ရှင်ယုဒ​ဩဝါဒစာ-ယု-Jude – Jude.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁

ယုဒ

JUDE

 

နိဒါန်း

INTRODUCTION

 

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။ စာရေးသူသည် ကိုယ်တိုင်ကို ယုဒ ဟု ခေါ်ဆိုသည်၊ ယုဒါ သို့မဟုတ် ယုဒဟု တိုသော ပုံစံ၊ ဟေဗြ နာမည် အလွန်အသုံးများပြီး ဘိုးဘေးနှင့် လူမျိုး နက်ရှိုင်းသော အမြစ်ရှိသည် (မဿဲ ၁:၂-၃၊ ၂:၆)။ ကျမ်းချက်တွင် ယုဒါ ဟု ခေါ်သော လူများ အများအပြား ရှိသည်၊ အချို့သော အကျော်ကြားဆုံးမှာ ယုဒါ ဣစကာရိတ် (မဿဲ ၁၀:၄၊ ၂၆:၁၄၊ ၂၅၊ ၄၇၊ ၂၇:၃) ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယအကျော်ကြားဆုံးများမှာ တော်လှန်ရေးသမား ယုဒါ ဂလိလဲ (တမန် ၅:၃၇)၊ ရှောလု တည်းခိုခဲ့သော အိမ်ပိုင်ရှင် ဒမာသက် ယုဒါ (တမန် ၉:၁၁)၊ ယေရုရှလင် ပရောဖက် ယုဒါ ဟု ခေါ်သော ဗာရှဗ (တမန် ၁၅:၂၂၊ ၂၇၊ ၃၂) နှင့် ယေရှု၏ တပည့် ယာကုပ်၏ သား ယုဒါ (လု ၆:၁၆၊ တမန် ၁:၁၃) ဖြစ်သည်။ ဤစာတမ်း၏ စာရေးသူမှာ သို့သော် “ယာကုပ်၏ ညီအစ်ကို” ဟု ကိုယ်တိုင် သတ်မှတ်သည် (ယုဒ ၁:၁)၊ ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ တစ်ဦး (မဿဲ ၁၃:၅၅၊ မာ ၆:၃)—ဖြစ်နိုင်ခြေ ညီအစ်ကို သို့မဟုတ် ဝမ်းကွဲ ဖြစ်သည်။ ယုဒါ သည် ယေရှု၏ အစ်ကို အမျိုးအစား ရှိမရှိ ရာစုနှစ်များ ငြင်းခုန်ခဲ့ကြသည်။ အချို့ စာမူများတွင် ဤမေးခွန်းကို ခေါင်းစဉ်တွင် ထည့်သွင်းခဲ့သည် (ဥပမာ၊ ဆယ့်လေးရာစု စာမူတစ်ခုတွင် ခေါင်းစဉ်မှာ “ယုဒ၏ ကက်သလစ် (ဆိုလိုသည်မှာ ‘တစ်စည်းတစ်ဝယ်’ သို့မဟုတ် ‘အထွေထွေ’၊ ‘ကျမ်းချက် စာတမ်းများ နိဒါန်း’ စာမျက်နှာ ၁၅၄၄ ကိုကြည့်) စာတမ်း၊ ယာကုပ်နှင့် အတူ အခြား ဝမ်းကွဲ ညီအစ်ကို၊ ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သော ယုံကြည်သူများထံ”၊ ‘ယေရှု၏ ညီအစ်ကိုများ’ စာမျက်နှာ ၁၂၅၂ ကိုကြည့်)။

Title and Authorship. The author calls himself Jude, which is a shortened form of Judas or Judah, a very common Hebrew name with deep patriarchal and tribal roots (Matt. 1:2–3; 2:6). There are several people called Judas in the NT, the most famous of whom is Judas Iscariot (Matt. 10:4; 26:14, 25, 47; 27:3). But we also find the revolutionary Judas the Galilean (Acts 5:37); Judas of Damascus, in whose house Saul lodged (Acts 9:11); Judas called Barsabbas, a Jerusalemite prophet (Acts 15:22, 27, 32); and Judas the son of James, a disciple of Jesus (Luke 6:16; Acts 1:13). The author of this letter, however, designates himself as the “brother of James” (Jude 1:1), one of the siblings of Jesus (Matt. 13:55; Mark 6:3)—presumably a stepbrother. Whether Jude was a full brother, a half or stepbrother, or a cousin has been debated for centuries. Some manuscripts even included an opinion on this question as part of the title (e.g., a fourteenth-century manuscript bears the title, “The Catholic [meaning “universal” or “general”; see “Introduction to the New Testament Epistles,” p. 1544] Epistle of Jude, the Other Step-brother [i.e., in addition to James], to the Pious Faithful”; see “The Brothers of Jesus,” p. 1252).

 

ယုဒါသည် ယေရှု၏ ဝန်ကြီးမှုကာလတွင် ယေရှု၏ နောက်လိုက် မဟုတ်ခဲ့ပါ (မာ ၃:၂၁၊ ၃၁) သို့သော် သူ၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအပြီး ယုံကြည်သူ ဖြစ်လာခဲ့သည် (တမန် ၁:၁၄)။ ထို့ကြောင့် ယုဒါသည် ကိုယ်တိုင်ကို ယေရှု၏ ညီအစ်ကို ဟု မခေါ်ဘဲ နှိမ့်ချစွာ “ယေရှုခရစ်၏ ကျွန်” ဟု ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ “သခင်ဘုရား၏ ညီအစ်ကိုများ” ကို အစောပိုင်း အသင်းတော်တွင် တမန်တော်များနှင့်အတူ ခရီးသွားသော ဓမ္မဟောင်ဆရာများအဖြစ် သိရှိခဲ့သည် (၁ ကော ၉:၅)။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းချက်အတွင်းမှ သက်သေများသည် ယုဒကို ယေရှုနှင့် ယာကုပ်၏ ညီအစ်ကို ဟု ခွဲခြားသတ်မှတ်ရန် နှစ်သက်သည်။

Jude was not a follower of Jesus during His ministry (Mark 3:21, 31) but became a believer after His resurrection (Acts 1:14). That may explain why Jude modestly refers to himself as “a servant of Jesus Christ” rather than a brother of Jesus. The “brothers of the Lord” were known in the early church, along with the apostles, as traveling missionaries (1 Cor. 9:5). Thus, the evidence from within the NT favors identifying Jude as the brother of Jesus and James.

 

ရက်စွဲ။ ကျမ်းချက် စာတမ်းများအားလုံးကဲ့သို့ ယုဒ စာတမ်း၏ ရက်စွဲသည် အချက်အလက် အမျိုးမျိုးပေါ် မူတည်သည်။ ယုဒ ၁၇ တွင် စာဖတ်သူများကို “တမန်တော်များ” ကို အောက်မေ့ရန် အားပေးသောကြောင့် အချို့ မှတ်ချက်သူများက စာတမ်းကို တမန်တော်များ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် ရေးသားခဲ့ရမည်ဟု နိဂုံးချုပ်သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ မဖြစ်နိုင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ရည်ညွှန်းချက်သည် ယုံကြည်သူများ ကယ်တင်ခြင်း ခံယူချိန်တွင် အသင်းတော် တည်ထောင်ခဲ့သော တမန်တော်များထံမှ ရရှိခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည် (ငယ် ၃၊ ၁၇)။ အတိတ်သည် အသင်းတော် တည်ထောင်မှု ဓမ္မဟောင်ဆရာ လုပ်ဆောင်မှုကို ဆိုလိုပြီး တမန်တော် ကာလ မဟုတ်ပါ။

Date. Like all the documents in the NT, the date associated with the Epistle of Jude depends on several factors. Since Jude 17 encourages the reader to remember the “apostles,” some commentators conclude the letter must have been written sometime after the death of the apostles. This is unlikely, however, since the reference is to the instructions the believers received from the apostles who founded the church at the believers’ conversion (vv. 3; 17). The past comprised the missionary activity of establishing the church, not the apostolic period.

 

စာတမ်း၏ ရက်စွဲ ဆုံးဖြတ်ရန် ပို၍ အထောက်အကူပြုသော အရိပ်အမြွက်မှာ ယုဒ နှင့် ၂ ပေတရု တွင် ခိုင်မာသော ဆင်တူမှု ဖြစ်သည်။ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာမှုအရ ပေတရုသည် ယုဒ စာတမ်းကို ပြန်လည်ဖော်ပြခဲ့သည်။ ယုဒက ပေတရု ၂ ကို အသုံးပြုခဲ့ခြင်း မဖြစ်နိုင်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ယုဒ၏ စာတမ်းတွင် ပေတရု ၂ ၏ နောက်ပိုင်း တွင် မရှိသော ရှင်းလင်းသော ဖွဲ့စည်းပုံ ရှိသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပေတရု ရေးသားခဲ့သည်များမှ ယုဒ သူ၏ စာတမ်းကို ဖွဲ့စည်းရန် ခက်ခဲခဲ့မည်။ ဤသည်မှန်ပါက ယုဒ စာတမ်းသည် ပေတရု ၂ ရေးသားခဲ့မှုနှင့် ပေတရု၏ ကွယ်လွန်မှု မတိုင်မီ ရှိခဲ့ရမည်၊ အေဒီ ၆၅ ခန့်မှန်းရက်စွဲအရ အေဒီ ၅၀ နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ၆၀ အစောပိုင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

A more helpful clue in determining the letter’s date is the strong similarities that Jude shares with 2 Peter. Analysis suggests that Peter paraphrased the epistle of Jude. It is unlikely that Jude made use of 2 Peter, since Jude’s epistle exhibits a clear structure that is absent from the second half of 2 Peter. It would have been difficult for Jude to have constructed his letter out of what Peter had written. If this is correct, the letter of Jude must have been in existence before 2 Peter was written and prior to Peter’s death, which was sometime around A.D. 65. Therefore, a plausible date for Jude would be the late A.D. 50s or early 60s.

 

 

နောက်ခံ။ ယုဒ စာတမ်း၏ ပရိသတ်ကို တိကျစွာ သတ်မှတ်ရန် ခက်ခဲသည်။ သူတို့ကို ချစ်သော သူငယ်ချင်းများ ဟု ခေါ်ဆိုပြီး (ငယ် ၃၊ ၁၇၊ ၂၀) တမန်တော်များထံမှ proeirēmenōn (prolegō ကြိယာမှ၊ ယခင်ဖော်ပြခဲ့သည် သို့မဟုတ် ကြိုဟောခဲ့သည်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်) ကို အောက်မေ့ရန် သတိပေးသည် (ငယ် ၁၇)။ ဤသည်မှာ ယုဒါသည် သူ ရေးသားနေသော အသင်းတော်ကို တည်ထောင်သူ မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြနေပုံရသည်။ အချို့ ပညာရှင်များက ဂျူးခရစ်ယာန် ပရိသတ်ကို နှစ်သက်ကြသည်၊ အကြောင်းမှာ စာရေးသူသည် ဂျူး စာပေနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ကျွမ်းကျင်မှု ယူဆထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤသည်မှာ ဆုံးဖြတ်ချက် မဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာ ဂျူး စာပေကို တပါးအမျိုးသားများအတွက် ညွှန်ကြားချက်တွင်လည်း အသုံးပြုခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အဓိက ဂျူးခရစ်ယာန် ပရိသတ် ဖြစ်သော်လည်း သီးသန့် မဟုတ်သည်က အနည်းငယ် သိရှိထားသည်များကို အကောင်းဆုံး ရှင်းပြသည်။ အချို့ ပညာရှင်များက ဆီးရီးယားတွင် နေထိုင်သော ခရစ်ယာန်များဟု အကြံပြုကြသော်လည်း အာရှမိုင်နာ၊ ဂျူး အသိုင်းအဝိုင်း ကြီးမားပြီး တရားမဲ့ဝါဒ လမ်းကြောင်း ရှိသော (ပါဂမုနှင့် သျှတိရ အသင်းတော်များ၊ ဗျာ ၂:၁၄၊ ၂၀ ကိုကြည့်) နေရာ ပို၍ ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသည်။

Backgrounds. It is difficult to establish the audience of the epistle of Jude. Calling them beloved friends (vv. 3; 17; 20), Jude reminded them of what the apostles had proeirēmenōn (from the verb prolegō). This could mean (and has been translated as) either something previously mentioned or something predicted (v. 17). This seems to indicate that Jude was not the founder of whichever church he was writing to. Some scholars favor a Jewish Christian audience because the author presupposes familiarity with Jewish literature and traditions. This is not decisive, however, because Jewish literature was also used in instructions for Gentiles. Therefore, a predominately but not exclusive Jewish Christian audience seems to best account for what little we know about the audience. Some scholars suggest that it was written to Christians living in Syria, but Asia Minor, with its large Jewish communities and antinomian tendencies (the churches in Pergamos and Thyatira [in Asia Minor]; cf. Rev. 2:14, 20), seems more probable.

 

ဓမ္မသီအိုးနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ယုဒ စာတမ်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ပြိုင်ဆိုင်ရန် ဖြစ်သည် (ငယ် ၃)။ မူလက ယုဒါသည် သူတို့၏ တူညီသော ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းကို ရေးသားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သော်လည်း (ငယ် ၃) အသင်းတော် ရင်ဆိုင်နေရသော စိန်ခေါ်မှုများကြောင့် ဝိညာဉ်တော်က မမှန်ကန်သော ဆရာများ၏ အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းရန် နှိုးဆွခဲ့သည်။ ဆန့်ကျင်သူများမှာ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်လာသော ခရီးသွားသော၊ ကာရိဇမာ ရှိသော၊ လွတ်လပ်ဝါဒ ဆရာများ ဖြစ်ပြီး တရားကို ဆန့်ကျင်သူများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အသင်းတော်ထဲ မသိမမြင် ဝင်ရောက်ခဲ့ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အကျင့်ပျက်ခြစားမှုအဖြစ် ပြောင်းလဲစေပြီး သခင်ယေရှုခရစ်ကို ငြင်းပယ်သူများ ဖြစ်သည် (ငယ် ၄)။ ဤ မမှန်ကန်သော ဆရာများသည် အိပ်မက်များကို မှီခိုကြပြီး အာဏာကို ငြင်းပယ်ကြပြီး နားမလည်သည်များကို ဆိုးရွားစွာ ပြောဆိုကြသည် (ငယ် ၈၊ ၁၀)။ ယုဒါသည် သူတို့ကို ညည်းညူသူ၊ အပြစ်ရှာသူ၊ ကာမဂုဏ်ရှိသူ၊ ကိုယ်အကျိုးအတွက် လိမ်ညာသော ချီးမွမ်းမှုနှင့် လျှောက်လျှောက်လှည့်လည်သူများ ဟု နောက်ထပ် ဖော်ပြသည် (ငယ် ၁၆)၊ ဘာလံကဲ့သို့ ငွေကြေးအကျိုးအတွက် စိတ်ဝင်စားသူများ ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၁)။ နောက်ဆုံး ယုဒါသည် သူတို့တွင် ဝိညာဉ်တော် မရှိကြောင်း ပြောသည် (ငယ် ၁၉)။ သူတို့၏ နောက်ဆုံး ကံကြမ္မာကို ခရစ်တော် လာတော်မူချိန်တွင် ခရစ်ယာန် မျှော်လင့်ချက် ဖော်ပြချိန်တွင် ဖော်ပြမည် (ငယ် ၁၄-၁၅)။

Theology and Purpose. The purpose of the Epistle of Jude was to contend for the faith (v. 3). Originally, Jude intended to write about the common ground of their shared salvation (v. 3), but the Spirit impressed him to address the danger of false teachers. The opponents were a group of itinerant, charismatic, libertarian teachers opposed to the law. They had infiltrated the church unnoticed—ungodly people who perverted the grace of God into sensuality and who denied their Lord Jesus Christ (v. 4). These false teachers relied on dreams, rejecting authority (v. 8) and speaking evil of everything they did not understand (v. 10). Jude further describes them as complaining, judgmental, hedonistic, insincere in their false boasts and flattery designed to gain their own advantage (v. 16), and interested in financial gain, like Balaam (v. 11). Finally, Jude tells us that they lacked the Spirit (v. 19). Their ultimate fate would be revealed at the coming of Christ, when the Christian hope will be unveiled (vv. 14–15).

 

ယုဒါသည် တိုတိုလေး ဖြစ်သော်လည်း အရေးကြီးသော ဓမ္မသီအိုး အချို့ကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။

Although Jude is short, it does highlight some important theological themes.

 

၁. ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သော တရားစီရင်ခြင်း။ မကောင်းမှုကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း သေချာမှုသည် ယုဒတွင် ဗဟိုဓမ္မသီအိုး တစ်ခု ဖြစ်သည်။ မမှန်ကန်သော ဆရာများသည် ဧဝံဂေလိ သတင်းစကား၏ သမ္မာတရားကို ပျက်စီးစေနေသော်လည်း (ငယ် ၄၊ ၈၊ ၁၀-၁၃၊ ၁၆) ယုဒါသည် ဤသူများသည် အောင်မြင်မှု မရှိလိမ့်မည်ဟု စာဖတ်သူများကို သတိပေးသည်။ အသက်ကုန်ဆုံးချိန်တွင် သခင်ဘုရား၏ တရားစီရင်ခြင်း ပြန်လာချိန်တွင် သေချာသော ပျက်စီးခြင်း စောင့်ကြိုနေသည် (ငယ် ၁၄-၁၅)၊ အတိတ်တွင် ကြိုဟောခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြစ်သည် (ငယ် ၄)။ ဤသူများသည် ပုန်ကန်သော ဣသရေလလူမျိုး (ငယ် ၅)၊ ကျဆုံးသော ကောင်းကင်တမန်များ (ငယ် ၆) နှင့် သောဒုံနှင့် ဂေါမောရ လူမျိုး (ငယ် ၇) ခံခဲ့ရသည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သော တရားစီရင်ခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။

1. God’s Righteous Judgment. The certainty of God’s judgment on evil is one of the central theological themes in Jude. Although false teachers were at work undermining the truth of the gospel message (vv. 4; 8; 10–13; 16), Jude reminded his readers that these individuals would not be successful. Certain destruction awaited them at the end of the age at the Lord’s return in judgment (vv. 14–15), as had been predicated in the past (v. 4). These individuals would experience God’s righteous judgment just as the rebellious Israelites (v. 5), the fallen angels (v. 6), and the inhabitants of Sodom and Gomorrah (v. 7) did.

 

၂. မျှော်လင့်ချက်။ ယုဒါသည် မကောင်းမှု ပြုသူများ၏ တရားစီရင်ခြင်း သေချာမှုကို ပြောဆိုသော်လည်း ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များ ရရှိနိုင်သော မျှော်လင့်ချက်ကိုလည်း ယုံကြည်စွာ ပြောဆိုသည်။ သူသည် စာဖတ်သူများကို ယုံကြည်ခြင်းတွင် ခိုင်မာရန် အားပေးခဲ့ပြီး ခံစားနေရသော အခက်အခဲများသည် အံ့သြစရာ မဟုတ်ကြောင်း၊ တမန်တော်များက ထိုသို့ ဖြစ်လာမည်ဟု ကြိုဟောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၇-၁၈)။ သူသည် သူတို့ နေထိုင်နေသော အချိန်ကို အသိအမှတ်ပြုရန်နှင့် ခရစ်တော်ထံမှ ရရှိမည့် ကရုဏာတော်ကို မျှော်ကြည့်ရန်သာမက ယုံကြည်ခြင်း သံသယရှိသူများကို ကရုဏာ ပြရန်လည်း တိုက်တွန်းခဲ့သည် (ငယ် ၂၁၊ ၂၂)။ ထို့နောက် သူသည် ကျမ်းချက်တွင် အားတက်စရာ အကောင်းဆုံး မျှော်လင့်ချက် စကားများဖြင့် စာတမ်းကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်—ယေရှုသည် သူ၏ နောက်လိုက်များကို ချော်လဲခြင်းမှ ကာကွယ်ပြီး အပြစ်မရှိစွာ ဘုရားသခင် ရှေ့တော်တွင် တင်လှူမည်ဟု အာမခံချက် (ငယ် ၂၄-၂၅)။

2. Hope. While Jude speaks of the certainty of the judgment of evildoers, he also speaks confidently of the hope that Christ’s followers can have. He encouraged his readers to be firm in the faith, reminding them that the difficulties they experienced should come as no surprise, since the apostles predicted such things would occur (vv. 17–18). He urged them to recognize the time in which they lived and to not only look forward to the mercy they were to receive from Christ (v. 21) but also extend mercy to those struggling with doubt (v. 22). He then concluded his letter with one of the most encouraging words of hope in the NT—the assurance Jesus would protect His followers from falling and present them faultless before God (vv. 24–25).

 

စာပေ အသွင်အပြင်များ။ စာပေ ရှုထောင့်မှ ကြည့်လျှင် ဤစာတမ်းသည် ရှေးကျသော စာတစ်စောင် ဖြစ်ပြီး သမားရိုးကျ အစိတ်အပိုင်းများ အားလုံး ပါရှိသည်။ စာတမ်း အဖွင့် (ငယ် ၁-၂)၊ စာတမ်း အဓိက အပိုင်း—စာတမ်းထက် တရားဟောချက်ကဲ့သို့ ပိုတူပြီး ကျမ်းချက်များ တစ်စီးတစ်စောင်း ဖွဲ့စည်းထားသည် (ငယ် ၅-၁၉)၊ တိုက်တွန်းချက် (ငယ် ၂၀-၂၃) နှင့် ချီးမွမ်းချက် (ငယ် ၂၄-၂၅)။

Literary Features. From a literary point of view, this document is an ancient letter with all its conventional parts: an epistolary opening (vv. 1–2); the main body of the letter—which sounds more like a homily than a letter, consisting of a series of scriptural texts (vv. 5–19); an exhortation (vv. 20–23); and a doxology (vv. 24–25).

 

အခန်းကြီး - ၁

 

 

 

 

 

 

 

မှတ်ချက်စာ

COMMENTARY

 

၁-၂

1–2

 

နှုတ်ဆက်စကား

Greetings

 

ယုဒါသည် စာတမ်းကို စေလွှတ်သူ (ယေရှုခရစ်၏ ကျွန် ဖြစ်သော ယုဒ၊ ယာကုပ်၏ ညီအစ်ကို) နှင့် လက်ခံသူများ (ခေါ်တော်မူခြင်း ခံရသူ၊ ချစ်ခြင်း ခံရသူ၊ ယေရှုထံ ထားတော်မူခြင်း ခံရသူများ) ကို ခွဲခြားသတ်မှတ်ပြီး ကရုဏာ၊ ငြိမ်သက်ခြင်း နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဆုချခြင်းဖြင့် နှုတ်ဆက်သည် (ငယ် ၁-၂)။ ယုဒါသည် ကိုယ်တိုင်ကို တမန်တော် မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ကျွန် ဟု ရည်ညွှန်းသည်—ဂုဏ်ပုဒ် ခေါင်းစဉ် (ထွက် ၁၄:၃၁၊ ယောရှု ၁:၁၊ ရော ၁:၁၊ ဂလာ ၁:၁၀၊ ယာကု ၁:၁၊ ၂ ပေ ၁:၁ ကိုကြည့်)။ အခြား ကျမ်းချက် စာတမ်းများနှင့် မတူဘဲ လက်ခံသူများကို ပထဝီဆိုင်ရာ နေရာဖြင့် မသတ်မှတ်ပါ။ ဤသည်မှာ ဤစာတမ်းသည် အသင်းတော်အားလုံးကို ဖတ်ရှုရန် စာတမ်း ဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ယုဒါသည် လက်ခံသူများကို ဘုရားသခင်ထံမှ ခေါ်တော်မူခြင်း ခံရသူ၊ ချစ်ခြင်း ခံရသူ ဟု ရည်ညွှန်းပြီး ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွင် ကိုယ်တိုင် ထားရန် ဆုံးမသည် (ငယ် ၂၁)။

Jude begins his letter by identifying the sender (Jude, a [bond] servant of Jesus Christ and brother of James) and the addressees (the ones who have been called and loved and belong to Jesus), and by sharing a greeting: a blessing of mercy, peace, and love (vv. 1–2). Jude refers to himself not as an apostle but as a slave of God—an honorific title (see Ex. 14:31; Josh. 1:1; Rom. 1:1; Gal. 1:10; James 1:1; 2 Pet. 1:1). Unlike in other NT letters, the addressees are not identified by geographical location. This suggests that this is an encyclical letter to be read by all churches. Jude refers to the addressees as called and loved by God and admonishes his readers to keep themselves in God’s love (v. 21).

 

စာရေးသူသည် ပရိသတ်ကို ယေရှုခရစ်တွင် “ထားတော်မူခြင်း” သို့မဟုတ် “ကာကွယ်တော်မူခြင်း” ခံရသူ ဟု ရည်ညွှန်းသည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုထံမှ သို့မဟုတ် ယေရှုအားဖြင့် ကာကွယ်တော်မူခြင်း ဟု ဆိုလိုနိုင်သော်လည်း ဒုတိယ ရွေးချယ်မှုကို အလေးပေးနေပုံရသည် (ငယ် ၂၄ ကိုကြည့်)။ သူ၏ အဖွင့် ဆုချချက်ကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ယုဒါသည် ကရုဏာ၊ ငြိမ်သက်ခြင်း နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဆုတောင်းသည်။ နှုတ်ဆက်စကားသည် ခရစ်ယာန် ဆုတောင်း ပုံမှန်ဖြစ်သော “ကျေးဇူးတော်” ကို ဖော်ပြထားသည်နှင့် ကွဲပြားသည် (ဥပမာ ရော ၁:၇၊ ၁ ကော ၁:၃၊ ၂ ကော ၁:၂၊ ဂလာ ၁:၃)။ ပျက်ကွက်ခြင်းသည် အံ့သြစရာ ဖြစ်သော်လည်း ယုဒါ ဖြေရှင်းနေသော အခြေခံ ပြဿနာမှာ ကျေးဇူးတော်ကို မှားယွင်းစွာ နားလည်မှု ဖြစ်သောကြောင့် နားလည်နိုင်သည် (ငယ် ၄)။

The author also refers to the audience as “preserved” or “kept” in Jesus Christ. This could mean preserved for or by Jesus, but perhaps the emphasis is on the second option (see v. 24). Concluding his opening wishes, Jude shares a wish-prayer for mercy, peace, and love. The greeting varies from the typical Christian wish-prayer, which mentions “grace” (e.g., Rom. 1:7; 1 Cor. 1:3; 2 Cor. 1:2; Gal. 1:3). The omission is surprising but understandable since the fundamental problem Jude addresses is a perverted understanding of grace (v. 4).

 

၃-၄

3–4

 

ရေးသားရခြင်း အကြောင်းရင်းများ

Reasons for Writing

 

ယုဒါသည် မူလက ကယ်တင်ခြင်း အကြောင်းကို ဆွေးနွေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (ငယ် ၃)—ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ပြည့်စုံသော မယ်ရှိယ ကယ်တင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်း၊ မမှန်ကန်သော ဆရာများက ငြင်းပယ်နေသော သူ၏ အချုပ်အခြာ အာဏာနှင့် သခင်အဖြစ် ရည်ညွှန်းခြင်း (ငယ် ၄၊ တမန် ၄:၁၂ ကိုကြည့်)။ သို့သော် အသင်းတော် ရင်ဆိုင်နေရသော စိန်ခေါ်မှုများက စာတမ်း၏ အကြောင်းအရာကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ အပြင်လူများသည် အသင်းတော်ထဲ လျှို့ဝှက်စွာ ဝင်ရောက်လာပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား မထိန်းချုပ်သော “ကျေးဇူးတော်” အယူဝါဒကို မြှင့်တင်နေပြီး ခရစ်တော်၏ အာဏာကို ငြင်းပယ်နေသည် (ယုဒ ၄)။ ဤ ဖြစ်ထွန်းမှုကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ယုဒါသည် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များကို “ယုံကြည်ခြင်း” အတွက် ပြိုင်ဆိုင်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ အားကစားပြိုင်ပွဲ သို့မဟုတ် စစ်ပွဲ အခြေအနေမှ ဆွဲယူထားသော ပုံရိပ် ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဝေါဟာရသည် တမန်တော်များ၏ ယုံကြည်ခြင်း “တစ်ကြိမ်တည်း” ထုတ်ပေးခဲ့သော သန့်ရှင်းသူများ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးထံ အပ်နှံခဲ့သော ယုံကြည်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန် သက်ရောက်သည် (ငယ် ၃၊ ဂလာ ၁:၉ ကိုကြည့်)။

Jude initially planned to discuss the theme of salvation (v. 3)—a reference to the messianic salvation accomplished through Jesus Christ, whose sovereignty and lordship the false teachers were denying (v. 4; cf. Acts 4:12). However, challenges facing the church prompted Jude to change the theme of his letter. Outsiders had wormed their way into the church and were promoting an altered doctrine of “grace” that lacked self-restraint and denied the authority of Christ (Jude 4). Concerned about this development, Jude exhorted the followers of Christ “to contend” for the faith: an image of athleticism drawn from competition in the games or from the context of warfare. The terminology here applies to the preservation of the apostolic faith “once for all”—delivered or entrusted to the hagiois (“to the saints” or “to God’s people”; v. 3; cf. Gal. 1:9).

 

ယုဒါသည် ထိုသို့သော အယူမှားသူများကို အတိတ်ကတည်းက တရားစီရင်ခြင်းအတွက် သတ်မှတ်ခဲ့ပြီး ဟု ကြေညာသည် (ငယ် ၄)—စာတမ်းတွင် ဖော်ပြထားသော အကြောင်းအရာ (ငယ် ၅-၇၊ ၁၀-၁၅)။ စာရေးသူသည် သူတို့၏ အဆုံးအမနှင့် ဘဝနေထိုင်ပုံ၏ ရလဒ်ကို ကာမဂုဏ် ပျက်စီးမှု ဟု သတ်မှတ်သည် (ငယ် ၄)။ သူတို့သည် အပြုအမူအားဖြင့် သခင်ယေရှုခရစ်ကို ငြင်းပယ်နေကြပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ကိုယ်ကျင့်တရား မထိန်းချုပ်မှုကို အကြောင်းပြချက်အဖြစ် အသုံးပြုနေကြသည်။

Jude declared that these sorts of heretics had been identified from ages past for judgment (v. 4)—a theme that is outlined in the epistle (vv. 5–7; 10–15). The writer characterizes the outcome of their teachings and lifestyle as sensual corruption (v. 4). They were denying the Lord Jesus Christ through their behavior (see Titus 1:16) and using God’s grace as an excuse to justify their own lack of moral restraint.

 

၅-၇

5–7

 

ထွက်မြောက်ခြင်း၊ ကောင်းကင်တမန်များနှင့် သောဒုံ ဂေါမောရ

Exodus, Angels, and Sodom and Gomorrah

 

ဧဝံဂေလိကို မှားယွင်းစွာ ပြောင်းလဲသူများအပေါ် သေချာသော တရားစီရင်ခြင်း ဥပမာအဖြစ် ယုဒါသည် မကောင်းမှု ပြုသူ အဖွဲ့ သုံးဖွဲ့၏ ကံကြမ္မာကို သတိပေးသည်။ ပုန်ကန်သော ဣသရေလလူမျိုး (ငယ် ၅)၊ ကျဆုံးသော ကောင်းကင်တမန်များ (ငယ် ၆) နှင့် သောဒုံနှင့် ဂေါမောရ လူမျိုး (ငယ် ၇)။ အယူမှားသူများသည် ဣသရေလလူမျိုးကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ကို သစ္စာမရှိခြင်းဖြင့် ပျက်စီးခဲ့ကြသည် (ကမြန် ၁၃-၁၄ ကိုကြည့်)။ ဣသရေလလူမျိုး၏ ပျက်စီးမှုသည် သတိပေးချက် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်း တန်ခိုးကို ခံစားခဲ့ရသော လူများပင် ပုန်ကန်ပြီး သမ္မာတရားမှ ကျဆုံးပါက ဆုံးရှုံးနိုင်သည် (ဟေဗြ ၄:၂၊ ၂ ပေ ၂:၂၀၊ ၃:၁၇ ကိုကြည့်)။

As an example of the certain judgment to fall on those who perverted the gospel, Jude reminded his readers of the fate that befell three groups of evildoers: the rebellious Israelites (v. 5), the fallen angels (v. 6), and the inhabitants of Sodom and Gomorrah (v. 7). The heretics, like the Israelites, failed because they were not faithful to God’s covenant (cf. Num. 13–14). The failure of the Israelites serves as a warning: people who have experienced God’s saving power are not immune from becoming lost themselves if they rebel and fall away from the truth (see Heb. 4:2; 2 Pet. 2:20; 3:17).

 

ယုဒါ၏ ဘုရားသခင် တရားစီရင်ခြင်း ဥပမာ အဖွဲ့ ဒုတိယမှာ ကျဆုံးသော ကောင်းကင်တမန်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင် ရှေ့တော်တွင် နေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ archē ကို မထားခဲ့ကြပါ။ ဤ ဂရိ စကားလုံးသည် အာဏာ သို့မဟုတ် အစ ဟု ဆိုလိုနိုင်ပြီး ဤနေရာတွင် သူတို့ ရရှိခဲ့သော ရာထူး သို့မဟုတ် နေထိုင်ခဲ့သော နယ်မြေကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ယုဒ ၆ နှင့် ၂ ပေ ၂:၄ တွင် ကောင်းကင်တမန်များ၏ တရားစီရင်ခြင်း ဖော်ပြထားသည်။ ယုဒတွင် ဤကျမ်းပိုဒ်အတွက် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် အမျိုးမျိုး ပေးခဲ့ကြသော်လည်း ယုဒါသည် ဟေရှာ ၁၄:၁၂-၁၅ နှင့် ၂၄:၂၁-၂၂ တွင် ရည်ညွှန်းထားသော ကောင်းကင် ပဋိပက္ခကို တွေးနေဖြစ်နိုင်သည်။ ဤ ကောင်းကင်တမန်များသည် သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို မကျေနပ်ခဲ့ကြပါ။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူတို့ကို သံကြိုးများနှင့် အမှောင်တွင် ထားခဲ့သည်—ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးခဲ့သော အခြေအနေ—သူတို့၏ အမိန့်ကို ကွပ်မျက်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေသည်။ သူတို့၏ အဆုံးသည် ကျူးလွန်သူ ဆရာများ၏ အလားတူ ကံကြမ္မာကို ညွှန်ပြသည်။

The second group in Jude’s trio of examples of divine judgment is the fallen angels. They were privileged to live in the presence of God but did not keep their archē. This Greek term—which can denote authority or beginning—may here refer to either an office that they held or a realm they inhabited. Jude 6 and 2 Peter 2:4 mention the judgment of angels. Different interpretations have been given for this passage in Jude, but Jude was most probably thinking of the cosmic conflict alluded to in Isaiah 14:12–15 and 24:21–22. These angels were apparently not satisfied with their status. As a result, they were kept in chains and darkness—a situation of their own making—waiting for the execution of their sentence. Their end points by implication to the similar fate that awaits the apostate teachers.

 

ယုဒါ တရားစီရင်ခြင်း ဥပမာ တင်ပြသော တတိယ အဖွဲ့မှာ သောဒုံနှင့် ဂေါမောရ လူမျိုး (က ၁၉)၊ ဘုရားသခင် တရားစီရင်ခြင်း ပုံစံ အဖြစ် ရှည်ကြာစွာ ယူဆခဲ့သော အဖွဲ့ ဖြစ်သည် (တရား ၂၉:၂၃၊ ဟေရှာ ၁:၉၊ ယေရ ၂၃:၁၄၊ မဿဲ ၁၀:၁၅၊ လု ၁၀:၁၂)။ မြို့များသည် လိင်အကျင့်ပျက်ခြစားမှု ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ လူများသည် sarkos heteras (စာသားအတိုင်း “ကွဲပြားသော”၊ “အခြား” သို့မဟုတ် “ထူးဆန်းသော ဇာတိ”) ကို လိုက်သွားကြသည်။ ဤသည်ကို တခါတရံ “ပျက်စီးမှု” သို့မဟုတ် “မသဘာဝ ဆန္ဒ” ဟု ဘာသာပြန်သည်။ အချို့က ဤစကားစုကို ကောင်းကင်တမန်များ၏ ဇာတိကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြသော်လည်း (က ၁၉ ကိုကြည့်) သောဒုံနှင့် ဂေါမောရ ဇာတ်လမ်းတွင် နိုင်ငံသားများသည် လောတကို ဧည့်ဝတ်ပြုခဲ့သော “လူများ” ကို ထုတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ နိုင်ငံသားများသည် ထိုလူများက ကောင်းကင်တမန်များ ဖြစ်ကြောင်း မသိခဲ့ကြပါ။ sarkos heteras (“ကွဲပြားသော ဇာတိ”၊ “ထူးဆန်းသော ဇာတိ” သို့မဟုတ် “ပျက်စီးမှု”) ကို လိုက်သွားခြင်းသည် လိင်တူ လိင်ဆက်ဆံမှု အပြစ်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤမြို့များကို ထာဝရ မီးဖြင့် ဖျက်ဆီးခဲ့သည်—“ထာဝရ” ဟူသည်မှာ ရလဒ်သည် ပြန်လည် မပြင်ဆင်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဥပမာ သုံးခုစလုံးသည် မကောင်းမှုအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း သေချာမှုကို သရုပ်ဆောင်သည်။

The third group Jude holds up as an example of judgment is the inhabitants of Sodom and Gomorrah (Gen. 19), a group long regarded as the paradigm of divine judgment (Deut. 29:23; Is. 1:9; Jer. 23:14; Matt. 10:15; Luke 10:12). The cities were suffused with sexual immorality. People went after sarkos heteras (lit., “different,” “other,” or “strange flesh”). This has sometimes been translated as “perversion” or “unnatural desire.” Many have interpreted this phrase to be a reference to the flesh of the angels, not homosexual gang-rape (see Gen. 19). However, in the story of Sodom and Gomorrah, the citizens demanded that Lot bring out “the men” to whom he showed hospitality. The citizens did not know that the men were angels. Going after sarkos heteras (“different flesh,” “strange flesh,” or “perversion”) designates the sin of homosexual activity. These cities were destroyed by an eternal fire—“eternal” indicating that its result was irreversible. All three examples illustrate the certainty of God’s judgments on evil.

 

၈-၁၀

8–10

 

ညစ်ညမ်းမှု၊ အာဏာ ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ရှုတ်ချခြင်း

Defilement, Rejection of Authority, and Blasphemy

 

homoiōs (“အလားတူ” သို့မဟုတ် “တူညီစွာ”) စကားလုံးဖြင့် ယုဒါသည် ပရိသတ်တွင်ရှိသော အယူမှားသူများကို အခြား ရှေးကျသော အပြစ်သမားများနှင့် ချိတ်ဆက်သည်။ ကျမ်းစာတွင် အိပ်မက်များသည် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို ပေးနိုင်သည် (ဥပမာ က ၃၇:၅၊ ဒံ ၁:၁၇၊ မဿဲ ၁:၂၀၊ တမန် ၂:၁၇၊ ၁၈:၉)။ ဤ အယူမှားသူများမှာ သို့သော် ကာမဂုဏ် အပြုအမူကို ထောက်ပံ့ရန် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို အယူထားကြသည် (ယုဒ ၈၊ ငယ် ၄ ကိုကြည့်)။ ယုဒါသည် စွပ်စွဲချက် သုံးခု မျှဝေသည်။

With the term homoiōs (“likewise” or “in the same way”), Jude connects the heretics in his audience with other ancient sinners. Dreams in Scripture could convey divine revelation (e.g., Gen. 37:5; Dan. 1:17; Matt. 1:20; Acts 2:17; 18:9). These heretics, however, claimed divine revelation in support of their sensual behavior (Jude 8; cf. v. 4). Jude shared three accusations:

 

ပထမ၊ အယူမှားသူများသည် “ဇာတိကို ညစ်ညမ်းစေသည်” သို့မဟုတ် “ကိုယ်ခန္ဓာကို ညစ်ညမ်းစေသည်” ဟု ဆိုသည်။ အခြေအနေအရ ယုဒါသည် လိင်ဆက်ဆံမှု မသဘာဝ အသုံးပြုမှုကို ပြောဆိုနေသည်။ ကိုယ်ကျင့်တရား ညစ်ညမ်းမှု (ငယ် ၄၊ ၇၊ ၂၃ ကိုကြည့်)။ ဒုတိယ စွပ်စွဲချက်တွင် ယုဒါသည် သူတို့ အာဏာကို ငြင်းပယ်သည်ဟု ဆိုသည်။ ယုဒါသည် အယူမှားသူများကို သခင်ယေရှုခရစ်ကို ငြင်းပယ်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် (ငယ် ၄) သူတို့၏ အဓိက ပြဿနာမှာ ခရစ်တော်၏ အာဏာကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်ပုံရသည်။ စွပ်စွဲချက် အဖွဲ့ တတိယတွင် ယုဒါသည် သူတို့ doxas (doxa မှ၊ စာသားအတိုင်း “ဘုန်းတန်ခိုးများ”) ကို blasphēmousin (blasphēmeō ကြိယာမှ၊ “ဘုရားသခင်ကို ရှုတ်ချသည်”၊ “ဆဲဆိုသည်”၊ “ဆိုးရွားစွာ ပြောဆိုသည်”၊ “အလွဲသုံးသည်” သို့မဟုတ် “စွပ်စွဲသည်”) ဟု ဆိုသည်၊ အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုခဲ့ကြသည်၊ “ဂုဏ်သရေရှိသူများ”၊ “ကောင်းကင် သတ္တဝါများ”၊ “ကောင်းကင်တမန် ဘုန်းတန်ခိုးများ” သို့မဟုတ် ရိုးရိုး “ကောင်းကင်တမန်များ”။ ဤ သတ္တဝါများ၏ အမှတ်အသားမှာ ဘာလဲ။ အယူမှားသူများ၏ အပြုအမူနှင့် မိက္ခေလ အပြုအမူ၏ နှိုင်းယှဉ်ချက် (ငယ် ၈-၉) သည် ဘုန်းတန်ခိုးရှိသူများကို ကောင်းကင် သတ္တဝါများ ဟု ခွဲခြားသတ်မှတ်ပုံရသည်။ ယုဒါသည် အယူမှားသူများ၏ အပြုအမူကို ရှုတ်ချခဲ့ပြီး အာခါးကောင်းကင်တမန် မိက္ခေလ၏ အပြုအမူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။

First, he said the heretics “defile the flesh” or “pollute their own bodies.” Contextually, Jude is speaking here about the improper use of the body in sexual acts: a moral defilement (cf. vv. 4; 7; 23). In the second charge, Jude said that they rejected authority. Given that Jude had already charged the heretics with denying the Lord Jesus Christ (v. 4), their main problem seems to have been the rejection of the authority of Christ. In the final accusation in the trilogy, Jude said that they blasphēmousin (from the verb blasphēmeō; “to blaspheme,” “revile,” “speak evil,” “abuse,” or “slander”) the doxas (from doxa; lit., the “glories”), a term that has been variously rendered as “dignitaries,” “celestial beings,” “angelic majesties,” or simply “angels.” What is the identity of these beings? The analogy of the heretic’s behavior and that of Michael—who did not blaspheme the devil (vv. 8–9)—seems to identify the glorious ones as supernatural beings. Jude denounced the heretics for their behavior, contrasted with that of the archangel Michael.

 

မိက္ခေလပင် မတရားသော ကိစ္စကို နတ်ဆိုးနှင့် ငြင်းခုန်ချိန်တွင် သူ့ကို တရားစီရင်ချက် စကား မပြောခဲ့ပါ။ အမြင့်ဆုံး တရားသူကြီး ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ထံသာ ထိုကိစ္စကို အပ်နှံခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ တရားစီရင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အရာသာ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤဇာတ်လမ်း၏ သမ္မာကျမ်းစာ နောက်ခံမှာ မောရှေ၏ သေဆုံးမှုနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသော တရား ၃၄:၁-၆ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော် လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် ယုဒါသည် မိက္ခေလသည် မောရှေ၏ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပတ်သက်၍ နတ်ဆိုးနှင့် ငြင်းခုန်ခဲ့သည်ဟု ဂျူး ဓလေ့ကို ထောက်ပံ့ခဲ့သည်။ မောရှေသည် ဟေလိယနှင့်အတူ တောင်ပေါ်တွင် ပြောင်းရွှေ့ခြင်း ခံခဲ့ရခြင်း (မဿဲ ၁၇:၁-၈) က မိက္ခေလသည် နတ်ဆိုးကို အနိုင်ရပြီး မောရှေကို ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခဲ့ကြောင်း နိဂုံးချုပ်နိုင်သည်။

Even Michael, when arguing a just case against the devil, did not pronounce a word of judgment against him. He deferred that matter to God, since as the Supreme Judge, judgment is God’s prerogative alone. The biblical background for this story is Deuteronomy 34:1–6, which describes the death and burial of Moses. Jude, guided by the Spirit, supported the Jewish tradition that Michael contended with the devil about the body of Moses. The fact that Moses was with Elijah on the Mount of Transfiguration (Matt. 17:1–8) allows us to conclude that Michael was victorious over the devil and resurrected Moses.

 

သို့သော် မိက္ခေလ မည်သူနည်း။ ဇာခရိ ၃:၁-၅ တွင် မြင်ကွင်းမှာ “ထာဝရ ဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်” နှင့် ရှတန်တို့ ယဇ်ပုရောဟိတ် ယောရှုအား မထိုက်တန်မှုနှင့် ပတ်သက်၍ ငြင်းခုန်မှု ဖြစ်သည်။ “ထာဝရ ဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်” သည် နတ်ဆိုးကို “ရှတန်၊ ထာဝရ ဘုရားသခင် သင့်ကို ဆူးတိုက်တော်မူပါစေ” ဟု အတူတူပင် စီရင်ချက် ချသည်—ယုဒ ၉ တွင်ရှိသည်နှင့် အတိအကျ တူသည်။ ဤသည်က မိက္ခေလ အာခါးကောင်းကင်တမန်နှင့် ဇာခရိ ၃ မှ ထာဝရ ဘုရား၏ ကောင်းကင်တမန်သည် မွေးဖွားမှု မတိုင်မီ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်ကြောင်း များစွာ မှန်ကန်စွာ နိဂုံးချုပ်စေခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ကို “ကောင်းကင်တမန်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ဘုရားသခင် အဆင့်အတန်းတွင် နိမ့်ကျမှု လုံးဝ မဆိုလိုပါ။ စကားလုံးသည် ရိုးရိုး “သတင်းစကား သယ်ဆောင်သူ” ဟု ဆိုလိုပြီး အခြား ဓမ္မဟောင်း ကျမ်းပိုဒ်များစွာမှ ဤ “ကောင်းကင်တမန်” သည် ယဟဝေဟ ဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှားသည်။ သူသည် ယဟဝေဟ၏ အာဏာ ရှိပြီး အမှန်တကယ် ယဟဝေဟ ဟု ရည်ညွှန်းခံရသည် (က ၁၆:၇၊ ၉၊ ၁၁၊ ၂၂:၁၁-၁၈၊ ၃၁:၁၁-၁၃၊ ထွက် ၃:၂-၆၊ ၁၄:၁၉၊ ၂၃:၂၀-၂၃၊ တရား ၂:၁-၅၊ ၁၃:၂-၂၃၊ ဟောရှေ ၁၂:၃-၅ ကိုကြည့်)။ မိက္ခေလနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် အယူမှားသူများသည် (ငယ် ၁၀) နားမလည်သည်များကို တရားစီရင်ခဲ့ကြပြီး ကိုယ်ကျင့်တရား ပျက်စီးခဲ့ကြသည်။

But who is Michael? In Zechariah 3:1–5, the scene is one of dispute between “the Angel of the Lord” and Satan over the unworthiness of the high priest Joshua. “The Angel of the Lord” pronounces the same verdict on the devil: “The Lord rebuke you, Satan!”—exactly as in Jude 9. This has led many to correctly conclude that Michael the archangel and the angel of the Lord from Zechariah 3 are none other than the preincarnate Christ. The appellation of “Angel” to Christ in no way implies any kind of subordinate position in the Godhead. The word simply means “messenger,” and it is evident from a number of other OT passages that this “Angel” is Yahweh. He has the authority of Yahweh and is in fact referred to as Yahweh (see Gen. 16:7, 9, 11; 22:11–18; 31:11–13; Ex. 3:2–6; 14:19; 23:20–23; Judg. 2:1–5; 13:2–23; Hos. 12:3–5). In contrast to Michael, the heretics (v. 10) passed judgment on everything they did not understand while morally corrupting themselves.

 

၁၁-၁၃

11–13

 

ကာယိန်၊ ဘာလံနှင့် ကောရ

Cain, Balaam, and Korah

 

ယုဒါသည် မကောင်းမှု အပြုအမူ ဥပမာ ဒုတိယ အဖွဲ့ သုံးခု ပေးသည်။ ယခုတွင် အခြားသူများကို အပြစ်ထဲ ဦးဆောင်သူများကို အာရုံစိုက်သည်။ ကျမ်းပိုဒ်သည် အယူမှားသူများအပေါ် ဝမ်းနည်းခြင်း ချသည် (ငယ် ၁၁)။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ စာဖတ်သူများကို ဤ အပျက်သဘော ဥပမာများကို မလိုက်ရန် ဟန့်တားပြီး သူတို့၏ ကံကြမ္မာကို မမျှဝေရန် ဖြစ်သည်။ ယုဒါသည် အယူမှားသူများကို ကာယိန်၏ လမ်းကြောင်းကို လိုက်သည်ဟု စွပ်စွဲသည်၊ သူ၏ ရာဇဝတ်မှုမှာ လူသတ်မှု ဖြစ်သည် (က ၄:၁-၁၆)။ အယူမှားသူများသည် စာသားအတိုင်း လူမသတ်ခဲ့ကြသော်လည်း လူသတ်မှုသည် နောက်ဆုံး အခြားသူများကို မုန်းတီးမှုတွင် အမြစ်တွယ်သည် (၁ ယော ၃:၁၁-၁၅)။

Jude offers his second trio of examples of evil conduct. This time the focus is on those who led others into sin. The passage opens with woe pronounced against the heretics (v. 11). The intention is to dissuade readers from following these negative examples and to thus avoid sharing their fate. Jude charges the heretics with following the way of Cain, whose crime was murder (Gen. 4:1–16). The heretics had not literally killed anyone, but killing is ultimately rooted in hatred of others (1 John 3:11–15).

 

ဒုတိယ ဥပမာမှာ ဘာလံ ဖြစ်သည်။ လောဘကြောင့် ဘာလံသည် ဗာလက်ကို မောဘ အမျိုးသမီးများကို အသုံးပြု၍ ဣသရေလ ယောက်ျားများကို လိင်ဆက်ဆံမှု ဆွဲဆောင်ပြီး မောဘ နတ်ဘုရားများကို ပူဇော်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (ကမြန် ၂၅၊ ၃၁:၁၆)။ သူ၏ အပြုအမူ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘာလံသည် ဓားဖြင့် သေဆုံးခဲ့သည် (ကမြန် ၃၁:၈)။

The second example is Balaam. Driven by greed, Balaam instructed Balak to use Moabite women to sexually entice the men of Israel and to lead them to sacrifice to the Moabite gods (Num. 25; 31:16). As a result of his actions, Balaam died by the sword (Num. 31:8).

 

တတိယ ဥပမာမှာ မောရှေ၏ အာဏာကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော လေဝိ ကောရ (ကမြန် ၁၆)၊ အမှန်တွင် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကောရနှင့် သူ၏ နောက်လိုက်များကို မြေကြီး ကွဲပြီး မျိုချခြင်းဖြင့် အပြစ်ပေးခဲ့သည်။ ဤသူများ တစ်ဦးချင်းစီသည် ကိုယ်ပိုင် အပြစ်များအတွက်သာမက အခြားသူများကို အပြစ်ထဲ ဦးဆောင်မှုအတွက်ပါ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း ခံခဲ့ကြရသည်။ အသင်းတော်ကို ဒုက္ခပေးနေသော မမှန်ကန်သော ဆရာများ၏ ကံကြမ္မာလည်း တူညီလိမ့်မည်။

The third example is Korah, the Levite who rejected the authority of Moses—which was actually a rebellion against God (Num. 16). God punished Korah and his followers by causing the earth to split apart and swallow them. Each of these individuals came under God’s judgment not only for their own sins but also for leading others astray; the fate of the false teachers troubling the church would be the same.

 

ယုဒါသည် နောက်ထပ် အယူမှားသူများ၏ ဇာတ်ကောင်ကို ပုံဖော်ချက် ငါးခု အခြေခံ၍ မှတ်ချက်ပြုသည် (ငယ် ၁၂-၁၃)။ ပထမ၊ သူတို့ကို ချစ်ခြင်း ပွဲတော်တွင် အစက်အပြောက် သို့မဟုတ် ညစ်ညမ်းမှု ဟု နှိုင်းယှဉ်သည်။ ဂရိ စကားလုံး spilades (spilas မှ၊ “ညစ်ညမ်းမှု” သို့မဟုတ် “အစက်အပြောက်” ဟု ဘာသာပြန်သည်) သည် ရေအောက်တွင် ကျောက်ဆောင်/ကျောက်တုံး ကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ အယူမှားသူများသည် ရေမျက်နှာပြင်အောက်တွင် ကျောက်ဆောင်ကဲ့သို့ ဖြစ်ပြီး သင်္ဘောကို ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးစေနိုင်သည်။ အစောပိုင်း အသင်းတော်တွင် သခင်ဘုရား၏ ညစာကို အပြည့်အဝ အစားအသောက် ပွဲဟု ခေါ်သော agapē (“ချစ်ခြင်း”) ပွဲအဖြစ် ဆင်နွှဲခဲ့သည်။ ညီညွတ်မှုကို အားပေးသင့်သော ဤပွဲများသည် ခွဲခွာမှု အကြောင်းရင်း ဖြစ်လာခဲ့သည် (၁ ကော ၁၁:၁၇-၃၀ ကိုကြည့်)။ မမှန်ကန်သော ဆရာများသည် ဤပွဲများ၏ ညစ်ညမ်းမှု ဖြစ်လာပြီး သူတို့၏ အပြုအမူဖြင့် ပြင်းထန်စွာ ပျက်စီးစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိဘဲ ပွဲစားဆောင်နေကြသည် (ငယ် ၁၂)၊ ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိကြောင်း ဖြစ်နိုင်သော စွပ်စွဲချက် (သုတ္တံ ၁၅:၁၆ ကိုကြည့်)။ စာသားသည် သိုးထိန်းများ သို့မဟုတ် ခေါင်းဆောင်များကဲ့သို့ လုပ်ဆောင်သော်လည်း သိုးအုပ်များ (သူတို့ ဂရုစိုက်ရသူများ) အစား ကိုယ်တိုင်ကို ကျွေးမွေးနေကြသည်ဟု ရှုတ်ချသည်။ ယုဒါသည် ဟေဇကျေလ ၃၄:၂-၁၀၊ ၁၈-၁၉ ကို ရည်ညွှန်းနေဖြစ်နိုင်ပြီး ဣသရေလ၏ မကောင်းသော သိုးထိန်းများ၏ ပုံရိပ်ကို နှိုးဆွသည်။

Jude next commented on the character of the heretics based on five graphic metaphors (vv. 12–13). First, he compared them to spots or blemishes at their love feasts. The Greek term spilades (from spilas; rendered as “blemishes” or “spots”) could also designate rocks/reeds under the water. The heretics were like rocks under the surface of the water—which would do irreparable damage to a vessel. In the early church, the Lord’s Supper was celebrated as a complete meal called an agapē (“love”) meal. These meals, which were supposed to encourage fellowship, had turned into a cause of division (see 1 Cor. 11:17–30). The false teachers became the stain of these meals and caused irreparable damage by their behavior. They were feasting without fear (v. 12), a likely accusation of being devoid of the fear of God (cf. Prov. 15:16). The text also denounces them as acting like shepherds or leaders but feeding and serving themselves rather than their flocks (i.e., those in their care). Jude was most likely alluding to Ezekiel 34:2–10, 18–19, evoking the image of the evil shepherds of Israel who were feeding themselves.

 

ဒုတိယ၊ ယုဒါသည် အယူမှားသူများကို မိုးမရွာသော တိမ်တိုက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်၊ ကျမ်းစာတွင် အသုံးများသော ပုံရိပ် (သုတ္တံ ၂၅:၁၄ ကိုကြည့်)။ ဤနေရာတွင် ဝိညာဉ်ရေး ငတ်မွတ်သူများကို မကူညီနိုင်သော အသုံးမဝင်သော ဆရာများကို ဖော်ပြသည်။

Second, Jude likens them to clouds that never rain, a common image in Scripture (cf. Prov. 25:14). Here, it describes useless teachers—unable to help those who are spiritually thirsty.

 

တတိယ၊ အယူမှားသူများကို အသီးမသီးသော ဆောင်းဦး သစ်ပင်များ၊ နှစ်ကြိမ် သေဆုံးပြီး အမြစ်မှ ဆွဲနုတ်ခံရသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ ဆောင်းဦးကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ရိတ်ဆောင်ချိန်ကို ကြိုတင်ပြသည်။ အသီးမသီးခြင်းနှင့် အမြစ်မှ ဆွဲနုတ်ခံရခြင်းသည် နှစ်ခါ သေဆုံးမှုကို အကြံပြုသည်။ အသီး မသီးနိုင်ခြင်းနှင့် ရလဒ်အနေဖြင့် ပျက်စီးခြင်း။

Third, the heretics are compared to autumn trees without fruit, twice dead, pulled up by the roots. The reference to fall anticipates the harvest. Without fruit and uprooted suggests a double death: the impossibility of fruitfulness and, consequently, their destruction.

 

စတုတ္ထ၊ ယုဒါသည် မမှန်ကန်သော ဆရာများကို ပင်လယ်၏ ဒီရေလှိုင်း ပြင်းထန်မှု၊ ကိုယ်ပိုင် ရှက်ရွံ့မှုကို ပွက်လောရိုက်ထုတ်သူများနှင့် တင်စားသည်။ ပြင်းထန်သော မုန်တိုင်း အခြေအနေအောက်တွင် ပင်လယ်ကို ပုံမှန် ဖော်ပြချက် ဖြစ်သည်။ အယူမှားသူများသည် မတည်ငြိမ်မှုနှင့် မလုံခြုံမှု ယူဆောင်လာခဲ့ကြပြီး ကိုယ်ပိုင် အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို ဖော်ပြရန်သာ ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသည်။

Fourth, Jude says the false teachers are like raging, wild waves of the sea—foaming up their own shame. Wild waves are a typical description of the sea under stormy conditions. The heretics had brought instability and insecurity, serving only to reveal their own immorality.

 

နောက်ဆုံး၊ အယူမှားသူများကို “လှည့်လည်နေသော ကြယ်များ” ဟု သတ်မှတ်သည်။ တယ်လီစကုပ် မရှိသော အချိန်တွင် ကြယ်များသည် ခရီးသွားများကို လမ်းညွှန်ခဲ့သည်။ သို့သော် “လှည့်လည်နေသော ကြယ်” သည် အသုံးမဝင်—အယူမှားသူများကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။

Finally, the heretics were tagged as “wandering stars.” In a time devoid of telescopes, the stars guided travelers. However, a “wandering star” was useless—just like the heretics.

 

၁၄-၁၆

14–16

 

ဧနောက်၏ ပရောဖက်ပြုချက်

Prophecy of Enoch

 

ယုဒ ၁၃ သည် တရားစီရင်ခြင်း ကတိဖြင့် ပိတ်သိမ်းပြီး ငယ် ၁၄ သည် အံ့သြဖွယ် အရင်းအမြစ်မှ ထိုကတိကို ပေးသည်။ ဧနောက်ဟု သတ်မှတ်ထားသော သခင်ဘုရား လာတော်မူခြင်းဆိုင်ရာ ပရောဖက်ပြုချက်၊ ကမ္ဘာမတည်မီ ယုံကြည်သူ ဧနောက် ဟု က ၅:၂၄ တွင် ဖော်ပြထားသူ ဖြစ်သည်။ ဤစကားသည် အေဒီ မတိုင်မီ တတိယ ရာစုနှစ်တွင် ရေးသားခဲ့ဖြစ်နိုင်သော ကျယ်စွာ သိရှိထားသော ယုဒ အတုအယောင် စာအုပ် ဖြစ်သော ၁ ဧနောက် အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ ဧနောက်သည် ၁ ဧနောက်ကို အမှန်တကယ် မရေးသားခဲ့သော်လည်း ၁ ဧနောက်သည် ဝိညာဉ်တော် အလင်းပေးမှုအောက်တွင် ယုဒါ အမှန်တကယ် ပရောဖက်ပြုချက် ဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုခဲ့သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ရည်ညွှန်းပုံရသည် (တမန် ၁၇:၂၈၊ ၁ ကော ၁၅:၃၃ ကိုကြည့်၊ ကျမ်းချက် ပြင်ပမှ ကိုးကားချက်များ အသုံးပြုခဲ့သည်)။ ယုဒါသည် ဤပရောဖက်ပြုချက်သည် ခရစ်တော် ပြန်လာချိန်တွင် အယူမှားသူများ၏ ဘဝတွင် ပြည့်စုံမည်ဟု ဆိုသည်။ သူသည် ကောင်းကင်တမန်များနှင့်အတူ လာမည်၊ လူအားလုံးကို တရားစီရင်ရန် (ယုဒ ၁၄-၁၅၊ မဿဲ ၁၃:၄၁၊ မာ ၈:၃၈၊ ရော ၂:၆၊ ၁ သက် ၃:၁၃၊ ၂ သက် ၁:၇)။

Jude 13 closes with a promise of judgment and v. 14 delivers that promise from a rather surprising source: a prophecy about the coming of the Lord attributed to Enoch, the faithful antediluvian mentioned in Genesis 5:24. The saying is part of a widely known pseudepigraphical Jewish work known as 1 Enoch, which was probably written in the third century B.C. Although Enoch did not actually write 1 Enoch, it seems that 1 Enoch refers to a real event that, under the illumination of the Spirit, Jude used as an example of a true prophecy (cf. Acts 17:28; 1 Cor. 15:33; where quotations of extrabiblical sources are used). Jude states that this prophecy was to find its fulfillment in the lives of the heretics at the return of Christ; He will come, accompanied by His angels, to judge all people (Jude 14–15; Matt. 13:41; Mark 8:38; Rom. 2:6; 1 Thess. 3:13; 2 Thess. 1:7).

 

ခရစ်တော်သည် တရားစီရင်ရန်သာမက အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်ရန်လည်း လာမည် (ယုဒ ၁၅)။ အယူမှားသူများ၏ အပြစ်များမှာ မတရားသော လုပ်ရပ်များ ဖြစ်ပြီး မတရားမှုမှ ဆင်းသက်လာကာ ခရစ်တော်ကို ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့သော ကြမ်းတမ်းသော (စာသားအတိုင်း “ကြမ်း” သို့မဟုတ် “ပြင်းထန်”၊ ဤနေရာတွင် ကြမ်းတမ်းပြီး စိန်ခေါ်သော စကားများ ဟု ဆိုလိုသည်) စကားများ အားလုံး ဖြစ်သည် (မဿဲ ၁၂:၃၆ ကိုကြည့်)။ သူတို့သည် အပြုအမူနှင့် ဘုရားသခင်ကို မလေးစားသော စကားများအတွက် တာဝန်ယူရလိမ့်မည်—သူတို့၏ အခြေခံ အပြစ်မှာ သခင်ယေရှုခရစ်ကို ငြင်းပယ်ခြင်း ဖြစ်သည် (ယုဒ ၄)။

Christ will come not only to judge but also to convict of sin (Jude 15). The sins of the heretics are ungodly actions stemming from their ungodliness and all the sklēros (lit., “hard” or “rough”; here connoting harsh and defiant words) they have spoken against Christ (cf. Matt. 12:36). They would be held accountable for both their deeds and their words of irreverence toward God—their fundamental sin being their denial of the Lord Jesus Christ (Jude 4).

 

ယုဒ ၁၆ သည် မမှန်ကန်သော ဆရာများ၏ မကောင်းမှု လက္ခဏာ နောက်ဆုံး စာရင်းသို့ ရွှေ့သည်။ သူတို့သည် မကျေနပ်မှုရှိပြီး ညည်းညူသူ၊ စွပ်စွဲသူ ဖြစ်ကြပြီး ကိုယ်ပိုင် မကောင်းသော ဆန္ဒများဖြင့် လှုံ့ဆော်ခံရသည်။ ထွက်မြောက်ခြင်း မျိုးဆက်၏ အဓိက လက္ခဏာ တစ်ခုမှာ ညည်းညူခြင်း ဖြစ်သည်—မကြာခဏ မောရှေ (ထွက် ၁၅:၂၄၊ ကမြန် ၁၄:၃၆) နှင့်/သို့မဟုတ် အာရုန် (ထွက် ၁၆:၂၊ ကမြန် ၁၄:၂) ကို ဆန့်ကျင်သော်လည်း အဓိက ဤခေါင်းဆောင်များကို ခန့်အပ်ခဲ့သော ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ခြင်း ဖြစ်သည် (ထွက် ၁၆:၇-၉၊ ၁၂၊ ကမြန် ၁၄:၂၇၊ ၂၉)။ အယူမှားသူများသည် ညည်းညူရုံသာမက အခြားသူများတွင် အပြစ်ရှာနေကြသည်—ဖြစ်နိုင်ခြေ အသင်းတော် ခေါင်းဆောင်များတွင် ဖြစ်သည်။ ဤသည်များသည် လျှာ၏ အပြစ်မျသာမက ဇာတ်ကောင်၏ အပြစ်များ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အပြုအမူတွင် ကိုယ်ပိုင် တပ်မက်မှု ဆန္ဒများဖြင့် အုပ်ချုပ်ခံရသည် (ရော ၇:၇-၈၊ ဂလာ ၅:၁၆-၁၇၊ ၁ တိ ၆:၉ ကိုကြည့်)။ ဤ စွပ်စွဲချက်သည် ယုဒါ၏ အယူမှားသူ၏ မထိန်းချုပ်နိုင်သော လိင်ဆန္ဒများကို ရှုတ်ချမှု၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယုဒ ၄-၈)။ သူ၏ ရှုတ်ချမှု ဆက်လက်ပြီး မာန်မာန ပြောဆိုသည်ဟု စွပ်စွဲသည် (ငယ် ၁၆)။ အာရုံစိုက်မှုသည် အယူမှားသူ၏ မာနကို ချီးကြီးပြောဆိုမှုဖြင့် သက်သေပြပုံရသည်။ နောက်ဆုံး သူတို့ကို ကိုယ်အကျိုး ရရှိရန် လူများကို လျှောက်လျှောက်လှည့်လည် ချီးမွမ်းသူများ ဟု စွပ်စွဲသည်၊ လူများ၏ မာနကို ကျွေးမွေးသည် (၁ သက် ၂:၃-၅ ကိုကြည့်)။

Jude 16 moves to the final list of evil characteristics of the false teachers. They were discontented and accusing grumblers and were motivated by their own evil desires. One of the chief characteristics of the Exodus generation was grumbling—often against Moses (Ex. 15:24; Num. 14:36) and/or Aaron (Ex. 16:2; Num. 14:2) but principally against God, who had appointed these leaders (Ex. 16:7–9, 12; Num. 14:27, 29). The heretics were not only grumbling but also finding fault with others—probably with church leaders. These were sins not only of the tongue but of the character. In their conduct, they were governed by their own selfish desires (cf. Rom. 7:7–8; Gal. 5:16–17; 1 Tim. 6:9). This accusation may be part of Jude’s denunciation of the heretic’s unbridled sexual desires (Jude 4–8). His denunciation continues, charging them with speaking arrogantly (v. 16). The focus seems to be on the heretic’s arrogance, evidenced through their boasting. Finally, they are charged with flattering people to gain an advantage, feeding the people’s egos (cf. 1 Thess. 2:3–5).

 

၁၇-၁၉

17–19

 

ခွဲခွာသူများဆိုင်ရာ တမန်တော်များ၏ ပရောဖက်ပြုချက်

Apostolic Prophecy about Dividers

 

ငယ် ၅-၁၆ တွင် ယုဒါသည် အယူမှားသူများ၏ လက္ခဏာများကို ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ငယ် ၁၇-၁၉ တွင် သတိပေးပုံစံသို့ ပြောင်းသည်။ ယုဒါသည် အဆုံးချိန်ဆိုင်ရာ တမန်တော်များ၏ ပရောဖက်ပြုချက်သို့ လှည့်သည်။ “အောက်မေ့ကြလော့” (ငယ် ၁၇) သည် စာတမ်းတွင် ပထမ အမိန့်ပေး ကြိယာ ဖြစ်သည်။ ဤ အမိန့်ပေး ကြိယာသည် စာတမ်း ကျန်ရှိသော အပိုင်းတွင် ပို၍ အသုံးများလာသည်။ ယုဒါသည် ပရိသတ်ကို ပလု (prolegō ကြိယာမှ) ဟု တမန်တော်များက ပြောခဲ့သည်ကို အောက်မေ့ရန် ရည်ညွှန်းသည်။ ဤသည်ကို ယခင်ဖော်ပြခဲ့သည် သို့မဟုတ် ကြိုဟောခဲ့သည်ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည် (ငယ် ၁၇)။ ပရိသတ်သည် ပေါလု (တမန် ၂၀:၂၉-၃၁၊ ၁ တိ ၄:၁-၂၊ ၂ တိ ၃:၁-၉) သို့မဟုတ် ယောဟန် (၁ ယော ၂:၁၈၊ ၂၂၊ ၄:၁) က ပေးခဲ့သော နှုတ်ဖြင့် သတိပေးချက်များကို အောက်မေ့ရန် မျှော်လင့်ခံရသည်၊ ခရစ်တော်၏ ဇိတ်တောင် တရားဟောချက်သို့ ပြန်သွားသည် (မဿဲ ၂၄:၁၁)။

While in vv. 5–16 Jude described characteristics of the heretics, in vv. 17–19 he transitions to a warning mode. Jude turns to apostolic prophecy about the end. “Remember” (v. 17) is the first imperative in the letter. This imperative becomes more common in the rest of the document. Jude then refers to what the apostles had proeirēmenōn (from the verb prolegō). This could mean (and has been translated as) either something previously mentioned or something predicted (v. 17). The audience was expected to remember the oral warnings given by Paul (Acts 20:29–31; 1 Tim. 4:1–2; 2 Tim. 3:1–9) or John (1 John 2:18, 22; 4:1), going back to Christ’s Olivet discourse (Matt. 24:11).

 

ပရောဖက်ပြုချက်သည် နောက်ဆုံး အချိန်တွင် empaiktai (empaiktēs မှ၊ “ပြက်ရယ်သူ”၊ “လှောင်ပြောင်သူ” သို့မဟုတ် “ဝေဖန်သူ”) များ ရောက်ရှိလာမည်ဟု ပြောသည်၊ ကိုယ်ပိုင် မတရားသော ဆန္ဒများကို လိုက်သူများ ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၈)။ အချက် သုံးခု အာရုံစိုက်ရန် ထိုက်တန်သည်။ ပထမ၊ အခြား ကျမ်းချက် စာရေးသူများကဲ့သို့ ယုဒါသည် နောက်ဆုံး နေ့ရက်များသည် ခရစ်တော်၏ ပထမ လာတော်မူခြင်းနှင့် စတင်ခဲ့ပြီ ဟု အသိအမှတ်ပြုသည် (တမန် ၂:၁၇၊ ၁ ကော ၁၀:၁၁၊ ဂလာ ၄:၄၊ ဟေဗြ ၁:၂၊ ၉:၂၆၊ ၁ ပေ ၁:၂၀ ကိုကြည့်) နှင့် မကောင်းမှု တွန်းအားများ အထူးသဖြင့် အားကောင်းစွာ လုပ်ဆောင်နေကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည် (၂ တိ ၃:၁-၉)။ ဒုတိယ၊ ပရောဖက်ပြုချက်တွင် ပြက်ရယ်ပြုသူများ ရောက်ရှိလာမှု ပါဝင်သည်။ ပေတရုက ခရစ်တော် ပြန်လာမှု သေချာမှုကို ငြင်းပယ်သူများ ဟု ဖော်ပြသည် (၂ ပေ ၃:၃-၄)။ သူတို့သည် ဘဝနေထိုင်ပုံကြောင့် အသင်းတော်အတွင်း ခွဲခွာမှု ဖြစ်စေလိမ့်မည် (ယုဒ ၁၉)။ တတိယ၊ သူတို့၏ ဘဝနေထိုင်ပုံသည် ကိုယ်ပိုင် မတရားသော ဆန္ဒများ၏ ညွှန်ကြားချက်ကို လိုက်လျှောက်မည် (ငယ် ၁၆ ကိုကြည့်)။ ဤ စွပ်စွဲချက်သည် အယူမှားသူများကို ဆန့်ကျင်သော ယုဒါ၏ သတိပေးချက်၏ ဗဟိုချက် ဖြစ်သည် (ငယ် ၄)။

The prediction tells us that in the last time there would be empaiktai (from empaiktēs; “scoffers,” “mockers,” or “cavilers”), who would follow their own evil, ungodly desires (v. 18). Three items deserve attention: First, like other NT writers, Jude recognized that the last days had already begun with the Advent of Christ (see Acts 2:17; 1 Cor. 10:11; Gal. 4:4; Heb. 1:2; 9:26; 1 Pet. 1:20) and acknowledged that the forces of evil were especially hard at work (2 Tim. 3:1–9). Second, the prediction includes the advent of people who ridicule. Peter describes them as those who would deny the certainty of the return of Christ (2 Pet. 3:3–4). They would cause divisions within the church because of their lifestyle (Jude 19). Third, their lifestyle would follow the dictates of their own ungodly desires (see v. 16). The charge stands at the very heart of Jude’s warning against the heretics (v. 4).

 

ယုဒါ၏ အယူမှားသူများကို ဆန့်ကျင်သော နောက်ဆုံး စွပ်စွဲချက်မှာ အပြစ် သုံးမျိုး ဖြစ်သည် (ငယ် ၁၉)။ ပထမ၊ သူတို့သည် အသင်းအဖွဲ့တွင် ခွဲခွာမှု ဖြစ်စေသည်—ယေရှု (ယော ၁၇:၂၁) နှင့် တမန်တော်များ (ရော ၁၆:၁၇၊ ၁ ကော ၁:၁၀၊ ၁၁:၁၈၊ ဂလာ ၅:၂၀၊ တိ ၃:၉-၁၀) ၏ အဓိက စိုးရိမ်မှု ဖြစ်သည်။ ပညာရှင်များက ခွဲခွာမှု အကြောင်းရင်း အမျိုးမျိုး အကြံပြုကြသည်။ အဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ ငယ် ၁၉ တွင် ဖော်ပြထားသော ဒုတိယ အပြစ် ဖြစ်သည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် psychikoi (psychikos မှ၊ စာသားအတိုင်း “သဘာဝ” နှင့် အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်ဆိုခဲ့ကြသည်၊ “ကာမဂုဏ်ရှိသူ”၊ “သဘာဝ ဗီဇကို လိုက်သူ” သို့မဟုတ် “လောကီသူ”) ဖြစ်သည်။ ကျမ်းချက်တွင် သို့သော် psychikos ကို “ဝိညာဉ်ရေး” လူနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ထားသည်။ psychikos သည် ဝိညာဉ်ရေး မရှိသော လူ ဖြစ်သည် (၁ ကော ၂:၁၄၊ ၁၅:၄၆-၄၉၊ ယာကု ၃:၁၅ ကိုကြည့်)။ တတိယ အပြစ်၊ ဒုတိယ၏ ဖြစ်ထွန်းမှု ဖြစ်ပြီး အယူမှားသူများတွင် ဝိညာဉ်တော် မရှိကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော် တစ်ဦး၏ ဘဝတွင် ရှိနေခြင်းသည် ခရစ်ယာန် အတွေ့အကြုံကို သက်သေပြသည် (ရော ၈:၉၊ ၁ ကော ၆:၁၉၊ ၂ ကော ၄:၁၃)။ အယူမှားသူများသည် ဘုရားသခင်၏ ဘဝ ပြောင်းလဲစေသော ဝိညာဉ်တော် ကင်းမဲ့ကြသည်။

Jude’s final charge against the heretics consists of three vices (v. 19): First, they caused schisms in the congregation—a matter of major concern to Jesus (John 17:21) and the apostles (Rom. 16:17; 1 Cor. 1:10; 11:18; Gal. 5:20; Titus 3:9–10). Scholars have suggested different reasons for the division. The most likely is that of the second vice mentioned in v. 19, namely, that they were psychikoi (from psychikos; lit., “natural” and variously translated as “sensual,” “those who follow natural instincts,” or “worldly”). In the NT however, a psychikos was placed in contrast to a “spiritual” person. The psychikos was an unspiritual person (see 1 Cor. 2:14; 15:46–49; James 3:15). The third vice, a development of the second, indicates that the heretics did not have the Spirit. The presence of the Spirit of God in someone’s life testifies to the Christian experience (Rom. 8:9; 1 Cor. 6:19; 2 Cor. 4:13). The heretics were devoid of the life changing Spirit of God.