem to be literal (see Rev. 7:16), the last two are clearly symbolic and spiritual. The sixth plague brings us to the very threshold of the great battle of Armageddon, set in the closing period of this earth’s history. The seventh plague concludes the scenario with the demise of end-time Babylon.

 

၁၆:၂–၁၁။ ပထမဘေးအန္တရာယ်ငါးပါး။ ပထမကောင်းကင်တမန်သည် သူ၏ခွက်ကို မြေကြီးပေါ်သို့ လောင်းချရာ သားရဲ၏အမှတ်အသားရှိပြီး သားရဲ၏ရုပ်တုကို ကိုးကွယ်သူများတွင် ပြင်းထန်စွာ နာကျင်စေသော အနာများ ဖြစ်ပေါ်စေသည် (ဗျာ ၁၄:၉–၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤရောဂါကို ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ဖုံးအုပ်ထားသော နာကျင်ပြီး ပျောက်ကင်းမဲ့သော အနာများဟု ဖော်ပြထားသည် (တရားဟောရာ ၂၈:၃၅၊ ယောဘ ၂:၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤကဲ့သို့သော ဘေးအန္တရာယ်သည် ဧဂုတ်လူမျိုးများ ထွက်ခွာချိန်တွင် ကျရောက်ခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၉:၉–၁၁)။ ဘုရားသခင်၏အမှတ်အသားတံဆိပ်ခံရသူများသည် ဤဘေးအန္တရာယ်မှ ထိခိုက်ခြင်းမရှိပေ။

16:2–11. The First Five Plagues. The first angel poured his bowl on the earth, inflicting severely painful sores exclusively on those who had the mark of the beast and worshiped the image of the beast (see Rev. 14:9–10). This disease is described as causing painful and incurable boils that cover the entire body (cf. Deut. 28:35; Job 2:7). A plague of this kind struck the Egyptians during the Exodus (Ex. 9:9–11). God’s sealed people were not to be affected by this plague.

 

ဒုတိယနှင့် တတိယ ကောင်းကင်တမန်များသည် သူတို့၏ခွက်များကို ပင်လယ်နှင့် မြစ်ချောင်းများ၊ စမ်းရေတွင်းများပေါ် လောင်းချရာ ရေများကို သွေးအဖြစ်သို့ ပြောင်းလဲစေပြီး အတွင်းရှိ သက်ရှိများ သေဆုံးစေသည်။ ဤဘေးအန္တရာယ်များသည် ဧဂုတ်ပထမဘေးအန္တရာယ်ကို ထင်ဟပ်စေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၇:၂၀–၂၁)။ ပင်လယ်မှ အစားအသောက်နှင့် မြစ်ချောင်းများ၊ စမ်းရေတွင်းများမှ သန့်ရှင်းသောသောက်ရေ မရှိတော့သဖြင့် ပုန်ကန်သောလူသားမျိုး ရှင်သန်နိုင်မည်မဟုတ်ပေ။ ဤဘေးအန္တရာယ်များသည် ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်များနှင့် သန့်ရှင်းသူများ၏ သွေးကို သွန်းလောင်းခဲ့သောကြောင့် သွေးကို သောက်စေခြင်းဖြင့် အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းဖြစ်သည် (အဆို ၆)။ အပြစ်ဒဏ်သည် ပြစ်မှုနှင့် ကိုက်ညီသည်။ တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်မှ အသံထွက်လာပြီး ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းများ တရားမျှတကြောင်း ကြေညာသည် (အဆို ၇)။ ဤယဇ်ပလ္လင်သည် ငါးခုမြောက်တံဆိပ်တွင် ဘုရားသခင်၏လူများသည် မြေကြီးပေါ်နေထိုင်သူများကို တရားစီရင်ပေးရန် ဆုတောင်းနေခဲ့သော ယဇ်ပလ္လင်အောက်ဖြစ်သည် (ဗျာ ၆:၉–၁၀)။ ဤနေရာတွင် သူတို့၏ဆုတောင်းချက်များ နောက်ဆုံးဖြေကြားပြီးဖြစ်ကြောင်း ယဇ်ပလ္လင်မှ အတည်ပြုသံ ထွက်လာသည်။ တရားမျှတမှု ပြည့်စုံပြီ။

The second and third angels poured out their bowls on bodies of water: the sea and the rivers and springs, respectively. These plagues echo the first plague of Egypt (Ex. 7:20–21) by turning the water to blood and killing the creatures within. Without food from the seas and clean water to drink from the rivers and springs, rebellious humanity will not survive. These plagues were to come on followers of the beast because they shed the blood of God’s prophets and His people—they were given blood to drink in retribution (v. 6). The punishment fits the crime. In response, a voice came from the altar and declared the righteous nature of God’s judgments (v. 7). This altar is the one spoken of in the fifth seal underneath which God’s people were praying to God to vindicate them and judge those dwelling on the earth (see Rev. 6:9–10). Here, there comes an affirmation from the altar that their prayers were finally answered through these plagues. Justice will have been done.

 

စတုတ္ထ ကောင်းကင်တမန်သည် သူ၏ခွက်ကို နေပေါ်သို့ လောင်းချရာ နေသည် လူများကို မီးလောင်စေပြီး မခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှု ဖြစ်စေသည် (အဆို ၈–၉)။ သို့သော် ဤမခံမရပ်နိုင်သော နာကျင်မှုသည် မကောင်းသောသူများကို နောင်တရစေခြင်း မရှိပေ။ သူတို့၏နှလုံးသည် အလွန်မာကြောနေပြီဖြစ်သောကြောင့် ပြန်လှည့်၍ မရတော့ပေ။ ယင်းအစား ဤဘေးအန္တရာယ်များကို ဆောင်ရွက်သော ဘုရားသခင်၏နာမတော်ကို ကျိန်ဆဲကြသည်။ မည်သည့်အရာမျှ သူတို့၏လမ်းကြောင်းကို ပြောင်းလဲပေးနိုင်ခြင်း မရှိတော့ပေ။

The fourth angel poured out his bowl on the sun, resulting in an intense heat that scorched people and caused them unbearable pain (vv. 8–9). This unbearable pain, however, did not move the wicked to repent. They had hardened their hearts to such an extent that they could not return. Instead, they cursed and blasphemed the name of God, who executed these plagues. Nothing was able to change the course of their actions.

 

ပဉ္စမ ကောင်းကင်တမန်သည် သူ၏ခွက်ကို သားရဲ၏ပလ္လင်ပေါ် လောင်းချရာ သားရဲ၏နိုင်ငံတစ်ဝှမ်းလုံး လုံးဝမှောင်မိုက်ခြင်းသို့ ရောက်သွားသည် (အဆို ၁၀)။ ဤအခန်းသည် ဧဂုတ်နဝမ ဘေးအန္တရာယ်ကို ထင်ဟပ်စေပြီး တစ်နိုင်ငံလုံး လုံးဝပြင်းထန်စွာ မှောင်မိုက်သွားခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၀:၂၁–၂၃)။ စာတန်သည် သားရဲအား ပလ္လင်နှင့် အာဏာကို လွှဲအပ်ခဲ့သော်လည်း (ဗျာ ၁၃:၂) ဤအချိန်တွင် စာတန်၏အာဏာဌာနပင်လျှင် ဘေးအန္တရာယ်များ၏ အင်အားကို မခံနိုင်တော့ပေ။ သားရဲ၏အာဏာ အားနည်းချိအားကြီး ဖြစ်သွားသည်။ လူများသည် နာကျင်မှုကြောင့် လျှာကိုက်ခဲရင်း ပိုမိုဒေါသထွက်လာကြသည်။ မသန့်ရှင်းသော သုံးပါးတစ်ဆူသည် ဘေးအန္တရာယ်များမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း သူတို့ သိရှိလာကြသည်။ လှည့်စားခံရသည်ဟု ခံစားရသည်။ သို့သော် ဧဂုတ်ထွက်ခွာချိန်က ဖာရိုဘုရင်ကဲ့သို့ ဘေးအန္တရာယ်များ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်နှင့် နာကျင်မှုသည် သူတို့၏နှလုံးကို ပိုမာကြောစေရုံသာ ဖြစ်သည်။ နာကျင်မှုနှင့် အနာများကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ဆက်လက်ကျိန်ဆဲကြပြီး နောင်တရခြင်း မပြုကြပေ (အဆို ၁၁)။

The fifth angel poured out his bowl on the throne of the beast, bringing total darkness over his kingdom (v. 10). This scene mirrors the ninth plague of Egypt, which struck the whole land with total and intense darkness (Ex. 10:21–23). Satan delegated the throne and authority to the beast (Rev. 13:2), but at this moment, the very seat of Satan’s authority could not withstand the force of these plagues. The authority of the beast was thus undermined. As the people gnawed their tongues in pain, they became more enraged. They began to realize the impotence and inability of the unholy trinity to protect them from the effects of the plagues. They felt deceived. However, as in the case of the pharaoh during the Exodus, the terror and pain of the plagues further confirmed the hardness of their hearts. They continued to curse and blaspheme God for their pain and sores and refused to repent (v. 11).

 

၁၆:၁၂။ ဆဋ္ဌမ ဘေးအန္တရာယ်။ ပထမငါးပါးကို စာသားအတိုင်း ဖြစ်ပေါ်မည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဆဋ္ဌမ နှင့် သတ္တမ ဘေးအန္တရာယ်များမှာ သင်္ကေတနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာဖြစ်သည်။ ဆဋ္ဌမ ကောင်းကင်တမန်သည် သူ၏ခွက်ကို မြစ်ကြီး ယူဖရေးတီးပေါ် လောင်းချရာ ရေများ ခန်းခြောက်သွားသည် (အဆို ၁၂)။ ဤအခန်းတစ်ခုလုံးသည် ရှေးဘူလုန်၏ ပျက်စီးခြင်းကို အဆုံးသတ်ဘူလုန်၏ ပျက်စီးခြင်းကို သရုပ်ဖော်ရန် ထင်ဟပ်စေသည်။

16:12. The Sixth Plague. While the first five plagues seem to be literal (see Rev. 7:16), the sixth and seventh plagues are clearly symbolic and spiritual in nature. The sixth angel poured out his bowl on the great river Euphrates (see 9:14), resulting in its waters drying up (v. 12). This whole scene echoes the fall of ancient Babylon to illustrate the fall of end-time Babylon (see below, “Babylon and the Great River Euphrates”).

 

ဘူလုန်အပေါ် သဘောထားကို ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲစေမည့်အကြောင်းမှာ အဘယ်နည်း။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူများသည် သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များကို ကြုံတွေ့ရချိန်တွင် ဘူလုန်ထံ အကာအကွယ်ရှာကြမည်။ သို့သော် ပဉ္စမ ဘေးအန္တရာယ်သည် သားရဲ၏အာဏာဌာနကို တိုက်ခိုက်သောအခါ (၁၆:၁၀) စိတ်ပျက်လာသော လူများသည် ဘူလုန်သည် ဘေးအန္တရာယ်များမှ ကာကွယ်ပေးနိုင်စွမ်း လုံးဝမရှိကြောင်း သိရှိလာကြမည်။ လှည့်စားခံရသည်ဟု ခံစားရပြီး ရန်လိုမှုဖြင့် ပြည့်နှက်ကာ ဘူလုန်ကို ဆန့်ကျင်ရန် စည်းစည်းလုံးလုံး ပြောင်းလဲပျက်စီးစေကြမည်။

What will cause such a sudden change in attitude toward Babylon? As the people in the world experience the upheavals in nature, they will turn to Babylon for protection. However, as the fifth plague strikes the very seat of the beast’s authority (16:10), the disillusioned people will realize the extent of Babylon’s inability to protect them from the effects of the plagues. Feeling deceived and filled with hostility, they will unite in turning against Babylon and will destroy it.

 

အဆုံးသတ်ဘူလုန် ပျက်စီးခြင်း၏ အကြောင်းမှာ အရှေ့ဘက်မှ ဘုရင်များ လာရောက်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရှေးဘူလုန်ကို ဖြုတ်ချခဲ့သော ကုရုနှင့် သူ၏တပ်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဟေရှာယသည် ကုရုကို ဘုရားသခင်၏တရားသောဘုရင်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့ပြီး နေထွက်ရာအရှေ့ဘက်မှ လာမည်ဟု ဆိုသည် (ဟေရှာယ ၄၅:၁၊ ၄၁:၂၅)။ သူ၏ ဘူလုန်သိမ်းပိုက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လူများကို သုံ့ပန်းဘဝမှ ကယ်တင်ပြီး မူလနေရပ်သို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၄၄:၂၈၊ ယေရမိ ၅၀:၃၃–၃၈)။ ယူဖရေးတီးမြစ်ရေ ခန်းခြောက်ခြင်းသည် ကုရုနှင့်သူ၏တပ်များ ရှေးဘူလုန်ကို သိမ်းပိုက်ရန် လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်နှင့်အမျှ အဆုံးသတ်ကာလတွင် ယူဖရေးတီးရေ သင်္ကေတအရ ခန်းခြောက်ခြင်းသည် အရှေ့ဘက်မှ ဘုရင်များ လာရောက်ကာ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူများ၏ ရန်သူများကို အနိုင်ယူရန် လမ်းဖွင့်ပေးမည်။

The reason for the collapse of end-time Babylon is to prepare the way for the kings from the east. This is an allusion to Cyrus and his armies, who overthrew ancient Babylon as the oppressor of God’s people. Isaiah referred to Cyrus as God’s anointed (Is. 45:1), who would come from sunrise, that is, the east (Is. 41:25). His conquest of Babylon provided for the deliverance of God’s people from captivity and their return to their homeland (Is. 44:28; Jer. 50:33–38). Just as the drying up of the waters of the Euphrates prepared the way for Cyrus and his forces to conquer ancient Babylon, so the symbolic drying up of the Euphrates in the end times will prepare the way for the coming of the kings from the east to defeat the end-time enemies of God and His people.

ဗာဗုလုန်မြို့နှင့် ယူဖရေးမြစ်ကြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ယူဖရေးမြစ်သည် ဣသရေလလူမျိုးကို အာရှုရိှနှင့် ဗာဗုလုန်ကဲ့သို့သော ရန်သူနိုင်ငံများနှင့် ခွဲထားသော နယ်နိမိတ်ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၇:၂၀၊ ယေရမိ ၄၆:၁၀)။ ထိုရန်သူနိုင်ငံများသည် ဤမြစ်ကြီးမှ ဖြတ်ကျော်၍ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို တိုက်ခိုက်လာကြသည် (ဟေရှာယ ၈:၇-၈)။ ယူဖရေးမြစ်သည် ဗာဗုလုန်မြို့အလယ် ဖြတ်သန်းစီးဆင်းပြီး သီးနှံများကို ရေသွင်း၍ လူများအတွက် သောက်သုံးရေကို ပေးသည်။ မြစ်မရှိလျှင် ဗာဗုလုန်သည် မတည်ရှိနိုင်ခဲ့ပေ။ Babylon and the Great River Euphrates

In the OT, the Euphrates was the boundary that separated Israel from their enemies, such as Assyria and Babylon (Is. 7:20; Jer. 46:10). These enemy nations came against God’s people from this great river (Is. 8:7–8). The Euphrates River flowed through the city of Babylon, nourished crops, and provided water for the people. Without the river, Babylon could not have existed.   ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၇:၁ တွင် ဗာဗုလုန်ကို ရေများပြောသော အချက်ပေါ်တွင် နေထိုင်သော ပြည့်တန်ဆာအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ ထိုရေများသည် ယူဖရေးမြစ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ယေရမိ ၅၁:၁၃)။ နောက်ဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်နေထိုင်မည့် သင်္ကေတရေများသည် ဗာဗုလုန်ကို ထောက်ပံ့ကူညီသော ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ အရပ်ဘက်၊ လောကီအာဏာ၊ နိုင်ငံရေးအင်အားစုများကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဗျာဒိတ် ၁၇:၁၅)။ သို့ရာတွင် အချိန်တစ်ခုရောက်လာသောအခါ ထိုသင်္ကေတရေများသည် ခန်းခြောက်သွားလိမ့်မည်။ In Revelation 17:1, Babylon is pictured as a prostitute who dwells on many waters, which may be a reference to the Euphrates (Jer. 51:13). The waters on which end-time Babylon will dwell represent the worldwide civil, secular, and political powers that give their support to Babylon (see Rev. 17:15). At a certain point in time, however, these symbolic waters will dry up.   ယူဖရေးမြစ် ခန်းခြောက်သွားသည့်မြင်ကွင်းသည် ရှေးဗာဗုလုန်မြို့ကို ခရစ်တော်မပေါ်မီ ၅၃၉ ခုနှစ်တွင် စီရက်စ်မင်းက သိမ်းပိုက်ခဲ့သည့်အချိန်ကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထို့ပြင် ရှေးဗာဗုလုန်၏ ပျက်စီးခြင်းကို ယူဖရေးမြစ်ရေ ခန်းခြောက်ခြင်းနှင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဆက်စပ်ဖော်ပြထားသည် (ဟေရှာယ ၄၄:၂၇-၂၈၊ ယေရမိ ၅၁:၃၆-၃၇)။ ရှေးသမိုင်းပညာရှင်များအဆိုအရ ပါရှန်တို့သည် ယူဖရေးမြစ်ကို လမ်းကြောင်းပြောင်း၍ ခန်းခြောက်သွားသော မြစ်ကြောင်းအတိုင်း မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်ကာ အံ့အားသင့်ဖွယ် မြို့ကို သိမ်းပိုက်ခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူစွာ နောက်ဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်၊ ဘုရားသခင်နှင့် လူမျိုး၏ ရန်သူ၏ ပျက်စီးခြင်းသည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ အရပ်ဘက်၊ လောကီအာဏာ၊ နိုင်ငံရေးအင်အားစုများက ထောက်ပံ့မှုကို ရုပ်သိမ်း၍ ထိုမြို့ကြီးကို ဆန့်ကျင်လှည့်လိုက်သောအခါ ဖြစ်ပေါ်လာလိမ့်မည် (ဗျာဒိတ် ၁၇:၁၅-၁၇)။ The scene in which the Euphrates is dried up reflects when ancient Babylon was captured by Cyrus in 539 B.C. Additionally, the fall of ancient Babylon is associated with the drying up of the waters of the Euphrates in the OT (Is. 44:27–28; Jer. 51:36–37). Ancient historians tell us that the Persians diverted the Euphrates and entered the city through the dried riverbed, thereby taking the city by surprise. In a similar manner, the collapse of end-time Babylon, the enemy of God and His people, will take place when the worldwide civil, secular, and political powers withdraw their support and turn against the great city (Rev. 17:15–17).

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၆ တွင် ဖော်ပြထားသော အရှေ့မင်းများသည် ခရစ်တော်နှင့် နောက်လိုက်သန့်ရှင်းသူများ၏ တပ်မတော်ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင် တိုက်ခိုက်ကြမည် (၁၇:၁၄)။ ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၄-၁၆ တွင် ယေရှုပြန်ကြွလာသောအခါ ကောင်းကင်တပ်မတော်သည် “ဖြူစင်သော ပိုက်ဆဆန့်အဝတ်ကို ဝတ်ဆင်”၍ နောက်လိုက်လာမည်ဖြစ်သည် (၁၉:၁၄)။ ထိုပိုက်ဆန့်အဝတ်သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုး၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအမှုများကို ကိုယ်စားပြုသည် (၁၉:၇-၈)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို တော်ဝင်ယဇ်ပုရောဟိတ်များဟု ခေါ်ဝေါ်ထားပြီး (၁:၆၊ ၅:၁၀)၊ ယေရှုခရစ်၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဆီးနှင့်တိုက်ခိုက်သော စစ်သည် ၁၄၄၀၀၀ တပ်အဖြစ် ပုံဖော်ထားသည် (၁၄:၁)။ ဤမြေကမ္ဘာ၏ သမိုင်း၏ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲသည် ခရစ်တော်နှင့် သစ္စာရှိလူမျိုးများဘက်တွင် တစ်ဖက်၊ နှင့် စာတန်၏ သုံးပါးပေါင်းတစ်သင်းနှင့် သူတို့၏နောက်လိုက်များ ပေါင်းစည်းထားသော တပ်ဘက်တွင် တစ်ဖက် ဖြစ်သည်။

The kings from the east referred to in Revelation 16 are Christ and His army of saints, who will fight in the final battle (see 17:14). In Revelation 19:14–16, at Jesus’s return, the armies of heaven will be wearing “fine linen, white and clean” (19:14) as He leads them into battle. This linen represents the righteous acts of God’s people (19:7–8). Elsewhere in Revelation, God’s people are called royal priests (1:6; 5:10) and are pictured as an army of 144,000 warriors under the leadership of Jesus Christ as they fight against evil forces (14:1). The final battle of this earth’s history involves Christ and His faithful people on one side and the coalition of the satanic trinity and their followers on the other.

 

၁၆:၁၃-၁၄။ ဖားပုံစံ နတ်ဆိုးသုံးခု။ ဤကျမ်းချက်များသည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများကို ဘုရားသခင်၏လူများကို တိုက်ခိုက်ရန် စုစည်းပုံကို ရှင်းပြထားသည်။ ကောင်းကင်တမန်သုံးပါးသည် ကျန်ရစ်သောသူများကို စုစည်းခဲ့သလို နတ်ဆိုးဝိညာဉ်သုံးခုသည် ဆိုးသွမ်းသူများကို စုစည်းမည်ဖြစ်သည်။ ယောဟန်သည် သုံးပါးတစ်ဆူအတု၏ ပါးစပ်မှ ဖားပုံစံ ညစ်ညူးသော ဝိညာဉ်သုံးခု ထွက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့ပြီး၊ ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်များကို “ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်သောနေ့” တိုက်ပွဲအတွက် စုဝေးစေရန် ရည်ရွယ်သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ဤမြင်ကွင်းသည် ဘုရင်အာဟပ်ကို ဘုရားသခင်၏ သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ပြီး တိုက်ပွဲသို့သွားရန် လှည့်စားခဲ့သော လိမ်ညာသော ဝိညာဉ်ကို သတိတရဖြစ်စေသည် (၁ ဘုရင် ၂၂:၂၁-၂၃)။ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များသည် သုံးပါးတစ်ဆူအတု၏ နောက်ဆုံးလှည့်စားမှုတွင် ပါးစပ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ကြသည်။ ၎င်းတို့ကို ဗျာဒိတ် ၁၄ ရှိ ကောင်းကင်တမန်သုံးပါး၏ အတုအပဖြစ်အောင် ပုံဖော်ထားသည်။ ဖားရောဂါသည် အဲဂုတ္တုမှော်ဆရာများ နောက်ဆုံးအတုခိုးနိုင်ခဲ့သော ပလိပ်ရောဂါဖြစ်ပြီး ဖာရိုဘုရင်ကို ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ရန် လွှမ်းမိုးခဲ့သည် (ထွက် ၈:၁-၁၅)။ ဖားပုံစံ နတ်ဆိုးသုံးခုသည် စာတန်၏ ဘုရားသခင်၏အမှုကို နောက်ဆုံးအတုလုပ်ရန် ကြိုးပမ်းမှုဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၁၃:၁၃-၁၄)။ စာတန်၏ သုံးပါးတစ်ဆူအတုသည် ကမ္ဘာ့လူမှုရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအာဏာရှင်များကို ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူများကို ဆန့်ကျင်ရန် စည်းရုံးရန် မဟာဘာသာတရားအတုဖြင့် ၎င်းတို့ကို စေလွှတ်မည်ဖြစ်သည်။

16:13–14. Three Frog-like Demons. These verses explain how the nations of the earth gathered together to fight against God’s people. The three angels gathered the remnant while three demonic spirits gathered the wicked. John saw three unclean spirits that looked like frogs coming out of the mouth of the unholy trinity, purposing to go to and assemble the leaders of the world for the battle of the “great day of God Almighty” (v. 14). This scene recalls the deceiving spirit that enticed King Ahab to refuse the message sent to him from God to go into battle (1 Kin. 22:21–23). The demonic spirits are the mouthpieces of the unholy trinity in the last deception. They are portrayed as the counterpart to the three angels of Revelation 14. The frog plague was the last of Moses’s plagues that the Egyptian magicians were able to duplicate, by which they influenced Pharaoh to persist in his opposition to God (Ex. 8:1–15). The three frog-like demons are thus Satan’s last attempt to counterfeit the work of God (Rev. 13:13–14). The satanic trinity will send them out with a false gospel to persuade the secular and political powers of the world to side with them against God and His people in preparation for the great day of God Almighty.

 

ထိုဖားပုံစံ နတ်ဆိုးဝိညာဉ်များသည် စာတန်၏ အင်အားကြီးသော အေးဂျင့်များလည်း ဖြစ်သည်။ စာတန်သည် ၎င်းတို့ကို အံ့ဖွယ်နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းပေးမည်ဖြစ်သည်။ နတ်ဆိုးသုံးပါးတစ်ဆူ၏ လှုပ်ရှားမှုများသည် ကြီးမားသော အောင်မြင်မှုရရှိစေပြီး ကမ္ဘာ့ဘုရင်များ (အာဏာရှိသူများ) လှည့်စားခံရမည်ဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးရင်ဆိုင်မှုအတွက် အဆင်သင့်ဖြစ်ပြီးမည်။

These frog-like demonic spirits are thus also Satan’s powerful agents. Satan will enable them to perform miraculous signs as a means of persuasion. The activities of the demonic trinity will result in great success, as the kings of the world, meaning those with power, will be deceived. The stage will now be set for the final confrontation.

 

၁၆:၁၅။ လာအိုဒိကိအသင်းတော်သို့ သတိပေးချက်။ ယောဟန်သည် ယေရှုထံမှ သူ၏လူများအား တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် အခင်းအကျင်းကို ခဏရပ်ထားသည်။ ခရစ်တော်သည် ခိုးသူကဲ့သို့ လာတော်မူမည်ဖြစ်သောကြောင့် သတိထားနေရန်နှင့် အဝတ်အစားမချွတ်ဘဲ နိုးကြားနေရန်၊ မဟုတ်လျှင် အဝတ်မရှိဘဲ အရှက်ကွဲမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ဤတိုက်တွန်းချက်သည် ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်တွင် ရှေးကျမ်းကျင့်စဉ်ကို သတိတရဖြစ်စေသည်။ ဗိမာန်တော်ခေါင်းဆောင်သည် ညအချိန် တံခါးစောင့်များကို စစ်ဆေးပြီး အိပ်ပျော်နေသူကို တွေ့ပါက အဝတ်ချွတ်ကာ မီးရှို့ကာ အရှက်ခွဲ၍ အဝတ်မဲ့ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ဤဗိမာန်ကျင့်စဉ်ကို ရည်ညွှန်းလျက် ခရစ်တော်သည် သူ၏နောက်လိုက်များကို ဝိညာဉ်ရေးရာ သတိရှိရန် တိုက်တွန်းတော်မူသည်။ ၎င်းတို့သည် ဗိမာန်တံခါးစောင့်များကဲ့သို့ အဝတ်အစားပြည့်စုံစွာ နိုးကြားနေရမည် (မာကု ၁၃:၃၅-၃၇)။

16:15. The Laodicean Warning. John briefly interrupted the scene with an exhortation from Jesus to His people: Christ is coming like a thief, and they are to keep alert and properly clothed lest they be found naked and exposed (v. 15). This exhortation echoes an ancient practice in the Jerusalem temple, where the temple captain would go by night to check the guards of the temple gates. If any guard were caught asleep at his post, his clothes were stripped off and burned and he was sent away in disgrace, naked. By alluding to this temple practice, Christ urged His followers to be spiritually alert. They must be like the temple guards, always dressed and on alert (Mark 13:35–37).

 

ယေရှု၏ သတိပေးချက်သည် လာအိုဒိကိအသင်းတော်သို့ အဝတ်ဖြူများဝတ်ဆင်ရန်၊ အရှက်မကွဲစေရန် ယခင်တိုက်တွန်းချက်ကို ထပ်မံအတည်ပြုသည် (ဗျာဒိတ် ၃:၁၈)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် အဝတ်ဖြူများသည် ခရစ်တော်အပေါ် မယိမ်းယိုင်သော သစ္စာနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (၃:၄-၅)။ ဗာဗုလုန်ကို အနိုင်ယူသောအခါ ဘုရားရှင်သည် သူမကို စွန့်ပစ်ကာ အဝတ်မဲ့စေမည် (၁၇:၁၆)။ ဗာဗုလုန်နှင့် အလျှော့ပေးသူများသည် သူမ၏ အရှက်ကွဲမှုတွင် ပါဝင်ရမည်။ ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းအဝတ်ကို ဝတ်ဆင်သူများသာ နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။

Jesus’s admonition reiterated His earlier appeal to the church of Laodicea to clothe themselves with white garments, so that the shame of their nakedness would not be exposed (Rev. 3:18). White garments in Revelation symbolize uncompromising loyalty and faithfulness to Christ (3:4–5). In defeating Babylon, God would leave her abandoned and naked (17:16) as a small part of the severe humiliation experienced by a defeated army (Is. 20:4). Those who compromise with Babylon will have a share in her humiliating shamefulness. Only those clothed with the robe of Christ’s righteousness will be able to stand firm in the final crisis.

 

၁၆:၁၆။ အာမဂေဒုန်တိုက်ပွဲအတွက် စုဝေးခြင်း။ လှည့်စားသော နတ်ဆိုးနိမိတ်များသည် မမျှော်လင့်ထားသည်ထက် အောင်မြင်မှုရရှိမည်။ ယောဟန်သည် ကမ္ဘာ့အင်အားစုများကို ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် အာမဂေဒုန်ဟု ခေါ်သော နေရာတွင် စုဝေးနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ထိုအမည်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် အမျိုးမျိုးရှိသော်လည်း “မဂိဒ္ဒိုတောင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဟု ယူဆရသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မဂိဒ္ဒိုသည် ဂျက်ဇရေးလွင်ပြင် (သို့မဟုတ် ဧသဒရာလုန်လွင်ပြင်) တွင် တည်ရှိသော ခံတပ်မြို့ဖြစ်ပြီး ကာမေလတောင်တန်းခြေတွင် ရှိသည်။ ထိုမြို့သည် အဲဂုတ္တုမှ ဒမာသက်သို့ သွားသော ကြီးမားသော လမ်းမကြီးပေါ်တွင် တည်ရှိသောကြောင့် ဣသရေလပြည်ကို ကျူးကျော်ရန် သဘာဝလမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ ဂျက်ဇရေးလွင်ပြင်သည် ရှေးခေတ်တွင် နာမည်ကြီးတိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မဂိဒ္ဒိုမြို့သည် ဣသရေလသမိုင်းတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချသော တိုက်ပွဲများ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည် (တရားသူကြီး ၅:၁၉-၂၁; ၆:၃၃; ၂ ဘုရင် ၉:၂၇; ၂၃:၂၉-၃၀)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ဣသရေလသမိုင်းမှ ဤပုံစံကို အသုံးပြု၍ ဘုရားသခင်နှင့် မကောင်းမှုအင်အားစုများအကြား နောက်ဆုံးကြီးမားသော ပဋိပက္ခကို ပုံဖော်ထားသည်။ ဘာသာရေးနှင့် လူမှုရေးအင်အားစုများကို စာတန်၏ သုံးပါးတစ်ဆူအတု၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် စည်းလုံးထားသော စစ်တပ်အဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ ဗျာဒိတ် ၉ တွင် သူတို့၏အရေအတွက်ကို သန်း ၂၀၀ ဟု ဖော်ပြထားပြီး သန့်ရှင်းသူ ၁၄၄,၀၀၀ နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

16:16. Gathering for the Battle of Armageddon. The deceptive demonic miracles will achieve success beyond any prediction or expectation. John foresaw the world powers gathered together to the place called Armageddon in Hebrew (v. 16). The name has been interpreted in different ways, but it likely means “the mountain of Megiddo.” In the OT, Megiddo was a fortress-city located in the Valley of Jezreel (or the Plain of Esdraelon) at the foot of the Carmel ridge between the Mediterranean Sea and the Sea of Galilee. The city was an important strategic site, as it stood on the great highway from Egypt to Damascus, thus providing a natural passage for the invasion of the Holy Land. The Valley of Jezreel was known for many famous battles in ancient times. In the OT, the city of Megiddo witnessed many decisive battles in the history of Israel (Judg. 5:19–21; 6:33; 2 Kin. 9:27; 23:29–30). Revelation seems to be using this motif from Israel’s history to depict the final great conflict between God and the forces of evil. The religious and secular powers are portrayed as a unified army under the leadership of the satanic trinity for the final battle. In Revelation 9, their number is two hundred million, in contrast to the 144,000 of the saints.

 

မဂိဒ္ဒိုတောင်သည် မြို့နှင့်နီးသော ကာမေလတောင်ဖြစ်သည်။ ကာမေလတောင်သည် ဣလီယာပရောဖက်နှင့် ဘာလ၏ ပရောဖက်များ ရင်ဆိုင်ခဲ့သော ဣသရေလသမိုင်းတွင် အရေးပါဆုံးတိုက်ပွဲ ဖြစ်ပွားခဲ့ရာနေရာဖြစ်သည် (၁ ဘုရင် ၁၈:၁၆-၄၆)။ ထိုပဋိပက္ခသည် မည်သူသည် တကယ့်ဘုရားဖြစ်သည်ကို ဗဟိုပြုသည် (၁ ဘုရင် ၁၈:၂၁)။ ကောင်းကင်မှ ချလာသော မီးသည် ထာဝရဘုရားသာ တကယ့်ဘုရားဖြစ်ပြီး ကိုးကွယ်ထိုက်သည်ဟု သက်သေပြခဲ့သည် (၁ ဘုရင် ၁၈:၃၈-၃၉)။ ဤဆက်စပ်မှုကြောင့် အာမဂေဒုန်သည် တစ်နေရာတွင် ဖြစ်ပွားမည့် စစ်ရေးတိုက်ပွဲမဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်နှင့် သူ၏နောက်လိုက်များနှင့် အမှောင်အင်အားစုများအကြား ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုက်ပွဲဖြစ်သည် (၂ ကော ၁၀:၄; ဧဖက် ၆:၁၂)။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲတွင် တစ်ကြိမ်တည်း ဖြေရှင်းရမည့် ပြဿနာသည် စာတန်ကြီးမားသော အငြင်းပွားမှု အစတွင် စာတန်မိတ်ဆက်ခဲ့သော စကြဝဠာ၏ တရားဝင်အုပ်စိုးရှင်မည်သူနည်းဟူသော ပြဿနာဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးတိုက်ပွဲ၏ ရလဒ်သည် ကာမေလရင်ဆိုင်မှုကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ အမှောင်အင်အားစုများအပေါ် အပြီးသတ်အောင်ပွဲဖြစ်မည်။

The mount of Megiddo was Mount Carmel, situated close to the city. Mount Carmel was the site of one of the most significant battles in Israel’s history, which involved the prophet Elijah and the prophets of Baal (1 Kin. 18:16–46), whose conflict centered on the identity of the true God (1 Kin. 18:21). The fire that came down from heaven demonstrated that the Lord is the only true God—the only One worthy of worship (1 Kin. 18:38–39). This connection identifies Armageddon as not a military battle to be fought somewhere in the Middle East but rather a spiritual battle between Christ and His followers and the forces of darkness (2 Cor. 10:4; Eph. 6:12). The issue to be resolved once and for all in the final battle is the same one Satan introduced at the beginning of the Great Controversy regarding the identity of the legitimate ruler of the universe. The outcome of the final battle will mirror that of the confrontation on Carmel: God’s ultimate triumph over the forces of darkness.

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၆:၁၂-၁၆ သည် တကယ့်တိုက်ပွဲကို မဖော်ပြဘဲ ဘာသာရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအင်အားစုများကို အာမဂေဒုန်သို့ စုဝေးစေခြင်းကိုသာ ဖော်ပြသည်။ တကယ့်တိုက်ပွဲသည် ဆဋ္ဌမ ပလိပ်ရောဂါနောက်တွင် ဖြစ်ပြီး ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၁၆:၁၇ မှ ၁၉:၂၁ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းသည် စာတန်၏ သုံးပါးတစ်ဆူအတုနှင့် သူ၏စစ်တပ်များ၏ လုံးဝပြိုလဲပျက်စီးခြင်းနှင့် အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်သည်။

Revelation 16:12–16 does not portray the actual battle, but only the great gathering of the religious and political powers to Armageddon. The actual battle follows the sixth plague and is described in Revelation 16:17–19:21. It will conclude with the total collapse and defeat of the satanic triumvirate and its armies.

 

၁၆:၁၇-၂၁။ သတ္တမမြောက် ပလိပ်ရောဂါ။ သတ္တမမြောက် ကောင်းကင်တမန်သည် သူ၏ဇလုံကို လေထုပေါ်သို့ လောင်းချလိုက်သည်။ ဗိမာန်တော်အတွင်းမှ ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်ထံမှ “ပြီးပြီ” ဟု ကျယ်လောင်သော အသံထွက်လာသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဤကြေညာချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်မှ ထွက်လာသောကြောင့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ပြောဆိုတော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး ဇလုံခုနစ်လုံးကို လောင်းချရန် ကောင်းကင်တမန်ခုနစ်ပါးကို စေခိုင်းခဲ့သော အသံမှာ ထိုအသံပင်ဖြစ်သည် (၁၆:၁)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် “ပြီးပြီ” ဟူသော ကြေညာချက်ကို သုံးကြိမ်ပြုခဲ့သည်။ ပထမတစ်ကြိမ်မှာ ကားတိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်သည် စာတန်အပေါ် အောင်ပွဲခံသည်ဟု ကြေညာချက်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၉:၃၀)။ တတိယမြောက်နှင့် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ်တွင် အပြစ်၏ နောက်ဆုံးဖျက်ဆီးခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ထာဝရဘုံဗိမာန်ကို ဤလောက၌ စတင်ခြင်းကို ကြေညာမည်ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၂၁:၆)။ ဤနေရာတွင် ဗျာဒိတ် ၁၆:၁၇ တွင် စာတန်နှင့် မကောင်းမှုအင်အားစုများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အောင်ပွဲကို ကြေညာသည်။

16:17–21. The Seventh Plague. The seventh angel poured out his bowl on the air. A loud voice issued from the temple, God’s throne, announcing, “It is done” (v. 17). That this announcement came from the throne of God suggests that God Himself was speaking in the same voice that commissioned the seven angels to pour out their bowls (16:1). In the NT, the pronouncement “It is done” is made three times. The first was on the cross of Calvary in an announcement of Christ’s victory over Satan (John 19:30). The third and last time it is made, it will proclaim the final eradication of sin and the beginning of God’s everlasting kingdom on earth (Rev. 21:6). Here, in Revelation 16:17, it proclaims God’s victory over Satan and the powers of evil.

 

ဤကြေညာချက်နောက်တွင် လျှပ်စီးလက်ခြင်း၊ မြည်သံများ၊ မိုးကြိုးသံများ ဖြစ်ပေါ်လာသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဤဖြစ်စဉ်များသည် အမြဲဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ဘုရားရှင်၏ ရှေ့တော်ပါဝင်မှုကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဗျာဒိတ် ၄:၅; နှိုင်း ၈:၅; ၁၁:၁၉)။ သမိုင်းတွင် မည်သည့်ငလျင်မျှ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်သော ကြီးမားသော ငလျင်တစ်ခု ဖြစ်ပွားပြီး ဗာဗုလုန်ကို ဖျက်ဆီးကာ အပိုင်းသုံးပိုင်းခွဲသွားသည်။ ကာလကုန်ဗာဗုလုန်သည် စာတန်၏ သုံးပါးတစ်ဆူအတု (နဂါး၊ ပင်လယ်သားရဲ၊ ကမ္ဘာမြေသားရဲ) နှင့် ကမ္ဘာ့ဘာသာရေးအင်အားစုများ၏ မဟာမိတ်ဖြစ်သည် (၁၄:၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤစည်းလုံးမှုသည် ငလျင်တွင် ကွဲသွားမည်ဖြစ်သည်။

This pronouncement was followed by lightning flashes, rumbling noises, and thunderclaps (v. 18). In Revelation, these phenomena are always associated with the throne that represents the presence of God (Rev. 4:5; cf. 8:5; 11:19). A terrible earthquake then occurred, the severity of which was unlike any earthquake before in history, shattering Babylon and splitting it into three parts. End-time Babylon is comprised of the union of the satanic trinity (the dragon, the sea beast, and the earth beast) in its alliance with the religious powers of the world (see 14:8). This unity of the satanic trinity will be shattered in the earthquake.

 

ဗာဗုလုန်၏ ကွဲထွက်ခြင်းသည် နိုင်ငံများ၏ မြို့များ ပြိုလဲခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်။ ဤနေရာတွင် နိုင်ငံများဆိုသည်မှာ ကာလကုန်ဗာဗုလုန်ကို ထောက်ပံ့သော ကမ္ဘာ့အရပ်ဘက်နှင့် နိုင်ငံရေးအင်အားစုများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဗာဗုလုန်၏ အပိုင်းပိုင်းခွဲခြင်းသည် နိုင်ငံများက သူမကို ထောက်ပံ့မှုရုပ်သိမ်းခြင်းဖြစ်ပြီး ယူဖရေးတီးမြစ်ခန်းခြင်းက ထိုဖြစ်ရပ်ကို သင်္ကေတပြုသည် (၁၆:၁၂)။

This shattering of end-time Babylon will lead to the unavoidable collapse of the cities of the nations. The reference to nations here points to the civil and political powers of the world that will support end-time Babylon. The fragmentation of Babylon will take place when the nations of the earth withdraw their support from her. It is this event that the drying up of the river Euphrates symbolically represents (16:12).

 

ယောဟန်သည် ဗာဗုလုန်ကြီးကို ဘုရားသခင်သတိရ၍ သူမ၏ အပြစ်များအတွက် သူမကိုယ်တိုင်၏ ခွက်မှ ဘုရားသခင်၏ ဒေါသဝိုင်ကို တိုက်ရိုက်သောက်စေမည်ဟု မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဗျာဒိတ် ၁၈:၅-၆ တွင် ဘုရားသခင်သည် ဗာဗုလုန်၏ အပြစ်များကို သတိတ်ရ၍ သူမ၏ ခွက်မှ နှစ်ဆပေးမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဗာဗုလုန်သည် လူမျိုးတကာကို သူမ၏ လိင်အိမ်ဒေါသနှင့် ပြည့်သော ဝိုင်ကို တိုက်စေခဲ့သူဖြစ်သောကြောင့် (၁၄:၈; ၁၇:၂; ၁၈:၃) ဘုရားသခင်၏ ဒေါသဝိုင်ခွက်ကို သူမနှင့် သူမဘက်မှ ရပ်တည်သူအားလုံး သောက်ရမည်ဖြစ်သည်။

John notes that Babylon the great was “remembered” by God and that He caused her to drink from the cup of the wine of His wrath (v. 19). In Revelation 18:5–6, God remembers Babylon’s iniquities and punishes her with a double, mixed portion from her own cup. Babylon, who caused all nations to drink her wine of sexual immorality and anger (14:8; cf. 17:2; 18:3), will be given the cup of the wine of God’s wrath, along with all those who choose to side with her.

 

သတ္တမပလိပ်ရောဂါ၏ ငလျင်သည် ကျွန်းတိုင်းကို နှစ်မြုပ်စေပြီး တောင်များကို ပင်လယ်ထဲသို့ ပစ်ချမည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ဆဋ္ဌမ တံဆိပ်မြင်ကွင်းတွင် ငလျင်ကြောင့် တောင်များနှင့် ကျွန်းများ နေရာပြောင်းသွားခဲ့သည် (၆:၁၂, ၁၄)။ ငလျင်နောက်တွင် ကောင်းကင်မှ လေးပုဒ်တစ်ထွေး (ခန့်မှန်း ၄၅ ကီလိုဂရမ် သို့မဟုတ် ၁၀၀ ပေါင်) ရှိသော ကြီးမားသော မိုးသီးခဲများ လူများပေါ် ကျရောက်မည် (၁၆:၂၁)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မိုးသီးခဲများကို ဣသရေလ၏ ရန်သူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သည် (ထွက် ၉:၁၃-၃၅; ယောရှု ၁၀:၁၁; ယေဇကျေလ ၃၈:၂၂)။ ထိုနည်းတူ မိုးသီးခဲများသည် ဘုရားသခင်၏ ကာလကုန်လူများ၏ ရန်သူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းလက်နက်အဖြစ် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။

The earthquake of the seventh plague will submerge every island and will cast the mountains into the sea (v. 20). In the scene of the sixth seal, the earthquake moved mountains and islands from their places (6:12, 14). Following the earthquake, large hailstones, each about a talent (ca. 100 lb. or 45 kg) in weight, will fall from the sky on the people (16:21). In the OT, hailstones were used as a means of judgment against the enemies of Israel (e.g., Ex. 9:13–35; Josh. 10:11; Ezek. 38:22). In the same way, hailstones will be used as weapons of judgment against the enemies of God’s end-time people.

 

အခြားပလိပ်ရောဂါများကဲ့သို့ (ဗျာဒိတ် ၁၆:၉, ၁၁, ၂၁) ဤမိုးသီးခဲများသည် ဆိုးသွမ်းသူများကို နောင်တရစေမည်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲကြပြီး သူတို့၏ ဆိုးယုတ်မှုများကို နောင်တမရခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြမည်ဖြစ်သည်။ ဤကြီးမားလှသော ပလိပ်ရောဂါများသည် မည်သူ့ကိုမျှ နောင်တရစေမည်မဟုတ်ဘဲ သူတို့၏ ပုန်ကန်သောနှလုံးထဲတွင် ရှိသမျှကို ဖော်ထုတ်မည်ဖြစ်သည်။

As with the other plagues (Rev. 16:9, 11, 21), these hailstones will not produce any change in the wicked, who will respond by cursing God and refusing to repent of their evil deeds. These exceedingly great plagues will not bring anyone to repentance but will reveal what is in their rebellious hearts.

 

အခန်းကြီး - ၁၇

အခန်း ၁၇:၁-၁၈ အမျိုးသမီးနှင့် သားရဲ

ဗျာဒိတ် ၁၄:၈ တွင် ကာလကုန်ဗာဗုလုန်၏ ပြိုလဲခြင်းကို ကြေညာခဲ့ပြီး ဗျာဒိတ် ၁၆:၁၉ တွင် အမှန်တကယ် ပြိုလဲခြင်းကို ကြေညာခဲ့သည်။ အခန်း ၁၇-၁၈ တွင် ထိုပြိုလဲပုံကို အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၁၈ တွင် ကာလကုန်ဗာဗုလုန်၏ ပျက်စီးခြင်းကို မဖော်ပြမီ အခန်း ၁၇ တွင် ကာလကုန် ကိုယ်တိုင်ကျိုးပါးသော ဘာသာရေးစနစ်ကို ဖော်ပြပြီး သူမ၏ ပြိုလဲရခြင်းအကြောင်းကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၁-၁၁)။ အခန်း၏ ကျန်အပိုင်းတွင် ယူဖရေးတီးမြစ်ခန်းခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ဆဋ္ဌမ နှင့် သတ္တမပလိပ်ရောဂါအကြောင်း ထပ်မံအချက်အလက်များ ပေးထားသည် (၁၆:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။

17:1–18

The Woman and the Beast

Revelation 14:8 announced the fall of end-time Babylon and Revelation 16:19 pronounced its actual collapse. Chapters 17–18 detail how this will actually happen. Before describing the demise of end-time Babylon in chapter 18, John in chapter 17 describes the end-time apostate religious system and gives the reasons for its fall (vv. 1–11). The rest of the chapter gives further information on the sixth and seventh plagues regarding the drying up of the Euphrates River (see 16:12).

 

၁၇:၁-၂။ ရေများပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ပြည့်တန်ဆာ။ ဇလုံရှိသူ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးသည် ယောဟန်ကို ကြီးမားသော ပြည့်တန်ဆာကြီး၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ကြည့်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူမကို နောက်ပိုင်းတွင် ဗာဗုလုန်ကြီးဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅)။ ကျမ်းစာတွင် အမျိုးသမီးသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို ကိုယ်စားပြုသည် (၁၂:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိလူများကို သန့်ရှင်းသော အမျိုးသမီးအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည် (၁၉:၇-၈; ၂၂:၁၇)။ ထို့ကြောင့် ပြည့်တန်ဆာသည် ကိုယ်တိုင်ကျိုးပါးပြီး သစ္စာမရှိသူကို ကိုယ်စားပြုသည်။

17:1–2. The Prostitute Sitting on Waters. One of the angels with the seven bowls invited John to witness the judgment of the great prostitute or harlot, who is later identified as Babylon the great (v. 5). A woman in the Bible is a symbol of God’s people (see 12:1). In Revelation, God’s faithful people are portrayed as a chaste woman (19:7–8; 22:17). A harlot therefore represents the apostate and unfaithful.

 

ကာလကုန် ကိုယ်တိုင်ကျိုးပါးသော ဘာသာရေးစနစ်ကို ဖော်ပြရာတွင် ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် အမျိုးသမီးနှင့် မြို့ပုံစံ သင်္ကေတများကို ပေါင်းစပ်အသုံးပြုသည် (၁၇:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ကောင်းကင်တမန်က “ရေများပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကြီးမားသော ပြည့်တန်ဆာ” ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယေရမိယ ၅၁:၁၃ တွင် ရှေးဗာဗုလုန်သည် ယူဖရေးတီးမြစ်ပေါ်တွင် တည်ရှိခဲ့သည်။ ကောင်းကင်တမန်က နောက်ပိုင်းတွင် ထိုရေများသည် ကမ္ဘာ့ အရပ်ဘက်၊ လူမှုရေး၊ နိုင်ငံရေးအင်အားစုများကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း ရှင်းပြသည် (၁၇:၁၅)။ ရှေးဗာဗုလုန်သည် ယူဖရေးတီးမြစ်ပေါ်တွင် မှီခိုအားထားခဲ့သလို ကာလကုန်ဗာဗုလုန်သည် ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်များနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ကာ သူမ၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်မည်ဖြစ်သည်။

In describing this end-time apostate religious system, the book of Revelation combines the symbols of the women and the city (see 17:18). The angel stated that the harlot sits on many waters, which is a reference to the Euphrates River, on which ancient Babylon dwelled (Jer. 51:13). The angel later explained that these waters symbolize the civil, secular, and political powers of the world (Rev. 17:15). Just as ancient Babylon depended on the Euphrates River for its existence, so end-time Babylon will ally itself with the world leaders in order to support its plans and purposes.

 

အထူးဖော်ပြထားသော အုပ်စုနှစ်စုရှိသည်။ ပထမမှာ “ကမ္ဘာ့ဘုရင်များ” ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးအုပ်ချုပ်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ ၎င်းတို့သည် ပြည့်တန်ဆာနှင့် လိင်ဆက်ဆံခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလသည် တပါးအမျိုးသားများနှင့် မဟာမိတ်ဖွဲ့ခြင်းကို လိင်အိမ်ဘာသာစကားဖြင့် မကြာခဦးဖော်ပြသည် (ဟေရှာ ၁:၂၁; ယေရမိ ၃:၁-၁၀; ယေဇကျေလ ၁၆; ၂၃)။ ကမ္ဘာ့ဘုရင်များ၏ ပြည့်တန်ဆာနှင့် လိင်အိမ်ဆက်ဆံခြင်းသည် နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် ကာလကုန်ဘာသာရေးမဟာမိတ်နှင့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးအင်အားစုများ၏ တရားမဲ့မဟာမိတ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။

Two groups are mentioned specifically, the first of which are “the kings of the earth” (v. 2), referring to the governing political powers of the world. They are portrayed as having committed sexual immorality with the harlot. In the OT, the language of fornication is frequently used to describe how Israel aligned itself with pagan nations (Is. 1:21; Jer. 3:1–10; Ezek. 16; 23). The adulterous relationship of the kings of the earth with the harlot symbolizes an illicit union between the end-time religious confederacy and the governing world powers that will occur in the final crisis.

 

ဒုတိယအုပ်စုမှာ “မြေကြီးနေထိုင်သူများ” ဖြစ်ပြီး ခေါင်းဆောင်များမဟုတ်သော သာမန်လူထုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ၎င်းတို့သည် သူမ၏ လိင်အိမ်ဘာသာ၏ ဝိုင်ဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ မူးယစ်ခံရသည် (၁၄:၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ကမ္ဘာ့ခေါင်းဆောင်များသည် ပြည့်တန်ဆာနှင့် လိင်အိမ်ဆက်ဆံခဲ့သကဲ့သို့ ကျန်လူထုသည် သားရဲကို ကိုးကွယ်ရန် ရည်ရွယ်သော ဗာဗုလုနလုန်၏ လှည့်စားသော အဆုံးအမများနှင့် လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် မူးယစ်ခံရသည် (၁၄:၈; ၁၈:၃)။ မူးနေသူသည် စိတ်ကြည်လင်စွာ မတွေးနိုင်ဘဲ မူးယစ်ဆေးသက်သာသွားသောအခါ ဆိုးရွားသော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို နောင်တရကြသည်။ ရူပါရုံထဲတွင် အုပ်စုနှစ်စုလုံး နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေးအကြောင်းကြောင့် ဗာဗုလုန်၏ ထိန်းချုပ်မှုအောက်သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် အချိန်တန်သောအခါ လူများသည် သူတို့၏ ဆိုးရွားသော ရွေးချယ်မှုများကို နားလည်ပြီး ဗာဗုလုန်ကို ဆန့်ကျင်လာကြမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုနားလည်မှုသည် နောက်ကျနေမည်ဖြစ်သည်။

The second group mentioned is “the inhabitants of the earth,” referring to the general populace rather than the world’s leaders, who were made spiritually drunk with the wine of her immorality (see 14:8). While the world’s leaders committed adultery with the prostitute Babylon, the rest of the people were intoxicated by Babylon’s deceptive teachings and activities, aimed at enticing them to worship the beast (14:8; 18:3). When people are drunk, they cannot think soberly, and when the effects of the drunkenness have worn off, they realize the bad decisions and actions they made while impaired. Both groups in the vision were equally deceived and came under the control of Babylon for political and economic reasons. The time will come, however, when these people realize the bad choices they have made and turn against Babylon. This realization will come too late.

 

၁၇:၃-၆ခ။ သားရဲပေါ်တွင် စီးနင်းနေသော ပြည့်တန်ဆာ။ ယောဟန်ကို ရူပါရုံထဲသို့ သယ်ဆောင်သွားပြီး တောကန္တာရတွင် နီမြန်းသော သားရဲပေါ်တွင် စီးနင်းနေသော အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို မြင်ခဲ့သည် (၁၂:၁၄-၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပြည့်တန်ဆာသည် ဘာသာရေးအဖွဲ့အစည်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး သားရဲသည် နိုင်ငံရေးအင်အားကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သားရဲသည် ကဲ့ရဲ့ဘာသာစကားများနှင့် ပြည့်နှင့် ခုနစ်ခေါင်းနှင့် ချွန်ဆယ်ချွန်ရှိသည် (၁၃:၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ကာလကုန်တွင် ဘာသာရေးနှင့် နိုင်ငံရေးအင်အားစုများ ကမ္ဘာ့အတိုင်းအတာဖြင့် စည်းလုံးမှုရှိမည်ဟု ပရောဖက်ပြုထားသည်။ ပြည့်တန်ဆာကို ပင်လယ်သားရဲပေါ်တွင် စီးနင်းနေသည်ကို မြင်ရပြီး ထိုဘာသာရေးစနစ်သည် နိုင်ငံရေးအင်အားစုများ၏ ထောက်ပံ့မှုနှင့် ထိန်းချုပ်မှုရှိမည်ကို ပြသည်။

17:3–6a. The Prostitute Sitting on the Beast. John was next carried in vision into the wilderness (cf. 12:14–17), where he saw a woman sitting on a scarlet beast, not on the waters as he had previously been told. While the prostitute represents a religious entity, the beast symbolizes political power. The beast was filled with blasphemous names and had seven heads and ten horns (see 13:1). The prophecy tells us that at the time of the end, there will be a worldwide union between religious and political powers. The prostitute was seen riding on the sea beast, a picture that signifies that this religious system has the support of the political powers as well as control over them.

 

အမျိုးသမီးကို ခရမ်းရောင်နှင့် နီမြန်းရောင်ဝတ်ဆင်ထားပြီး ရွှေနှင့် ကျောက်မျက်ရတနာများ၊ ပုလဲများဖြင့် ပြည့်စုံစွာ တန်ဆာဆင်ထားသည် (အပိုဒ် ၄)။ ရှေးခေတ်တွင် ပြည့်တန်ဆာများသည် လှည့်စားရန် နီမြန်းရောင်နှင့် ခမ်းနားသော တန်ဆာများကို ဝတ်ဆင်ခဲ့သည် (ယေရမိ ၄:၃၀)။ အမျိုးသမီး၏ ဝတ်ရုံအရောင်သည် သူမ စီးနင်းသော သားရဲ၏ နီမြန်းရောင်နှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ပြင် နီမြန်းရောင်သည် သွေးနှင့် ဖိနှိပ်မှုကို ကိုယ်စားပြုသောကြောင့် ဤဘာသာရေးစနစ်၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် ကိုက်ညီသည် (၁၇:၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ခရမ်းရောင်သည် ဘုရင်ဝတ်ရုံအဖြစ် အသုံးပြုသည် (ဧသတာ ၈:၁၅; ဒံယေလ ၅:၇)။ ထို့ကြောင့် ဘုရင်မ ဖြစ်ချင်သော သူမ၏ တောင်းဆိုချက်နှင့် ကိုက်ညီသည် (၁၈:၇)။

The woman is pictured in extravagant attire, wearing purple and scarlet and lavishly adorned with ornaments of gold, precious stones, and pearls (v. 4). In ancient times, prostitutes wore scarlet clothing and lavish ornaments for the purpose of seduction (Jer. 4:30). The scarlet color of the woman’s dress corresponds to the scarlet color of the beast on which she sits. Furthermore, as the color of blood and oppression, scarlet or red appropriately corresponds to the coercive character of this religious system (see Rev. 17:6). In addition, purple is used for royal attire (Esth. 8:15; Dan. 5:7) and therefore fits the harlot’s claim to be a queen (Rev. 18:7).

 

ပြည့်တန်ဆာ၏ ဝတ်ရုံသည် လှည့်စားရန်ဖြစ်သော်လည်း ဓမ္မဟောင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ဝတ်ရုံကို သတိတရဖြစ်စေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ဝတ်ရုံတွင် ခရမ်းရောင်၊ နီမြန်းရောင်၊ ရွှေပါဝင်သည် (ထွက် ၂၈:၅-၆)။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ရေးထားသော စာသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ဦးထုပ်ပေါ်တွင် ရှိသော “ထာဝရဘုရားအဘို့ သန့်ရှင်ခြင်း” စာကို သတိတရဖြစ်စေသည် (ထွက် ၂၈:၃၆-၃၈)။ သူမ၏ လက်ထဲတွင် ရှိသော ခွက်သည် ယဇ်ပလ္လင်တွင် ပေးသော သောက်သုံးဖွယ်ကို သတိတရဖြစ်စေသည် (ထွက် ၃၀:၉; ဝတ် ၂၃:၁၃)။ သမိုင်းဝင်ဘာသာရေးပုံစံဖြင့် ဤကာလကုန်ဘာသာရေးစနစ်သည် စာတန်၏ ကမ္ဘာကို ဘုရားသခင်ထံမှ လှည့်စားရန် အင်အားကြီးသော လက်နက်ဖြစ်လာမည်။

The prostitute’s dress was for the purpose of seduction, but it is also reminiscent of the attire of the high priest in the OT, which included purple, scarlet, and gold (Ex. 28:5–6). The inscription on her forehead resembles the one of sanctity to the Lord that resided on the miter of the high priest (Ex. 28:36–38). Furthermore, the cup in her hand reflects the drink offering given in the sanctuary (Ex. 30:9; Lev. 23:13). With its historic religious appearance, this end-time religious system will become Satan’s powerful tool in seducing the world away from God and into apostasy.

 

သို့သော် ဘာသာရေးဝတ်ရုံဝတ်ထားသော်လည်း ဤအမျိုးသမီးသည် ပြည့်တန်ဆာဖြစ်သည်။ သူမ၏ နဖူးပေါ်တွင် ဓမ္မဟောင်းပြည့်တန်ဆာကဲ့သို့ စာရေးထားပြီး ပြည့်တန်ဆာများနှင့် ကိလေသာရှိသမျှ၏ မိခင်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ဗာဗုလုန်သည် နဂါး၊ သားရဲ၊ ကောင်းကင်တမန်အတု မဟာမိတ်ဖြစ်ပြီး ဗာဗုလုန်၏ သမီးများသည် စာတန်၏ သုံးပါးတစ်ဆူအတုနှင့် ပူးပေါင်းကာ ကာလကုန်ဘာသာရေးမဟာမိတ်ဖြစ်လာမည့် ကိုယ်တိုင်ကျိုးပါးသော ဘာသာရေးအင်အားစုများကို ရည်ညွှန်းသည်။

However, although she appeared in religious garb, this woman was a prostitute or harlot. She had an inscription on her forehead, reflecting the look of a prostitute in the OT (Jer. 3:3), which referred to her as the mother of prostitutes and abominations (v. 5). While in Revelation Babylon stands for the end-time coalition of dragon, beast, and false prophet, Babylon’s daughters stand for apostate and rebellious religious powers that were to unite with the satanic trinity to form an end-time religious confederacy.

 

ပြည့်တန်ဆာဗာဗုလုန်ကို ခရစ်တော်၏ သက်သေခံမှုကြောင့် သေဆုံးခဲ့ရသော ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသူများ၏ သွေးဖြင့် မူးယစ်နေသည်ဟု ထပ်မံဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၆; ၆:၉; ၁၃:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအချက်သည် ကာလကုန်ဗာဗုလုန်ကို ဒံယေလ ၇ ရှိ အချိန်ချွန်ငယ်နှင့် ဗျာဒိတ် ၁၃ ရှိ ပင်လယ်သားရဲနှင့် ဆက်စပ်ပေးသည်။ ထိုအဖွဲ့အစည်းသည် အနောက်ဥရောပတွင် အလယ်ခေတ် ကိုယ်တိုင်ကျိုးပါးသော ခရစ်ယာန်ဘာသာကို ကိုယ်စားပြုပြီး ခရစ်ယာန်သန်းပေါင်းများစွာ သတ်ဖြတ်ခဲ့သူဖြစ်သည်။

The prostitute Babylon is further described as being “drunk with the blood” of God’s holy people who died due to their witness for Christ (v. 6; cf. 6:9; 13:7). This clearly links end-time Babylon to the little horn of Daniel 7 and the sea beast of Revelation 13, which represent medieval apostate Christianity in Western Europe. This institution was responsible for the deaths of millions of Christians.

 

၁၇:၆ခ-၈။ ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းသော သားရဲ။ ယောဟန်သည် အမျိုးသမီးကို မြင်သောအခါ အလွန်အံ့ဩသွားသည်။ အကြောင်းခေတ်အလယ်ပိုင်း ပရောဖက်ပြုချက် ၁,၂၆၀ ရက်ကာလအတွင်း နဂါး၏ ညှဉ်းဆဲမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် တောသို့ ထွက်ပြေးခဲ့ရသော အမျိုးသမီးကို သူမဟု သိသာစွာ မှတ်မိခဲ့သည် (၁၂:၁၃-၁၄)။ ဤအချက်သည် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိကျန်ရစ်သူများကို ယခင်က သစ္စာရှိခဲ့သော အသင်းတော်သည် ကာလကုန်တွင် ဘုရားသခင်၏ ရန်သူဖြစ်လာမည်ကို ပြသည် (၁၂:၁၇)။ ယောဟန်၏ အံ့ဩမှုကို တုံ့ပြန်လျက် ဗာဗုလုန်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ကြည့်ရန် ဖိတ်ကြခေါ်ခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်သည် အမျိုးသမီးနှင့် သူမကို သယ်ဆောင်သော သားရဲ၏ နက်နဲသောအရာကို ဖော်ပြပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ ဤနှစ်ခုသည် ခွဲမရဖြစ်နေပြီး ပြည့်တန်ဆာသည် သားရဲထံမှ သူမ၏ သဘောသဘာဝနှင့် အင်အားကို ရရှိခဲ့သည်။ အလယ်ခေတ်အသင်းတော်သည် နိုင်ငံရေးအင်အားကို အသုံးပြု၍ လူများ၏ ယုံကြည်ချက်ကို ထိန်းချုပ်ခဲ့သလို ဗာဗုလုန်သည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးအင်အားကို အသုံးပြု၍ သူမ၏ လှည့်စားသော အဆုံးအမများကို ကာလကုန်တွင် ချမှတ်မည်ဖြစ်သည်။

17:6b–8. The Healed Beast. John was filled with great amazement when he saw the woman. He obviously recognized in her the woman who had fled into the wilderness in order to escape the persecution of the dragon during the prophetic 1,260-day period of the Middle Ages (Rev. 12:13–14). This shows that this end-time opponent of God’s people was once part of Christ’s faithful church. The main bulk of the church that was faithful to God in the past will turn into an enemy of God’s faithful remnant at the time of the end (12:17). In response to John’s amazement, the angel who had invited him to witness Babylon’s judgment (see v. 1) began to disclose the mystery of the woman and the beast that carried her (v. 7). These two are inseparable, for the harlot derived her character and power from the beast. As the medieval church used political power to control the beliefs of people, so Babylon will use the world-governing political powers to impose its seductive teachings and practices at the time of the end.

 

နီမြန်းသော သားရဲကို အတိတ်က “ရှိခဲ့သည်”၊ ယခုအခါ “မရှိ”၊ အနာဂတ်တွင် “အနုကြောင်းမှ တက်လာပြီး ပျက်စီးခြင်းသို့ သွားမည်” ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၈)။ ဤစကားစုသည် ဗျာဒိတ် ၄:၈ ရှိ ဘုရားအမည် ယာဝေး – အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်၊ အနာဂတ်ရှိတော်မူသောသူကို လှောင်ပြောင်ခြင်းဖြစ်သည် (၁:၄, ၈ လည်းကြည့်ပါ)။ သားရဲသည် သုံးဆင့်ကို ဖြတ်သန်းခဲ့သည်။ (၁) “ရှိခဲ့သည်” ဆိုသည်မှာ အတိတ်က တည်ရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဤနီမြန်းသော သားရဲနှင့် ဗျာဒိတ် ၁၃ ရှိ ပင်လယ်သားရဲအကြား ဆက်စပ်မှုရှိသည်။ နှစ်ခုစလုံး ကဲ့ရဲ့ဘာသာစကားများနှင့် ပြည့်ပြီး ခုနစ်ခေါင်း၊ ချွန်ဆယ်ချွန်ရှိသည်။ “ရှိခဲ့သည်” ဆင့်ကို ပရောဖက်ပြုချက် ၁,၂၆၀ ရက်ကာလအတွင်း လှုပ်ရှားမှုကို ရည်ညွှန်းသည် (၁၃:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ (၂) သေစေသော ဒဏ်ရာရရှိပြီး “မရှိ” ဆင့်သို့ ရောက်သွားသည်။ ခဏပျောက်ကွယ်သွားသော်လည်း အသက်ရှင်ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ (၃) နောက်ဆုံး သေစေသော ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းလာပြီး (၁၃:၁၂) စာတန်၏ ဒေါသအပြည့်ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိလူများကို တိုက်ခိုက်ရန် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာမည်ဖြစ်သည်။

The scarlet beast is identified as the one that used to be (“was”), currently “is not,” and “will” in the future ascend from the abyss or bottomless pit and go to its destruction (v. 8). This phrase is, first of all, a parody of the divine name, Yahweh—the One who was, who is, and who is to come in Revelation 4:8 (also 1:4, 8). On the other hand, it shows that the sea beast had passed through three phases of existence: (1) The beast “was,” indicating that it existed in the past. There are clear links between this scarlet beast and the sea beast of Revelation 13—both are pictured as being full of blasphemous names and as having seven heads and ten horns. The “was” phase of the scarlet beast refers to its activities during the period of the prophetic 1,260 days (cf. 13:5). (2) With its deadly wound (see 13:3), the beast came into the “is not” phase. It disappeared for some time, yet it survived. (3) Finally, with the healing of the deadly wound (see 13:12), the beast will come to life once again, full of satanic rage against God’s faithful people.

 

ဗျာဒိတ် ၁၇ သည် ဗျာဒိတ် ၁၃:၁-၈ ရှိ ပင်လယ်သားရဲကို သေစေသော ဒဏ်ရာပျောက်ကင်းချိန်တွင် ဖော်ပြထားသည် (၁၃:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ပြည့်တန်ဆာဗာဗုလုနလုန်သည် ပြန်လည်အသက်ဝင်လာသော ဤသားရဲပေါ်တွင် စီးနင်းနေသည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် အလယ်ခေတ်ကဲ့သို့ ဘာသာရေးသည် နိုင်ငံရေးကို ထပ်မံထိန်းချုပ်မည်ဖြစ်သော်လည်း တိုတောင်းသော ကာလသာ ဖြစ်မည်ဟု ဖော်ပြသည်။ သားရဲ၏ ပြန်လည်အသက်ဝင်လာခြင်းသည် ကမ္ဘာ့နေထိုင်သူများ၏ အံ့ဩမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဖြစ်ပြီး ၎င်းတို့သည် ကမ္ဘာဦးကတည်းက အသက်စာအုပ်ထဲတွင် အမည်မပါသူများဖြစ်သည် (၁၇:၈)။ ဤအချက်သည် ဗျာဒိတ် ၁၃:၈ ကို ထပ်မံအတည်ပြုပြီး ပြည့်တန်ဆာဗာဗုလုန်ကို သယ်ဆောင်မည့် နီမြန်းသော သားရဲသည် အလယ်ခေတ်ဘာသာရေးစနစ်ဖြစ်သော ပင်လယ်သားရဲဲပင် ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

Revelation 17 thus describes the sea beast of Revelation 13:1–8 at the time when its deadly wound had been healed (see 13:12). It is on this resurrected sea beast that the end-time prostitute Babylon sits. Revelation thus tells us that religion will once again dominate and control politics as it did during the Middle Ages, albeit for a short period of time. The resurrection of the beast will prompt the admiration of the inhabitants of the earth, referring to all those whose names have not been written in the Book of Life from the beginning of the world (17:8). This reiterates Revelation 13:8, which links the scarlet beast that will carry the harlot Babylon with the sea beast that is the medieval religious system.

 

၁၇:၉-၁၁။ သားရဲ၏ ခုနစ်ခေါင်း။ ကောင်းကင်တမန်သည် သားရဲ၏ ခုနစ်ခေါင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ဉာဏ်ပညာလိုအပ်သည် (အပိုဒ် ၉; ၁၃:၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤဉာဏ်ပညာသည် ဝိညာဉ်တော်ကျူးသော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဉာဏ်အမြင်ဖြစ်သည် (ယာကုပ် ၁:၅)။ ဝိညာဉ်တော်ကျူးသော ဤဉာဏ်ပညာဖြင့်သာ ဘုရားသခင်၏ ကာလကုန်လူများသည် ဤကာလကုန် စာတန်စနစ်၏ တကယ့်သဘောကို သိနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

17:9–11. The Seven Heads of the Beast. The angel then proceeded to explain the meaning of the beast’s seven heads. The prerequisite to understanding their meaning is wisdom (v. 9; see also 13:18). This wisdom refers to spiritual discernment imparted by the Spirit alone (James 1:5). Only through this divinely imparted wisdom will God’s end-time people be able to discern the true character of this end-time satanic system.

 

သားရဲသည် ဗျာဒိတ် ၁၂:၃ ရှိ စာတန်ကို ကိုယ်စားပြုသော နဂါးကဲ့သို့ ခုနစ်ခေါင်းရှိသည်။ သားရဲသည် ခေါင်းများမှတဆင့် တည်ရှိပြီး လုပ်ဆောင်သည်။ ခေါင်းတစ်ခုသေစေသော ဒဏ်ရာရရှိသောအခါ သားရဲတစ်ကိုယ်လုံး သေဆုံးသည်။ ခုနစ်ခေါင်းသည် အမျိုးသမီးထိုင်နေသော တောင်များဖြစ်သည် (၁၇:၉)။ ဂရိစကားလုံး orē သည် “တောင်များ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး အချို့က ရောမမြို့၏ တောင်ခုနစ်တောင်ကို ရည်ညွှန်းရန် “တောင်ကုန်းများ” ဟု ဘာသာပြန်သော်လည်း ဤနေရာတွင် တကယ့်တောင်ကုန်းများမဟုတ်ဘဲ ဆက်တိုက်ဖြစ်သော တောင်များဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာတွင် တောင်များကို နိုင်ငံတော် သို့မဟုတ် အင်ပါယာများအဖြစ် သင်္ကေတအဖြစ် အသုံးပြုသည် (ယေရမိ ၅၁:၂၅; ယေဇကျေလ ၃၅:၂-၅; ဒံယေလ ၂:၃၅)။

The beast had seven heads like the dragon that represents Satan in Revelation 12:3. The beast existed and functioned through the agency of its heads; when one received a deadly blow, the whole beast died. The seven heads are mountains on which the woman sits (17:9). The Greek word orē means “mountains,” though some translators have rendered it “hills,” possibly to reference the city of Rome, which was known as the city on seven hills. However, neither literal hills nor mountains are in view here, for the obvious reason that these mountains are successive, not synchronic. Mountains in the Bible are often used as a symbol for kingdoms or empires (Jer. 51:25; Ezek. 35:2–5; Dan. 2:35).

 

ကောင်းကင်တမန်က ခုနစ်တောင်သည် ခုနစ်ဘုရင်ဟု ရှင်းပြသည်။ သော်လည်း တစ်ဦးချင်းဘုရင်များမဟုတ်ဘဲ စနစ်များဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာတွင် “ဘုရင်” ဆိုသည်မှာ နိုင်ငံတော် သို့မဟုတ် အင်ပါယာများကို ရည်ညွှန်းသည် (ဒံယေလ ၂:၃၇-၃၉; ၇:၁၇)။ ပြည့်တန်ဆာထိုင်နေသော ခုနစ်တောင်သည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ကမ္ဘာကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သော ဆက်တိုက်နိုင်ငံတော်ခုနစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုပြီး စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ လူများကို ညှဉ်းဆဲပျက်စီးစေရန် ဤနိုင်ငံတော်များမှတဆင့် လုပ်ဆောင်ခဲ့သည်။ ဤနိုင်ငံတော်များသည် ဘာသာရေး-နိုင်ငံရေးအုပ်ချုပ်မှုနှင့် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို ဆောင်သည်။

The angel immediately explained that while these seven mountains symbolize seven kings, they are not individual kings, for Revelation does not deal with individual personalities but with systems. In the Bible, the word “kings” refers to kingdoms or empires (Dan. 2:37–39; 7:17). The seven mountains on which the prostitute Babylon sat thus stand for seven successive empires that have dominated the world throughout history and through which Satan has worked to oppose God. These empires have shared the common traits of religious-political governance and coercion, which have been used to persecute and destroy God’s people.

 

ကောင်းကင်တမန်က ခုနစ်နိုင်ငံအနက် ငါးခုသည် ကျရှုံးပြီး တစ်ခုရှိနေပြီး တစ်ခုမှာ မရောက်သေးဟု ရှင်းပြသည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ဤခုနစ်နိုင်ငံတော်ကို အမျိုးမျိုးသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များရှိသည်။ သို့သော် ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် တစ်ဦးချင်းမဟုတ်ဘဲ စနစ်နှင့် ကမ္ဘာ့အင်အားစုများကို ကိုင်တွယ်ကြောင်း သတိရရမည်။ ကောင်းကင်တမန်သည် ယောဟန်၏ ခေတ်အရ “ရှိနေသည်” ဟု ဖော်ပြသော နိုင်ငံတော်သည် ရောမအင်ပါယာဖြစ်သည်။ ကျရှုံးခဲ့သော ငါးခုမှာ ယောဟန်မတိုင်မီ ကမ္ဘာကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သော အဲဂုတ္တု၊ အာရှူရှ၊ ဗာဗုလုန်၊ ပါရှ၊ ဂရိဖြစ်သည်။ မရောက်သေးသော သတ္တမနိုင်ငံတော်သည် ရောမအင်ပါယာ ပြိုလဲပြီးနောက် ယောဟန်၏ အနာဂတ်တွင် ပေါ်ပေါက်မည့ဲ အလယ်ခေတ် ပုပ်ရဟန်းမင်းအုပ်ချုပ်ရေးကို ရည်ညွှန်းသည်။

The angel further explained that five of these kingdoms had fallen, one was present, and the other had not yet come (v. 10). The identity of these seven kingdoms has occasioned a diverse variation of suggestions. In interpreting these kingdoms, we must remember that Revelation does not deal with individual personalities but rather with systems and world powers, whether political or religious. We must also keep in mind that the angel explained the meaning of these kingdoms to John in the context of his time, rather than from the end-time perspective. The kingdom the angel specified as “is” was thus the Roman Empire of John’s time. The five that had fallen would be the empires that ruled the world prior to John’s time: Egypt, Assyria, Babylon, Persia, and Greece. The seventh kingdom that “has not yet come” refers to the medieval papacy that, from John’s perspective, was to be manifested in the future after the fall of the Roman Empire.

 

ကောင်းကင်တမန်က နီမြန်းသော သားရဲသည် အဋ္ဌမမြောက်ဖြစ်သော်လည်း ခုနစ်ခုနှင့်ပင် သက်ဆိုင်သည်ဟု ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ သေစေသော ဒဏ်ရာရရှိပြီး ပျောက်ကင်းလာမည့် သတ္တမခေါင်းပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ယခုအခါ ကြီးခုနစ်ခေါင်းခေတ်တွင် နေထိုင်နေပြီး အဋ္ဌမခေါင်းသည် အာဏာမရသေးပါ။ ကာလကုန်တွင် ကမ္ဘာ့အဆင့်တွင် ခဏတာသာ ပေါ်ပေါက်ပြီး ပျက်စီးခြင်းသို့ သွားရမည်ဖြစ်သည်။

The angel further identified the scarlet beast itself as being the eighth head (v. 11), yet belonging still to the seven. It is most likely the seventh head that was to experience the deadly wound and come back to life once that wound was healed. We therefore now live in the era of the seventh head, for the eighth head has not yet gained power. It will appear on the worldwide scene at the time of the end for a limited time, and then it will go to its destruction.

 

17:12–13။ သားရဲ၏ ဆယ်ချွန်။ ကောင်းကင်တမန်က သားရဲ၏ ဆယ်ချွန်တို့သည် အဋ္ဌမဦးခေါင်း အုပ်ချုပ်နေသည့်ကာလအတွင်း သားရဲနှင့်အတူ အုပ်စိုးမည့် ရှင်ဘုရင် ဆယ်ပါးကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ရှင်းပြသည်။ စာအုပ်တွင် ဤအဆုံးကာလ အာဏာရှင်များကို အတိအကျ မဖော်ပြထားပါ။ အနာဂတ်သာ သူတို့၏ အမှန်တကယ်အမည်ကို ထင်ရှားစေမည်။ ကျမ်းစာမှ ကျွန်ုပ်တို့ နားလည်နိုင်သမှာ ဤရှင်ဘုရင် ဆယ်ပါး (ဆိုလိုသည်မှာ နိုင်ငံများ) သည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံများ၏ အဆုံးကာလ တိုတောင်းသော မဟာမိတ်အဖွဲ့ဖြစ်ပြီး သူတို့၏အရေအတွက်သည် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံအားလုံးကို ကိုယ်စားပြုကာ စာတန်၏ သုံးပါးတစ်ဆူအောက်တွင် အလိုအလျောက် နေရာယူကြမည်ဖြစ်သည် (၁၇:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် သားရဲအား သစ္စာခံကြမည်ဖြစ်ပြီး ထိုသစ္စာခံမှုသည် ပရောဖက်ပြုချက်အရ “တစ်နာရီ” သာ ကြာမြင့်မည်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၂)။ သားရဲသည် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် သူတို့ကို အသုံးပြုလိမ့်မည်။

17:12–13. The Ten Horns of the Beast. The angel explained that the ten horns of the beast represent ten kings that were to dominate with the beast during the time of the eighth head. The book doesn’t explain exactly who these endtime powers are; only the future will reveal their full identity. All we can derive from the text is that the ten kings, meaning the kingdoms, are a short-lived end-time confederacy of the world’s nations. Their number denotes the totality of the nations of the world who will put themselves under the control of the satanic trinity (see 17:2). They will render allegiance to the beast, something that will last only for a short time—“one hour” in prophetic terms (v. 12). The beast will use them to enforce its plans and purposes.

 

17:14–18။ ဟာမဂိဒ္ဒုန်စစ်ပွဲ။ ဤနေရာတွင် စာအုပ်က ဟာမဂိဒ္ဒုန်စစ်ပွဲကို အကျဉ်းချုံး ဖော်ပြထားပြီး ထိုစစ်ပွဲကို ၁၆:၁၂–၁၆ တွင် မိတ်ဆက်ထားပြီး ၁၉:၁၁–၂၁ တွင် ပိုမိုင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဗာဗုလုန်၏ လှုံ့ဆော်မှုဖြင့် ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးမဟာမိတ်အဖွဲ့သည် သိုးသငယ်တော်ကို တိုက်ခိုက်မည်ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ အဆုံးကာလစစ်ပွဲသည် အရှေ့အလယ်ပိုင်းတွင် ဂျူးများနဲ့ မွတ်စလင်နိုင်ငံများကြား စစ်ရေးပဋိပက္ခမဟုတ်ဘဲ စာတန်နှင့်သူ၏မဟာမိတ်များနှင့် ခရစ်တော်နှင့်သူ၏သစ္စာရှင်လူများကြား စစ်ပွဲဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ သူတို့ကို “ခေါ်တော်မူခြင်း၊ ရွေးချယ်တော်မူခြင်း၊ သစ္စာရှင်” ဟု ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၁၄)။ ဗာဗုလုန်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ခရစ်တော်ကို အနိုင်ယူပြီး ဘုရားသခင်၏လူများကို ဖျက်ဆီးရန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သိုးသငယ်တော်သည် သူတို့ကို အောင်မြင်တော်မူမည်။ စစ်ပွဲသည် ခရစ်တော်၏အောင်ပွဲနှင့် ဗာဗုလုန်ကို သစ္စာခံခဲ့သော ကမ္ဘာ့မဟာမိတ်အဖွဲ့၏ အဆုံးသတ်ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် ပြီးဆုံးမည်ဖြစ်သည် (၁၉:၁၁–၂၁ ကိုကြည့်ပါ)။

17:14–18. The Battle of Armageddon. At this point, the book briefly recounts the battle of Armageddon, which was introduced in Revelation 16:12–16 and described in more detail in 19:11–21. Induced by Babylon, the worldwide political confederacy will wage war against the Lamb. This shows that the final battle is not a military battle in the Middle East between Jews and various Muslim nations but between Satan and his confederacy and Christ and His faithful people, who are referred to as “called,” “chosen,” and “faithful” (v. 14). Babylon’s aim is to defeat Christ and destroy God’s people. However, the Lamb will defeat them. The battle will conclude with the triumph of Christ and the ultimate destruction of the worldwide confederacy that loyally supported Babylon (see 19:11–21).

 

စစ်ပွဲ၏နောက်ဆုံးအဆင့်တွင် အခြေအနေပြောင်းလဲသွားသည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် ပလေကျီးခြောက်ခုမြောက်တွင် ယူဖရေးတီးမြစ်ခန်းခြောက်သွားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (၁၆:၁၂)။ ဆယ်ချွန်တို့သည် ဗာဗုလုန်ကို ရုတ်တရက် ပြောင်းပြန်လှည့်တိုက်ခိုက်ကြပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာသည် (၁၇:၁၆)။ ယောဟန်သည် မတရားသောယေရုရှလင်အပေါ် ပရောဖက်ပြုချက်များတွင် သုံးထားသော ဓမ္မဟောင်းစကားလုံးများကို အသုံးပြုထားသည် (ယေရမိ ၄:၃၀၊ ယေဇကျေလ ၁၆:၃၅–၄၁၊ ၂၃:၂၂–၂၉)။ တစ်စီစီလူသားတစ်ဦးကို စားသုံးခြင်းသည် အလွန်ရန်ငြိုးထားခြင်းနှင့် မုန်းတီးခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည် (၁၇:၁၆၊ ဆာလံ ၂၇:၂၊ မိက္ခာ ၃:၃ ကိုကြည့်ပါ)။ မီးရှို့ခြင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်၏သမီးတစ်ဦး လင်မယားပြစ်မှုကျူးလွန်ပါက ကျူးလွန်ရမည့် ပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာဇဝင် ၂၁:၉)။ ဤသည်မှာ ပြည့ံတန်း ဗာဗုလုန်သည် တစ်ချိန်က ဘုရားသခင်နှင့် သစ္စာရှိခဲ့သော်လည်း အဆုံးကာလ၌ ဘုရားသခင်ကို စွန့်ပစ်မည့် ကိုးကွယ်ရေးစနစ်တစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုချက်ဖြစ်သည်။ အခန်း ၁၆ အတိုင်း ကမ္ဘာ့နိုင်ငံရေးအာဏာရှင်များသည် ဗာဗုလုန်က ပလေကျီးများမှ ကာကွယ်နိုင်ခြင်းမရှိသဖြင့် စိတ်ပျက်လာပြီး လှည့်စားခံရသလို ခံစားရမည်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၀–၁၁)။ ဒေါသထွက်ပြီး ရန်ငြိုးထားကာ သူမကို တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးကြမည်ဖြစ်သည်။

The whole scenario suddenly changes in the final stage of the battle. The following scene correlates with the drying up of the Euphrates River in the sixth plague (16:12): the ten horns suddenly turn against Babylon, resulting in a gruesome scene (17:16). John here employed OT language of judgments against adulterous Jerusalem (Jer. 4:30; Ezek. 16:35–41; 23:22–29) in describing how the ten horns treated the prostitute Babylon. The savage act of eating someone’s flesh is a token of extreme hostility and hatred (Rev. 17:16; see also Ps. 27:2; Mic. 3:3), and according to the Mosaic law, burning by fire was to be the punishment for a priest’s daughter who was involved in prostitution (Lev. 21:9). This is a further indication that the harlot Babylon denotes a religious system that was once true to God but will, at the time of the end, turn away from Him. As chapter 16 indicates, the world’s political powers would become disillusioned by the inability of Babylon to protect them from the plagues (vv. 10–11). Feeling deceived and filled with antagonism and hostility, they will attack her and bring her to ruin.

 

မြင်ကွင်းသည် ဘုရားသခင်သည် အရာအားလုံးကို ထိန်းချုပ်ထားပြီး မတရားသူများသည် ဘုရားသခင်ခွင့်ပြုသည်ထက် ပိုမသွားနိုင်ကြောင်း သတိပေးချက်ဖြင့် ပြီးဆုံးသည် (အခန်း ၁၇)။ လှည့်စားခံရသော အုပ်ချုပ်သူများ၏လုပ်ရပ်များသည် ဗာဗုလုန်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို အကောင်အထည်ဖော်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန်က ကမ္ဘာ့လူများကို လှည့်စားခဲ့သော ကြီးစွာသောပြည့ံတန်းသည် ကမ္ဘာ့ရှင်ဘုရင်များကို အုပ်စိုးသော မြို့တော်ဖြစ်ကြောင်း ယောဟန်အား သတိပေးသည် (အခန်း ၁၈)။ သားရဲပေါ်တွင် ထိုင်နေသော ကြီးစွာသောပြည့ံတန်းနှင့် ယူဖရေးတီးမြစ်ပေါ်ရှိ ကြီးစွာသော ဗာဗုလုန်မြို့တို့သည် တူညီသောအရာဖြစ်သည်။ ဤနှစ်ခုစလုံးသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်မည့် အဆုံးကာလ ကိုးကွယ်ရေးဖောက်ပြန်မှုစနစ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဤကိုးကွယ်ရေးစနစ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို နောက်အခန်းတွင် သမိုင်းဝင် ဗာဗုလုန်မြို့၏ ဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုမြို့သည် စီးပွားရေးကုန်သွယ်မှုမှတစ်ဆင့် စည်းစိမ်ဥစ္စာကို စုဆောင်းခဲ့သည်။

The scene concludes with a reminder that God is in control and that the wicked may go no further than God allows them (v. 17). In fact, the actions of the deceived governing powers will carry out God’s judgment on Babylon. The angel reminded John that the great prostitute who had seduced the people of the world is the city that reigns over the kings of the earth (v. 18). The great harlot who sat on the beast and the great city Babylon that was on the Euphrates are the same entity. These two symbolize the same end-time apostate religious system that will stand in opposition to God. Divine judgment against this religious system is described in the following chapter in terms of the destruction of the historical city of Babylon, which became wealthy through economic trade.

 

အခန်းကြီး - ၁၈

အခန်း ၁၈:၁–၂၄ ဗာဗုလုန်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်း

ဗျာဒိတ် ၁၈ သည် ဗာဗုလုန်၏ ပျက်စီးခြင်းဇာတ်လမ်းကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၁၇ တွင် အဆုံးကာလ ကိုးကွယ်ရေးဖောက်ပြန်မှုစနစ်အပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကို ပြည့ံတန်းတစ်ဦးကို ကွပ်မျက်ခြင်းအနေဖြင့် ပုံဖော်ထားသော်လည်း အခန်း ၁၈ တွင်မူ စည်းစိမ်ဥစ္စာရှိသော စီးပွားရေးမြို့ကြီးတစ်ခု ပင်လယ်ထဲနစ်မြုပ်သွားခြင်းအနေဖြင့် ပုံဖော်ထားသည်။ ထိုဖော်ပြချက်တွင် ယောဟန်သည် ဟေရှာယနှင့် ယေရမိတို့၏ ရှေးဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းဆိုင်ရာ စကားလုံးများကို အသုံးပြုထားသည်။

18:1–24

Judgment on Babylon

Revelation 18 continues the tale of Babylon’s demise. While in chapter 17 the judgment on this end-time apostate religious system is pictured in terms of the execution of a prostitute, it is portrayed in chapter 18 in terms of a wealthy commercial city sinking into the sea. In describing it, John employed language of the fall of ancient Babylon used by Isaiah and Jeremiah.

 

18:1–3။ ဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်း ကြေညာခြင်း။ အခန်းသည် ကြီးစွာသောအာဏာရှိသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ကောင်းကင်မှဆင်းလာပြီး သူ၏အလင်းဖြင့် မြေကြီးတစ်ခုလုံး လင်းထိန်လာသည်ကို စတင်ဖော်ပြသည် (အခန်း ၁)။ ထိုကောင်းကင်တမန်သည် ကျယ်လောင်စွာ ကြီးစွာသော ဗာဗုလုန်ပျက်စီးပြီဟု ကြေညာသည် (၁၄:၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ဟေရှာယ၏ ရှေးဗာဗုလုန်ဆိုင်ရာ စကားဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၂၁:၉)။ အဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းသည် ရှေးဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းနှင့် အတူတူပင် သေချာသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ “ပျက်စီးပြီ၊ ပျက်စီးပြီ” ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးထားခြင်းသည် ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်း အမှန်ပင်ဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုသည် (၁၈:၂)။ ကောင်းကင်တမန်၏ ကြီးမားသောအသရေနှင့် ကျယ်လောင်သောအသံသည် မြေကြီးပေါ်ရှိလူအားလုံးက ဤဖောက်ပြန်သော ကိုးကွယ်ရေးစနစ်မှ ထွက်ခွာပြီး ဘုရားသခင်ထံပြန်လာရန် နောက်ဆုံးခေါ်သံကို ကြားနိုင်စေရန် ရည်ရွယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ရှေးဗာဗုလုန်ကဲ့သို့ပင် ဤအဆုံးကာလ ကိုးကွယ်ရေးစနစ်သည် နတ်ဆိုးများ၊ မစင်ကြယ်သောနတ်များနှင့် မစင်ကြယ်သောငှက်များ၏ နေရာဖြစ်လာသည် (ဟေရှာယ ၁၃:၁၉–၂၂၊ ယေရမိ ၅၀:၃၉)။

18:1–3. The Fall of Babylon Announced. The chapter begins with another angel coming down from heaven with great authority, whose radiance illuminates the whole earth (v. 1). The angel proclaimed with a loud voice that Babylon the Great had fallen (see 14:8). This is the language used by Isaiah concerning ancient Babylon (21:9), signifying that the fall of end-time Babylon is as certain as the collapse of the ancient city. The repetitive use of the word “fallen” (Rev. 18:2) further points to the certainty of the fall of Babylon. The glorious appearance of the angel and his loud voice were intended to ensure that all earth dwellers heard God’s call to leave this apostate religious system and turn to Him before it was too late. Like Babylon of old, this end-time religious system had become a dwelling place of demons, unclean spirits, and unclean birds (Is. 13:19–22; Jer. 50:39).

 

ဗာဗုလုန်သည် ကိုးကွယ်ရေး၊ နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေးအကြောင်းများဖြင့် စွပ်စွဲခံရပြီး တရားစီရင်ခြင်းခံရမည် (၁၈:၃)။ ပထမအချက်၊ သူမ၏ဖောက်ပြန်သော အယူဝါဒများနှင့် သွန်သင်ချက်များဖြင့် မြေကြီးသားများကို ယစ်မူးစေခဲ့သည် (၁၄:၈၊ ၁၇:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဒုတိယအချက်၊ နိုင်ငံရေးနှင့် စီးပွားရေးအကျိုးအတွက် ကမ္ဘာ့အုပ်ချုပ်သူများကို လင်မယားပြစ်မှုဆီသို့ လှည့်စားခဲ့သည်။ တတိယအချက်၊ သူမ၏ ဇိမ်ခံစည်းစိမ်ဥစ္စာဖြင့် မြေကြီး၏ကုန်သည်များကို စည်းစိမ်ချမ်းသာစေခဲ့သည် (၁၇:၂၊ ၁၈:၃)။ ဤသည်မှာ အခန်း ၁၃:၁၆–၁၇ တွင် အရိပ်အမြွက်ဖော်ပြထားသော အဆုံးကာလ ကိုးကွယ်ရေးနှင့် နိုင်ငံရေးပေါင်းစည်းမှု၏ စီးပွားရေးရည်ရွယ်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။

Babylon will be judged and charged on religious, political, and economic grounds (Rev. 18:3). First, it will be charged with intoxicating the inhabitants of the earth with its corruptive teachings and doctrines (see 14:8; 17:2). Second, this apostate religious system will be charged with seducing the governing political powers of the world into an adulterous relationship for political and economic gain. Third, it will be charged with making the merchants of the earth rich through its own extravagant wealth and luxury (17:2; 18:3). This reveals the economic motive behind the end-time religious and political union, which was hinted at in 13:16–17.

 

18:4–8။ ဗာဗုလုန်မှ ခွဲထွက်ရန် ခေါ်သံ။ ဗာဗုလုန်ကို တရားစီရင်မှုမချမီ ကောင်းကင်မှအသံတစ်သံက မြို့ထဲရှိ ဘုရားသခင်၏လူများကို မိန့်ဆိုသည်။ ဗာဗုလုန်ထဲတွင် ရိုးသားပြီး ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော လူများစွာ ရှိဦးမည်။ လောတကို သောဒုံမြို့မှ ခွဲထွက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်နှင့်အမျှ ဘုရားသခင်၏လူများကို ဤဖောက်ပြန်သော ကိုးကွယ်ရေးစနစ်နှင့် ချည်နှောင်မှုအားလုံးကို ဖြတ်တောက်ပြီး ထွက်ခွာရန် နောက်ဆုံးခေါ်သံပေးသည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်နှင့် ပလေကျီးများမှ လွတ်မြောက်နရန်ဖြစ်သည် (အခန်း ၄)။ ဤခေါ်သံသည် ယေရမိ၏ ရှေးဗာဗုလုန်ရှိ ဂျူးများသို့ ခေါ်သံကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည် (ယေရမိ ၅၁:၄၅)။ ဗာဗုလုန်ထဲတွင် ဘယ်သူမျှ ပျက်စီးရန် ဘုရားသခင်မရည်ရွယ်ပါ။ ဤသည်မှာ လူများကို ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်ရန် နောက်ဆုံးအခွင့်အရေးဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုန်တွင် နေရန်ရွေးချယ်သူများသည် သူမ၏အကျိုးကို ခံကြရလိမ့်မည်။ ဗျာဒိတ် ၁၉:၁–၁၀ အရ ဗာထဲတွင် ဤခေါ်သံကို တုံ့ပြန်သူ မရေမတွက်နိုင်အောင် များပြားလိမ့်မည်။

18:4–8. Call to Separate from Babylon. Before the judgment of Babylon, a voice from heaven addressed God’s people in the city. There will be many sincere, God-fearing people who are in Babylon. Just as Lot was exhorted to break off all ties with Sodom in order to escape the fate of the city’s inhabitants, so God sends His final appeal to His people to cut all ties with this apostate religious system and come out of it, to escape both the sins and the plagues that will come on it (v. 4). This call echoes the appeal of Jeremiah to the Jews in ancient Babylon (Jer. 51:45). God does not want anyone in Babylon to perish, and this is the last opportunity for people to turn to God and escape the system’s fate. Those who choose to stay in Babylon will consequently share in its fate. Revelation 19:1–10 shows that there are many in Babylon who will respond to the call.

 

ဖောက်ပြန်သော ကိုးကွယ်ရေးစနစ်၏ အပြစ်များသည် ကောင်းကင်အထိ စုပုံလာပြီး (အခန်း ၅၊ ယေရမိ ၅၁:၉) ဘုရားသခင်သည် သူမ၏ မတရားမှုများကို မေ့တော်မူမည်မဟုတ်ပါ (၁၆:၁၉)။ ရှေးဗာဗုလုန်ကို ရှေးဣသရေလအပေါ် ပြုခဲ့သော ဆိုးယုတ်မှုအတွက် ပြန်လည်အပြစ်ပေးခဲ့သည်နှင့်အမျှ ဘုရားသခင်၏လူများအပေါ် ပြုခဲ့သော မကောင်းမှုအတွက် ဤဖောက်ပြန်စနစ်ကို အပြစ်ပေးတော်မူမည် (ယေရမိ ၅၀:၂၉၊ ၅၁:၂၄)။ ဤမာန်ထောင်လွှားသော ဖောက်ပြန်စနစ်သည် ဘုရင်မကြီးဖြစ်ပြီး မုဆိုးမဖြစ်ရမည်မဟုတ်၊ ဘယ်တော့မျှ ဆင်းရဲဒုက္ခမကျရောက်ဟု ကြွားဝါသည် (အခန်း ၇၊ ဟေရှာယ ၄၇:၇–၈)၊ ဇေဖနိ ၂:၁၅)။ မာန်ထောင်လွှားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အရေးကို လုယူခြင်းဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုန်သည် သူမ၏အပြစ်များအလျောက် တရားစီရင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး ထိုမာန်ထောင်လွှားမှုသည် သူမ၏ ရှုတ်ချခြင်းနှင့် အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း၏ အခြေခံအကြောင်းဖြစ်လိမ့်မည်။ တရားစီရင်ခြင်းသည် ထာဝရဘုရားသခင်သည် အင်အားကြီးမားပြီး ဤဖောက်ပြန်စနစ်ကို အဆုံးသတ်နိုင်သည်ကို သက်သေပြနိုင်မည်ဖြစ်သည် (အခန်း ၈)။

The innumerable sins of the apostate religious system will have accumulated to the point that they reach heaven (v. 5), just like the crimes of ancient Babylon before it was destroyed (Jer. 51:9). God will not forget Babylon’s unrighteous acts (see Rev. 16:19); He will bring retribution on this apostate religious system for what it has done to God’s people, just as he repaid ancient Babylon for the evil it did to ancient Israel (Jer. 50:29; 51:24). This arrogant apostate system exhibits boastful self-glorification, claiming to be queen and that she will never be widowed or sorrowful (v. 7). This arrogant boasting mirrors the similar boastful self-glorification of ancient Babylon (Is. 47:7–8). In glorifying itself, Babylon was assuming the prerogatives of God. Babylon will be judged according to its sins, with this arrogant self-glorification as the basis for its condemnation and punishment. The judgment will demonstrate that the Lord God is strong and mighty (v. 8) and that He has the power to bring this apostate religious system to its end.

 

18:9–19။ ဗာဗုလုန်အတွက် ငိုကြွေးခြင်း။ ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းသည် သူမနှင့်အတူ ကိုယ်ကျိုးအတွက် ပူးပေါင်းခဲ့သူများကို ကြီးစွာသောဝမ်းနည်းခြင်းသို့ ရောက်စေသည်။ အခန်း၏ကျန်အပိုင်းတွင် ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းကြောင့် ကိုယ်ပိုင်ဆုံးရှုံးမှုခံရသူသုံးစုက ရှေးရိုးစွဲ ဈာပနသီချင်းများဖင့် ငိုကြွေးခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ တစ်ခုချင်းစီသည် “အိုးဝဿနာ၊ အိုးဝဿနာ” ဖြင့် စတင်ပြီး ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းသည် “တစ်နာရီအတွင်း” ဖြစ်ပျက်သွားကြောင်း အလေးပေး၍ အဆုံးသတ်ထားသည် (၁၈:၁၀၊ ၁၆–၁၇၊ ၁၉)။

18:9–19. Laments over Babylon. Babylon’s fall brought great sorrow to those who cooperated with the system for personal benefit and gain. The rest of the chapter describes three mournful laments of those who suffered personal loss as a result of Babylon’s collapse, which are expressed in the form of ancient funeral dirges. Each begins with ouai ouai (“woe, woe,” “alas, alas”) and ends with emphasis on the suddenness of Babylon’s fall, acknowledging how all of the devastating events took place “in one hour” (18:10, 16–17, 19).

 

ပထမအုပ်စုမှာ သူမနှင့်အတူ လင်မယားပြစ်မှုကျူးလွန်ပြီး ဇိမ်ခံခဲ့သော မြေကြီး၏ရှင်ဘုရင်များဖြစ်သည် (၁၈:၉–၁၇ အထိ)။ ဤသူများသည် ၁၇:၂ တွင် ဖော်ပြထားသော ကမ္ဘာ့အုပ်ချုပ်သူများဖြစ်သည်။ ဤအဆုံးကာလ ကိုးကွယ်ရေးစနစ်သည် သူတို့မှတစ်ဆင့ လူများကို ထိန်းချုပ်ပြီး ဖောက်ပြန်သော သွန်သင်ချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့သည်။ ဗာဗုလုန်က သူတို့အား လုံခြုံမှုပေးမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည်။ သူတို့သည် လှည့်စားခံရသည်ကို နားလည်လာပြီး ဒေါသထွက်ကာ ဗာဗုလုန်ကို ပြောင်းပြန်လှည့်ဖျက်ဆီးကြမည်ဖြစ်သည် (၁၇:၁၆)။ သို့သော် ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းသည် သူတို့၏ အာဏာနှင့် စည်းစိမ်ဆုံးရှုံးခြင်းကို ဆိုလိုကြောင်း သဘောပေါက်လာကြမည်။

The first who are portrayed lamenting over the collapse of Babylon are the kings of the earth who committed sexual immorality and lived in luxury with her (18:9–17a). These are the governing powers of the world spoken of in 17:2. This end-time religious system acted through them to gain control over the people and enforce its corrupt teachings and policies. Babylon promised them safety and security. These powers will finally recognize that they were deceived, and in their rage, they will turn against Babylon and carry out its destruction (17:16). However, they will realize that Babylon’s destruction means their own loss of power and wealth.

 

ဒုတိယအုပ်စုမှာ ဗာဗုလုန်၏ ဖောက်ပြန်ကုန်ပစ္စည်းများကို ရောင်းဝယ်ဖောက်ကားပြီး စည်းစိမ်ချမ်းသာခဲ့သော မြေကြီး၏ကုန်သည်များဖြစ်သည် (၁၈:၁၁–၁၇ အထိ)။ ဤထင်ရှားသူများသည် (အခန်း ၂၃ ကိုကြည့်ပါ) ဗာဗုလုန်၏ ဇိမ်ခံကုန်ပစ္စည်းများကို ဖြန့်ဖြူးရောင်းချပြီး ချမ်းသာခဲ့ကြသည်။ အခန်း ၁၂–၁၃ တွင် ဖော်ပြထားသော စျေးကြီးသော ဇိမ်ခံကုန်ပစ္စည်းစာရင်းသည် တုရုမြို့အတွက် ငိုကြွေးခြင်းနှင့် ဆင်တူသည် (ယေဇကျေလ ၂၇:၅–၂၄)။

The second group of mourners is comprised of the merchants of the earth who profited from their commercial interactions with this end-time apostate religious system (18:11–17a). These prominent people (see v. 23) grew prosperous and rich by selling and distributing Babylon’s corrupt goods. The catalog of the luxurious and costly merchandise provided in vv. 12–13 are similar to those mentioned in the dirge over Tyre (Ezek. 27:5–24).

 

တတိယအုပ်စုမှာ ဗာဗုလုန်၏ကုန်ပစ္စည်းများကို ပင်လယ်ဖြတ်ပို့ဆောင်ပေးသော ပင်လယ်ကုန်သည်များနှင့် သင်္ဘောသားများဖြစ်သည် (၁၈:၁၇ခ–၁၉)။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် ဗာဗုလုန်နှင့် ပူးပေါင်းပြီး စည်းစိမ်ရခဲ့ကြသည်။ သူတို့၏ငိုကြွေးခြင်းသည် တုရုမြို့ပျက်စီးခြင်းအတွက် ငိုကြွေးခြင်းကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည် (ယေဇကျေလ ၂၇:၂၉–၃၂)။ မြို့မီးလောင်နေသည်ကို ဝေးရာမှကြည့်ရင်း ငိုကြွေးကြသည်။ ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းသည် သူတို့၏ စီးပွားရေးအဆုံးသတ်ခြင်းကို ဆိုလိုပြီး သူတို့၏ကံကြမ္မာကို သူတို့မြင်နေရသည်ဟု ဆိုလိုသည်။

The third group is comprised of sea merchants and sailors who transported Babylon’s goods for the aforementioned merchants (18:17b–19). Both had acquired wealth by cooperating with Babylon. Their lament mirrors the lament over the fall of Tyre in Ezekiel 27:29–32. Here, the two groups mourn while standing at a distance as they watch the city burn. The collapse of Babylon means that they will no longer profit from its wealth. In its fate they will see their own destiny.

 

18:20။ ဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်း။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ရှေးဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းသည် ဣသရေလအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာသတင်းဖြစ်ခဲ့သည်နှင့်အမျှ (ယေရမိ ၅၁:၄၈–၄၉) အဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အဆုံးကာလလူများအတွက် ဝမ်းမြောက်စရာဖြစ်မည်။ နှစ်စလုံးအတွက် ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းသည် ဖိနှိပ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ကောင်းကင်၊ သန့်ရှင်းသော တမန်တော်များနှင့် ပရောဖက်များအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏လက်စားချေခြင်းကြောင့် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ကြရန် တိုက်တွန်းခြင်းခံရသည် (အခန်း ၂၀)။ ဗာဗုလုန်သည် ကမ္ဘာ့အုပ်ချုပ်သူများကို လှုံ့ဆော်ပြီး ဘုရားသခင်၏လူများကို တိုက်ခိုကစေခဲ့သည်။ ဤအဆုံးကာလ ကိုးကွယ်ရေးဖောက်ပြန်စနစ်အပေါ် တရားစီရင်ငခြင်းသည် ဖိနှိပ်ခံ ညှဉ်းဆဲခံရသော ဘုရားသခင်၏လူများအတွက် ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဝမ်းမြောက်ရန် တိုက်တွန်းခြင်းကို ဗျာဒိတ် ၁၉:၁–၁၀ တွင် ချီးမွမ်းသံများဖြင့် ဖြေကြားထားသည်။

18:20. Rejoicing over Babylon’s Destruction. On the other hand, just as the fall of ancient Babylon was good news for Israel (Jer. 51:48–49), so the fall of end-time Babylon will be good news for God’s end-time people. To both peoples, the destruction of Babylon means deliverance from oppression. They can rejoice with heaven and all holy apostles and prophets because of God’s vengeance (v. 20). Babylon is responsible for inducing the governing powers of the world to attack God’s people. The judgment on this endtime apostate religious system will be God’s act of salvation for His oppressed and persecuted people. The call to rejoice here is answered with shouts of praise in Revelation 19:1–10.

 

18:21–24။ ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်း ထပ်မံဖော်ပြခြင်း။ အဆုံးသတ်အပိုင်းတွင် ဗာဗုလုန်၏ ပျက်စီးခြင်းကို သင်္ကေတဖြင့် ပြသထားသည်။ ယောဟန်သည် အင်အားကြီးသော ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ကြီးမားသော ကြိတ်ကျောက်ခဲကို ပင်လယ်ထဲပစ်ချပြီး ဗာဗုလုန်ကို ဤသို့ပြင်းထန်စွာ ပစ်ချပါမည်၊ ထို့နောက် ထိုမြို့ကို ဘယ်တော့မျှ မတွေ့ရတော့ဟု ကြေညာသည်ကို မြင်သည် (အခန်း ၂၁၊ ယေရမိ ၅၁:၅၉–၆၄)။ သမိုင်းဝင် ဗာဗုလုန်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် အဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်၏ တရားစီရင်ခြင်း၏ ပုံစံဖြစ်ပြီး နှစ်ခုစလုံးသည် အဆုံးသတ်ဖြစ်သည်။ ဂီတသံ၊ လုပ်ငန်းသံ၊ အိမ်တွင်းအလုပ်သံ၊ လက်မှုပညာသံ၊ အစာချက်ပြုတ်သံ မကြားရတော့ပါ။ အလင်းရောင်၊ မင်္ဂလာဆောင်သံ ဘယ်တော့မျှ မကြားရတော့ပါ (အခန်း ၂၂–၂၃)။

18:21–24. The Fall of Babylon Recounted. The conclusion of the vision provides a symbolic demonstration of Babylon’s overthrow. John watched as a strong angel took a boulder the size of a large millstone and hurled it into the sea, declaring that this would be the violent manner in which Babylon is thrown down so that it can never be found again (v. 21). This symbolic scene reflects the one described in Jeremiah 51:59–64; the judgment of historical Babylon becomes a type of the judgment of end-time Babylon, both of which ring with finality. There will be no more music, no everyday business or domestic activities such as craftsmanship and food production. Never again will light shine in it, nor will the sound of nuptial festivities be heard (vv. 22–23).

 

ဗျာဒိတ် ၁၈ ၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏အဆုံးကာလလူများကို မကောင်းမှုသည် ထာဝရမတည်မြဲကြောင်း အာမခံရန်ဖြစ်သည်။ ဗာဗုလုန် ဖောက်ပြန်ကိုးကွယ်ရေးစနစ်သည် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှင်များစွာ၏ အသက်ကို သတ်ဖြတ်ပြီး သွေးချောင်းစီးစေခဲ့သည် (အခန်း ၂၄)။ ယေရမိက ဗာဗုလုန်သည် ပျက်စီးရမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (ယေရမိ ၅၁:၄၉)။ ဤစနစ်သည် ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းသူများ၏ သွေးကို ယစ်မူးခဲ့သည် (၁၇:၆)။ ဘုရားသခင်နှင့်သူ၏လူများ၏ ရန်သူသည် နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးခံရမည်။ ဘုရားသခင်၏လူများကို မတရားမှုခံရချိန်တွင်ပင် ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူရှိကြောင်း ထပ်မံအာမခံချက်ရရှိသည်။ သို့သော် သည်းခံစောင့်ဆိုင်းရမည်ဖြစ်ပြီး မကောင်းမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ရှုံးနိမ့်ပြီး ဘယ်တော့မျှ ထပ်မ နိုင်တော့သည့်အချိန်ကား ရောက်လိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် သူတို့သည် လိုချင်တောင့်တနေသော အိုးအိမ်သို့ ရောက်ရှိကြလိမ့်မည်။

The purpose of Revelation 18 is to assure God’s end-time people that evil will not last forever. Babylon, the apostate religious system, has severely harmed and shed the blood of many of God’s faithful people—of all on earth who have been slaughtered (v. 24). Jeremiah prophesied that Babylon must fall (Jer. 51:49); the apostate system has become drunk with the blood of God’s holy people (Rev. 17:6). This arch enemy of God and His people will finally be overthrown. God’s people are assured again that God is with them even when they suffer injustice. However, they must wait patiently, for the time is coming when evil will finally be defeated and will never rise again, and it is then that they will finally be brought to their long-awaited home.

အခန်းကြီး - ၁၉

အခန်း ၁၉:၁–၂၀:၁၅ မကောင်းမှု၏ ဖျက်ဆီးခြင်း

ဗျာဒိတ် ၁၉–၂၀ သည် ဘုရားသခင်၏ မကောင်းမှုအားလုံးအပေါ် နောက်ဆုံးအောင်ပွဲကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအပိုင်းသည် အဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းအတွက် လူများဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် စတင်သည် (၁၉:၁–၁၀)၊ ဟာမဂိဒ္ဒုန်စစ်ပွဲ၏ အဆုံးသတ်ဖြစ်သည် (၁၉:၁၁–၂၁)။ အခန်း ၂၀ တွင် ထောင်နှစ်ခေတ်ဖြစ်ရပ်များ (အခန်း ၁–၁၀) နှင့် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း (အခန်း ၁၁–၁၅) ကို ဖော်ပြထားသည်။

THE DESTRUCTION OF EVIL

Revelation 19–20 describes the final triumph of God over the forces of evil. This section begins with a description of the people rejoicing over the destruction of end-time Babylon (19:1–10), followed by the conclusion of the battle of Armageddon (19:11–21). Chapter 20 describes the events of the Millennium (vv. 1–10) and the final judgment (vv. 11–15).

 

19:1–6 ဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ခြင်း

ဤအပိုင်းသည် ၁၈:၂၀ တွင် ပေးထားသော ခေါ်သံကို တုံ့ပြန်ပြီး ဗာဗုလုန်အပေါ် အောင်ပွဲအတွက် ဝမ်းမြောက်စွာ ဆင်နွှဲခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤဝမ်းမြောက်ဖွယ်မြင်ကွင်းကို ဖော်ပြရာတွင် ယောဟန်သည် စာအုပ်၏ နအပိုင်းများစွာမှ ကျမ်းချက်များကို ကိုးကားထားသည်။ အထူးသဖြင့် အခန်း ၄ ၏ ပလ္လင်တော်မြင်ကွင်းကို ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

19:1–6

Rejoicing over the Fall of Babylon

This section describes the jubilant celebration of the victory over Babylon in response to the call given in Revelation 18:20. In describing this joyful scene, John referenced many passages from different parts of the book. The description of the entire scene echoes that of the throne room scene in Revelation 4 in particular.

 

ယောဟန်သည် ကောင်းကင်တွင် ကြီးစွာသောလူအုပ်က ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်၊ တန်ခိုး၊ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ချီးမွမ်းသံကို ကြားသည် (အခန်း ၁၊ ၇:၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤကယ်တင်ခြင်းခံရသော သန့်ရှင်းသူများသည် ဗာဗုလုန်၏ လင်မယားပြစ်မှုဖြင့် မြေကြီးကို ဖောက်ပြန်စေခဲ့သော သူမအား တရားသဖြင့် စီရင်တော်မူခဲ့သည်ဟု ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြသည် (၁၇:၁–၆ ကိုကြည့်ပါ)။ ဗျာဒိတ် ၁၁:၁၈ တွင် သုသေဘများကို ဖျက်ဆီးရမည့်အချိန်ရောက်ပြီဟု ဆိုထားရာ ဤနေရာတွင် ပြည့်စုံသည်။

John heard a great multitude in heaven exclaiming praise to God for His glory, power, and salvation (v. 1). This scene echoes the shouts of the great multitude in Revelation 7:10. These redeemed saints are depicted praising God for His righteous judgment on Babylon, who corrupted the earth through her sexual immorality (see 17:1–6). The Greek word diaphtheirō (“destroy”) used in Revelation 11:18, where the time had come for the destroyers of the earth to be destroyed, is here fulfilled.

 

ဗာဗုလုန်ဖျက်ဆီးခြင်းပြီးစီးသောအခါ ဘုရားသခင်သည် ပြည့ံတန်း၏လက်ထဲတွင် ရှိခဲ့သော သူ၏ကျွန်များ၏ သွေးအတွက် လက်စားချေတော်မူပြီ (အခန်း ၂၊ ၁၈:၂၄)။ အာဇာနည်များသည် လက်စားချေခြင်းနှင့် တရားမျှတမှုရရှိကြပြီ (၆:၁၀)။ ဗာဗုလုန်၏မီးခိုးသည် အစဉ်အမြဲ တက်နေလိမ့်မည် (အခန်း ၃၊ ၁၄:၁၁၊ ဟေရှာယ ၃၄:၈–၁၀)။ ဘုရားသခင်၏လူများကို ဖိနှိပ်သူ၏ ပျက်စီးခြင်းသည် သေချာပြီး ထာဝရဖြစ်သည်။

With the destruction of Babylon complete, God will have taken vengeance on the prostitute, who represents the end-time apostate religious system and had the blood of His servants on her hands (v. 2; see 18:24). The martyrs will have been avenged and vindicated (6:10), as the destruction of Babylon ultimately answers their prayers. The smoke of the overthrown city will rise up forever and ever (v. 3; see 14:11), which is another way of saying Babylon will never again rise from the ruins (cf. Is. 34:8–10). The destruction of the oppressor of God’s people is certain and permanent.

 

ယောဟန်သည် ကယ်တင်ခြင်းခံရသူများနှင့်အတူ အသက်ကြီး ၂၄ ပါးနှင့် သက်ရှိလေးပါးတို့က ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် ငုတ်တုတ်ကျပြီး အာမင်နှင့် ဟလ္လေလူယာ အော်ဟစ်ကိုးကွယ်ကြသည်ကို မြင်သည် (အခန်း ၄)။ ဤဝမ်းမြောက်ပွဲသည် အထွတ်အထိပ်သို့ရောက်ပြီး အုပ်စိုးသမျှအရာအားလုံးကို အုပ်ချုပ်တော်မူသော ထာဝရဘုရားသခင် အနန္တတန်ခိုးရှင်ကို ချီးမွမ်းသံဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အခန်း ၆၊ ၁၁:၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ အဆုံးကာလ ဗာဗုလုန်၏ပျက်စီးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ထာဝရအာဏာတော်နှင့် အခွင့်အာဏာတို့ဖြင့် မြေကြီးကို အုပ်ချုပ်ခြင်း၏ အစပြုခြင်းကို အမှတ်အသားပြုသည်။

John watched as the redeemed saints were joined by the twenty-four elders and the four living creatures, the latter of whom fell before the throne and worshiped God with amens and hallelujahs (v. 4). This jubilant celebration reached its climax with the exclamation of praise to the Lord God Almighty, the Omnipotent One who rules over all (v. 6). This exclamation is reminiscent of the announcement at the seventh trumpet (see Rev. 11:17). The destruction of end-time Babylon marks the beginning of God’s reign over the earth in the fullness of His unending power and authority.

 

19:7–9 သိုးသငယ်တော်၏ မင်္ဂလာဆောင်ပွဲညစာ

ယောဟန်မြင်ရသည့် နောက်တစ်ခုမှာ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ အဓိကအချက်ဖြစ်သော ခရစ်တော်နှင့်သူ၏လူများ၏ လိုချင်တောင့်တနေသော ပေါင်းစည်းခြင်းဖြစ်သည်။ သိုးသငယ်တော်၏ မင်္ဂလာဆောင်ချိန်ရောက်ပြီဟု ကြေညာသံကို ကြားရပြီး ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဆင်နွှဲကြရန် ခေါ်သံထွက်လာသည်။ ခရစ်တော်၏မင်္ဂလာသတို့သမီးဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏လူများသည် ဗာဗုလုန်၏အပြစ်များတွင် မပါဝင်ခဲ့သူများဖြစ်ပြီး သူမကိုယ်တိုင် ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်သည်။ ရှေးဂျူးမင်္ဂလာဆောင်ဓလေ့တွင် သတို့သားသည် သတို့သမီးအိမ်သို့သွားပြီး သတို့သမီးနှင့် ကတိကဝတ်ပြုသည်။ လက်မထပ်ရသေးသော်လည်း လက်ထပ်ကျွေးဧည့်ခံခြင်းပေးပြီးနောက် သတို့သားသည် ဖခင်အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး နေထိုင်ရန်နေရာပြင်ဆင်သည်။ သတို့သမီးသည် ဖခင်အိမ်တွင်နေ၍ မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ပြင်ဆင်သည်။ ပြင်ဆင်မှုပြီးစီးသောအခါ သတို့သားသည် သတို့သမီးအိမ်သို့ ပြန်လာပြီး မင်္ဂလာဆောင်ပွဲပြုလုပ်သည်။ ထို့နောက် သတို့သမီးကို ပြင်ဆင်ထားသောနေရာသို့ ခေါ်ဆောင်သည်။

19:7–9

The Wedding Supper of the Lamb

The next thing John was shown is the focus of the entire book: the long-awaited union of Christ with His people. John heard the proclamation that the wedding of the Lamb had come as well as a call for rejoicing and celebration. Christ’s bride, who is to be those of God’s people who have chosen not to partake in Babylon’s sins, had prepared herself. In ancient Jewish weddings, the prospective groom would go to the house of the bride-to-be for the betrothal. After the payment of the dowry, the groom and the bride were considered legally married, although they could not yet live together. The groom then returned to his father’s house and prepared the place where he and his bride would live. Meanwhile, the bride stayed at her father’s house to prepare for the wedding. When the preparations had been completed, the groom would go back to the bride’s house and the wedding feast would take place. Afterward, he would take his bride to the place he had prepared.

 

ထိုနည်းတူညအတူ ခရစ်တော်သည် ဖခင်တော်၏အိမ်ဖြစ်သော ကောင်းကင်မှ ထွက်ခွာလာပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် သူ၏သတို့သမီးဖြစ်သော အသင်းတော်နှင့် ကတိကဝတ်ပြုခဲ့သည်။ ကယ်လ်ဗရီတောင်ပေါ်တွင် အသက်တော်ဖြင့် လက်မထပ်ကျွေးဧည့်ခံခြင်းကို ပေးခဲ့ပြီး ဖခင်တော်၏အိမ်သို့ ပြန်သွားပြီး သတို့သမီးအတွက် နေရာပြင်ဆင်ခဲ့သည်။ သတို့သမီးသည် မြေကြီးပေါ်တွင် သတို့သားပြန်လာမည့်နေ့အတွက် ပြင်ဆင်နေရသည်။ သမိုင်း၏အဆုံးတွင် ခရစ်တော်သည် ပြန်လာပြီး သတို့သမီးနှင့် ထာဝရပေါင်းစည်းကာ ဖခင်တော်၏အိမ်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားမည်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၄:၂–၃ ကိုကြည့်ပါ)။)

In a similar manner, Christ left His Father’s house in heaven to come down to the earth to be betrothed to His bride, the church. After paying the dowry with His life at Calvary, He returned to His Father’s house to prepare a place for His bride, while His bride remained on the earth to prepare herself for the wedding. At the end of history, Christ will come back and will finally be united with His bride and take her to His Father’s house (cf. John 14:2–3).

 

ဗျာဒိတ်စာအုပ်သည် ခရစ်တော်ပဌမအကြိမ်နှင့် ဒုတိယအကြိမ်ကြားကာလတွင် ဘုရားသခင်၏လူများကို သတို့သမီးဟု နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားသည်။ ယောဟန်သည် သတို့သမီးအား သန့်ရှင်း၊ ကြည်လင်တောက်ပသော ပိုက်ကျစ်သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ထားသည်ကို မြင်သည်။ ဤသင်္ကန်းသည် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသူများ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည် (အခန်း ၈)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏လူများက ကိုယ်ပိုင်အကျင့်ကို ဝတ်ဆင်ရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သူတို့၏သင်္ကန်းကို ခရစ်တော်က ပေးတော်မူမည် (၃:၁၈၊ ၆:၁၁၊ ၇:၁၄)။ သတို့သမီးသည် ခရစ်တော်ပေးတော်မူသော သင်္ကန်းကို ဝတ်ဆင်ပြီး ပြင်ဆင်ခြင်းသည် လူ့တာဝန်နှင့် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်နှစ်မျိုးလုံးကို ညွှန်ပြသည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၂–၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်၏လူများ၏ ဖြောင့်မတ်သောအကျင့်များသည် ခရစ်တော်၏ အတွင်းလုပ်ဆောင်ချက်၏ ပြင်ပထင်ရှားမှုဖြစ်သည်။

Revelation uses the metaphor of the bride to describe God’s people during the interval between Christ’s First and Second Comings, during which they are preparing themselves for the Groom’s long-awaited return. John saw the bride dressed in fine, bright, and clean linen to wear, which represents the righteousness of God’s holy people (v. 8). This does not mean that God’s people are to put on their own deeds. The robes of God’s people will be supplied to them by Christ (Rev. 3:18; 6:11), washed in the blood of the Lamb (7:14). That the bride had made herself ready by arraying herself in the robes granted to her by Christ points to both human responsibility and divine activity (see Phil. 2:12–13). The righteous deeds of God’s people are the external reflection of the internal works of Christ in their lives.

 

မြင်ကွင်းကို အဆုံးသတ်ရာတွင် ယောဟန်အား သိုးသငယ်တော်၏ မင်္ဂလာဆောင်ညစာသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းခံရသူများသည် မင်္ဂလာရှိကြသည်ဟု ရေးမှတ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်းခံရသည် (အခန်း ၉)။ ဗျာဒိတ်စာအုပ်သည် ဘုရားသခင်၏အဆုံးကာလလူများ၏ အတွေ့အကြုံကို နှစ်မျိုးဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ သတို့သမီးနှင့ မင်္ဂလာဆောင်ဧည့်ခံပွဲသို့ ဖိတ်ကြားခြင်းခံရသူများ။ ပထမတစ်ခုသည် ခရစ်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး ဒုတိယတစ်ခုသည် ယုံကြည်သူများကို ထိုကြီးမားသောနေ့အတွက် တုံ့ပြန်ပြင်ဆင်ရန် သတိပေးသည်။

In concluding the scene, John was urged to write down a proclamation of blessing for those invited to the Lamb’s wedding (v. 9). Revelation portrays the experience of God’s end-time people from two different perspectives: the bride and the invited guests at the wedding supper. While the former points to the coming union with Christ, the latter reminds believers that they have to respond to the call and prepare themselves for that great day.

 

ဗျာဒိတ် ၁၉ သည် တကယ့်မင်္ဂလာဆောင်ပွဲကို ဖော်ပြခဘဲ ထိုလိုချင်တောင့်တနေသော ဖြစ်ရပ်၏ ရောက်လာချိန်ကို ကြေညာခြင်းသာဖြစ်ကြောင်း မမေ့ပါနှင့်။ တကယ့်မင်္ဂလာဆောင်ပွဲသည် ဘုရားသခင်၏လူများ နယူးယေရုရှလင်မြို့တွင် ရှိချိန်တွင် ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထိုမြို့သည် သိုးသငယ်တော်၏ ဇနီးတော် ဖြစ်သည် (၂၁:၉)။ နယူးယေရုရှလင်မြို့နှင့် ဘုရားသခင်၏လူများသည် တူညီသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုမြို့တွင် ဘုရားသခင်၏လူများသည် သခင်ဘုရားနှင့် ထာဝရပေါင်းစည်းနေထိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။

We must keep in mind that Revelation 19 does not describe the actual wedding; it only announces the coming of the time for that long-awaited event. The wedding itself will take place when God’s people find themselves in the new Jerusalem, which is the Lamb’s bride, His wife (21:9). The new Jerusalem and God’s people are equated because God’s people will be permanently united to their Lord in that city.

 

၁၉:၁၀ ပရောဖက်ပြုခြင်း၏ဝိညာဉ် သူကြားခဲ့ရသမျှကို အံ့ဩခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေသဖြင့် ယောဟန်သည် ကောင်းကင်တမန်၏ခြေတော်ရင်း၌ ပြပ်ဝပ်ကိုးကွယ်ရန် လဲကျခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ကောင်းကင်တမန်က သူ့ကို တားမြစ်ကာ၊ သူသည် ယောဟန်အပါအဝင် ယေရှုခရစ်၏သက်သေခံချက်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသော ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းကို ဝန်ဆောင်ရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ကျေးကျွန်တစ်ဦးသာဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ကောင်းကင်တမန်က ဘုရားသခင်ကိုသာ ကိုးကွယ်ရန် ဆုံးမခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၇ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ မိန်းမ၏သားစဉ်မြေးဆက်၏ အကြွင်းအကျန်ကို ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းပြီး ယေရှုခရစ်၏သက်သေခံချက်ကို ပိုင်ဆိုင်သူများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်ကို ထပ်မံဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန်က ဆက်လက်ရှင်းပြရာတွင် ယေရှုခရစ်၏သက်သေခံချက်သည် ပရောဖက်ပြုခြင်း၏ဝိညာဉ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ဆိုသည်။ ယောဟန်သည် ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ခက်ခဲမည်မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမူကား သူ၏ခေတ်အခါ၌ ထိုစကားစုကို ပရောဖက်များအားဖြင့် ပြောဆိုတော်မူသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ရည်ညွှန်းရန် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုခရစ်၏သက်သေခံချက်ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူသော ပရောဖက်ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသူများမှတစ်ဆင့် ယေရှုခရစ်က သူ့လူမျိုးထံသို့ ပေးပို့တော်မူသော အထူးသတင်းစကားကို ဆိုလိုသည် (ဗျာဒိတ် ၁:၁-၂ ကိုကြည့်ပါ)။

19:10

The Spirit of Prophecy

Filled with awe regarding what he had just heard, John fell at the angel’s feet to worship him. However, the angel restrained him, explaining that he was just a servant sent to serve the community of believers, which included John, who possess the “testimony of Jesus” (v. 10). He admonished John to worship God instead. This repeats the statement in Revelation 12:17, where the remnant of the woman’s offspring is identified as the ones who keep the commandments of God and have the testimony of Jesus. The angel further explained to John that the testimony of Jesus is the spirit of prophecy. John would not have had difficulty understanding the meaning of this, because in his day, the expression was widely used to refer to the Holy Spirit as He spoke through the prophets. The testimony of Jesus thus refers to the special message Jesus sends to His people through individuals called by God to prophetic ministry (see 1:1–2).

 

ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ပရောဖက်ဝန်ဆောင်မှုသည် ကမ္ဘာဦးကုန်ဆုံးချိန်တိုင်အောင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးထဲ၌ ဆက်လက်တည်ရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသထားသည်။ အချိန်အားလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအတွက် မှန်ကန်ခဲ့သမျှသည် ကမ္ဘာဦးကုန်ဆုံးချိန်၌လည်း မှန်ကန်နေဦးမည်။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည် ပရောဖက်ပြုခြင်းဆုကျေးဇူးကို ပိုင်ဆိုင်ကြလိမ့်မည်။ နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းတွင် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး ဘုရားသခင်ထံမှ လှည့်သွားသောအခါ၊ ခရစ်တော်သည် ပရောဖက်ပြုခြင်းဆုကျေးဇူးမှတစ်ဆင့် သူ့လူမျိုးအတွက် အထူးလမ်းညွှန်မှုကို ပေးတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဆုကျေးဇူးကြောင့် လူများသည် လှည့်စားခြင်းမှ ကင်းဝေးနိုင်ကြလိမ့်မည်။

Here, Revelation shows that the prophetic ministry will continue among God’s people until the time of the end. What was true of God’s people in all times will also be true at the end of time: God’s people will be in possession of the prophetic gift. In the final crisis, when the whole world will turn away from God, Christ will provide special guidance to His people through the gift of prophecy, which will enable them to avoid being deceived.

 

၁၉:၁၁-၂၁

 အာမဂေဒုန်စစ်ပွဲ၏နိဂုံး ဤနေရာ၌ ကျမ်းစောင်သည် အာမဂေဒုန်စစ်ပွဲ၏နိဂုံးကို ဖော်ပြလိုက်သည်။ နောက်ဆုံးစစ်ပွဲကို ကျမ်းစောင်တွင် ကြိမ်ဖော်ပြခဲ့ပြီး (၁၆:၁၂-၁၆၊ ၁၇:၁၄-၁၈) ဖြစ်သော်လည်း၊ စစ်ပွဲအမှန်တကယ်ဖြစ်ပွားပုံကို ၁၉:၁၁-၂၁ တွင်သာ ဖော်ပြထားသည်။

19:11–21

The Conclusion of the Battle of Armageddon

At this point, the book turns to describe the conclusion of the battle of Armageddon. While the final battle has been spoken of two times in the book (16:12–16; 17:14–18), it is in 19:11–21 that the description of the actual battle is given.

 

၁၉:၁၁-၁၆။ စစ်သူကြီးမင်းကြီးအဖြစ် ခရစ်တော်၏လာရောက်ခြင်း။ ယောဟန်သည် ဗျာဒိတ် ၄:၁ တွင် ကောင်းကင်တံခါးဖွင့်လှစ်ခြင်းအားဖြင့် ကောင်းကင်ပလ္လင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်၏ချီးမြှောက်ခြင်းကို ယခင်က ရူပါရုံ၌ ကြည့်ရှုခဲ့ဖူးသော်လည်း၊ ယခုမူ မကောင်းသောအင်အားစုများနှင့် နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်ရန် ခရစ်တော်သည် မြေကြီးပေါ်သို့ ဆင်းသက်လာရန်အတွက် ကောင်းကင်တံခါးများ ဖွင့်လှစ်ခြင်းကို မြင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ကို ရိုမန်စစ်သူကြီးတစ်ဦးအဖြစ် အဖြူရောင်မြင်းကို စီးလျက် ပုံဖော်ထားသည်။ သူသည် သစ္စာရှိတော်မူသူ၊ မှန်ကန်တော်မူသူ (ဗျာဒိတ် ၃:၁၄ ကိုကြည့်) ဟုခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရပြီး၊ သူ့လူမျိုးအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးတော်မူမည့် ကတိတော်နှင့် သစ္စာရှိမှုကို ညွှန်ပြသည်။ သူသည် တရားမျှတမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုဖြင့် နောက်ဆုံးစစ်ပွဲကို ဆင်နွဲတော်မူမည် (အပိုဒ် ၁၁)။ စစ်ပွဲများသည် စစ်အင်အားဖြင့် ဖိနှိပ်ခြင်းနှင့် သွေးထွက်သံယိုဖြစ်စေတတ်သော်လည်း၊ ခရစ်တော်ဆင်နွဲတော်မူမည့်စစ်ပွဲမှာ ထာဝရတရားမျှတမှုနှင့် ထာဝရဘုရင်နိုင်ငံကို တည်ထောင်ရန်အတွက်ဖြစ်သည်။

19:11–16. The Coming of Christ as the Warrior-King. While John previously watched in vision the exaltation of Christ on the heavenly throne through the open gates of heaven in Revelation 4:1, he here saw the gates of heaven opened for Christ to come down to the earth to fight His final battle with the evil forces. Christ is portrayed as a Roman general riding on a white horse. He is called Faithful and True (see Rev. 3:14), which points to His faithfulness and His promise to provide deliverance for His people. He is about to wage the final war in justice and righteousness (v. 11). While wars are usually matters of military oppression and bloodshed, the war that Christ is about to wage will be for the purpose of establishing everlasting justice and His everlasting kingdom.

 

ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏မျက်လုံးများကို မီးလျှံအဖြစ် ထပ်မံမြင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)၊ ယခင်က မီးခွက်တိုင်များအကြား မြင်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင် (၁:၁၄ ကိုကြည့်)၊ ထိုအရာက တရားစီရင်နိုင်စွမ်းကို ဖော်ပြသည်။ သူ့အထံတော်၌ ဘာမျှလှုပ်ရှားနေသည်ကို ဖုံးကွယ်၍မရပေ။ သူ့ခေါင်းတော်ပေါ်တွင် တောက်ပသောသရဖူများစွာ ရှိပြီး၊ အချုပ်အခြာအာဏာပြည့်ဝခြင်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ သူ့တွင် သူတစ်ပါးမသိရှိသော အမည်တစ်ခု ရေးထွင်းထားသည်။ သို့ရာတွင် ယောဟန်က နောက်ပိုင်း၌ ခရစ်တော်၏အမည်မှာ ဘုရင်များတွင် ဘုရင်၊ သခင်များတွင် သခင် (အပိုဒ် ၁၆) ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ့ဝတ်ရုံနှင့် ပေါင်တံပေါ်တွင် ရေးထွင်းထားကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၇:၁၄ ကိုကြည့်)။ ဗျာဒိတ် ၅ တွင် ခရစ်တော်ကို ချီးမြှောက်ခဲ့သော်လည်း၊ စာတန်က မြေကြီး၏အုပ်စိုးရှင်ဟု ကြွေးကြော်ခြင်းဖြင့် သူ့အုပ်စိုးမှုကို အဆက်မပြတ်စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ ယောဟန်သည် စာတန်၏လက်ဝါးကြီးအုပ်မှုနှင့် အာဏာကို ဖယ်ရှားပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် တစ်ဦးတည်းသော မှန်ကန်သောဘုရင်နှင့်သခင်အဖြစ် ခရစ်တော်သည် အာဏာနှင့်တန်ခိုးအားလုံးနှင့်အတူ လာရောက်တော်မူသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။

John once again saw Christ’s eyes as fire (v. 12), just as he had seen them among the lampstands (see 1:14), which denotes His ability to judge. Nothing can remain hidden from His penetrating insight. On His head were many royal crowns, as the token of His absolute authority. He had a title inscribed that was known to nobody except Him. However, John later reveals that Christ’s title is King of kings and Lord of lords (v. 16), inscribed on His robe and His thigh (see 17:14). In Revelation 5, Christ had been exalted, but His reign has been constantly challenged by Satan’s claim to be the ruler of the earth. John saw Christ coming with all authority and power to abolish Satan’s usurping rule and authority and to assume His rightful position as the only true King and Lord over the earth.

 

ခရစ်တော်၏ဝတ်ရုံသည် သွေးနှင့်စွန်းထိုက်နေသည် (အပိုဒ် ၁၃)၊ ဤဖော်ပြချက်သည် ဧဒုံကို အပြစ်ပေးပြီးနောက် သွေးစွန်းဝတ်ရုံနှင့် ပြန်လာသော ဘုရားသခင်ကို ဟေရှာယ၏ပုံဖော်ချက်ကို သတိတရစေသည် (ဟေရှာ ၆၃:၁-၃)။ စစ်ပွဲမစတင်မီ ခရစ်တော်၏ဝတ်ရုံတွင် သွေးစွန်းနေခြင်းက ခရစ်တော်၏နှိပ်စက်ခံရသော နောက်လိုက်များ၏သွေး (ဗျာဒိတ် ၁၇:၆၊ ၁၉:၂ ကိုကြည့်) ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏သွေးကို လက်စားချေရန်နှင့် သူတို့ကို တရားမျှတစွာ ကာကွယ်ပေးရန် လာရောက်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးစစ်ပွဲတွင် သူ့ကို ခွဲခြားသိမြင်စေသော အမည်မှာ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၁၅ တွင် သူ့နှုတ်တော်မှ ထက်မြက်သောဓားရှည်ထွက်လာပြီး လူမျိုးများကို ထိုဓားဖြင့် ရိုက်ပုတ်တော်မူမည် (အပိုဒ် ၂၁ ကိုကြည့်)။ ဓားရှည်သည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်၏သင်္ကေတဖြစ်သည် (ဧဖက် ၆:၁၇၊ ဟေရှာ ၁၁:၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ ပလ္လိပြတ်က နောက်ဆုံးကာလ ကိုးကွယ်ရေးစနစ်အတုအယောင်ကို ခရစ်တော်သည် သူ့နှုတ်တော်မှ ထွက်သောအသက်ရှူသံဖြင့် ရှင်းလင်းပြီး၊ သူ့လာရောက်ခြင်း၏ထွန်းလင်းတော်မူခြင်းဖြင့် ဖျက်ဆီးတော်မူမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (၂ သက် ၂:၈)။ နောက်ဆုံးစစ်ပွဲ၏လက်နက်ကို နှုတ်တော်မှထွက်လာသည်ဟု သင်္ကေတအဖြစ် ပုံဖော်ထားခြင်းက ကျမ်းစောင်တွင် အခြားနေရာများတွင် ထင်ရှားသည့်အတိုင်း၊ အာမဂေဒုန်စစ်ပွဲသည် စစ်ရေးစစ်ပွဲမဟုတ်ဘဲ၊ စကြဝဠာ၏မှန်ကန်သောအုပ်စိုးရှင်နှင့်ပတ်သက်သော အခြေခံပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ဝိညာဉ်ရေးရာစစ်ပွဲဖြစ်ကြောင်း အတည်ပြုသည်။ မဟာစစ်ပွဲကြီး စတင်ခဲ့သည့်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်ဖြစ်သည်။

Christ’s robe was dipped in blood (v. 13), a description that evokes Isaiah’s portrayal of God returning from punishing Edom in a bloodstained robe (Is. 63:1–3). The fact that Christ’s robe was stained with blood before the battle begins suggests that this was the blood of Christ’s persecuted followers (see Rev. 17:6; 19:2). Christ was coming to avenge their blood and vindicate them. His identifying name in the final battle was the word of God. Verse 15 depicts a sharp sword proceeding from His mouth with which He was to strike down the nations (see v. 21). A sword is a symbol of the word of God (Eph. 6:17; cf. Is. 11:4). Paul prophesied that Christ would defeat the end-time apostate religious system with the breath of His mouth and destroy it with the splendorous appearance of His coming (2 Thess. 2:8). That the weapon of the final battle is symbolically pictured as coming out of Christ’s mouth affirms what is evident elsewhere in the book: that the battle of Armageddon is not a military war but rather a spiritual battle fought to resolve the fundamental issue concerning the true ruler of the universe, the issue that started the Great Controversy.

 

ခရစ်တော်နှင့်အတူ ကောင်းကင်တပ်မတော်များ လိုက်ပါလာကြပြီး၊ အဖြူရောင်မြင်းများကို စီးလျက်၊ “သန့်ရှင်းဖြူစင်သော ပိတ်ချောထည်ဖြူ” ကို ဝတ်ဆင်ထားကြသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ဤတပ်မတော်သည် ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်တော်မူချိန်တွင် ခရစ်တော်နှင့်အတူ လိုက်ပါလာမည့် ကောင်းကင်တမန်တပ်မတော်ဖြစ်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၄:၃၀-၃၁၊ ၂ သက် ၁:၇ ကိုကြည့်)။ နောက်ဆုံးကာလ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ကိုယ်စားပြုနိုင်သည်ဟုလည်း အကြံပြုချက်ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ကောင်းကင်တမန်များနှင့် နောက်ဆုံးကာလ သန့်ရှင်းသူများသည် ကောင်းကင်တပ်မတော်အတွင်း အပြန်အလှန်ဆက်နွယ်နေသော အယူအဆများဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးကာလ သန့်ရှင်းသူများ၏ဝတ်ရုံသည် သူတို့၏ဖြောင့်မတ်သောအမှုများကို ကိုယ်စားပြုသည် (အပိုဒ် ၈ ကိုကြည့်)။ ဗျာဒိတ် ၁၇:၁၄ တွင် နောက်ဆုံးကာလ သန့်ရှင်းသူများသည် မကောင်းသောအင်အားစုများနှင့် ခရစ်တော်၏နောက်ဆုံးစစ်ပွဲတွင် ပါဝင်မည်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့ကို အရှေ့တိုင်းမှ ဘုရင်များ (စစ်မှန်ရင် “နေထွက်ရာအရပ်”၊ ၁၆:၁၂) ဟုလည်း ဖော်ပြထားသည်။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည် အမှန်တကယ် မြေကြီးပေါ်တွင် ဘာသာပြောင်းခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေကြသော်လည်း (၁ သက် ၄:၁၆-၁၇)၊ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ဘုန်းတန်ခိုးကို မျှဝေခံစားပြီးဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၆)။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို ခရစ်တော်နှင့် လိုက်ပါလာသော ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ ရန်သူများကို အောင်နိုင်ခြင်း၌ ပါဝင်သည်ဟု ပုံဖော်ထားသည်။

Christ was accompanied by the armies of heaven, which were pictured riding on white horses and being dressed in “fine linen, white and clean” (v. 14). This army could be the army of angels that will accompany Him at the Second Coming (cf. Matt. 24:30–31; 2 Thess. 1:7). It has also been suggested that it could represent the end-time people of God. However, the angels and the end-time saints are not mutually exclusive concepts in the heavenly armies. The robes of the end-time saints signify their righteous deeds (see v. 8). Revelation 17:14 demonstrates that the end-time saints will be involved in Christ’s final battle against the forces of evil. They are also described as being the kings from the east (lit., “the rising of the sun”; 16:12). While God’s people are in actuality on the earth waiting for translation (1 Thess. 4:16–17), according to this interpretation, they already share in Christ’s glory (Eph. 2:6). In any case, Revelation portrays God’s people as joining Christ and the accompanying angels in His triumphant victory over their enemies.

 

၁၉:၁၇-၂၁။ အာမဂေဒုန်စစ်ပွဲ၏နိဂုံး။ ယောဟန်သည် ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါးက ကောင်းကင်ငှက်များကို ကျယ်လောင်စွာ ခေါ်ဆိုနေသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ညစာစားပွဲအတွက် စုဝေးလာကြရန် (အပိုဒ် ၁၇)၊ မြေကြီးတပ်မတော်များ၏အသားများကို စားသုံးရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၁ ကိုကြည့်)။ ငှက်များကို ခေါ်ဆိုခြင်းသည် သိုးသငယ်လက်ထပ်မင်္ဂလာညစာစားပွဲသို့ ဖိတ်ခေါ်ချက် (၁၉:၉) နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဤကြောက်မက်ဖွယ်မြင်ကွင်းသည် ဟေဇကျေလ၏ရူပါရုံကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ထိုရူပါရုံတွင် တပါးအမျိုးသားဂေါဂ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းကို ကောင်းကင်ငှက်များနှင့် တောသားရဲများအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော ယဇ်ပွဲအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (ဟေဇကျေလ ၃၉:၁၇-၂၁)။

19:17–21. Conclusion of the Battle of Armageddon. John saw an angel calling the scavengers of the sky in a loud voice, gathering them together for the supper of God (v. 17), where they would eat the flesh of the armies of the earth (see v. 21). This call to the birds of prey stands in contrast to the previous invitation to the wedding supper of the Lamb (19:9). This gruesome scene reflects Ezekiel’s vision in which God’s judgment on the pagan nations of Gog is portrayed as a sacrificial feast prepared for the birds of the air and the beasts of the field (Ezek. 39:17–21).

 

လူမှုနိုင်ငံရေးအဆင့်အတန်းအားလုံး—ဘုရင်များ၊ တစ်ထောင်စီးစီးတပ်မှူးများ (ဂရိ၊ ခီလိယာခွိုး)၊ အင်အားကြီးသူများ၊ မြင်းစီးတပ်များ၊ လွတ်လပ်သူများ၊ ကျွန်များ၊ ငယ်သူနှင့်ကြီးသူအားလုံး—တို့သည် ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်တော်မူချိန်တွင် အသေသတ်ခံရသူများထဲတွင် ပါဝင်ကြသည်။ သူတို့သည် နောက်ဆုံးစစ်ပွဲတွင် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုပြီး ဗာဗုလုန်ဘက်မှ ရပ်တည်ခဲ့သူများဖြစ်သည်။ ပဉ္စမတံဆိပ်မြင်ကွင်းတွင် သူတို့ကို ဘုရားသခင်နှင့်သိုးသငယ်တို့၏မျက်နှာတော်မှ ပုန်းရှောင်ရန်ကြိုးစားနေသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၆:၁၅-၁၇)။ ဤနှစ်ခုကြားဆက်စပ်မှုက မတရားသူများ၏ဖျက်ဆီးခြင်းသည် ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်တော်မူခြင်းနှင့်အတူ ဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။

People of every sociopolitical level—including kings, commanders of one thousand troops (Gr. chiliarchoi), mighty leaders, mounted troops, freemen, slaves, and the small and the great—are all among those slain at the Second Coming. They are those who have sided with Babylon in opposition to God in the final battle. In the scene of the sixth seal, they are portrayed as trying to hide themselves from the face of God and of the Lamb (6:15–17). The link between the two texts shows that the destruction of the wicked will occur in the context of the Second Coming.

 

စာတန်အဖွဲ့သုံးဦးသည် ကမ္ဘာ့အုပ်ချုပ်သူများကို ဘုရားသခင်၏နောက်ဆုံးကာလလူမျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် လှုံ့ဆော်ရန် သူတို့၏စေလွှတ်သူများကို စေလွှတ်မည် (၁၆:၁၃-၁၄)။ ထို့ကြောင့် စာတန်အဖွဲ့သုံးဦး၏နောက်တော်သို့ လိုက်သော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ဘာသာရေးနှင့်နိုင်ငံရေးမဟာမိတ်ကို ဖွဲ့စည်းမည်ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အာမဂေဒုန်တွင် ကြီးမားသောစစ်ပွဲအတွက် စုဝေးမည်ဖြစ်ပြီး (၁၆:၁၆) သိုးသငယ်နှင့်စစ်တိုက်ရန် ရည်ရွယ်သော်လည်း၊ သိုးသငယ်သည် ဘာသာရေး-နိုင်ငံရေးမဟာမိတ်ကို အနိုင်ယူတော်မူမည် (၁၇:၁၄၊ ဒံယေလ ၁၂:၁ ကိုကြည့်) သူသည် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့်အတူ လာရောက်တော်မူချိန်တွင်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ် ၆:၁၅-၁၇ တွင် ဘုရင်များနှင့်အင်အားကြီးသူများကို တိုက်ခိုက်ခြင်းမပြုဘဲ၊ သိုးသငယ်၏ဒေါသတော်မှ ပုန်းရှောင်ရန် ကြောက်ရွံ့စွာ ပြေးနေသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ စာတန်အဖွဲ့သုံးဦးတွင် အပြစ်နှင့်ပရောဖက်အတု ဟူသော နှစ်ဦးကို အရှင်လတ်လတ် ဖမ်းဆီးပြီး မီးလျှံအိုင်ထဲသို့ ပစ်ချခံရမည် (အပိုဒ် ၂၀)၊ ဤနေရာတွင် မီးလျှံအိုင်ဆိုသည်မှာ ပုန်ကန်မှုအားလုံး နောက်ဆုံးကုန်ခန်းသွားသည့် မြေကြီးကို မီးဖြင့်ဖျက်ဆီးခြင်းဖြစ်သည် (၂၀:၁၄ ကိုကြည့်)။

The satanic triumvirate will send their envoys to entice the governing powers of the world to engage in the final war against God’s end-time people (16:13–14). A worldwide religious and political confederacy will thus be formed under the auspices of the satanic trinity. They will assemble for the great battle at Armageddon (16:16) to wage war with the Lamb, but He will defeat the religious-political confederacy (17:14; see also Dan. 12:1) when He comes in glory and power. Revelation 6:15–17 depicts the kings and mighty men as not fighting but running in panic, trying to hide themselves from the Lamb’s wrath. Two members of the satanic triumvirate, the beast and the false prophet, will be captured and thrown alive into the burning lake (v. 20), which here refers to the event in which the earth is destroyed by fire in the full and ultimate end of all rebellion against God (see 20:14).

 

ကျန်ရှိသောလူများကို ခရစ်တော်၏နှုတ်တော်မှ ထွက်သောဓားဖြင့် သတ်ဖြတ်ခံရမည်။ ပလ္လိပြတ်ရှင်းပြသည်အတိုင်း ခရစ်တော်၏တန်ခိုးဘုန်းအသရေဖြင့် ဖျက်ဆီးခံရမည် (၂ သက် ၁:၈-၁၀)။ မြေကြီးတစ်ဝှမ်းသည် ရှေးခေတ်စစ်မြေပြင်နှင့်တူပြီး၊ အသေကောင်များဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေမည်ဖြစ်ပြီး၊ ငှက်များက အသားများကို စားသုံးကြမည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဘုရားသခင်နှင့်သူ့လူမျိုးကို ဆန့်ကျင်ဘက်စုဝေးလာသော ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ ပုန်ကန်သူများ၏မဟာမိတ်သည် လုံးဝနှင့်ပြည့်စုံစွာ ရှုံးနိမ့်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။

The rest of the people will be killed by the sword that proceeds from Christ’s mouth. As Paul explains, they will be destroyed by the glory of Christ’s power (2 Thess. 1:8–10). The whole earth will resemble an ancient battlefield, covered with the bodies of the slain, whose flesh will be eaten by the birds (v. 21). The defeat of the worldwide confederacy of rebellious humanity that gathered against God and His people in the final combat will be total and complete.

 

အခန်းကြီး - ၂၀

၂၀:၁-၁၅

ထောင်စုနှစ်

 အာမဂေဒုန်စစ်ပွဲသည် မကောင်းသောအင်အားစုများ၏မဟာမိတ်ကို လုံးဝဖျက်ဆီးခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်မည်။ စာတန်၏မဟာမိတ်နှစ်ဦးကို မီးအိုင်ထဲသို့ ပစ်ချခံရပြီး၊ ဗာဗုလုန်ကို ထောက်ခံသူများကို သတ်ဖြတ်ခံရပြီး နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းနေရမည်။ ကျန်ရှိသူတစ်ဦးတည်းမှာ စာတန်ဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ် ၂၀ တွင် ထောင်စုနှစ်ကာလအတွင်း အခြေအနေနှင့် စာတန်နှင့်သူ့နောက်လိုက်များ၏ နောက်ဆုံးကံကြမ္မာကို ဖော်ပြထားသည်။

20:1–15

The Millennium

The battle of Armageddon will conclude with the total destruction of the confederacy of evil forces. Satan’s two allies will be thrown into the lake of fire, and those who have supported Babylon will be slain, awaiting the final judgment. The only person left will be Satan. Revelation 20 describes the setting during the Millennium along with the fate of Satan and his followers at the final judgment.

 

၂၀:၁-၃။ စာတန်ကို ချည်နှောင်ခြင်း။ ယောဟန်သည် ကောင်းကင်မှ ကောင်းကင်တမန်တစ်ပါး ဆင်းသက်လာသည်ကို မြင်ခဲ့သည်။ ထိုတမန်လက်ထဲတွင် အန္တရာယ်တွင်းသော့နှင့် ကြီးမားသောသံကြိုးရှိသည်။ ထိုတမန်သည် နဂါးကို ဖမ်းဆီးခဲ့သည်။ ထိုနဂါးသည် ရှေးခေတ်ကျားနီ၊ မာရ်နတ်၊ စာတန်ဖြစ်သည် (၁၂:၉ ကိုကြည့်)။ ထိုတမန်သည် သူ့ကို ထောင်စုနှစ်ပတ်လုံး သင်္ကေတသံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခဲ့သည် (၂၀:၂)။ ဤချည်နှောင်ခြင်းသည် ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်တော်မူချိန်တွင် ဖြစ်ပွားမည်။ ယောဟန်သည် ထိုတမန်သည် စာတန်ကို အန္တရာယ်တွင်းထဲသို့ ပစ်ချပြီး လုံခြုံစွာ ပိတ်လှောင်ထားသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (၉:၁ ကိုကြည့်)။ အန္တရာယ်တွင်းသည် စာတန်နှင့်သူ့နတ်ဆိုးများ တရားစီရင်ခြင်းခံရမည့်နေရာဖြစ်သည် (လု ၈:၃၁၊ ၂ ရှင် ၂:၄)။ ဗျာဒိတ် ၂၀ တွင် အန္တရာယ်တွင်းဆိုသည်မှာ ခုနစ်ပါးမြောက်ဘေးဒဏ်ကြီးများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် မြေကြီး၏အဖရိုဖရဲအခြေအနေကို ဆိုလိုသည်။ ထိုအဖရိုဖရဲအခြေအနေသည် ဖန်ဆင်းခြင်းအစတွင် မြေကြီး၏ဗလာနတ္တိအခြေအနေ (က ၁:၂) နှင့် ဣသရေလပြည်နှင်ထုတ်ခံရချိန်က အခြေအနေ (ယေ ၄:၂၃-၂၆) ကို သတိတရစေသည်။

20:1–3. The Binding of Satan. John observed an angel coming down from heaven with a key to the abyss or bottomless pit and a large chain in his hands. He seized the dragon, who is identified as the ancient serpent, the devil, and Satan (see 12:9), and bound him for one thousand years using a symbolic chain (20:2). This chaining will occur at the Second Coming. John observed as the angel threw Satan into the abyss (see 9:1) and securely imprisoned him (20:3). In the NT, the bottomless pit is the place where Satan and his demonic forces will be confined until they receive their rightful judgment (Luke 8:31; 2 Pet. 2:4). In Revelation 20, the bottomless pit denotes the chaotic state of the earth that will be caused by the seven last plagues. Such a chaotic state brings to mind the emptiness of the earth before the Creation week (Gen. 1:2) and the condition of the land of Israel during the Exile (Jer. 4:23–26).

 

ဗလာနတ္တိဖြစ်နေသော မြေကြီးသည် စာတန်၏ထောင်ဖြစ်လိမ့်မည်။ ထောင်စုနှစ်ပြီးမှသာ လူမျိုးများကို ထပ်မံလှည့်စားခွင့်ရမည် (အပိုဒ် ၃)။ အကြောင်းမူကား ထိုကာလတွင် လူအားလုံး သေဆုံးနေမည်ဖြစ်သည်။ ထောင်စုနှစ်ဟုခေါ်သော တစ်ထောင်နှစ်သည် ခရစ်တော်၏ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်းနှင့်အတူ စတင်မည်။ ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်ပြီးနောက် ကာလသည် သင်္ကေတမဟုတ်တော့သဖြင့် စစ်မှန်သော တစ်ထောင်နှစ်ဖြစ်မည်ဟု အကြံပြုချက်ရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေကာမူ ဤကျမ်းချက်သည် စာတန်နှင့်ကျဆုံးသောကောင်းကင်တမန်များတစ်ဖက်၊ ဘုရားသခင်၏ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသောလူများတစ်ဖက် ပါဝင်သည့် စစ်မှန်သောကာလကို ညွှန်ပြပုံရသည်။

The desolate earth will serve as Satan’s prison. He will be prevented from deceiving the nations until after the Millennium (v. 3) by the simple fact that they will all be dead during this period. The one thousand years, known as the Millennium, will begin with the Second Coming of Christ. It has been suggested that it will be a literal one thousand years because after the Second Coming, time periods may no longer be symbolic. In any case, the passage seems to point to the Millennium as a real period of time that concerns Satan and the fallen angels on one side and God’s resurrected people on the other.

 

စာတန်သည် ကျဆုံးသောကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ အခြေအနေများ၏သံကြိုးဖြင့် ချည်နှောင်ခံရမည်။ မတရားသူများ သေဆုံးပြီး အသက်ရှင်သောသန့်ရှင်းသူများနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သူများကို ကောင်းကင်သို့ ပို့ဆောင်ခြင်းဖြင့် (၁ သက် ၄:၁၆-၁၇) လှည့်စားရန်လည်းကောင်း၊ အန္တရာယ်ပြုရန်လည်းကောင်း လူမရှိတော့ပေ။ စာတန်နှင့်သူ့နတ်ဆိုးများသည် သူတို့၏ပုန်ကန်မှု၏အကျိုးဆက်များကို စဉ်းစားဆင်ခြင်ရုံမှတစ်ပါး ဘာမျှမတတ်နိုင်တော့ပေ။ ထောင်စုနှစ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် စာတန်သည် ထောင်မှလွတ်ပြီး ထပ်မံ၍ လှည့်ဖြားမှုများ ပြုလုပ်ခွင့်ရမည် (၂၀:၃၊ ၇-၁၀)။

Satan will be bound with the fallen angels by a chain of circumstances. With the death of the wicked and the transference of the living and resurrected saints to heaven (1 Thess. 4:16–17), there will be none left to deceive or harm. All that Satan and his demonic forces will be able to do is contemplate the consequences of their rebellion against God. Satan, at the end of the Millennium, will be released from his imprisonment to once again perform his deceitful activities (20:3, 7–10).

 

၂၀:၄-၆။ ကောင်းကင်ရှိ သန့်ရှင်းသူများ။ စာတန်နှင့်ကျဆုံးသောကောင်းကင်တမန်များ မြေကြီးပေါ်တွင် ပိတ်လှောင်ခံရချိန်တွင်၊ ဘုန်းတန်ခိုးရရှိသော သန့်ရှင်းသူများသည် ပလ္လင်များပေါ်တွင် ထိုင်နေသည်ကို ရူပါရုံတွင် ပြသထားသည်။ ကျမ်းပိုဒ်တွင် ထောင်စုနှစ်ကာလအတွင်း သူတို့သည် မည်သည့်နေရာတွင်ရှိမည်ကို တိကျစွာမဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ကောင်းကင်တွင် ကုန်ဆုံးမည်ဖြစ်ကြောင်း အကြံပြုထားသည် (၇:၉-၁၇၊ ၁၉:၁-၁၀)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းက သူတို့အား တရားစီရင်ရန် အခွင့်အာဏာပေးမည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၄)။ ဤသည်မှာ တပည့်တော်များကို “ဣသရေလမျိုးနွယ်တဆယ့်နှစ်ပါးကို စီရင်ရန် ပလ္လင်တဆယ့်နှစ်ခုပေါ်တွင် ထိုင်ကြလိမ့်မည်” ဟု ယေရှုကတိထားတော်မူခြင်းကို ထောက်ခံသည် (မဿဲ ၁၉:၂၈)။ ထို့အပြင် ပလ္လိပြတ်က သန့်ရှင်းသူများသည် ကမ္ဘာကို စီရင်မည်၊ ကောင်းကင်တမန်များကိုပင် စီရင်မည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည် (၁ ကော ၆:၂-၃)။ ထောင်စုနှစ်အတွင်း သန့်ရှင်းသူများ၏တရားစီရင်ခြင်းသည် စကြဝဠာတွင် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်များ၏ တရားမျှတမှုနှင့် သက်ဆိုင်သော မေးခွန်းများနှင့် ဆက်စပ်သည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက် စာတန်သည် ဘုရားသခင်၏ဇာတိဂုဏ်နှင့် ဖန်ဆင်းတော်မူသောသတ္တဝါများအပေါ် သူ၏ပြုမူဆက်ဆံပုံများကို သံသယများစွာ ဖြန့်ခဲ့သည်။ ထောင်စုနှစ်အတွင်း ဘုရားသခင်သည် ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသော သန့်ရှင်းသူများကို သမိုင်းဖြစ်ရပ်မှတ်တမ်းများကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့်ပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ မြေကြီးပေါ်တွင် သူတို့၏ဘဝနှင့်ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏လမ်းညွှန်မှု၊ ဆုံးရှုံးသွားသူများနှင့်ပတ်သက်သော သူ၏ဆုံးဖြတ်ချက်များ၏ တရားမျှတမှုနှင့်စပ်လျဉ်း၍ မေးခွန်းအားလုံးကို ဖြေရှင်းနိုင်မည်ဖြစ်သည်။

20:4–6. The Saints in Heaven. With Satan and his fallen angels confined to the earth, the vision turns to the glorified saints who are pictured sitting on thrones. Although the text does not explicitly state where they are during the Millennium, it implies that they will spend the Millennium in heaven (7:9–17; 19:1–10). Revelation says that they will be given authority to judge (v. 4), echoing Jesus’s promise to His disciples that they would “sit on twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel” (Matt. 19:28). Furthermore, Paul foretold that the saints were to judge the world and even angels (1 Cor. 6:2–3). The saints’ exercise of judgment during the Millennium is related to questions concerning the fairness of God’s actions in the universe. Throughout history, Satan has cast many doubts concerning God’s character and His dealings with the beings He created. During the Millennium, God will allow the redeemed saints to access the records of the events of history in order to find answers to all questions related to His leading in their own lives on earth—questions concerning the fairness of His decisions regarding those who were lost.

 

ပရောဖက်ပြုချက်တွင် အထူးဖော်ပြထားသော အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ရှိသည်။ ပထမအဖွဲ့မှာ ယေရှုခရစ်အကြောင်း သက်သေခံချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို သစ္စာရှိစွာ စောင့်ထိန်းသောကြောင့် လည်ပင်းဖြတ်ခံရသူများဖြစ်သည် (၁:၂ ကိုကြည့်)။ ဤသည်မှာ ပဉ္စမတံဆိပ်မြင်ကွင်း၌ ရှိသော အာဇာနည်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (၆:၉-၁၁)။ ဒုတိယအဖွဲ့မှာ သားရဲနှင့်သူ၏ပုံတူကို ကိုးကွယ်ခြင်းမပြုဘဲ၊ သူ၏တံဆိပ်ကို နဖူး သို့မဟုတ် လက်ပေါ်တွင် မခံယူခဲ့သော နောက်ဆုံးကာလ သန့်ရှင်းသူများဖြစ်သည်။ ဤသန့်ရှင်းသူအားလုံးသည် အသက်ရှင်လာပြီး ကောင်းကင်သို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းခံရပြီး ခရစ်တော်၏ထောင်စုနှစ်နိုင်ငံတော်တွင် ပါဝင်ကြမည်။ ဤရူပါရုံသည် လာအိုဒိကိယအောင်မြင်သူများသည် သူ့ပလ္လင်ကို မျှဝေခံစားရမည်ဟု ခရစ်တော်ကတိထားတော်မူခြင်း၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည် (၃:၂၁)။ ဧဝံဂေလိတရားကို သစ္စာရှိစွာ ကိုင်စွဲသောကြောင့် မြေကြီးပေါ်တွင် ဒုက္ခဆင်းရဲခံစားခဲ့ရသော ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည် ခရစ်တော်၏ပလ္လင်ကို မျှဝေခံစားရသော ဘုန်းကြီးသောအဆင့်သို့ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည်။

Two groups in particular are mentioned in the prophecy, the first of which is made up of the ones who had been beheaded for their testimonies about Jesus and their fidelity to the word of God (cf. Rev. 1:2). This is a reference to the martyrs in the scene of the fifth seal (Rev. 6:9–11). The second group consists of the end-time saints, who had not worshiped the beast or his image and had not received his mark on their foreheads or their hands. These saints had all come to life and been taken to heaven to participate in Christ’s millennial kingdom. This vision presents the fulfillment of Christ’s promise that the overcomers in Laodicea would share His throne (3:21). God’s people, who have suffered hardships on the earth due to their faithfulness to the gospel, will be exalted to the glorious status of sharing Christ’s throne.

 

သန့်ရှင်းသူများ အသက်ရှင်လာခြင်းကို “ပဌမရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း” ဟုခေါ်သည် (အပိုဒ် ၅)။ ဤသည်မှာ ယုံကြည်သူအားလုံးပါဝင်ပြီး ထောင်စုနှစ်အစတွင် ဖြစ်ပွားမည်ဖြစ်သည်။ အပြစ်ရှိသော ကျန်ရှိသူများသည် ထောင်စုနှစ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဒုတိယရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ကြမည်။ ဤသည်မှာ စာတန်ကို ထောင်မှလွှတ်ချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်သည်။ ယောဟန်သည် ပဌမရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ပါဝင်သူများကို “ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရှိသူ၊ သန့်ရှင်သူ” ဟုဖော်ပြပြီး၊ ဒုတိယသေခြင်း (၂:၁၁ ကိုကြည့်) ခံရမည်မဟုတ်ကြောင်း၊ မတရားသူများ၏ကံကြမ္မာဖြစ်သော မီးအိုင်ထဲတွင် ဒုတိယသေခြင်း (၂၀:၁၄-၁၅၊ ၂၁:၈) မခံရကြောင်း ကြေညာသည်။ ပရောဖက်က ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသော သန့်ရှင်းသူများသည် ထောင်စုနှစ်အတွင်း “ဘုရားသခင်နှင့်ခရစ်တော်၏ယဇ်ပုရောဟိတ်များ” ဖြစ်ကြမည်ဟု ကြေညာသည် (အပိုဒ် ၆)။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ချဉ်းကပ်နိုင်သောနေရာတွင် ရှိကြပြီး၊ စကြဝဠာအုပ်ချုပ်မှုမှတ်တမ်းများကို ဝင်ရောက်ကြည့်ရှုခွင့်ရှိမည်။ ထောင်စုနှစ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏တရားမျှတမှုနှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းအားလုံး ထာဝရဖြေရှင်းပြီးစီးမည်။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးသည် သူ့သားတော်နှင့် မြေကြီးပေါ်တွင် သူတို့၏ဘဝတွင် ထင်ရှားစွာ ပြသတော်မူသော ဘုရားသခင်၏မေတ္တာနှင့်ဂရုစိုက်မှု၏ ကြီးမားမှုကို သံသယတစ်စွန်းမှမရှိဘဲ မြင်နိုင်ကြလိမ့်မည်။ ထို့နောက် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၌ ဘုရားသခင်၏တရားမျှတမှုကို ကြည့်ရှုရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။

The raising of the saints to life will be “the first resurrection” (v. 5), which will include all believers and take place at the beginning of the Millennium. The sinful rest of humanity will be resurrected at the conclusion of the Millennium, which coincides with Satan’s release from his solitary confinement. John describes those raised in the first resurrection as “blessed and holy” (v. 6), not subject to “the second death” (see Rev. 2:11) that is the fate of the wicked in the lake of fire (20:14–15; 21:8). The prophet declares that the redeemed saints will be “priests of God and of Christ” during the Millennium (v. 6). As such, they will be in the immediate presence of God and will have access to the records of God’s governance over the universe. At the conclusion of the Millennium, all questions involving God’s justice will be forever settled. God’s people will be able to see beyond a shadow of doubt the greatness of God’s love and care manifested in His Son and in their own lives on earth. They will then be ready to witness the administration of God’s justice at the final judgment.

 

၂၀:၇-၁၀။ စာတန်ကို လွှတ်ပေးခြင်း။ ထောင်စုနှစ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် စာတန်သည် အန္တရာယ်တွင်းထောင်မှ လွတ်မြောက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ မတရားသူသေများကို ဒုတိယရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်စေချိန်နှင့် တိုက်ဆိုင်မည်ဖြစ်သည်။ စာတန်ကို ချည်နှောင်ခြင်းသည် မြေကြီးပေါ်တွင် လူမရှိခြင်းကြောင့်ဖြစ်ခဲ့လျှင်၊ လွတ်မြောက်ခြင်းမှာ မတရားသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ သူ၏လှည့်ဖြားမှုများဖြင့် ခေတ်အဆက်ဆက်က မတရားသူများကို စုစည်းပြီး၊ ချစ်လှစွာသောမြို့ထဲတွင် တပ်စွဲထားသော ဘုရားသခင်၏လူမျိုးကို တိုက်ခိုက်ရန် စုဝေးစေမည်။ စုဝေးလာသော မတရားသူများကို “ဂေါဂ်နှင့်မာဂေါဂ်” ဟုဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၈)။ ထိုသူများသည် သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် ဣသရေလကို တိုက်ခိုက်ရန် စုဝေးလာပြီး ဘုရားသခင်ထံမှ လုံးဝဖျက်ဆီးခြင်းခံရမည့်ရန်သူများဖြစ်သည် (ဟေဇကျေလ ၃၈:၂၂-၂၃၊ ၃၉:၆)။ ယောဟန်သည် ဓမ္မဟောင်းသမိုင်းကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ထောင်စုနှစ်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် စာတန်၏နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်မှုနှင့် သန့်ရှင်းသူများကို ကာကွယ်ရန် ဘုရားသခင်၏အံ့ဖွယ်ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်။

20:7–10. Release of Satan. At the conclusion of the Millennium, Satan will be released from his prison in the bottomless pit at the same time that the wicked dead are resurrected at the second resurrection. If the prophetic chaining of Satan was caused by the absence of people on earth, his release will be caused by the resurrection of the wicked. Through his deceitful activities, he will gather together the wicked of all ages against God’s people, who will be encamped in the beloved city. The assembled wicked are portrayed in terms of “Gog and Magog” (v. 8), the enemies that were assembled against Israel in the Holy Land and that were to be utterly destroyed by God (Ezek. 38:22–23; 39:6). John referred to this OT history to describe both Satan’s final attack on the saints at the end of the Millennium and God’s miraculous intervention to protect them.

 

မတရားသူများသည် စာတန်၏ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် နယူးယေရုရှလင်မြို့ကို ဝိုင်းရံပြီး တိုက်ခိုက်ဖျက်ဆီးရန် အသင့်ဖြစ်နေကြမည် (အပိုဒ် ၉)။ နယူးယေရုရှလင်မြို့၏ဆင်းသက်ခြင်းကို ဗျာဒိတ် ၂၁:၂ တွင်သာ ဖော်ပြထားသော်လည်း၊ စာတန်၏တိုက်ခိုက်မှုမတိုင်မီ သန့်ရှင်းသူများနှင့်အတူ မြို့သည် ဆင်းသက်ပြီးဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သန့်ရှင်းမြို့အပေါ် နောက်ဆုံးတိုက်ခိုက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ငြင်းပယ်သူများ၏နှလုံးမာကျောမှုကို သက်သေပြမည်။ သူတို့၏ပုန်ကန်သောနှလုံးသည် ဒုတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်းနှင့် ထောင်စုနှစ်မတိုင်မီ ပြသခဲ့သော ဘုရားသခင်နှင့်သူ့လူမျိုးအပေါ် မုန်းတီးမှုနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ဤမုန်းတီးမှုသည် သူတို့သည် တရားမျှတစွာ စီရင်ခြင်းခံရပြီးဖြစ်ကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုမည်ဖြစ်သည်။

The wicked will surround new Jerusalem under Satan’s leadership, ready to attack and destroy God’s people (v. 9). Although the descent of the new Jerusalem is not mentioned until Revelation 21:2, it is evident that the city with the saints inside will have descended prior to the time of Satan’s attack. This last attack on the Holy City will demonstrate the hardness of the hearts of those who rejected God. Their rebellious hearts will be filled with the same hatred against God and His people that they demonstrated before the Second Coming and Millennium. This hatred will once again affirm that they have been rightly judged.

 

 

သို့ရာတွင် ထိုတိုက်ခိုက်ခြင်းသည် မဖြစ်ပွားတော့ချေ။ အကြောင်းမူကား၊ ဘုရားသခင်သည် မြို့ထဲ၌ရှိသော ဖြောင့်မတ်သူများကို ကာကွယ်တော်မူရန် ဝင်စွက်ဖြေရှင်းတော်မူမည်ဖြစ်သည်။ မီးသည် ကောင်းကင်မှ ဆင်းသက်လာ၍ ဆိုးယုတ်သောသူများကို လောင်မြိုက်ဖျက်ဆီးမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၉)။ စာတန်နှင့် သူ့လိုက်ပါလာသော ကောင်းကင်တမန်များသည် မီးအိုင်ထဲ၌ အဆုံးသတ်ခံရမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ထိုသို့ဖြင့် နတ်ဆိုးသုံးပါးတည်းဟူသော အဖွဲ့၏ ကျန်နှစ်ပါးဖြစ်သည့် သားရဲနှင့် လိမ်ညာသော ပရောဖက်တို့၏ ကံကြမ္မာကို မျှဝေခံရတော့မည်။ ကျမ်းချက်တွင် သူတို့သည် “နေ့ညမပြတ် ထာဝစဉ်” ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရကြရလိမ့်မည်ဟု ဆိုထားသည် (အပိုဒ် ၁၀၊ ဗျာဒိတ် ၁၄:၁၀-၁၁ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ အထက်တွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း “ထာဝရထာဝရ” ဆိုသော စကားစုသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်တော်မူချက်ပြည့်စုံသည်အထိ ဆက်လက်ဖြစ်ပွားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ စာတန်၏ အပြစ်ဒဏ်သည် ပြန်လှည့်၍မရနိုင်တော့သည့် အပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်။ သူ့နောက်လိုက်အားလုံးလည်း ထိုအပြစ်ဒဏ်ကို အတူတကွ ခံစားရတော့မည်ဖြစ်သည်။

However, the attack will not take place, because God will intervene to protect the righteous within the city. Fire will come down from heaven and will devour the wicked (v. 9), and Satan and his fallen angels will meet their end in the lake of fire (v. 10), thus sharing the fate of the two other members of the diabolic triumvirate. The text states that they will be “tormented day and night” forever (v. 10; see also 14:10–11). As we saw earlier, the phrase “forever and ever” denotes a continuation of an action until it completes God’s purpose (see commentary on Rev. 14:9–11). Satan’s punishment will be irreversible, and all of his followers will share in it.

 

၂၀:၁၁-၁၅ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း။ စာတန်နှင့်သူ၏တပ်သားများ၏ကံကြမ္မာကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြပြီးနောက်၊ ယောဟန်သည် မတရားသောသူများပျက်စီးခြင်းကို ပိုမိုအသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။ စာတန်နှင့်သူ၏တပ်သားများသည် မြို့တော်ကို ဝိုင်းရံပြီး တိုက်ခိုက်ရန်ပြင်ဆင်နေချိန်တွင်၊ ဘုရားသခင်ထိုင်တော်မူသော ကြီးမားသောဖြူစင်သောပလ္လင်တော်သည် ရုတ်တရက်ပေါ်လာလိမ့်မည် (အပိုဒ်၁၁)။ ထိုအခါ စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ ငလျင်လှုပ်ခြင်းဖြင့် တုန်လှုပ်သွားလိမ့်မည်။ ထိုအချိန်တွင် ကမ္ဘာမြေပေါ်တွင် အချိန်မရွေး နေထိုင်ခဲ့ဖူးပြီး ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော လူတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်တော်ရှေ့တွင် တရားစီရင်ခြင်းခံရလိမ့်မည်။ ခေတ်အဆက်ဆက်နှင့် လူမှုအဆင့်အတန်းအသီးသီးမှ လူများအားလုံး ရှိကြလိမ့်မည်။ မည်သူမျှ ကင်းလွတ်ခွင့်မရှိ၊ အားလုံးသည် ကိုယ်ကျူးလွန်ခဲ့သော အမှားများအတွက် အကောင့်ပေးရလိမ့်မည်။

20:11–15. The Final Judgment. Having succinctly recounted the fate of Satan and his hordes, John next presents a more detailed description of how the destruction of the wicked will take place. He saw that as Satan and his hordes surround the city and are about to carry out their attack, a great white throne, on which God sits, will suddenly appear (v. 11). In response, the universe will convulse in cataclysmic terror. At this moment, every person who has ever lived on the earth but has spurned God’s mercy will be brought to judgment before the throne of God. People from all ages and every socioeconomic class will be there. No one will be exempt; all will be required to give an account of the wrongs they have committed.

 

မှတ်တမ်းစာအုပ်များကို ဖွင့်လှစ်လိမ့်မည် (အပိုဒ်၁၂)။ ဤစာအုပ်များသည် လူသားတို့၏ပြုမူချက်မှတ်တမ်းများဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမရှိကို ပြသကြသည်။ ထို့နောက် အသက်စာအုပ်ကို ဖွင့်လှစ်လိမ့်မည်။ ထိုစာအုပ်တွင် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်သောသူများ၏နာမည်များ ပါရှိသည် (ဖိလိပ္ပိ ၄:၃)။ ပုန်ကန်သူများကို သူတို့ပြုခဲ့သောအမှုများအတိုင်း တရားစီရင်ခြင်းခံရလိမ့်မည် (အပိုဒ်၁၃၊ ရောမ ၂:၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယောဟန်သည် အသက်စာအုပ်တွင် နာမည်မတွေ့ရသောမည်သူမဆို မီးအိုင်ထဲသို့ ပစ်ချခြင်းခံရသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၅)။ မီးအိုင်သည် ထာဝရလောင်ကျွမ်းနေသော ငရဲတိုက်မဟုတ်ဘဲ၊ ကမ္ဘာမြေတစ်ခုလုံး မီးလောင်နေခြင်း၏ နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြချက်သာဖြစ်သည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၀:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ထိုနေရာသည် အပြည့်အဝပျက်စီးခြင်း၊ “ဒုတိယသေခြင်း” ဖြစ်သည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၀:၁၄)။ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်သောသူအားလုံး နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်ကို ရောက်ရှိရာနေရာဖြစ်သည်။ မီးသည် အရာအားလုံးကို အပြည့်အဝလောင်ကျွမ်းစေရန် လုံလောက်သောအချိန်ထိ လောင်ကျွမ်းလိမ့်မည်။ အမြစ်နှင့်အကိုင်းအခက်မျှပင် မကျန်ရစ်တော့ချေ (မာလခိ ၄:၁)။ ထိုသင်္ကေတအရ “စာတန်သည် အမြစ်၊ သူ၏နောက်လိုက်များသည် အကိုင်းအခက်များ” ဖြစ်သည် (GC ၆၅၇)။

The books of record will be opened (v. 12). These are the records of human deeds that show whether a person has been loyal to God. Then, the Book of Life will be opened, which contains the names of all those who belong to God (Phil. 4:3). The rebellious will be judged according to the record of what they have done (v. 13; cf. Rom. 2:6). John saw that anyone whose name was not found in the Book of Life was thrown into the lake of fire (v. 15). The lake of fire is not an everlasting burning hell but rather a metaphorical description of the whole earth burning with fire (see Rev. 20:9). It is the place of complete destruction (Matt. 10:28), “the second death” (Rev. 20:14), where all who have rebelled against God will meet their ultimate end. The fire will burn long enough to consume everything completely. Its flames will destroy everything, not leaving even a root or a branch (Mal. 4:1), which symbolically represent “Satan the root, [and] his followers the branches” (GC 657).

 

ဒုတိယသေခြင်းဆိုသည်မှာ သေခြင်း၏အဆုံးကိုလည်း ဆိုလိုသည်။ အကြောင်းမှာ သေခြင်းနှင့်ဟေဒီးစ်ကိုလည်း မီးအိုင်ထဲသို့ ပစ်ချခြင်းခံရလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။ ပေါလုဆိုခဲ့သည့်အတိုင်း နောက်ဆုံးရန်သူအဖြစ် ဖျက်ဆီးခြင်းခံရမှာသည် သေခြင်းပင်ဖြစ်သည် (၁ကိုရိန်သု ၁၅:၂၆)။ ဤရန်သူကြီးကို အဆုံးသတ်ပြီးမှ ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများအတွက် ထာဝရအသက်စတင်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်တွင် အပြစ်နှင့်အပြစ်သားများမရှိတော့သော ထာဝရအချိန်စတင်လိမ့်မည်။

The second death also means the end of death, since Death and Hades will also be thrown into the lake of fire. As Paul stated, the last enemy to be destroyed is death (1 Cor. 15:26). Eternal life for the redeemed can begin only when this great enemy is terminated. At that point, an eternity without sin and sinners will begin.

 

အခန်းကြီး - ၂၁

၂၁:၁–၂၂:၅ ဘုရားသခင်၏ထာဝရနိုင်ငံတော်

21:1–22:5

GOD’S ETERNAL KINGDOM

 

ဧဝံဂေလိတရား ၂၁-၂၂ သည် ယောဟန်၏နောက်ဆုံးရူပါရုံကို ယူဆောင်လာပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် အာဏာမဲ့သောအင်အားစုများကို အောင်မြင်စေခြင်းဖြင့် ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအငြင်းပွားမှု၏ နိဂုံးချုပ်ခြင်းကို ထည့်သွင်းထားသည်။ အပြစ်၏အရာအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီး၊ ဤကမ္ဘာမြေသည် မြို့တော်အသစ်ယေရုရှလင်နှင့်အတူ ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများ၏ ထာဝရအိမ်ဖြစ်လာလိမ့်မည်။

Revelation 21–22 brings us to John’s last vision, which includes the conclusion of the cosmic controversy with the triumph of God over the forces of evil. Purged of all traces of sin, this earth with its capital, the new Jerusalem, will become the eternal home of the redeemed.

 

၂၁:၁-၈ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းခံရသောကမ္ဘာမြေ

ဤကမ္ဘာသစ်၏ဖော်ပြချက်ကို ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁-၃ ၏ဘာသာစကားဖြင့် ပေးထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ကြောင့်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသော ဧဒင်ဥယျာဉ်နှင့်အတူ ကမ္ဘာမြေသစ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဘုရားသခင်၏မူလအစီအစဉ်သည် နောက်ဆုံးတွင် ပြည့်စုံလာလိမ့်မည်။

21:1–8

The Restored Earth

The description of the new world is given in the language of Genesis 1–3. God will restore the new earth, along with the Garden of Eden, which was lost because of sin. God’s original plan for humanity will thus finally be realized.

 

၂၁:၁ ကမ္ဘာမြေသစ်။ အပြစ်ပျက်စီးခြင်းကြောင့် ယခင်ကောင်းကင်နှင့်ယခင်ကမ္ဘာမြေကို အစားထိုးရန် ကောင်းကင်အသစ်နှင့်ကမ္ဘာမြေအသစ်ကို ဖန်ဆင်းပေးလိမ့်မည်။ ဂျူးဓလေ့ထုံးတမ်းတွင် ကောင်းကင်သုံးထပ်ရှိသည်– ကောင်းကင်ပြင်၊ ကြယ်စင်စကြဝဠာ၊ နှင့်ဘုရားသခင်၏နေရာတော် (၂ကိုရိန်သု ၁၂:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဧဝံဂေလိတရား ၂၁:၁ တွင် ရည်ညွှန်းထားသည်မှာ ကမ္ဘာမြေ၏လေထုနှင့်ကောင်းကင်ပြင်ပင်ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရား ၂၀:၁၁ တွင် အဟောင်းကမ္ဘာမြေနှင့်ကောင်းကင်သည် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်ပါးကို မခံနိုင်ခဲ့ဘဲ၊ ဤကမ္ဘာဂြိုဟ်သည် အပြည့်အဝပြောင်းလဲခြင်းခံရလိမ့်မည်ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဂရိစကားလုံး kainos (“အသစ်”) သည် အချိန်နှင့်မူလအစအသစ်မဟုတ်ဘဲ ပုံသဏ္ဌာန်နှင့်အရည်အသွေးအသစ်ကို ဆိုလိုသည်။ ကမ္ဘာမြေသစ်သည် မီးဖြင့်သန့်စင်ပြီး မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းခံရသော ကမ္ဘာမြေဖြစ်လိမ့်မည် (၂ပေတရု ၃:၁၀-၁၃)။

21:1. The New Earth. The eradication of sin will bring about a new heaven and a new earth to replace the former heaven and earth. There are three heavens in Jewish tradition: the sky, the starry universe, and the dwelling place of God (cf. 2 Cor. 12:2). Revelation 21:1 obviously refers to the earth’s atmosphere, the sky. In Revelation 20:11, the old earth and sky could not endure God’s presence, which points to the total transformation that this planet will undergo. The Greek word kainos (“new”) denotes something new in form and quality rather than new in origin and time. The new earth will be the renewed earth, purged by fire and restored to its original state (2 Pet. 3:10–13).

 

ယောဟန်အထူးသတိပြုမိခဲ့သည်မှာ ပင်လယ်မရှိတော့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယနေ့ငါတို့သိထားသော သမုဒ္ဒရာများသည် မရှိတော့ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ဤစကားစုကို ဘုရားသခင်ကိုဆန့်ကျင်သော အာဏာမဲ့မှု၏မရှိခြင်းအဖြစ် နှိုင်းယှဉ်နားလည်နိုင်သည်။ ရူပါရုံ ၁၃:၁ တွင် ပင်လယ်သည် ဘုရားသခင်၏ရန်သူပေါ်ထွက်လာရာနေရာဖြစ်သည်။ သင်္ကေတပင်လယ်ကို ဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်ဆင်းရဲခြင်းဖြစ်စေသော အာဏာမဲ့မှုကို ဖယ်ရှားပြီးလိမ့်မည်။ ယောဟန်သည် ဂရိဘာသာတွင် သတ်မှတ်အဆောင်းအဦး (the) ကိုသုံးထားသော ပင်လယ်ကို ရည်ညွှန်းထားသည်မှာ သူ့စိတ်ထဲတွင် သီးခြားပင်လယ်တစ်ခုရှိကြောင်း ပြသသည်။ ပတ်မိုးကျွန်းတွင် သူဝိုင်းရံခံထားရသော ပင်လယ်သည် ခွဲခွာခြင်းနှင့်ဆင်းရဲခြင်း၏သင်္ကေတဖြစ်လာနိုင်သည်။

One thing in particular that caught John’s attention was that the sea no longer existed. Perhaps this means that the oceans we know today will cease to exist; however, the phrase may be understood as a metaphor for the absence of the evil that stands in opposition to God. In the vision of 13:1, the sea was the place out of which the enemy of God came. With the removal of the symbolic sea, the evil that caused fear and suffering will be removed. The fact that John referred to the absence of the sea, which is the definite article used in the Greek, shows that he had a particular sea in mind. The sea by which he was surrounded on Patmos could have become for him a symbol of separation and suffering.

 

၂၁:၂-၈ ကမ္ဘာမြေသစ်ပေါ်တွင်အသက်တာ။ ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်ပါးသည် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းခံရသောကမ္ဘာပေါ်တွင် နာကျင်ခြင်းနှင့်သေခြင်းကင်းမဲ့သောအသက်တာကို အာမခံချက်ပေးသည်။ ဤရှေ့တော်ပါးသည် သန်းတစ်ထောင်နိဂုံးတွင် ကောင်းကင်မှဆင်းသက်လာသော သန့်ရှင်းသောမြို့၊ ယေရုရှလင်အသစ်ဖြင့် ပြည့်စုံလာလိမ့်မည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၀:၇-၉)။ ၎င်းကို “အသစ်” ဟုခေါ်ဆိုပြီး ကောင်းကင်မှလာခြင်းကြောင့်၊ ဤမြို့သည် ပါလက်စတိုင်းပြည်တွင် ပြန်လည်တည်ဆောက်ထားသော ယေရုရှလင်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်ဒီဇိုင်းဆွဲတည်ဆောက်ထားသော ကောင်းကင်မြို့ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၁၀)။

21:2–8. Life on the New Earth. God’s presence among His people guarantees a life free of pain and death on the restored earth. This presence will be realized when the holy city, the new Jerusalem, descends from heaven, from God, at the end of the Millennium (Rev. 20:7–9). The fact that it is designated as “new” and that it will come from heaven shows that the city is not a rebuilt Jerusalem in the Holy Land but rather a heavenly city designed and constructed by God Himself (Heb. 11:10).

 

ယေရုရှလင်အသစ်ကို ဘုရားသခင်၏နေရာတော်၊ သူ၏တဲတော်အဖြစ် သူ၏လူမျိုးများနှင့်အတူ ရည်ညွှန်းထားသည် (အပိုဒ်၃)။ သူသည် လူမျိုးများ (အပိုဒ်၃ ၏ဂရိဘာသာတွင် ဗဟုဝဖြစ်သည်) နှင့်တိုက်ရိုက်နေထိုင်ပြီး အားလုံးသည် သူ၏ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။ မြို့ထဲတွင် ဗိမាន်တော်မလိုအပ်တော့ချေ၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏တိုက်ရိုက်ရှေ့တော်ပါးသည် မြို့၏ဗိမာန်တော်ဖြစ်လိမ့်မည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၁:၂၂)။ ဓမ္မဟောင်းခေတ်တွင် တဲတော်နှင့်ဗိမာန်တော်သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများအကြားရှေ့တော်ပါးကို ကိုယ်စားပြုခဲ့သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၄၄-၄၅၊ ဝတ်ပြုရာ ၂၆:၁၁-၁၂၊ ၂ရာဇဝင်ချုပ် ၆:၁၈-၂၁)။ ဣသရေလ၏သစ္စာမဲ့မှုကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ရှေ့တော်ပါးကို သူတို့ထံမှ ဖယ်ရှားခဲ့သည် (မဿဲ ၂၃:၃၇-၃၈)။ သို့သော် သူသည် သူ၏လူမျိုးများနှင့်နောက်တစ်ကြိမ် နေထိုင်ပြီး သူတို့၏ဘုရားသခင်ဖြစ်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည် (ယေဇကျေလ ၃၇:၂၇)။ ယေရုရှလင်အသစ်တွင် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်ပါး၏သင်္ကေတမလိုအပ်တော့ချေ၊ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်ပါးသည် တိုက်ရိုက်နှင့်တကယ်ရှိနေလိမ့်မည်ဖြစ်သည်။

The new Jerusalem is referred to as God’s dwelling place, His tabernacle, with His people (v. 3). He will live in the direct presence of the peoples (the Gr. of v. 3 is plural), all of whom are His own. In the city, there will be no temple, because the literal presence of God will be the city’s temple (Rev. 21:22). In OT times, the sanctuary and the temple symbolized God’s presence among His people (Ex. 29:44–45; Lev. 26:11–12; 2 Chr. 6:18–21). Because of Israel’s unfaithfulness, God removed His presence from them (Matt. 23:37–38). However, He promised that He would once again make His dwelling place with His people and would be their God and they His people (Ezek. 37:27). The new Jerusalem will not need a symbol of God’s presence, because God’s presence will be literal and real in the city.

 

ဘုရားသခင်၏ထာဝရရှေ့တော်ပါးဆိုသည်မှာ ယနေ့ငါတို့သိထားသော ဆင်းရဲဒုက္ခမှကင်းလွတ်ခြင်းဖြစ်သည်– မျက်ရည်မရှိ၊ သေခြင်းမရှိ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းမရှိ၊ ငိုကြွေးခြင်းမရှိ၊ နာကျင်ခြင်းမရှိတော့ချေ (အပိုဒ်၄၊ ဧဝံဂေလိတရား ၇:၁၅-၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤအရာများအားလုံးသည် အပြစ်၏အကျိုးဆက်များဖြစ်သည်။ အပြစ်မရှိတော့သောအခါ ယခင်အရာများသည် ကုန်ဆုံးသွားလိမ့်မည်။ ဟေရှာယသည် ဘုရားသခင်သည် “သေခြင်းကို ထာဝရမျိုချပြီး” မျက်ရည်များကို မျက်နှာမှ“သုတ်ပေးလိမ့်မည်” ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၂၅:၈)။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဤပရောဖက်ပြုချက်၏ပြည့်စုံခြင်း၊ ခမ်းနားသောင်လှသော မျှော်လင့်ချက်၏ပြည့်စုံခြင်းကို ဖော်ပြသည်။

God’s abiding presence means freedom from the suffering we know today—no more tears, death, sorrow, crying, or pain (v. 4; see Rev. 7:15–17). All of these are the consequences of sin. When sin no longer exists, the previous order of things will have expired. Isaiah prophesied that God “will swallow up death forever” and that He will “wipe away” the tears from all of our faces (Is. 25:8). Revelation describes the fulfillment of this prophecy, the realization of a glorious hope.

 

ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင်က “ငါသည် အရာအားလုံးကို အသစ်ပြုလုပ်တော်မူ၏” ဟု ကြေညာခဲ့သည် (အပိုဒ်၅)။ ယောဟန်အား ဤစကားများသည် သစ္စာရှိပြီး ယုံကြည်ထိုက်သောစကားများဖြစ်ကြောင်း ရေးမှတ်ရန် အမိန့်ပေးခဲ့သည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၂:၆ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်သစ္စာရှိသလောက် သစ္စာရှိပြီး ယုံကြည်ထိုက်သည်။ ကတိတစ်ခု၏အင်အားသည် ကတိပေးသူ၏စရိုက်နှင့် သူပြောသည့်အတိုင်း လုပ်နိုင်စွမ်းပေါ်တွင် မူတည်သည်။ အပြစ်နှင့်ဆင်းရဲဒုက္ခမှကင်းလွတ်သောအသက်တာ၏ကတိသည် “အာလဖာနှင့့်အိုမီဂါ၊ အစနှင့်အဆုံး” ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်ထံမှလာသည် (အပိုဒ်၆)။ ဤကြေညာချက်သည် ကျမ်းစာစတင်ခြင်းနှင့်နိဂုံးချုပ်ခြင်းကို ဖြစ်စေသည် (၁:၈၊ ၂၂:၁၃)။ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်သည် ဤကမ္ဘာကို မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ထူထောင်ပေးမည့်သူဖြစ်သည်။

God then proclaimed that He was making everything new (v. 5), and John was told to write down these true and trustworthy words (see also Rev. 22:6). They are as faithful and true as God is faithful and true. A promise is as strong as the person giving it and his or her ability to do what he or she says. The promise of a life free from sin and suffering comes from God, “the Alpha and the Omega, the Beginning and the End” (v. 6), a proclamation that begins and ends the book (1:8; 22:13). God the Creator is the One who will restore this world to its original state.

 

ဤအပိုင်းကို ကတိတစ်ခုနှင့်သတိပေးချက်တစ်ခုဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ အောင်မြင်သူများအား ဘုရားသခင်၏သားသမီးအဆင့်အတန်းနှင့် သဘာဝအရင်းအနှီးများ၏အခွင့်အရေးအားလုံးကို ကတိပေးသည်။ သူတို့သည် ဧဝံဂေလိတရား ၂-၃ ရှိ အသင်းတော်ခုနစ်ခုသို့ ပေးသောသတင်းစကားများ၏နိဂုံးများတွင် ကတိပေးထားသော အရာအားလုံးကို အမွေခံရလိမ့်မည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်ကို ငြင်းပယ်သော ပုန်ကန်မှုအမျိုးမျိုးရှိသူများ (အပိုဒ်၈ တွင်စာရင်းကိုကြည့်ပါ) သည် ကောင်းကင်မြို့မှ ဖယ်ထုတ်ခြင်းခံရလိမ့်မည် (၂၁:၂၇၊ ၂၂:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ သူတို့၏ကံကြမ္မာသည် စာတန်နှင့်သူ၏ကောင်းကင်တမန်များအတွက် ပြင်ဆင်ထားသော မီးအိုင်ထဲတွင် ဒုတိယသေခြင်းဖြစ်လိမ့်မည် (မဿဲ ၂၅:၄၁)။

This section concludes with a promise and a warning. Those who overcome are promised the status of being children of God with all the rights of natural heirs. They will inherit all the things promised in the conclusions of the messages to the seven churches in Revelation 2–3. However, those who spurn God’s mercy in all their various rebellions (see the list in v. 8) will be excluded from the heavenly city (see 21:27; 22:15). Their lot will be the second death in the lake of fire prepared for Satan and his angels (Matt. 25:41).

 

၂၁:၉–၂၂:၅ ယေရုရှလင်အသစ်

ယောဟန်သည် ကမ္ဘာမြေသစ်၏မြို့တော်ဖြစ်သော ယေရုရှလင်အသစ်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် တကယ့်လူများနေထိုင်မည့် တကယ့်နေရာဖြစ်သော်လည်း၊ မြို့နှင့်ထိုမြို့ထဲတွင်အသက်တာသည် ငါတို့နားလည်နိုင်စွမ်းထက် ကျော်လွန်နေပြီး စိတ်ကူးယဉ်ခြင်းထက်ကျော်လွန်နေသည် (၁ကိုရိန်သု ၂:၉)။ ထို့ကြောင့် ထိုခေတ်က ခုံးမြို့များ၊ ဓမ္မဟောင်းဗိမာန်တော်၊ ယေဇကျေလ ၄၀-၄၈ မှ ပြန်လည်ထူထောင်ထားသော ဗိမာန်တော်၊ နှင့်ပြန်လည်ထူထောင်ထားသော ဧဒင်ဥယျာဉ် (ကမ္ဘာဦး ၂-၃) တို့၏ သင်္ကေတဘာသာစကားဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ ယောဟန်သည် မြို့၏ပြင်ပ (၂၁:၉-၂၁က) ကို အရင်ဖော်ပြပြီး မြို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်သည် (၂၁:၂၁ခ-၂၂:၅)။

21:9–22:5

The New Jerusalem

John next described the capital of the new earth: the new Jerusalem. While it will be a real place inhabited by real people, the city and life therein are beyond our comprehension, surpassing our imaginations (1 Cor. 2:9). It is therefore portrayed in symbolic language in terms of the fortified cities of the time, the OT temple, the restored temple from Ezekiel 40–48, and the re stored Garden of Eden (Gen. 2–3). John first describes the city’s exterior (21:9–21a) before moving inside the city (21:21b–22:5).

 

၂၁:၉-၂၁က မြို့၏ပြင်ပ။ ယောဟန်အား ယေရုရှလင်အသစ်ကို ကြည့်ရှုရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၁:၂ ကိုကြည့်ပါ)။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ကမ္ဘာပေါ်ယေရုရှလင်ကို ဘုရားသခင်၊ သူ၏မင်္ဂလာဆောင်အတွက် ခမ်းနားစွာဆင်ယင်ထားသော သတို့သမီးအဖြစ် မကြာခဏပြောဆိုခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၄၉:၁၄-၁၈၊ ၆၂:၁-၅)။ ဧဝံဂေလိတရား ၁၉:၇-၈ တွင် ထိုနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများအပေါ် အသုံးပြုထားပြီး ယေရုရှလင်အသစ်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်အသစ်ကို ကြီးမားပြီးမြင့်သောတောင်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ်၁၀)။ ဤပုံသဏ္ဌာန်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏နောက်ဆုံးအောင်ပွဲကို နောက်ဆုံးကာလပုန်ကန်မှုစနစ်အပေါ် အတည်ပြုရန်ဖြစ်သည်။

21:9–21a. The Exterior of the City. John was invited to observe the new Jerusalem (see Rev. 21:2). In the OT, the earthly Jerusalem is often spoken of as a bride lavishly adorned by and for God, her groom (Is. 49:14–18; 62:1–5). In Revelation 19:7–8, the same metaphor is applied to God’s people, who are synonymous with the new Jerusalem. The new Jerusalem is depicted as situated on a great and high mountain (v. 10). The purpose of this imagery is to affirm God’s ultimate triumph over the end-time apostate system.

 

မြို့သည် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို ထုတ်ဖော်ပြသပြီး ယောဟန်အား ကြည်လင်သောကျောက်မျက်ကဲ့သို့ ကြည်လင်သော်မူသော ကျောက်ဖြူလက်ကဲ့သို့ ပေါ်လာခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၁)။ ဓမ္မဟောင်းဗိမာန်တော်တွင် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်သည် သူ၏ရှေ့တော်ပါးကို ဆိုလိုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၃၄-၃၅၊ ယေဇကျေလ ၄၃:၁-၅)။ ယောဟန်သည် ယေရုရှလင်အသစ်ကို မြင့်မားသောနံရံနှင့်ခြောက်ဖက်လေးဖက်လုံးတွင် တံခါးတစ်ဆယ့်နှစ်ခါး– တစ်ဖက်သုံးခါးစီရှိပြီး ကောင်းကင်တမန်များရှိသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၂-၁၃)။ မြို့တံခါးများကို ကျောက်ဖြူလက်ဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး နံရံများကို ကျောက်ဖြူလက်နှင့် ဖန်ကဲ့သို့ဖြူစင်သော ရွှေဖြင့်ပြုလုပ်ထားသည် (အပိုဒ်၁၈)။ ဤအရာများသည် မြို့၏ခမ်းနားသောဘုန်းတော်ကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ လေးဖက်လုံးရှိတံခါးများသည် လေးထောင့်လေးဖက်မှ ဝင်ခွင့်ပြုပြီး မြို့၏တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအတိုင်းအတာကို ညွှန်ပြသည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တွင် လေးထောင့်လေးဖက်မှ လူများစွာလာပြီး စားပွဲဝိုင်းတွင် ထိုင်လိမ့်မည်ဟု ဟောကြားခဲ့သည် (လုကာ ၁၃:၂၉)။ ယေရုရှလင်အသစ်တွင် လူတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်ပါးသို့ အကန့်အသတ်မရှိ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိလိမ့်မည်။

The city will radiate the glory of God, which appeared to John as a jasper stone, clear as crystal (v. 11). In the OT temple, God’s glory denoted His presence (Ex. 40:34–35; Ezek. 43:1–5). John saw the new Jerusalem surrounded by a high wall with twelve gates—three on each of the four sides, with angels by all of them (vv. 12–13). The city walls were made of jasper and transparent gold (v. 18), accentuating the splendid glory of the city. The gates on each side allowed entry from any direction, which points to the universal scope of the city. Jesus foretold that many would come from all directions to sit at the table in God’s kingdom (Luke 13:29). In the new Jerusalem, everyone will have unlimited access to God’s presence.

 

ယောဟန်သည် ယေရုရှလင်အသစ်၏တံခါးများကို ကြီးမားသောပုလဲများဖြင့်ပြုလုပ်ထားပြီး ဣသရေလဆယ့်နှစ်မျိုးနွယ်၏နာမည်များရေးထိုးထားသည်ကို မြင်ခဲ့သည် (အပိုဒ်၁၂၊ ၂၁)။ ယေဇကျေလ၏ရူပါရုံတွင်လည်း အလားတူဖြစ်သည် (ယေဇကျေလ ၄၈:၃၀-၃၅)။ ဣသရေလဆယ့်နှစ်မျိုးနွယ်သည် ဓမ္မဟောင်းလူမျိုးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မြို့အသစ်တွင် ဆယ့်နှစ်ပါးသောအခြေတည်ရာများရှိပြီး ဆယ့်နှစ်ပါးသောတမန်တော်များ၏နာမည်များပါရှိသည် (အပိုဒ်၁၄)။ ဆယ့်နှစ်ပါးသောတမန်တော်များသည် ဓမ္မသစ်လူမျိုးကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဧဖက် ၂:၂၀)။ ဣသရေလဆယ့်နှစ်မျိုးနွယ်နှင့် ဆယ့်နှစ်ပါးသောတမန်တော်များကို တွဲဖက်ထားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုး၏ဆက်လက်မှုကို ပြသပြီး မည်သည့်ခေတ်ကာလတွင် နေထိုင်ခဲ့သည်ဖြစ်စေ အားလုံးအတွက်ဖြစ်သော မြို့ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ မြို့၏အခြေတည်ရာများကို အမျိုးမျိုးသောကျောက်မျက်ရတနာများဖြင့် တန်ဆာဆင်ထားပြီး ဓမ္မဟောင်းယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းရင်သန်းပေါင်းတွင် ဣသရေလဆယ့်နှစ်မျိုးနွယ်၏နာမည်များရေးထိုးထားသော ကျောက်မျက်ရတနာများနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၈:၁၇-၂၁)။

John saw that the gates of the new Jerusalem were made of huge pearls inscribed with the names of the twelve tribes of Israel (vv. 12, 21), similar to the gates in Ezekiel’s vision (Ezek. 48:30–35). The twelve tribes of Israel represent God’s people of the OT. The new city will have twelve foundations that have the names of the twelve apostles on them (v. 14). The twelve apostles represent God’s people of the NT (Eph. 2:20). The coupling of the twelve tribes and the twelve apostles shows the continuity of God’s people and identifies the city as the place for all of His people, regardless of the time period in which they lived. The foundations of the city were decorated with all kinds of precious stones (v. 19), which correlate with the precious stones that decorated the breastplate of the high priest in the OT and that were engraved with the names of the twelve tribes of Israel (Ex. 28:17–21).

 

ယောဟန်၏ရူပါရုံတွင် ယေရုရှလင်အသစ်သည် အရှည်၊ အနံ၊ အမြင့်အားဖြင့် တစ်သောင်းနှစ်ထောင် စတိဒိယမ် (မိုင် ၁၄၀၀ သို့မဟုတ် ကီလိုမီတာ ၂၂၅၀ ခန့်) ရှိပြီး ပြီးပြည့်စုံသောတြိဂံပုံဖြစ်သည်။ တြိဂံပုံတစ်ခုတွင် အစွန်း ၁၂ ခုရှိပြီး အစွန်းတစ်ခုချင်းစီသည် ၁၂၀၀၀ စတိဒိယမ်ရှိသောကြောင့် စုစုပေါင်း ၁၄၄၀၀၀ စတိဒိယမ်ဖြစ်သည်။ ဤဂဏန်း ၁၄၄၀၀၀ သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအားလုံး၏စုစုပေါင်းအရေအတွက်ဖြစ်သည် (ဧဝံဂေလိတရား ၇:၄ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှောလမုန်၏ဗိမာန်တော်တွင် သန့်ရှင်းရာဌာနဆုံးသောအခန်းသည် ပြီးပြည့်စုံသောတြိဂံပုံဖြစ်ခဲ့သည် (၁ရာဇဝင် ၆:၂၀)။ ၎င်းတွင် ပတ်ဝန်းကျင်သေတ္တာတော်ရှိပြီး ဘုရားသခင်၏ပလ္လင်တော်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့ကြောင့် မြို့သည် ဗိမာန်တော်သာမက သန့်ရှင်းရာဌာနဆုံးသောအခန်းအဖြစ်လည်း လုပ်ဆောင်မည်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်နှင့်သိုးသငယ်၏ပလ္လင်တော်ကို အတွင်း၌ရှိစေမည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၂:၃)။ ကမ္ဘာပေါ်ဗိမာန်တော်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသာလျှင် ဘုရားသခင်နှင့်တွေ့ဆုံရန် သန့်ရှင်းရာဌာနဆုံးသောအခန်းသို့ ဝင်ခွင့်ရခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်အသစ်တွင် ဤအခွင့်အရေးကို ရွေးနုတုခြင်းခံရသူအားလုံးရရှိလိမ့်မည် (အပိုဒ်၃-၄)။

The new Jerusalem in John’s vision was twelve thousand furlongs or stadia (about 1,400 mi. or 2,250 km) in length, width, and height, making it a perfect cube. A cube consists of twelve edges, and since each edge is 12,000 stadia long, the entire city totaled 144,000 stadia. This figure—144,000—is the number of the totality of God’s people (see Rev. 7:4). In Solomon’s temple, the holy of holies was a perfect cube as well (1 Kin. 6:20). It housed the ark of the covenant, which represented God’s throne. Thus, the city will function not only as the temple but also as the holy of holies, having the throne of God and of the Lamb inside (Rev. 22:3). In the earthly temple, only the high priest was allowed to enter the holy of holies to meet with God. In the new Jerusalem, this privilege will be granted to all the redeemed (vv. 3–4).

 

၂၁:၂၁ခ-၂၇ မြို့အတွင်း။ မြို့ထဲတွင် ယောဟန်သည် ဖန်ကဲ့သို့ဖြူစင်သော ရွှှေလမ်းကို မြင်ခဲ့သည်။ မြို့သည် နေရောင်ခြည် သို့မဟုတ် လရောင်ခြည်မလိုအပ်တော့ချေ။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်သည် နေထိုင်သူများအတွက် အလင်းပေးလိမ့်မည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ်၂၃၊ ၂၂:၅ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် မြို့ထဲတွင် ညဉ့်မရှိတော့ချေ (အပိုဒ်၂၅)။ ဤသည်မှာ ဟေရှာယ၏နောက်ထပ်ပရောဖက်ပြုချက်တစ်ခု၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၆၀:၁၉-၂၀)။ လူမျိုးများသည် မြို့၏အလင်းထဲတွင် လမ်းလျှောက်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာမြေပေါ်ဘုရင်များသည် သူတို့၏ဘုန်းအံ့ဘုန်းနှင့်ဂုဏ်ကို မြို့ထဲသို့ ယူဆောင်လာလိမ့်မည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၁:၂၄၊ ဟေရှာယ ၆၀:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယောဟန်သညွှန်ပြခဲ့သည်မှာ ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများသည် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းခံရသောကမ္ဘာမြေ၏ လူမျိုးများနှင့်ဘုရင်များဖြစ်သည် (ဧဝံဂေလိတရား ၁:၆၊ ၅:၉-၁၀ ကိုကြည့်ပါ)။ မြို့တံခါးများသည် ဘယ်တော့မှမပိတ်တော့ချေ။ ဟေရှာယမြင်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ဟေရှာယ ၆၀:၁၁)။ ဖွင့်ထားသောတံခါးများသည် လူတိုင်းဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်ပါးသို့ အချိန်မရွေးလာနိုင်စေမည်။

21:21b–27. Inside the City. Inside the city, John saw a street of gold so pure it resembled transparent glass. The city did not need the light of the sun or the moon, for the glory of God provided light for its residents (v. 23; see also 22:5). There will thus be no night in the city (v. 25), which is a fulfillment of another of Isaiah’s prophecies (60:19–20). The nations will walk in the light of the city and the kings of the earth will bring their brilliance and majesty into it (Rev. 21:24; cf. Is. 60:3). John identified the redeemed as the nations and kings of the restored earth (see Rev. 1:6; 5:9–10). The city gates will never be closed, similar to what Isaiah foresaw (60:11). The open gates will make it possible for all people to come into the presence of God at any time.

 

ယေရုရှလင်အသစ်သို့ဝင်ရောက်ရန် တစ်ခုတည်းသောအခြေအနေမှာ သိုးသငယ်၏အသက်စာအုပ်တွင် နာမည်မှတ်ပုံတင်ထားခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ်၂၇)။ ညစ်ညမ်းသောသူ၊ ရွံရှာဖွယ်အမှုများနှင့်မုသာကိုပြုသောသူများသည် မြို့မှဖယ်ထုတ်ခြင်းခံရလိမ့်မည် (၂၂:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤသူများသည် ဗာဗုလုန်၏ရွံရှာဖွယ်အရာများနှင့်ညစ်ညမ်းသောအရာများ၏ခွက်မှ သောက်သုံးခဲ့သူများဖြစ်ပြီး မီးအိုင်ထဲတွင် နောက်ဆုံးအဆုံးသတ်ကို ရောက်ရှိလိမ့်မည် (ဧဝံဂေလိတရား ၂၀:၁၅၊ ၂၁:၈)။

The only condition for entering the new Jerusalem is to have one’s name registered in the Lamb’s Book of Life (v. 27). The unclean ones who practice abominations and lies will be excluded from the city (see 22:15). These will be the ones who have drunk from Babylon’s cup of abominations and unclean things (17:4) and who will meet their ultimate end in the lake of fire (20:15; 21:8).

 

အခန်းကြီး - ၂၂

၂၂:၁-၅ အသက်မြစ်ရေလက်တံနှစ်ဘက်တွင်။ ယေရုရှလင်အသစ်ကို ပြန်လည်ထူထောင်ထားသော ဧဒင်ဥယျာဉ်အဖြစ် နောက်ထပ်ဖော်ပြထားသည်။ ယောဟန်သည် ဘုရားသခင်နှင့်သိုးသငယ်၏ပလ္လင်တော်မှ စီးဆင်းနေသော အသက်ပေးရေမြစ်ကို မြင်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၂:၁၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်များသည် ပြန်လည်ထူထောင်ထားသော ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်မှ စီးဆင်းသော အသက်ရေမြစ်အကြောင်း မကြာခဏပြောဆိုခဲ့ကြသည် (ယေဇကျေလ ၄၇:၁-၁၂၊ ယိုဝေလ ၃:၁၈၊ ဇာခရိ ၁၄:၈)။ ယေရုရှလင်အသစ်ရှိ အသက်ရေမြစ်သည် နောက်ဆုံးကာလဗာဗုလုန်နေထိုင်ရာ ယုဖရေးမြစ်ရေများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (ဧဝံဂေလိတရား ၁၇:၁)။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများသည် ရှေးဗာဗုလုန်မြစ်ဘေးတွင် သူတို့ယေရုရှလင်ကို တောင့်တစွဲစွဲ ထိုင်နေခဲ့ကြသည် (ဆာလံ ၁၃၇)။ ဗာဗုလုန်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏လူမျိုး၏လွတ်မြောက်ခြင်းကာလသည် ပြီးဆုံးလိမ့်မည်။ ယေရုရှလင်အသစ်ရှိ အသက်မြစ်ရေလက်တံနှစ်ဘက်တွင် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများသည် နောက်ဆုံးအိုအေစရာကို တွေ့ရှိပြီး နားနေလိမ့်မည်။

22:1–5. On the Banks of the River of Life. The new Jerusalem is further depicted as the restored Garden of Eden. John observed a river of life-giving water flowing from the throne of God and the Lamb (cf. Gen. 2:10). The prophets of the OT often spoke of a river of living water flowing from the restored temple in Jerusalem and giving life to all (Ezek. 47:1–12; Joel 3:18; Zech. 14:8). The river of the water of life in the new Jerusalem stands in contrast to the waters of the Euphrates on which end-time Babylon was dwelling (Rev. 17:1). God’s people sat as captives at the river in ancient Babylon, longing for Jerusalem (Ps. 137). With the destruction of Babylon, the captivity of God’s people will be over. It is on the banks of the river of life in the new Jerusalem that God’s wandering people will finally find their home and will rest at last.

 

အသက်ပင်သည် မြစ်လက်တံများတွင် ပေါက်ရောက်ပြီး လတိုင်း အသီးသီးသည် (အပိုဒ်၂)။ အသက်ပင် (ပထမဆုံးကမ္ဘာဦး ၂:၉ တွင်ဖော်ပြထားသည်) သည် ထာဝရအသက်ကို ကိုယ်စားပြုသည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၂၂)။ အပြစ်ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်သည် အသက်ပင်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ဆုံးရှုံးခဲ့ပြီး သေခြင်းခံရခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၂၂-၂၄)။ ယေရုရှလင်အသစ်တွင် အပြစ်၏ဆိုးကျိုးကို ဖယ်ရှားပြီး ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများသည် အသက်ပင်ကို နောက်တစ်ကြိမ်ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိပြီး အဒန်မဝင်မီက ခံစားခဲ့ရသော ထာဝရအသက်ကို မျှဝေခံစားရလိမ့်မည်။

The tree of life grows on the banks of the river (v. 2), yielding fruit every month. The tree of life (first referenced in Gen. 2:9) symbolizes eternal life (Gen. 3:22). Because of sin, human beings lost access to the tree of life and became subject to death (vv. 22–24). In the new Jerusalem, the curse of sin will be removed and the redeemed will once again have access to the tree of life, sharing in the gift of eternal life that Adam enjoyed prior to the entrance of sin.

 

အသက်ပင်၏အရွက်များသည် “လူမျိုးများ၏အနာကျက်ခြင်း” အတွက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ်၂၊ ယေဇကျေလ ၄၇:၁၂ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် အပြစ်ပျက်စီးပြီးနောက် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းခံရသောကမ္ဘာတွင် ရောဂါမရှိ၊ သေခြင်းမရှိတော့သောကြောင့် အရွက်များသည် ရောဂါကုသရန်မဟုတ်ချေ (ဧဝံဂေလိတရား ၂၁:၄)။ ကျမ်းချက်သည် တစ်ဦးချင်းမဟုတ်ဘဲ လူမျိုးများ (ဂရိ ethnoi) အနာကျက်ခြင်းအတွက်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ လူမျိုးပေါင်းစုံ၊ မျိုးနွယ်ပေါင်းစုံ၊ ဘာသာစကားပေါင်းစုံ (၇:၉) မှ လူများသည် ယေရုရှလင်အသစ်တွင် နေထိုင်ကြလိမ့်မည်။ ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများ အသက်ပင်၏အရွက်အောက်တွင်စုဝေးပြီး အသီးစားသောအခါ၊ နှစ်ပေါင်းများစွာ လူမျိုးများကို ခွဲခြားခဲ့သော နိုင်ငံ၊ မျိုးနွယ်၊ လူမျိုးနှင့်ဘာသာစကားအတားအဆီးများကြောင့်ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော အနာများအားလုံး ပျောက်ကင်းသွားလိမ့်မည်။ ပရောဖက်မိက္ခာ၏ပရောဖက်ပြုချက်အတိုင်း လူမျိုးများသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဓားမထောင်တော့ဘဲ စစ်ပညာမသင်တော့ချေ (မိက္ခာ ၄:၃-၄)။ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းခံရသောကမ္ဘာမြေ၏ ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများသည် ဘုရားသခင်၏ တစ်ဦးတည်းသောကြီးမားသောမိသားစုဖြစ်လာလိမ့်မည်။

The leaves of the tree of life will be “for the healing of the nations” (v. 2; see Ezek. 47:12). This does not mean, however, that the leaves will have the power to heal sickness and disease, for there will be no sickness or death in the restored earth after the eradication of sin (Rev. 21:4). The text identifies the leaves of the tree as being for the healing of nations (Gr. ethnoi), not of individuals. People of all nations, tribes, and languages or tongues (7:9) will inhabit the new Jerusalem. As the redeemed gather under the leaves of the tree and eat its fruit, all the wounds caused by the barriers that have divided and torn people apart for ages—national, tribal, racial, and linguistic—will be gone. As the prophet Micah prophesied, nations will no longer raise swords against one another or train for war (Mic. 4:3–4). The redeemed of the restored earth will belong to the one great family of God.

 

ယေရုရှလင်အသစ်တွင် အပြစ်မရှိတော့ချေ (အပိုဒ်၃)။ အပြစ်ယူဆောင်လာသော ကျိန်ခြင်းကြောင့် လူသားများကို ဧဒင်ဥယျာဉ်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့ရသည်။ အပြစ်ပျက်စီးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများကို ပြန်လည်ထူထောင်ထားသော ဧဒင်သို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်လာလိမ့်မည်။ ယေရုရှလင်အသစ်တွင် သူတို့ခံစားရမည့် အကြီးဆုံးအခွင့်အရေးမှာ ဘုရားသခင်၏မျက်နှာတော်ကို မြင်ရခြင်းဖြစ်သည်။ သမိုင်းတစ်လျှောက် လူသားများ၏ အမြဲတမ်းဆန္ဒမှာ ဘုရားသခင်၏မျက်နှာတော်ကို မြင်ရန်ဖြစ်ပြီး မိုးရေစစ်ပင်ငြင်းပယ်ခံခဲ့ရသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၃၃:၁၈-၂၀)။ ဤဆန္ဒသည် ယေရုရှလင်အသစ်တွင် ပြည့်စုံလာလိမ့်မည်။ သူတို့သည် သူ့ကိုဗိမာန်တော်တွင် ကိုးကွယ်ဆည်းကပ်ကြလိမ့်မည် (ဧဝံဂေလိတရား ၇:၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ သူ၏နာမည်တော်သည် သူတို့နဖူးပေါ်တွင် ရှိလိမ့်မည် (သားရဲ၏တံဆိပ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း၏ဆုလာဘ်အဖြစ် (၁၅:၂)။ ကြီးမားသောအငြင်းပွားမှု၏နိဂုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့်ပြည့်စုံပြီး ရင်းနှီးသောဆက်ဆံရေး၏အစဖြစ်လိမ့်မည်။ မြို့၏ဖြောင့်မတ်သူများသည် ထာဝရအုပ်ချုပ်ကြလိမ့်မည် (အပိုဒ်၅)။

In the new Jerusalem, there will be no sin (v. 3). Because of the curse that sin brought on the world, human beings were banished from the Garden of Eden. With the eradication of sin, God’s people will be brought back to the restored Eden. The greatest of all the privileges they will enjoy in the new Jerusalem will be seeing God’s face. The perennial desire of human beings throughout history has been to see God’s face, something that even Moses was denied (Ex. 33:18–20). This wish will be realized in the new Jerusalem; they will serve and worship Him in His temple (see Rev. 7:15). His name will be on their foreheads (v. 4) as the reward for refusing the mark of the beast (15:2). The conclusion of the Great Controversy will mark the beginning of a full, intimate fellowship with God. The righteous of the city will reign forever (v. 5).

 

ဧဝံဂေလိတရားသည် ယေရုရှလင်အသစ်ကို လူသားတို့၏တောင့်တမှု၊ မျှော်လင့်ချက်နှင့်အိပ်မက်များ၏ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးများသည် ထိုအံ့ဖွယ်မြို့လာရောက်မည်ကို မျှော်လင့်စွဲစွဲနှင့် အသက်ရှင်ခဲ့ကြပြီး သေဆုံးခဲ့ကြသည် (ဟေဗြဲ ၁၁:၁၀၊ ၁၆)။ ထို့ကြောင့် ၎င်းသည် လူသားများ၏ဗန်းပြနှင့်ချမ်းသာရေးအတွက် ကိုယ်ကျိုးရှာသောဗာဗုလုန်မြို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးစကားသည် ဘုရားသခင်နှင့်ရှိလိမ့်မည်။ ဗာဗုလုန်သည် အဆုံးသို့ရောက်လိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး ယေရုရှလင်အသစ်သည် ထိုနေရာတွင် ထူထောင်လာလိမ့်မည်။

Revelation portrays the new Jerusalem as the fulfillment of human longings, hopes, and dreams. God’s people have lived and died hoping for the coming of that wonderful city (Heb. 11:10, 16). As such, it stands in contrast to the harlot city Babylon, which represents futile ambitions for power and prosperity based on human strategies and efforts. However, the final word will be with God. Babylon will come to its end, and the new Jerusalem will rise in its place.

 

၂၂:၆–၂၁ နိဂုံး

ယောဟန်သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်းကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် အဖွင့်အပိုင်း၌ ကြေညာခဲ့သော အရာများကို ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည် (၂၂:၆–၁၇)၊ ထို့နောက် နိဂုံးစကားများတွင် နောက်ဆုံးသတိပေးချက်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့သည် (၂၂:၁၈–၂၁)။

22:6–21

EPILOGUE

In concluding the book, John reaffirmed the things he declared in the introduction (22:6–17) and issued a final warning in his closing remarks (22:18–21).

 

၂၂:၆–၇ ကျမ်းစာအုပ်၏ စစ်မှန်ကြောင်း အတည်ပြုခြင်း

ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ နိဂုံးအပိုင်းသည် ယောဟန်ကြားခဲ့သမျှ၊ မြင်ခဲ့သမျှအားလုံးသည် ယုံကြည်အားထားနိုင်ပြီး မှန်ကန်ကြောင်း နောက်တစ်ကြိမ် အတည်ပြုခြင်းဖြင့် စတင်သည် (ဗျာဒိတ် ၂၁:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအရာသည် အရေးကြီးခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းမှာ ခရစ်တော်သည် သစ္စာရှိတော်မူသော၊ မှန်ကန်တော်မူသောသူ ဖြစ်တော်မူခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (၃:၁၄၊ ၁၉:၁၁)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို ယောဟန်အား ချပြတော်မူသောသူမှာ ခရစ်တော်ပင်ဖြစ်ပြီး၊ မကြာမီ ဖြစ်ပျက်တော့မည့်အရာများကို မိမိလူမျိုးအား ဖော်ပြရန်အတွက်ဖြစ်သည် (၁:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များနှင့် ထည့်သွင်းထားသော မျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင် ယုံကြည်အားထားနိုင်သလောက် ယုံကြည်အားထားနိုင်ပြီး၊ အားလုံးပြည့်စုံစွာ ဖြစ်လာမည်မှာ ဧကန်အမှန်ဖြစ်သည်။

22:6–7

Authentication of the Book

The concluding section of Revelation begins with another affirmation that all John had heard and seen was trustworthy and true (cf. Rev. 21:5). The significance of this is rooted in the fact that Christ is the One who is faithful and true (3:14; 19:11); He is the One who gave the prophecies of Revelation to John in order to reveal to His people the things that were soon to transpire (cf. 1:1). The prophecies of Revelation and the hope embedded in them are thus as reliable as Christ Himself is reliable; they will all surely come true.

 

၂၂:၇–၁၇ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း၏ အတည်ပြုချက်

ဤနိဂုံးအပိုင်းတွင် ယေရှုသည် မိမိလူမျိုးအား “ငါသည် မကြာမီ ကြွလာတော်မူမည်” ဟု သုံးကြိမ်တိုင်း သတိပေးတော်မူသည် (၂၂:၇၊ ၁၂၊ ၂၀)။ ခရစ်တော်၏ ကြွလာခြင်းသည် ဤကျမ်းစာအုပ်၏ အဓိကသံစဉ်ဖြစ်သည် (၁:၇ ကြည့်ပါ)။ မိမိကြွလာခြင်းကို ရည်ညွှန်းရာတွင် ယေရှုသည် အနာဂတ်ကာလ၏ လက်ရှိကာလပုံစံကို သုံးတော်မူသည်- မကြာမီ ကြွလာတော်မူမည်။ တကယ်တမ်း အနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာဖြစ်သော်လည်း၊ ယေရှုသည် မိမိကြွလာခြင်းကို ယခုပင် စတင်နေပြီဟု ဆိုလိုသလို ရည်ညွှန်းတော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် ခရစ်တော်အား တန်ခိုးနှင့် ဘုန်းတော်နှင့်အတူ ကြွလာတော်မူသောအခါ ဆီးကြိုရန် အသင့်ရှိနေနိုင်ရန် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို အလေးအနက်ထား ယူဆရမည်ဖြစ်သည်။

22:7–17

Affirmation of the Second Coming

Jesus reminded His people that He is coming soon three times in this concluding section (22:7, 12, 20). The return of Christ is the keynote of the book (see 1:7). In referring to His coming, Jesus used the futuristic present tense: He is coming soon. Although a literal future event, Jesus referred to His coming as if it were already taking place—as if He had already begun to come. God’s people must therefore take seriously the prophecies of Revelation in order to be ready to meet Christ when He arrives in power and glory.

 

ယောဟန်သည် ယခုတွေ့မြင်ကြားသိရသမျှကြောင့် ထပ်မံ၍ အံ့အားသင့်ကာ သူနှင့်စကားပြောသော ကောင်းကင်တမန်ရှေ့တွင် ပြပ်ဝပ်ကိုးကွယ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ဗျာဒိတ် ၁၉:၁၀ တွင်ကဲ့သို့ပင် ကောင်းကင်တမန်သည် ထိုသို့မပြုရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်တစင်ကြယ်တော်မူသောသူ တစ်ပါးတည်းသာလျှင် ကိုးကွယ်ခံရထိုက်တော်မူသောသူ ဖြစ်တော်မူသည်။ ကောင်းကင်တမန်က ယောဟန်၊ သူ၏ ပရောဖက်အပေါင်းအဘော်များနှင့် ဤကျမ်းစာ၏ ပရောဖက်ပြုချက်စကားများကို နာခံသူအားလုံးအား အမှုတော်ဆောင်ရန်သာ ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ကောင်းကင်တမန်သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို မတံဆိပ်ခတ်ထားရန် ယောဟန်အား ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ဒံယေလအား သူ၏ကျမ်း၏ နောက်ဆုံးကာလ ပရောဖက်ပြုချက်များကို တံဆိပ်ခတ်ထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့ခြင်းနှင့် လုံးဝဆန့ကျင်ဘက်ဖြစ်သည် (ဒံယေလ ၁၂:၄၊ ၉)။ ဒံယေလ၏ ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ဝေးကွာသောအနာဂတ်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများဖြစ်သောကြောင့် ဒံယေလ၏ခေတ်လူမျိုးနှင့် မသက်ဆိုင်ခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို တံဆိပ်ခတ်မထားရန် ညွှန်ကြားခြင်းမှာ အချိန်ကာလသည် မကြာမီ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ဤကမ္ဘာ့သမိုင်း နိဂုံးချုပ်ခါနီးတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် ဤပရောဖက်ပြုချက်များကို ထပ်ကြိမ်ထပ်ကြိမ် ဖတ်ရှုလေ့လာရမည်ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၁:၃)။

Once again, overwhelmed by what he had just seen and heard, John prostrated himself to worship the angel who spoke with him. However, just as in Revelation 19:10, the angel warned him not to do so, since God alone is to be worshiped. The angel spoke of being only a servant in service to John, his fellow prophets, and all those who heed the words of the prophecy recorded in the book of Revelation. The angel instructed John not to seal the prophecies of Revelation in stark contrast to the command to Daniel to seal the end-time prophecies of his respective book (Dan. 12:4, 9). The prophecies of Daniel concerned events to take place in the distant future, and as such, they were not relevant to the people of Daniel’s time. However, the prophecies of Revelation were not to be kept sealed because the time was soon to arrive (v. 10). They have to be repeatedly and consistently read and studied by God’s people as the history of this world nears its end (Rev. 1:3).

 

ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်၏ ကြွလာခြင်း နီးကပ်လာပြီဖြစ်သောကြောင့် ကြေညာချက်တစ်ခု ထွက်ပေါ်လာသည်- မတရားသောသူသည် ဆက်လက်၍ မတရားလုပ်နေပါစေ၊ ညစ်ညူးသောသူသည် ဆက်လက်၍ ညစ်ညူးနေပါစေ၊ ဖြောင့်မတ်သောသူသည် ဆက်လက်၍ ဖြောင့်မတ်နေပါစေ၊ သန့ရှင်းသောသူသည် ဆက်လက်၍ သန့်ရှင်းနေပါစေ (အပိုဒ် ၁၁)။ ဤသည်မှာ ဒံယေလ၏ နောက်ဆုံးကာလ ပရောဖက်ပြုချက်များကို တံဆိပ်ဖွင့်ချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်မည့်အရာများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်- ထိုပရောဖက်ပြုချက်များကို နာခံသူနှင့် ငြင်းပယ်သူများကြား ခွဲခြားခြင်းရှိလာမည် (ဒံယေလ ၁၂:၁၀)။ ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၀–၁၁ သည် လူများသည် ပရောဖက်ပြုသတင်းစကားကို လက်ခံရန်လည်းကောင်း၊ ငြင်းပယ်ရန်လည်းကောင်း ရွေးချယ်ခွင့်ရှိကြောင်း ပြသသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်ထံ ပြန်လှည့်ရန် အခွင့်အရေးတံခါး ပိတ်သွားပြီး ကျေးဇူးတော်မရှိတော့သော အချိန်ကာလ ရောက်ရှိလာတော့မည်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် လူတိုင်း၏ ရွေးချယ်မှုနှင့် ပြုမူချက်အလျောက် ဆုချီးမြှင့်ရန် ကြွလာတော်မူမည် (အပိုဒ် ၁၂)။

At this point, a declaration is made in connection with the nearness of Christ’s coming: let the evil and vile persist in their evil and vileness and the righteous and holy continue in their righteousness and holiness (v. 11). This correlates with the events we see connected to the unsealing of Daniel’s end-time prophecies: there will be a separation between those who heed those prophecies and those who reject them (Dan. 12:10). Revelation 22:10–11 shows that people can choose to accept or reject the prophetic message. However, the time is coming when it will be too late to change; the door of opportunity to turn to God will close, and grace will no longer be available. Christ is coming to reward each person according to his or her choices and actions (v. 12).

 

ဤကျမ်းစာအုပ်သည် ဖြောင့်မတ်သူများ အသက်ထာဝရရရှိရန် ပြည့်စုံရမည့်အခြေအနေကို ထပ်မံသတိပေးထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းသူများကိုလည်းကောင်း၊ မိမိတို့ဝတ်လုံကို ဆေးကြောသူများကိုလည်းကောင်း “မင်္ဂလာရှိသော” သူများဟု ခေါ်ဆိုထားသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ဤနေရာတွင် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ရည်ရွယ်သည်ဖြစ်စေ၊ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး၏ ဖြောင့်မတ်သောအမှုများသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှနှင့် သူတို့အတွင်း၌ ပြုတော်မူခဲ့သမျှကြောင့်ပင် သူတို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်တွင် အသစ်ယေရုရှလင်မြို့၌ ရပ်တည်နိုင်ကြမည်ဖြစ်သည်။ အခြားတစ်ဖက်တွင် သစ္စာမရှိသူ၊ မသန့်ရှင်းသူများ- ခွေးများဟု ခေါ်ဆိုခြင်းခံရသူများ (မဿဲ ၇:၆)- မှော်ဆရာများ၊ လိင်အကျင့်ယိုယွင်းသူများ၊ လူသတ်သမားများ၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများ၊ လိမ်ညာမှုကို နှစ်သက်ပြုမူသူများသည် ထိုမြို့မှ နှင်ထုတ်ခံရမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။

The book once again reminds us of the condition the righteous must meet before entering into eternal life, calling those who keep God’s commandments or wash their robes “blessed” (v. 14). Whatever interpretation is in view here, the righteous deeds of God’s people are the result of Christ’s work in their lives. It is because of what He has done for them and in them that they will stand in the presence of God in the new Jerusalem. On the other hand, the unfaithful and unholy, called dogs (Matt. 7:6)—practitioners of magic and sorcery, the sexually immoral, murderers, idolaters, and whoever loves and practices falsehoods—will be excluded from the city (v. 15).

 

ယေရှုသည် ဤကျမ်းစာအုပ်၏ တကယ့်ရေးသားသူ ဖြစ်တော်မူကြောင်း ထပ်မံအတည်ပြုတော်မူပြီး၊ အသင်းတော်များအား ဤသတင်းစကားပေးရန် မိမိကောင်းကင်တမန်ကို စေလွှတ်တော်မူခဲ့သည်ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်သည် ဒါဝိဒ်၏ အမြစ်နှင့် သားမြေးဖြစ်တော်မူပြီး၊ တောက်ပသော နံနက်ကြယ်တော်ဖြစ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ဤစကားဖြင့် ယေရှုသည် ဤကျမ်းစာအုပ်ပေါ်တွင် မိမိလက်မှတ်ထိုးတော်မူူခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ခရစ်တော်ထံမှ လာခြင်းဖြစ်သည်။ ယောဟန်၏ခေတ်အသင်းတော်များနှင့် သမိုင်းတစ်လျှောက် အသင်းတော်များအတွက် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်များမှတစ်ဆင့် ခရစ်တော်သည် ကမ္ဘာ့သမိုင်း နိဂုံးချုပ်သည်အထိ အသင်းတော်၏ အနာဂတ်ကို ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။

Once again, Jesus affirms that He is the real Author of the book; He sent His angel to give John this message to the churches. He is the Root and Offspring of David, the bright Morning Star (v. 16). With this statement, Jesus has put His signature on the book. The prophecies of Revelation have come from Him. They were written for the churches, both of John’s day and throughout history. Through these prophecies, Christ has unveiled the future of the church until the end of earth’s history.

 

ယေရှုက “ငါသည် မကြာမီ ကြွလာတော်မူမည်” ဟု ကြေညာတော်မူခြင်းကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် မင်္ဂလာဆောင်သတို့သမီး ဖြစ်သော အသင်းတော်မှတစ်ဆင့် “လာပါ” ဟု ဖိတ်ခေါ်တော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ တုံ့ပြန်သူများသည် အခြားနားသောသူများကိုလည်း လာရန် ဖိတ်ခေါ်ရမည်။ ရေငတ်သောသူမည်သူမဆို လာရောက်၍ အသက်ရေကို အခမဲ့သောက်သုံးနိုင်သည် (၂၁:၆ ကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်မိန့်ဆိုတော်မူသော ရေမှာ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ သတင်းစကားဖြစ်သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းကို ဖတ်ရှုရုံသာမက၊ ထိုစကားများကို “သောက်သုံး” ရမည်၊ သတင်းစကားများကို လေ့လာရမည်၊ စိတ်နှလုံးထဲတွင် တန်ဖိုးထားရမည်ဖြစ်သည် (၁:၃ ကြည့်ပါ)။

In response to Jesus’s declaration that He is coming soon, the Holy Spirit makes a call through the bride, the church: “Come!” (v. 17). Those who respond must call others to come as well. Whoever is thirsty may come and drink the water of life, a free gift from God (see 21:6). The water of which Christ spoke is the message of Revelation. It is not enough to simply read the book of Revelation; we must “drink” its words, study its messages, and treasure them in our minds and hearts (see 1:3).

 

၂၂:၁၈–၂၁ နောက်ဆုံးသတိပေးချက်နှင့် တောင်းပန်ခြင်း

ဤနေရာတွင် ယေရှုသည် ဤပရောဖက်ပြုကျမ်း၏ စကားများကို ထည့်သွင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားခြင်းမပြုရန် သတိပေးတော်မူသည်။ ဤသတိပေးချက်သည် တော၌ ဣသရေလလူမျိုးအား မောရှေ၏ နိဂုံးချုပ်စကားနှင့် ထပ်တူထပ်မျှဖြစ်သည် (တရားဟောရာ ၄:၂၊ ၁၂:၃၂)။ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ပရောဖက်ပြုချက်များကို ပြုပြင်ပြောင်းလဲခြင်းသည် အလွန်ကြီးမားသော အကျိုးဆက်များကို ယူဆောင်လာမည်- ဤကျမ်း၌ ဖော်ပြထားသော ဘေးဒဏ်များကို ထည့်သွင်းသူများအပေါ် ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ဒဏ်ပေးတော်မူမည်၊ ဤကျမ်းမှ ဖယ်ရှားသူများသည် အသစ်ယေရုရှလင်မြို့၌ အသက်ထာဝရမှ လစ်ဟင်းခံရမည်ဖြစ်သည် (၂၂:၁၈–၁၉)။

22:18–21

Final Warning and Appeal

At this point, Jesus gave a warning against adding to or removing from the words of the prophecy of the book. This warning echoes the exhortation of Moses to Israel at the end of their wilderness journey (Deut. 4:2; 12:32). Tampering with the prophecies of Revelation carries far-reaching consequences: whoever adds to the words of this prophetic book will have the plagues that it describes cast on them by God’s punishment, and those who subtract from Revelation will be deprived of eternal life in the new Jerusalem (Rev. 22:18–19).

 

ဤသတိပေးချက်သည် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ စကားလုံးများကို တိုက်ရိုက်ပြုပြင်ခြင်းသာမက၊ ကိုယ်ပိုင်ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ပရောဖက်ပြုချက်များကို တမင်ပုံပျက်အောင် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း၊ ကျမ်းစာမှတ်တမ်းမရှိသော ခန့်မှန်းတွက်ချက်မှုများကို အတင်းအကြပ်ထည့်သွင်းခြင်းများကိုပါ ရည်ညွှန်းသည်ဟု သတိချပ်ရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ကိုင်တွယ်နေရသည်မှာ မပြည့်စုံသေးသော ပရောဖက်ပြုချက်များဖြစ်ပြီး၊ ထိုပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံသောအခါမှသာ နားလည်မှုရရှိလာမည်ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁၄:၂၉)။ ကျမ်းစာတွင် ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြထားသမျှကိုသာ လိုက်နာပြီး ပရောဖက်ပြုချက်ထက် ကျော်လွန်၍ ခန့်မှန်းမှုမပြုရ။

We must keep in mind that this warning is not simply about tampering with the actual words of Revelation; it also includes distorting and intentionally misinterpreting the prophecies of the book to suit one’s own purposes or enforcing speculative ideas and views unsupported by the text. We must keep in mind that we are dealing with unfulfilled prophecies, the understanding of which will come after they have been fulfilled (John 14:29). We must stay with what is clearly stated in the text and not speculate beyond what the prophecy has revealed to us.

 

ထို့အပြင် ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ စကားများကို တမင်ဖယ်ရှားခြင်းသည် ဤကျမ်း၏ ဘုရားသခင်ထံမှ လာခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုသဘောကို လူကြိုက်မခံသောကြောင့် သို့မဟုတ် လူအများ လက်ခံခြင်းမရှိသောကြောင့် တမင်အောက်ချခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုသူသည် ထည့်သွင်းသူနှင့်အတူတူပင် ထာဝရဆုံးရှုံးခြင်းကို ခံရမည်ဖြစ်သည်။

In addition, one may take away from the words of Revelation by deliberately undermining their divine origin and their prophetic character because the message of the book is unpopular or not widely accepted. Such a person is as guilty of tampering with the prophecies of the book as the one who adds to it. Both will suffer eternal loss.

 

နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ခရစ်တော်သည် ဖတ်ရှုသူများအား မိမိမကြာမီ ကြွလာတော်မူမည်ကို သတိပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးကိုယ်စား ယောဟန်က “အာမင်၊ သခင်ယေရှု ကြွလာတော်မူပါ” ဟု အောင်ပွဲခံစွာ အော်ဟစ်ခဲ့သည်။

For the last time, Christ reminds the readers of Revelation of His speedy coming (v. 20). On behalf of all of us, John responded with an affirming exclamation: Amen! Come, Lord Jesus!

 

ကျမ်းစာအုပ်သည် ကောင်းချီးပေးစကားဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်- သခင်ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော် သင်တို့အားလုံးနှင့်အတူ ရှိစေသတည်း (အပိုဒ် ၂၁)။ ဤစကားသည် ဓေသာ့အတိုင်း ကောင်းချီးပေးစကားမျှသာမဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးတို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်တွင်သာ ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုစေရန် ရည်ရွယ်သည်။ သူ၏ကျေးဇူးတော်သည် နောက်ဆုံးအကျပ်အတည်းကာလ၏ မငြိမ်မသက်ဖြစ်မှုများကို ဖြတ်ကျော်နိုင်ရန် မိမိလူမျိုးကို တန်ခိုးပေးမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်ပင် ခရစ်တော် တန်ခိုးဘုန်းတော်နှင့် ကြွလာသောအခါ ဗျာဒိတ်ကျမ်း၏ ကတိတော်များ ပြည့်စုံလာမည်ဖြစ်သည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အားပေး၍ နှစ်သိမ့်၍ ခွန်အားပေးသည်။

The book closes with a benediction: may the grace of Jesus Christ be with us all (v. 21). This phrase is much more than just a customary benediction. Its purpose is to assure God’s people that their only hope is in the grace of Christ. His grace will equip His people to go through the tumultuous times of the final crisis, and it is through His grace that the promises of Revelation will be realized when He returns to claim His faithful people as His bride and take them to their eternal home. This hope nurtures, comforts, and strengthens us as we wait for its fulfillment.

 

ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်၏ အပြည့်အဝပြည့်စုံခြင်းကို ကြေညာချက်ဖြင့် သမ္မာကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံး နိဂုံးချုပ်သည်။ ထိုကတိသည် ဥယျာဉ်တော်တွင် လူသားတို့အား ကယ်တင်ခြင်းကတိတော်အားဖြင့် ပေးသနားတော်မူခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃:၁၅)။ ထိုကတိတော်ကို လက်ကိုင်ထားရင်း သေဆုံးသွားခဲ့သော သူအများအပြားရှိခဲ့သည်။ ဗျာဒိတ်ကျမ်းက ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်အထဲတွင် အသက်ရှင်နေသော မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူ၏ ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ကြွလာတော်မူသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားရရှိမည်ဖြစ်ကြောင်း ပြောပြသည်။

The biblical canon closes with an announcement of the complete realization of the Christian hope, given to humans in the Garden of Eden through the promise of salvation (Gen. 3:15). Many of those who embraced that promise died holding on to it. Revelation tells us that this is a living hope as it is embodied in Christ and that we will enjoy it at the moment of His glorious return.

 

ဟုတ်မှန်ပါ၏၊ သခင်ယေရှု ကြွလာတော်မူပါ။

Yes, come, Lord Jesus, come!