အခန်းကြီး - (၁ - ၂ - ၃)

၁:၁–၆:၂၂

ပြည်နှင်ခံရာမှ ပထမအကြိမ် ပြန်လာခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း

ဧဇရ ၁:၁–၆:၂၂ သည် ရှေရှဗာဇာ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ပထမအကြိမ် ပြန်လာခြင်း (၁:၁–၁၁)၊ ပြန်လာသူများ၏ စာရင်း (၂:၁–၇၀)၊ ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်း စတင်ခြင်း (၃:၁–၁၃)၊ ယေရုရှလင်မြို့အပေါ် ဆန့်ကျင်မှု (၄:၁–၂၄) နှင့် ဗိမာန်တော် ပြီးစီးခြင်း (၅:၁–၆:၂၂) တို့ကို ဖော်ပြသည်။ ၎င်းသည် ဧဇရနှင့် နေဟမိတို့ ဦးဆောင်မည့် နောက်ပိုင်း ပြန်လာခြင်းများအတွက် ပုံစံတစ်ခုကို ပေးပြီး ပြန်လာသူများ ကြုံတွေ့ရမည့် ရုန်းကန်မှုများကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။

၁:၁–၁၁

အမိန့်နှင့် ပြန်လာခြင်း

အစပိုင်းအခန်းသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ သမိုင်းနှင့် ဇာတ်ကြောင်းဆိုင်ရာ အခြေခံကို တည်ဆောက်ပေးသည်။ ပြည်နှင်ခံရသူများဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ ကျန်ကြွင်းသောလူစုသည် ဘုရင်များနှင့် မင်းသားများက လူမျိုးများ၊ မိသားစုများနှင့် တစ်ဦးချင်းစီ၏ ကံကြမ္မာများကို ဆုံးဖြတ်သော ကမ္ဘာတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် နောက်ပိုင်းတွင် ထင်ရှားလာသည့်အတိုင်း ဘုရင်တို့၏ အာဏာနှင့် အင်ပါယာတို့၏ ကြီးကျယ်ခမ်းနားမှုများကြားမှ အမှန်တကယ် နှလုံးသားများနှင့် စိတ်များကို လှုံ့ဆော်ရွေ့လျားစေသူမှာ ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်သည်။

၁:၁–၄။ ကုရု၏ အမိန့်။ စာရေးသူသည် ဤအခန်းကို မေဒိ-ပါရှားဘုရင် ကုရု၏ ပထမနှစ်၊ ခန့်မှန်းအားဖြင့် ဘီစီ ၅၃၈/၅၃၇ တွင် တည်ရှိစေသည်။ စာအုပ်၏ ပထမအခန်းငယ်လေးခုတွင် အဓိကအကြောင်းအရာများစွာကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ အခန်းငယ် ၁ တွင် “ထာဝရဘုရား၏ နှုတ်ကပတ်တော်” ဟူသော စကားသည် ဘုရားသခင်၏ ဖွင့်ပြခြင်း သို့မဟုတ် ပရောဖက်ပြုဆုကျေးဇူးသည် ဆက်လက်တည်ရှိနေခြင်းကို အလေးပေးသည်။ ယေရမိကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ဧဇရ၏ ကျမ်းစာအပေါ် အခြေခံထားမှုကို အလေးပေးပြီး (ယေရမိ ၂၅:၁၁–၁၂၊ ၂၉:၁–၂၃) ယေရမိ ၂၉:၁၀ ရှိ အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ပရောဖက်ပြုချက်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ အနှစ်ခုနစ်ဆယ် ရေတွက်ခြင်းသည် နေဗုခဒ်နေဇာက ယေရုရှလင်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် သိမ်းပိုက်ပြီး ဒံယေလအပါအဝင် လူများကို ဓားစာခံအဖြစ် ဘာဗုလုန်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသော ဘီစီ ၆၀၅ တွင် စတင်ခဲ့သည် (ဒံယေလ ၁:၁–၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပြည်နှင်ခံရသူများသည် ဘီစီ ၅၃၇ တွင် ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြသည်။ ကုရုကို ဘုရားသခင်က တိုက်ရိုက်လွှမ်းမိုးခဲ့သည်ဟူသော ရည်ညွှန်းချက် (စာသားအရ “သူ၏စိတ်ဝိညာဉ်ကို နိုးကြားစေသည်” သို့မဟုတ် “လှုံ့ဆော်စေသည်”) သည် အခြားကျမ်းစာစာအုပ်များတွင်လည်း ထင်ရှားသော သမိုင်းဆိုင်ရာ အမြင်တစ်ခုကို ဖော်ပြသည် (ဒံယေလ ၁:၂၊ ဟေရှာယ ၄၄:၂၈၊ ၄၅:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အစောပိုင်းက ဟေရှာယသည် ဗာဗုလုန်ကို သိမ်းပိုက်ရန် ကြိုးပမ်းနေသော အဟေမေနစ်မင်းဆက်၏ နောက်ဆုံးတည်ထောင်သူဖြစ်လာမည့် ကုရုကို ဘုရားသခင်က နိုးကြားစေမည်ဟု ပရောဖက်ပြုခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၄၄:၂၈–၄၅:၂၅)။ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်သည် နှလုံးသားများကို လှုံ့ဆော်ပြီး ကိုယ်တော်၏ လူမျိုးတော်နှင့် ပတ်သက်သော သမိုင်း၏ ကြီးမားသော ဖြစ်ရပ်များကို အုပ်ချုပ်ခဲ့သည် (ဧဇရ ၁:၅)။ ထို့အပြင် နိုင်ငံခြားခေါင်းဆောင်များနှင့် သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးကိုလည်း အုပ်ချုပ်ခဲ့သည် (၁:၁)။ အမိန့်၏ ပထမပိုင်း (အခန်းငယ် ၂–၄) သည် ၂ ရာဇဝင်ချုပ်၏ နောက်ဆုံးအခန်းငယ်နှင့် အလွန်နီးစပ်စွာ တူညီသည်။ ဤအရာသည် အစ္စရေး၏ အစောပိုင်းသမိုင်းကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြထားသော စာအုပ်တစ်အုပ်နှင့် သတိရှိရှိ ချိတ်ဆက်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ဒုတိယပိုင်းတွင် သိသာထင်ရှားသော ထပ်တိုးချက်များ ပါရှိပြီး ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် အမိန့် (ဧဇရ ၁:၃ခ) နှင့် ကျန်ရစ်မည့်သူများအား ငွေကြေးအရ ထောက်ပံ့ရန် တောင်းဆိုမှု (အခန်းငယ် ၄) တို့ကို အသေးစိတ် ဖော်ပြထားသည်။ အမိန့်တွင် မြို့နှင့် ၎င်း၏ ဗိမာန်တော်ကို နေရာအရ သတ်မှတ်ဖော်ပြသော ပုံမှန် အဟေမေနစ် အသုံးအနှုန်းများကို တွေ့ရသည်။ ဥပမာ ယုဒပြည်ရှိ ယေရုရှလင် (အခန်းငယ် ၂) သို့မဟုတ် ယေရုရှလင်ရှိ ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော် (အခန်းငယ် ၄) ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ ကုရုက “ကောင်းကင်ဘုံ၏ ဘုရားသခင်” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ပါရှန်းတို့၏ ပုံမှန်စကားအသုံးအနှုန်းဖြစ်ပြီး ပြည်နှင်ခံရပြီးနောက်ပိုင်း စာအုပ်များ၏ အပြင်ဘက်တွင် သုံးကြိမ်သာ တွေ့ရသည် (ကမ္ဘာဦး ၂၄:၃၊ ၇၊ ယောန ၁:၉)။

၁:၅–၁၁။ ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာရန် ပြင်ဆင်ခြင်း။ တော်ဝင်အမိန့်ကို ပြန်လည်ဖော်ပြပြီးနောက် စာသားတွင် ဂျူးလူမျိုးတို့က ထိုအမိန့်ကို လိုက်နာခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဟေဗြဲစာသား၏ အခန်းငယ် ၅ တွင် “ဘိုးဘေးတို့၏ အိမ်ထောင်စုများ၏ ခေါင်းဆောင်များ” ဟူသော စကားကို အတိုချုံးပုံစံဖြင့် အသုံးပြုထားသည်။ ဤစကားသည် အစ္စရေးလူမှုအဖွဲ့အစည်း၏ အရေးကြီးသော အခွဲတစ်ခုကို ဖော်ပြသော လူသိများသည့် စကားစုတစ်ခုဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၆:၁၄၊ တောလည်ရာ ၇:၂၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၇:၄၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤစကားသည် ယေဘုယျအားဖြင့် တိုးချဲ့ထားသော မိသားစု သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်စုကို ရည်ညွှန်းသော်လည်း မျိုးနွယ်တစ်ခုထက် သေးငယ်သော အစုဖြစ်သည်။ ယုဒနှင့် ဗင်္ယာမိန်တို့၏ ဘာသာရေးနှင့် အရပ်ဘက်ခေါင်းဆောင်များသည် တော်ဝင်အမိန့်ကို တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသည် (ဧဇရ ၁:၅)။ ပြန်လာခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ တစ်ဦးချင်းနှင့် အစုအဖွဲ့အနေဖြင့် အပြစ်ဖြေခြင်းအတွက် ယဇ်ပူဇော်နိုင်ရန် ထာဝရဘုရား၏ ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ဖြစ်သည်။ ဂျူးလူမျိုးများအား ရွှေ၊ ငွေနှင့် အခြားပစ္စည်းများ ပေးအပ်ခြင်းသည် ထွက်မြောက်ရာအတွေ့အကြုံကို ပြင်းထန်စွာ ပြန်လည်ထင်ဟပ်စေသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၃၅–၃၆)။ စာအုပ်ရေးသားသူ၏ အမြင်အရ ဤအရာသည် အစ္စရေး၏ ဒုတိယမြောက် ထွက်မြောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

ဧဇရနှင့် ကုရု၏ ဆလင်ဒါ

ဗာဗုလုန်တွင် ပြည်နှင်ခံနေရသော ဂျူးလူမျိုးများအား ယေရုရှလင်သို့ ပြန်လာ၍ Yahweh ၏ ဗိမာန်တော်ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် ခွင့်ပြုသော ကုရု၏ အမိန့်သည် အခြားသမိုင်းဝင် စာရွက်စာတမ်းများနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ၁၈၇၉ ခုနှစ်တွင် ဗာဗုလုန်၌ ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သော နာမည်ကျော် ကုရုဆလင်ဒါသည် နီယို-ဗာဗုလုန်အင်ပါယာခေတ်အတွင်း ပြည်နှင်ခံခဲ့ရသော လူမျိုးစုများအပေါ် ပါရှန်းအင်ပါယာ၏ မူဝါဒကို နားလည်ရန် အထောက်အကူပြုသော ပြတင်းပေါက်တစ်ခုကို ပေးသည်။ ထိုဆလင်ဒါတွင် ကုရုသည် ဗာဗုလုန်နှင့် ၎င်း၏ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ဗိမာန်တော်များကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့ပြီး ကြင်နာ၍ စာနာတတ်သော အုပ်စိုးရှင်အဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ ထိုစာရွက်စာတမ်းသည် တော်ဝင်ဝါဒဖြန့်ချိရေးနှင့် အယူဝါဒကို ဖော်ပြရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မှာ သေချာသော်လည်း ကျမ်းစာထဲရှိ အလားတူအမိန့်သည် ထိုသမိုင်းအဖြစ်အပျက်၏ မှန်ကန်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ သိမ်းပိုက်ထားသော နယ်မြေများတွင် ဗိမာန်တော်တည်ဆောက်မှုကို ပါရှန်းတို့က ထောက်ပံ့ခဲ့သည့် အခြားဥပမာများကို ရှေးခေတ်အရှေ့အနီးဒေသတွင်လည်း သိရှိရပြီး (ဥပမာ ဆီးရီးယားနိုင်ငံရှိ နေရဗ်မြို့) ထိုအရာများသည် ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော နိုင်ငံရေးမဟာဗျူဟာ၏ အစိတ်အပိုင်းများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ တော်ဝင်မိသားစုအတွက် ဆုတောင်းခြင်းသည် ပါရှန်းအုပ်စိုးရှင်က ထိုသို့ပြုလုပ်ရသည့် အကြောင်းရင်းတစ်ခုဖြစ်သကဲ့သို့ (၆:၁၀) အင်ပါယာအသစ်အတွက် စိတ်ကောင်းစိတ်သဘောများ ရရှိစေရန်လည်း ဖြစ်သည်။

ဗိမာန်တော်၏ ပစ္စည်းများကို ရည်ညွှန်းခြင်း (ဧဇရ ၁:၇) သည် ဧဇရကို ဒံယေလနှင့် ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ ယေရုရှလင်၏ နောက်ဆုံးကျဆုံးခြင်းနောက်တွင် အယူမှားဘုရင် နေဗုခဒ်နေဇာသည် ဗိမာန်တော်သုံးပစ္စည်းများကို ယူဆောင်သွားခဲ့သည် (၂ ရာဇဝင် ၂၄:၁၂–၁၃၊ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၆:၁၈၊ ယေရမိ ၅၂:၁၇–၁၉၊ ဒံယေလ ၁:၂)။ သို့သော် အခြားအယူမှားဘုရင်တစ်ပါးဖြစ်သော ကုရုက ၎င်းတို့ကို မူလသင့်လျော်သောနေရာသို့ ပြန်လည်ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။ ဧဇရ ၁:၈ တွင် “ဘဏ္ဍာစောင့်” ဟု ပုံမှန်ဘာသာပြန်သော ဟေဗြဲစကားလုံးသည် ရှေးပါရှန်းဘာသာမှ ချေးယူထားသော စကားလုံးဖြစ်ပြီး ၇:၂၁ ရှိ အာရမိတ်အပိုင်းတွင်လည်း အသုံးပြုထားသည်။ ယုဒမင်းသား (အခန်းငယ် ၈) ဟု ဖော်ပြထားသော ရှေရှဗာဇာသည် “ဇေရုဗဗေလ” ၏ ဗာဗုလုန်အမည်ဖြစ်နိုင်ခြေ အလွန်များသည် (၁:၈၊ ၂:၁၊ ၂၊ ၃:၂–၈၊ ၅:၁၆၊ ဟဂ္ဂဲ ၁:၁၄–၁၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှေရှဗာဇာကို “မင်းသား” ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိသော စကားဖြင့် ခေါ်ထားခြင်းသည် သူသည် တော်ဝင်မိသားစုဝင်ဖြစ်ကြောင်း မဆိုလိုပါ (ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၂၂၊ တောလည်ရာ ၁:၁၆၊ ၄၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ၎င်းသည် ခေါင်းဆောင်မှုကိုသာ ညွှန်ပြခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

၂:၁–၇၀

အိမ်သို့ ပြန်သွားသူများ၏ စာရင်း

ခေတ်သစ်စာဖတ်သူအတွက် ဤအခန်းသည် ပင်ပန်းစရာကောင်းသော ထပ်ခါတလဲလဲဖော်ပြမှုနှင့် အသံထွက်ရန်ခက်ခဲသော လူများနှင့် နေရာများ၏ အမည်ပေါင်းများစွာ ပါဝင်သည့် အခန်းတစ်ခန်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤစာရင်းသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ ဖွဲ့စည်းပုံတွင် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍရှိသည်။ တောလည်ရာကျမ်းရှိ လူဦးရေစာရင်းကဲ့သို့ပင် ဤစာရင်းသည် အိမ်သို့ပြန်ရန် အန္တရာယ်ကို ရင်ဆိုင်ဝံ့ခဲ့သူများအတွက် အမည်များ၊ နေရာများနှင့် နောက်ဆုံးတွင် လူမျက်နှာများကို ပေးသည်။ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ လုပ်ငန်းတာဝန်ထက် ကျော်လွန်၍ ဤစာရင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းစာရင်းအစစ်အမှန်တစ်ခုအဖြစ် ရပ်တည်ပြီး ဓမ္မသစ်ကျမ်းရှိ ဟေဗြဲ ၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။

၂:၁–၃၅။ အိမ်သို့ ပြန်လာသော သာမန်လူများ။ ဤစာရင်းသည် နေဟမိ ၇:၂–၇၂ တွင်လည်း ပါရှိသည်။ စာရင်းနှစ်ခုကြား ကွာခြားချက်များသည် အချို့သော ဂဏန်းများနှင့် အမည်များကို ရှုပ်ထွေးစေသော ကူးရေးမှားယွင်းမှုများကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၁ နှင့် ၂ သည် အပိုင်း၏ ခေါင်းစဉ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ဧဇရတွင် ဤနေရာ၌ အမည် ၁၁ ခုသာ ရှိသော်လည်း နေဟမိ ၇:၇ တွင် ၁၂ ခု ပါရှိသည်။ ဧဇရတွင် ပျောက်ဆုံးနေသော အမည်သည် စာရေးသူကူးရေးရာတွင် မှားယွင်း၍ ကျန်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ နံပါတ် ၁၂ သည် အစ္စရေးသမိုင်းတွင် အရေးကြီးပြီး အစ္စရေးတစ်မျိုးလုံးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ထို့ကြောင့် အစ္စရေး၏ အတိတ်နှင့် နောက်ထပ်ဆက်စပ်မှုတစ်ခု ဖြစ်လာသည်။ ပြန်လာသူများ၏ စာရင်းသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် လေဝိသားများကို အထူးအလေးပေးဖော်ပြပြီး ဗိမာန်တော်တွင် အမှုဆောင်သူများသည် သင့်လျော်သော အရည်အချင်းရှိကြောင်း သေချာစေသည်။

ဤအပိုင်းသည် “ပြည်နယ်၏ လူများ” (စာသားအရ “ပြည်နယ်၏ သားများ”) ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်ဖြင့် စတင်သည်။ ဟေဗြဲဘာသာ၏ အများကိန်းပုံစံဖြစ်သော “သားများ” ဟု စာသားအရ အဓိပ္ပာယ်ရသည့် စကားလုံးကို တစ်ခါတစ်ရံ “သားသမီးများ” သို့မဟုတ် “လူများ” ဟု ဘာသာပြန်ကြပြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် မျိုးဆက်များကို ရည်ညွှန်းသည့် စုပေါင်းအဓိပ္ပာယ်ကို မကြာခဏ ရရှိသည် (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၁၃:၁၀)။ ဤအသုံးအနှုန်းကို ဤအပိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် တွေ့ရသည်။ “ပြည်နယ်” ဆိုသည်မှာ ယေရုရှလင်ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ ပါရှန်းအုပ်ချုပ်ရေးနယ်မြေ ယေဟုဒ်ကို အများဆုံးရည်ညွှန်းသည်။ ဧဇရ ၂:၂ တွင် အစ္စရေးဟူသော အမည်ကို ပထမဆုံးအကြိမ် ဖော်ပြခြင်းသည် အရေးကြီးသည်။ ဧဇရနှင့် နေဟမိတွင် အစ္စရေးဟူသော အမည်သည် အကြိမ်များစွာ ပေါ်လာသည်။ ပြန်လာသူအများစုသည် ယုဒနှင့် ဗင်္ယာမိန်တို့၏ မျိုးဆက်များဖြစ်ပုံရသော်လည်း (၁:၅) သူတို့ကိုယ်သူတို့ ဘုရားသခင်၏ အစ္စရေးလူမျိုးအဖြစ် နားလည်ခဲ့ကြပြီး ထို့ကြောင့် အစ္စရေးနှင့် ပတ်သက်သော ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်ကတိတော်များ ပါဝင်သည့် ဘုန်းကြီးသောအတိတ်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားခဲ့ကြသည်။

ဤပထမအပိုင်းသည် ယေရုရှလင်မှ ပြည်နှင်ခံခဲ့ရသော မိသားစုများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ဒုတိယအပိုင်းဖြစ်သော ၂:၂၁–၃၅ သည် ယုဒပြည်ရှိ မြို့များမှ လာခဲ့သော သာမန်လူများကို အာရုံစိုက်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အုပ်စုနှစ်ခုစလုံးသည် လူအဖွဲ့အစည်း၏ သာမန်အဖွဲ့ဝင်များဖြစ်ပြီး စာရင်းတွင် ဖော်ပြထားသော ပြန်လာသူအားလုံး၏ ခန့်မှန်းခြေ ၈၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်းများက ကျန် ၂၀ ရာခိုင်နှုန်းကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အစ္စရေး၏ ပြန်လာခြင်း၏ အလယ်ဗဟိုတွင် လူများရှိသည်။ သူတို့၏ ရုန်းကန်မှုများ၊ ကျရှုံးမှုများနှင့် အောင်မြင်မှုများကို ဧဇရနှင့် နေဟမိတွင် ဗိမာန်တော်နှင့် မြို့ကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်း၏ နောက်ခံတွင် အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။

၂:၃၆–၆၃။ အိမ်သို့ ပြန်လာသော ဘာသာရေးခေါင်းဆောင်များ။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ လေဝိသားများ၊ ဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်းများ၊ ရှောလမုန်၏ ကျွန်များနှင့် မိမိတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မျိုးရိုးကို သက်သေမပြနိုင်သော မိသားစုများကို ဤအပိုင်းတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ စာရင်း၏ အစီအစဉ်သည် သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အတွင်းဆုံးနေရာနှင့် နီးစပ်မှုအရ ပညတ္တိကျမ်း၏ အစီအစဉ်ကို ကိုယ်စားပြုပြီး သန့်ရှင်းခြင်း၏ အဆင့်အတန်းအမျိုးမျိုးကို အလေးပေးသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ (အခန်းငယ် ၃၆) သည် ယေဘုယျအားဖြင့် ယဇ်ပလ္လင်တွင် အမှုဆောင်ကြပြီး အစ္စရေးယဇ်ပူဇော်စနစ်တွင် သွေးနှင့်ပတ်သက်သော လုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်ရန် ဗိမာန်တော်အတွင်းသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ကြသည်။ နှစ်စဉ်တစ်ကြိမ်၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် သန့်ရှင်းရာဌာနအတွင်းဆုံးသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့သည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၆:၃၂–၃၄၊ ဟေဗြဲ ၉:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ လေဝိသားများ၏ အခန်းကဏ္ဍ (ဧဇရ ၂:၄၀) တွင် ထောက်ပံ့ရေးလုပ်ငန်းများ ပါဝင်ပြီး ယင်းတွင် ဗိမာန်တော်မတည်ဆောက်မီ ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို သယ်ဆောင်ခြင်း၊ တံခါးစောင့်ခြင်း၊ သီချင်းသီဆိုခြင်းနှင့် သင်ကြားပေးခြင်းတို့ ပါဝင်သည်။ ယေဘုယျအားဖြင့် သူတို့သည် ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ပူဇော်သက္ကာများနှင့် ဆက်စပ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်တာဝန်များတွင် မပါဝင်ကြပါ။ သို့သော် အချို့အခြေအနေများတွင်၊ အထူးသဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ မလုံလောက်သောအခါ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းတွင် ကူညီနိုင်ကြသည်။ ဟေဇကိယ၏ ပြုပြင်ပြောင်းလဲမှုကာလတွင် ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည် (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၉:၃၄၊ ၃၀:၃၊ ၁၅)။

ဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်းများ (ဧဇရ ၂:၄၃–၅၄) သည် လူသိနည်းသော ဘာသာရေးဝန်ထမ်းအုပ်စုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ “ဝန်ထမ်းများ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော စကားလုံးသည် ဧဇရနှင့် နေဟမိအပြင် အခြားနေရာတွင် တစ်ကြိမ်သာ ပေါ်လာပြီး (၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၉:၂) “ပေးသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော အများသုံးကြိယာမှ ဆင်းသက်လာသည်။ ထိုစကားလုံးသည် ဒါဝိဒ်က ဤဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်းအဆင့်ကို ခန့်အပ်၍ အပ်နှံခဲ့ခြင်းကို အလေးပေးသည် (ဧဇရ ၈:၂၀)။ နေဟမိ ၃:၂၆၊ ၃၁ အရ သူတို့သည် ယေရုရှလင်မြို့၏ အိုဖေလတွင် သီးခြားနေရာများ ရရှိခဲ့ကြသည်ဟု ထင်ရှားသည်။ သူတို့ကို ရှောလမုန်၏ ကျွန်များ၏ မျိုးဆက်များနှင့် ခွဲခြားထားသည် (ဧဇရ ၂:၅၅–၅၈၊ နေဟမိ ၁၀:၂၈)။ ဗိမာန်တော်တွင် သူတို့၏ ဝန်ဆောင်မှု၏ တိကျသောသဘောသဘာဝကို မသိရသော်လည်း လက်ရှိစာရင်း၏ ရှင်းလင်းသော အဆင့်ဆင့်ဖွဲ့စည်းပုံကို ကြည့်လျှင် ဗိမာန်တော်တွင် လိုအပ်သော အောက်ခြေလုပ်ငန်းများကို ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြဖွယ်ရှိသည်။

ရှောလမုန်၏ ကျွန်များ၏ မျိုးဆက်များ (ဧဇရ ၂:၅၅–၅၈) ကို အခန်းငယ် ၅၈ တွင် အုပ်စုနှစ်ခုလုံး၏ စုစုပေါင်းကို ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်းများ၏ အစိတ်အပိုင်းအဖြစ် ယူဆကြသည်။ လေဝိသားများကို ယဇ်ပုရောဟိတ်များထံ “ပေးအပ်” ခဲ့သကဲ့သို့ (တောလည်ရာ ၃:၉၊ ၈:၁၉) ဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်းများနှင့် ရှောလမုန်၏ ကျွန်များကို လေဝိသားများထံ ပေးအပ်ခဲ့ကြသည် (ဧဇရ ၈:၂၀)။ ထိုအရာသည် ရှင်းလင်းသော အဆင့်သုံးဆင့်ပါဝင်သည့် အဆင့်ဆင့်ဖွဲ့စည်းပုံကို အလေးပေးသည်။ ပညာရှင်များက ဤအုပ်စုတွင် အမည်များစွာသည် နိုင်ငံခြားသားအမည်များ ဖြစ်နေခြင်းကို အံ့သြဖွယ်အဖြစ် မှတ်ချက်ပြုကြသည်။ ထိုအချက်သည် မူလက ဗိမာန်တော်ဝန်ထမ်းများသည် စစ်သုံ့ပန်းများ သို့မဟုတ် မိမိတို့ဇာတိဒေသတွင် သဘာဝဘေးမှ ထွက်ပြေးလာသော နေထိုင်သူနိုင်ငံခြားသားများ ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ညွှန်ပြသည် (ရုသ ၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သို့သော် ဤနေရာတွင် သီးခြားစာရင်းပြုခြင်းသည် ဗိမာန်တော်နှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်သော လူအဖွဲ့အစည်းအတွက် သူတို့၏ အရေးပါမှုကို အလေးပေးသည်။ ထို့အပြင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို လူမျိုးရေးနှင့် နိုင်ငံရေးနယ်နိမိတ်များကို ဖြတ်ကျော်သော အားလုံးပါဝင်ပြီး အရာအားလုံးထက် မြင့်မြတ်သော ဘုရားသခင်အဖြစ် ပုံဖော်ထားကြောင်းကိုလည်း ကောင်းစွာ သတိပေးသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင်လည်း ထိုအတိုင်းပင် ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၂၆–၂၉၊ ဧဖက် ၂:၁၄–၂၂)။

ဤအပိုင်း၏ နောက်ဆုံးအုပ်စုတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မျိုးရိုးကို မသေချာနိုင်သူများ ပါဝင်သည် (ဧဇရ ၂:၅၉–၆၃)။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုသည် ပြန်လာသူများ၏ လူအဖွဲ့အစည်းတွင် အဓိကစိုးရိမ်စရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဘာဗုလုန်သို့ ပြည်နှင်ခံရခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို မနာခံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် (ယေရမိ ၆:၆–၁၅၊ ၇:၁–၁၁၊ ၁၀:၁–၁၆) ယေဟုဒ်လူအဖွဲ့အစည်း၏ နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်များသည် ဤကိစ္စများကို အထူးအာရုံစိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရင်ခံ (ဧဇရ ၂:၆၃၊ ဇေရုဗဗေလ/ရှေရှဗာဇာ ဖြစ်နိုင်သည်) သည် ပါရှန်းတရားဝင်ဘွဲ့အမည်ဖြင့် ခေါ်ဆိုခံရပြီး ပျောက်ဆုံးနေသော မျိုးရိုးအချက်အလက်ကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို သိရှိရန် ပြည်နှင်ခံရမီ အသုံးပြုခဲ့သော ဥရိမ်နှင့် သုမိမ် သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသောစာရေးမဲများကို အသုံးပြုရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည် (တောလည်ရာ ၂၇:၂၁၊ ၁ ရာဇဝင် ၁၄:၃၇–၄၂)။ ဤအမိန့်သည် ဘာသာရေးဆိုင်ရာ ကိစ္စများတွင် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်မှု၏ အရေးပါမှုကို အလေးပေးသည်။

၂:၆၄–၇၀။ နောက်ဆုံးစာရင်း။ အုပ်စုတစ်ခုလုံးအတွက် ပေးထားသော စုစုပေါင်း ၄၂,၃၆၀ (အခန်းငယ် ၆၄) သည် စာရင်း၏ သင်္ချာအရ စုစုပေါင်းထက် သိသိသာသာ မြင့်မားသည်။ ဧဇရ ၂ တွင် ၂၉,၈၁၈ နှင့် နေဟမိ ၇ တွင် ၃၁,၀၈၉ ဖြစ်သည်။ ကူးရေးသူများ၏ မှားယွင်းမှုကြောင့် ဂဏန်းများ ကွာခြားနေခြင်းသည် အလွန်မဖြစ်နိုင်ပါ။ ဧဇရတွင် ဖော်ပြထားသော ဤဂဏန်းသည် ယခင်တောင်ပိုင်းနိုင်ငံတော် ယုဒပြည်တွင် မူလနေထိုင်ခဲ့သူများမဟုတ်သော အခြားလူများကိုလည်း ထည့်သွင်းထားနိုင်သည်။ “စုဝေးခြင်း” သို့မဟုတ် “အဖွဲ့” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော စကားလုံးသည် အမျိုးသားမျိုးဆက်များကိုသာ မဟုတ်ဘဲ လူတိုင်းကို ယေဘုယျအားဖြင့် ပါဝင်စေသည် (ဧဇရ ၁၀:၁၊ နေဟမိ ၈:၂)။ ကျွန်များနှင့် တိရစ္ဆာန်များကို စာရင်းပြုထားခြင်းသည် ကြွယ်ဝချမ်းသာမှုကို အလေးပေးသည်။ အထူးသဖြင့် လားမြင်းများ၏ အရေအတွက် အတော်များသည်ကို သတိပြုသင့်သည် (ဧဇရ ၂:၆၆)။ ထိုတိရစ္ဆာန်များသည် ပြည်နှင်ခံရမီ တော်ဝင်မင်းမျိုးနှင့် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်ခဲ့ကြသည် (၂ ရာဇဝင် ၁၃:၂၉၊ ၁၈:၉၊ ၁ ရာဇဝင် ၁:၃၃)။ မြင်းနှင့် မြည်းတို့ကို မျိုးစပ်မွေးမြူရခြင်းဖြစ်သောကြောင့် လားမြင်းများကို မွေးမြူခြင်းသည် အလွန်ခက်ခဲပြီး အစ္စရေးတွင် တားမြစ်ထားသည် (ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၉)။ ထို့ကြောင့် ၎င်းတို့သည် ငွေကြေးအရ တန်ဖိုးအလွန်ကြီးမားသည်။

ဗာဗုလုန်မှ ပြန်လာခြင်းတွင် အစ္စရေး၏ ထွက်မြောက်ရာအတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်ထင်ဟပ်စေသော နောက်ထပ်အရေးကြီးသည့်အချက်မှာ ဗိမာန်တော်အတွက် အစ္စရေးခေါင်းဆောင်များ၏ မိမိဆန္ဒအလျောက် လှူဒါန်းသော အလှူများစာရင်းဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၁–၉၊ ၃၅:၄–၉၊ တောလည်ရာ ၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဧဇရ ၂:၆၉ တွင် ငွေကြေးအမည်ကို ဘာသာပြန်ခြင်းသည် သေချာမှုမရှိပါ။ အချို့ဘာသာပြန်များက ပါရှန်းရွှေဒင်္ဂါးဖြစ်သော “ဒေရစ်” ဟု ဘာသာပြန်ကြပြီး အလေးချိန်မှာ ၈.၄ ဂရမ်ခန့် (၀.၃ အောင်စ) ဖြစ်ကာ စစ်သားတစ်ဦး၏ တစ်လစာလစာနှင့် ညီမျှသည်။ အခြားဘာသာပြန်များက “ဒရခမာ” ဟု ပြန်ဆိုကြသည်။ ဂရိဒရခမာများသည် ယေဘုယျအားဖြင့် ငွေဖြင့် ပြုလုပ်ထားပြီး တန်ဖိုးနည်းသည်။ ဧဇရ ၂ ၏ နောက်ဆုံးအခန်းငယ်သည် ၂:၁ နှင့် ဖွဲ့စည်းပုံအရ ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ပေးသော နိဂုံးချုပ်အနှစ်ချုပ် ဖြစ်သည်။ အစ္စရေးလူမျိုးများ မိမိတို့၏ မြို့များနှင့် အရပ်ဒေသများတွင် အခြေချနေထိုင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ ပြည့်စုံခြင်းကို သွယ်ဝိုက်သတိပေးသည်။ အစ္စရေးသည် အိမ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီ၊ သစ္စာရှိသူများကို လူသိရှင်ကြား စာရင်းပြုထားပြီ၊ ဒုတိယထွက်မြောက်ခြင်းမျိုးဆက်သည် ဗိမာန်တော်အသစ်ကို တည်ဆောက်ရန် နေရာယူထားပြီ ဖြစ်သည်။

၃:၁–၁၃

ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်း ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း

ပြန်လာသူများသည် မိမိတို့၏ မြို့များတွင် အခြေချပြီးနောက် အာရုံစူးစိုက်မှုသည် ဗိမာန်တော် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်းကို ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်းဆီသို့ ရွှေ့ပြောင်းသွားသည်။ နှစ်ခုစလုံးအတွက် မှန်ကန်သောနေရာ၊ အသုံးအဆောင်များနှင့် အမှုဆောင်ဝန်ထမ်းများ လိုအပ်ပြီး ထိုအရာများကို အခန်း ၁ နှင့် ၂ တွင် မိတ်ဆက်ထားပြီးဖြစ်သည်။ ဤလှုပ်ရှားမှုကို မည်သည့်အရာကမှ မတားဆီးနိုင်သကဲ့သို့ ထင်ရသော်လည်း နောက်ထပ်ပဋိပက္ခများနှင့် ရုန်းကန်မှုများက ရှေ့တွင် စောင့်နေခဲ့သည်။

၃:၁–၇။ ဝတ်ပြုကြစို့။ ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်းကို ပြန်လည်တည်ထောင်ရန် လှုပ်ရှားမှုသည် သတ္တမလတွင် စတင်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁)။ ထိုလသည် တိရှရီလဖြစ်ပြီး အစ္စရေး၏ ဘာသာရေးပြက္ခဒိန်တွင် အမြင့်မြတ်ဆုံးလဖြစ်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၂၃–၄၃၊ တောလည်ရာ ၂၉)။ အစ္စရေး၏ ပွဲတော်ပြက္ခဒိန်တွင် သတ္တမလအတွင်း တံပိုးပွဲတော် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၂၃–၂၅)၊ အပြစ်ဖြေရာနေ့ (ဝတ်ပြုရာ ၁၆) နှင့် တဲတော်ပွဲတော် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၃၄–၄၃၊ တောလည်ရာ ၂၉:၁၂–၃၈) တို့ ပါဝင်သည်။ အချိန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဘာသာရေးပွဲတော်များ၏ အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာများကို အချက်ပြသည်။ သို့သော် ၎င်းသည် ပြက္ခဒိန်လကို ရည်ညွှန်းခြင်းလော သို့မဟုတ် ဘာဗုလုန်မှ ပြည်နှင်ခံရသူများ ရောက်ရှိလာပြီးနောက် ကြာမြင့်သည့်အချိန်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းလောဆိုသည်မှာ လုံးဝရှင်းလင်းခြင်းမရှိပါ။ လူများ “တစ်စုတစ်စည်းတည်း” စုဝေးခြင်း (ဧဇရ ၃:၁) သည် လူမျိုး၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အလေးပေးသည် (တရားသူကြီး ၂၀:၁၊ ၁ ရာဇဝင် ၁၁:၇ ကိုကြည့်ပါ)။ မြို့များမှ ယေရုရှလင်သို့ ရွှေ့ပြောင်းလာခြင်းသည် ယေရုရှလင်၏ ဗဟိုအခန်းကဏ္ဍကို ပိုမိုအလေးပေးသည်။ စိတ်ဝင်စားစရာကောင်းသည်မှာ ဧဇရသည် ဤလှုပ်ရှားမှု၏ တွန်းအားဖြစ်စေသော အရာကို မည်သည့်အချက်အလက်မျှ မထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ အလုပ်ကို ယေရှုဝါ (သို့မဟုတ် ယောရှု) နှင့် ဇေရုဗဗေလတို့၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် ဆောင်ရွက်ခဲ့ကြသော်လည်း (ဧဇရ ၃:၂) လူများကိုယ်တိုင်က လှုံ့ဆော်မှုရှိပုံရသည်။

မီးရှို့ရာယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ရာတွင် ဝိညာဉ်ရေးရာခေါင်းဆောင် ယေရှုဝါနှင့် အရပ်ဘက်ခေါင်းဆောင် ဇေရုဗဗေလတို့သည် မောရှေ ပေးထားသော ညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း အတူတကွ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၂)။ ရှေရှဗာဇာနှင့် ဇေရုဗဗေလတို့သည် လူတစ်ဦးတည်းဖြစ်ပါက ဟေဗြဲအမည်ကို အသုံးပြုခြင်းသည် ဗာဗုလုန်သြဇာကို ပယ်ချခြင်းကို အလေးပေးသည်။ ပြည်နှင်ခံကာလ ပြီးဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ အာရုံစူးစိုက်၍ တည်ဆောက်ခြင်း၏ အယူအဆသည် ဧဇရနှင့် နေဟမိတွင် “ထ၊ ရပ်၊ စတင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ကြိယာနှင့် “တည်ဆောက်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ကြိယာတို့၏ တွဲဖက်အသုံးပြုမှုဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ ပေါ်လာသည် (ဧဇရ ၁:၅၊ ၃:၂၊ နေဟမိ ၂:၂၀၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၂:၁၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤအလုပ်ကို မောရှေ၏ ပညတ္တိကျမ်းလိုအပ်ချက်များနှင့်အညီ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည် (ဧဇရ ၃:၂၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၂၄–၂၆)။ လူတို့၏ နှလုံးသားတွင် ကြောက်ရွံ့ခြင်းရှိခြင်း (ဧဇရ ၃:၃) သည် ထိုပြည်တွင် နေထိုင်သူများနှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်မည့်အရာကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် ကြောက်ရွံ့နေကြသော်လည်း ယဇ်ပလ္လင်ကို ၎င်း၏အုတ်မြစ်ပေါ်တွင် တည်ထားခဲ့ကြသည်။ သတ်မှတ်နာမ်ကို အသုံးပြုထားခြင်းသည် ဤသည်မှာ မည်သည့်ယဇ်ပလ္လင်မျှ မဟုတ်ဘဲ ဗိမာန်တော်ဝင်းအတွင်းရှိ “ထို” ယဇ်ပလ္လင်ဖြစ်ကြောင်း စာဖတ်သူများကို သတိပေးသည်။ ယဇ်ပူဇော်ရန် တရားဝင်ခွင့်ပြုထားသော တစ်ခုတည်းသောနေရာဖြစ်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်ကို တည်ဆောက်ရသည့် အကြောင်းရင်းမှာ ရိုးရှင်းသည်။ ယဇ်ပလ္လင်မရှိလျှင် အစ္စရေးအတွက် နံနက်နှင့် ညနေ ပုံမှန်ယဇ်ပူဇော်မှုများ ပြုလုပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။

နောက်အခန်းငယ်များ (၄–၆) သည် ပြန်လာသူများ၏ ပြန်လည်တည်ထောင်ထားသော ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုဘဝကို တစိတ်တပိုင်း ပြသပေးသည်။ စာရင်းတွင် အစ္စရေးတို့ ကတိထားရာပြည်သို့ သွားရာလမ်းတွင် တောကန္တာရ၌ လှည့်လည်ခဲ့ရခြင်းကို သတိရစေသော တဲတော်ပွဲတော် ပါဝင်သည် (ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၄၃)။ ဗိမာန်တော်ရှိရန် လိုအပ်သော အပြစ်ဖြေရာနေ့ကို ရည်ညွှန်းထားခြင်း မရှိသည်ကို သတိပြုပါ။ ပညတ္တိကျမ်း၏ လိုအပ်ချက်များကို လိုက်နာခြင်းကို အလှည့်တိုင်းတွင် ရေးသားထားသော ပညတ္တိကျမ်းညွှန်ကြားချက်များအတိုင်း လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် မှတ်သားထားသည် (ဧဇရ ၃:၂၊ ၄)။ ပြန်လာသူများ၏ လူအဖွဲ့အစည်းသည် ပြည်နှင်ခံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများထဲမှ တစ်ခုမှာ ပညတ္တိကျမ်းနှင့် မကိုက်ညီခြင်းဖြစ်သောကြောင့် ပညတ္တိကျမ်းနှင့် ကွဲလွဲမှုမရှိစေရန် အလွန်ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပညတ္တိကျမ်းကို ဤသို့အလေးပေးခြင်းသည် ပညတ္တိကျမ်းပေးသောသူကို ကိုယ်ပိုင်အပ်နှံခြင်း ပါဝင်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ နောက်ပိုင်းတွင် ရောနှောလက်ထပ်ခြင်းများ (အခန်း ၉–၁၀၊ နေဟမိ ၁၃:၂၃–၂၈)၊ ကိုယ်ပိုင်ဦးစားပေးမှုများ မှားယွင်းခြင်း (ဟဂ္ဂဲ ၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) နှင့် ဥပုသ်နေ့တွင် မသင့်လျော်သော လုပ်ရပ်များ (နေဟမိ ၁၃:၁၅–၂၂) တို့က ထိုအချက်ကို ပြသသည်။ ပညတ္တိကျမ်းကို ပေးသောသူကို မသိဘဲ၊ မချစ်ဘဲ ပညတ္တိကျမ်းကို ချစ်၍ မစောင့်ထိန်းနိုင်ပါ။

၃:၈–၁၃။ ဗိမာန်တော် ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း။ ဗိမာန်တော်တည်ဆောက်ရန် ပြင်ဆင်မှုများကို ဖော်ပြရာတွင် အချို့အပိုင်းများသည် ဒါဝိဒ်နှင့် ရှောလမုန်တို့ ပြုလုပ်ခဲ့သော ပြင်ဆင်မှုများနှင့် တူညီသည် (ဧဇရ ၃:၇၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၂:၄၊ ၁၅၊ ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၂:၁၀၊ ၁၅–၁၆)။ ဇိဒုန်နှင့် တိုင်ရမြို့တို့မှ အာရဇ်သစ်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းနှင့် ထိုသစ်များကို ယုပ္ပေမှတစ်ဆင့် ကမ်းရိုးတန်းအတိုင်း သယ်ယူရမည်ဟု အထူးဖော်ပြခြင်းတို့သည် အစ္စရေးလွတ်လပ်သောအချိန်တွင် တည်ဆောက်ခဲ့သော ပထမဗိမာန်တော်နှင့် ဤဗိမာန်တော်ကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်။ ပထမဗိမာန်တော်တည်ဆောက်မှုနှင့် ဆက်စပ်သော ဒါဝိဒ်နှင့် ရှောလမုန်တို့၏ လုပ်ဆောင်မှုများသည် ဧဇရ ၃ ၏ နောက်ခံဖြစ်သည်။ ယဇ်ပလ္လင်တည်ဆောက်ပြီးနောက် ခုနစ်လအကြာတွင် အုတ်မြစ်တည်ဆောက်ခြင်းကို စတင်ခဲ့သည် (၃:၈)။ ထိုအရာသည် ဒုတိယလတွင် ပထမဗိမာန်တော်ကို စတင်တည်ဆောက်ခဲ့သော ရှောလမုန်၏ လုပ်ဆောင်မှုကို ထပ်မံတုပခြင်းဖြစ်သည် (၁ ရာဇဝင် ၆:၁)။ ဤတည်ဆောက်မှုသည် ဝိညာဉ်ရေးရာအရ အရေးကြီးသော အကျိုးသက်ရောက်မှုများရှိသောကြောင့် ၎င်း၏ ကြီးကြပ်မှုကို လေဝိသားများထံ အပ်နှံခဲ့သည်။ ဟေဗြဲစာသားတွင် “အုတ်မြစ်” အတွက် သီးခြားနာမ်မပါဘဲ “အုတ်မြစ်ချသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသော ကြိယာပုံစံကို အသုံးပြုထားသည် (ဧဇရ ၃:၆၊ ၁၀)။ အလေးပေးထားသည့်အရာမှာ ဒုတိယဗိမာန်တော်လူအဖွဲ့အစည်း၏ “အုတ်မြစ်ချခြင်း” လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။

အုတ်မြစ်ချခြင်းတွင် ပါဝင်သူများ၏ စာရင်းက လူအဖွဲ့အစည်း၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို အလေးပေးသည်။ ထိုသူများတွင် ဇေရုဗဗေလ (အရပ်ဘက်နှင့် နိုင်ငံရေးခေါင်းဆောင်)၊ ယေရှုဝါ (ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း)၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၊ လေဝိသားများနှင့် ပြည်နှင်ခံရာမှ ပြန်လာသူအားလုံး ပါဝင်သည် (အခန်းငယ် ၈)။ အသက် ၂၀ နှစ်နှင့်အထက် လေဝိသားများသည် တည်ဆောက်မှုကို ကြီးကြပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ မောရှေ၏ စည်းမျဉ်းများအရ လေဝိသားများသည် အသက် ၃၀ မှ ၅၀ အတွင်းသာ အမှုထမ်းရမည်ဖြစ်သည် (တောလည်ရာ ၄:၂–၃၊ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၃:၂–၃)။ သို့သော် သူတို့၏ ရှားပါးမှုနှင့် ဒါဝိဒ်၊ ရှောလမုန်တို့၏ ဗိမာန်တော်နှင့်ပတ်သက်သော လုပ်ဆောင်မှုများနှင့် စာပေ၊ အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ ဆက်စပ်မှုတို့ကြောင့် ဤပြင်ဆင်မှု လိုအပ်ခဲ့ပုံရသည်။ ၁ ရာဇဝင်ချုပ် ၂၃:၂၄–၂၈ သည် လေဝိသားများ၏ အမှုဆောင်အသက်ကို လျှော့ချခဲ့သူအဖြစ် ဒါဝိဒ်ကို ချီးကျူးဖော်ပြသည်။

အုတ်မြစ်ချခြင်းကို သီချင်းဆိုခြင်းနှင့် ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ခြင်းဖြင့် ကျင်းပခဲ့ပြီး ထာဝရဘုရားသည် ကောင်းမြတ်တော်မူကြောင်းနှင့် ကိုယ်တော်၏ “ခေစက်” သည် အစ္စရေးအပေါ် ထာဝရတည်ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြသည်။ ထိုစကားလုံးသည် “မေတ္တာ”၊ “ပဋိညာဉ်သစ္စာ”၊ “ကရုဏာ”၊ “ချစ်ခြင်းကရုဏာ” စသဖြင့် အမျိုးမျိုး ဘာသာပြန်နိုင်သော ကြွယ်ဝသည့် ဟေဗြဲစကားလုံးဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံးကို ယေရမိ ၃၃:၁၀–၁၁ တွင်လည်း တွေ့ရသောကြောင့် ဗိမာန်တော်ဝတ်ပြုခြင်း၏ အစနှင့် ဧဇရ ၁:၁ တွင် ရည်ညွှန်းထားသော ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက်ပြုအချိန်ဇယားတို့ကို ချိတ်ဆက်ပေးသည် (ပထမဗိမာန်တော် ဖွင့်လှစ်ရာတွင် ၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၇:၆ ၌ ထိုအတိုင်းသော သီချင်းစာသားကို တွေ့ရသည်)။ ကျွန်ုပ်တို့ ဤနေရာတွင် ရှိနေကြခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နိုးကြားလှုံ့ဆော်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည် (ယောဟန် ၆:၄၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ကိုယ်တော်၏ ကတိတော်များနှင့် ကာကွယ်စောင့်ရှောက်မှုကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ သီချင်းဆိုနိုင်ကြသည်။

သို့သော် ဤအခန်းသည် မသေချာမရေရာသော အခြေအနေဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ လူအားလုံးသည် ကြီးစွာသောအော်ဟစ်သံဖြင့် ဝမ်းမြောက်ခဲ့ကြသော်လည်း (ဧဇရ ၃:၁၁) အခြားသူများက ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးခဲ့ကြသည် (အခန်းငယ် ၁၂)။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်း ရောနှောနေခြင်းသည် အတိတ်၏ ဘုန်းအသရေနှင့် အနာဂတ်၏ ဖြစ်နိုင်ခြေများကြား ပိုမိုခက်ခဲလာသော ချိန်ညှိမှုကို ဖော်ပြသည်။ ဤဗိမာန်တော်သည် လွတ်လပ်၍ အချုပ်အခြာအာဏာရှိသော အစ္စရေးဘုရင်တစ်ပါး တည်ဆောက်ခဲ့သည့် ဘုန်းကြီးသော ဗိမာန်တော် မဟုတ်ပါ (ဟဂ္ဂဲ ၂:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဘုရားသခင်သည် ပြည်နှင်ခံရခြင်းနောက်ပိုင်း အနာဂတ်အတွက် အခွင့်အလမ်းသစ်များကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ငိုကြွေးခြင်း၏ မသေချာမှုသည် ဧဇရ ၃:၁၃ တွင် ထင်ရှားသည်။ လူတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းအော်သံနှင့် ကျယ်လောင်စွာ ငိုကြွေးသံကို မခွဲခြားနိုင်ကြပါ။ သို့သော် ထိုကျယ်လောင်သော အသံသည် အဝေးမှ ဖြစ်သည်။ နောက်အခန်းတွင် အဝေးမှ နားထောင်၍ ကြည့်ရှုနေသူများဆီသို့ စာဖတ်သူကို ခေါ်ဆောင်သွားမည်။