အခန်း (၂၄-၂၅)

 

အခန်း ၂၄—ခရီးနှင့် သင်္ဘောပျက်ခြင်း

“ငါတို့သည် အီတလီပြည်သို့ သင်္ဘောဖြင့် သွားရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်သောအခါ၊ ထိုသူတို့သည် ပေါလုနှင့် အခြားသော အကျဉ်းသားအချို့တို့ကို သြဂုတ်တပ်စုမှ စစ်သူကြီး ယုလိဟုခေါ်သော သူအား အပ်နှင်းကြ၏။ အဒရာမိတိမြို့မှ သင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ကြပြီးလျှင် အာရှကမ်းခြေကို လှည့်၍သွားရန် ရည်ရွယ်လျက် ထွက်ခွာခဲ့ကြ၏။ တဿלוနိတ်မြို့သား မာကေဒိယလူ အရစ္စတခ်လည်း ငါတို့နှင့်အတူ လိုက်ပါလာ၏။”

အဒရာမိတိမြို့သည် အာရှပြည်နယ်၏ အနောက်ဘက်ကမ်းခြေတွင် တည်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ခရီးသွားများသည် ထိုမြို့သို့ သွားသောသင်္ဘောဖြင့် ခရီး၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကိုသာ သွားနိုင်ကြသည်။ သို့သော် သင်္ဘောဆိုက်ကပ်မည့် ပိုကြီးသော ဆိပ်ကမ်းအချို့တွင် ရောမမြို့သို့ ဆက်လက်စီးနွားသွားနိုင်မည့် သင်္ဘောတစ်စင်းကို တွေ့ရှိနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။

ခရစ်ယာန်သက္ကရာဇ် ပထမရာစုတွင် ပင်လယ်ရေကြောင်းခရီးဖြင့် သွားလာခြင်းသာမက ကုန်းလမ်းခရီးဖြင့် သွားလာခြင်းသည်လည်း လက်ရှိကာလထက် အဆပေါင်းများစွာ ခက်ခဲခဲ့သည်။ သင်္ဘောတည်ဆောက်ခြင်းနှင့် ရေကြောင်းသွားလာခြင်း အနုပညာရပ်များသည် ယခုကဲ့သို့ မဖွံ့ဖြိုးသေးပေ။ သင်္ဘောသားများသည် နေနှင့်ကြယ်များကို ကြည့်၍ လမ်းကြောင်းညွှန်ပြကြသည်။ ဤအရာများ မပေါ်လာဘဲ မုန်တိုင်းလက္ခဏာများ ရှိလာသောအခါတွင် ၎င်းတို့၏ သင်္ဘောများကို ပွင့်လင်းသော ပင်လယ်ပြင်သို့ လွှတ်ရန် ကြောက်ရွံ့ကြသည်။

တမန်တော်၏သင်္ဘော Καιသာရိယ (ကဲသရိ) မြို့မှ မထွက်ခွာမီကပင် ဘေးကင်းလုံခြုံစွာ သွားလာနိုင်သည့် ရာသီဥတု ကုန်ဆုံးလုနီးပါးဖြစ်နေပြီး၊ နှစ်စဉ် ပင်လယ်ခရီးသွားလာမှု ရပ်ဆိုင်းတော့မည့် အချိန်သို့ အမြန်ရောက်ရှိလာနေပြီဖြစ်သည်။ နေ့စဉ် ကြန့်ကြာမှုတိုင်းသည် ခရီးသွားလာမှု၏ အန္တရာယ်ကို ပိုမိုကြီးမားစေခဲ့သည်။ သို့သော် သာမန်ခရီးသွားတစ်ဦးအတွက် ခက်ခဲပြီး အန္တရာယ်ရှိသော ခရီးသည် အကျဉ်းသားတစ်ဦးအနေဖြင့် တမန်တော်အတွက် နှစ်ဆပို၍ ခက်ခဲပင်ပန်းစေမည်ဖြစ်သည်။ ရောမစစ်သားများသည် မိမိတို့၏ အကျဉ်းသားများ လုံခြုံရေးအတွက် ကိုယ်ပိုင်အသက်ဖြင့် တာဝန်ယူရသည်။ ဤအချက်က အကျဉ်းသားများ၏ လက်ယာလက်ကောက်ဝတ်ကို စစ်သားများ၏ လက်ဝဲလက်ကောက်ဝတ်နှင့် သံကြိုးခတ်ထားလေ့ရှိသည့် အလေ့အထကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီး စစ်သားများသည် အလှည့်ကျ တာဝန်ထမ်းဆောင်ကြသည်။ ဤသို့ဖြင့် တမန်တော်သည် လွတ်လပ်စွာ လှုပ်ရှားခွင့်မရှိရုံသာမက စိတ်သဘောထား ကွာခြားလှပြီး ရွံရှာဖွယ်အကောင်းဆုံးသော လူစားများနှင့် အနီးကပ် ဆက်သွယ်နေထိုင်ခဲ့ရသည်။ ၎င်းတို့မှာ ပညာမတတ်၊ ယဉ်ကျေးမှုမရှိရုံသာမက ပတ်ဝန်းကျင်၏ ယိုယွင်းပျက်စီးစေသော သက်ရောက်မှုများကြောင့် ကြမ်းကြုတ်ပြီး အဆင့်အတန်းနိမ့်ကျသွားကြသော လူများဖြစ်ကြသည်။ သို့သော် ဤအလေ့အထသည် ကုန်းပေါ်တွင် အကျဉ်းသားများကို ချုပ်နှောင်သည်ထက် သင်္ဘောပေါ်တွင် ပိုမိုတင်းကျပ်မှု လျော့နည်းသည်။

သို့သော် အခြေအနေတစ်ခုက သူ့ဘဝ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခကို များစွာ သက်သာစေခဲ့သည်။ သူ၏ အဖော်များဖြစ်သော လူကာနှင့် အရစ္စတခ်တို့နှင့်အတူ အဖော်ပြုနေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့ခြင်းပင်တည်း။ ကောလောသဲမြို့သားတို့ထံ ရေးသားသော သူ၏စာတွင် နောက်ဆုံးလူကို “အတူအကျဉ်းခံရသူ” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် အရစ္စတခ်သည် ပေါလုအပေါ် ထားရှိသော မေတ္တာကြောင့် မိမိအလိုအလျောက် ရွေးချယ်ကာ သူ၏အကျဉ်းစံဘဝကို ဝေမျှခံစားပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်ချိန်တွင် လုပ်ကျွေးပြုစုခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။

ခရီးစဉ်သည် အစပိုင်းတွင် အဆင်ပြေချောမွေ့ခဲ့ပြီး စတင်ထွက်ခွာပြီး တစ်ရက်အကြာတွင် ဆိဒုန်ဆိပ်ကမ်း၌ ကျောက်ချရပ်နားခဲ့ကြသည်။ ဤနေရာတွင် အဂရိပ္ပရှေ့၌ တမန်တော်၏ မိန့်ခွန်းကို နားထောင်ခဲ့ဖူးပြီး သူ၏အပေါ် သဘောကျ နှစ်သက်ခဲ့သည့် စစ်သူကြီး ယုလိသည် “ပေါလုကို ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံခဲ့ပြီး” နေရာဒေသတွင်း၌ ခရီးယာန်များ ရှိနေကြောင်း သိရသောအခါ “သူ့အဖော်မိတ်ဆွေများထံ သွားရောက်၍ အားမွေးမြူခွင့် ပေးခဲ့သည်။” ကျန်းမာရေး ချို့တဲ့နေပြီး ရှည်လျားသောခရီးအတွက် သက်တောင့်သက်သာဖြစ်စေမည့် အထောက်အပံ့ အလွန်နည်းပါးနေသော တမန်တော်အတွက် ဤကျေးဇူးပြုမှုကို အလွန်တန်ဖိုးထားခဲ့သည်။ ဆိဒုန်မြို့တွင် ခေတ္တရပ်နားခြင်းသည် သူ၏ခြောက်သွေ့ မှိုင်းညို့နေသော ခရီးလမ်းတွင် သဲကန္တာရထဲမှ ရေတွင်းဝန်းကဲ့သို့ ဖြစ်နေခဲ့ပြီး ပင်လယ်ပြင်ပေါ်ရှိ စိုးရိမ်ပူပန်မှုများနှင့် မုန်တိုင်းဒဏ်ခံရသော အပတ်များအတွင်း သူအတွက် အားပေးနှစ်သိမ့်မှုနှင့် ခွန်အားသစ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

ဆိဒုန်မြို့မှ ထွက်ခွာလာသောအခါ သင်္ဘောသည် ဆန့်ကျင်ဘက်လေများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ရပြီး တိုက်ရိုက်လမ်းကြောင်းမှ လမ်းလွဲသွားကာ ခရီးသွားလာမှု အလွန်နှေးကွေးခဲ့သည်။ လိကိပြည်နယ်ရှိ မိရမြို့တွင် စစ်သူကြီးသည် အီတလီကမ်းခြေသို့ သွားမည့် အလက်ဇန္ဒြီးယား သင်္ဘောကြီးတစ်စင်းကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး သူ၏အကျဉ်းသားများကို ချက်ချင်း ပြောင်းရွှေ့တင်ဆောင်ခဲ့သည်။ သို့သော် လေများသည် ဆန့်ကျင်ဘက်သို့ ဆက်လက်တိုက်ခတ်နေဆဲဖြစ်ပြီး သင်္ဘော၏ ခရီးနှင်မှုမှာ နှေးကွေးခက်ခဲနေဆဲ ဖြစ်သည်။ လူကာက ဤသို့ဆိုသည်— “ငါတို့သည် ရက်ပေါင်းများစွာ နှေးကွေးစွာဖြင့် သင်္ဘောဖြင့်သွားကြပြီး ကွိဒုမြို့ရှေ့သို့ ခက်ခဲစွာ ရောက်ရှိကြ၏။ လေတားဆီးသဖြင့် ခေတ္တရှောင်ကွင်း၍ သလမုန်မြို့ရှေ့ရှိ ကရိကျွန်းအောက်ဘက်မှ သွားကြပြီးလျှင် ကျပ်တည်းစွာဖြင့် သာယာသောဆိပ်ကမ်းဟု ခေါ်သည့် နေရာသို့ ရောက်ရှိကြ၏။”

သာယာသောဆိပ်ကမ်း (Fair Havens) တွင် သင့်တောသောလေကို စောင့်ဆိုင်းရင်း အချိန်အတော်ကြာ နေထိုင်ရန် বাধ্য ဖြစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤကာလအတွင်း ဂျူးတို့၏ သင်္ဘောခရီးသွားလာသည့် ရာသီဥတု ကုန်ဆုံးသွားခဲ့ပြီဖြစ်သည်။ တစ်ပါးအမျိုးသားများသည် နောက်ပိုင်းအချိန်အထိ ခရီးသွားလာရန် ဘေးကင်းသည်ဟု ယူဆကြသော်လည်း ခရီးစဉ်ကို အဆုံးသတ်နိုင်မည့် မျှော်လင့်ချက် မရှိတော့ပေ။ ယခု ဆုံးဖြတ်ရမည့် တစ်ခုတည်းသော ကိစ္စမှာ ရှိရင်းစွဲနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန်လား သို့မဟုတ် ဆောင်းရာသီကို ကုန်ဆုံးရန် ပိုမိုသင့်လျော်သောနေရာသို့ ရောက်ရှိရန် ကြိုးစားရန်လား ဆိုသည်ပင်တည်း။

ဤကိစ္စကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ဆွေးနွေးခဲ့ကြပြီး နောက်ဆုံးတွင် သင်္ဘောသားများနှင့် စစ်သူကြီးတို့၏ လေးစားမှုကို ရရှိထားသူ ပေါလုထံသို့ စစ်သူကြီးက လွှဲပြောင်းဆုံးဖြတ်စေခဲ့သည်။ တမန်တော်က ဤနေရာတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ရန် တုံ့ဆိုင်းခြင်းမရှိဘဲ အကြံပြုခဲ့သည်။ သူက ဤသို့ဆိုသည်— “အို လူတို့၊ ဤခရီးသည် သင်္ဘောနှင့် ကုန်ပစ္စည်းများသာမက ငါတို့၏အသက်များအတွက်ပါ ထိခိုက်နစ်နာမှုများစွာနှင့် ကြုံတွေ့ရလိမ့်မည်ဟု ငါထင်မြင်ပေ၏။” သို့သော် သင်္ဘောပေါ်တွင် ရှိနေသော သင်္ဘောပိုင်ရှင်နှင့် ခရီးသည်များနှင့် သင်္ဘောသား အများစုမှာ ဤအကြံဉာဏ်ကို လက်ခံရန် ဆန္ဒမရှိကြပေ။ သာယာသောဆိပ်ကမ်း၏ ဆိပ်ကမ်းသည် ဆောင်းလေဒဏ်မှ ကောင်းစွာ မကာကွယ်နိုင်ကြောင်းနှင့် အနီးအနားရှိ မြို့ငယ်လေးသည် အလွန်သေးငယ်သဖြင့် လပေါင်းများစွာ ကြာမြင့်မည့် ကာလအတွင်း သင်္ဘောသားနှင့် ခရီးသည် သုံးရာတို့အတွက် အလုပ်အကိုင် အလွန်နည်းပါးမည်ဖြစ်ကြောင်း ၎င်းတို့က တိုက်တွန်းပြောဆိုခဲ့ကြသည်။ ၃၄ မိုင်သာ ကွာဝေးသော ဖီနီခေးဆိပ်ကမ်းသည် ကောင်းစွာ အမိုးအကာရှိပြီး အခြားသော အချက်များအားလုံးတွင်လည်း ဆောင်းရာသီကုန်ဆုံးရန် ပိုမိုနှစ်လိုဖွယ်ကောင်းသော နေရာတစ်ခု ဖြစ်ပေသည်။

စစ်သူကြီးသည် အများစု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အတိုင်း လိုက်နာရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် “တောင်ဘက်လေသည် နူးညံ့စွာ တိုက်ခတ်လာသောအခါ” တွင် နာရီအနည်းငယ်အတွင်း လိုချင်သော ဆိပ်ကမ်းသို့ ရောက်ရှိမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် သာယာသောဆိပ်ကမ်းမှ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ပေါလု၏ အကြံဉာဏ်ကို မလိုက်နာခဲ့မိခြင်းအတွက် လူတိုင်း ဝမ်းမြောက်နေကြသော်လည်း ၎င်းတို့၏ မျှော်လင့်ချက်များသည် မကြာမီမှာပင် ပျက်ပြားသွားရန် ကံကြမ္မာက ဖန်တီးထားခဲ့သည်။

အနည်းငယ်မျှ မသွားရသေးမီမှာပင် ထိုလတ္တီကျုတွင် တောင်လေတိုက်ပြီးနောက် မကြာခဏ ဖြစ်တတ်သော မုန်တိုင်းလေပြင်းကြီးသည် ကြင်နာမှုကင်းမဲ့သော အမျက်ဒေါသဖြင့် ရုတ်တရက် ဝင်ရောက်တိုက်ခတ်လာခဲ့သည်။ လေပြင်းသည် သင်္ဘောကို ပထမဆုံးအကြိမ် ရိုက်ခတ်သည့် အချိန်မှစ၍ အခြေအနေမှာ မျှော်လင့်ချက် ကင်းမဲ့သွားခဲ့သည်။ တိုက်ခတ်မှုသည် အလွန် ရုတ်တရက်ဆန်သဖြင့် သင်္ဘောသားများသည် ပြင်ဆင်ရန် အချိန်တစ်စုံတစ်ရာ မရရှိခဲ့ကြဘဲ သင်္ဘောကို မုန်တိုင်း၏ ကရုဏာလက်အောက်သို့သာ လွှတ်ထားခဲ့ရတော့သည်။

အချိန်အနည်းငယ်ကြာပြီးနောက် ကလောဒိကျွန်းငယ်လေး အနီးသို့ ရောက်ရှိလာကြပြီး အမိုးအကာအောက်တွင် ရှိနေစဉ် အဆိုးရွားဆုံးအခြေအနေအတွက် ပြင်ဆင်ရန် တတ်နိုင်သမျှ အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြသည်။ သင်္ဘောနစ်မြုပ်သွားပါက လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ကယ်ဆယ်ရေးလှေငယ်ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်သော်လည်း သင်္ဘောနှင့် ချည်နှောင်ဆွဲငင်လာစဉ် အချိန်မရွေး ကြေမွသွားနိုင်ခြေ ရှိနေသည်။ ပထမဆုံးလုပ်ဆောင်ရမည့်အလုပ်မှာ လှေငယ်ကို သင်္ဘောပေါ်သို့ တင်ရန်ပင်တည်း။ ဤသည်မှာ လွယ်ကူသော အလုပ်မဟုတ်ပေ၊ အကြောင်းမှာ သင်္ဘောသားများသည် အလွန်ရိုးရှင်းသော တာဝန်ကိုပင် အ極တရ ခက်ခဲစွာဖြင့် လုပ်ဆောင်နေရသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သင်္ဘောကို ခိုင်ခံ့လုံခြုံစေရန် ဖြစ်နိုင်သမျှ ကြိုတင်ကာကွယ်မှု အားလုံးကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြပြီးနောက် လေနှင့်လှိုင်းတို့၏ ကရုဏာအတိုင်း မျောပါသွားရန်သာ ကျန်ရစ်တော့သည်။ အမိုးအကာအတွက် ဝင်ရောက်နိုင်မည့် နေရာ မရှိတော့ဘဲ လေက တွန်းပို့နေကာ ကျွန်းငယ်လေးက ပေးသည့် အလွန်အားနည်းသော အမိုးအကာသည်ပင် ကြာရှည်မခံနိုင်တော့ပေ။ နူးညံ့သောလေပြင်းနှင့် ကြီးမားသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် စတင်ခဲ့သော နေ့တစ်နေ့၏ ကံဆိုးမိုးမှောင်ကျသော အဆုံးသတ်သည် ဤကဲ့သို့ ဖြစ်ခဲ့ပေသည်။

တစ်ညလုံး မုန်တိုင်းထန်ခဲ့ပြီး သင်္ဘောသည် ရေယိုစိမ့်လာခဲ့သည်။ နောက်တစ်နေ့တွင် သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံး—စစ်သားများ၊ သင်္ဘောသားများ၊ ခရီးသည်များနှင့် အကျဉ်းသားများ—တို့သည် စွန့်ပစ်နိုင်သမျှသော ပစ္စည်းဟူသမျှကို ပင်လယ်ထဲသို့ စုပေါင်းလွှင့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ညရောက်လာပြန်သော်လည်း လေပြင်းသည် ငြိမ်ကျသွားခြင်း မရှိပေ။ မုန်တိုင်းဒဏ်ခံရသော တိုင်ကျိုးနှင့် စုတ်ပြဲနေသော ရွက်ဖျင်များပါသည့် သင်္ဘောသည် မုန်တိုင်း၏ အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် လွင့်စင်တိမ်းစောင်းနေခဲ့သည်။ သင်္ဘောသည် မုန်တိုင်းဒဏ်ကြောင့် တုန်ခါနေစဉ် ညည်းညူနေသော သစ်သားဘောင်များ အချိန်မရွေး ကျိုးပတ်သွားနိုင်သလို ထင်မှတ်ရသည်။ ရေယိုစိမ့်မှုသည် လျင်မြန်စွာ ဆိုးရွားလာပြီး ခရီးသည်များနှင့် သင်္ဘောသားများသည် ရေစုပ်စက်များဖြင့် အဆက်မပြတ် လုပ်ဆောင်နေခဲ့ကြသည်။ သင်္ဘောပေါ်ရှိ မည်သူ့အတွက်မျှ အနားယူချိန် တစ်စက္ကန့်မျှ မရှိခဲ့ပေ။

“တတိယနေ့တွင်” ဟု လူကာကဆိုသည်— “ငါတို့သည် သင်္ဘော၏ ကိရိယာတန်ဆာပလာများကို ကိုယ်လက်တို့ဖြင့် ပစ်ချကြ၏။ ရက်ပေါင်းများစွာတိုင်အောင် နေမင်းနှင့် ကြယ်များကို မမြင်ရဘဲ ကြီးမားသော မုန်တိုင်းလည်း ကျရောက်နေသောအခါ ငါတို့ ကယ်တင်ခံရမည့် မျှော်လင့်ချက် အားလုံး ကုန်ဆုံးသွားလေ၏။”

နေနှင့်ကြယ်မရှိသော ကောင်းကင်အောက်တွင် အကူအညီမဲ့စွာနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့စွာဖြင့် ရက်ပေါင်း တစ်ဆယ့်လေးရက်တိုင်တိုင် မျောပါနေကြစဉ် ထိုလူသုံးရာတို့၏ ရင်ထဲတွင် မှိုင်းညို့ပျင်းရိသော စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းမှုကြီး စိုးမိုးသွားခဲ့သည်။ ချက်ပြုတ်ရန် နည်းလမ်းမရှိတော့ပေ၊ မီးမမွှေးနိုင်တော့ပါ၊ ဟင်းချက်ပစ္စည်းများလည်း ရေစီးနှင့်အတူ ပါသွားခဲ့ပြီး စားနပ်ရိက္ခာ အများစုမှာလည်း ရေစိုပျက်စီးကုန်ပြီ ဖြစ်သည်။ အမှန်စင်စစ်တွင် ၎င်းတို့၏ ကောင်းသောသင်္ဘောသည် မုန်တိုင်းနှင့် ရုန်းကန်နေရပြီး လှိုင်းတံပိုးတို့က သေခြင်းတရားနှင့် စကားပြောနေစဉ် မည်သူမျှ အစားအစာကို မလိုလားခဲ့ကြပေ။

ထိုသို့သော ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော အခြေအနေအလယ်တွင် တမန်တော်သည် မိမိ၏ တည်ငြိမ်မှုနှင့် သတ္တိကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားနိုင်ခဲ့သည်။ သူကိုယ်တိုင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာအရ အများဆုံး ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားနေရသူ ဖြစ်သော်လည်း အမှောင်မိုက်ဆုံး အချိန်နာရီအတွက် မျှော်လင့်ချက်စကားများ ရှိနေပြီး အရေးပေါ်အခြေအနေတိုင်းတွင် ကူညီပေးမည့် လက်တစ်ဖက် ရှိနေခဲ့သည်။ ဤစမ်းသပ်မှု ကာလအတွင်း သူသည် အဆုံးအစမရှိသော တန်ခိုးတော်၏ လက်ရုံးကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဆုပ်ကိုင်ထားခဲ့ပြီး သူ၏နှလုံးသားသည် ဘုရားသခင်အပေါ် တည်ကြည်နေခဲ့ကာ ပတ်ဝန်းကျင်မှ မှောင်မိုက်မှုများအလယ်တွင် သူ၏သတ္တိနှင့် မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်သည် အတောက်ပဆုံး အရောင်အဝါဖြင့် ထွန်းလောက်တောက်ပနေခဲ့သည်။ အနီးအနားရှိ လူတိုင်းက လျင်မြန်စွာ ပျက်စီးခြင်းကိုသာ စောင့်မျှော်နေကြစဉ် ဤဘုရားသခင်၏ လူသားသည် အပြစ်ကင်းစင်သော အသိစိတ်၏ တည်ငြိမ်မှုဖြင့် ၎င်းတို့အတွက် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ဆုတောင်းပတ္ထနာပြုနေခဲ့သည်။

ပေါလုသည် မိမိကိုယ်အတွက် မည်သည့်စိုးရိမ်ပူပန်မှုမျှ မရှိခဲ့ပေ။ ဆာလောင်မွတ်သိပ်နေသော ရေပြင်ကြီးက သူ့ကို ဝါးမျိုသွားမည်မဟုတ်ကြောင်း သူ အပြည့်အဝ ယုံကြည်စိတ်ချနေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ရောမမြို့တွင် သမ္မာတရားအတွက် သက်သေခံနိုင်ရန် သူ၏အသက်ကို စောင့်ရှောက်တော်မူမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် သူ၏ လူသားဆန်သော နှလုံးသားသည် အနီးအနားရှိ ဆင်းရဲသော လူသားများအတွက် သနားကြင်နာမှုဖြင့် လွမ်းဆွတ်နေခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် အပြစ်သားများဖြစ်ပြီး အဆင့်နိမ့်ကျနေကြသော်လည်း သေဆုံးရန် မပြင်ဆင်ရသေးပေ။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် ဘုရားသခင်ထံ စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဆုတောင်းချက်ကို ခွင့်ပြုတော်မူကြောင်း သူ့အား ဖော်ပြခဲ့သည်။ မုန်တိုင်း ငြိမ်သက်သွားပြီး သူ၏အသံကို ကြားနိုင်သည့် အချိန်တွင် သူသည် သင်္ဘောခေါင်းပေါ်တွင် ရပ်တည်လျက် ဤသို့ပြောကြားခဲ့သည်—

“အို လူတို့၊ သင်တို့သည် ငါ့စကားကို နားထောင်ခဲ့လျှင်၊ ကရိကျွန်းမှ မထွက်ဘဲ ဤထိခိုက်နစ်နာမှုကို မခံခဲ့ရပါမူ ကောင်းပေစွ။ ယခုတွင်လည်း စိတ်မပျက်ကြနှင့်ဟု ငါတိုက်တွန်းပါ၏။ အကြောင်းမူကား သင်တို့အထဲတွင် မည်သူ့၏အသက်မျှ ဆုံးရှုံးမည်မဟုတ်ဘဲ သင်္ဘောသာလျှင် ပျက်စီးလိမ့်မည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ငါကိုးကွယ်၍ အမှုတော်ကို ထမ်းဆောင်နေသော ဘုရားသခင်၏ ကောင်းကင်တမန်သည် ယခုညဉ့်တွင် ငါ့အနား၌ ရပ်လျက်— ‘ပေါလု၊ မကြောက်နှင့်၊ သင်သည် Καίσαρ (ဆီဇာ/ဧကရာဇ်) ရှေ့သို့ ရောက်ရမည်။ ကြည့်ရှုလော့၊ ဘုရားသခင်သည် သင်နှင့်အတူ သင်္ဘောလိုက်ပါလာသူ အားလုံးကို သင့်အား ပေးသနားတော်မူပြီ’ ဟု ဆို၏။ ထို့ကြောင့် အို လူတို့၊ စိတ်ပျက်အားငယ်ခြင်းမရှိဘဲ ရဲစွမ်းသတ္တိရှိကြလော့။ အကြောင်းမူကား ငါ့အား ပြောဆိုတော်မူသည့်အတိုင်း ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ဘုရားသခင်ကို ငါယုံကြည်၏။ သို့သော်လည်း ငါတို့သည် ကျွန်းတစ်ကျွန်းပေါ်သို့ တင်ခံရမည် ဖြစ်၏။”

ဤစကားများကို ကြားလိုက်ရသောအခါ မျှော်လင့်ချက်များ ပြန်လည်ရှင်သန်လာခဲ့သည်။ ခရီးသည်များနှင့် သင်္ဘောသားများသည် ၎င်းတို့၏ ထုံထိုင်းပျင်းရိခြင်းမှ နိုးထလာကြပြီး အသက်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက် ဖြစ်နိုင်သမျှ ကြိုးစားမှုအမျိုးမျိုးကို ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။ လုပ်စရာများစွာ ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ပျက်စီးခြင်းမှ ရှောင်ရှားရန် တတ်နိုင်သမျှသော ကြိုးစားအားထုတ်မှုတိုင်းကို ပြုလုပ်ရမည်၊ အကြောင်းမူကား ဘုရားသခင်သည် မိမိကိုယ်ကို ကူညီသူများကိုသာ ကူညီတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

မည်းမှောင်ပြီး လှိုင်းထန်နေသော ပင်လယ်ပြင်တွင် လှိုင်းဒဏ်ကို ခံနေရသည်မှာ တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက်သော ညဉ့်တွင် မုန်တိုင်းသံများအလယ် သင်္ဘောသားများသည် ကျောက်ဆောင်များ ရိုက်ခတ်သံကို ကြားသိကြရပြီး ကုန်းမြေနှင့် နီးကပ်နေပြီဖြစ်ကြောင်း သတင်းပေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် “ရေဆင်းကြိုးချ၍ တိုင်းကြည့်ကြရာ အတောင် နှစ်ဆယ် နက်သည်ကို တွေ့ကြ၏။ အနည်းငယ် ဆက်သွားပြီးနောက် တစ်ဖန် တိုင်းကြည့်ကြရာ အတောင် တစ်ဆယ့်ငါတ်ခု နက်သည်ကို တွေ့ကြ၏။” ယခုအခါ ၎င်းတို့သည် ကျောက်ဆောင်ထူထပ်သော ကမ်းခြေပေါ်သို့ သင်္ဘောတိုက်မိမည့် အန္တရာယ်အသစ်နှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ၎င်းတို့သည် ချက်ချင်းပင် ကျောက်ဆုံလေးခုကို ချခဲ့ကြပြီး ဤသည်မှာ လုပ်ဆောင်နိုင်စရာ တစ်ခုတည်းသော အရာဖြစ်သည်။ ကျန်ရှိနေသေးသော ထိုညဉ့်အချိန် အားလုံးတွင် အချိန်မရွေး နောက်ဆုံးအချိန် ဖြစ်လာနိုင်သည်ကို သိလျက်နှင့် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့ကြသည်။ ရေယိုစိမ့်မှုသည် အဆက်မပြတ် တိုးပွားလာနေပြီး ကျောက်ဆုံများ ခိုင်ခံ့နေလျှင်တောင် သင်္ဘောသည် အချိန်မရွေး နစ်မြုပ်သွားနိုင်သည်။

နောက်ဆုံးတွင် မိုးနှင့်မုန်တိုင်းကိုဖြတ်၍ မီးခိုးရောင်အလင်းရောင်သည် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး ဖြူဖပ်ဖြူရော် ဖြစ်နေသော မျက်နှာများပေါ်သို့ ကျရောက်လာခဲ့သည်။ မုန်တိုင်းထန်နေသော ကမ်းခြေ၏ ပုံသဏ္ဌာန်များကို မှေးမှိန်စွာ မြင်တွေ့ရသော်လည်း အကျွမ်းတဝင်ရှိသော မှတ်တိုင်တစ်ခုမျှ မပေါ်လွင်ခဲ့ပေ။ ကိုယ်ကျိုးရှာသော တစ်ပါးအမျိုးသား သင်္ဘောသားများသည် သင်္ဘောနှင့် သင်္ဘောသားများကို စွန့်ပစ်ကာ ၎င်းတို့ အလွန်ခက်ခဲစွာဖြင့် သင်္ဘောပေါ်သို့ တင်ခဲ့သော ကယ်ဆယ်ရေးလှေငယ်ထဲတွင် မိမိတို့ကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ သင်္ဘော၏ လုံခြုံရေးကို ဆက်လက်သေချာစေရန် တစ်ခုခု ထပ်လုပ်နိုင်သည်ဟု ဟန်ဆောင်လျက် လှေငယ်ကို ဖြုတ်ချကာ ပင်လယ်ထဲသို့ လွှတ်ချရန် စတင်ခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သာ အောင်မြင်ခဲ့ပါက ကျောက်ဆောင်များပေါ်တွင် ကြေမွသွားကြလိမ့်မည်ဖြစ်ပြီး သင်္ဘောပေါ်ရှိ ကျန်သူများမှာလည်း နစ်မြုပ်နေသော သင်္ဘောကို ကိုင်တွယ်နိုင်စွမ်း မရှိတော့ခြင်းကြောင့် အားလုံး သေဆုံးသွားကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ဤအချိန်တွင် ပေါလုသည် ထိုမကောင်းသော ကြံစည်မှုကို ရိပ်မိခဲ့ပြီး အန္တရာယ်ကို တားဆီးခဲ့သည်။ သူ၏ ထჩလောဆန်ပြီး ထက်မြက်သော သတ္တိဖြင့် စစ်သူကြီးနှင့် စစ်သားများအား ဤသို့ဆိုသည်— “ဤသူတို့သည် သင်္ဘောပေါ်တွင် မနေဘဲနေလျှင် သင်တို့သည် ကယ်တင်ခြင်းသို့ မရောက်နိုင်ကြ။” ဘုရားသခင်အပေါ် တမန်တော်၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် တုန်လှုပ်ခြင်းမရှိပေ။ သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကယ်တင်ခံရခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သံသယမရှိခဲ့ပါ၊ သို့သော် သင်္ဘောသားများအတွက် ကယ်တင်ခြင်း ကတိတော်သည် ၎င်းတို့၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို ထမ်းဆောင်မှုအပေါ်တွင် မူတည်နေခဲ့သည်။ စစ်သားများသည် ပေါလု၏စကားကို ကြားသောအခါ လှေငယ်၏ ကြိုးများကို ချက်ချင်း ဖြတ်ချလိုက်ကြပြီး ပင်လယ်ထဲသို့ လွတ်ကျသွားစေခဲ့သည်။

သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံး၏ ကျွမ်းကျင်မှု၊ သတ္တိနှင့် သတိတရားတို့ကို စမ်းသပ်မည့် အခက်ခဲဆုံး အချိန်နာရီသည် ရှေ့တွင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ တမန်တော်သည် အားပေးစကားများကို ထပ်မံပြောကြားခဲ့ပြီး သင်္ဘောသားများနှင့် ခရီးသည်များ အားလုံးကို အစားအစာ အနည်းငယ် စားသုံးရန် ဤသို့ တိုက်တွန်းခဲ့သည်— “ယနေ့သည် သင်တို့သည် အစာရှောင်လျက် ဘာမျှမစားဘဲ နေခဲ့သည်မှာ တစ်ဆယ့်လေးရက်မြောက်သော နေ့ ဖြစ်၏။ ထို့ကြောင့် အစာအနည်းငယ် စားကြပါဟု ငါတောင်းပန်ပါ၏။ အကြောင်းမူကား ဤအရာသည် သင်တို့၏ ကျန်းမာရေးအတွက် ဖြစ်၏။ သင်တို့အထဲတွင် မည်သူ့၏ ဆံပင်တစ်ပင်မျှ ကျဆင်းမည် မဟုတ်။”

ပေါလုသည် သူကိုယ်တိုင် စံနမူနာပြခဲ့သည်။ “ဤသို့ ပြောဆိုပြီးနောက် သူသည် မုန့်ကိုယူ၍ လူအားလုံးရှေ့တွင် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်ချီးမွမ်းပြီးလျှင် မုန့်ကိုချိုး၍ စတင်စားသုံးလေ၏။ ထိုအခါ လူအားလုံးသည် စိတ်ပျက်အားငယ်မှု ကင်းစင်သွားကြပြီး အစာအနည်းငယ်ကို စားသုံးကြ၏။” ပေါလုသာ မရှိခဲ့ပါက စိတ်ပျက်အားငယ်ကာ အလွန်အမင်း စိတ်ဓာတ်ကျသွားကြမည့် ထိုပင်ပန်း စိုစွတ်နေပြီး အားငယ်နေသော လူနှစ်ရာ ခုနစ်ဆယ့်ခြောက်ဦးတို့သည် ယခုအခါ ခွန်အားသစ်များကို ရရှိလာကြပြီး ရက်ပေါင်း တစ်ဆယ့်လေးရက်အတွင်း ၎င်းတို့၏ ပထမဆုံး အစားအစာကို တမန်တော်နှင့်အတူ စားသုံးခဲ့ကြသည်။ ဤအရာပြီးနောက် ကုန်ပစ္စည်းများကို ကယ်တင်ရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း သိရှိကြသဖြင့် သင်္ဘောပေါ်တွင် တင်ဆောင်လာသော ಗೋုံဂျုံများကို ပင်လယ်ထဲသို့ လွှင့်ပစ်ခြင်းဖြင့် သင်္ဘောကို အနေအထားမှန်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့ကြသည်။

မိုးလင်းသွားပြီဖြစ်သော်လည်း ၎င်းတို့သည် မည်သည့်နေရာတွင် ရှိနေသည်ကို ဆုံးဖြတ်နိုင်မည့် မှတ်တိုင်များကို မတွေ့မြင်ရပေ။ သို့သော် “ကမ်းခြေပါသော ပင်လယ်အော်ငယ်တစ်ခုကို တွေ့ရှိကြပြီး ဖြစ်နိုင်ပါက သင်္ဘောကို ထိုနေရာသို့ ထိုးဝင်စေရန် စဉ်းစားကြ၏။ ကျောက်ဆုံများကို ဆွဲတင်ပြီးနောက် ပင်လယ်ပြင်သို့ လွှတ်လိုက်ကြပြီး ပဲ့ကြိုးများကို ဖြေလျော့ကာ ပင်မရွက်ကို လေထဲသို့ ထောင်လျက် ကမ်းခြေသို့ ဦးတည်သွားကြ၏။ ပင်လယ်နှစ်ခု ဆုံရာနေရာသို့ ကျရောက်သောအခါ သင်္ဘောသည် သောင်တင်သွားပြီး ရှေ့ပိုင်းသည် တင်းကျပ်စွာ စိုက်ဝင်ကာ မလှုပ်မရှား ရှိနေသော်လည်း နောက်ပိုင်းသည် လှိုင်းများ၏ အပြင်းအထန် ရိုက်ခတ်မှုကြောင့် ကျိုးပတ်သွားလေ၏။”

ပေါလုနှင့် အခြားသော အကျဉ်းသားများသည် ယခုအခါ သင်္ဘောပျက်ခြင်းထက် ပို၍ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ကံကြမ္မာနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသည်။ ဤအကျပ်အတည်း အခြေအနေတွင် အကျဉ်းသားများကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် မဖြစ်နိုင်တော့ကြောင်း စစ်သားများ သဘောပေါက်ခဲ့ကြသည်။ လူတိုင်းသည် မိမိကိုယ်ကို ကယ်တင်ရန်အတွက်သာ အစွမ်းကုန် လုပ်ဆောင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် အကျဉ်းသားတစ်ဦးဦးသာ ပျောက်ဆုံးသွားပါက ၎င်းတို့ကို ထိန်းသိမ်းရမည့် တာဝန်ရှိသူများ၏ အသက်ကို စတေးရမည်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စစ်သားများသည် အကျဉ်းသားအားလုံးကို သတ်ပစ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့ကြသည်။ ရောမဥပဒေက ဤရက်စက်သော မူဝါဒကို ခွင့်ပြုထားပြီး စစ်သားများနှင့် အကျဉ်းသားများ အားလုံး အသက်ချမ်းသာရာ ရခဲ့ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်သူ မရှိခဲ့ပါက ဤအကြံပြုချက်ကို ချက်ချင်း အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြပေမည်။ စစ်သူကြီး ယုလိသည် ပေါလုသည် သင်္ဘောပေါ်ရှိ လူအားလုံး၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရာတွင် အဓိကအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့ကြောင်း သိရှိထားပြီး သူ့အား သတ်ပစ်ခွင့်ပြုခြင်းသည် အဆိုးရွားဆုံးသော ကျေးဇူးကန်းမှု ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ခံစားခဲ့ရသည်။ ထို့အပြင် သခင်ဘုရားသည် ပေါလုနှင့်အတူ ရှိနေကြောင်းကိုလည်း သူ အခိုင်အမာ ယုံကြည်နေခဲ့သဖြင့် သူ့အား ထိခိုက်နစ်နာစေရန် ကြောက်ရွံ့ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် အကျဉ်းသားများ၏ အသက်ကို ချမ်းသာပေးရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ရေကူးနိုင်သူ အားလုံးသည် ပင်လယ်ထဲသို့ ခုန်ဆင်းကာ ကမ်းသို့တက်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ကျန်ရှိနေသောသူများမှာမူ သစ်သားပြားများနှင့် သင်္ဘောအကျိုးအပဲ့များကို ကိုင်ဆွဲလျက် လှိုင်းများ၏ တွန်းပို့မှုဖြင့် ကမ်းဘက်သို့ ရောက်ရှိသွားကြသည်။

စာရင်းစစ်ဆေးသောအခါ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ ပျောက်ဆုံးခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သင်္ဘောသားများ၊ စစ်သားများ၊ ခရီးသည်များနှင့် အကျဉ်းသားများ အပါအဝင် လူသုံးရာနီးပါးတို့သည် မိုးစဲသွားသော နိုဝင်ဘာလ နံနက်ခင်းတွင် မေလိတ် (Melita) ကျွန်း၏ ကမ်းခြေပေါ်တွင် ရပ်တည်နေကြသည်။ ကြီးမားလှသော ပင်လယ်နက်ကြီး၏ အန္တရာယ်များကို ကျော်ဖြတ်ကာ ၎င်းတို့၏ အသက်ကို စောင့်ရှောက်ပြီး ကမ်းခြေသို့ ဘေးကင်းစွာ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သော ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတင်ချီးမွမ်းရာတွင် ပေါလုနှင့် သူ၏အဖော်များနှင့်အတူ ပါဝင်ခဲ့ကြသော လူအချို့လည်း ရှိခဲ့သည်။

သင်္ဘောပျက်ခဲ့သော သင်္ဘောသားများကို မေလိတ်ကျွန်းမှ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်သော လူမျိုးများက ကြင်နာစွာဖြင့် လက်ခံကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ မိုးရွာသွန်းခဲ့ပြီးနောက် လူစုလူဝေး အားလုံးသည် ရေစိုစွတ်ကာ တုန်ခါနေကြသဖြင့် ကျွန်းသူကျွန်းသားများသည် သစ်ကိုင်းခြောက်များဖြင့် ကြီးမားသော မီးပုံကြီးကို မွှေးပေးခဲ့ကြပြီး နွေးထွေးမှုဖြင့် အားလုံးကို ဝမ်းမြောက်စွာ ကြိုဆိုခဲ့ကြသည်။ ပေါလုသည် ထင်းစုဆောင်းရာတွင် အကြွကြွဆုံးသူများထဲတွင် တစ်ဦးအပါအဝင် ဖြစ်နေခဲ့သည်။ သူသည် သစ်ကိုင်းစည်းများကို မီးပုံပေါ်သို့ တင်နေစဉ် အပူချိန်ကြောင့် ရုတ်တရက် အမူးပြေလာသော မြွေဆိုးတစ်ကောင်သည် ထင်းပုံထဲမှ ထွက်လာပြီး သူ၏လက်ကို ကိုက်ခဲတွယ်ကပ်ထားခဲ့သည်။ အနီးအနားရှိ လူများမှာ ကြောက်လန့်တကြား ဖြစ်သွားကြပြီး ပေါလု၏လက်တွင် သံကြိုးခတ်ထားသည်ကို မြင်ရသောအခါ တစ်ဦးကိုတစ်ဦး ဤသို့ပြောကြသည်— “ဤသူသည် လူသတ်သမား ဖြစ်ပေမည်။ ပင်လယ်ဘေးမှ လွတ်မြောက်လာသော်လည်း လက်စားချေသော တရားမျှတမှုက သူ့ကို အသက်ရှင်ခွင့် မပေးပေ။” သို့သော် ပေါလုသည် ထိုသတ္တဝါကို မီးထဲသို့ ခါချလိုက်ပြီး မည်သည့်ဘေးဥပဒ်မျှ မခံခဲ့ရပေ။

၎င်း၏ အဆိပ်ပြင်းထန်မှုကို သိရှိကြသဖြင့် ၎င်းတို့သည် ဆိုးရွားသော ဝေဒနာဖြင့် လူးလဲကျသွားသည်ကို တွေ့ရရန် စက္ကန့်မလပ် သူ့ကို စေ့စေ့စပ်စပ် စောင့်ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ သို့သော် မည်သည့်ဆိုးကျိုးမျှ မဖြစ်ပေါ်လာသည်ကို မြင်ရသောအခါ ၎င်းတို့၏ အယူအဆကို ပြောင်းလဲခဲ့ကြပြီး လုတြမြို့မှ လူများကဲ့သို့ပင် သူသည် ဘုရားတစ်ဆူ ဖြစ်သည်ဟု ပြောဆိုကြသည်။ ဤအခြေအနေကြောင့် ပေါလုသည် ကျွန်းသူကျွန်းသားများအပေါ် ကြီးမားသော လွှမ်းမိုးနိုင်စွမ်းကို ရရှိခဲ့ပြီး ဧဝံဂေလသမ္မာတရားကို လက်ခံလာစေရန် ၎င်းတို့အား လမ်းပြရာတွင် ဤအခွင့်အရေးကို သစ္စာရှိရှိ အသုံးချခဲ့သည်။

လပေါင်းသုံးလတိုင်တိုင် သင်္ဘောပေါ်ပါ လူအုပ်စုသည် မေလိတ်ကျွန်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ဤကာလအတွင်း ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ဧဝံဂေလတရားကို ဟောပြောရန် အခွင့်အရေးတိုင်းကို အသုံးချခဲ့ကြသည်။ သခင်ဘုရားသည် ၎င်းတို့အားဖြင့် အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းဖြင့် လုပ်ဆောင်တော်မူခဲ့ပြီး ပေါလုကြောင့် လူအုပ်စု တစ်ခုလုံးသည် ကြီးမားသော ကြင်နာမှုကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက် အားလုံးကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့ကြပြီး ထွက်ခွာမည့်အချိန်တွင် ခရီးအတွက် လိုအပ်သမျှသော ပစ္စည်းများဖြင့် ရက်ရောစွာ ပံ့ပိုးပေးခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့ နေထိုင်စဉ် ကာလအတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဓိက ဖြစ်ရပ်များကို လူကာက ဤကဲ့သို့ အတိုချုပ် ဖော်ပြထားသည်—

“ထိုအရပ်နားတွင် ကျွန်း၏အဓိကလူကြီးဖြစ်သော ပုဗ္ဗလိ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုများ ရှိ၏။ သူသည် ငါတို့အား လက်ခံ၍ သုံးရက်တိုင်တိုင် ကြင်နာစွာဖြင့် တည်းခိုစေ၏။ ထိုစဉ်အခါ ပုဗ္ဗလိ၏ အဘသည် ဖျားနာခြင်းနှင့် သွေးဝမ်းသွားခြင်း ဝေဒနာဖြင့် လဲလျားနေ၏။ ပေါလုသည် ထိုသူ့ထံသို့ ဝင်ရောက်၍ ဆုတောင်းလျက် သူ၏အပေါ် လက်တင်၍ အနာရောဂါကို ငြိမ်းစေ၏။ ဤသို့ ပြုလုပ်ပြီးနောက် ကျွန်းပေါ်တွင် ရောဂါဝေဒနာ ခံစားနေရသော အခြားသူများလည်း လာရောက်၍ အနာရောဂါ ငြိမ်းစေခြင်းကို ခံကြရ၏။ ၎င်းတို့သည်လည်း ငါတို့အား ဂုဏ်ပြုခြင်း အမျိုးမျိုးဖြင့် ချီးမြှင့်ကြပြီး ငါတို့ ထွက်ခွာမည့်အချိန်တွင် လိုအပ်သော ပစ္စည်းများဖြင့် တင်ဆောင်ပေးကြ၏။”

 

အခန်း ၂၅—ရောမမြို့သို့ ရောက်ရှိခြင်း

ခရီးသွားလာသည့် ရာသီဥတု စတင်လာသည်နှင့်အမျှ စစ်သူကြီးနှင့် အကျဉ်းသားများသည် မိမိတို့၏ ခရီးစဉ်ကို ထပ်မံစတင်ခဲ့ကြသည်။ အလက်ဇန္ဒြီးယား သင်္ဘောတစ်စင်းဖြစ်သော ကာစတောနှင့် ပေါလု တပ်ဆင်ထားသည့် သင်္ဘောသည် ရောမမြို့သို့ အသွားလမ်းတွင် မေလိတ်ကျွန်း၌ ဆောင်းရာသီကို ဖြတ်သန်းခဲ့ပြီး ခရီးသွားများသည် ထိုသင်္ဘောပေါ်သို့ တက်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်လေများကြောင့် အနည်းငယ် ကြန့်ကြာမှု ရှိခဲ့သော်လည်း ခရီးစဉ်သည် ဘေးကင်းစွာ ပြီးမြောက်ခဲ့ပြီး သင်္ဘောသည် အီတလီကမ်းခြေရှိ ပုတေလိ (Puteoli) ၏ လှပသော ဆိပ်ကမ်းတွင် ကျောက်ချရပ်နားခဲ့သည်။

ဤနေရာတွင် ခရီးယာန်အနည်းငယ် ရှိနေကြပြီး တမန်တော်အား ၎င်းတို့နှင့်အတူ ခုနစ်ရက်တိုင်တိုင် နေထိုင်ရန် တောင်းပန်ခဲ့ကြရာ စစ်သူကြီးကလည်း ထိုအခွင့်အရေးကို ကြင်နာစွာဖြင့် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ ပေါလု ရေးသားခဲ့သော ရောမမြို့သားတို့ထံ မှာကြားစာကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီးနောက် အီတလီမှ ခရီးယာန်များသည် တမန်တော်၏ လည်ပတ်မှုကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စောင့်မျှော်နေခဲ့ကြသည်။ သူ အကျဉ်းသားအဖြစ် သံကြိုးခတ်လျက် ရောက်ရှိလာမည်ကို ၎င်းတို့ လုံးဝ မမျှော်လင့်ထားခဲ့ကြသော်လည်း သူ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် သူတို့၏ရင်ထဲတွင် သူ့ကို ပို၍ပင် ချစ်ခင်မြတ်နိုးစေခဲ့သည်။ ပုတေလိမှ ရောမမြို့အထိ အကွာအဝေးမှာ တစ်ရာ့လေးဆယ်မိုင်သာ ရှိပြီး ဆိပ်ကမ်းသည် မြို့တော်ကြီးနှင့် အဆက်အမပြတ် ဆက်သွယ်လျက် ရှိသဖြင့် ရောမမြို့မှ ခရီးယာန်များသည် ပေါလု ချဉ်းကပ်လာနေကြောင်းကို သိရှိခဲ့ကြပြီး အချို့မှာ သူ့ကို ဆီးကြိုရန် ထွက်လာခဲ့ကြသည်။

ကမ်းသို့ တက်ရောက်ပြီးနောက် ရှစ်ရက်မြောက်သောနေ့တွင် စစ်သူကြီးနှင့် အကျဉ်းသားများသည် ရောမမြို့သို့ ထွက်ခွာခဲ့ကြသည်။ ယုလိသည် တမန်တော်အား ပေးသပ်နိုင်သမျှသော ကြင်နာမှုမှန်သမျှကို ဝမ်းမြောက်စွာဖြင့် ခွင့်ပြုပေးခဲ့သည်။ သို့သော် အကျဉ်းသားတစ်ဦး၏ အခြေအနေကို သူ မပြောင်းလဲပေးနိုင်ပါ၊ သို့မဟုတ် စစ်သားအစောင့်နှင့် ချိတ်ဆက်ထားသော သံကြိုးမှ သူ့ကို မလွတ်မြောက်စေနိုင်ခဲ့ပေ။ ကမ္ဘာ့မြို့တော်ကြီးသို့ ရှည်လျားစွာ စောင့်မျှော်ခဲ့ရသော လည်ပတ်မှုကို ပေါလုသည် လေးလံသော နှလုံးသားဖြင့် ရှေ့သို့ ချီတက်ခဲ့သည်။ သူ မျှော်မှန်းထားခဲ့သည်နှင့် မည်မျှ ကွာခြားလှပါသလົာ။ ရာဇဝတ်ကောင်တစ်ဦးကဲ့သို့ သံကြိုးခတ်ခံရပြီး အသရေဖျက်ခံရလျက် သူသည် ဧဝံဂေလတရားကို မည်သို့ ဟောပြောရမည်နည်း။ ရောမမြို့တွင် ဝိညာဉ်များစွာကို သမ္မာတရားဆီသို့ အနိုင်ယူမည်ဟူသော သူ၏ မျှော်လင့်ချက်များသည် ပျက်ပြားသွားရန် ကံကြမ္မာက ဖန်တီးထားပုံရသည်။

ခရီးသွားများသည် ရောမမြို့မှ အကွာအဝေး ၄၀ (လေးဆယ်) မိုင်အကွာရှိ အပ္ပိဖိုရမ် (Appii Forum) သို့ ရောက်ရှိကြသည်။ အဓိက လမ်းမကြီးပေါ်တွင် စုပြုံနေသော လူအုပ်ကြီးကို ဖြတ်သန်းသွားလာစဉ် အကျင့်ပျက်ပြားနေပုံရသော ရာဇဝတ်ကောင်အုပ်စုနှင့်အတူ သံကြိုးခတ်ခံထားရသော ဆံပင်ဖြူနေပြီဖြစ်သည့် လူအိုကြီးသည် ကဲ့ရဲ့ရှုတ်ချသည့် အကြည့်များကို အကြိမ်ကြိမ် ခံရပြီး ရုန်းရုန်းစိုင်းစိုင်းနှင့် လှောင်ပြောင်သည့် ရယ်စရာတစ်ခု ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူနှင့်တွေ့ဆုံရသူ တစ်ဦးတစ်ယောက်မျှ သနားကြင်နာသည့် အကြည့်ကို သို့မဟုတ် စာနာမှုကို မပေးခဲ့ကြပေ။ သူသည် သံကြိုးကို နှိမ့်ချစွာဖြင့် ဝတ်ဆင်ထားပြီး တိတ်ဆိတ်စွာ၊ နှေးကွေးစွာဖြင့် သူ၏ခရီးကို ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းနေခဲ့သည်။

ရုတ်တရက် ဝမ်းမြောက်သော အသံကို ကြားလိုက်ရပြီး လူတစ်ဦးသည် ဖြတ်သန်းသွားလာနေသော လူအုပ်ထဲမှ ထွက်လာကာ အကျဉ်းသား၏ လည်ပင်းကို ဖက်တွယ်လျက်၊ ကလေးတစ်ဦးသည် အလွန်ကြာမြင့်စွာ ပျောက်ကွယ်နေခဲ့သော ဖခင်ကို ကြိုဆိုသကဲ့သို့ မျက်ရည်ကျကာ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြင့် ဖက်တွယ်ခဲ့သည်။ ဤမြင်ကွင်းသည် တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ထပ်მეော့ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ မေတ္တာပါသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ထက်မြက်လာသော မျက်လုံးများဖြင့် လူအများအပြားသည် သံကြိုးခတ်ခံထားရသော အကျဉ်းသားထဲတွင် ကောရိန္သုမြို့၊ ဖိလိပ္ပိမြို့ သို့မဟုတ် ဧဖက်မြို့တို့၌ အသက်ရှင်သော စကားများကို သူတို့အား ပြောကြားခဲ့သူကို မှတ်မိကြသည်။

နွေးထွေးသော စိတ်ဓာတ်ရှိသည့် တပည့်တော်များသည် မိမိတို့၏ ဧဝံဂေလဖခင်ပတ်လည်တွင် စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် စုရုံးလာကြသဖြင့် လူအုပ်စုတစ်ခုလုံး ရပ်တန့်သွားခဲ့ကြသည်။ စစ်သားများသည် ကြန့်ကြာမှုကို မနှစ်မြို့ကြသော်လည်း ဤပျော်စရာကောင်းသော တွေ့ဆုံမှုကို ဖြတ်တောက်ရန် စိတ်နှလုံး မရှိကြပေ၊ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့လည်း အကျဉ်းသားကို လေးစားတန်ဖိုးထားတတ်ရန် သင်ယူခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သောကြောင့်တည်း။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်နေပြီး နာကျင်ဒဏ်ရာများ ထင်ဟပ်နေသော ထိုမျက်နှာထက်တွင် တပည့်တော်များသည် ခရစ်တော်၏ ပုံရိပ်ကို ထင်ဟပ်နေသည်ကို မြင်တွေ့ကြရသည်။ ၎င်းတို့သည် ပေါလုအား မိမိတို့ မေ့လျော့မသွားခဲ့ကြောင်း သို့မဟုတ် သူ့ကို ချစ်ခင်ခြင်းမှ မရပ်တန့်ခဲ့ကြောင်း အာမခံကြသည်။ သူတို့၏ဘဝကို အသက်ဝင်စေပြီး ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်းချမ်းမှုကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ဝမ်းမြောက်ဖွယ် မျှော်လင့်ချက်အတွက် သူတို့သည် သူ့ကို ကျေးဇူးတင်ရှိနေကြသည်။ ၎င်းတို့၏ မေတ္တာ စွမ်းအားအရ အကယ်၍ အခွင့်အရေးသာ ရရှိခဲ့ပါက မြို့တော်အထိ လမ်းတစ်လျှောက်လုံး သူ့ကို ပခုံးပေါ်တွင် ထမ်းပိုးသွားကြလိမ့်မည် ဖြစ်သည်။

ပေါလုသည် မိမိ၏ ညီအစ်ကိုများကို မြင်သောအခါ “ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတင်လျက် ခွန်အားသစ်ကို ရရှိခဲ့သည်” ဟူသော လူကာ၏ ထိုစကားများ၏ အရေးပါပုံကို လူအနည်းငယ်သာ သဘောပေါက်ကြသည်။ တမန်တော်သည် သူ၏နှောင်ကြိုးကို မရှက်တတ်ကြသော ထိုငိုကြွေးဆွေးနွေးနေကြပြီး စာနာကြင်နာတတ်သော လူအုပ်ကြီး၏ အလယ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ကျယ်လောင်စွာ ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ သူ၏ဝိညာဉ်ကို လွှမ်းခြုံထားခဲ့သော ဝမ်းနည်းမှု တိမ်တိုက်ကြီးသည် လွင့်စင်သွားခဲ့ပြီ ဖြစ်သည်။ သူ၏ လုပ်အားများသည် အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ကြောင်း သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ သူ၏ ခရစ်ယာန်ဘဝသည် စမ်းသပ်မှုများ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် စိတ်ပျက်စရာများ ဆက်တိုက်ဖြစ်ပေါ်နေခဲ့သော်လည်း ထိုအချိန်နာရီတွင် အလွန်အမင်း အကျိုးအမြတ် ခံစားရပြီဟု သူ ခံစားခဲ့ရသည်။ အမှောင်ထူထဲဆုံးနေရာတွင် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့ကာ ဘုရားသခင်မပါဘဲ ကမ္ဘာပေါ်တွင် နေထိုင်နေကြရသော ဝိညာဉ်များစွာတို့ထံသို့ ထာဝရအသက်နှင့် ငြိမ်းချမ်းခြင်း၏ အလင်းရောင်ကို ပေးဆောင်ရန်၊ ခရစ်တော်ကို ဟောပြောရန် ခွင့်ပြုခံခဲ့ရခြင်းအတွက် သူ ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ခြေလှမ်းသည် ခိုင်မာလာပြီး သူ၏နှလုံးသားသည် မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဝမ်းမြောက်နေသည်။ သူသည် အတိတ်ကို အပြစ်တင်မည် မဟုတ်ပါ သို့မဟုတ် အနာဂတ်အတွက် ကြောက်ရွံ့မည် မဟုတ်ပါ။ နှောင်ကြိုးများနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် သူ့ကို စောင့်ကြိုနေကြောင်း သူ သိသည်။ သို့သော် ပို၍ပင် ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော နှောင်ကြိုးမှ ဝိညာဉ်များကို ကယ်တင်ခြင်းသည် သူ၏ ဘဝတစ်သက်တာ အလုပ်ဖြစ်ခဲ့ကြောင်းကိုလည်း သူ သိရှိနေသဖြင့် ခရစ်တော်၏ နာမတော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းကို သူ ဝမ်းမြောက်နေသည်။

ရောမမြို့တွင် စစ်သူကြီး ယုလိ၏ တာဝန် დასဆုံးသွားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် မိမိ၏ အကျဉ်းသားများကို ဧကရာဇ်စစ်တပ်၏ တပ်မှူးထံသို့ အပ်နှင်းခဲ့သည်။ သို့သော် ပေါလုနှင့် ပတ်သက်၍ သူပေးခဲ့သော ကောင်းသော မှတ်တမ်းအပြင် ယုဒပြည်နယ်၏ အုပ်ချုပ်ရေးမှူး ဖေတု၏ စာကြောင့် တမန်တော်သည် အဓိက တပ်မှူး၏ သဘောကျမှုကို ရရှိခဲ့ပြီး အကျဉ်းထောင်ထဲသို့ ပစ်ချခံရမည့်အစား သူ၏ကိုယ်ပိုင် ငှားရမ်းထားသော အိမ်တွင် နေထိုင်ခွင့် ရရှိခဲ့သည်။ စစ်သားတစ်ဦးနှင့် အဆက်မပြတ် သံကြိုးခတ်ခံထားရရမည့် စမ်းသပ်မှု ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း သူ၏မိတ်ဆွေများကို လက်ခံရန်နှင့် ခရစ်တော်၏ အကြောင်းတရား တိုးတက်ရေးအတွက် လုပ်ဆောင်ရန် လွတ်လပ်ခွင့် ရှိနေခဲ့သည်။

လွန်ခဲ့သော နှစ်အနည်းငယ်က ရောမမြို့မှ နှင်ထုတ်ခံခဲ့ရသော ဂျူးများသည် ပြန်လာရန် သွယ်ဝိုက်သော ခွင့်ပြုချက် ရရှိခဲ့ကြပြီးဖြစ်ရာ ယခုအခါ လူအများအပြားကို ထိုနေရာတွင် တွေ့ရှိရသည်။ ဤသူတို့အား ဦးစွာပထမအနေဖြင့် ပေါလု၏ ရန်သူများက သူ့ကို ဆန့်ကျင်ရန် မလှုံ့ဆော်မီ မိမိကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိ၏ လုပ်ငန်းနှင့် ပတ်သက်သော အချက်အလက်များကို တင်ပြရန် ပေါလု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ရောမမြို့သို့ ရောက်ရှိပြီး သုံးရက်အကြာတွင် သူသည် ၎င်းတို့၏ ခေါင်းဆောင်များကို စုစည်းခဲ့ပြီး ရောမမြို့သို့ အကျဉ်းသားအဖြစ် ရောက်ရှိလာရသည့် အကြောင်းရင်းများကို ရိုးရှင်းပြီး တိုက်ရိုက်သော ပုံစံဖြင့် တင်ပြခဲ့သည်။

“ညီအစ်ကို လူတို့” ဟု သူဆိုသည်— “ငါသည် လူမျိုး သို့မဟုတ် ငါတို့၏ ဘိုးဘေးများ၏ ထုံးစံများကို ဆန့်ကျင်သည့် အပြစ်ကို မပြုခဲ့သော်လည်း ယေရုရှလေမမြို့မှနေ၍ ရောမလူမျိုးတို့၏ လက်ထဲသို့ အကျဉ်းသားအဖြစ် အပ်နှင်းခံခဲ့ရ၏။ ၎င်းတို့သည် ငါ့ကို စစ်ဆေးမေးမြန်းပြီးသောအခါ ငါ့အပေါ် သေဒဏ်ထိုက်သည့် အကြောင်းရင်း မရှိသောကြောင့် လွှတ်ပေးလိုခဲ့ကြ၏။ သို့သော် ဂျူးတို့က ဆန့်ကျင်ပြောဆိုကြသောကြောင့် ငါသည် ဆာဇာထံသို့ အယူခံဝင်ရန် စေခိုင်းခံခဲ့ရ၏။ ငါ့လူမျိုးကို စွပ်စွဲစရာ တစ်စုံတစ်ရာ ရှိ၍ မဟုတ်ပေ။ ဤအကြောင်းကြောင့်သာလျှင် သင်တို့အား တွေ့ဆုံရန်နှင့် ပြောဆိုရန် ငါခေါ်ဆိုခဲ့ခြင်း ဖြစ်၏။ အကြောင်းမူကား ဣသရေလလူတို့၏ မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ဤသံကြိုးဖြင့် ငါချည်နှောင်ခံထားရသောကြောင့်တည်း။”

ဂျူးတို့၏ လက်မှ သူခံစားခဲ့ရသော အလွဲသုံးစားမှုများ သို့မဟုတ် သူ့ကို လုပ်ကြံရန် အကြိမ်ကြိမ် ကြံစည်မှုများနှင့် ပတ်သက်၍ သူဘာမျှ မပြောခဲ့ပေ။ သူ၏စကားများမှာ သတိထားမှုနှင့် ကြင်နာမှုတို့ဖြင့် ထင်ရှားနေခဲ့သည်။ သူသည် ကိုယ်ပိုင် အာရုံစိုက်မှု သို့မဟုတ် စာနာမှုကို ရယူရန် ရှာဖွေနေခြင်း မဟုတ်ဘဲ သမ္မာတရားကို ကာကွယ်ရန်နှင့် ဧဝံဂေလတရား၏ ဂုဏ်ကျက်သရေကို ထိန်းသိမ်းရန် ဖြစ်သည်။

ပြန်လည်ဖြေကြားရာတွင် သူ၏ နားထောင်သူများသည် စာဖြင့်ဖြစ်စေ၊ နှုတ်ဖြင့်ဖြစ်စေ သူ့အပေါ် မည်သည့်စွပ်စွဲချက်မျှ မရရှိခဲ့ကြောင်းနှင့် ရောမမြို့သို့ ရောက်ရှိလာကြသော ဂျူးများထဲမှ မည်သူမျှ သူ့ကို မည်သည့် ရာဇဝတ်မှုအတွက်မျှ မစွပ်စွဲခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ၎င်းတို့သည် ခရစ်တော်အပေါ် သူ၏ယုံကြည်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းများကို မိမိတို့ကိုယ်တိုင် ကြားနာလိုသည့် ပြင်းပြသော ဆန္ဒကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ “အကြောင်းမူကား ဤဂိုဏ်းဂဏနှင့် ပတ်သက်၍ နေရာတိုင်းတွင် ဆန့်ကျင်ပြောဆိုကြကြောင်း ငါတို့ သိကြ၏” ဟု ၎င်းတို့က ဆိုကြသည်။ ၎င်းသည် ဘိုးဘေးများ၏ ကိုးကွယ်မှုကို နေရာဖယ်ရှားနေပြီး လူများအတွက် ထိခိုက်နစ်နာစေသည်ဟု ယူဆကြသော အငြင်းပွားမှုများနှင့် သဘောထားကွဲလွဲမှုများကို ဖြစ်ပေါ်စေနေခဲ့သည်။

၎င်းတို့ကိုယ်တိုင်က ဆန္ဒရှိနေကြသဖြင့် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလတရား၏ သမ္မာတရားများကို ၎င်းတို့အား တင်ပြနိုင်မည့် နေ့တစ်နေ့ကို သတ်မှတ်ရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည်။ ချိန်းဆိုထားသော အချိန်တွင် လူအများအပြား စုရုံးလာကြပြီး “ထိုသူတို့အား မိုးဇေ၏ တရားဥပဒေမှစ၍ ပရောဖက်များ၏ ကျမ်းစာများမှတစ်ဆင့် နံနက်မှစ၍ ညနေအထိ ယေရှုနှင့် ပတ်သက်၍ ယုံကြည်လာစေရန် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို ရှင်းလင်းပြသ သက်သေခံခဲ့၏။” သူသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် အတွေ့အကြုံကို ပြန်လည်ပြောပြခဲ့ပြီး ဟောင်းနွမ်းသော ကျမ်းစာများမှ အငြင်းပွားဖွယ်မရှိသော အထောက်အလက်များကို ရိုးသားမှု၊ စိတ်ရင်းမှန်နှင့် တန်ခိုးတို့ဖြင့် တင်ပြခဲ့သည်။ အနည်းဆုံးတော့ လူအချို့၏ စိတ်နှလုံးတွင် သူ၏စကားများသည် ဘယ်တော့မှ မပျက်ပြားသွားမည့် သက်ရောက်မှုတစ်ခုကို ချန်ထားခဲ့သည်။ သမ္မာတရားကို ရိုးသားစွာ ရှာဖွေနေသူ အားလုံးသည် ပေါလုသည် မိမိသိရှိရာကို ပြောဆိုပြီး မိမိမြင်တွေ့ခဲ့ရသည်ကို သက်သေခံနေစဉ်တွင် ယုံကြည်သွားခဲ့ကြသည်။

ဘာသာတရားဆိုသည်မှာ ထုံးတမ်းစဉ်လာများနှင့် ဆက်ကပ်ပွဲများ၊ ဝါဒများနှင့် သီအိုရီများတွင် တည်ရှိနေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူပြသခဲ့သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့သာ ဖြစ်ခဲ့ပါက လောကီအရာများကို နားလည်သကဲ့သို့ သဘာဝလူသားသည် စူးစမ်းလေ့လာမှုဖြင့် ၎င်းကို နားလည်နိုင်ပေလိမ့်မည်။ ဘာသာတရားဆိုသည်မှာ လက်တွေ့ကျပြီး ကယ်တင်တတ်သော စွမ်းအင်တစ်ရပ်ဖြစ်ကြောင်း၊ ဘုရားသခင်ထံမှ လုံးဝဆင်းသက်လာသော အခြေခံမူတစ်ခုဖြစ်ကြောင်း၊ ဝိညာဉ်အပေါ် ဘုရားသခင်၏ အသစ်တဖန် ပြုပြင်ဖန်တီးနိုင်သော တန်ခိုး၏ ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံ ဖြစ်ကြောင်း ပေါလု သင်ကြားပေးခဲ့သည်။

မိုးဇေသည် ဣသရေလလူတို့အား နားထောင်ရမည့် ပရောဖက်အဖြစ် ခရစ်တော်ဆီသို့ မည်သို့ ညွှန်ပြခဲ့ကြောင်း၊ ပရောဖက်အားလုံးသည် အပြစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားသော ကုထုံးအဖြစ်၊ အပြစ်သားတို့၏ အပြစ်ကို ခံယူရန် အပြစ်ကင်းစင်သူအဖြစ် သူ့အကြောင်းကို မည်သို့ သက်သေခံခဲ့ကြကြောင်း သူပြသခဲ့သည်။ သူတို့၏ ပုံစံများနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို လိုက်နာမှုကို သူအပြစ်မတင်ခဲ့ပါ၊ သို့သော် ရီတွယ် ကိုးကွယ်မှုကို ကြီးမားသော တိကျမှုဖြင့် ထိန်းသိမ်းနေကြစဉ် ထိုစနစ်၏ ပုံစံတူဖြစ်သော သူ့ကိုမူ ဂျူးများသည် ငြင်းပယ်နေကြကြောင်း သူပြသခဲ့သည်။

သူသည် အပြစ်မပြောင်းလဲသေးသော အခြေအနေတွင် ခရစ်တော်ကို လူ့ဇာတိဆန်ဆန်ဖြင့် သိကျွမ်းခဲ့ဖူးကြောင်း၊ ကိုယ်ပိုင်သိကျွမ်းမှုဖြင့် မဟုတ်ဘဲ အခြားသူများနှင့်အတူ သူ၏ဇာတ်ကောင်နှင့် လုပ်ငန်းဆောင်တာတို့နှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့ တန်ဖိုးထားခဲ့သော အယူအဆများဖြင့်သာ သိခဲ့ဖူးကြောင်း သူကြေညာခဲ့သည်။ သူသည် နာဇရက်မြို့သား ယေရှုကို လိမ်လည်လှည့်စားသူတစ်ဦးအဖြစ် ငြင်းပယ်ခဲ့ဖူးသည်၊ အကြောင်းမှာ သူသည် ထိုမျှော်လင့်ချက်များကို မဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သောကြောင့်တည်း။ သို့သော် ပေါလု အပြစ်ပြောင်းလဲလာပြီးနောက် ခရစ်တော်နှင့် သူ၏မစ်ရှင်နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏အမြင်များသည် ရှေးကတိတော်ပါ မေရှိယနှင့် ပတ်သက်သော ဂျူးတို့၏ အယူအဆထက် ပိုမိုဝိညာဉ်ရေးရာဆန်ပြီး မြင့်မြတ်လာခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်ကို လူ့ဇာတိဆန်ဆန်ဖြင့် ၎င်းတို့အား တင်ပြခြင်း မရှိကြောင်း အခိုင်အမာ ပြောကြားခဲ့သည်။ ဟေရုဒ်သည် လူ့ဇာတိခံယူစဉ် ကာလအတွင်း ခရစ်တော်ကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်၊ အန္နသည် သူ့ကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်၊ ပိလတ်နှင့် ပဓာနယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် အုပ်စိုးသူများသည် သူ့ကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်၊ ရောမစစ်သားများသည် သူ့ကို မြင်ခဲ့ဖူးသည်။ သို့သော် ဤသူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းမျက်လုံးဖြင့် သူ့ကို မမြင်ခဲ့ကြပါ၊ ဘုန်းထင်ရှားသော ရွေးနုတ်ရှင်အဖြစ် ဝိညာဉ်ရေးရာအရ မသိနားလည်ခဲ့ကြပေ။ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ခရစ်တော်ကို ဖမ်းဆုပ်ရန်၊ သူ့အကြောင်း ဝိညာဉ်ရေးရာ ဗဟုသုတကို ရရှိရန်သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ပေါ်ထွန်းခဲ့စဉ်ကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်သိကျွမ်းမှုထက် ပို၍ လိုလားတောင့်တဖွယ် ဖြစ်သည်။ ယခုအခါ ပေါလု ခံစားနေရသော ခရစ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်မှုသည် မြေကြီးဆန်ပြီး လူသားဆန်သော အဖော်ပြုမှု သက်သက်ထက် ပိုမိုနီးစပ်ပြီး ပိုမိုတည်မြဲနေခဲ့သည်။

ပေါလု၏ နားထောင်သူအချို့သည် သမ္မာတရားကို စိတ်အားထက်သန်စွာဖြင့် လက်ခံခဲ့ကြသော်လည်း အချို့မှာမူ ယုံကြည်လက်ခံရန် ခေါင်းမာစွာဖြင့် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ကျမ်းစာများ၏ သက်သေခံချက်ကို ပညာရေးတွင် ၎င်းတို့နှင့် တန်းတူရှိပြီး စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တန်ခိုးတွင် ၎င်းတို့ထက် သာလွန်ကာ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အထူး အလင်းရောင်ကို ရရှိထားသူက ၎င်းတို့ရှေ့တွင် တင်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းတို့သည် သူ၏အချက်များကို မငြင်းပယ်နိုင်ခဲ့ကြပါ၊ သို့သော် သူ၏နိဂုံးချုပ်ချက်များကို လက်ခံရန် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသည်။ ရဗ္ဗီတို့ကိုယ်တိုင် ခရစ်တော်အပေါ် အသုံးချခဲ့ကြသော ပရောဖက်ပြုချက်များသည် ဤဆန့်ကျင်ဘက်ဂျူးများအတွက် ကြီးမားသော စိတ်အနှောင့်အယှက်တစ်ခု ဖြစ်စေခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ ဤပရောဖက်ပြုချက်များ ပြည့်စုံလာခြင်းသည် ခရစ်တော်ကို လက်ခံရန် ၎င်းတို့အား တောင်းဆိုနေကြောင်း တမန်တော်က ပြသခဲ့သောကြောင့်တည်း။ ယေရုရှလေမမြို့သို့ နှိမ့်ချစွာ ဝင်ရောက်လာခြင်း၊ မိမိလူမျိုးများ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းခံရခြင်း၊ ယုဒ၏ သစ္စာဖောက်မှု၊ သူ့ကို ရောင်းစားရန် ပေးခဲ့သော ငွေအနည်းငယ်၊ ရာဇဝတ်ကောင်ကဲ့သို့ သေဆုံးခြင်း၊ သေမင်းဆာလောင်နေစဉ် ပေးခဲ့သော ခါးသီးပြီး မူးဝေစေသော အရည်များ၊ သူ၏အဝတ်များအတွက် မဲခွဲခြင်း၊ တတိယမြောက်နေ့တွင် ထမြောက်ခြင်းဖြင့် သေခြင်းနှင့် သင်္ချိုင်းကို အောင်မြင်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ လက်ယာဘက်တော်တွင် နောက်ဆုံး မြှင့်တင်ခံရခြင်း—ဤအရာများ အားလုံးသည် ပရောဖက်တို့၏ စကားများအတိုင်း တိုက်ရိုက် ပြည့်စုံလာခြင်း ဖြစ်ပေသည်။ သို့သော် တင်ပြခဲ့သော အချက်အလက်များ ပို၍ ခိုင်လုံလေလေ၊ ဂျူးတို့၏ ဆန့်ကျင်မှုတွင် ပို၍ စိတ်ပိုင်းဖြတ်လာလေလေ ဖြစ်သည်။ မာန်မာနနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ရူးသွပ်နေကြလျက် နာဇရက်မြို့သား ယေရှုသည် လိမ်လည်လှည့်စားသူ ဖြစ်သည်ဟူသော ၎င်းတို့၏ အဆိုများကို ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့ကြသည်။

နောက်ထပ် အငြင်းပွားမှုများသည် အလဟဿ ဖြစ်နေပေမည်။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ယခင်က အသုံးချခဲ့ဖူးသော ဟေရှာယ၏ စကားများကို ၎င်းတို့အပေါ် အသုံးချလျက် တရားဟောကြားရင်း အဆုံးသတ်ခဲ့သည်— “ဟေရှာယပရောဖက်အားဖြင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် ငါတို့ဘိုးဘေးတို့အား ကောင်းစွာ မိန့်မြွက်တော်မူသည်ကား— သင်တို့သည် နားထောင်သော်လည်း နားမလည်ကြ။ မြင်သော်လည်း မသိမမြင်ကြ။ အကြောင်းမူကား ဤလူတို့၏ စိတ်နှလုံးသည် တောင့်တင်းကြောတင်း ဖြစ်လေပြီ။ သူတို့၏နားတို့သည် လေးကြပြီ။ သူတို့၏မျက်စိတို့ကိုလည်း ပိတ်ထားကြပြီ။ သို့မဟုတ်လျှင် မျက်စိဖြင့် မြင်၍၊ နားဖြင့် ကြား၍၊ စိတ်နှလုံးဖြင့် နားလည်၍၊ အပြစ်မှ ပြောင်းလဲလာပြီးမှ ငါကျန်းမာစေမည်ကို စိုးရိမ်ကြသည်ဟု ဆို၏။”

ပေါလု၏ စကားများသည် အလဟဿ မဖြစ်ခဲ့ပေ။ အချို့သောသူတို့သည် ယေရှုကို ကမ္ဘာ့ရွေးနုတ်ရှင်အဖြစ် အပြည့်အဝ လက်ခံခဲ့ကြပြီး မိမိတို့၏ ရှေ့မှီညီအစ်ကိုများ၏ ဆန့်ကျင်မှုကို ခံရသော်လည်း သမ္မာတရား၏ စိတ်အားထက်သန်သော ထောက်ခံသူများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည်။

အချိန်ကုန်ဆုံးလုနီးပါးတွင် နေထိုင်နေကြသော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများသည် ပေါလု၏ ဤအတွေ့အကြုံမှ သင်ခန်းစာကို ယူသင့်သည်။ သမ္မာတရားကို မချစ်မြတ်နိုးကြသူများသည် အထင်ရှားဆုံးသော သက်သေအထောက်အထားဖြင့်ပင် ယုံကြည်လက်ခံရန် ငြင်းပယ်ကြသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်ဓာတ်ကျစရာ မလိုပေ။ ဤခေတ်၏ ပုံစံဆန်ပြီး လောကကို ချစ်မြတ်နိုးကြသော အသင်းတော်များသည် ရှေးခေတ်က အသင်းတော်များထက် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် သင်ကြားချက်များကို လက်ခံရန် ပို၍ အသင့်ရှိနေကြသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ မိမိကိုယ်ကို အထင်ကြီးစရာ မလိုပေ။ ပေါလု၏ အဆိုးဆုံး ရန်သူများသည် ဘုရားတရားကို အမြင့်မားဆုံး တောင်းဆိုခဲ့ကြသော ဂျူးများအထဲတွင် ရှိနေခဲ့သည်။ ခရစ်တော်က ဤလူတန်းစားကို “သင်တို့သည် ကျမ်းစာကိုလည်းကောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကိုလည်းကောင်း မသိကြ” ဟု မိန့်မြွက်ခဲ့သည်။ ယနေ့ခေတ် သမ္မာတရားကို အပြင်းအထန်ဆုံး ဆန့်ကျင်သူများကို ၎င်း၏ ကာကွယ်သူများ ဖြစ်ကြသည်ဟု အခိုင်အမာ ပြောဆိုကြသူများအထဲတွင် တွေ့ရှိရသည်။

ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ လူမျိုးများကို မိမိ၏ တရားဥပဒေကို အပ်နှံထားသူများ ဖြစ်စေခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလတရား၏ သင်းအုပ်ဆရာများ၏ ဆန့်ကျင်မှုကို၊ ပညာတတ်များ၊ ရာထူးနှင့် အာဏာရှိသူများ၏ ဆန့်ကျင်မှုကို ရင်ဆိုင်လျက် နှိပ်စက်ကွပ်မျက်ခံနေရသော ထိုတရားဥပဒေ၏ တောင်းဆိုချက်များကို ၎င်းတို့က တည်ဆောက်ရပ်တည်ရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်း၏ တည်မြဲသော တောင်းဆိုချက်များ၏ သက်သေအထောက်အထားကို ဖျက်ဆီး၍မရပေ။ သို့သော် ၎င်း၏ ရန်သူများသည် တူညီသော အချက်များကို အကြိမ်ကြိမ် တိုက်တွန်းလျက်၊ အကြိမ်ကြိမ် အနိုင်ယူခံရပြီး အကြိမ်ကြိမ် အသစ်ပြန်ဖြစ်လာလျက် စစ်ပွဲသို့ ထပ်ခါတလဲလဲ ရောက်လာကြလိမ့်မည်။

ပေါလုသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြမှုနှင့် သင်ကြားမှုကို ခံခဲ့ရသည်။ သို့သော် ဤသို့သော သင်ကြားမှုကို မခံခဲ့ရကြသူများသည် မိမိတို့ အတည်မပြုခဲ့ကြသော သမ္မာတရားများကို သူ ထောက်ခံနေသည်ကို မြင်သောအခါ မနာလိုမှုနှင့် ဒေါသတို့ဖြင့် ပြည့်နှက်သွားခဲ့ကြသည်။ သူသည် ၎င်းတို့ထက် ပို၍ မြန်ဆန်စွာ မရွှေ့လျားရမည်ဟု ၎င်းတို့က ဆုံးဖြတ်ထားခဲ့ကြသည်။ အကယ်၍ ၎င်းတို့သည် မြင့်မြတ်သော ဗေရိမြို့သားများကဲ့သို့ ရိုးသားပြီး သင်ယူလိုသော စိတ်ဓာတ်ဖြင့် ကျမ်းစာများကို စူးစမ်းလေ့လာခဲ့ကြပါက ပေါလု ဟောပြောခဲ့သည့်အတိုင်း သမ္မာတရားကို သင်ယူခဲ့ကြပေလိမ့်မည်။ သို့သော် ၎င်းတို့သည် မိမိတို့ကိုယ်ကို ထደောင်ရန်နှင့် သူ့ကို အပြစ်တင်ရန် တစ်ခုခုကို ရှာဖွေရန်သာ လေ့လာခဲ့ကြသည်။

သမ္မာတရားတွင် လက်ဝါးကိန်းတိုင် အမြဲတမ်း ပါဝင်နေတတ်သည်။ ယုံကြည်ရန် ငြင်းပယ်ကြသူများသည် ယုံကြည်ကြသူများကို ဆန့်ကျင်ကြပြီး ကဲ့ရဲ့ကြသည်။ ၎င်းကို တင်ပြခြင်းက ဆန့်ကျင်မှု မုန်တိုင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်ဟူသော အချက်သည် သမ္မာတရားကို ဆန့်ကျင်သော သက်သေ မဟုတ်ပေ။ ပရောဖက်များနှင့် တမန်တော်များသည် ဘုရားသခင်၏ စကားကို သိစိတ်ဖြင့် နာခံလိုကြသောကြောင့် ၎င်းတို့၏ အသက်ကို အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်က “ခရစ်တော်ယေရှု၌ ဘုရားတရားနှင့်အညီ အသက်ရှင်လိုသမျှသော သူတို့သည် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်” ဟု ကြေညာထားသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်၏ အမွေအနှစ် ဖြစ်ပေသည်။