ဂလာတိ​ဩဝါဒစာ-ဂလာ-Galatians – Gal.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆

ဂလာတိဩဝါဒစာ

GALATIANS

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ဂလာတိပြည်ရှိ အသင်းတော်များသို့ ပေးပို့သော ပုဂ္ဂိုလ်ရေးစာတစ်စောင်အနေဖြင့် ပါဝလု၏ ဩဝါဒစာသည် မူလက ခေါင်းစဉ်တစ်ခု တွဲမပါခဲ့ချေ။ အစောဆုံး တရားဝင်ခေါင်းစဉ်မှာ စာရွက်စာတမ်း အဆုံးတွင် ထည့်သွင်းထားသော စာရင်းသွင်းချက် (subscription) ဖြစ်ပြီး ရိုးရိုးရှင်းရှင်း “ဂလာတိသို့” ဟု ဖော်ပြထားသည်။

Title and Authorship. As a personal letter written to the churches of Galatia, Paul’s epistle originally did not have a title attached to it. The earliest evidence of any sort of formal title is a line added at the end of the document (a subscription) that identified it simply as being “To the Galatians.”

 

ရေးသားချိန်။ ပညာရှင်အချို့က ဂလာတိဩဝါဒစာကို ရောမဩဝါဒစာနှင့် တူညီမှုကြောင့် အေဒီ ၅၇ နှောင်းပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့ကြသော်လည်း၊ ပညာရှင်ဦးရေ တိုးပွားလာသည်နှင့်အမျှ ဤစာသည် အနီးစပ်ဆုံး သက်သေခံချက်များ အရ ပိုမိုစောပြီး ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အစောဆုံး ရေးသားခဲ့သော စာရွက်စာတမ်းများထဲမှ တစ်ခု ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ယူဆလာကြသည်။

Date. Although some scholars have argued that Galatians was written as late as A.D. 57, based largely on its similarity to the message of Romans, a growing number believe the letter contains several clues that suggest it may have been written earlier, making it possibly one of the earliest written documents in the NT.

 

ဂလာတိဩဝါဒစာ ရက်စွဲ သတ်မှတ်ရန် ပထမဦးဆုံး အရိပ်အမြွက်မှာ ပါဝလု၏ ကယ်တင်ခြင်းခံရခြင်းအတွေ့အကြုံနှင့် ထိုနောက် ယေရုရှလင်သို့ နှစ်ကြိမ် လာရောက်ခဲ့ခြင်းကို ရည်ညွှန်းချက်တွင် တွေ့ရသည်။ သူသည် ပထမအကြိမ် လာရောက်ခြင်းကို ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီး သုံးနှစ်အကြာ (၁:၁၈) နှင့် ဒုတိယအကြိမ် လာရောက်ခြင်းကို ထိုနောက် ဆယ့်လေးနှစ်အကြာ (၂:၁) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤအချက်က ဂလာတိဩဝါဒစာကို ပါဝလု ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီး နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာ ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တမန်တော်၏ ရင့်ကျက်သော ဓမ္မပညာရပ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ပါဝလု၏ ကယ်တင်ခြင်းခံရခြင်းကို အေဒီ ၃၄ ခန့်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည်ဟု ယူဆပါက ဂလာတိဩဝါဒစာကို အေဒီ ၄၈ ထက် စောလွန်းစွာ ရေးသားနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိချေ။

The first clue for dating Galatians appears in Paul’s reference to his conversion experience and the two subsequent visits he made to Jerusalem. He states that the first visit occurred three years after his conversion (1:18) and the second fourteen years after it (2:1), which indicates that Galatians was written several years after Paul’s conversion, thus representing the apostle’s seasoned theological viewpoints. Assuming Paul’s conversion happened around A.D. 34, Galatians could not have been written any earlier than A.D. 48.

 

နောက်ထပ် အရိပ်အမြွက်တစ်ခုမှာ ပါဝလုသည် ယေရုရှလင်တွင် ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေသော ဂျူးယုံကြည်သူများအတွက် အထူးလှူဒါန်းမှုတွင် ပါဝင်ရန် ကောရိန်သုတော်သားများကို တိုက်တွန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၁ ကော ၁၆:၁)။ သူသည် ဂလာတိပြည်ရှိ အသင်းတော်များကိုလည်း အလားတူ တောင်းဆိုခဲ့ကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ ဤစုဆောင်းမှု၏ မူလဇစ်မြစ်ကို ဂလာတိ ၂:၁၀ တွင် ရည်ညွှန်းထားနိုင်သော်လည်း ဂလာတိဩဝါဒစာတွင် တိုက်ရိုက် တောင်းဆိုချက် မတွေ့ရချေ။ ပါဝလု ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာများကို ထည့်စဉ်းစားပါက လှူဒါန်းရန် တောင်းဆိုရန် သင့်လျော်သော အချိန်မဟုတ်ခဲ့ချေ။ ဂလာတိအသင်းတော်များသို့ ဖိတ်ခေါ်ချက်ကို သူတို့ထံ စာပေးပို့ပြီးနောက် ချပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။ ၁ ကောရိန်သုဩဝါဒစာကို အေဒီ ၅၃ သို့မဟုတ် ၅၄ ခန့်တွင် ရေးသားခဲ့သည်ဖြစ်ရာ ဂလာတိဩဝါဒစာကို ထိုမတိုင်ခင် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

Another indication appears in Paul’s appeal to the Corinthians to participate in a special offering for the Jewish believers suffering in Jerusalem (1 Cor. 16:1). He informed the Corinthians that he had made a similar request to the churches of Galatia. While an allusion to the origin of this collection may occur in Galatians 2:10, no direct appeal is found in Galatians. In light of the problems Paul was confronting, it would not have been the appropriate time to request a donation. The invitation to the Galatian churches must have been extended sometime after Paul’s letter to them; and since 1 Corinthians was written around A.D. 53 or 54, Galatians would have been written sometime before that.

 

ပိုမိုတိကျသော အရိပ်အမြွက်မှာ ပါဝလုသည် ယေရုရှလင်သို့ ဒုတိယအကြိမ် လာရောက်ပြီးမကြာမီ အန္တိအုတ်မြို့တွင် ပေတရုနှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရုရှလင်မှ ရောက်ရှိလာသော ဂျူးယုံကြည်သူများ၏ အဆိုကို လိုက်လျောရန် ကြိုးစားရင်း ပေတရုသည် အရက်အရာမခံရ ယေဘုယျလူမျိုးယုံကြည်သူများနှင့် အတူ စားသောက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့သည် (ဂလာ ၂:၁၁–၁၂)။ သူ၏လုပ်ရပ်သည် ဗာနဗတောင်း အပါအဝင် အခြားသူများကို ယေဘုယျလူမျိုးယုံကြည်သူများနှင့် ခွဲထွက်စေခဲ့သည် (၂:၁၃)။ ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်တို့သည် ယေရုရှလင်တွင် ပါဝလုနှင့် ယခင်တွေ့ဆုံမှုတွင် ယေဘုယျလူမျိုးယုံကြည်သူများသည် အရက်အရာမခံရ ဖြစ်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း သဘောတူခဲ့ကြပြီး ဖြစ်သောကြောင့် (၂:၉–၁၀) ပါဝလုသည် ပေတရု၏ အပြုအမူကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ဟန်ဆောင်ခြင်းဟု ယူဆခဲ့သည်။ ယေရုရှလင်ကောင်စီကြီး (အေဒီ ၄၉ နှောင်းပိုင်း) တွင် ပါဝလု၏ အရက်အရာမခံရ မလိုဟူသော အဆိုကို လူသိရှင်ကြား အတည်ပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သောကြောင့် ပေတရုနှင့် ဗာနဗတ် တို့သည် ထိုကောင်စီကို တိုက်ရိုက် ဆန့်ကျင်မည်ဟု စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် ဤအခြေအနေက ဂလာတိဩဝါဒစာကို ယေရုရှလင်ကောင်စီမတိုင်မီ ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ယေဘုယျလူမျိုးယုံကြည်သူများအတွက် အရက်အရာမခံရ ဖြစ်ရန်နှင့် ပတ်သက်၍ တရားဝင် လမ်းညွှန်ချက် မရှိသေးသည့် အချိန်ကာလကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ဂလာတိဩဝါဒစာသည် အေဒီ ၄၉ တွင် ကောင်စီမတိုင်မီ မကြာမီ ပါဝလု၏ ထင်မြင်ယူဆချက်များကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ဤစောစော ရက်စွဲနှင့် ပတ်သက်သော နောက်ထပ်အချက်အလက်များကို အောက်တွင် “နောက်ခံအခြေအနေ” အပိုင်းတွင် ဖော်ပြထားသည်။

A more precise clue is found in Paul’s account of a confrontation he had with Peter in Antioch soon after his second visit to Jerusalem. In a desire to gain the approval of a group of Jewish believers who had recently arrived from Jerusalem, Peter had stopped eating in the company of the uncircumcised Gentile believers in Antioch (Gal. 2:11–12). His actions influenced even Barnabas to separate from the Gentile believers (2:13). Since Peter, James, and John had agreed in an earlier meeting with Paul in Jerusalem that Gentile believers did not have to submit to circumcision (2:9–10), Paul interpreted Peter’s behavior as an act of hypocrisy. It is hard to imagine that Peter and Barnabas would have directly contradicted the council that met in Jerusalem in late A.D. 49 (which ruled publicly in favor of Paul’s position on circumcision; Acts 15:22–29), so this situation suggests that Galatians was likely written prior to the Jerusalem Council, when there were still no official guidelines regarding the issue of circumcision for Gentile believers. Therefore, Galatians most likely represents Paul’s thoughts on the matter in A.D. 49, shortly before the council met in Jerusalem to make a decision regarding the issue. Further information about this early date is found below under “Backgrounds.”

 

နောက်ခံသမိုင်း

ဂလာတိပြည်ရှိ တပါးအမျိုးသားများအကြား ရှင်ပေါလု၏ ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်ရွက်ချက်များကို တမန်တော်ဝတ္ထုစာအုပ်တွင် ဖော်ပြထားသည့် သူ၏ ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်ရွက်ချက်များနှင့် ဆက်စပ်၍ နားလည်ရမည်။ ဘာနဗများနှင့်အတူ ဆီးရီးယားပြည် အန္တိအုတ်မြို့တွင် နှစ်ပေါင်းများစွာ တပါးအမျိုးသားများကို ယုံကြည်သူအဖြစ် ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့ပြီးနောက်၊ ရှင်ပေါလုသည် အာရှမိုင်းနား (ယခု တူရကီနိုင်ငံ) နှင့် ဂရိပြည်တစ်လျှောက် ဓမ္မခရီးစဉ်များ ထွက်ခဲ့သည်။ သူ၏ ပထမဆုံး ဓမ္မခရီးစဉ် (အေဒီ ၄၇-၄၈ ခန့်) တွင် ဘာနဗနှင့်အတူ ဆိုက်ပရပ်စ်ကျွန်းသို့ သွားရောက်ပြီး အာရှမိုင်းနားသို့ ဆက်လက်ခရီးနှင်၍ ပီဆိဒိအန္တိအုတ်၊ အိုကိုနိအုံ၊ လုတ္တရ၊ ဒါဗဲ မြို့များတွင် အသင်းတော်များ တည်ထောင်ခဲ့သည် (တမန် ၁၃:၁၄–၁၄:၂၃)။ ဆီးရီးယားအန္တိအုတ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးနောက် ယေရုရှလင်ရှိ ခံစားနေရသော ယုံကြည်သူများကို ကူညီရန် စေလွှတ်ခြင်းခံရသည် (တမန် ၁၁:၂၉-၃၀)။ ထို့နောက် အေဒီ ၄၉ တွင် ယေရုရှလင်ကောင်စီ၌ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများအတွက် အရေဖျားလှီးခြင်းကို မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်အဖြစ် မသတ်မှတ်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၅)။

 

Backgrounds. Paul’s missionary activities among the Gentiles in Galatia must be understood in relation to his missionary activities as described in the book of Acts. After successfully working with Barnabas to attract Gentile converts at Antioch in Syria for several years, Paul embarked on a series of missionary journeys across Asia Minor and Greece. On his first journey, from about A.D. 47 to 48, he and Barnabas traveled to Cyprus and then on to Asia Minor, where they founded churches in Antioch in Pisidia, Iconium, Lystra, and Derbe (Acts 13:14–14:23). After returning to Antioch in Syria, they were sent to Jerusalem to aid the suffering believers located there (Acts 11:29–30). Shortly after this, in A.D. 49, the Jerusalem Council decided against making circumcision a requirement of Gentile believers (Acts 15).

 

ထိုအခါ ပေါလုနှင့် ဘာနဗတို့ လမ်းခွဲခဲ့ကြသည် (တမန် ၁၅:၃၇-၃၉)။ ပေါလုသည် ရှိလအမည်ရှိသူနှင့်အတူ ဒုတိယ ဓမ္မခရီးစဉ် (အေဒီ ၅၀-၅၂) ကို ထွက်ပြီး အာရှမိုင်းနားသို့ ပြန်သွားသည်။ ဒါဗဲနှင့် လုတ္တရ အသင်းတော်များသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရာ ထိုနေရာ၌ တိမောသေသည် သူတို့နှင့် ပူးပေါင်းခဲ့သည် (တမန် ၁၆:၁-၅)။ ထိုမှတစ်ဆင့် ဖြူဂျိယနှင့် ဂလာတိဒေသကို ဖြတ်ကျော်၍ တြိုအား မြို့သို့ ဆက်သွားခဲ့သည် (တမန် ၁၆:၆)။ ဥရောပသို့ ဖြတ်ကျော်ဝင်ရောက်ပြီးနောက် ကေသရိယမှတစ်ဆင့် အန္တိအုတ်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

At this point, Paul and Barnabas went their separate ways (Acts 15:37–39), and Paul, accompanied by Silas, returned to Asia Minor as part of a second missionary journey (from A.D. 50 to 52). They returned to the churches of Derbe and Lystra, where Timothy joined them (Acts 16:1–5), and from there they journeyed through Phrygia and the region of Galatia (Acts 16:6) on their way to Alexandria Troas. After crossing into Europe, Paul and Silas returned to Antioch in Syria via Caesarea.

 

သူတည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ပေါလုသည် တတိယ ဓမ္မခရီးစဉ် (အေဒီ ၅၂-၅၇) ကို ထွက်ခဲ့သည်။ ဂလာတိနှင့် ဖြူဂျိယဒေသများကို ထပ်မံဖြတ်သန်းပြီး (တမန် ၁၈:၂၃) ဧဖက်မြို့တွင် အနီးစပ်ဆုံး သုံးနှစ်နေထိုင်ခဲ့သည်။ ဧဖက်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် မကေဒိုနိယပြည်ရှိ အသင်းတော်များသို့ သွားရောက်ပြီး ယေရုရှလင်သို့ ပြန်ရောက်ရာ ဖမ်းဆီးခံရပြီး ထောင်ချခံခဲ့ရသည် (တမန် ၂၁:၁၇-၃၃)။

Concerned about the welfare of the churches he had founded, Paul set out on a third missionary journey (from A.D. 52 to 57). He again traveled through the region of Galatia and Phrygia (Acts 18:23) and even to Ephesus, where he remained for nearly three years. After leaving Ephesus, Paul visited the churches of Macedonia before returning to Jerusalem, where he was arrested and imprisoned (Acts 21:17–33).

 

ဂလာတိဩဝါဒစာကို တမန်တော်ဝတ္ထုပါ ပေါလု၏ အမှုတော်ချိန်ဇယားအတွင်း ဘယ်နေရာတွင် ထည့်သွင်းရမည်ကို ဆုံးဖြတ်ရာတွင် ဂလာတိအသင်းတော်များသည် အိုကိုနိအုံ၊ လုတ္တရ၊ ဒါဗဲ စသည့် ဂလာတိပြည်နယ်၏ တောင်ဘက်ပိုင်းရှိ မြို့များဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည့် “တောင်ပိုင်းဂလာတိသီအိုရီ” (South Galatian Theory) နှင့်၊ သို့မဟုတ် အန်စီရ၊ ပဲဆီနုတ်စ် စသည့် မြောက်ဘက်ရှိ တိုင်းရင်းသား ဂလာတိဘုရင်နိုင်ငံဟောင်းဒေသ မြို့များဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည့် “မြောက်ပိုင်းဂလာတိသီအိုရီ” (North Galatian Theory) တို့အပေါ် မူတည်သည်။ နောက်ဆုံးသီအိုရီအရ ဆိုလျှင် ပေါလုသည် ရှိလနှင့်အတူ ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် မြောက်ဂလာတိဒေသကို သွားရောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (တမန် ၁၆:၆; ၁၈:၂၃)။ ဂလာတိ ၂ တွင် ဖော်ပြထားသော ယေရုရှလင်ခရီးစဉ်သည် တမန် ၁၅ ပါ ယေရုရှလင်ကောင်စီနှင့် ကိုက်ညီမည်ဖြစ်သည်။ ဂလာတိပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာရန် အချိန်ပေးထားလျှင် ဂလာတိဩဝါဒစာကို တတိယခရီးစဉ်အတွင်း ဧဖက်သို့ ရောက်ပြီးမကြာမီ (အေဒီ ၅၃-၅၅) သို့မဟုတ် ဧဖက်မှ ထွက်ခွာပြီးနောက် (အေဒီ ၅၆-၅၇) ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအမြင်သည် ၂၀ ရာစုအစတွင် ပညာရှင်တို့၏ တစ်ခုတည်းသော အမြင်ဖြစ်ခဲ့သည်။

Locating Paul’s letter to the Galatians within the timeline of Paul’s ministry in Acts largely depends on whether the churches of Galatia are to be identified with the cities of Iconium, Lystra, and Derbe, located in the southern portion of the Roman province of Galatia (called the South Galatian Theory), or with cities such as Ancyra and Pessinus, located much farther north in the geographical region that originally made up the ethnic kingdom of Galatia (the North Galatian Theory). If the latter is correct, Paul may have visited the northern region of Galatia during his second missionary journey with Silas (cf. Acts 16:6; 18:23). The visit to Jerusalem described in Galatians 2 would then correspond with the Jerusalem Council in Acts 15. Allowing time for the problems in Galatia to develop, Paul’s letter to the Galatians would have been written during his third missionary journey, either shortly after he arrived in Ephesus (i.e., A.D. 53–55), or soon after he left the city a few years later (i.e., A.D. 56–57). This was the only viewpoint held by scholars at the turn of the twentieth century.

 

မကြာမတဲ့ကာလက ရှေးဟောင်းသုတေသန အထောက်အထားများကြောင့် သမ္မာကျမ်းပညာရှင် အများစုသည် တောင်ပိုင်းဂလာတိသီအိုရီကို လက် ခံလာကြသည်။ ဤသီအိုရီအရ ပထမခရီးစဉ်တွင် ဘာနဗနှင့်အတူ တည်ထောင်ခဲ့သော တောင်ဂလာတိအသင်းတော်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (တမန် ၁၃:၁၃–၁၄:၂၈)။ ဤသီအိုရီအရ ဂလာတိဩဝါဒစာသည် အသင်းတော်သစ်ခေတ်အစတွင် အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူပြဿနာကို ပထမဆုံး ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည့် အချိန်ကာလကို ဖွင့်ဟပြသည်။ ဤသီအိုရီအရ ဂလာတိဩဝါဒစာကို ပေါလုနှင့် ဘာနဗ ပူးတွဲခရီးစဉ်မှ ပြန်လာပြီးနောက်၊ ယေရုရှလင်ကောင်စီ မဆုံးဖြတ်မီ (အေဒီ ၄၉ နှောင်းပိုင်း) ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရာ ပေါလု၏ အကြီးဆုံးစာများတွင် အစောဆုံးစာဖြစ်သည် (အေဒီ ၄၈ နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ၄၉ အစောပိုင်း)။

More recent archaeological evidence has caused the majority of biblical scholars to conclude that the biblical account better fits with the churches Paul founded in southern Galatia during his first missionary journey with Barnabas (Acts 13:13–28). According to this South Galatian Theory, Galatians provides a window into the earliest days of the church when it was first struggling with the question of circumcision and Gentile converts. If this is the case, Galatians was written sometime after Paul and Barnabas returned from their joint missionary endeavor but before the Jerusalem Council reached a conclusion on the issue of circumcision in Acts 15. This would make Galatians Paul’s earliest letter, written in late A.D. 48 or early A.D. 49.

 

တောင်ပိုင်းဂလာတိသီအိုရီသည် ပေါလုခေတ်တွင် ရောမဧကရာဇ်ပြည်နယ် ဂလာတိသည် မြောက်ဘက်မှ အနက်ရေပြင်နှင့် တောင်ဘက်တွင် တောရပ်တောင်တန်းများအထိ ကျယ်ဝန်းခဲ့ကြောင်း ထည့်သွင်းစဉ်းစားသည်။ သို့သော် စတုတ္ထရာစုနှစ်တွင် ဂလာတိပြည်နယ်ကို ပိုင်းခြားခဲ့ရာ ဂလာတိဟူသော အမည်သည် မြောက်ဘက်သာ ကျန်ရှိတော့သည်။ ဂလာတိဩဝါဒစာအပေါ် အစောဆုံး အဋ္ဌကထာများမှာ စတုတ္ထရာစုနှစ်မှ စတင်သည်ဖြစ်၍ ထိုခေတ်က ပညာရှင်များသည် ဂလာတိဟူသောအမည်ကို မြောက်ဘက်ဒေသဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသန အထောက်အထားများ မထွက်ပေါ်မီ ရာစုနှစ်များစွာ ထိုအမြင်ကို လိုက်နာခဲ့ကြသည်။

The South Galatian Theory takes into consideration the fact that in Paul’s lifetime the Roman province of Galatia encompassed the entire central region of Asia Minor, extending from just south of the Black Sea in the north to the slopes of the Taurus Mountains bordering the Mediterranean in the south. By the fourth century, however, the province of Galatia had been broken up into smaller administrative units, with Galatia being restricted to a smaller region in the north that had historically been associated with the earlier ethnic kingdom of Galatia. Since the earliest commentaries on Galatians date to the fourth century and later, it was assumed that the area referred to as Galatia in the NT was the same as the northern geographical region of Galatia of their day. Later scholars followed this interpretation for centuries until archaeological evidence revealed that Galatia had once covered a much larger geographical area.

 

တောင်ပိုင်းဂလာတိသီအိုရီသည် ပေါလု၏ စာကို သမိုင်းဆိုင်ရာ အကောင်းဆုံး ရှင်းပြနိုင်သည်ဟု ယူဆသဖြင့် ဤမှတ်စုများတွင် အခြေခံအဖြစ် အသုံးပြုမည်။ ဤအမြင်သည် ဂလာတိဩဝါဒစာ၏ သတင်းစကားကို လုံးဝ ပြောင်းလဲပစ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဤအမြင်အရ စာကို အေဒီ ၄၇-၄၈ တွင် တောင်ဂလာတိမြို့များရှိ ပေါလုနှင့် ဘာနဗ တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များသို့ ရေးသားခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့ ထွက်ခွာပြီးမကြာမီ တပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများကို အရေဖျားလှီးရမည်ဟု ငြင်းခုန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ အေဒီ ၄၉ နှောင်းပိုင်းတွင် ယေရုရှလင်ကောင်စီက ဆုံးဖြတ်ချက် မချမီ ပေါလုသည် ဤအကြောင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏ အမြင်ကို ဂလာတိဩဝါဒစာဖြင့် ပို့လိုက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Since the South Galatian Theory appears to provide the most persuasive framework for understanding Paul’s letter and placing it in the historical context of the early church, it will serve as the basis of the notes for this commentary. This approach in no way alters the message of the Epistle to the Galatians. According to this perspective, Paul’s letter appears to have been written to the churches he and Barnabas founded in south Galatia during their missionary journey around A.D. 47 or 48. Shortly after they left that area, the churches became divided on whether Gentile believers needed to be circumcised. Before this issue was decided at the council in Jerusalem in late A.D. 49, Paul shared his views on it via his letter to the Galatians.

 

စာရေးသူ

အချို့ ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များသည် ရှင်ပေါလုကို အမည်တွင်ထားသော စာများစွယ်ကို သံသယဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း ဂလာတိဩဝါဒစာ၏ စာရေးသူအဖြစ် ရှင်ပေါလုကို ဘယ်တော့မှ အငြင်းပွားခဲ့ကြခြင်း မရှိပါ။ မူလစာကို စာရေးကောင်ထံ နှုတ်ဖြင့် ပြောပြီး (ရော ၁၆:၂၂ နှိုင်းယှဉ်) နောက်ဆုံး စာကြောင်းအနည်းငယ်ကို ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ရေးသားခဲ့သည် (ဂလာ ၆:၁၁-၁၈)။

Authorship. Although critical scholars have questioned the authenticity of several of the letters attributed to Paul in the NT, the authorship of Galatians has never been seriously questioned. It is most likely that Paul dictated the original letter to a scribe (cf. Rom. 16:22) before writing the final few sentences with his own hand (Gal. 6:11–18).

 

ဓမ္မသိကြားခြင်းနှင့် ရည်ရွယ်ချက်

ဂလာတိရှိ တပါးအမျိုးသားများအကြား ပေါလု၏ အမှုတော်သည် ပျက်စီးလုနီးပါး ဖြစ်နေသည်။ ယုံကြည်သူသစ်များသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ပြိုလဲတော့မည့် အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို လိုက်ရန် ကိုယ်တိုင်တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသော်လည်း ပေါလု ထွက်ခွာပြီးမကြာမီ ဂျူးခရစ်ယာန်အချို့က ပေါလုသည် သူတို့အား သမ္မာတရားတစ်ခုလုံး မပြောခဲ့ဟု စွပ်စွဲခဲ့သည်။ ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုတည်းနှင့် မလုံလောက်၊ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ခရစ်ယာန်အမှန် ဖြစ်လိုပါက အရေဖျားလှီးခြင်း လိုအပ်သည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့သည် (ဂလာ ၆:၁၂-၁၅)။ ဂလာတိဩဝါဒစာသည် ထိုစွပ်စွဲချက်များအပေါ် ပေါလု၏ ပြင်းထန်သော တုံ့ပြန်ချက် ဖြစ်သည်။

Theology and Purpose. The sustainability of Paul’s work among the Gentiles in Galatia was at risk. The new believers were teetering on the edge of spiritual collapse. Although these Gentiles had responded positively to the invitation to become followers of Jesus, shortly after Paul’s departure, a group of Jewish Christians tried to convince them that Paul had not told them the whole truth. They argued that while professing faith in Jesus was important, faith by itself was not sufficient. If the Gentiles wanted to experience salvation and be genuine followers of Christ, they would also have to be circumcised (Gal. 6:12–15). Galatians is Paul’s fiery response to these accusations.

 

ယနေ့ခေတ်တွင် အရေဖျားလှီးခြင်းပြဿနာသည် အရေးမကြီးတော့သော်လည်း ဂလာတိဩဝါဒစာသည် နှစ်ထောင်စုနှစ်ကြာသည့်တိုင် ယနေ့တိုင် အလွန်အရေးကြီးနေဆဲ ဖြစ်သည်။ စာတွင် အဓိကထားသည့် အနှစ်သာရသည် အရေဖျားလှီးခြင်းထက် ပိုမြင့်သည်—ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ထိုကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ရန် လမ်းကြောင်းပင် ဖြစ်သည်။ မည်သူသည် ခရစ်ယာန်ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သနည်း ဆိုသည့် မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ပေါလုယုံကြည်သည်မှာ ထိုမေးခွန်းအတွက် တစ်ခုတည်းသော အဖြေရှိပြီး လူမျိုးရေး သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင်ပြုသမျှ အကျင့်ကောင်းများပေါ် မူတည်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦး၏ ထူးခြားချက်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏ ကတိတော်များကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အစမှအဆုံး သတ်မှတ်ခံရသော ဘဝပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော ယုံကြည်ခြင်းသည် အာဗြဟံ၏ ဘဝတွင် အဓိက ထူးခြားချက်ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် အရေဖျားလှီးခြင်း မခံမီကပင် ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းရှိခဲ့ပြီး အရေဖျားလှီးခြင်းသည် အတွင်းစိတ်ထဲရှိ ယုံကြည်ခြင်း၏ ပြင်ပသက်သေသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ကျင့်ရန် ကြိုးစားမည်ဖြစ်သော်လည်း ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာစေသော အရာမှာ နှလုံးအတွင်း အရေဖျားလှီးခြင်း (တရား ၃၀:၆; ရော ၂:၂၉)—ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှုခရစ်တို့၌ သူပြုတော်မူခဲ့သမျှကို အသက်ဝင်စွာ ယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

 

Even though the question of circumcision is no longer an important issue in the church today, Paul’s letter to the Galatians continues to be just as relevant as it was two thousand years ago. The issue at the heart of Galatians runs more deeply than the physical act of circumcision itself. It strikes at the very heart of what Christianity is all about: salvation and access to it. It is about who can be considered a Christian. Paul was convinced that there was only one answer to this question, and it was not based on ethnicity or works. The distinguishing mark of a Christian is a life defined first and last by faith in God and His promises. This type of faith was the defining characteristic in the life of Abraham, who was circumcised, but circumcision was merely an outward sign of his inner faith in God—a faith that marked his life before he was circumcised. Thus, while a Christian will certainly seek to do God’s will, what transforms a person into a Christian is an inner circumcision of the heart (Deut. 30:6; Rom. 2:29)—a living and vibrant faith in God and what He has done for us in Jesus Christ.

 

ပေါလုသည် ဤအချက်ကို အရေဖျားလှီးခြင်းတစ်ခုတည်းတွင် ရပ်တန့်မထားဘဲ လူတို့၏ အကျင့်ကို ဘုရားသခင်၏ ကျေနပ်မှုရရှိရန် ကြိုးစားသမျှ တရားဟူသမျှကို ချဲ့ထွင်ပြသည် (၂:၁၆)။ ဂလာတိလူများကို လူ့အကျင့်ကို အားကိုးမည့်အစား ကယ်တင်ရှင် ယေရှု၏ သစ္စာရှိမှုကို ယုံကြည်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ ယေရှု၏ သစ္စာရှိသော နာခံမှုကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား သွတ်သွင်းခြင်း—ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ခံရခြင်း (၂:၁၆) ဟု ခေါ်သည်။

Paul demonstrates this by not limiting the issue in Galatians to circumcision alone but expanding it to include any work of the law humans perform in an attempt to secure God’s favor (2:16). Paul is appealing to the Galatians to have faith in the faithfulness of Jesus, the Savior, rather than trusting in human works. Christ’s faithful obedience is credited to us through faith, a process Paul refers to as justification by faith (2:16).

 

ပေါလုသည် အာဗြဟံ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာကို ကိုးကား၍ ယုံကြည်ခြင်း၏ အရေးကြီးပုံကို ဆက်လက်ပြသည်။ ယေရှုသည် အာဗြဟံ၏ သားမြေးမျိုးဆက်အားဖြင့် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကို ကောင်းကြီးပေးမည့် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ပြည့်စုံခြင်း ဖြစ်ကြောင်း ပြသည် (၃:၁၅-၁၆)။ စီးနိုင်တောင်ပေါ်တွင် တရားဟောင်းပေးခြင်းသည် အာဗြဟံအား ပေးထားသေ ကတိတော်ကို လုံးဝ မပြောင်းလဲပါ (၃:၁၇-၂၉)။ တရားဟောင်းသည် လူတို့၏ အပြစ်ကို သတိပေးရန်နှင့် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းသို့ လမ်းညွှန်ရန် ပေးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျေးကျွန်ကဲ့သို့ စည်းမျဉ်းများဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံမည့်အစား ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ယုံကြည်၍ သားသမီးနှင့် အမွေခံသူအဖြစ် ဆက်ဆံရန် တိုက်တွန်းသည် (၄:၁-၁၁)။ အကျင့်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရန် ကြိုးစားခြင်းသည် ဘုရားသခင် လိုအပ်တော်မူသည်ထက် အမြဲတိုးတက်မှု မရှိပါ။ အာဗြဟံသည် ဟာဂရမှတစ်ဆင့် ကိုယ်တိုင် သားရဖွဲ့ရန် ကြိုးစားခဲ့ရာ ဘုရားသခင်က အီရှမေလကို ကတိတော်သားအဖြစ် ငြင်းပယ်တော်မူခဲ့သည် (၄:၂၁-၃၁)။

Paul continues to highlight the importance that faith has in the life of a believer by appealing to the experience of Abraham and to passages from the OT. He shows how Jesus is the fulfillment of God’s promise to Abraham that He would bless the entire world through his descendants (3:15–16). The giving of the Law on Mount Sinai did not alter God’s promise to Abraham at all. The Law was given to make people aware of their sins and to point them to faith in Christ as the only real solution to the sin problem (3:17–29). Instead of trying to relate to God through a set of rules as though they were slaves, Paul was urging the Galatians to have faith in God’s love for us as His children and heirs (4:1–11). Any attempt to relate to God on the basis of behavior will always fall short of what God requires. Abraham’s attempt to produce his own heir through Hagar resulted in God’s disapproval and rejection of Ishmael as the promised child (4:21–31).

 

ဂလာတိဩဝါဒစာသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အဓိကထား၍ ခရစ်ယာန်အဓိက အယူဝါဒများ (ဥပမာ ဒုတိယလာခြင်း မျှော်လင့်ချက်) ကို သိပ်မပြောပါ။ သို့သော် ထို့ကြောင့် ဒုတိယလာခြင်းကို စောင့်မျှော်သူများအတွက် အရေးမပါဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ယေရှုကိုယ်တိုင် “လူသားသည် လာသောအခါ ယုံကြည်ခြင်းတရားကို တွေ့ပါမည်လော” ဟု မေးခွန်းထုတ်တော်မူခဲ့သည် (လု ၁၈:၈)။ ခရစ်တော်၏ ဒုတိယလာခြင်းကို သစ္စာရှိစွာ စောင့်ဆိုင်းခြင်းဆိုသည်မှာ ခရစ်တော်နှင့် သူ၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ယုံကြည်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကယ်တင်ခြင်း လိုအပ်ကြောင်း ဝန်ခံသူများကို ရွေးနုတ်ရန် လာတော်မူမည်၊ ကိုယ်ကျင့်တရားအားဖြင့် ကိုယ်ကျိုးကိုယ်ကျွှတ်သူများကို မဟုတ်ပါ။ ဤအမြင်အတွက် လေ့ကျင့်ရေးစာအုပ်အဖြစ် ဂလာတိဩဝါဒစာထက် သာလွန်သော စာမရှိပါ။ ခရစ်တော်နှင့် တွေ့ဆုံရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြင်ဆင်ပေးသည်။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် တရားဟောင်းဆက်ဆံရေးကို ရှင်းလင်းပြသပေးသည်။ အဓိကအားဖြင့် ယေရှုခရစ်ကို လိုက်သူဖြစ်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖွင့်ဆိုပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ယေရှုက ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို အပြည့်အဝ ခံစားနိုင်ရန်နှင့် သူ လိုချင်တော်မူသည့်နည်းအတိုင်း ဆက်ဆံနိုင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ အမြဲတမ်း အရေးတကြီး လိုအပ်နေသော စာဖြစ်သည်။

Because Galatians is so focused on the gospel, it has little to say on other central Christian doctrines, including the hope of the Second Coming. Does that mean it is irrelevant to those awaiting Christ’s return? Hardly! Jesus Himself asked whether He would find faith in the world (Luke 18:8). To be faithful as we await Christ’s return is to have faith in Christ and His gospel, not some other, counterfeit version. Jesus comes to redeem those who acknowledge their need of salvation, not self-righteous people who rely on their legalistic behavior. As a training manual for such a perspective, the Epistle to the Galatians has no equal. In studying this letter, we must keep this Second Coming perspective in view—Galatians is training us to meet Him! It clarifies the relation between faith and law, so important to those waiting for the coming of the Lord. At its core, Galatians is a letter about what it means to be a follower of Jesus Christ. As such, it will always be of utmost relevance as we seek to experience the fullness of what God has done for us in Jesus and to relate to Him in the way He desires as we look forward to His return with hearts full of hope.

 

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်စု (COMMENTARY)

၁:၁–၁၀ နိဒါန်း

စာနိဒါန်းတွင် နှုတ်ဆက်စကား (၁:၁-၅) နှင့် မှားယွင်းသော ဧဝံဂေလိဟောသူများကို ဆုံးမခြင်း (၁:၆-၁၀) ပါဝင်သည်။ ရှေးခေတ်စာများတွင် ပုံမှန်ပါသော နှုတ်ဆက်စကားဖြင့် စတင်သော်လည်း ပေါလု၏ နှုတ်ဆက်စကားသည် ပုံမှန်မျှသာ မဟုတ်ပါ။ ဂလာတိယုံကြည်သူများ၏ အခြေအနေနှင့် အထူးကိုက်ညီသော ခရစ်ယာန်ဆန်သော မျှော်လင့်ချက်သတင်းစကားအဖြစ် ပြောင်းလဲရေးသားခဲ့သည်။ ဤနည်းဖြင့် စာ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြသည်—တမန်တော်အဖြစ် သူ၏ အခွင့်အာဏာကို ကာကွယ်ခြင်းနှင့် သူကြေညာခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရား၏ သကျုံးမှန်ကန်ကြောင်း သက်သေပြခြင်း ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏ စာများတွင် နှုတ်ဆက်စကားပြီးလျှင် ပုံမှန်ထည့်သွင်းလေ့ရှိသော ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို (ရော ၁:၈; ၁ကော ၁:၄; ၂ကော ၁:၃ နှိုင်းယှဉ်) ချန်ထားပြီး မှားယွင်းသော ဧဝံဂေလိကို ကြေညာသူများကို ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမခြင်းဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ဤအချက်သည် ဂလာတိအသင်းတော်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးကျန်းမာရေးကို သူ မည်မျှ စိုးရိမ်ကြောင်း ပြသသည်။

COMMENTARY

1:1–10

Introduction

The introduction to the letter contains a greeting (1:1–5) and a rebuke for those who preach a false gospel (1:6–10). Although Galatians begins with the usual greeting found in ancient letters, Paul’s greeting is far from a mere formality. Paul transforms these elements of letter writing into a distinctly Christian message of hope specifically suited for the situation of the believers in Galatia. In doing this, Paul’s opening greeting reveals the main purpose of his letter: to defend his credentials as an apostle and to demonstrate the truth of the gospel he proclaimed. Paul’s decision to replace the customary prayer of thanksgiving, which typically follows his greeting, with a fiery rebuke of those who were preaching a distorted version of the gospel indicates how concerned he was with the spiritual well-being of the Galatian churches (cf. Rom. 1:8; 1 Cor. 1:4; 2 Cor. 1:3).

 

၁:၁-၅ နှုတ်ဆက်စကား

စာရေးသူကိုယ်တိုင်ကို ဖော်ပြပြီးနောက် ပေါလုသည် သူ၏ တမန်တော်အဖြစ် ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိခဲ့ကြောင်း ပြင်းထနစွာ ကာကွယ်စကား စတင်သတင်းပို့သည်။ သူသည် ယေရှု၏ မူလတပည့်တော်များတွင် မပါဝင်ခဲ့သဖြင့် သူ၏ အခွင့်အာဏာသည် အန္တိအုတ်ခေါင်းဆောင်များထံမှလား (တမန် ၁၃:၁-၃)၊ သို့မဟုတ် သူ့ကို နှစ်ခြင်းပေးခဲ့သော အနာနိယထံမှလား (တမန် ၉:၁၀-၁၈) ဟူ၍ စွပ်စွဲခံနေရသည်။ ထိုစွပ်စွဲချက်များသည် သူ၏ ဝိညာဉ်ရေးအာဏာနှင့် ဧဝံဂေလိအဆုံးအမများကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော လုပ်ရပ်များဖြစ်သည်။ ထိုအန္တရာယ်ကို သိရှိသဖြင့် ပေါလုသည် သူ၏ တမန်တော်အဖြစ် ဘုရားသခင်ထံမှသာ တိုက်ရိုက်ရရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။

1:1–5. Greeting. After identifying himself as the principal author, Paul begins Galatians with an emphatic defense of the divine origin of his apostolic credentials. He was responding to accusations that questioned the nature of his authority in spiritual matters—perhaps, since Paul had not been one of Jesus’s original disciples, his authority was derived from humans, either from leaders in Antioch, who had commissioned him as a missionary (Acts 13:1–3), or from Ananias, who had baptized him (Acts 9:10–18). Such accusations and insinuations were a deliberate attempt by Paul’s opponents to undermine his spiritual authority and his teachings about the gospel. Recognizing the danger of these false allegations, Paul states that his apostleship rested solely in the commission he received from God.

 

ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းဟု နှုတ်ဆက်ခြင်း (အပိုဒ် ၃) သည် ပေါလုကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားသော ထူးခြားသော နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်ပြီး သူ၏ စာများမတိုင်မီ ရှေးကျမ်းစာခေတ်တွင် မတွေ့ရပါ။ ပုံမှန်အားဖြင့် “နှုတ်ဆက်ပါသည်” (တမန် ၂၃:၂၆; ယာ ၁:၁ နှိုင်းယှဉ်) ဟူ၍သာ ရေးသားလေ့ရှိသော်လည်း ပေါလုသည် သူ အချစ်ဆုံးစကားလုံး “ကျေးဇူးတော်” ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ကျမ်းသစ်စာရေးသူအားလုံးတွင် သူသည် ထိုစကားကို အများဆုံး သုံးစွဲပြီး စာတိုင်း၏ အစနှင့် အဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ မျှော်လင့်ချက်သတင်းကို ရှေ့ဆောင်အဖြစ် ထည့်သွင်းသည်။ “ကျေးဇူးတော်” ဟူသော စကားသည် ဓမ္မဟောင်း ဟေဗြဲစကား “ခါနန်” (တစ်ဦးကို ကျေးဇူးပြုခြင်း၊ ကောင်းချီးပေးခြင်း) မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဘုရားသခင်သည် သူ၏ လူမျိုးကို ကျေးဇူးပြုပုံကို ဖော်ပြသည် (က ၆:၈; ၃၉:၂၁; ထွက် ၃၃:၁၂; ဆာ ၅၁:၁)။ ဤစကားတွင် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့၏ ထိုက်တန်မှုမရှိသော်လည်း အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပေးခြင်း၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ခွန်အားပေးခြင်း (၁ကော ၁၅:၁၀; ၂ကော ၁၂:၉; ဧဖ ၂:၁-၁၀) စသည့် အဆုံးစွန်သော ကျေးဇူးတော်ကို ပေါလုတွေ့မြင်ခဲ့သည်။

The greeting of grace and peace (v. 3) appears to have been uniquely coined by Paul, since it occurs nowhere else in ancient literature before Paul’s letters. The usual practice was simply to say “greetings” (cf. Acts 23:26; James 1:1), but Paul replaced “greetings” with one of his favorite words: “grace.” He not only uses the word more than any other NT author, but he also places it as a harbinger of divine hope at the beginning and the end of each of his letters. Its most basic meaning emerges from the OT Hebrew verb khanan (“to be gracious to someone,” “to demonstrate goodwill”), which was associated with the way God cares for His people (cf. Gen. 6:8; 39:21; Ex. 33:12; Ps. 51:1). In this word, Paul saw a revelation of God’s ultimate act of kindness in not treating us fallen humans as we deserve but in forgiving our sins, bestowing on us Christ’s righteousness, and empowering us with His Spirit (cf. 1 Cor. 15:10; 2 Cor. 12:9; Eph. 2:1–10).

 

ငြိမ်သက်ခြင်းဟူသော စကားကိုလည်း ဓမ္မဟောင်းမှ ဆွဲယူထားသည်။ ဟေဗြဲစကား “ရှာလုံ” (ငြိမ်သက်ခြင်း) သည် ရန်ငြိုးမရှိရုံသာမက ပြည့်စုံခြင်း၊ ကျန်းမာခြင်း၊ သာယာဝပြောခြင်း၊ တစ်ခုနှင့်တစ်ခု အညီအမျှ ပေါင်းစည်းခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ အပြစ်ကြောင့် ကျိုးပဲ့နေသော လူသားတို့အား တကယ့်ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဘုရားသခင်သာလျှင် ပေးနိုင်သည် (တောလည် ၆:၂၄-၂၆; ၁ရာ ၂၂:၉-၁၀; ဆာ ၈၅:၈)။ ယေရှု၏ ဘဝ၊ ကားစွန့်တော်မူခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် အာဒံဧဝ၏ သားမြေးတိုင်းအား ထိုပြည့်စုံသော ငြိမ်သက်ခြင်းကို စတင်ပေးတော်မူသည်ဟု ပေါလုသဘောပေါက်ခဲ့သည်။

In talking about peace, Paul was also drawing from his knowledge of the OT. The Hebrew word for “peace” is shalom, and the richness of its meaning makes it impossible for any single word in English to convey all that it entails. It points not only to the absence of hostility but also to the positive state of unhindered unity and harmony. It is a peace that brings completion, wholeness, prosperity, health, and wellness. As such, it is only God who can bring true peace to humans, who are inherently broken because of sin (cf. Num. 6:24–26; 1 Chr. 22:9–10; Ps. 85:8), and it is through the life, death, and resurrection of Jesus that Paul realized God had begun to offer that fullness of peace to every descendent of Adam and Eve.

 

ဂလာတိလူများအား ဧဝံဂေလိတရား၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်စေရန်နှင့် စာတွင် နောက်မှ ဖွံ့ဖြိုးပြသမည့်အရာကို ကြိုတင်ပြသရန် ပေါလုသည် သူ၏ ထူးခြားသော နှုတ်ဆက်စကားကို ဧဝံဂေလိတရား၏ အနှစ်ချုပ်ဖြင့် ချဲ့ထွင်ထားသည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များအတွက် ကိုယ်တိုင်အလိုအလျောက် စွန့်ကြဲတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။ ကယ်တင်ခြင်းသည် လူတို့၏ အကျင့်အားဖြင့် ရရှိသည် မဟုတ်၊ ယေရှုကိုယ်တိုင် ကမ္ဘာအပြစ်အတွက် အစားထိုးယဇ်အဖြစ် စွန့်ကြဲတော်မူခဲ့ခြင်းပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်စွန့်ကြဲခြင်းသည် ပေါလု၏ စာများတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပါဝင်သော အရေးကြီးအကြောင်းအရာ ဖြစ်သည် (ဥပမာ ဂလာ ၂:၂၀; ဧဖ ၅:၂, ၂၅; ၁တိ ၂:၆; တိ ၂:၁၄)။

To help the Galatians understand all that the gospel involves and to anticipate what he develops later in his letter, Paul expands on his distinctive greeting by adding a succinct summary of the gospel. He refers to Jesus as the One who gave Himself for our sins (v. 4). Salvation is not rooted in anything that humans can do to earn it but in what Jesus has already done for us in laying down His life as a substitutionary sacrifice for the sins of the world. The self-sacrifice of Christ is an important and recurring theme in Paul’s writings (e.g., Gal. 2:20; Eph. 5:2, 25; 1 Tim. 2:6; Titus 2:14).

 

ခရစ်တော်၏ ကုသိုလ်တော်ယဇ်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ လက်ရှိဆိုးညစ်သောခေတ်မှ ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်နှုတ်၍ လွတ်မြောက်စေရန် ဖြစ်သည် (ဧဇရာ ၇:၁၀, ၃၄; ၁၂:၁၁; ၂၃:၂၇; ၂၆:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ပေါလုသည် အပြစ်၏ အာဏာကို ဆိုးယုတ်သော သခင်ကဲ့သို့ လူသားတို့ကို ကျွန်ခံနေရာမှ ဘုရားသခင်၏ ကယ်နှုတ်ခြင်းကို ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်—ဤကမ္ဘာပေါ်တွင်ပင် ဖြစ်ပွားသော ကယ်နှုတ်ခြင်း (ယော ၁၇:၁၅; ရော ၆:၆-၇, ၁၁-၁၄; ၈:၁-၄)။ ခရစ်တော်၏ အစားထိုးယဇ်ကို ချက်ချင်းနောက်တွင် ထည့်ထားခြင်းကြောင့် ဧဝံဂေလိတရားသည် အပြစ်၏ ပြစ်ဒဏ်မှ ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ကယ်တင်ရုံသာမက အပြစ်၏ ကျွန်ခံမှုအာဏာမှလည်း လွတ်မြောက်စေကြောင်း ကောင်းကြောင်းသတင်းပါဝင်သည်။ သို့သော် ထိုလွတ်မြောက်ခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အခြေခံ မဟုတ်၊ ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင် ပြီးစီးပြီးဖြစ်သော အမှုတော်၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။ ဤကောင်းကြောင်းသတင်းကို ဆင်ခြင်ရင်း ပေါလုသည် နှုတ်ဆက်စကားကို ချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် အလိုလိုပင် အဆုံးသတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။

The purpose of Christ’s atoning sacrifice was that He might exaireō (“set free,” “deliver,” “rescue”) us from the present evil age (cf. Acts 7:10, 34; 12:11; 23:27; 26:17). Paul is speaking about a divine deliverance from the power of sin that reigns over humanity like a wicked taskmaster—a divine deliverance that occurs in this world (cf. John 17:15; Rom. 6:6–7, 11–14; 8:1–4). The fact that this immediately follows the reference to Christ’s substitutionary sacrifice indicates that for Paul, the gospel involves more than merely rescuing humans from the penalty of sin through forgiveness; it also brings with it the good news of deliverance from the enslaving power of sin. However, that deliverance is not the basis of salvation; it is a result that follows what God has already done for us in Christ. Reflecting on this good news led Paul into a spontaneous doxology as he concludes his opening greeting (v. 5).

 

စာအစပိုင်း စာကြောင်းအနည်းငယ်အတွင်း ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အနှစ်သာရကို ကျွမ်းကျင်စွာ ဖော်ပြခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ စာ၏ ကျန်အပိုင်းတွင် ထိုသတင်းစကား၏ သဘောသဘာဝနှင့် ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပိုမိုအသေးစိတ် ဖွင့်ဆိုထားသည်။

Within a few short verses at the beginning of his letter, Paul has masterfully described the essence of the gospel message. Throughout the rest of the letter, he expounds in more detail on the nature of the message and the implications it has for the Christian life.

 

၁:၆–၁၀။ ပြင်းထန်သောဆုံးမခြင်း။ ပါဝလသည် သူ၏စာများတွင် ဒေသဆိုင်ရာစိန်ခေါ်မှုအမျိုးမျိုးကို တုံ့ပြန်လေ့ရှိသော်လည်း၊ စာဖွင့်နှုတ်ဆက်စကားပြီးနောက် စာဖတ်သူတို့၏ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ထည့်သွင်းရေးသားလေ့ရှိသည်။ သို့ရာတွင် ဂလာတိစာသည် ထူးခြားသည်။ ဂလာတိယံယုံကြည်သူများ ဧဝံဂေလိတရားကို စွန့်ပစ်လုနီးပါးဖြစ်နေသည်ကို ပါဝလ်သိရှိရသောအခါ အလွန်ထိတ်လန့်၍ စိုးရိမ်ကြောင့်ကြ၍ စိတ်မကောင်းဖြစ်ခဲ့သဖြင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို လုံးဝချန်လှပ်ထားပြီး ပြင်းထန်သောဆုံးမစကားဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည် (အခန်း ၆)။

1:6–10. Fiery Rebuke. Although Paul often responded to a variety of local challenges in his letters, it was still his custom to follow his opening greeting with a word of thanksgiving to God for the faith of his readers; however, Galatians is different. Paul was so shocked, concerned, and upset to discover that the Galatian believers were in the process of abandoning the gospel that he omitted the thanksgiving entirely and replaced it with a fiery rebuke (v. 6).

 

ပါဝလ်သည် ဂလာတိလူများကို ဧဝံဂေလိတရားအမှန်ကို စွန့်ပစ်သည်ဟု စွပ်စွဲသည်။ ထိုဧဝံဂေလိတရားမှာ ယေရှုခရစ်၏ဘဝ၊ အသေခံခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်လုပ်ဆောင်ပေးတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းသတင်းကောင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင်သုံးထားသော ဂရိစကားလုံးသည် သစ္စာဖောက်ခြင်း သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်ခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ကြိယာကို လက်ရှိအချိန်ပုံစံဖြင့်သုံးထားသဖြင့် ဂလာတိယံယုံကြည်သူများ ဧဝံဂေလိတရားကို လုံးဝစွန့်ပစ်ပြီးမဟုတ်ဘဲ စွန့်ပစ်လုနေသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အပြင်းထန်ဆုံးသောစကားလုံးများဖြင့် မည်သူမဆို ဧဝံဂေလိတရားမှားကို ဟောပြောပါက ကျိန်ခြင်းခံရမည်ဟု ပါဝလ်ကြေညာသည် (အခန်း ၈)။ ဤနေရာတွင်သုံသော ဂရိစကားလုံးမှာ “အနာသေမ” (anathema) ဖြစ်ပြီး ပါဝလ်၏စာများတွင် ဤစကားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ဒေါသအတွက် ဖျက်ဆီးခြင်းခံရမည့်အရာကဟု အမြဲဆိုလိုသည် (ဂလာ. ၁:၈–၉၊ ရော. ၉:၃၊ ၁ကော. ၁၂:၃၊ ၁၆:၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်၏ဧဝံဂေလိတရားကို ပြောင်းလဲဖျက်ဆီးသူတိုင်းအပေါ် ဤစကားလုံးကိုသုံးခြင်းသည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့အတွက် ဧဝံဂေလိတရားတစ်ခုတည်းသာရှိသည်ဟူသော ပါဝလ်၏ခိုင်မာသောယုံကြည်ချက်ကို ပြသသည်။ ယေရှုဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရားပင်ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို အလွန်အလေးအနက်ထားသဖြင့် ကျိန်ခြင်းကို နှစ်ကြိမ်ထပ်ကြေညာခဲ့သည် (အခန်း ၈–၉)။ ဤစကားများကို သက်သက်ဒေါသထွက်ရုံမျှဖြင့် ထွက်လာသောစကားဟု လျစ်လျူရှုမနေသင့်ပါ။ ပါဝလ်၏စကားများသည် ကိုယ်ပိုင်ရန်ငြိုးထားခြင်းကြောင့်မဟုတ်ဘဲ ဧဝံဂေလိတရားအမှန်ကို ထိန်းသိမ်းရန် နက်ရှိုင်းသောစိတ်ပူပန်မှုကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသတင်းစကားကို ဖျက်ဆီးသူတိုင်း၊ သူကိုယ်ကိုယ်တိုင်ပါအပါအဝင်၊ ဘုရားသခင်၏ကျိန်ခြင်းခံရပါစေဟု ပါဝလ်ဆန္ဒပြုသည်။

Paul charges the Galatians with abandoning (v. 6) the true gospel—the good news of what God has done to save us through the life, death, and resurrection of Jesus. The Greek word here literarily means to change one’s allegiance or to desert. The verb is in the present tense, indicating that the Galatian believers had not yet fully turned their backs on the gospel but were in the process of doing so. In some of the strongest terminology recorded in the NT, Paul pronounces a curse on anyone who preaches a false gospel (v. 8). The Greek word used here is anathema, and in Paul’s letters, this term always refers to something given over to divine wrath for destruction (cf. Gal. 1:8–9; Rom. 9:3; 1 Cor. 12:3; 16:22). Its application here to anyone who distorts the gospel of Christ illustrates Paul’s firm conviction that there is only one gospel for Jews and Gentiles alike: the gospel Jesus preached. Paul is so emphatic on this point that he states the curse twice (vv. 8–9). We should not dismiss this language merely as an inappropriate outburst. Paul’s words did not arise out of personal animosity but out of a deep concern for preserving the truth of the gospel. For this reason, Paul desires that the curse of God fall on anyone who perverts that message, including himself.

 

၁:၁၁–၂:၂၁ ပါဝလ်၏တမန်တော်ခေါ်တော်မူခြင်းကို ခုခံကာကွယ်ခြင်း ပြင်းထန်သောဆုံးမစကားဖြင့် ဂလာတိလူများ၏အာရုံကို ဆွဲဆောင်ပြီးနောက်၊ ပါဝလ်သည် သူ၏ဧဝံဂေလိတရားအမှန်ကို ခုခံကာကွယ်ရန် စာ၏ပထမအဓိကအပိုင်းတွင် (၁:၁၁–၂:၂၁) စတင်ခဲ့သည်။ သူ၏ဧဝံဂေလိတရားသည် လူမျိုးရင်းမဟုတ်ဟူသော အစောပိုငင်းပြောဆိုချက်ကို သက်သေပြရန်ဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ဧဝံဂေလိတရားကို မည်သူ့ထံမှမျှ မခံယူခဲ့၊ မည်သူမျှမသင်ပေးခဲ့၊ ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခဲ့သည်ဟု သက်သေပြရန် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာသမိုင်းကြောင်းကို ဖော်ပြသည်။ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းမတိုင်မီ (အခန်း ၁၃–၁၄)၊ ယုံကြည်ခြင်းအချိန် (အခန်း ၁၅–၁၇)၊ နှင့် ယုံကြည်ပြီးနောက်ချက်ချင်း (အခန်း ၁၈–၂၄) အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြသည်။ အခန်း ၂ဏန်း ၂ တွင် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာအသေးစိတ်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး ယေရုရှလင်သို့ ဒုတိယအကြိမ်ခရီးစဉ်ကို ပိုမိုအသေးစိတ်ဖော်ပြသည်။ ထိုခရီးစဉ်သည် ပထမတစ်ကြိမ်ထက် ဆယ်နှစ်ကျော်ကြာမှဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ထိုဒုတိယခရီးစဉ်တွင် တမန်တော်များက ပါဝလ်၏ဘဝအပေါ် ဘုရားသခင်၏ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် သူဟောပြောသော ဧဝံဂေလိတရားအမှန်ကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၂:၁–၁၀)။

1:11–2:21

Paul’s Defense of His Apostolic Calling

Having gained the attention of the Galatians with this strongly worded rebuke, Paul sets out to defend the truth of his gospel in the first major section of his letter (1:11–2:21). His purpose was to demonstrate his earlier claim that his gospel was not of human origin. He provides an autobiographical account of the events before (vv. 13–14), during (vv. 15–17), and immediately after his conversion (vv. 18–24) to demonstrate that he did not receive his gospel from anyone, nor was he taught it; God revealed it to him. The autobiographical specifics continue in chapter 2, where Paul goes into much more detail to describe a second visit to Jerusalem that occurred more than a decade after his previous visit. This supports Paul’s overall point, for it was during this second trip that the apostles recognized the validity of God’s divine calling on Paul’s life and the truth of the gospel he proclaimed (2:1–10).

 

ဤအပိုင်းကို ယေရုရှလင်ခရီးစဉ်ပြီးနောက် အန္တိအုတ်မြို့၌ ပါဝလုနှင့်ပေတရုအကြား ပဋိပက္ခဖြစ်ပွားခဲ့သည့်ဖြစ်ရပ်ဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၂:၁၁–၂၁)။ ပေတရု၊ ဗာနဗနှင့် အခြားယုဒခရစ်ယာန်များသည် ယေရုရှလင်မှယုဒယုံကြည်သူများ၏တောင်းဆိုချက်များကို လိုက်လျောခဲ့ရာ ဧဝံဂေလိတရားအမှန်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ ပါဝလ်သည် ထိုအခါ ချက်ချင်းဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ခဲ့သည်။ သူ၏ဧဝံဂေလိတရားကို ဘုရားသခင်ထံမှ တိုက်ရိုက်ခံယူခဲ့သဖြင့် ပေတရုကို ရင်ိုင်ဆိုင်ရန် ခွန်အားရရှိခဲ့သည်။ ဂလာတိလူများကို ထိုအရာတူပြဿနာအတွက် ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

The section ends with the account of a conflict that occurred in Antioch between Paul and Peter shortly after the Jerusalem visit had concluded (2:11–21). When Peter, Barnabas, and other Jewish Christians capitulated to the demands of a group of Jewish believers from Jerusalem that contradicted the truth of the gospel, Paul did not hesitate to protest. Because he had received his gospel directly from God Himself, he was empowered to confront Peter, just as he was when confronting the Galatians over the same issue.

 

၁:၁၁–၁၇။ ပါဝလ်၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ခေါ်တော်မူခြင်း ဤအပိုင်း၏အဖွင့်နှစ်ခွန်း (၁၁–၁၂) သည် ၂:၂၁ အထိဖော်ပြထားသော အဓိကအကြောင်းအရာကို ကြေညာသည်။ ထိုအကြောင်းအရာမှာ သူ၏ဧဝံဂေလိတရားသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်ရရှိသောကြောင့် လူသားဆင်းသက်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ အခန်း ၁ တွင်ပြောခဲ့သည့်အတိုင်း ပါဝလ်သည် သူ၏ဧဝံဂေလိတရားကို မည်သူ့ထံမှမျှ မခံယူခဲ့၊ ယေရှုခရစ်ထံမှ “အာပေါကလစ်” (ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း) အားဖြင့် ခံယူခဲ့သည်ဟု ဖြောင့်မတ်စွာကြေညာသည်။ ဤစကားစုကို နှစ်နည်းဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင်က ပါဝလ်အား ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခြင်း သို့မဟုတ် ယေရှုအကြောင်းပါဝင်သော ဗျာဒိတ်ကို ခံယူရရှိခြင်းဟု ဘာသာပြန်ဆိုချက်အမျိုးမျိုးတွင် တွေ့ရှိသည်။ အခန်း ၁၅–၁၆ တွင် ဒုတိယအဓိပ္ပာယ်က ပို၍ထင်ရှားသော်လည်း ဒမာသက်လမ်းပေါ်တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်သောခရစ်တော်ပေါ်ထွန်းတော်မူခြင်းသည် ပါဝလ်၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဧဝံဂေလိတရားနားလည်မှုတွင် အဓိကကျသည်ဖြစ်ရာ (ကတ်. ၉၊ ၂၂၊ ၂၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ပထမအဓိပ္ပာယ်ကို လုံးဝဖယ်ထုတ်၍မရပါ။ ပါဝလ်သည် နှစ်မျိုးလုံးကို စိတ်ထဲထားနိုင်သည်။

1:11–17. Paul’s Conversion and Divine Calling. The opening two verses in this section announce the theme that Paul develops in the larger passage that extends to 2:21: the divine origin of his gospel message. Echoing the comments made in v. 1, Paul states forthrightly that he had not received his gospel from any human being. Instead, he had received it through an apokalypsis (from which we derive the English words “apocalypse” and “revelation”) Iēsou Christou. This phrase can be understood in two ways, as is evinced by the renderings of various translations. It could refer to a divine revelation that Jesus personally presented to Paul or to a revelation Paul received containing information about Jesus. While the latter appears to be primarily in mind in vv. 15–16, it is difficult to completely eliminate the former option, since the appearance of the risen Christ to Paul on the road to Damascus also played a key role in his conversion and understanding of the gospel (cf. Acts 9; 22; 26). Paul could have had both ideas in mind.

 

သူ၏ပြောင်းလဲမှုသည် ဘုရားသခင်၏ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုကြောင့်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ခရစ်ယာန်မဖြစ်မီ သူ၏လုံးဝကွဲပြားသောလမ်းကြောင်းကို ဂလာတိလူများအား သတိပေးသည်။ သူသည် ခရစ်ယာန်များ၏ယုံကြည်ချက်များကို ကန့်ကွက်ရုံသာမက သူတို့ကို အဓိကညှဉ်းဆဲသူဖြစ်ခဲ့သည်။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စီစဉ်ထားသော လှုံ့ဆော်မှုဖြစ်သည် (ကတ်. ၈:၁–၃၊ ၉:၁–၂၊ ၁၃–၁၄၊ ၂၁၊ ၂၂:၃–၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူ့အမြင်အရ သူဖျက်ဆီးရန် ကြိုးစားနေသောအဖွဲ့ထဲသို့ ရုတ်တရက်ပါဝင်လာရန် အကြောင်းမရှိပါ။ သူ၏ခရစ်ယာန်ညှဉ်းဆဲမှုသည် ယုဒခေါင်းဆောင်များ၊ အထူးသဖြင့် ယုဒဘာသာတွင် အခွင့်အာဏာအရှိဆုံးဖြစ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးထံမှ ခွင့်ပြုချက်နှင့် ထောက်ခံမှုရရှိခဲ့သည် (ကတ်. ၉:၁–၂)။ အချို့က အခန်း ၁၄ တွင် ပါဝလ်၏ဘာသာရေးစိတ်အားထက်သန်မှုကြောင့် ယုဒအမြင့်ဆုံးအုပ်ချုပ်ရေးအဖွဲ့ဖြစ်သော သန်ဟေဒြိန်တွင် ထိုင်ခုံရရှိခဲ့သည်ဟု ယူဆိုကြသည်။ ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်မှုမရှိပါက ပါဝလ်၏ဤပြောင်းလဲမှုကို ရှင်းပြ၍ နားလည်၍ မရနိုင်ပါ။

In order to show that his radical transformation had been brought about by God’s divine intervention in his life, Paul reminds the Galatians of the vastly different path he walked before becoming a Christian. He had not only disagreed with the beliefs of the Christians but had also been their foremost persecutor. His crusade against the early Christians had been nothing short of a deliberate and sustained plan to exterminate the Christian faith (cf. Acts 8:1–3; 9:1–2, 13–14, 21; 22:3–5). From a human perspective, there was certainly no reason for Paul to have suddenly joined the ranks of those he had been dedicated to destroying. His campaign against Christians had won him the approval and blessing of many influential Jewish leaders, including the most powerful and respected person in all of Judaism: the high priest (Acts 9:1–2). Some even see in v. 14 an indication that Paul’s religious fervor had earned him a seat in the Sanhedrin, the highest governing authority in Judaism at the time. Outside of an act of God, there is no way to explain or understand this radical change in Paul’s life.

 

အခန်း ၁၄ အဆုံးတွင် ပါဝလ်ဖော်ပြသော “ဘိုးဘေးတို့၏ဓလေ့ထုံးတမ်း” ဆိုသည်မှာ တောရတ်တွင်မှတ်တမ်းတင်ထားသောပညတ်များနှင့် ဖာရိရှဲဝါဒနှင့်ဆိုင်သော ပါးစပ်ဓလေ့ပညတ်များကို ရည်ညွှန်းသည် (မာ. ၇:၁–၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုပါးစပ်ပညတ်များသည် တောရတ်ကို အခြေခံထားသော ရှင်းပြချက်နှင့် စီရင်ချက်များဖြစ်ပြီး ရေးထားသောပညတ်ကို ချိုးဖောက်ခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် “ခြံစည်းရိုး” သို့မဟုတ် “အကာအရံ” အဖြစ် လုပ်ဆောင်သည်။ ပါဝလ်ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ခဲ့သော ဖာရိရှဲများ၏အမြင်တွင် ထိုဓလေ့ပညတ်များသည် တောရတ်နှင့်တန်းတူအာဏာရှိသည်။ လက်တွေ့တွင်မူ တောရတ်ထက် ပိုမိုအရေးကြီးသယောင် ထင်ရှားခဲ့သည်။

It is important to note that when Paul refers to the traditions of his fathers or ancestors at the end of v. 14, he is referring both to the laws recorded in the Torah and to a collection of oral laws associated with Pharisaism (cf. Mark 7:1–5). These oral laws were traditional explanations and rulings based on the Torah. They served as a “hedge” or a “fence” around the law to protect people from violating the written laws of God in the Torah. In the eyes of the Pharisees, a group of which Paul himself was a member (Phil. 3:5), these traditions were as authoritative as the Torah itself. In fact, in actual practice, they often appeared to be even more important than the Torah.

 

ပါဝလ်၏ဘဝလမ်းကြောင်းပြောင်းလဲရခြင်းမှာ ဘုရားသခင်သည် သူ့အတွက် လုံးဝကွဲပြားသောအစီအစဉ်ရှိတော်မူသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအစီအစဉ်သည် သူ့မိခင်ဝမ်းတွင်းမှ ဖန်ဆင်းခံရသည့်နေ့မှစ၍ ရည်မှန်းထားသည် (အခန်း ၁၅)။ ပါဝလ်၏စကားသည် ယေရမိယအား မိခင်ဝမ်းတွင်း၌ ခန့်ထားတော်မူပြီး “လူမျိုးများအတွက် ပရောဖက်” ဖြစ်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ယေရမိ ၁:၅)။ ပါဝလ်သည်လည်း သူ၏ဘဝတွင် ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူသည်ဟု ယူဆသည်။ အစကတည်းက တပါးအမျိုးသားများထံသို့ ပရောဖက်ဖြစ်ရန် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်ဖြစ်သည် (ကတ်. ၉:၁၅၊ ၂၂:၂၁၊ ရော. ၁၅:၁၅၊ ၁တိ. ၂:၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Paul’s course of life changed because God had a vastly different plan for him—a plan for which he was destined from the day he was formed in his mother’s womb (v. 15). Paul’s words are an allusion to Jeremiah’s consecration in his mother’s womb and to his call to be “a prophet to the nations” (Jer. 1:5). Likewise, Paul saw a divine purpose being revealed in his life. From the very beginning, it was God’s plan for him to be a prophet to the Gentiles (cf. Acts 9:15; 22:21; Rom. 15:15; 1 Tim. 2:7).

 

ဒမာသက်လမ်းပေါ်တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်သောခရစ်တော်နှင့်တွေ့ဆုံမှုကြောင့် ဧဝံဂေလိတရား၏အနှစ်သာရကို ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခဲ့သဖြင့် မည်သူ့ကိုမျှ တိုင်ပင်ရန်မလိုအပ်ပါ (အခန်း ၁၆)။ ဧဝံဂေလိတရားကို အာဏာပိုင်ရှင်းပြပေးရန် လူသားတစ်ဦးဦးလိုအပ်ခြင်းမရှိပါ။ ယေရှုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သောသခင်ဖြစ်ကြောင်းနှင့် တပါးအမျိုးသားများထံ သာသနာပြုဖြစ်ရန် ခေါ်တော်မူကြောင်း ပါဝလ်သိသည်။ ထို့ကြောင့် တမန်တော်များထံမှ ဧဝံဂေလိတရားသင်ယူရန် ယေရုရှလင်သို့ မသွားဘဲ အာရေဗျသို့သွားခဲ့သည် (အခန်း ၁၇)။ အာရေဗျဆိုသည်မှာ ယနေ့ခေတ် တောင်ပိုင်းအစ္စရေးနှင့် ဂျော်ဒန်နိုင်ငံနှင့် တိုက်ဆိုင်သော နာဘာတေးဘုရင်နိုင်ငံကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ဤဒေသသည် လူဆိတ်ညံသော်လည်း ပထမရာစုနှစ်တွင် ကြီးမားသောမြို့များစွာရှိပြီး သာယာဝပြောခဲ့သည်။ ပါဝလ်သည် အာရေဗျသို့သွားရသည့်အကြောင်းရင်းကို မဖော်ပြထားသော်လည်း တပါးအမျိုးသားများထံ ဧဝံဂေလိတရားယူဆောင်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေနိုင်သည်။ ပါဝလ်သည် အာရေဗျတွင် သုံးနှစ်နေပြီးမှ ဒမာသက်သို့ ပြန်လာခဲ့သည်။

Since Paul’s encounter with the risen Christ on the road to Damascus had also revealed the essence of the gospel to him, he did not need to consult with anyone (v. 16). There was no need for any human to provide him with an authoritative explanation of the gospel. Paul knew that Jesus is in fact the risen Lord and had commissioned him to be His missionary to the Gentiles. So, instead of traveling to Jerusalem to learn the gospel from the apostles, Paul traveled to Arabia (v. 17). This is probably a reference to the Nabataean kingdom that roughly coincided with the southern parts of modern Israel and Jordan. Although this area is largely barren today, it was prosperous in the first century, with a number of large cities. While Paul does not state the reason for going to Arabia, it was likely connected to his calling to take the gospel to the Gentiles. Paul spent three years in Arabia before returning to Damascus.

 

၁:၁၈–၂၄။ ပါဝလု၊် ယေရုရှလင်နှင့် ဂျုဒယယံယုံကြည်သူများ ဒမာသက်သို့ ပြန်လာပြီးနောက် ပါဝလ်သည် ယေရုရှလင်သို့ သွားရောက်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၈)။ သူ၏ယေရုရှလင်ပထမခရီးစဉ်သည် အာရေဗျတွင် သုံးနှစ်နေထိုင်ပြီးနောက် အေဒီ ၃၇ ခန့်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (ကတ်. ၉:၂၆)။ ဤဒုတိယခရီးစဉ်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ တမန်တော်များထံမှ ခွင့်ပြုချက်ရယူရန်မဟုတ်ဘဲ ပေတရု (ဤနေရာတွင် ဂရိစာတွင် ကေဖဟု အမည်တွင်သည်၊ ယော. ၁:၄၀–၄၂ ကြည့်ပါ) ကို သွားတွေ့ရန်ဖြစ်သည်။ ဗာနဗမှစီစဉ်ပေးနိုင်သည့် (ကတ်. ၉:၂၇ ကြည့်ပါ) ဤခရီးစဉ်သည် ပေတရုနှင့် ပိုယ်ရေးကိုယ်တာရင်းနှီးမှုတိုးမြှင့်ရန်နှင့် ယေရှု၏ဘဝနှင့်အမှုတော်ဆိုင်ရာ သမိုင်းဆိုင်ရာအသေးစိတ်အချက်များကို ကိုယ်တိုင်သိရှိရန်ဖြစ်နိုင်သည် (၁ကော. ၁၁:၂၃၊ ၁၅:၃–၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

1:18–24. Paul, Jerusalem, and the Judean Believers. After returning to Damascus, Paul traveled to Jerusalem (v. 18). His first trip to Jerusalem must have taken place after his three-year stay in Arabia, around A.D. 37 (Acts 9:26). The purpose of this second trip to Jerusalem was not to obtain the approval of the apostles; rather, he wanted to see Peter (also called Cephas [see John 1:40–42], the name actually used here in the Greek). The visit, which Barnabas may have arranged (see Acts 9:27), was probably intended to be a means for Paul to become better acquainted with Peter and to learn firsthand some of the historical details about the life and ministry of Jesus (cf. 1 Cor. 11:23; 15:3–5).

 

ပေတရုနှင့်တွေ့ဆုံခဲ့သော်လည်း ဂလာတိစာတွင် ဤခရီးစဉ်သည် သူ၏ဝံဂေလိတရား၏အနှစ်သာရတွင် ဘာမျှထပ်မပေးခဲ့ကြောင်း အလေးအနက်ဖော်ပြသည်။ ဤအချက်ကို နှစ်နည်းဖြင့် အလေးပေးသည်။ ပထမအနေဖြင့် ယေရုရှလင်တွင် နေထိုင်ချိန်သည် ဆယ့်ငါးရက်သာဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြသည် (အခန်း ၁၈)။ ဒုတိယအနေဖြင့် ထိုအခါတွင် သခင်ယေရှု၏ညီ ယာကုပ်မှလွဲ၍ အခြားတမန်တော်များကို မတွေ့ခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုသည် (အခန်း ၁၉၊ မ. ၁၃:၅၅၊ မာ. ၆:၃ ကြည့်ပါ)။ ပါဝလ်သည် သတင်းမှန်ပြေညာကြောင်း သက်သေပြုရန် ကျမ်းကျိန်သစ္စာဆိုခဲ့သည် (အခန်း ၂၀)။ ယာကုပ်သည် ခရစ်တော်၏လောကီအမှုတော်ကာလအတွင်း ယေရှုကို မယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း (ယော. ၇:၃–၅) ရှင်ပြန်ထမြောက်သောယေရှုကို တွေ့ဆုံခဲ့ပြီး (၁ကော. ၁၅:၇) ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ အရေးကြီးသောခေါင်းဆောင်ဖြစ်လာခဲ့သည် (ဂလာ. ၂:၉၊ ၁၂၊ ကတ်. ၁၅:၁၃၊ ၂၁:၁၈)။

Although Paul met with Peter, he is emphatic in Galatians that the visit added nothing to the essence of his gospel message. Paul emphasizes this in two ways: First, he states that his visit to Jerusalem was very brief, lasting only fifteen days (v. 18). Second, he affirms that while he was there, he did not see any of the other apostles except for James, the Lord’s brother (v. 19; see Matt. 13:55; Mark 6:3). Paul even takes an oath to prove that he is telling the truth (v. 20). Although James did not believe in Jesus during Christ’s earthly ministry (John 7:3–5), he met the resurrected Jesus (1 Cor. 15:7) and became an important leader in the Jerusalem church (Gal. 2:9, 12; Acts 15:13; 21:18).

 

ယေရုရှလင်မှထွက်ခွာပြီးနောက် ပါဝလ်သည် သုရိယနှင့် ကိလိကိယဒေသများသို့ သွားရောက်ခဲ့သည် (အခန်း ၂၁)။ အထူးသဖြင့် သူ၏မွေးရပ်မြို့ တာဆုသ်သို့ဖြစ်သည် (ကတ်. ၉:၃၀၊ ၂၁:၃၉၊ ၂၂:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တာဆုသည် ရောမနိုင်ငံပြည်နယ် ကိလိကိယ၏မြို့တော်ဖြစ်ပြီး ရောမမှ အရှေ့သို့ သုရိယသို့ဆက်သွယ်ထားသော အဓိကလမ်းပ်းပေါ်တွင် ဗျူဟာကျစွာတည်ရှိသည်။ ပါဝလ်သည် ဗာနဗနှင့်အတူ အန္တိအုတ်သို့ အေဒီ ၄၃ ခန့်တွင် ပူးပေါင်းမှီဝဲမီ ထိုမြို့တွင် နှစ်ပေါင်းခြောက်နှစ်နီးပါးနေထိုင်ခဲ့သည် (ကတ်. ၁၁:၂၅–၂၆)။ သို့ရာတွင် ပါဝလ်သည် ယေရုရှလင်မှထွက်ခွာပြီးနောက် (အခန်း ၂၁) ဂျုဒယယံယုံကြည်သူများသည် သူတို့ယခင်ညှဉ်းဆဲသူ ယခုဧဝံဂေလိတရားဟောပြောသူဖြစ်လာသည်ကို ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာဖြစ်ခဲ့ကြသည်ဟု ထောက်ပြသည် (အခန်း ၂၄)။ ပါဝလ်အတွက် ဤအချက်သည် သူ၏ဧဝံဂေလိတရားသည် ဘုရားသခင်ထံမှ တိုက်ရိုက်ခံယူရရှိသောကြောင့် တရားဝင်အတည်ပြုချက်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၂–၂၄)။

After leaving Jerusalem, Paul traveled to the regions of Syria and Cilicia (v. 21), heading specifically to Tarsus, the city of his birth (Acts 9:30; cf. 21:39; 22:3). Tarsus was the capital city of the Roman province of Cilicia, strategically located on the main road connecting Rome to Syria in the east. Paul stayed there for nearly six years before finally joining Barnabas in Antioch around A.D. 43 (Acts 11:25–26). Paul points out, however, that after he departed from Jerusalem (v. 21), the believers in Judea continued to rejoice because their former persecutor was now a preacher of the gospel (v. 24). For Paul, this was an explicit approval of the validity of his gospel message (vv. 22–24) and was recognition of the fact that he received his gospel directly from God.

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁–၁၀။ ပါဝလုနှင့် ယေရုရှလင်အသင်းတော် ပါဝလ်သည် ပထမခရီးစဉ်မှ နှစ်ပေါင်းများစွာအကြာက ယေရုရှလင်သို့ ဒုတိယအကြိမ်ခရီးစဉ်ကို ပိုမိုအသေးစိတ်ဖော်ပြသည်။ ဤသီးသန့်တွေ့ဆုံမှုသည် ကတ်. ၁၅ တွင်မှတ်တမ်းတင်ထားသော တရားဝင်အစည်းအဝေးနှင့် မတူပါ။ ကတ်. ၁၁:၂၇–၃၀ နှင့် ၁၂:၂၅ တွင်ဖော်ပြထားသော ပါဝလ်၏ဒုတိယယေရုရှလင်ခရီးစဉ်ဖြစ်သည်။ ပါဝလ်၏အမြင်တွင် ဤတွေ့ဆုံမှုသည် သူ၏ခေါ်တော်မူခြင်းကို တရားဝင်အတည်ပြုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ပေတရု၊ ယာကုပ်နှင့် ယောဟန်ဟူသော အဓိကတမန်တော်သုံးပါးက ပါဝလ်၏သတင်းစကားကို တရားဝင်အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၂:၇–၉)။ တပါးအမျိုးသားများကို လိမ်းဖြတ်ခြင်းခံယူရန် တောင်းဆိုနေသူများရှေ့တွင် ဧဝံဂေလိတရားအမှန်ကို ထိန်းသိမ်းရမည်ဟု ပြသခဲ့သည် (၂:၃–၅)။

2:1–10. Paul and the Jerusalem Church. Paul now recounts in more detail the events associated with a second trip he made to Jerusalem several years after his first visit. This private meeting is not the same as the formal meeting in Jerusalem recorded in Acts 15 but is Paul’s second trip to Jerusalem recorded in Acts 11:27–30 and 12:25. In Paul’s view, this meeting validated his calling, since three of the leading apostles—Peter, James, and John—formally acknowledged Paul’s message (2:7–9). It also demonstrated that the truth of the gospel had to be preserved in the face of those who were requiring Gentiles to submit to circumcision in order to become so-called genuine Christians (2:3–5).

 

ပါဝလ်၏ယေရုရှလင်ဒုတိယခရီးစဉ်သည် အေဒီ ၄၀ အလယ်ပိုင်းခန့်တွင် ဖြစ်ပွားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ သေချာသောနေ့စွဲကို တိကျစွာမသိရပါ။ သူ၏အမှုတော်အဖော်နှစ်ပါးဖြစ်သော ဗာနနဗနှင့် တိတုတို့ လိုက်ပါခဲ့သည်။ ဗာနဗသည် ယောသေ သို့မဟုတ် ယောသပ်ဟုလည်းခေါ်သည် (ကတ်. ၄:၃၆)။ ပထမသာသနာခရီးစဉ်တွင် ပါဝလ်၏အဓိကအဖော်ဖြစ်ခဲ့သည် (ကတ်. ၁၃–၁၄)။ တိတုသည် လိမ်းဖြတ်ခြင်းမခံရသော တပါးအမျိုးသားတပည့်ဖြစ်ပြီး ပါဝလ်က “ယုံကြည်ခြင်းတူသောသားအရင်းငယ်” ဟုခေါ်ခဲ့သည် (တိ. ၁:၄)။ ကော်ရိန္သုသို့ ပါဝလ်၏ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် အရေးကြီးစွာပါဝင်ခဲ့သည် (၂ကော. ၂:၁၃၊ ၇:၆၊ ၁၃–၁၄၊ ၈:၆၊ ၁၆၊ ၂၃၊ ၁၂:၁၈)။

Paul’s second trip to Jerusalem likely took place sometime in the mid-40s, though the exact date is difficult to determine with certainty. Two of Paul’s colleagues in ministry, Barnabas and Titus, joined him on this visit. Barnabas, also known as Jose or Joseph (see Acts 4:36), was Paul’s primary companion during his first missionary journey (Acts 13–14). Titus was Paul’s uncircumcised Gentile understudy, whom he called a “true son in our common faith” (Titus 1:4), and he played a prominent role as one of Paul’s delegates to Corinth (2 Cor. 2:13; 7:6, 13–14; 8:6, 16, 23; 12:18).

 

ပါဝလ်သည် တမန်တော်များ၏အမိန့်ဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ဗျာဒိတ်တော်အားဖြင့် ယေရုရှလင်သို့သွားရောက်ခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည် (၂:၁–၂)။ ဤသည်မှာ အာဂဗုဗျာဒိတ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်ပြီး အန္တိအုတ်အသင်းတော်က ယေရုရှလင်ညီအစ်ကိုများအား အကူအညီပေးရန် ပါဝလုနှင့်ဗာနဗကို စေလွှတ်ခဲ့သည် (ကတ်. ၁၁:၂၈)။ ဤသီးသန့်တွေ့ဆုံမှုသည် ကတ်. ၁၅ တွင်ဖော်ပြထားသော တရားဝင်အစည်းအဝေးမဟုတ်ဘဲ အထူးသဖြင့် နာမည်ကြီးကျော်သော ခေါင်းဆောင်များ (ပေတရု၊ ယာကုပ်၊ ယောဟန်၊ ၂:၉ ကြည့်ပါ) နှင့်သာ တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ ပါဝလ်က တိတုကို လိမ်းဖြတ်ခြင်းခံယူရန် တမန်တော်များမတောင်းဆိုခဲ့ကြောင်း မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (၂:၃)။ ဤသည်က ဂလာတိအသင်းတော်များကို စိစဉ်နေသော လိမ်းဖြတ်ခြင်းပြဿနာနှင့် တိုက်ကဆိုင်သည် (၅:၂–၃၊ ၆:၁၂–၁၃)။ တမန်တော်များက တိတုကို လိမ်းဖြတ်ရန်မတောင်းဆိုခဲ့သော်လည်း ယုဒခရစ်ယာန်အုပ်စုတစ်စုက ကြိုးစားခဲ့သည် (၂:၄)။ သူတို့သည် လှည့်စားသူများဖြစ်သည် (၂:၄)။ တိတုကဲ့သို့ တပါးအမျိုးသားများသည် တကယ့်ခရစ်ယာန်ဖြစ်ရန် လိမ်းဖြတ်ခြင်းခံရမည်ဟု ငြင်းဆိုခဲ့ကြသည် (ကတ်. ၁၅:၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုခေတ်ကာလတွင် ယုဒဘာသာအတွက် လိမ်းဖြတ်ခြင်းသည် လူမျိုးရေးနှင့် ဘာသာရေးအမှတ်အသားအဖြစ် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ မူလက ၎င်းသည် အာဗြဟံနှင့်သူ၏သားမြေးများအကြား ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ အတွင်းစိတ်ယုံကြည်ခြင်း၏ ပြင်ပအမှတ်အသားဖြစ်ခဲ့သည် (ကမ်. ၁၇၊ ရော. ၄:၁၁–၁၂)။ သို့ရာတွင် ယုဒအများစုသည် ထိုအရေးကြီးသောခွဲခြားမှုကို မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ ပြင်ပပုံစံနှင့် အတွင်းစိတ်ယုံကြည်ခြင်းကို ခွဲခြားရန် အမြဲလိုအပ်နေသည်။ ထိုသို့မလုပ်ပါက ဘာသာရေးယုံကြည်ချက်များသည် အသုံးမဝေဘဲ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

Paul states that he did not travel to Jerusalem at the behest of the apostles but rather by a divine revelation (2:1–2). This may be a reference to the revelation of Agabus in Acts 11:28 that prompted the church in Antioch to send Paul and Barnabas to Jerusalem to provide aid for their fellow believers. This theory agrees with Paul’s description of the trip as a “private” visit with the leaders of the Jerusalem church, particularly with the leaders of reputation (i.e., Peter, James, and John; cf. 2:9) rather than the public and more formal council described in Acts 15. Paul notes that during his visit, the apostles did not compel Titus to be circumcised (2:3) in order to be recognized as a fellow Christian. This is important, because circumcision was the very issue troubling the churches in Galatia (cf. 5:2–3; 6:12–13). While the apostles did not require Titus to be circumcised, Paul records that a group of Jewish Christians had tried. They were deceptive (2:4). They argued that Gentiles like Titus had to be circumcised in order to be genuine Christians (cf. Acts 15:1). For these individuals and for Judaism in general during that time, circumcision had become the definitive sign of national and religious identity. It was originally the outward sign of an inner faith that was to characterize the covenant relationship between God and Abraham and his descendants (cf. Gen. 17; Rom. 4:11–12), but unfortunately, many Jews had lost sight of that important distinction. There is a constant need for us to guard against failing to distinguish between outward forms and inner faith. If we do not, religious convictions have no value.

 

အခန်း ၆–၁၀ တွင် ပါဝလ်က အဓိကတမန်တော်များက သူ့အား “ညာဘက်လက်တန်း” ပေးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြသည် (၂:၉)။ ညာဘက်လက်ပေးခြင်းသည် နှစ်ဖက်သဘောတူညီမှုကို တရားဝင်အဆုံးသတ်သည့်အမှတ်အသားဖြစ်ပြီး ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောရာတွင် ပါဝလ်ကို တန်းတူအဖော်အဖြစ် တရားဝင်လက်ခံကြောင်း ပြသသည်။ ပေတရု၏နောက်ခံသည် ယုဒလူမျိုးများထံ ဧဝံဂေလိတရားကို အသုံးချရန် ပိုမိုသင့်လျော်ပြီး ပါဝလ်သည် တပါးအမျိုးသားများထံ ဧဝံဂေလိတရားယူဆောင်ရန် ပိုမိုသင့်လျော်သည်။ ပါဝလ်သည် ပေတရုကို များသောအားဖြင့် “ကေဖ” ဟုခေါ်သည် (၂:၉၊ ၁ကော. ၁:၁၂၊ ၃:၂၂၊ ၉:၅၊ ၁၅:၅)။ ဂရိအမည်ဖြစ်သော ပေတရုဟူသောအမည်သည် ၂:၈ တွင်ကိုးကားထားသော တရားဝင်ဆုံးဖြတ်ချက်၏တရားဝင်သဘောကို သတိပေးသည်။ သာသနာပြုအလုပ်ခွဲဝေမှု—တပါးအမျိုးသားများနှင့် ယုဒလူမျိုးများသို့ အသီးသီး—ကို လူမျိုးရေးသို့မဟုတ် ပထဝီအနေအထားအပေါ်အခြေခံသော တင်းကတင်းခွဲဝေမှုထက် တာဝန်ခွဲဝေမှုအဖြစ် နားလည်သင့်သည်။ ပါဝလ်သည်လည်း ယုဒလူမျိုးများထံ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခဲ့သည်ကို သိရှိရပြီး ပေတရု၏ပထမစာသည် တပါးအမျိုးသားများကို ရည်ရွယ်ပုံရသည်။

In vv. 6–10, Paul states that the leading apostles offered him “the right hand of fellowship” (2:9). The practice of giving the right hand marked the conclusion of a formal agreement between two parties, and its use here indicates a formal acceptance of Paul as an equal colleague in the task of proclaiming the gospel. Peter’s background was better suited for applying the gospel to the needs of his fellow Jews, while Paul was better equipped to take the gospel to the Gentiles. Paul’s customary way of referring to Peter is “Cephas” (2:9; 1 Cor. 1:12; 3:22; 9:5; 15:5). The Greek (i.e., official) name Peter reminds the reader of the official nature of the decision cited in 2:8. The division of missionary work—for the Gentiles and for the Jews, respectively—should be understood more as a division of responsibility than as a fixed division based on ethnicity or geography. We know that Paul reached out to Jews, and Peter’s first letter seems directed to Gentiles.

 

အဓိကတမန်တော်များက ဆင်းရဲသောသူများကို သတိတရဖြစ်ရန်သာ တောင်းဆိုခဲ့သည် (၂:၁၀)။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်အတွက် ဥစ္စဉဉရောင်းချခဲ့သော ယေရုရှလင်ယုဒယုံကြည်သူများကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ကတ်. ၂:၄၄–၄၇)။ ဤစိုးရိမ်မှုသည် အသင်းတော်၏လျင်မြန်စွာတိုးပွားလာမှုကြောင့်နှင့် အေဒီ ၄၀ နှောင်းပိုင်းတွင် ဂျုဒယဒေသတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ပြင်းထန်သောငတ်မွတ်ခေါင်းပါးမှုကြောင့် ဖြစ်သည် (ကတ်. ၁၁:၂၈–၂၉)။ ပါဝလ်သည် သူ၏အသင်းတော်များထံမှ လှူဒါန်းငွေစုဆောင်းပြီး တတိယသာသနာခရီးစဉ်အဆုံးတွင် ယေရုရှလင်ယုဒယုံကြည်သူများထံ ကိုယ်တိုင်ပို့ဆောင်ပေးခြင်းအားဖြင့် ထိုတောင်းဆိုချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခဲ့သည် (ရော. ၁၅:၂၅–၂၇၊ ၁ကော. ၁၆:၁–၃၊ ၂ကော. ၈–၉)။

The leading apostles only asked Paul to remember the poor (2:10). The specific reference could be to the Jewish believers in Jerusalem who had sold all their possessions for Christ (Acts 2:44–47). This concern was important due to the rapid growth of the church among the poor and marginalized of society and because of a severe famine that struck Judea in the mid- to late 40s (Acts 11:28–29). Paul fulfilled their request by taking up a collection from his churches and personally delivering it to the Jewish believers in Jerusalem at the end of his third missionary journey (Rom. 15:25–27; 1 Cor. 16:1–3; 2 Cor. 8–9).

 

၂:၁၁–၁၄။ အန္တိအုတ်တွင် ရင်ဆိုင်ခြင်း ယေရုရှလင်ခေါင်းဆောင်များသည် တပါးအမျိုးသားများအတွက် လိမ်းဖြတ်ခြင်းမလိုအပ်ကြောင်း သဘောတူညီခဲ့သော်လည်း အန္တိအုတ်သို့ နောက်ဆုံးလာရောက်စဉ် ပေတရုသည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို လုံးဝဆုတ်ခွာခဲ့သည်။ အန္တိအုတ်သည် ရောမအင်ပါယာတွင် တတိယအကြီးဆုံးမြို့ဖြစ်ပြီး တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်ဗဟိုချက်ဖြစ်သည် (ကတ်. ၁၁:၁၉–၂၁)။ ပထမဆုံး တပါးအမျိုးသားအသင်းတော်တည်ထောင်ရာမြို့ဖြစ်သည်။

2:11–14. Confrontation in Antioch. Although the Jerusalem leaders had agreed that circumcision was not a requirement for Gentiles to become Christians, during a subsequent visit to Antioch, Peter completely backtracked on his commitment to the decision. Antioch was the third-largest city in the Roman Empire and was a hub of Gentile Christianity (cf. Acts 11:19–21), as it was the city in which the first Gentile church was established.

 

ဤတပါးအမျိုးသားအသင်းတော်၏ လျင်မြန်စွာတိုးပွားလာမှုကြောင့် ယေရုရှလင်မှ ယုဒယုံကြည်သူများတွင် စိုးရိမ်မှုဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ “လိမ်းဖြတ်ခြင်းအုပ်စု” သည် ရောမဗိုလ်ရာထောက်၏နှစ်ခြင်းခံမှုနှင့် ပေတရု၏ဆက်ဆံရေးကို ဝေဖန်ခဲ့ကြသည် (ကတ်. ၁၁:၁–၃)။ လိမ်းဖြတ်မခံရသော တပါးအမျိုးသားများကို ပိုမိုထည့်သွင်းလိုက်လျှင် ပိုမိုသံသယဖြစ်ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုစိုးရိမ်မှုများကို ဖြေရှင်းရန် ယာကုပ်က ယေရုရှလင်မှ ယုဒယုံကြည်သူအုပ်စုတစ်စုကို အန္တိအုတ်ရှိအမှုတော်ကို စုံစမ်းရန် စေလွှတ်ခဲ့သည် (ဂလာ. ၂:၁၂)။

The rapid growth of this Gentile church brought with it some concern from Jewish believers in Jerusalem. Members of the “circumcision party” in Jerusalem had been critical of Peter’s connection with the baptism of a Roman centurion (Acts 11:1–3). They certainly would have been even more suspicious of a larger infusion of uncircumcised Gentiles into the church in Antioch. In response to these concerns, James sent a delegation of Jewish believers from Jerusalem to assess the work being done in Antioch (Gal. 2:12).

 

ပွဲလော့သည် ယေရုရှလင်မှ ယုဒခရစ်ယာန်များ မရောက်မီက ပေတရု၏ ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း တပါးအမျိုးသားများနှင့် ပုံမှန်စားသောက်တတ်သည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (၂:၁၂)။ တချို့က ဤကျမ်းချက်သည် အန္တိအုတ်ရှိ ပေတရုနှင့် အခြားယုဒခရစ်ယာန်များသည် ဓမ္မဟောင်းစားသောက်ရေးပညတ်များကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ခဲ့ပြီဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်အသင်းတော်သည် လူမျိုးရေးအရ ယုဒလူမျိုးနီးပါး ဖြစ်နေသေးသည့်အချိန်တွင် အန္တိအုတ်ရှိ ယုဒခရစ်ယာန်အားလုံးက စားသောက်ရေးပညတ်များကို လုံးဝစွန့်လွှတ်ခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အကယ်၍ ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့လျှင် အသင်းတော်အတွင်း ပို၍ပြင်းထန်သော ဆူပူမှုများ ဖြစ်ပွားခဲ့မည်ဖြစ်သော်လည်း ထိုသို့သော ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို မည်သည့်နေရာတွင်မျှ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ယေရုရှလင်မှ ယုဒခရစ်ယာန်များ အန္တိအုတ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ သူတို့အပေါင်းအသင်းဖြစ်သူ ယုဒလူများက နှလုံးမဲ့ဖြတ်ခြင်း မခံရသေးသည့် တပါးအမျိုးသားများနှင့် အတူစားသောက်နေသည်ကို မြင်သောအခါ အံ့အားတသင့် ဖြစ်ကြသည်။ ယုဒလူများက တပါးအမျိုးသားများကို ဓမ္မတာအရ ညစ်ညမ်းသူများဟု ရှုမြင်သောကြောင့် တပါးအမျိုးသားများနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေးကို တတ်နိုင်သမျှ ရှောင်ကြဉ်ခြင်းသည် ဓလေ့ထုံးတမ်းတစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် ရောမစစ်ဗိုလ်ကြီး ကောနေလိယပ်နှင့် ဆက်ဆံရေးထားသည်ကို ယုဒလူများက အပြစ်တင်ခဲ့ကြသည်မှာလည်း ဤဓလေ့ကြောင့်ပင် ဖြစ်သည် (တောလုပ်ရပ် ၁၁:၁-၃)။ တကယ်တော့ ပေတရုသည်ပင်လျှင် ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ရုန်းကန်ခဲ့ရဖူးသည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ ရူပါရုံတစ်ခု ရရှိခဲ့မှသာ သူ၏အမှားကို နားလည်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (တောလုပ်ရပ် ၁၀:၂၈ နှိုင့်ယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Paul mentions that it had been Peter’s custom to regularly eat with the Gentiles before these Jewish believers arrived (2:12). It is sometimes assumed that this passage indicates that Peter and the other Jewish believers in Antioch had ceased following the OT food laws, but it is implausible to believe that all of the Jewish Christians in Antioch had abandoned the food laws entirely at a time when the early church was almost completely Jewish. If they had, there would have been an even greater uproar within the church, and there is no indication of such an event. When the Jewish believers arrived in Antioch, they were scandalized to see their fellow Jews eating with uncircumcised Gentiles. Since Jews viewed Gentiles as ritually unclean, it was common practice to avoid social contact with Gentiles as much as possible. It was Peter’s violation of this norm that had outraged the Jews when he had associated with the Roman centurion Cornelius (Acts 11:1–3). In fact, Peter had struggled with this issue himself; it was only a vision from God that helped him see the error of his ways (cf. Acts 10:28).

 

ပေါလုကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခဲ့သည်မှာ ပေတရုသည် ယေရုရှလင်မှ ညီအစ်ကိုများ၏ ရှုတ်ချခြင်းကို ကြောက်ရွံ့သောကြောင့် နှလုံးမဲ့ဖြတ်ခြင်း မခံရသေးသည့် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ငြင်းပယ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပေတရုသည် ခွဲခွာပြီး ကွဲပြားခြားနားစွာ နေထိုင်လာသောကြောင့် (၂:၁၂) သူ၏ပြုမူချက်သည် ဧဝံဂေလိတရား၏ သတင်းစကားကို ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ ပေတရုနှင့် အခြားယုဒယုံကြည်သူများသည် နှုတ်ဖြင့်မူ ဧဝံဂေလိတရားကို ထောက်ခံခဲ့ကြသော်လည်း သူတို့၏ပြုမူချက်က အမှန်ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်နေသည်။ ပေါလုပြောသည့်အတိုင်း သူတို့သည် ကိုယ်တိုင်လျှို့ဝှက်စွာ ပြုမူခဲ့ကြသည် (၂:၁၃)။ သူတို့အတွက် နှလုံးမဲ့ဖြတ်ခြင်း မခံရသေးသည့် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများသည် ဒုတိယအဆင့် ခရစ်ယာန်မျှသာ ဖြစ်သည်။ တပါးအမျိုးသားများသည် နှလုံးဖြတ်ခြင်းဓလေ့ကို လက်ခံပြီးမှသာ ယုဒခရစ်ယာန်များနှင့် အတူစားသောက်ခွင့် ရှိသည်ဟု သူတို့ ယူဆခဲ့ကြသည်။ ပေါလုက ဘာနဗပင်လျှင် ဤကိုယ်တိုင်လျှို့ဝှက်မှုတွင် ပါဝင်သွားသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းက (၂:၁၃) သူ၏ယုံကြည်ရသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် (၂:၉ ကြည့်ပါ) ၏ ပြုမူချက်ကြောင့် ပေါလုခံစားခဲ့ရသော သစ္စာဖောက်ခံရမှုနှင့် စိတ်ပျက်မှု အတိုင်းအတာကို ဖော်ပြသည်။

What bothered Paul was that Peter had since begun to refuse to fellowship with the uncircumcised Gentile believers out of a fear of condemnation from the Jerusalem brethren for openly fellowshiping with Gentiles. Because Peter was withdrawing and separating himself (2:12), his actions were compromising the message of the gospel. Although Peter and the other Jewish believers supported the gospel in word, their actions spoke differently. As Paul says, they acted hypocritically (2:13). For them, uncircumcised Gentile believers were nothing more than second-class Christians. Gentiles could eat with Jewish Christians only after submitting to the rite of circumcision. Paul’s reference to the fact that even Barnabas went along with the hypocrisy (2:13) reveals the deep sense of betrayal and disappointment he felt in response to the actions of his trusted colleague (see 2:9).

 

ပေါလုအတွက် ပေတရု၏ ကိုယ်တိုင်လျှို့ဝှက်မှုသည် နှစ်ခါပို၍ ဟာသာနမူနာ ဖြစ်သည်။ အကြောင်မှာ ပေတရုသည် ယုဒဓလေ့ထုံးတမ်းများဖြင့် မသတ်မှတ်ထားသည့် ဘဝနေထိုင်မှုပုံစံအတိုင်း နေထိုင်နေသော်လည်း တပါးအမျိုးသားများကို ယုဒဓလေ့ထုံးတမ်းများကို လိုက်စားရန် တိုက်တွန်းနေခြင်း ဖြစ်သည် (၂:၁၄)။ ဤနေရာတွင် ပေါလုသုံးသည့် စကားလုံးမှာ စာသားအရ “ယုဒအတိုင်းနေခြင်း” (to Judaize) ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယုဒလူနေမှုပုံစံကို လက်ခံခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် ဒေါသထွက်စရာမှာ နှလုံးဖြတ်ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ တကယ့်တပည့်ဖြစ်သည်ဟူသော အဆုံးအဖြတ်လက္ခဏာ ဖြစ်လာစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းကိုမူ အဓိကထားခြင်း မရှိတော့ပေ။

For Paul, Peter’s hypocrisy was doubly ironic in that while Peter was living a manner of life undefined by Jewish customs, he was urging the Gentiles to live as Jews by following Jewish traditions (2:14). The word Paul uses here literally means “to Judaize,” that is, to adopt a Jewish way of living. In this case, the outrage was that circumcision was being deemed the ultimate sign of whether a person was a true follower of God rather than faith in Jesus being first and foremost.

 

ဧဝံဂေလိတရား၏ အမှန်တရားနှင့် ဖြူစင်မှုသည် အန္တရာယ်ရှိနေသောကြောင့် ပေါလုသည် ပေတရုကို လူအများရှေ့၌ ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ ဤဖြစ်ရပ်ကို သူ၏စာတွင် ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ဂလာတိလူများအား ပေတရု၏အမှားကို မကျူးလွန်ရန်နှင့် နှလုံးဖြတ်ခြင်းကို မလိုက်စားရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ယင်းအစား ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ခိုင်ခိုင်မာမာ ရပ်တည်ခဲ့သည့် သူ၏ပုံသက်သေကို လိုက်စားရန် လိုလားသည်။ ဤဇာတ်လမ်းသည် ယနေ့ခေတ်ကာလတွင်လည်း ကျွန်ုပ်တို့အား အရေးကြီးသော သတိပေးချက်တစ်ရပ် ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အခြားသူများ၏ ခွင့်ပြုချက် ရရှိမရှိနှင့် မဆိုင်ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်း၏ ဗဟိုခံယူချက်များနှင့် ကိုက်ညီအောင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြုမူချက်များ ရှိစေရန် ဂရုစိုက်ကြရန် ဖြစ်သည်။

Since the truth and integrity of the gospel message was at stake, Paul confronted Peter publicly. In recounting the event in his letter, Paul desired the Galatians to avoid Peter’s mistake and not submit to circumcision. Instead, he wanted them to follow his own example of standing firm for the gospel. The story is an important reminder for us today to ensure that our actions are in harmony with the central beliefs we hold as people of faith, regardless of whether we receive the approval of others.

 

၂:၁၅–၂၁။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရခြင်း။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ပေါလု၏ ဧဝံဂေလိတရား၏ အနှစ်သာရကို အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြထားပြီး ဂလာတိစာအုပ်၏ ပထမအပိုင်းကို အဆုံးသတ်စေသည်။ ယခင်အပိုင်းနှင့် ဆက်စပ်၍ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ပေတရုအား ပေါလုပြောခဲ့သော စကားကို ဆက်လက်ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဂလာတိလူများ၏ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အခြေအနေကို ဖြေရှင်းရန် ချဲ့ထွင်ထားခြင်း ဖြစ်သည်။

2:15–21. Justification by Faith. This passage provides a summary of the essence of Paul’s gospel message and brings to a close the first section of Galatians. In relation to the previous section, it functions as a continuation of Paul’s speech to Peter, though the account has been expanded to address the Galatians’ broader situation as well.

 

အခြားယုဒလူများကို ပြောဆိုရာတွင် ပေါလုသည် ယုဒလူနှင့် တပါးအမျိုးသားများကြား ရိုးရာခွဲခြားမှုကို အလေးပေးသော အသုံးအနှုန်းများကို သုံးသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် တပါးအမျိုးသားများကို “ဒုစရိုက်သမား” ဟုခေါ်ဆိုခြင်းကို မီးလောင်ရာလေးပင့်သည်ဟု ယူဆကြသော်လည်း (၂:၁၅) သူ၏ယုဒပရိသတ်ကမူ ထိုသို့ အဓိပ္ပာယ်မဖွင့်ခဲ့ပေ။ တပါးအမျိုးသားများသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်၏ ထိန်းချုပ်မှု မရှိသဖြင့် ဒုစရိုက်သမားများ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ကတိများအပြင်ဘက်တွင် နေထိုင်ကြသည် (ရောမ ၂:၁၄၊ ဧဖက် ၂:၁၂)။

In addressing his fellow Jews, Paul employs terminology that emphasizes the traditional distinction between Jews and Gentiles. Although we might find the generalized terminology for Gentiles as sinners (2:15) incendiary today, his Jewish audience would not have interpreted it that way. Gentiles were sinners in the sense that they did not have the restraining influence of God’s law; they lived outside of God’s covenantal promises (Rom. 2:14; Eph. 2:12).

 

“ဖြောင့်မတ်စေခြင်း” (dikaioō) ဟူသော စကားလုံးကို အခန်းငယ် ၁၆ တွင်လည်းကောင်း၊ ဆက်စပ်စကားလုံးများ (ဥပမာ၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ တရားမျှတခြင်း) ကိုလည်းကောင်း ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ရှင်းပြရန် အဓိကသုံးသည်။ ဂလာတိစာတွင်သာ ဤစကားလုံးမျိုးစုကို စုစုပေါင်း တဆယ့်သုံးကြိမ် သုံးထားသည် (ဂလာ ၂:၁၆-၁၇၊ ၂၁၊ ၃:၆၊ ၈၊ ၁၁၊ ၂၁၊ ၂၄၊ ၅:၄-၅)။ ဤကြိယာသည် တရားသူကြီးတစ်ဦးက စွပ်စွဲချက်များမှ အပြစ်ကင်းသည်ဟု ကြေညာသောအခါ အပြုသဘောဆောင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ဆိုလိုသည် (တရားဟောင်း ၂၅:၁၊ သုတ္တံ ၁၇:၁၅ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ၎င်းသည် ရှုတ်ချခြင်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သောကြောင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်လွှတ်ခြင်းထက် ပိုမိုသည်။ ၎င်းတွင် လူတစ်ဦးကို တရားမျှတသူဟု အပြုသဘောဆောင်စွာ ကြေညာခြင်း ပါဝင်သည်။

The word “justified” (dikaioō) in v. 16 and its verbal siblings (e.g., “justification,” “righteousness”) are key terms Paul employs to explain the gospel. In Galatians alone, these terms occur a total of thirteen times (Gal. 2:16–17, 21; 3:6, 8, 11, 21, 24; 5:4–5). The verb is used to refer to the positive verdict a judge pronounces when a person is declared innocent of the charges brought against him or her (cf. Deut. 25:1; Prov. 17:15). Since it is the opposite of condemnation, it involves much more than pardon or even forgiveness; it involves the positive declaration that a person is considered righteous.

 

“ပညတ်တရား၏အမှုများ” ဟူသော စကားစုသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ရရှိရန် ကြိုးစားသည့် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို နာခံခြင်း မည်သည့်အမှုမဆို (ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာဖြစ်စေ၊ ဓလေ့ဆိုင်ရာဖြစ်စေ) ကို ဆိုလိုသည် (ဂလာ ၂:၁၆၊ ၃:၂၊ ၅၊ ၁၀၊ ရောမ ၃:၂၀၊ ၂၈ ကြည့်ပါ)။ ပြင်ပအရ နာခံခြင်းအမှုများသည် လောကီအကြည့်ဖြင့် တစ်ဦးကို ယုဒလူဟု သတ်မှတ်နိုင်သော်လည်း ထိုအမှုများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဖြောင့်မတ်သော ဆက်ဆံရေးရရှိရန် ဘယ်တော့မျှ လုံလောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း ပေါလု၏အချက် ဖြစ်သည်။ ပညတ်တရားသည် ကယ်တင်ခြင်းလိုအပ်ချက်ကို ဖြေရှင်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ရှုတ်ချနိုင်သာ ရှိသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်ပေါင်းစည်းရန် မတတ်နိုင်ပေ။

The phrase “works of the law” (Gal. 2:16) refers to any act of obedience to God’s law, whether moral or ceremonial, done in an attempt to earn God’s favor (see Gal. 2:16; 3:2, 5, 10; Rom. 3:20, 28). While outward acts of obedience might identify someone as Jewish in the eyes of the world, Paul’s point is that those actions themselves will never be sufficient to put a person in a right relationship with God. The law cannot resolve the human need for salvation because it can only condemn us; it cannot reunite us with God.

 

ကျွန်ုပ်တို့လူသားများသည် နာခံခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို မရရှိနိုင်သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်။ “ယေရှုခရစ်၏ယုံကြည်ခြင်း” (pisteōs Iēsou Christou) ဟူသည်မှာ စာသားအရ “ယေရှု၏ယုံကြည်ခြင်း” ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၆)။ ပေါလုပြောသည့် အဓိပ္ပာယ်အ Umar ရှင်းလင်းသော်လည်း ဂရိဘာသာတွင် ဤစကားစုကို ညီတူယှဉ်တွဲ မှန်ကန်သော နည်းလမ်းနှစ်မျိုးဖြင့် နားလည်နိုင်သည်-(၁) ခေတ်သစ်သမ္မာကျမ်းစာအများစုတွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း “ယေရှုခရစ်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ ပေါလုသည် ပညတ်တရား၏အမှုများနှင့် ယေရှုအပေါ်ယုံကြည်ခြင်းကို မကြာခါး ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြလေ့ရှိသောကြောင့် ဤနည်းသည် သူ၏အခြားစာများနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ကျမ်းချက်တွင်“ယုံကြည်ခြင်း” နှင့် “ယုံကြည်ခြင်း” တို့ကို ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးထားခြင်းသည် အလကားမဟုတ်၊ အလေးပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ယေရှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းသည် လူသားများ ဘုရားသခင်နှင့် ဖြောင့်မတ်နိုင်သည့် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း ပေါလု အလေးပေးသည်။(၂) “ယေရှု၏ယုံကြည်ခြင်း” ဟူ၍လည်း စာသားအတိုင်း နားလည်နိုင်သည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်အရ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ရရှိရန် နောက်ဆုံးအဖြေသည် ခရစ်တော်၏ သစ္စာရှိမှုတွင် ရှိသည်ဟု ပေါလု ဆိုလိုသည်။ မစ်က္ခာဒေသန်အားဖြင့် ယေရှုသည် ဣသရေလလူမျိုးနှင့် တစ်ဦးချင်းဣသရေလလူများ မတတ်နိုင်ခဲ့သည်ကို ပြုတော်မူခဲ့သည်- ဘုရားသခင်အပေါ် အချိန်တိုင်း သစ္စာရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်ကို ပြီးပြည့်စုံသော ဘဝကို နေထိုင်တော်မူခဲ့ပြီး ဒုတိယအာဒံအဖြစ် လူသားမျိုးနွယ်၏ သမိုင်းကို ပြန်လည်ရေးသားတော်မူခဲ့သည် (ရောမ ၅:၁၈-၁၉)။ ခရစ်တော်ပြုတော်မူခဲ့သည်ကြောင့် လူတိုင်းအား အပြစ်နှင့် ကျရှုံးမှုဖြင့် မသတ်မှတ်တော့ဘဲ သူ၏သားတော်၏ အပြစ်ကင်းသော ဘဝနှင့် အသစ်သော အမှတ်အသားကို ဘုရားသခင် ပေးတော်မူသည်။ ယေရှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း ခရစ်တော်၏ သစ္စာရှိမှုကို တုံ့ပြန်မှုအနေနှင့်သာ လာသည်။ ခရစ်တော်၏ ပြီးပြည့်စုံသော ဘဝကို ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝအဖြစ် ပြုလုပ်ရန် ခရစ်တော် ပြီးဆုံးပြီးသား ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို ယုံကြည် (ယုံအားထား) ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင် ခေါ်တော်မူသည်။ ဤ “ယေရှု၏ယုံကြည်ခြင်း” ဟူသော စကားစုကို နားလည်နည်းနှစ်မျိုးသည် တစ်မျိုးနှင့်တစ်မျိုး ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ကြောင်း သတိပြုရန် အရေးကြီးသည်။ နှစ်မျိုးစလုံးသည် ပေါလု၏ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ နားလည်မှုနှင့် ကိုက်ညီသည်။

Since we humans cannot earn God’s favor through our obedience, the only hope we have is to trust in what God has done for us through Jesus. The pisteōs Iesou Christou (v. 16) is literally “the faith of Jesus.” While the general sense of what Paul is saying is clear, in the Greek the phrase can be understood in two equally valid but specific and nuanced ways: (1) As is the case with most modern Bibles, it can be translated as “faith in Jesus Christ.” Since Paul often contrasts works of the law and faith in Jesus, this fits with his writings elsewhere. The repetition between “faith” and “belief” in the passage is not superfluous; it is emphatic. Paul is emphasizing the necessity of faith in Jesus as the only means by which humans can be right with God. (2) The phrase “the faith of Jesus” can also be understood as referring to “the faithfulness of Jesus.” This literal translation is important. According to this understanding, Paul is saying that the solution to finding favor with God ultimately resides in Christ’s faithfulness. Through the incarnation, Jesus did what Israel and every individual Israelite failed to do: He was faithful to God in every moment of His life. He lived the perfect life that God’s law requires, and in doing so, He rewrote the history of humanity as the second Adam (Rom. 5:18–19). It is because of what Christ did that God offers every person a new identity, not one marked by sin and failure but with the spotless life of His Son. Faith in Jesus is important, but it comes only as a response to His faithfulness. To make Christ’s perfect life our own, we are called to believe, or trust, in what Christ has already done for us, effectively placing our faith in Him. It is important to note that these two ways of understanding the phrase “the faith of Jesus” are not necessarily contradictory. They both agree with Paul’s overall understanding of salvation.

 

ယုဒခရစ်ယာန်များသည် လူတစ်ဦးသည် ပညတ်တရားနာခံခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း မရရှိနိုင်ဟု သဘောတူခဲ့ကြသော်လည်း (၂:၁၆) ပေါလု၏ ခရစ်တော်ကိုသာ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရခြင်းကို အလွန်အလေးပေးမှုသည် လွန်ကဲလှသည်ဟု ထင်မြင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့အမြင်အရ ခရစ်တော်သည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အရေးကြီးသော အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော်လည်း ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုတည်းသည် လုံလောက်ခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းကို ပညတ်တရားနာခံခြင်းဖြင့် ဖြည့်စွမ်းရမည်ဟု ယူဆကြသည်။ ပေါလု၏ “ပညတ်တရားမဲ့” ဧဝံဂေလိတရားသည် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းကို ပညတ်တရားမဲ့ဘဝနေထိုင်မှု၏ အကြောင်းပြချက်နှင့် တရားသင်း ဖြစ်စေမည်ဟု သူတို့ စိုးရိမ်ခဲ့ကြသည် (ရောမ ၃:၈၊ ၂၈၊ ၆:၁ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Although the Jewish Christians agreed that a person is not justified by obedience to the law (2:16), they felt that Paul’s emphasis on justification by faith in Christ alone was going too far. In their opinion, Christ is a crucial component of salvation, but faith in Christ is not sufficient by itself. It has to be augmented by obedience to the law. They feared that Paul’s “law-free” gospel would make belief in Christ an excuse and vindication for lawless behavior (cf. Rom. 3:8, 28; 6:1).

 

အခန်းငယ် ၁၇ တွင် ပေါလုသည် သူ၏ဧဝံဂေလိတရားသည် ပညတ်တရားမဲ့ဘဝကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဟူသော အတွေးကို ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်သည်။ ခရစ်တော်ထံ ရောက်ရှိပြီးနောက် လူများသည် အဟောင်းဘဝသို့ ပြန်သွားနိုင်သော်လည်း အမှားသည် ခရစ်တော်ဗဟိုပြု ဧဝံဂေလိတရားတွင် မရှိဘဲ သူတို့၏ မှားယွင်းသော ရွေးချယ်မှုတွင် ရှိသည်။ ပေါလု၏ “ပညတ်တရားမဲ့” ဧဝံဂေလိတရားသည် ပညတ်တရားမဲ့ဘဝကို မဖြစ်ပေါ်စေရန် အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်ချက်ရှိသနည်း။ အဖြေမှာ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် အဟောင်းဘဝနေထိုင်မှုအတွက် သေပြီး ခရစ်တော်အတွင်း လူသစ်ဖြစ်လာသူ ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံမှ ဥပမာပေးသည်- သူသည် ပညတ်တရားအားဖြင့် ပညတ်တရားအတွက် သေခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (၂:၁၉)။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်သည် သူ၏ဘဝတွင် ပြုပြင်ပြောင်းလဲပေးခဲ့သော အဓိကပြောင်းလဲမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ပညတ်တရားကို အပူတပြားနာခံသော်လည်း မှားယွင်းစွာ နားလည်ခဲ့သည့် ပေါလု၏အမြင်ကြောင့် ယေရှု၏နောက်လိုက်များကို ဣသရေလ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ စင်ကြယ်မှုနှင့် အမှတ်အသားကို ခြိမ်းခြောက်သူများဟု မြင်ခဲ့သည်။ ဤအတွေးအခေါ်ဖြင့် ပေါလုသည် ယေရှု၏နောက်လိုက်များကို ပြင်းထန်စွာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တိုင်တွေ့ဆုံခဲ့မှသာ ပြောင်းလဲခဲ့သည် (ဂလာ ၂:၁၃-၁၄၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းမှုအသစ်သည် ပေါလု၏ဘဝကို အဓိကပြောင်းလဲစေခဲ့သောကြောင့် ပညတ်တရား၏သဘောသဘာဝကို အမှားနားလည်ခဲ့သည့် အဟောင်းဘဝအတွက် “သေ” ခဲ့သည်ဟု သူမြင်ခဲ့သည် (ဖိလိပ္ပိ ၃:၇-၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုကဲ့သို့ ခရစ်ယာန်အားလုံးသည် ကယ်တင်ခြင်းနည်းလမ်းအဖြစ် ပညတ်တရားအတွက် သေကြသည်။

In v. 17, Paul emphatically rejects the idea that his gospel would engender a lawless lifestyle. While it is possible for people to return to a former way of life after coming to Christ, the fault would not lie with the Christ-centered gospel but with their own wrong choices. Why is Paul so confident that his law-free gospel will not lead to a life of lawlessness? The answer is that a genuine Christian is someone who has died to his or her old way of living and has become a new person in Christ. Paul illustrates this from his own experience: he says that he died to the law through the Law (2:19), which is a reference to the radical transformation Christ had worked in his life. It was Paul’s zealous, though mistaken, understanding of the law that led him to see in the followers of Jesus a threat to the spiritual purity and identity of Israel. Compelled by this mentality, Paul vigorously persecuted the followers of Jesus until Christ personally met him (cf. Gal. 2:13–14; Phil. 3:6). Paul’s new union of faith with Christ had so radically changed his life that he now saw himself as “dead” to his former way of life, which had been dominated by his mistaken perspective of the nature of the law (cf. Phil. 3:7–9). Like Paul, all Christians are dead to the law as the way to salvation.

 

ပေါလုသည် ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တွေ့အတွေ့အကြုံကြောင့် အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ လွှမ်းမိုးခံခဲ့ရသောကြောင့် သူ၏ဘဝသည် သူ၏ဘဝ မဟုတ်တော့ဟု မြင်ခဲ့သည်။ သူ၏ဘဝသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့် လုံးဝပေါင်းစည်းခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အတူလက်ဝါးကပ်ခံခဲ့သည် (၂:၂၀)။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်၏သေခြင်းသည် သူ၏သေခြင်း ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ဘဝသည် သူ၏ဘဝ ဖြစ်လာခဲ့သည် (ရောမ ၆:၁-၄၊ ၂ကော ၄:၁၀၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဂရိဘာသာတွင် ပြီးပြည့်စုံသော ကာလသုံးထားခြင်းက ပေါလုသည် ခရစ်တော်အတွင်း သေခြင်းကို ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်သည့် အတိတ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုတည်းသာ မမြင်ဘဲ နေ့စဉ်ဘဝတွင် ဆက်လက်ထင်ရှားနေသော ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးရှိသော အတိတ်ဖြစ်ရပ်ဟု မြင်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

Paul was so profoundly overcome by his experience with Christ that he saw his life as no longer his own. His life had been united completely with Christ in faith; he had been crucified with Christ (2:20). In other words, Christ’s death had become his death, and Christ’s life his life (cf. Rom. 6:1–4; 2 Cor. 4:10; Phil. 3:10). The use of the perfect tense in Greek indicates that Paul did not see his death in Christ as merely a singular past event that occurred at his conversion but as a past event with saving power that continued to manifest in his daily life.

 

ဧဝံဂေလိတရားသည် ပေါလုအတွက် သီအိုရီသက်သက် မဟုတ်ပေ။ ၎င်းတွင် သူချစ်သောသူအတွက် ကိုယ်ခြင်းစွန့်တော်မူခဲ့သည့် ယေရှုကို သူတွေ့ကြုံခဲ့ရသည် (၂:၂၀)။ ခရစ်တော်အတွင်း ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နက်ရှိုင်းမှုကို အံ့သြဖွယ်နှင့် နှိမ့်ချဖွယ် သဘောပေါက်ခဲ့သည် (ဂလာ ၁:၁-၅ အပိုဒ်မှတ်ချက် ကြည့်ပါ)။

The gospel was more than just a theory for Paul. In it, he experienced the Jesus who loved him and gave Himself for him (2:20). He found in the gospel the astounding and humbling realization of the depths of God’s love for him in Christ (see commentary on Gal. 1:1–5).

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၅:၁၂ ဧဝံဂေလိတရားကို ကာကွယ်ခြင်း

လူတစ်ဦးသည် ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုတည်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်၌ လက်ခံခြင်းရရှိပြီး ပညတ်တရား၏အမှုများအားဖြင့် မဟုတ်ကြောင်း ပေါလုဖော်ပြပြီးနောက် (ဂလာ ၂:၁၅-၂၁) ဂလာတိရှိ သူ၏ဆန့်ကျင်ဘက်များသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ လုံလောက်မှုကို ကန့်ကွက်မည်ကို ပေါလု သိရှိခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကန့်ကွက်မှုကို ကြိုတင်မျှော်လင့်၍ ပေါလုသည် သူ၏စာအုပ်၏ တတိယမြောက်နှင့် အဓိကအပိုင်း (ဂလာ ၃:၁–၅:၁၂) ကို ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုတည်းသာ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ရရှိရန် ယုံကြည်စိတ်ချရသော နည်းလမ်းဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် အပ်နှံခဲ့သည်။ သူသည် နည်းလမ်းနှစ်မျိုးဖြင့် သူ၏အချက်ကို တင်ပြသည်-

ပထမဦးစွာ၊ ဂလာတိလူများကိုယ်တိုင်၏ အမြင်မှ ချဉ်းကပ်ပြီး ယေရှုအကြောင်း သတင်းကောင်းကို လက်ခံစဉ်က သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို သတိပေးသည် (ဂလာ ၃:၁-၅)။

ဒုတိယအချက်၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကျင့်ကြံခြင်းဆိုင်ရာ မေးခွန်းများတွင် ကျမ်းစာသည် အဆုံးအဖြတ်အာဏာပိုင် ဖြစ်သောကြောင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းဂန်တွင် ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏ကတိတော်များအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်မှုပေါ်တွင် အမြဲတမ်း အခြေခံထားကြောင်း ရှင်းပြသည် (ဂလာ ၃:၆–၅:၁၂)။

3:1–5:12

Paul’s Defense of the Gospel

Having stated that a person is accepted in God’s sight on the basis of faith alone and not by the works of the law (Gal. 2:15–21), Paul recognized that his opponents in Galatia would object to his claim about the all-sufficiency of faith. In anticipation of their protest, Paul dedicates the third and main section of his letter (Gal. 3:1–5:12) to demonstrating why faith alone is the only reliable means of securing God’s favor. He makes his case in two ways: First, he approaches the issue from the perspective of the Galatians themselves in reminding them of their own experience when they accepted the good news about Jesus (Gal. 3:1–5). Second, since Scripture is the ultimate authority on questions of belief and practice, Paul proceeds to explain how the OT reveals that salvation has always been based on a response of faith to God and His promises (Gal. 3:6–5:12).

 

၃:၁-၅။ ဂလာတိလူများ၏ အတွေ့အကြုံ

ဂလာတိလူများ၏ ဧဝံဂေလိတရားမှ လှည့်ပြန်လာခြင်းကြောင့် ပေါလု အလွန်အံ့သြပြီး စိုးရိမ်သောကြောင့် သူတို့ကို “အရူးများ” (စာသားအရ “စိတ်မဲ့သူများ”) ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (၃:၁)။ ပေါလု၏အချက်မှာ ဂလာတိလူများ တွေးခေါ်မှု မမှန်ကန်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လုံးဝမတွေးတောခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ပြုမူချက်သည် အလွန်မဆီလျော်သောကြောင့် နတ်ဆိုးများက မှော်အတင်း ပြုလုပ်ထားသည်ဟု ပေါလု တွေးတောခဲ့ရသည် (၂ကော ၄:၃-၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

3:1–5. The Experience of the Galatians. Paul was so shocked and anxious regarding the Galatians’ about-face on the gospel that he refers to them as being “foolish” (lit. “mindless”; 3:1). Paul’s point is not that the Galatians were not thinking clearly but that they were not thinking at all! Their behavior was so completely illogical that Paul even wondered if demonic forces had cast a spell over them (cf. 2 Cor. 4:3–4).

 

ဂလာတိလူများ၏ ကျေးဇူးကန်းမှုတွင် ပေါလုကို အလွန်အံ့သြစေခဲ့သည်မှာ သူတို့ကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ခြင်းသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အောင်မြင်မှုတွင် မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်ပြုတော်မူခဲ့သမျှတွင်သာ အခြေခံကြောင်း သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံမှ သိသင့်သည် ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို သတိတရားရစေရန် ကြိုးစားရင်း ပေါလုသည် သူပထမဆုံးလာစဉ်က လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ အသေခံပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော ခရစ်တော်၏ သတင်းစကားကို အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ဟောပြောခဲ့သဖြင့် ထိုဖြစ်ရပ်များကို သူတို့မျက်စိရှေ့တွင် ပို့စကတ်ကဲ့သို့ ကပ်ထားသည် (သို့မဟုတ် ပန်းချီကဲ့သို့ ဆွဲပြသည်) ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဂလာတိလူများသည် ဤသတင်းစကားကို ရိုးရှင်းစွာ လက်ခံပြီး ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ကာ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ဖြစ်သော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ခံယူခဲ့ကြသည် (၃:၂)။ သူတို့သည် သူတို့ရှိသည့်အတိုင်း ခရစ်တော်ထံ ရောက်လာခဲ့ကြပြီး ခရစ်တော်က လက်ခံတော်မူခဲ့သည်။ ထိုအချက်ကို သူတို့ မေ့သွားခဲ့ကြပြီလား။

What surprised Paul the most about the Galatians’ apostasy is that they should have known from their own experience that salvation was not rooted in their own achievements but solely in what Christ had done for them. In an attempt to bring them to their senses, Paul was reminding the Galatians that when he first came to them, he presented the message of the crucified and risen Christ so clearly that it was as if he had depicted (in Greek it is something like “placarded” or “painted”) the events right before their eyes. In response, the Galatians had simply accepted this message, placed their trust in Christ, and received God’s promised Spirit (3:2). They had come to Christ just as they were, and He had accepted them. Had they forgotten that?

 

သူတို့၏ပြုမူချက်အားဖြင့် ဂလာတိလူများသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရခြင်း (justification) နှင့် သန့်ရှင်းခြင်း (sanctification) ကွဲပြားမှုကို ရှုပ်ထွေးသွားခဲ့ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ပေါလုယခင်က ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဖြောင့်မတ်ခြင်းရခြင်းဆိုသည်မှာ ခရစ်တော်အတွင်း ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုပြီးသား အမှုကြောင့် အပြစ်သမားကို ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ဖြောင့်မတ်သူ သို့မဟုတ် တရားမျှတသူဟု တရားဝင် ကြေညာခြင်း ဖြစ်သည် (ဂလာ ၂:၁၆-၁၈၊ ရောမ ၃:၂၃-၂၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သန့်ရှင်းခြင်းဆိုသည်မှာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းရပြီးသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့တွင် စတင်အလုပ်လုပ်သော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးအားပေးမှု ဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၃:၅၊ ၁သက် ၄:၃-၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သန့်ရှင်းခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်သို့ ဝင်ရောက်ရန် နည်းလမ်း မဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်က ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်တွင် နေထိုင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ကို အသင့်ပြုလုပ်ပေးသော နည်းလမ်း ဖြစ်သည်။

Through their behavior, the Galatians illustrated that they had become confused about the distinction between justification and sanctification. As Paul indicated earlier, justification is the act whereby God legally pronounces a sinner to be just or righteous in His sight because of what He has already done for that person in Christ (cf. Gal. 2:16–18; Rom. 3:23–26). Justification, therefore, is our admission into heaven. Sanctification, however, refers to the enabling power of the Spirit that begins to work in us when we are justified (cf. Col. 3:5; 1 Thess. 4:3–8). Sanctification is not the means by which we gain access to heaven; it is the way God readies us to live in heaven.

 

၃:၆-၉။ အာဗြဟံ၏ အတွေ့အကြုံ

ယုဒလူများသည် အာဗြဟံကို ယုဒလူမျိုးစု၏ ဘိုးဘေးဖြစ်ရုံမက စစ်မှန်သော ယုဒလူတစ်ဦး မည်ကဲ့သို့ဖြစ်သင့်သည်ကို ဥပမာအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့ကြသည်။ အာဗြဟံ၏ ဘဝတွင် နာခံခြင်းသည် အဓိကလက္ခဏာ ဖြစ်သည်ဟု အများစုက ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ အကြောင်မှာ အာဗြဟံသည် မွေးရပ်မြေကို စွန့်ခဲ့သည်၊ နှလုံးဖြတ်ခြင်းကို လက်ခံခဲ့သည်၊ ဘုရားသခင်၏အမိန့်အရ သားကို ယဇ်ပူဇော်ရန်ပင် ဆန္ဒရှိခဲ့သည် (က ၁၁:၃၁-၃၂၊ ၁၂:၁-၅၊ ၁၇:၂၂-၂၇၊ ၂၂:၁-၃၊ ၁၅-၁၉)။ တချို့က ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၏ နာခံခြင်းကြောင့် ဖြောင့်မတ်သူဟု ကြေညာခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပေါလု၏ဆန့်ကျင်ဘက်များသည်လည်း အလားတူ ငြင်းခုံခဲ့ကြပုံ ရသည်။

3:6–9. Experience of Abraham. Jews looked to Abraham as both the father of the Jewish race and as an example of what a true Jew should be like. Many believed that obedience was the defining characteristic of Abraham’s life; after all, Abraham had forsaken his homeland, accepted circumcision, and had even been willing to sacrifice his son at God’s command (Gen. 11:31–32; 12:1–5; 17:22–27; 22:1–3, 15–19). Some even claimed that God declared Abraham righteous because of his obedience. Paul’s opponents appear to have supported similar arguments.

 

သို့သော် ပေါလုသည် သူ၏ဆန့်ကျင်ဘက်များကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး အာဗြဟံကို ယုံကြည်ခြင်း၏ လုံလောက်မှု၏ အကောင်းဆုံးဥပမာအဖြစ် တင်ပြသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို အာဗြဟံ ယုံကြည်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသော ကမ္ဘာဦးကျမ်းမှ ကျမ်းချက်တွင် သူ၏အချက်ကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ထိုယုံကြည်မှုကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သူ့အား သွင်းပေးခဲ့သည် (ဂလာ ၃:၆၊ က ၁၅:၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤကျမ်းချက်သည် ပေါလုအတွက် မည်မျှအရေးကြီးသည်ကို နားလည်ရန် ဂရိဘာသာတွင် “ယုံကြည်ခြင်း” နှင့် “ယုံကြည်သည်” ကြိယာသည် တူညီသော မူလစကားလုံးမှ ဆင်းသက်လာကြောင်း (pisteuō) သိရှိရန် ကူညီသည်။ ပေါလုအတွက် ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏ဆန့်ကျင်ဘက်များ ဘာပြောပြော ကျမ်းစာတွင် အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်း- ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို ယုံကြည်ခြင်း- ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ဖြောင့်မတ်သူဟု မှတ်ယူခဲ့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သူ၏ဘဝ၏ အဓိကလက္ခဏာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူ၏ယုံကြည်ခြင်း တခါတရံ လှိုင်းထသော်လည်း မျှော်လင့်ချက်အားလုံး ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသော်လည်း ဘုရားသခင် ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေမည်ဟု ဆက်လက်ယုံကြည်ခဲ့သည် (က ၁၂:၁-၃၊ ရောမ ၄:၁၈-၂၅၊ ဟေဗြဲ ၁၁:၁၁-၁၂၊ ၁၇-၁၉)။ အာဗြဟံ၏ နာခံခြင်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း ယုံကြည်ခြင်း၏ ရလဒ်သာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် အာဗြဟံ၏ အတွေ့အကြုံတွင် ဧဝံဂေလိတရား၏ ပုံစံကို တွေ့မြင်သည်။

Paul, however, turns the tables on his opponents by presenting Abraham as the utmost example of the all-sufficiency of faith. He anchors his argument in the passage from Genesis that describes Abraham’s trust in God’s promises and how God counted, reckoned, or credited righteousness to him for his expressions of that trust (Gal. 3:6; cf. Gen. 15:6). To understand how important this verse was to Paul, it is helpful to know that the word “faith” and the verb “to believe” come from the same root word in Greek (pisteuō). For Paul, this meant that regardless of what his opponents might say, Scripture clearly states that it was because of Abraham’s faith—his belief in God’s promises—that God considered him righteous. His faith in God’s promises was the defining characteristic of his life, and although his faith wavered at times, he continued to believe, against all odds, that God would fulfill His promises (Gen. 12:1–3; Rom. 4:18–25; Heb. 11:11–12, 17–19). As important as Abraham’s obedience was, it was only a by-product of his faith. Consequently, Paul sees in Abraham’s experience a paradigm of the gospel.

 

၃:၁၀-၁၄။ ကျမ်းစာ၏ သက်သေ

ဂလာတိလူများနှင့် အာဗြဟံကိုယ်တိုင်၏ အတွေ့အကြုံသည် ယုံကြည်ခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လုံလောက်ကြောင်း ဆိုလိုသော်လည်း ပေါလုသည် လူသားများ၏ ပညတ်တရားနာခံခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းရရှိရန် ဘယ်တော့မျှ လုံလောက်မည် မဟုတ်ကြောင်း ဟေဗြဲကျမ်းဂန်များကိုယ်တိုင် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သွန်သင်ထားကြောင်း ထပ်မံဖြည့်စွက်သည်။ သူသည် လေဝိနှင့် တရားဟောင်းကျမ်းမှ ကျမ်းချက်များကို ရည်ညွှန်းသည် (လေဝိ ၁၈:၅၊ တရားဟောင်း ၂၁:၂၃၊ ၂၇:၂၆)။ ထိုကျမ်းချက်တိုင်းသည် ပညတ်တရားသည် အချိန်တိုင်း ပညတ်တို့အားလုံးကို ပြီးပြည့်စုံစွာ နာခံရန် လိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ယေရှုမှလွဲ၍ မည်သူမျှ ထိုသို့ ပြီးပြည့်စုံစွာ မလုပ်ခဲ့သောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ယုဒလူဖြစ်စေ တပါးအမျိုးသားဖြစ်စေ ပညတ်တရား၏ ကျိန်ခြင်းအောက်တွင် ရှိကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ အပြစ်သမားများအဖြစ် ရှုတ်ချခံရပြီး ဘုရားသခင်နှင့် ခွဲခွာနေရခြင်း ဖြစ်သည်။

3:10–14. Testimony of Scripture. The experience of the Galatians and even of Abraham himself implies that faith is sufficient for salvation, but Paul adds that the Hebrew Scriptures themselves explicitly teach that human obedience to God’s law will never be sufficient to merit salvation. He does this by alluding to several passages from the books of Leviticus and Deuteronomy (Lev. 18:5; Deut. 21:23; 27:26), each of which indicate that the law requires perfect obedience to all of its precepts, all of the time. Since no one has done that perfectly except Jesus, all of us, Jew and Gentile alike, are under the law’s curse, that is, condemned as sinners and thus separated from God.

 

ထို့ကြောင့် နာခံခြင်းကိုယ်တိုင်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ လွတ်မြောက်ခြင်းရရှိရန် နည်းလမ်း မဖြစ်နိုင်ပေ (ဂလာ ၃:၁၁)။ သို့သော် ပေါလုသည် ဓမ္မဟောင်းမှ ကျမ်းချက်နှစ်ခုတွင် မျှော်လင့်ချက်ကို တွေ့မြင်သည်။ ပထမကျမ်းချက်မှာ ဟဗကုတ် ၂:၄ မှ ဖြစ်သည်။ ဣသရေလလူမျိုး ရှင်သန်ရန် မျှော်လင့်ချက် အနည်းငယ်မျှသာ ရှိသည့်အချိန်တွင် နေထိုင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ပရောဖက် ဟဗကုတ်သည် ဘဝသို့ ရောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ယုံကြည်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအတွက် ပြုလုပ်ပေးမည့် ကတိတော်ကို ယုံကြည်ခြင်း ဖြစ်သည်ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ဒုတိယကျမ်းချက်မှာ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင် လူသားမျိုးနွယ်ကို ပညတ်တရား၏ ကျိန်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်စေရန် ပြုတော်မူခဲ့သည်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ အခန်းငယ် ၁၃ တွင် ပညတ်တရား၏ ကျိန်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်း- ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကျိန်ခြင်းဖြစ်လာခဲ့သည်ဟု ပေါလု ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် တရားဟောင်း ၂၁:၂၃ မှ ကိုးကားသည်။ ထိုကျမ်းချက်တွင် အသေခံပြီးနောက် ခန္ဓာကိုယ်ကို သစ်ပင် သို့မဟုတ် တိုင်ပေါ်တွင် ဆွဲထားလျှင် ဘုရားသခင်၏ ကျိန်ခြင်းအောက်တွင် ရှိမည်ဟု ဆိုသည်။ ယေရှု၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံခြင်းကို ဤကျမ်းချက်၏ ပြည့်စုံခြင်းဟု ရှုမြင်ခဲ့သည် (တောလုပ်ရပ် ၅:၃၀၊ ၁ပေ ၂:၂၄)။ ထို့ကြောင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ယုဒလူများစွာအတွက် အတားအဆီး ဖြစ်ခဲ့ရခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် မယုံကြည်နိုင်ဘဲ မဿဲယာသည် ဘုရားသခင်က ကျိန်ဆဲခံရသူ ဖြစ်နိုင်သည်ဟု တွေးခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပေါလုကမူ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း ဖြစ်သည်ဟု မြင်ခဲ့သည်။ ကလဗရီ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော် ခံစားခဲ့ရသော ကျိန်ခြင်းသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင် ကျိန်ခြင်း မဟုတ်ဘဲ လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးအပေါ် ကျရောက်နေသော ကျိန်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Therefore, obedience itself cannot be the way to attain absolution from God (Gal. 3:11). Paul finds hope, however, in two other passages from the OT, the first of which is taken from Habakkuk 2:4. Habakkuk, a prophet of God who lived at a time when there seemed to be little hope for the survival of Israel, proclaimed that the only way to life was faith, trusting in God’s promise to provide for His people. The second passage refers to what God has done through Christ to free humanity from the curse of the law. In v. 13, Paul refers to our emancipation from the curse of the law—Christ became a curse for us. Paul then quotes Deuteronomy 21:23, where it is stated that a person would be under God’s curse if, after execution, the body was hung on a tree or a pole. Jesus’s death on the cross was seen as a fulfillment of this (Acts 5:30; 1 Pet. 2:24). This explains why the cross was a stumbling block for so many Jews; they could not fathom the idea that the Messiah was cursed by God. Paul, however, saw this as exactly God’s plan. The curse Christ bore on the tree of Calvary was not His own but the curse that rested on humanity in its entirety.

 

ခရစ်တော်အတွင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးနုတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းရာတွင် (၃:၁၃) ပေါလုသည် ဘုရားသခင်သည် သူ၏သားတော်အားဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သည်ကို ရှင်းပြရန် နှိုင်းယှဉ်ချက်အသစ်တစ်ရပ်ကို မိတ်ဆက်သည်။ “ရွေးနုတ်သည်” ဟူသော စကားလုံးသည် ပေါလု၏ခေတ်က လောကီသုံးစကားလုံး ဖြစ်ပြီး စာသားအရ “ပြန်ဝယ်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ၎င်းသည် ဓားစာခံများ သို့မဟုတ် ကျွန်များကို လွတ်မြောက်စေရန် ငွေပေးဆောင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင် သူ၏အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ ဤပုံဥပမာကို သုံးခဲ့သည်ကို အခြေခံ၍ (မတ် ၂၀:၂၈၊ မာ ၁၀:၄၅) ပေါလုသည် ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သည်ကို ဤနည်းဖြင့် အသုံးချသည် (ရောမ ၃:၂၄၊ ၁ကော ၁:၃၀၊ ဧဖက် ၁:၇၊ ကောလောသဲ ၁:၁၄၊ တိတု ၂:၁၄)။ “အပြစ်၏အခ သည် သေခြင်းဖြစ်သည်” (ရောမ ၆:၂၃) ဖြစ်သောကြောင့် ပညတ်တရား၏ ကျိန်ခြင်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်နှင့် အမြဲတမ်း ခွဲခွာရမည့် သေဒဏ်စီရင်ချက် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ကို ထမ်းပိုးသူ ဖြစ်လာပြီး (၁ကော ၆:၂၀၊ ၇:၂၃) ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျိန်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ထမ်းပိုးကာ အပြစ်၏ အခ အပြည့်အဝကို ခံစားတော်မူခဲ့သည် (၂ကော ၅:၂၁) သို့မှ ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်မည် ဖြစ်သည်။

In referring to our redemption in Christ (3:13), Paul introduces a new metaphor to explain what God has done for humanity in His Son. The word “redeemed” was a common secular word in Paul’s time, literally meaning “to buy back.” It connoted the paying of a ransom price to secure the release of individuals who were being held as hostages or the act of paying money to free a person from slavery. Likely building on Jesus’s own use of this image in relation to His ministry (Matt. 20:28; Mark 10:45), Paul applies it to what Christ has done for us (Rom. 3:24; 1 Cor. 1:30; Eph. 1:7; Col. 1:14; Titus 2:14). Since “the wages of sin is death” (Rom. 6:23), the curse of the law was ultimately a death sentence: permanent separation from God. Jesus paid the penalty of our sin by becoming our sin-bearer (1 Cor. 6:20; 7:23), voluntarily taking our curse on Himself and suffering the full wages of sin on our behalf (2 Cor. 5:21) so that we might be reconciled with God.

 

၃:၁၅–၁၈ ဘုရားသခင်၏ မပြောင်းလဲနိုင်သော ကတိတော်။ ဂလာတိလူမျိုးတို့အား အာဗြဟံနှင့်တကွ သူ၏သားမြေးအပေါင်းတို့နှင့် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသော ပဋိညာဉ်သည် ပညတ်တရား၏အမှုမပါဘဲ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ တည်သည်ဟု သက်သေပြရန် ရည်ရွယ်၍ ပါဝလုသည် နေ့စဉ်ဘဝမှ ဥပမာတစ်ခုကို ယူသည်။ င်း အတည်ပြုပြီးသား လူ့ပဋိညာဉ်နှင့် အမွေခံစာချုပ်၏ မပြောင်းလဲနိုင်သော သဘောတရားဖြစ်သည် (၃:၁၅)။ “ပဋိညာဉ်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော စကားလုံး (diathēkē) သည် လူတစ်ဦး၏ ဥပဒေရေးရာ “အမွေစာ” ကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ပါဝလုသည် ဤအဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုးကို အသုံးချ၍ ဘုရားသခင်၏ အာဗြဟံနှင့်ပြုတော်မူသော ပဋိညာဉ်သည် လူ့အမွေစာချုပ်နှင့် မည်သို့ဆင်တူသည်ကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ လူ့အမွေစာချုပ်ကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်တွင် သတ်မှတ်ထားသော အကျိုးခံစားခွင့်ရှိသူရှိသည်။ အာဗြဟံနှင့် သူ၏သားစဉ်မြေးဆက် (ဂလာတိ ၃:၁၆၊ ကမ္ဘာဦး ၁၂:၁–၅)။ အမွေဥစ္စာလည်း ပါဝင်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၃:၁၅၊ ၁၇:၈၊ ရောမ ၄:၁၃)။ သို့ရာတွင် အရေးကြီးဆုံးမှာ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်သည် မပြောင်းလဲနိုင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဥပဒေအရ အတည်ပြုပြီးသား အမွေစာချုပ်ကို စာချုပ်ရေးသူ သေပြီးနောက် မည်သည့်နည်းဖြင့်မျှ ပြောင်းလဲရန် သို့မဟုတ် ပြင်ဆင်ရန် မဖြစ်နိုင်လျှင် ဘုရားသခင်၏ အာဗြဟံအား ပေးတော်မူသော ပဋိညာဉ်ကတိတော်သည် ပို၍ပင် မပြောင်းလဲနိုင်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ကတိဖျက်တော်မူသူ မဟုတ်တော်မူချေ (ဟေရှာယ ၄၆:၁၁၊ ဟေဗြဲ ၆:၁၈)။

3:15–18. God’s Unchangeable Promise. In an attempt to demonstrate to the Galatians that God’s covenant with Abraham and all his descendants was based on faith without the works of the law, Paul draws on an example taken from everyday life: the unalterable nature of confirmed human covenants and testaments (3:15). The word translated as “covenant” (diathēkē) can also refer to a person’s legal “will.” Paul appears to pick up on this double meaning, and he uses it to highlight specific ways that God’s covenant with Abraham is similar to a person’s final will and testament. Like a human will, God’s covenant concerns a specific beneficiary: Abraham and his offspring (Gal. 3:16; Gen. 12:1–5). It also involves an inheritance (Gen. 13:15; 17:8; Rom. 4:13), but most important is the unchanging nature of God’s covenant. If a legally ratified will cannot be altered or modified in any way once the testator dies, God’s covenantal promise to Abraham is all the more unchangeable, for God is not a promise-breaker (Is. 46:11; Heb. 6:18).

 

ဂလာတိလူမျိုးတို့သည် သူ၏ဥပမာတွင် အဓိကအချက်ကို လွတ်သွားမည်ကို မလိုလားသောကြောင့် ပါဝလုသည် အာဗြဟံအား ပေးတော်မူသော ကတိတော်သည် ပညတ်တရားထက် သမိုင်းအရ ဦးစားပေးသည်ကို (ပညတ်တရားကို ၄၃၀ နှစ်အကြာတွင်မှ ပေးခဲ့သည်) နှင့် ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်၌ အတည်ပြုထားသော ကတိတော်ကို ပညတ်တရားဖြင့် ပယ်ဖျက်နိုင်စွမ်း မရှိကြောင်း (ဂလာတိ ၃:၁၇) ရေးသားသည်။ ဂလာတိလူမျိုးတို့သည် ပညတ်တရားအကြောင်း ဘယ်လောက်ပြောပြော ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံနှင့် ပညတ်တရားအားဖြင့် ဆက်ဆံတော်မူခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ အကြောင်းမူကား ပညတ်တရား (တိုရတ်ကျမ်း၊ အထူးသဖြင့် သတ်မှတ်ချက်အားလုံးနှင့်တကွ) ကို အာဗြဟံနှင့် ပဋိညာဉ်ကတိတော် ပြုပြီးနောက် ရာနှင့်ချီ၍ မှ ဣသရေလလူမျိုးတို့အား အပ်နှံခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (ကိုးကား၊ ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၃၊ ထွက်မြောက်ရာ ၁၂:၄၀)။ အာဗြဟံနှင့် သူ၏သားမြေးတို့နှင့် ပဋိညာဉ်ပြုရာတွင် ဘုရားသခင်တောင်းဆိုတော်မူသည်မှာ ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုတည်းသာဖြစ်သည်။ ဂလာတိလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကတိတော်ကို ခံစားရန် ပညတ်တရားသည် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုလျှင် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏နှုတ်မြွက်တော်ကို ဖျက်လိုက်ပြီဟု ဆိုလိုရာရောက်သည်။

Not wanting the Galatians to miss the main point of his comparison between God’s covenant and a person’s final will, Paul writes of the historical priority of the promise to Abraham over the law (the law was given 430 years later) and of the incapacity of the law to annul the promise confirmed by God in Christ (Gal. 3:17). The Galatians could say all they wanted about the law, but God never related to Abraham on the basis of law, for the law (i.e., the Torah, in all its specificity) had been entrusted to the children of Israel several hundred years after His covenant promise to Abraham was made (cf. Gen. 15:13; Ex. 12:40). Faith was all God required when making a covenant with Abraham and his descendants. For the Galatians to say that the law is a requirement to receive God’s promise of salvation would have meant that God had defaulted on His word.

 

ထည့်သွင်းမှတ်ချက်အနေဖြင့် ပါဝလုက အာဗြဟံနှင့် သူ၏သားစဉ် (ခရစ်တော်၊ ဂလာတိ ၃:၁၆) အား ပေးသော ကတိတော်သည် ဣသရေလလူမျိုးတစ်မျိုးလုံးကို မဆိုလိုဘဲ အဓိကအားဖြင့် လာမည့်မယ်ရှိယကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ရှင်းပြသည် (ကိုးကား၊ ကမ္ဘာဦး ၃:၁၅)။ ပါဝလုသတိပြုမိသည်မှာ ဟေဗြဲနှင့် ဂရိဘာသာတွင် “သားစဉ်” သို့မဟုတ် “အမျိုးအနွယ်” ဟူသော စကားလုံးသည် စုပေါင်းအဓိပ္ပာယ်လည်း ရှိနိုင်သော်လည်း တကယ်တမ်းတွင် တစ်ဦးတည်းကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအချက်က ပါဝလုအား ခရစ်တော်သည် အာဗြဟံ၏ စစ်မှန်သော သားစဉ်မြေးဆက်ဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာ့လူမျိုးအားလုံးကို ကောင်းကြီးပေးမည့် ကတိထားတော်မူသော မယ်ရှိယဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည် (ကိုးကား၊ ကမ္ဘာဦး ၁၂:၁–၃)။

As a parenthetical note, Paul clarifies that the promise to Abraham and his Seed (i.e., Christ; Gal. 3:16) did not relate to Israel as a nation of many individuals but that its primary focus was ultimately about the coming of the Messiah (cf. Gen. 3:15). Paul notices that, although the word for “seed” or “offspring” in Hebrew and Greek can have a collective sense attached to it, the word is actually singular in number. That fact suggests to Paul that this is a reference to Christ as the true Seed of Abraham and thus also the promised Messiah through whom all the nations of the earth would be blessed (cf. Gen. 12:1–3).

 

၃:၁၉–၂၂ ပညတ်တရားကို အဘယ်ကြောင့် ပေးတော်မူသနည်း။ ဂလာတိကျမ်း၏ ဤအပိုင်းတွင် ပါဝလုသည် သူ၏ပြိုင်ဘက်များ မေးမည်ကို ကြိုတွေးထားသော မေးခွန်းကို ဖြေသည်။ “အာဏာဗြဟံအား ပေးတော်မူသော ကတိတော်သည် ပညတ်တရားနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်လျှင် ဘုရားသခင်သည် ပညတ်တရားကို အဘယ်ကြောင့် ပေးတော်မူသနည်း” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ၃:၁၉ တွင် ပါဝလု၏အဖြေကို ရာစုနှစ်များစွာ အငြင်းပွားခဲ့ကြသည်။ အချို့က ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ပွဲတော်ဆိုင်ရာ ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးဥပဒေကို ရည်ွှန်းသည်ဟု နားလည်ကြပြီး ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်သေခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သွားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က ဆယ်ပညတ်တို့ကို ရည်ညွှန်းပြီး ကယ်လဗာရီမှာ ပယ်ရှားခံရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ပါဝလုဘာ ဆိုလိုသည်ကို နားလည်ရန် ဤကျမ်းချက်၏ အချက်များစွာကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးရမည်။

3:19–22. Why the Law Was Given. In this section of Galatians, Paul anticipates the question he knows his opponents are bound to ask: “If God’s promise to Abraham was entirely unaffected by the law, why did God give the law to Abraham’s descendants at all?” The interpretation of Paul’s reply in 3:19 has been a debated question for centuries. Some understand it to be a reference to the ceremonial law of sacrifices and offerings that ended through Christ’s sacrificial death on Calvary, while others say it refers to the Ten Commandments, claiming that they were abolished at Calvary. To understand what Paul meant, we need to carefully examine several aspects of this verse.

 

ပထမဦးစွာ စဉ်းစားရမည်မှာ ပါဝလု၏ “nomos” (ပညတ်တရား) ဟူသော စကားလုံးအသုံးပြုပုံဖြစ်သည်။ ၎င်းကို ပါဝလု၏စာများတွင် အကြိမ်တစ်ရာကျော် တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့အတွက် အလိုတော်၊ ငါးကျမ်းတွင် ပါဝင်သော ကျမ်းစာ (ရောမ ၃:၂၁)၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်အုပ် (၁ကိုရိန်သု ၁၄:၂၁)၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်စုံတစ်ခါလုံး (ရောမ ၃:၁၀–၁၉၊ ၅:၁၃)၊ အထွေထွေနိယာမ (ရောမ ၇:၂၁)၊ သို့မဟုတ် ဆယ်ပညတ်တို့ဖြစ်သော အကျင့်သီလဆိုင်ရာ ပညတ်တရား (၁တိမောသေ ၁:၈–၁၁) ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ အဓိပ္ပာယ်တူညီသည်ဟု မဆိုနိုင်သောကြောင့် ဂလာတိကျမ်းတွင် ပညတ်တရားဟူသည်မှာ စာတစ်ခုလုံး၏ အဓိကသတင်းစကားအရ ဆုံးဖြတ်ရမည်။

The first item to be considered is Paul’s use of the word nomos, which occurs more than one hundred times in Paul’s letters. It can refer to God’s will for His people, the Pentateuch (Rom. 3:21), specific books in the OT (1 Cor. 14:21), the entire OT Scriptures (Rom. 3:10–19; 5:13), a general principle (Rom. 7:21), or even to the moral law of the Ten Commandments (1 Tim. 1:8–11). Since it does not always mean the same thing, the identity of the law in Galatians can only be determined within the context of Paul’s overall message in the letter.

 

‌ေပါလုသည် နှစ်ခြင်းခံခြင်း၏ မလိုအပ်ကြောင်းကို ငြင်းခုန်နေသော်လည်း သူ၏စိုးရိမ်မှုသည် ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးဆိုင်ရာ ထုံးတမ်းများထက် ကျယ်ပြန့်သည်။ ဘုရားသခင်အား ပညတ်တရား သို့မဟုတ် နာခံခြင်းအားဖြင့် လက်ခံခြင်းကို ကြိုးစားခြင်းသည် ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးပညတ် သို့မဟုတ် အကျင့်သီလဆိုင်ရာ ပညတ်တရား မည်သည့်အပိုင်းကိုမဆို အာရုံစိုက်သည်ဖြစ်စေ မလုံလောက်ဟု ငြင်းခုံခြင်းဖြစ်သည်။ ဂလာတိကျမ်းတွင် “ပညတ်တရား” (nomos) ဟူသော စကားလုံးကို အကြိမ်သုံးဆယ်ကျော် တွေ့ရသည်ကို ဂရုစိုက်စစ်ဆေးရာ ဤအချက်ကို သက်သေပြသည်။ ဂလာတိတွင် ပညတ်တရားဟု ပါဝလုဖော်ပြသောအခါ အများစုမှာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ရည်ရွယ်သည် (ဥပမာ၊ ၂:၂၁၊ ၅:၃–၄၊ ၂၃၊ ၆:၁၃)။ ပညတ်တရားဆိုသည်မှာ ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးဥပဒေတစ်စုနှင့် အကျင့်သီလဆိုင်ရာ ဥပဒေတစ်စုဟု ခွဲခြားထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့ ချွန်ထက်စွာ ခွဲခြားခြင်းမျိုးသည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားသော ခေတ်သစ်စနစ်တကျ ဖြစ်စေရန် ကြိုးစားမှုများသာ ဖြစ်သည်။ ပါဝလုက အာဗြဟံနှင့် ပဋိညာဉ်ပြုပြီး ၄၃၀ နှစ်အကြာတွင် ပညတ်တရားကို “ထပ်မံပေး” သည်ဟု ဆိုသောအခါ သူစိတ်ထဲတွင် ရှိသည်မှာ စီးနိုက်တောင်တွင် မောရှေအား ပေးသနားတော်မူသော ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးနှင့် အကျင့်သီလဆိုင်ရာ ဥပဒေအားလုံးပင် ဖြစ်သည်။

Although Paul is arguing against the necessity of circumcision, his concern is far broader than just ceremonial rituals. He is arguing that any attempt to be accepted by God on the basis of a law or obedience is insufficient regardless of whether the focus is on the demands of the ceremonial or the moral law. A careful examination of the more than thirty places in which the word “law” (nomos) occurs in Galatians illustrates this very point. When Paul mentions the law in this epistle, he almost always has a more general definition in mind (e.g., 2:21; 5:3–4, 23; 6:13). The law is not a group of ceremonial laws versus a separate group of moral laws. Such strict divisions are more the result of modern attempts of systemization than they are explicit biblical categories. When Paul says the law was added 430 years after the covenant was made with Abraham, he has in mind all of the legislation given to Moses at Mount Sinai, both in its ceremonial and moral dimensions.

 

ဂလာတိတွင် ပညတ်တရားဟူသည်မှာ မောရှေအား ပေးသနားတော်မူသော ဥပဒေအားလုံးကို ဆိုလိုလျှင် အဘယ်ကြောင့် ပါဝလုက စီးနိုက်တွင် “ထပ်မံပေး” (၃:၁၉) သည်ဟု ဆိုသနည်း။ ပါဝလုသည် စီးနိုက်မတိုင်မီ ပညတ်တရား မရှိခဲ့ဟု မဆိုလိုပေ။ အကြောင်းမူကား ကမ္ဘာဦးနှင့် ထွက်မြောက်ရာကျမ်းများတွင် စီးနိုက်မတိုင်မီ ရှိပြီးသား ပညတ်တို့နှင့် ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးဥပဒေများကို ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ကမ္ဘာဦး ၂:၁–၃၊ ၈:၂၀–၂၂၊ ၁၂:၈၊ ၂၆:၅၊ ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၂၂–၂၆)။ ပါဝလုသည် အာဗြဟံနှင့် ပဋိညာဉ်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဖြည့်စွက်သည့်ပုံစံ ထည့်သွင်းသည်ဟုလည်း မဆိုလိုပေ။ ထိုသို့ဆိုလျှင် မူလစာချုပ်၏ အချက်များကို ပြောင်းလဲစေမည်ဖြစ်ရာ ပါဝလုသည် စာတွင် ထိုအချက်ကို ငြင်းပယ်ပြီးဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၁၅–၁၈)။

If the use of the law in Galatians includes all the legislation given to Moses, why does Paul say that it was “added” (3:19) at Mount Sinai? Paul is not saying that the law did not exist before it was given at Sinai, as that would make no sense in light of the many references in Genesis and Exodus to both the commandments and to the ceremonial laws that predate the giving of the law at Sinai (e.g., Gen. 2:1–3; 8:20–22; 12:8; 26:5; Ex. 16:22–26). Neither does Paul mean that the law was added to God’s covenant with Abraham as if it were a later addendum to a will that somehow altered its original provisions. Paul has already denied that in the letter (Gal. 3:15–18).

 

သို့ဖြစ်၍ အဘယ်ကြောင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့အား ပညတ်တရားများကို “ထပ်မံပေး” သနားတော်မူသနည်း။ ပါဝလုက လွန်ကျူးခြင်းကြောင့်ဟု ဆိုသည်။ ဤနေရာတွင် အဓိပ္ပာယ်နှစ်မျိုး ရှိသည်။ ပထမအချက်ကို ရောမကျမ်း ၅:၂၀ တွင် တွေ့ရသည်။ ပညတ်တရားထပ်မံပေးခြင်းကြောင့် လွန်ကျူးမှုများ တိုးပွားလာသည်ဟု ဆိုသည်။ အဲဂုတ္တုပြည်တွင် ကျွန်ခံနေစဉ် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကြီးမြတ်ခြင်းနှင့် မြင့်မြတ်သော အကျင့်သီလစံနှုန်းများကို မေ့လျော့ကာ ကိုယ်တိုင်အပြစ်ရှိကြောင်း မသိတော့ပေ။ စီးနိုက်တွင် ပညတ်တရားပေးခြင်းသည် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ စစ်မှန်သော အခြေအနေနှင့် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်လိုအပ်ကြောင်းကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ ယနေ့လည်း ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ပညတ်တရားသည် ကယ်တင်ခြင်းကို “ရရှိရန်” အဆင့်ဆယ်ဆင့်အစီအစဉ် မဟုတ်ပေ။ “မပြုရ” ဟူသော အကျင့်သီလဆိုင်ရာ ပညတ်တရားသည် အပြစ်သည် ပုံမှန်လက်ခံထိုက်သော အခြေအနေ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို ချိုးဖောက်ခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (ရောမ ၃:၂၀၊ ၅:၁၃၊ ၂၀၊ ၇:၇–၈၊ ၁၃)။ ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးဥပဒေများပင်လျှင် လူသားတို့၏ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ကျိုးပဲ့ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်း လိုအပ်ကြောင်းကို ဖော်ပြရန် ပေးသနားခြင်းဖြစ်သည်။

Why then were the laws “added” or “given” to the children of Israel? Paul says that the law was given because of transgression, and he has two aspects in mind here. The first can be seen in a similar statement in Romans 5:20, where Paul refers to the impartation of the law resulting in the increase of trespasses, or offenses. While in Egypt, the Israelites had lost sight of God’s greatness and high moral standards and consequently failed to recognize the extent of their own sinfulness. The law was given on Sinai to reveal to the children of Israel their true condition and need of God’s grace, as it continues to do for us today. The law was not intended to be a ten-step program on how to “earn” salvation. The moral law with its “Thou shall nots” reveals that sin is not a normal, legitimate condition but a violation of God’s law (Rom. 3:20; 5:13, 20; 7:7–8, 13). Even the ceremonial laws were given to reveal the brokenness of humanity before God and the need for divine forgiveness.

 

ဂလာတိ ၃:၁၉ နှင့် ရောမကျမ်း ၅:၂၀ တွင် ဆင်တူမှုများ ရှိသော်လည်း ကွဲပြားချက်များလည်း ရှိသည်။ ပထမကွဲပြားချက်မှာ ဂလာတိတွင် “တိုးပွားစေ” ဟူသော စကားလုံး မပါခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယကွဲပြားချက်မှာ ရောမကျမ်းတွင် “လွန်ကျူးခြင်း” (paraptōma) ကို သုံးပြီး ဂလာတိတွင် “ချိုးဖောက်ခြင်း” (parabasis) ကို သုံးသည်။ “လွန်ကျူးခြင်း” ဆိုသည်မှာ တမင်တကာ အပြစ်ပြုခြင်းဖြစ်ပြီး “ချိုးဖောက်ခြင်း” သည် “မနာခံခြင်း” ဟူသော ပိုမိုကျယ်ပြန့်သော အသုံးအနှုန်းဖြစ်သည်။ ရောမကျမ်းတွင် ပါဝလုက စီးနိုက်တွင် ပညတ်တရား၏ အခန်းကဏ္ဍကို အလုံးစုံ အပျက်သဘောဆောင်သည်ဟု ကန့်သတ်ထားသည်။ အပြစ်ကို ဖော်ပြရုံသာဟု ဆိုသည်။ ထိုအချက်မှန်သော်လည်း ဂလာတိတွင် ပါဝလုသည် ထိုမျှ ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြပေ။ ၃:၁၉ တွင် ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ပညတ်တရားကို ထပ်မံပေးသည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ဆိုသည်။ ဤအဆိုသည် ကျယ်ပြန့်လွန်းသောကြောင့် အပျက်သဘောဆောင်သည့် အပြစ်ဖော်ပြခြင်းတစ်ခုတည်းကို ကန့်သတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။

While similarities between Galatians 3:19 and Romans 5:20 do exist, there are also important differences. First, there is the absence of the word “increase” in Galatians 3:19; second, there is the use of the word “trespass” (paraptōma) in Romans but “transgression” (parabasis) in Galatians. “Trespass” refers to a deliberate sinful act while “transgression” is a more generic term for “disobedience.” Paul’s comment in Romans limits the role of the law at Sinai to an entirely negative function—it reveals sin. Although this is true, Paul is not nearly as explicit about this in Galatians, where in 3:19, he simply says the law was added because of transgressions. The general nature of this statement does not limit his meaning to the negative aspect of revealing sin.

 

ပါဝလု၏ အသုံးအနှုန်းသည် ကျယ်ပြန့်လွန်းသောကြောင့် ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ပညတ်တရားကို ထပ်မံပေးခြင်းကို အပြုသဘောဆောင်သည်ဟုလည်း နားလည်နိုင်သည်။ ပညတ်တရားသည် ချိုးဖောက်ခြင်းအတွက် ကုစားနည်းကို ညွှန်ပြသည်။ အဲဂုတ္တုတွင် ကျွန်ခံနေစဉ် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် အပြစ်၏ အန္တရာယ်ကြီးမားမှုကို မသိရုံမျှမက အပြစ်အတွက် ကုစားနည်းကိုလည်း မေ့လျော့ခဲ့ကြသည်။ ထိုကုစားနည်းကို ယဇ်ပလ္ပံစနစ်တွင် ပုံဖော်ထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် စီးနိုက်တွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ပွဲတော်ဆိုင်ရာ ဥပဒေများကို တိုးချဲ့ပေးတော်မူ၍ လူသားအပြစ်အတွက် ရွေးနုတ်ကယ်တင်ခြင်း ပေးထားကြောင်း ပို၍ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြတော်မူသည်။ ပါဝလုအဆိုအရ ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ကို ဖော်ပြရန်နှင့် ယဇ်ပလ္ပံစနစ်တွင် ပုံဖော်ထားသော အပြစ်ကုစားနည်းဆီသို့ လူမျိုးတို့ကို ညွှန်ပြရန် ပညတ်တရားကို လူသိရှင်ကြား ပေးသနားတော်မူခြင်း ဖြစ်သည်။

Paul’s terminology is broad enough to understand the “adding” of the law as also a positive response—because of transgressions. The law in itself points to the remedy for transgression. The children of Israel not only failed to recognize the gravity of sin during their slavery in Egypt but they also lost sight of the remedy for sin that is illustrated in the sacrificial system. God expanded the laws of sacrifices and offerings at Sinai to indicate more fully that He had provided a means of atonement for human sinfulness. According to Paul, God gave the law in a public manner to reveal sin and to direct His people to the remedy for sin that was foreshadowed in the sacrificial system associated with the sanctuary.

 

ပါဝလုက “ထိုသားစဉ်မြေးဆက် (သို့မဟုတ် ထိုကတိတော်ရရှိမည့်သူ) ရောက်လာသည်အထိ” ဟု ဆိုသောအခါ ဘာကို ဆိုလိုသနည်း (၃:၁၉)။ ခရစ်တော်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပသခါသိုးသငယ်ကို ယဇ်ပူဇော်ပြီးသောကြောင့် (၁ကိုရိန်သု ၅:၇) တိရစ္ဆာန်ယဇ်ပူဇော်ရန် မလိုတော့သည်မှာ မှန်သည် (ဟေဗြဲ ၉–၁၀)။ သို့ရာတွင် ဂလာတိ ၃:၁၉ တွင် ပါဝလုသည် အကျင့်သီလဆိုင်ရာ ပညတ်တရားကို ပယ်ရှားသည်ဟု ကြေညာသည်ဟု နိဂုံးမချသင့်ပေ။ ဤနိဂုံးသည် အကြောင်းပြချက်နှစ်ရပ်ကြောင့် မှားယွင်းသည်။ ပထမအကြောင်းမှာ ပါဝလုကိုယ်တိုင် ထိုသို့ဆိုခြင်းကို ငြင်းပယ်ထားသည်။ ရောမကျမ်း ၃:၃၁ တွင် အလားတူဆွေးနွေးရာတွင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပညတ်တရားကို katargeō (ပယ်ရှား၊ အချည်းနှီးဖြစ်စေ) သည်လောဟု မေးသည်။ ပါဝလုသည် katargeō ကို စာများတွင် မကြာခဏသုံးပြီး အဓိပ္ပာယ်မှာ ပယ်ရှား၊ ဖျက်ဆီး၊ အကျိုးမဲ့စေ၊ ဖျက်သိမ်းခြင်းမျိုး ဖြစ်နိုင်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် ပညတ်တရားအဆုံးသတ်သည်ဟု ပါဝလုဆိုလိုလျှင် ထိုနေရာတွင် ဆိုသင့်သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ထိုအကြံကို ပြင်းထန်စွာ ငြင်းပယ်ရုံမျှမက သူ၏ဧဝံဂေလိတရားသည် ပညတ်တရားကို တည်ထောင်သည်ဟုလည်း ဆိုသည်။

What did Paul mean when he said the law was added until the Seed to whom (or concerning which) the promise was made had come (3:19)? Since Christ, our Passover Lamb, has been sacrificed (1 Cor. 5:7), it is true that there is no longer any need for animals to be sacrificed (Heb. 9–10), but one should not conclude that in Galatians 3:19 Paul is proclaiming that the Moral Law had been abolished. Such a conclusion is faulty for at least two reasons: First, Paul specifically denies such allegations. In a similar discussion in Romans 3:31, he asks whether we katargeō (“make void,” “nullify”) the law through faith. Paul uses katargeō frequently in his letters, and it can be rendered as “to abolish” or “set aside” (Eph. 2:15), “to do away with” (Rom. 6:6), to make “without effect” or “nullify” (Rom. 3:3), or even “to destroy” (1 Cor. 6:13). Had Paul wanted to indicate that the cross terminated the law, this would have been the occasion to do so. But he not only denies that idea with an emphatic “no”; he also states that his gospel establishes the law.

 

ဒုတိယအ assessesမှာ ဂလာတိ ၃:၁၉ တွင် “အထိ” သို့မဟုတ် “တိုင်အောင်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားလုံးသည် အချိန်ကာလတစ်ခုပြီးဆုံးမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ ကာလပြီးဆုံးခြင်းကို ညွှန်ပြနိုင်သော်လည်း အမြဲတမ်း ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ဥပမာ၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂:၂၅ တွင် ယေရှုက ကိုယ်တော်လာသည်အထိ ရှိသမျှကို ဆုပ်ကိုင်ထားလော့ဟု မိန့်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ပြန်ကြွလာသောအခါ သစ္စာရှိခြင်း မလိုတော့ဟု မဆိုလိုပေ။ သို့မဟုတ် ပါဝလုက တိမောသေအား ကျွန်ုပ်လာသည်အထိ ကျမ်းစာဖတ်ခြင်း၊ ဆုံးမခြင်း၊ တိုက်တွန်းခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ ပြုလုပ်လော့ဟု ညွှန်ကြားသည် (၁တိမောသေ ၄:၁၃)။ ပါဝလုရောက်လာခြင်းသည် အချို့အရာများကို ပြောင်းလဲစေသော်လည်း ထိုအရာများ လုံးဝရပ်ဆိုင်းသွားမည် မဟုတ်ပေ။ ဤဥပမာနှစ်ခုလုံးတွင် “အထိ” သို့မဟုတ် “တိုင်အောင်” ဟူသော စကားလုံးသည် လုပ်ဆောင်ချက်ရပ်ဆိုင်းခြင်းကို မဆိုလိုပေ။ ပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းကိုသာ အလေးပေးသည်။

Second, the word translated as “till” or “until” in Galatians 3:19 does not indicate that the law would end after a certain period of time. While it can occasionally imply the end of a specific period of time, it does not always have this temporal sense. For instance, in Revelation 2:25, Jesus tells believers to cling to what they have until He comes. Obviously, Jesus does not mean that once He returns we no longer need to be faithful. Or, how about Paul’s instructions to Timothy to devotedly ensure that there be reading (of Scripture), teaching (doctrine), and exhortation in preaching until Paul came (1 Tim. 4:13)? While Paul’s arrival would certainly alter some things, it does not mean Timothy would cease to do any of those things. In both examples, the words “till” or “until” do not imply an end to the activity described. They merely emphasize that a change occurs.

 

ဂလာတိ ၃:၁၉ တွင် ပါဝလု၏ အသုံးပြုပုံလည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်လာခြင်းဖြင့် ပညတ်တရား၏ အခန်းကဏ္ဍ မပြီးဆုံးပေ။ ၎င်းသည် ယနေ့တိုင် အပြစ်ကို ဖော်ပြဆဲဖြစ်သည် (ကိုးကား၊ ဂလာတိ ၃:၂၁–၂၂)။ ပါဝလုဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်၏ လာခြင်းသည် လူသားသမိုင်းတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်သည့် အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်သည်။ စီးနိုက်တွင် ပညတ်တရားပေးခြင်းသည် ဣသရေလသမိုင်းတွင် အဓိကဖြစ်ရပ်ဖြစ်သော်လည်း ခရစ်တော်၏ လူဇာတိခံခြင်းသည် ထိုထက်မက တောက်ပသည်။ အကျင့်သီလနှင့် ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးပညတ်တရားတို့ မလုပ်နိုင်ခဲ့သည်မှာ အမှန်တကယ် အပြစ်ကို ကုစားပေးနိုင်ခြင်း၊ ဆိုးယုတ်သူတို့ကို ဖြောင့်မတ်စေခြင်း၊ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပညတ်တရားကို သူတို့အတွင်း ပြည့်စုံစေခြင်းပင် ဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၃–၄)။

The same is true in Paul’s use of this word in Galatians 3:19. The role of the law did not end with the coming of Christ; it continues to reveal sin (cf. Gal. 3:21–22). Paul is saying that the advent of Christ marks a decisive turning point in human history. While the giving of the law on Sinai was the defining point in Israel’s history, the incarnation of Christ far outshines it. Christ can do what the moral and ceremonial laws could never accomplish: provide a true remedy for sin, that is, justify sinners and fulfill His law in them by His Spirit (Rom. 8:3–4).

 

၃:၂၃–၂၅ ယုံကြည်ခြင်း ရောက်လာခြင်း။ ပညတ်တရားသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို ဆန့်ကျင်သည် မဟုတ်ဟု ပါဝလုဆိုပြီးနောက် (ဂလာတိ ၃:၂၁–၂၂) ပညတ်တရားသည် အဘယ်သို့လုပ်ဆောင်သည်၊ ကတိထားတော်မူသော မယ်ရှိယလာခြင်းသည် ပညတ်တရား၏ အခန်းကဏ္ဍကို မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်သည်ကို အာရုံစိုက်သည်။ ပညတ်တရားကို ချိုးဖောက်ခြင်းကြောင့် ထပ်မံပေးသည်ဟု ဆိုပြီးနောက် (၃:၁၉) ပါဝလုသည် ထိုအဓိပ္ပာယ်ကို အသုံးအနှုန်း သုံးခုဖြင့် ရှင်းပြသည်။ phroureō (၃:၂၃)၊ sygkleiō (၃:၂၃) နှင့် paidagōgos (၃:၂၄) တို့ဖြစ်သည်။ ပထမစကားလုံး phroureō သည် စောင့်ရှောက် သို့မဟုတ် ထိန်းသိမ်းခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အပျက်သဘောဆောင်လျှင် ဖိနှိပ်ခြင်း သို့မဟုတ် စောင့်ကြပ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (၂ကိုရိန်သု ၁၁:၃၂ ကိုကြည့်)။ သို့ရာတွင် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အများအားဖြင့် အကာအကွယ်ပေး သို့မဟုတ် စောင့်ရှောက်ခြင်း ဟူသော အပြုသဘောဆောင်သည် (ကိုးကား၊ ဖိလိပ္ပိ ၄:၇၊ ၁ပေ ၁:၅)။

3:23–25. The Coming of Faith. Having said the law does not oppose God’s promise (Gal. 3:21–22), Paul turns his attention to what the law does and how the coming of the promised Messiah affects the role of the law. Although Paul said the law was added “because of transgressions” (3:19), he expands on what that means by using three terms to describe what the law does and what it is like: phroureō (3:23), sygkleiō (3:23), and paidagōgos (3:24). The first (phroureō) comes from a word that literally means “to keep” or “to guard.” While it can be used in a negative sense, such as “to hold in subjection” or “to watch over” (see 2 Cor. 11:32), in the NT it generally has the more positive meaning of protecting or keeping (cf. Phil. 4:7; 1 Pet. 1:5).

 

ဒုတိယစကားလုံး sygkleiō (ဂလာတိ ၃:၂၃) သည် ပိတ်ပစ်၊ ပြုတ်ပိတ်၊ ဝိုင်းရံခြင်း ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အပြုသဘော၊ အပျက်သဘော၊ သို့မဟုတ် ကြားနေအဓိပ္ပာယ် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဥပမာ၊ ဂရိဘာသာပြန် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အာဗြဟံထံမှ စာရာကို ပြန်ပေးမချင်း အဘိမလက်၏ဇနီးများ၏ သားအိမ်ကို ဘုရားသခင် “ပိတ်” ထားသည်ဟု သုံးသည် (ကမ္ဘာဦး ၂၀:၁၈)။ လူများကို သတ်မှတ်နေရာတစ်ခုအတွင်း ပိတ်ဆို့ခြင်းကိုလည်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၄:၃၊ ယောရှု ၆:၁၊ ယေရမီ ၁၃:၁၉)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် တပည့်တော်များ၏ ငါးဖမ်းဇက်ကို “ဝိုင်းရံ” ထားသော ဇက်များကို သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်သည် လူများကို အပြစ်ထဲတွင် “ပိတ်ဆို့” ထားခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (လုကာ ၅:၆၊ ရောမ ၁၁:၃၂၊ ဂလာတိ ၃:၂၂)။

The same is true of the second word (sygkleiō; Gal. 3:23). The Greek word means “to shut,” “to close,” or “to enclose,” and can have a positive, negative, or even neutral meaning. For example, the Septuagint employs it to refer to God “closing” the wombs of the wives of Abimelech until he returned Sarah to Abraham (Gen. 20:18). It can also refer to individuals confined to a specific geographical area or city (Ex. 14:3; Josh. 6:1; Jer. 13:19). In the NT, it can refer to the nets that enclosed the disciples’ miraculous catch of fish (Luke 5:6) or the process by which God “confines” or “imprisons” people in sin (Rom. 11:32; Gal. 3:22).

 

ယခင်ရှင်းပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဂလာတိ ၃:၁၉ တွင် “ပညတ်တရား” ဟူသော စကားလုံးကို နားလည်ရန် အကြောင်းအရာအရ အရေးကြီးသည်။ ၃:၂၃ တွင် ဤစကားလုံးများကို အပျက်သဘော၊ အပြုသဘော၊ သို့မဟုတ် ကြားနေဟု ဆုံးဖြတ်ရန်လည်း အကြောင်းအရာက အရေးကြီးသည်။ ပါဝလုသည် ဤစကားလုံးများကို မည်သို့နားလည်သည်ကို သူ၏ ၂၄–၂၅ တွင် ပညတ်တရားကို paidagōgos ဟု အသုံးပြုပုံမှ တွေ့နိုင်သည်။

As demonstrated earlier, the context is important in understanding the term “law” in Galatians 3:19. It is also crucial in determining whether the words in v. 23 should be interpreted in a negative, positive, or neutral sense. The way Paul understood these terms is seen in his usage of them in vv. 24–25 in relation to the law as a paidagōgos.

 

စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ပိတ်ဆို့ခြင်းဆိုသော အယူအဆသည် ဂရိ-ရောမခေတ်တွင် paidagōgos ဟုခေါ်သော ကျွန်တစ်ဦး၏ အခန်းကဏ္ဍကို ပါဝလုအား သတိတရစေသည်။ ဤကျွန်သည် သခင်၏သားများကို အသက် ၆ နှစ် သို့မဟုတ် ၇ နှစ်မှစ၍ လူကြီးလူလောင်ဖြစ်သည်အထိ တာဝန်ယူရသည်။ ဤကျွန်၏ တာဝန်များသည် ကျယ်ပြန့်လွန်းသောကြောင့် အင်္ဂလိပ်ဘာသာတွင် တစ်လုံးတည်းဖြင့် ဖော်ပြ၍မရပေ။ သူသည် အိမ်ထိန်း၊ ယာဉ်မောင်း၊ ဆရာ၊ သူနာပြု၊ ကိုယ်ရံတော်၊ မိဘပြုသူ အားလုံးပေါင်းထားသည်နှင့် တူသည်။ သခင်၏သားများအတွက် ရေချိုးကန် ပြင်ဆင်ပေးခြင်း၊ စားသောက်စရာ အဝတ်အစားပေးခြင်း၊ နာမကျန်းသည့်အခါ ပြုစုခြင်း၊ ကျောင်းတက်ရန် သေချာစေခြင်း၊ အိမ်စာလုပ်ရန် ကြီးကြပ်ခြင်း စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ အကျင့်သီလစံနှုန်းများကို သင်ကြားရုံမျှမက ကလေးများကိုယ်တိုင် လိုက်နာရန် သေချာစေရသည်။ သို့ရာတွင် paidagōgos ၏ အဓိကတာဝန်မှာ အကာအကွယ်ပေးခြင်း၊ ကာကွယ်တားဆီးခြင်း၊ ပြင်ဆင်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ အချို့ paidagōgos များသည် နူးညံ့ချစ်ခင်သော်လည်း ရှေးခေတ်စာပေများတွင် အများစုမှာ တင်းကြပ်သော စည်းကမ်းထိန်းသူများအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ နာခံခြင်းကို ပညာရှိစွာ အကြံပေးခြင်း၊ ခြိမ်းခြောက်ခြင်း၊ ဆူပူကြိမ်းမောင်းခြင်း၊ သို့မဟုတ် လိုအပ်လျှင် ရိုက်ပုတ်ခြင်း၊ ချွန်တံဖြင့် ရိုက်ခြင်းဖြင့်မဆို ရရှိအောင် လုပ်ဆောင်ရသည်။

The idea of the law guarding and confining brought to Paul’s mind the role of a specific type of slave called a paidagōgos in Greco-Roman society. This slave was placed in charge of his master’s sons from the time they turned six or seven until they reached maturity. The responsibilities of this slave were so diverse that there is not an equivalent word in English that encapsulates them all; he was something like a nanny, a chauffeur, a tutor, a nurse, a bodyguard, and a parent all rolled into one. His duties for the master’s sons would include drawing their baths, providing them with food and clothes, and caring for them when they were sick. He was also to ensure that his master’s sons went to school and did their homework. He was not only expected to teach and practice moral virtues but to make sure the children learned and practiced them as well. However, the primary task of the paidagōgos boiled down to protection, prevention, and correction. Some pedagogues were kind and loving, but the predominant description of them in ancient literature is of strict disciplinarians. It was their duty to ensure obedience, whether it was secured via wise counsel, harsh threats and rebukes, or whipping and caning if necessary.

 

‌ေပါလုသည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို ဤအမြင်နှင့် တူအောင် မြင်သည်။ ၎င်းသည် paidagōgos နှင့်တူသည်။ ဂလာတိ ၃:၂၃ တွင် ပါဝလုသည် ပညတ်တရားကို ထိန်းချုပ်သည့်အာဏာတစ်ခုအဖြစ် ဖော်ပြပြီး စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် အပြစ်တင်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး လုပ်ဆောင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့သည့်အတိုင်း သူသည် ဓမ္မသစ်ကျင့်ထုံးနှင့် အကျင့်သီလဆိုင်ရာ ပညတ်တရားအားလုံးကို ရည်ညွှန်းသည် (ဂလာတိ ၃:၁၉)။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားတစ်ခုလုံးသည် စောင့်ရှောက်ခြင်းနှင့် ပိတ်ဆို့ခြင်း လုပ်ဆောင်သည်။ သို့ဖြစ်၍ ပါဝလုသည် ပညတ်တရားကို အပြုသဘော သို့မဟုတ် အပျက်သဘောဟု မြင်သနည်း။ ပညတ်တရားသည် အပြစ်ကို ဖော်ပြပြီး အပြစ်တင်သည့် အပျက်သဘောရှိသော်လည်း မကောင်းမှုမှ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း၊ ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် လမ်းညွှန်ပေးခြင်း စသည့် အပြုသဘောလည်း ရှိသည်။ အပြစ်တင်ခြင်းပင်လျှင် ခရစ်တော်လိုအပ်ကြောင်း နားလည်စေရန် ကူညီသည်။ အဖြေမှာ တစ်ခုတည်း သို့မဟုတ် တစ်ခုတည်း မဟုတ်ဘဲ နှစ်ခုလုံးပင် ဖြစ်သည်။ ပညတ်တရားသည် အပြစ်ပြဿနာကြောင့် လိုအပ်သည်။

Paul envisioned God’s law from this same perspective; it is like a paidagōgos. In Galatians 3:23, Paul describes the law as a controlling power that both guards and condemns. As discussed earlier, he is referring to both the ceremonial and moral aspects of God’s law (Gal. 3:19); it is God’s law as a whole that both guards and confines. So, did Paul envision the law as positive or negative? While the law has the negative role of revealing and condemning sin, it also has the positive function of guarding and protecting us from evil—of acting a guide for the Christian life. Even the negative aspect of condemning sin ultimately helps us realize our need for Christ. The answer is not really either-or, but rather both-and. The law is simply necessary.

 

ပညတ်တရားသည် လိုအပ်သော်လည်း ယုံကြည်ခြင်း ရောက်လာပြီးနောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် paidagōgos ၏ အောက်တွင် မရှိတော့ဟု ပါဝလုဆိုသော စကားနှင့် မည်သို့ဆက်စပ်သနည်း (၃:၂၅)။ ပါဝလုသည် အခြားနေရာများတွင် ပညတ်တရားအကြောင်း အပြုသဘောဆောင်သော အဆိုများ ပြုထားသည် (ဥပမာ၊ ရောမ ၃:၃၁၊ ၇:၇၊ ၁၂၊ ၁၄) ဖြစ်သောကြောင့် ဤနေရာတွင် ပညတ်တရားကို ပယ်ချသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားသည် ခရစ်တော်လာခြင်းဖြင့် သက်တမ်းကုန်သွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ အချို့အပိုင်းများသည် ခရစ်တော်၌ ပြည့်စုံသော်လည်း အကျင့်သီလဆိုင်ရာ အမှန်တရားများသည် ယနေ့တိုင် သက်ဆိုင်ဆဲ ဖြစ်သည်။ ပြောင်းလဲသွားသည်မှာ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးနှင့် ပညတ်တရား၏ ဆက်ဆံရေးပင် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အပြစ်တင်တော့မည် မဟုတ်တော့ပေ။ ခရစ်တော်သည် ပညတ်တရား၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးတော်မူပြီးဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပညတ်တရားသည် အဆုံးစွန်အာဏာပိုင် မဟုတ်တော့ဘဲ ခရစ်တော်သာ ဖြစ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ပညတ်တရား တောင်းဆိုသမျှကို ပြည့်စုံစေသူသာမက ထို့ထက်မက ဖြစ်တော်မူသည် (ဂလာတိ ၆:၂၊ ၁ကိုရိန်သု ၉:၂၁)။ ပညတ်တရားကို ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် လမ်းညွှန်အနေဖြင့် ဆက်လက်သက်ဆိုင်သော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့သည် စည်းမျဉ်းစည်းကမ်းများကိုသာ လိုက်နာသူများ မဟုတ်တော့ပေ။ ယေရှုခရစ်ကို လိုက်သူများ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်နှစ်သက်ဖွယ် ဘဝကို နေထိုင်ရန် ခေါ်တော်မူသည် (၁သက်သာလောနိတ် ၄:၁)။ ပါဝလုက ထိုဘဝကို ဝိညာဉ်တော်၌ လျှောက်လှမ်းခြင်းဟု ခေါ်သည် (ဂလာတိ ၅:၁၈)။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှလုံးတွင် ပညတ်တရားကို ရေးမှတ်တော်မူသည် (ဟေဗြဲ ၈:၁၀)။ ပညတ်တရား၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း ပြည့်စုံစေတော်မူသည် (ရောမ ၈:၄)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပညတ်တရား၏ အပြစ်ဒဏ်အောက်တွင် မရှိတော့ပေ (အပိုဒ် ၃)။ ကျေးဇူးတော်အောက်တွင်သာ ရှိတော့သည် (ရောမ ၆:၁၄–၁၅)။ ထိုကျေးဇူးတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို ချစ်ခြင်းအားဖြင့် နာခံခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသည်။

Although the law is essential in light of the sin problem, how does this correlate with Paul’s statement that we are no longer under a paidagōgos after faith has come (Gal. 3:25)? Considering Paul makes positive comments about the law elsewhere (e.g., Rom. 3:31; 7:7, 12, 14), he cannot be dismissing the law here. God’s law did not expire with the arrival of Christ. To be sure, certain aspects of it were fulfilled in Him, but its moral truths continue to be applicable today. What has changed is the position of the law in relation to God’s people. It no longer condemns us, because Christ took on Himself the condemnation of the law. When it comes to salvation, the law is not the ultimate authority, but Christ is. He is the epitome of all it requires and more (Gal. 6:2; 1 Cor. 9:21). While the law continues to be applicable as a guide for the Christian life, we do not merely follow a set of rules; we follow Jesus. We are called to live a life that is pleasing to Christ (1 Thess. 4:1), and Paul refers to this as walking in the Spirit (Gal. 5:18). Christ writes His law on our hearts (Heb. 8:10) and makes it possible for the righteous requirement of the law to be fulfilled in us (Rom. 8:4); we are no longer under the law’s condemnation (v. 3). We simply enjoy the privilege of being under grace (Rom. 6:14–15), manifested through loving obedience to the law of God.

 

ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်၏ လာခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းသမိုင်းတွင် အခြေခံပြောင်းလဲမှုတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဘဝတွင်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သင့်သည်။ ခရစ်ယာန်တိုင်း၏ အဆုံးစွန်ပန်းတိုင်မှာ ခရစ်တော်နှင့် လုံးဝတူညီခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုတူညီခြင်းတွင်သာ ပညတ်တရားတောင်းဆိုသမျှ အားလုံးကို စာသားအတိုင်း ပြည့်စုံစေသည်။ ထို့ကြောင့် အပြစ်လည်း ပညတ်တရားလည်း ယုံကြည်သူအပေါ် လွှမ်းမိုးတော့မည် မဟုတ်ပေ။ ကတိထားတော်မူသော မယ်ရှိယဖြစ်တော်မူသော ယေရှုခရစ်၏ ဘဝ၊ သေခြင်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝ၏ စစ်မှန်သော သခင်ကို တွေ့ရှိရသည်။ ထိုနည်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်သည် ပညတ်တရားကို အရိပ်ထက်ဝေးစေတော်မူပြီး ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ခရစ်တော်ဦးစွာ၊ ခရစ်တော်နောက်ဆုံး—ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ သဘောတရားပင် ဖြစ်သည်။ ဤအကြောင်းအရာအတွင်း ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တရားကို နာခံခြင်းသည် ချစ်ခြင်းအားဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

Thus, Christ’s coming marks a fundamental shift in the epic of salvation history, just as it should in our own personal lives. The ultimate goal of every Christian is total conformity to Christ, for it is in conformity that we truly fulfill all that the law requires. Therefore, neither sin nor the law lords over the believer. In the life, death, and resurrection of Jesus, the promised Messiah, we find the true Lord of our lives. In that sense, we could say that He has overshadowed the law. Christ first and Christ last—that is the nature of the Christian life. Within this context, obedience to the law of God is our response of love.

 

၃:၂၆–၄:၇။ ကျွန်အဖြစ်မှ အမွေခံသူအဖြစ်သို့။ ဂလာတိ ၃:၂၆ တွင် ရှင်ပေါလု၏ စကားချီးမွမ်းချက်တစ်ခုလုံးတွင် နောက်ထပ်အဆင့်တစ်ခုကို အမှတ်အသားပြုထားသည်။ ယုံကြည်သူများသည် ပညတ်အောက်တွင် မရှိတော့ခြင်း၏ ဒုတိယအကြောင်းပြချက်ကို သူပေးထားသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ငယ်ရွယ်သူများမဟုတ်တော့ဘဲ, အရွယ်ရောက်ပြီးသူများဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ယခင်က ပညတ်နှင့် ကတိတော်၏ဆက်နွယ်မှုကို ရှင်းပြခဲ့ပြီး၊ ယခုမူ ပညတ်နှင့် သားအဖြစ်ခံယူခြင်း (sonship) ၏ဆက်နွယ်မှုကို အာရုံစိုက်လိုက်သည်။ ဂလာတိ ၃:၂၆–၄:၇ တွင် သားအဖြစ်ခံယူခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆ၏ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုသည် အစပိုင်းတွင် ၃:၇ တွင် မိတ်ဆက်ခဲ့သော အာဗြဟံ၏စစ်မှန်သောသားမြေးများ၏ အမှတ်အသားနှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏အတွေးများကို အဆုံးသတ်စေသည်။

3:26–4:7. From Slaves to Heirs. Galatians 3:26 marks another stage in Paul’s overall argument. He gives a second reason as to why believers are not under the law: they are God’s children. They are no longer minors but adults. Paul previously explained the relationship between the law and the promise, but here he turns his attention to the relationship between the law and sonship. The development of the concept of sonship in Galatians 3:26–4:7 brings an end to his thoughts regarding the identity of the true sons of Abraham that was first introduced in 3:7.

 

လွယ်လွယ်ကူကူ လျစ်လျူရှုလိုက်တတ်သော်လည်း၊ အပိုဒ် ၂၆ တွင် ရှင်ပေါလု၏ နာမ်စားလဲလှယ်မှုသည် အရေးကြီးသည်။ သူသည် ယခင်မှတ်ချက်များကို ယုဒယုံကြည်သူများထံ (“ကျွန်ုပ်တို့” ဟူ၍ အပိုဒ် ၂၃–၂၅ တွင်) ဦးတည်ခဲ့ပြီး၊ ယခုမူ ဂလာတိရှိ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူအားလုံးကို ဒုတိယပုဂ္ဂိုလ်နာမ်စား “သင်တို့” (ဂရိဘာသာတွင် ဗဟုဝုစ်) ဖြင့် မိန့်ဆိုသည်။ အပိုဒ် ၂၆ တွင် သူပြုသောကြေညာချက်သည် တော်လှန်ရေးဆန်သည်။ အရေဖျားလှီးခြင်းမခံရသော တပါးအမျိုးသားများကို ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် သမိုင်းတစ်လျှောက် ဣသရေလလူမျိုးကို အထူးချစ်ခင်ခြင်း၏ အသုံးအနှုန်းအဖြစ် ဘုရားသခင်အသုံးပြုခဲ့သော အမည်တစ်ခုဖြစ်သည် (ထွက် ၄:၂၂–၂၃၊ တရား ၁၄:၁–၂၊ ဟောရှေ ၁၁:၁)။ အရေဖျားမလှီးရသေးသော တပါးအမျိုးသားများကို ဘုရားသခင်၏သားသမီးများဟု ရှင်ပေါလုခေါ်ဆိုခြင်းဖြင့် ယုဒယုံကြည်သူအချို့ မြှင့်တင်ခဲ့သော “ကျွန်ုပ်တို့ နှင့် သူတို့” ခွဲခြားတွေးခေါ်မှုကို လုံးဝပယ်ရှားလိုက်ခြင်းဖြစ်သည်။ အာဗြဟံအား ဘုရားသခင်ကတိပေးခဲ့သော ကမ္ဘာ့မျိုးနွယ်အားလုံးအပေါ် ကောင်းကြီးမဂင်္လာရောက်စေမည့် ကတိတော်သည် ယခုခရစ်တော်အားဖြင့် အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

Although it is easy to overlook, Paul’s shift in pronouns in v. 26 is significant. He had directed his previous comments to the Jewish believers (the “we” in vv. 23–25), and here he addresses all the Gentile believers in Galatia by using the second person pronoun “you” (plural in Greek). The statement he makes in v. 26 is revolutionary: the Gentiles are called the children of God, a designation that God had historically used as a special term of affection to refer to the nation of Israel (Ex. 4:22–23; Deut. 14:1–2; Hos. 11:1). By calling uncircumcised Gentiles God’s children, Paul was completely casting aside the us-versus-them mentality promoted by some Jewish believers. The blessing that was to come on all the families of the earth as part of God’s promise to Abraham had now become a reality in Christ.

 

အပိုဒ် ၂၆ နှင့် ၂၇ တွင် ရှင်ပေါလုသည် ဤကြေညာချက်၏အကြောင်းပြချက်ကို ရှင်းပြသည်။ တပါးအမျိုးသားများသည် ဘုရားသခင်၏ပဋိညာဉ်မိသားစုထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ကြသည်။ ပထမအနေနှင့် သူတို့ပြုခဲ့သောအရာကြောင့်မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်တော်သူတို့အတွက် ပြီးဆုံးစေခဲ့ပြီးသော အရာကိုသာ အခြေခံ၍ (ကိုယ်တိုင်ကြည့် ဂလာတိ ၂:၁၆၊ ၃:၂၆)၊ ဒုတိယအနေနှင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်ခဲ့သည် (ဂလာတိ ၃:၂၇)။ ဤတစ်ထပ်တည်းဖြစ်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်နှင့်ပတ်သက်သော အမှန်တရားသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့်လည်း ပတ်သက်သည်။ ခရစ်တော်သည် အာဗြဟံ၏ “သားမြေး” သို့မဟုတ် “အမျိုးအနွယ်” ဖြစ်တော်မူပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ အမွေဆက်ခံသူများဖြစ်သောကြောင့် (ရောမ ၈:၁၇)၊ အာဗြဟံအား ပေးထားသော ပဋိညာဉ်ကတိတော်အားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့လည်း အမွေခံရသည် (ဂလာတိ ၃:၂၉)။ ခရစ်တော်၏ သစ္စာရှင်ဖြစ်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သစ္စာရှင်ဖြစ်လာပြီး၊ သူ၏အမှတ်အသားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏အမှတ်အသားဖြစ်လာသည် (ဂလာတိ ၁:၁၅–၁၆၊ ၂:၂၀)။ အပိုဒ် ၂၈ သည် ယုံကြည်သူ၏ အဓိကအမှတ်အသားသည် အသင်းတော်အတွင်း “ခရစ်တော်ယေရှုအတွင်း” ဖြစ်ပြီး၊ လူမှုရေးအဆင့်အတန်း၊ လူမျိုး၊ သို့မဟုတ် ကျား/မ အမှတ်အသားများမဟုတ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ဤအယူအဆသည် ရှင်ပေါလု၏ခေတ်တွင်လည်း အရေးကြီးခဲ့သလို၊ ယနေ့ခေတ်တွင်လည်း လူသားတို့၏ အပြစ်သဘောဖြစ်သော ခွဲခြားမှုနှင့် ပဋိပက္ခများကြောင့် အရေးကြီးဆဲဖြစ်သည်။

Paul explains the rationale behind this declaration in vv. 26 and 27. The Gentiles had become part of God’s covenantal family—first, not because of anything they had done, but solely on the basis of what Christ has already done for them (cf. Gal. 2:16; 3:26); and second, Gentiles became united with Christ through baptism (Gal. 3:27). This union means that what is true of Christ is also true of us. Since Christ is the “seed” or “offspring” of Abraham and we are fellow heirs with Christ (Rom. 8:17), we also inherit all the covenantal promises made to Abraham (Gal. 3:29). Christ’s faithfulness has become our faithfulness and His identity our identity (Gal. 1:15–16; 2:20). Verse 28 underscores the fact that a believer’s primary identity in the church is “in Christ Jesus,” not in social position, race, or gender. This was an important concept in Paul’s time and still is in ours, given the sinful human tendency toward division and conflict between these various subsidiary markers.

 

အခန်းကြီး - ၄

ဂလာတိ ၄:၁–၃ တွင် ရှင်ပေါလုသည် အမွေခံခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို အသုံးပြု၍ သူ၏အတွေးများကို ပိုမိုရှင်းပြသည်။ သူ၏ဝေါဟာရများသည် အိမ်ခြံမြေကြီးပိုင်ရှင်တစ်ဦး သေဆုံးပြီး သူ၏ပစ္စည်းအားလုံးကို အကြီးဆုံးသားအား ချန်ထားခဲ့သည့် အခြေအနေကို ပုံဖော်ထားသည်။ သို့သော် ထိုသားသည် ငယ်ရွယ်နေသေးပြီး၊ ဖခင်၏ဆန္ဒအတိုင်း အရွယ်ရောက်သည်အထိ (ရှေးခေတ်ဆန္ဒစာများတွင် များသောအားဖြင့် အသက် ၂၀ မှ ၂၅ နှစ်) ကြီးကြပ်မှုအောက်တွင် ရှိရမည်ဟု သတ်မှတ်ထားသည်။ ထိုအချိန်မတိုင်မီ သားသည် ဖခင်၏အိမ်ခြံမြေကို အမည်ခံသာလျှင် ပိုင်ရှင်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလု၏ဥပမာကို မည်သို့နားလည်ရမည်နည်း။ ရှင်ပေါလုသည် အပိုဒ် ၃ တွင် ကလေးများအဖြစ် ဖြစ်နေစဉ် “စတိုင်ချီယွန်” (stoicheion) အောက်တွင် ကျွန်ခံနေရခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤစကားလုံး၏အဓိပ္ပာယ်ကို ပညာရှင်များက အငြင်းပွားကြပြီး၊ အဓိကဘာသာပြန်များတွင် ကွဲပြားစွာ တွေ့ရသည်။ ပညာရှင်အချို့က စကြဝဠာကိုဖွဲ့စည်းထားသော အခြေခံဒြပ်စင်များ (၂ပေ ၃:၁၀၊ ၁၂)၊ ဤမကောင်းသောခေတ်ကို ထိန်းချုပ်ထားသော နတ်ဆိုးအင်အားစုများ (ကောလောသီ ၂:၁၅)၊ သို့မဟုတ် ဘာသာရေးဘဝ၏ အခြေခံသဘောတရားများ ဆိုသည်မှာ ဘာသာရေး၏ အခြေခံဆုံးအချက်များ (ဟေဗြဲ ၅:၁၂) ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ကြသည်။ ခရစ်တော်မရောက်လာမီ လူသားတို့၏ ငယ်ရွယ်သူအဆင့်အတန်းကို ရှင်ပေါလုအလေးပေးထားခြင်းက (ဂလာတိ ၄:၁–၃) နောက်ဆုံးဘာသာပြန်ဆိုချက်—ဘာသာရေး၏ အခြေခံသဘောတရားများကို ရည်ရွယ်သည်ဟု အကြံပြုသည်။ သူ၏အဓိကအချက်မှာ ခရစ်တော်ကို ဗဟိုပြုမထားသော မည်သည့်ဘာသာရေးစနစ်မဆို ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးမရှိသော အခြေခံသဘောတရားများဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားသော ကျွန်ခံမှုတစ်ခုဖြစ်သည်။ ယုဒလူများသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို အမွေခံသူများဖြစ်သော်လည်း၊ ခရစ်တော်တွင် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို မတွေ့ရှိခဲ့သောကြောင့် သူတို့၏ဘာသာရေးစည်းကမ်းများသည် ကျွန်ခံစေသော အခြေခံသဘောတရားများဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူတို့တွင် ခရစ်တော်သာလိုအပ်ပြီး အမွေခံနိုင်မည်ဖြစ်သည် (၂ကော ၃:၇–၁၈ ကိုယ်တိုင်ကြည့်)။ ခရစ်တော်ရောက်လာပြီးနောက် ဂလာတိလူများသည် ပညတ်ကို အခြေခံသော ဘာသာရေးအတွေ့အကြုံသို့ ပြန်လှည့်ခြင်းသည် ရှင်ပေါလု၏ဥပမာတွင် အရွယ်ရောက်ပြီးသားသည် ထပ်မံ၍ ငယ်ရွယ်သူဖြစ်လိုခြင်းနှင့် တူသည်။

In Galatians 4:1–3, Paul elaborates on his thoughts using the theme of inheritance. His terminology envisions a situation in which an owner of a large estate has died, leaving all his property to his eldest son. His son, however, is still a minor, and the father’s will stipulates that his son is to be subject to supervision until he reaches maturity, which, in ancient wills, was usually twenty to twenty-five. Until then, the son would be master of his father’s estate in title alone. How are we to understand Paul’s analogy? Paul refers to being in bondage to stoicheion as children (v. 3). The meaning of this word is debated, as indicated by the various renderings in major translations. Scholars have interpreted stoicheion as a description of the basic elements that compose the universe (2 Pet. 3:10, 12), the demonic powers that control this evil age (Col. 2:15), or the rudimentary principles of religious life, that is, the most basic fundamentals of religion (Heb. 5:12). Paul’s emphasis on humanity’s status as minors before the coming of Christ (Gal. 4:1–3) suggests he had in mind the last translation—the rudimentary principles of religious life. His basic point seems to be that any religious system that does not have Christ as its center is an enslavement that consists of rudimentary principles deprived of saving power. The Jews were heirs of God’s promises, but because they did not find in Christ the saving power of God, their religious regulations became enslaving elementary principles. They only needed Christ in order to inherit (see 2 Cor. 3:7–18). For the Galatians to turn to a law-based religious experience after Christ had already come was like the adult son in Paul’s analogy wanting to be a minor once again.

 

ဂလာတိ ၄:၄–၇ တွင် ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏လာခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ မွေးစားသားသမီးများဖြစ်လာပုံကို ရှင်းပြသည်။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် “မွေးစားခြင်း” (ဂရိဘာသာ huiothesia) ဟူသော စကားကို ဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုသူမှာ ရှင်ပေါလုတစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၄:၅)။ ယနေ့ခေတ်ကဲ့သို့ပင် ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် မွေးစားခြင်းသည် မွေးစားသားသမီးများအား ဇီဝသားသမီးများနှင့် အတူတူပင် အခွင့်အရေးများ ရရှိစေမည့် ဥပဒေအရ ချုပ်နှောင်ထားသော သဘောတူညီချက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ မွေးစားသားသမီးများအဖြစ် ယခုရရှိထားသော အခွင့်အရေးများကို အခြေခံ၍ ရှင်ပေါလုက ကျွန်ုပ်တို့တွင် မိဘနှင့်သားသမီးများ၏ ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဆက်ဆံရေးကို ခံစားခွင့်ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်ကို “အာဗ္ဗာ” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည် (ဂလာတိ ၄:၆၊ ရောမ ၈:၁၅–၁၆ ကိုယ်တိုင်ကြည့်)။ “အာဗ္ဗာ” ဆိုသည်မှာ ယုဒကလေးများ ဖခင်ကို ခေါ်ဆိုရာတွင် အသုံးပြုသော ရင်းနှီးသောအမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယနေ့ခေတ် “အဖေ” သို့မဟုတ် “ဖေဖေ” နှင့် ဆင်တူသည်။ ဤအယူအဆသည် ရှင်ပေါလု၏ ယုဒပရိသတ်အတွက် ဧကန်အမှန် အံ့ဩဖွယ်ဖြစ်ခဲ့မည်။ ယေရှုမှလွဲ၍ ယုဒလူတစ်ဦးမျှ ဘုရားသခင်ကို အာဗ္ဗာဟု မခေါ်ဆိုခဲ့ဖူးပါ (မာကု ၁၄:၃၆)။ သို့သော် ယခုမူ ခရစ်တော်နှင့်အတူ ပူးတွဲအမွေဆက်ခံသူများအဖြစ် ကျွန်ုပ်တို့တွင်လည်း ထိုအထူးခွင့်အရေးရှိသည်။

In Galatians 4:4–7, Paul explains that we have become the adopted children of God through the coming of Christ as our Savior and Lord. Paul is the only NT author to use the word “adoption” (Gr. huiothesia) as a metaphor for salvation (Gal. 4:5). Like today, adoption in the Greco-Roman world functioned as a legally binding agreement guaranteeing that adopted children would have the same rights accorded to a biological child. Building on the rights we now have as God’s adopted children, Paul says we also have the privilege of enjoying the close and intimate relationship children have with their parents. We can call God “Abba” (cf. Gal. 4:6; Rom. 8:15–16), which was the intimate name Jewish children used to address their fathers, somewhat like the word “daddy” or “papa” today. This concept would have certainly seemed radical to Paul’s Jewish audience, for outside of Jesus, no Jew had ever referred to God as Abba (Mark 14:36). Yet, now as joint heirs with Christ, we, too, have that special privilege.

 

၄:၈–၁၁။ ကျွန်ခံမှုသို့ ပြန်မသွားရန် တိုက်တွန်းခြင်း။ ဂလာတိ ၄:၈–၁၁ တွင် ရှင်ပေါလုသည် ဂလာတိလူများအား သားသမီးများနှင့်အလားတူ ခရစ်ယာန်ဘဝကို ဖြတ်သန်းရန်နှင့် ယခင်ဝိညာဉ်ရေးကျွန်ခံမှုအခြေအနေသို့ ပြန်မသွားရန် တိုက်တွန်းသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် တပါးအမျိုးသားများ၏ဘဝကို လွှမ်းမိုးခဲ့သော ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် အယူသည်းမှုများကို စိတ်ထဲရှိနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရှေးခေတ်ပြက္ခဒိန်များသည် တပါးအမျိုးနတ်ဘုရားများအတွက် သီးသန့်ထားသောနေ့များ၊ ဘာသာရေးပွဲတော်များနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို လိုက်နာခြင်းဖြင့် လည်ပတ်ခဲ့ပြီး၊ ယင်းတို့သည် အမျိုးသားရေးအားလပ်ရက်များနှင့် ဆင်တူသည်။

4:8–11. The Call Not to Return to Slavery. In Galatians 4:8–11, Paul asks the Galatians to live the Christian life like sons and not to return to their former state of spiritual slavery. Paul likely had in mind the idol worship and superstitious practices that dominated the life of pagans in the ancient world. Ancient calendars revolved around the observance of days dedicated to the pagan gods, religious festivals, and sacrifices, which functioned much like national holidays.

 

သို့သော် အပိုဒ် ၁၀ တွင် ပြက္ခဒိန်ဆိုင်ရာ ထိန်းသိမ်းခြင်းများကို ရှင်ပေါလုကန့်ကွက်ခြင်းကို အချို့က ယုဒဘာသာရေးဓလေ့များနှင့် ဥပုသ်နေ့ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ကြသည်။ ထိုသို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ခြင်းသည် မတည်မြဲပါ။ ဂလာတိတွင် ဖော်ပြထားသော ယုဒဓလေ့များနှင့် အတူတူညီညီ စာရင်းတစ်ခုမျှ ကျွန်ုပ်တို့တွင် မရှိပါ။ ရှင်ပေါလုသည် သီးခြားယုဒဓလေ့များကို ရည်ရွယ်ခဲ့လျှင် အမည်နှင့်တကွ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြနိုင်ခဲ့မည် (ကိုယ်တိုင်ကြည့် ကောလောသီ ၂:၁၆)။ သို့သော် သူသည် ပိုမိုမရေရာမှုရှိစွာ ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းအရာက တပါးအမျိုးသားများ၏ ယခင်ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုဓလေ့များနှင့် ပညတ်တရားလုပ်ဆောင်ခြင်းကို အခြေခံသော ခရစ်ယာန်ဘဝသစ်ကို တည်ဆောက်လိုသော ဆန္ဒတို့အကြား ယေဘုယျဆက်နွယ်မှုကို ရှင်ပေါလုဆွဲထုတ်နေကြောင်း ဖော်ပြသည်။

In spite of this reality, some interpret Paul’s objection to calendrical observances in v. 10 as a reference to the Jewish ceremonial laws and the Sabbath. Such an interpretation is unsustainable. We have no list of Jewish customs or practices identical to those referenced in Galatians. If Paul really wanted to single out specific Jewish practices, he could have easily identified them by name (cf. Col. 2:16); however, he is more ambiguous. The context indicates that Paul is drawing a more general parallel between the Gentiles’ former practices in paganism and their willingness to base their new Christian life around works of law.

 

၄:၁၂–၂၀။ ရှင်ပေါလု၏ ခရစ်ယာန်ဆရာဆန်သော တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခြင်း။ ဂလာတိ ၄:၁၂–၂၀ သည် ရှင်ပေါလု၏စာအုပ်များအားလုံးတွင် အလွန်ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆန်ပြီး နှလုံးသားကို ဆွဲဆောင်နိုင်သော အပိုဒ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဂလာတိတွင် ဖြစ်ပျက်နေသောအဖြစ်အပျက်များကြောင့် ရှင်ပေါလု များစွာစိတ်ဆိုးနေသော်လည်း (ကိုယ်တိုင်ကြည့် ဂလာတိ ၁:၆–၉၊ ၃:၁၊ ၅:၁၂)၊ သူ၏စိုးရိမ်မှုသည် ဂလာတိလူများအပေါ် နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်ခင်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးသည် သူ့အသက်တာဝန်ကို သူတို့နှင့်အတူ ချည်နှောင်ထားသည့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးတိုက်တွန်းချက်တွင် ထင်ရှားသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ဂရိစကားလုံး “ဒီအိုမိုင်” (deomai—တောင်းပန်၊ အကူအညီတောင်း၊ တိုက်တွန်း) တွင် အလွန်အမင်း အရေးတကြီးသဘောပါဝင်သည် (ဥပမာ ၂ကော ၅:၂၀)။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် “လမ်းကြောင်းပြောင်းလဲဖို့ ကျွန်ုပ်အလိုရှိသည်၊ တောင်းပန်ပါသည်၊ မေတ္တာရပ်ခံပါသည်” ဟု တကယ်ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

4:12–20. Paul’s Pastoral Appeal. Galatians 4:12–20 is one of the most immensely personal and gripping passages in all of Paul’s letters. Although Paul is notably upset about the events taking place in Galatia (cf. Gal. 1:6–9; 3:1; 5:12), his concern is rooted in the deep love he has for the Galatians. His burden is evident in his personal appeal to become like him (v. 12). The Greek word deomai (“to urge,” “to beg,” “to plead”) has a strong sense of desperation connected to it (e.g., 2 Cor. 5:20), so, in essence, Paul is really saying, “I’m pleading and begging that you change your course!”

 

ရှင်ပေါလု၏နှလုံးသားသည် သူ၏ဓမ္မအမှုအားဖြင့် ခရစ်တော်ထံရောက်လာသော လူများ၏ဘဝနှင့် ချည်နှောင်ထားသည်။ သူသည် သူတို့၏ဝိညာဉ်ရေးဖခင်ဖြစ်ပြီး သူတို့သည် သူ၏ကလေးများဖြစ်သည် (၁ကော ၄:၁၄–၁၅၊ ၁သက် ၂:၇)။ ဂလာတိလူများအပေါ် သူ၏စိုးရိမ်ပူပန်မှုကို ကလေးမွေးဖွားရာတွင် မိခင်တစ်ဦးခံစားရသော နာကျင်မှုနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် (ဂလာတိ ၄:၁၉)။ သူသည် သူတို့၏ “ဘေးကင်းစွာမွေးဖွားခြင်း” အတွက် ယခင်က လုပ်ဆောင်ခဲ့သော ဝါဒါဒဏ်ခံခြင်းများ လုံလောက်ပြီဟု ထင်မှတ်ခဲ့သည်။ သို့သော် ဂလာတိလူများ သမ္မာတရားမှ လွဲချော်သွားသောအခါ ထိုကလေးမွေးဖွားနာကျင်မှုကို ထပ်မံခံစားရပြန်သည်။ ခရစ်တော်ကို သူတို့မြင်ပုံနှင့် ခရစ်တော်လိုအပ်သည်ဟူသော ပုံရိပ်သည် သူတို့၏ဘဝ၏ ရှုထောင့်အားလုံးကို သက်ရောက်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရဘဝနှင့်လည်း ပတ်သက်နိုင်ကြောင်း သူသိသည်။

Paul’s heart was bound up in the lives of the people brought to Christ through his ministry. He was their spiritual father and they were his children (1 Cor. 4:14–15; 1 Thess. 2:7). He compares his concern for the Galatians to the anguish that accompanies a mother in childbirth (Gal. 4:19). Paul thought his previous labor had been sufficient for their “safe delivery,” but when the Galatians wandered from the truth, he experienced those labor pains all over again. He knew that their picture of Christ and what He required of them would affect every aspect of their lives and their eternal destiny could be at stake.

 

၄:၂၁–၃၁။ ပဋိညာဉ်နှစ်ခု။ ဂလာတိ ၄:၂၁–၃၁ သည် ဓမ္မဟောင်းပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အဖြစ်အပျက်များကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် သိရှိမှသာ နားလည်နိုင်သော အလွန်ရှုပ်ထွေးသော အငြင်းအခုံဖြစ်သည်။ ဤအပိုဒ်ကို နားလည်ရန် ပထမဦးစွာ ဓမ္မဟောင်းတွင် ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ အယူအဆကို အခြေခံနားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ ထိုအယူအဆသည် ရှင်ပေါလု၏အငြင်းအခုံ၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည် (၅:၂၄)။

4:21–31. The Two Covenants. Galatians 4:21–31 is a highly complex argument that requires a broad knowledge of OT persons and events. In order to make sense of this passage, we first need a basic understanding of the OT concept of the covenant, which is central to Paul’s argument (5:24).

 

ဓမ္မဟောင်းတွင် ပဋိညာဉ်ဆိုသည်မှာ ချုပ်နှောင်ထားသော စာချုပ်၊ သဘောတူညီချက် သို့မဟုတ် စာချုပ်တစ်ခုကို ဆိုလိုသည်။ ပဋိညာဉ်ချုပ်ဆိုရာတွင် တိရစ္ဆာန်များကို သတ်ဖြတ်ခြင်းပါဝင်လေ့ရှိပြီး၊ ထိုအရာသည် ပဋိညာဉ်ကတိများနှင့် တာဝန်များကို မထိန်းသိမ်းနိုင်သော ပါတီအား ဘာဖြစ်မည်ကို သင်္ကေတပြသည်။ အပြစ်၏အကျိုးဆက်များမှ လူသားများကို ကယ်တင်မည်ဟု ဘုရားသခင်က ကတိပေးထားမှု၏ သေချာမှုကို ဖော်ပြရန် လူသားများနှင့် တရားဝင်ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သည် (ကိုယ်တိုင်ကြည့် ကမ္ဘာ ၆:၁၈၊ ၉:၈–၁၀)။ အာဗြဟံနှင့်ချုပ်ဆိုသော ပဋိညာဉ်သည် အထင်ရှားဆုံးဥပမာဖြစ်သည် (ကမ္ဘာ ၁၅)။ ထိုပဋိညာဉ်တွင် အာဗြဟံနှင့် စာရာတို့ သားသမီးမရှိသေးခင် အာဗြဟံကို လူမျိုးကြီးဖြစ်စေမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (ကမ္ဘာ ၁၂:၁–၃)။ အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခဲ့သော်လည်း၊ ဆယ်နှစ်စောင့်ဆိုင်းပြီးနောက် ကတိတော်ကို နားလည်မှားသည်ဟု တွေးတောလာသည်။ ကတိတော်၏သေချာမှုကို အာဗြဟံအား အာမခံရန် ဘုရားသခင်သည် သူနှင့် ပဋိညာဉ်ချုပ်ဆိုရန် ကျိန်းဝပ်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာ ၁၅:၇–၁၈)။ အာဗြဟံသည် တိရစ္ဆာန်များကို သတ်ဖြတ်ခဲ့ပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် အတုံးအခဲများကြားမှ သင်္ကေတအားဖြင့် ဖြတ်ကျော်သွားခဲ့သည်။ ထိုသို့ဖြင့် ကတိပေးထားမှုကို မဖြည့်ဆည်းနိုင်လျှင် သူ၏အသက်ကိုပင် ပဓာန်ထားသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

A covenant in the OT designates a binding contract, agreement, or treaty. Covenants often involved the slaughter of animals as part of the process of making (lit. “cutting”) a covenant. The killing of animals symbolized what would happen to a party that failed to keep their covenantal promises and obligations. In order to convey the certainty of His promise to redeem humans from the consequences of sin, God chose to enter into a formal covenantal relationship with them (cf. Gen. 6:18; 9:8–10). The most notable example of this is His covenant with Abraham (Gen. 15), in which He promised to make Abraham a great nation even though Abraham and Sarah were childless (Gen. 12:1–3). Although Abraham trusted God, after waiting for ten years, he began to wonder if he had misunderstood Him. To reassure Abraham of the certainty of His promise, God deigned to enter into a covenant with him (Gen. 15:7–18). Abraham slaughtered the animals and God symbolically passed through the pieces of the sacrificed animals to indicate that He staked His very life on the certainty of the promise He had made to Abraham.

 

ဂလာတိ ၄:၂၁–၃၁ ကို နားလည်ရန် ဒုတိယလိုအပ်သောအရာမှာ အာဗြဟံနှင့် ဟာဂါတို့၏ ဆိုးရွားသောဆက်ဆံရေးပါဝင်သည့် အဖြစ်အပျက်များဖြစ်သည်။ ဟာဂါ၏နေရာသည် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို အာဗြဟံမယုံကြည်နိုင်ခဲ့ခြင်းနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်။ ဘုရားသခင်ချုပ်ဆိုထားသော ပဋိညာဉ်ရှိသော်လည်း၊ အာဗြဟံနှင့် စာရာတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ကူညီရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြသည်။ စာရာသည် မမွေးဖွားနိုင်သောကိုယ်အစား ဟာဂါကို အာဗြဟံအား ဇနီးငယ်အဖြစ် ပေးခဲ့သည်။ ယနေ့ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ထူးဆန်းသော်လည်း၊ ရှေးခေတ်ဓလေ့အရ ကျွန်မိန်းမတစ်ဦးသည် သခင်မကိုယ်စား ကိုယ်ဝန်ဆောင်မိခင်အဖြစ် ဥပဒေအရ ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။ သို့သော် မွေးဖွားလာသော ကလေး (ကမ္ဘာ ၁၆:၃–၄) သည် ဘုရားသခင်ကတိထားတော်မူသော ကလေးမဟုတ်ပါ (ကမ္ဘာ ၁၇:၁၅–၁၉)။ ဣရှမေလ၏မွေးဖွားခြင်းသည် အာဗြဟံ၏ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံမှ “လုပ်ဆောင်ခြင်း” ကို စောင့်ဆိုင်းနေခြင်းမဟုတ်ပါ။ အာဗြဟံအား ပေးထားသောကတိတော်သည် လူသားတို့မလုပ်နိုင်သောအရာကို ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် လုပ်ဆောင်ပေးခြင်းအကြောင်းဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ကောင်းကြီးမဂင်္လာပေးမည့် ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်သည် အာဗြဟံနှင့် စာရာတို့၏ အံ့ဖွယ်ကလေးမွေးဖွားခြင်းမှ စတင်မည်ဖြစ်သည်။

The second element necessary to understand Galatians 4:21–31 is the tragic circumstances surrounding Abraham’s relationship with Hagar, whose place in the story is directly related to Abraham’s failure to trust God’s promise. In spite of the covenant God had made with Abraham, he and Sarah decided to help God by bringing about the birth of the promised child through Hagar, whom Sarah gave to Abraham as a concubine-wife. Although strange to us today, according to ancient customs, a female slave could serve legally as a surrogate mother for her barren mistress. However, the child that was born (Gen. 16:3–4) was not the one God had promised (Gen. 17:15–19). The birth of Ishmael revealed Abraham’s lack of faith. God was not waiting on Abraham to “do” anything, because the promise to Abraham was all about God doing something for people that they could not do for themselves. The divine plan to bless the entire world would begin with the miraculous birth of Abraham and Sarah’s child.

 

ရှင်ပေါလုသည် အာဗြဟံနှင့် ဟာဂါတို့၏အတွေ့အကြုံနှင့် ဂလာတိလူများ၏လုပ်ရပ်များအကြား ဆက်စပ်မှုကို တွေ့မြင်သည်။ သူတို့လည်း ဘုရားသခင်၏ကတိထားတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းမဂင်္လာကို ခံစားရန် အရေဖျားလှီးခြင်းကို လိုက်နာရန် လိုအပ်သည်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် သူတို့၏ကြိုးစားမှုများသည် အာဗြဟံ၏ကြိုးစားမှုကဲ့သို့ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် မလုံလောက်ခဲ့ပါ။ ပညတ်တရားကို နာခံခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးကို ရယူရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ကြိုးစားမှုများသည်လည်း ဘယ်တော့မှ လုံလောက်မည်မဟုတ်ပါ။ ယင်းအစား ခရစ်တော်တွင် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့မရရှိနိုင်သော ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးထားပြီးဖြစ်ကြောင်း ယုံကြည်ရမည်။ စာရာ၏ အံ့ဖွယ်ကလေးမွေးဖွားခြင်း ဣဇာက်ကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာ ၂၁:၁–၃)။ ထို့ကြောင့် ဟာဂါနှင့် စာရာတို့သည် ကယ်တင်ခြင်းဆီသို့ လမ်းကြောင်းနှစ်ခုကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဟာဂါသည် လူ့အားထုတ်မှုကို အခြေခံသော မှားယွင်းသောလမ်းကြောင်း၊ စာရာသည်မူ ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးဝယုံကြည်ကိုးစားခြင်းတွင် အမြစ်တွယ်သော စစ်မှန်သောဧဝံဂေလိတရားကို ကိုယ်စားပြုသည်။

Paul sees a connection between the experience of Abraham and Hagar and the actions of the Galatians. They thought they, too, needed to do something—in this case submit to circumcision—in order to experience God’s promised blessing of salvation. But their efforts, like Abraham’s, were ultimately insufficient in God’s sight. In the same way, our efforts to gain God’s favor through obedience will never be sufficient. Instead, we are to trust that in Christ, God has given us the salvation that we never could have earned, like the miraculous birth of Isaac to Sarah (Gen. 21:1–3). Thus, Hagar and Sarah represent two paths to salvation: Hagar the false way, based on human effort, and Sarah the true gospel rooted in absolute faith in God.

 

ရှင်ပေါလုသည် စင်နာတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်နှင့် ဣသရေလတို့၏ ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို (အပိုဒ် ၂၅–၂၆) အာဗြဟံ၏ ဟာဂါနှင့်ဆိုးရွားသောအတွေ့အကြုံကို ကိုယ်စားပြုသော မှားယွင်းသောကယ်တင်ခြင်းလမ်းကြောင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ အချို့က ဤဆက်စပ်မှုကို ပညတ်တရားသည် ခရစ်တော်တွင် ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားနှင့် မညီညွတ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်ဟု မြင်ကြသည်။ သို့သော် ရှင်ပေါလု၏ရည်ရွယ်ချက်သည် ထိုသို့အလျှင်းမဟုတ်ပါ။ ပထမဦးစွာ၊ ဣသရေလတို့ကို အဲဂုတ္တုကျွန်ခံမှုမှ နှုတ်ယူတော်မူသောအခါ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ဘိုးဘေးအာဗြဟံနှင့် အတူတူပင် ပဋိညာဉ်ဆက်ဆံရေးကို မျှဝေလိုခဲ့သည်။ ထာဝရဘုရားသည် အာဗြဟံနှင့် ဣသရေလတို့အား သူတို့အတွက် ဘာလုပ်မည်ကို ပြောပြခဲ့သည် (ကမ္ဘာ ၁၂:၁–၃၊ ထွက် ၁၉:၄–၆)။ ကယ်တင်ခြင်းကို “ရရှိရန်” သူတို့မှ တစ်စုံတစ်ရာ “လုပ်ဆောင်ရန်” ကတိပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ထွက်ဆောင်ရာ ၁၉:၅ တွင် “နာခံခြင်း” (ဟေဗြဲ shama’) နှင့် “စောင့်ထိန်းခြင်း” (shamar) ဟူသော စကားလုံးများသည် စစ်မှန်ရင်း “နားထောင်ခြင်း” နှင့် “တန်ဖိုးထားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထာဝရဘုရားသည် အာဗြဟံ၏ကတိတော်များအပေါ် တုံ့ပြန်မှုကဲ့သို့ ယုံကြည်ခြင်းကို ဣသရေလတို့တွင် လိုချင်ခဲ့သည်။ စင်နာတောင်ပေါ်ပဋိညာဉ်သည် ကျေးဇူးတော်ပဋိညာဉ်ဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။

Paul associates the covenant relationship between God and Israel on Mount Sinai (vv. 25–26) with the false path to salvation symbolized by Abraham’s experience with Hagar. While some see this association as an indication that the law is inconsistent with the true gospel of salvation in Christ, this is certainly not the idea Paul had in mind. First, when God brought Israel out of slavery in Egypt, He desired to share the same covenant relationship with them as He had with their forefather Abraham. The Lord told Abraham and the Israelites what He would do for them (Gen. 12:1–3; Ex. 19:4–6). He did not ask the Israelites to promise to “do” anything to “earn” His salvation. The Hebrew words translated “to obey” (shama’) and “to keep” (shamar) in Exodus 19:5 literally mean “to hear” and “to treasure.” The Lord wanted Israel to have the same faith that characterized Abraham’s response to His promises. The covenant on Sinai was to be a covenant of grace.

 

သို့ဖြစ်လျှင် ရှင်ပေါလုသည် စင်နာတောင်ကို ဟာဂါ၏ဆိုးရွားသောအတွေ့အကြုံနှင့် အဘယ်ကြောင့် နှိုင်းယှဉ်သနည်း။ ယခင်ဆွေးနွေးခဲ့သည့်အတိုင်း (ကိုယ်တိုင်ကြည့် ဂလာတိ ၃:၁၇)၊ စင်နာတောင်တွင် ပညတ်တရားပေးခြင်းသည် လူသားတို့၏အပြစ်ကို ဖော်ထုတ်ရန်နှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ကုစားနည်းလမ်း—သန့်ရှင်းရာဌာနဝတ်ပြုမှုများတွင် ထင်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ကြွယ်ဝသောကျေးဇူးတော်ကို ဖော်ပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ စင်နာတောင်တွင် ပြဿနာသည် ဘုရားသခင်ဘက်တွင် မဟုတ်ဘဲ၊ လူများ၏မှားယွင်းသောကတိများတွင် ရှိသည် (ဟေဗြဲ ၈:၆)။ အာဗြဟံကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို တုံ့ပြန်မည့်အစား၊ ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်မိန့်ဆိုသမျှကို လိုက်နာနိုင်မည်ဟူသော မာန်တက်သောယုံကြည်ချက်ဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည် (ထွက် ၁၉:၈)။ သူတို့၏တုံ့ပြန်မှုသည် ကျွန်များနှင့်ဆင်တူသည်။ “ဘုရားရှင်မိန့်တော်မူသမျှ ကျွန်ုပ်တို့လုပ်ပါမည်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ သူတို့၏စကားလုံးများကြောင့် ဘုရားသခင်စိတ်ဆိုးခဲ့ခြင်းမဟုတ်ပါ။ သူတို့၏စကားကို မှန်ကန်သည်ဟု ဘုရားသခင်ကိုယ်တိုင် အတည်ပြုခဲ့သည် (တရား ၅:၂၈)။ ပြဿနာမှာ သူတို့၏နှလုံးသားအခြေအနေဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်းဟု နားလည်ရန် ပျက်ကွက်ခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်ပိုင်အားထုတ်မှုနှင့် စွမ်းရည်များအပေါ် နားလည်မှုလွန်သော ယုံကြည်ချက်ရှိခဲ့သည် (တရား ၅:၂၉)။ အာဗြဟံနှင့် စာရာတို့ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို ဖြည့်ဆည်းရန် ကူညီရန်ကြိုးစားခဲ့သည်နှင့် အလားတူ၊ ဣသရေလတို့သည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ပဋိညာဉ်ကို လုပ်ဆောင်မှုပဋိညာဉ်အဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။

Why then does Paul compare Mount Sinai with Hagar’s negative experience? As discussed previously (see Gal. 3:17), the giving of the law at Sinai sought to reveal both humanity’s sinfulness and the remedy, which was God’s abundant grace typified in the sanctuary services. The problem at Sinai was not on God’s part but with the faulty promises of the people (Heb. 8:6). Instead of responding to God’s promise as Abraham did, the Israelites responded with self-confidence that they would comply with everything God had told them (Ex. 19:8). Their response was typical of slaves: “Whatever you say, we will do it.” It was not that their choice of words offended God; He declared that their words were correct (Deut. 5:28). The problem was the condition of their hearts. They failed to appreciate what salvation was all about and had a naive confidence in their own efforts and abilities (Deut. 5:29). In the same way that Abraham and Sarah tried to help God fulfill His promises, the Israelites sought to turn God’s covenant of grace into one of works.

 

ဂလာတိတွင် ရှင်ပေါလုသည် စင်နာတောင်တွင် ပေးသောပညတ်တရားသည် မကောင်းဘဲ ပယ်ရှားခံရသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ တကယ်တမ်းတွင် သူသည် စင်နာတောင်ပညတ်တရားကို တစ်ခါမျှ ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ အာဗြဟံနှင့် ဟာဂါတို့၏အတွေ့အကြုံနှင့် ဆက်စပ်မှုတစ်ခုသာလျှင် ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုစိုးရိမ်ခဲ့သည်မှာ ဂလာတိလူများ၏ ပညတ်တရားကို ဥပဒေရေးရာနည်းဖြင့် မှားယွင်းစွာ နားလည်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တရားပေးခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ခဲ့ကြသည်။ ပညတ်တရားစောင့်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးကို ရရှိနိုင်ခြင်းမပြုနိုင်ကြောင်း သူတို့ အပြစ်ရှိကြောင်း သတိပေးခံရမည့်အစား၊ နာခံခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ပံ့ပိုးပေးနိုင်သည်ဟု နိဂုံးချုံးခဲ့ကြသည်။

In Galatians, Paul is not claiming that the law given at Sinai was evil or abolished. In fact, he actually never explicitly mentions the law at Mount Sinai. He only refers to it as a parallel to the experience of Abraham and Hagar. Paul was concerned with the Galatians’ legalistic misapprehension of the law. They, too, had perverted God’s purpose in giving the law. Instead of being convicted of the impossibility of earning God’s favor through law-keeping, they concluded that through obedience they would contribute to their salvation.

 

ရှင်ပေါလုသည် ဤပဋိညာဉ်နှစ်ခုကို ဖော်ပြသောအခါ အချိန်ကာလအရ မဟုတ်ဘဲ၊ လူ့နှလုံးသားအခြေအနေအရ မြင်သည်။ ထိုပဋိညာဉ်များသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရန် ကြိုးစားပုံနှစ်မျိုးကို ပုံဖော်သည်။ ပဋိညာဉ်ဟောင်းသည် စင်နာတောင်တွင် မယုံကြည်သော ယုဒလူများကဲ့သို့ ကိုယ်ပိုင်နာခံခြင်းကို ကတိတော်ရယူရန် အမှားကြီးစွာ အားကိုးသူများကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပဋိညာဉ်သစ်သည်မူ အာဗြဟံကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို လုံးဝအားကိုးသူများ၏ အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ပဋိညာဉ်သစ်သည် ထာဝရပဋိညာဉ်ဖြစ်ပြီး၊ စစ်မှန်သော ဧဝံဂေလိတရားတစ်ခုတည်းသာဖြစ်သည် (ကိုယ်တိုင်ကြည့် ကမ္ဘာ ၃:၁၅)။ အာဗြဟံနှင့် သူ၏သားမြေးများက ကတိပေးခံရပြီး ခံစားခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရားဖြစ်သည် (ဂလာတိ ၃:၈)။ ဣသရေလတို့အား ပေးသော ပညတ်တရားနှင့် ထုံးတမ်းများတွင် ကြိုတင်အရိပ်အမြွက်ပြခဲ့ပြီး၊ ခရစ်တော်တွင် အဆုံးစွန်ထင်ရှားပြီး ပြည့်စုံခဲ့သည်။ ထိုခရစ်တော်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ကတိတော်ကို ထားရှိခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည် အာဗြဟံ၊ စာရာ၊ ဟာဂါ၊ ဣဇာက်၊ ဣရှမေလနှင့် စင်နာတောင်ရှိ ဣသရေလလူများ၏ အတွေ့အကြုံများကို ရည်ညွှန်းသောအခါ၊ သူ၏ဆွေးနွေးချက်သည် နောက်ဆုံးတွင် စိတ်ကူးယဉ်ဓမ္မရေးရာအတွေးအခေါ်များအကြောင်း မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ဘာတွေးသင့်သည်ထက် ကျွန်ုပ်တို့မည်သို့နေထိုင်သင့်သည်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

When Paul refers to these two covenants, he does not see them as a matter of time but as the condition of the human heart. They depict two different ways of trying to relate to God. The old covenant symbolizes those who mistakenly rely on their own obedience as a means of earning the promise, as did the unbelieving Jews at Sinai. The new covenant, however, represents the experience of those who, like Abraham, rely wholly on God’s grace. The new covenant is the everlasting covenant; it is the one true gospel (see Gen. 3:15), promised and experienced by Abraham and his descendants (Gal. 3:8). It was foreshadowed in the laws and rituals given to Israel, and it reached its ultimate expression and fulfillment in Christ. In Him, God kept His promise. Paul’s references to the experience of Abraham, Sarah, Hagar, Isaac, Ishmael, and the children of Israel at Sinai indicate that his discussion is not ultimately about abstract theological ideas. It is not so much about what we should “think” as how we should live.

 

အခန်းကြီး - ၅

၅:၁–၁၂။ ခရစ်တော်အထဲမှာ လွတ်လပ်ခြင်း။ ဂလာတိဩဝါဒစာရဲ့ အဓိကအပိုင်းကြီး (၃:၁–၅:၁၂) ကို နိဂုံးချုပ်ရာမှာ ရှင်ပေါလုရဲ့ တိုက်တွန်းချက်ဟာ အထွတ်အထိပ်ကို ရောက်ရှိသွားပါတယ်။ ဂလာတိလူမျိုးတို့ရဲ့ အတွေ့အကြုံနဲ့ ကျမ်းစာရဲ့ သက်သေခံချက်များကနေ ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုတည်းနဲ့သာ (ယုံကြည်ခြင်းနဲ့ အရေဖျားလှီးခြင်းမဟုတ်) ကယ်တင်ခြင်းရရှိနိုင်တယ်ဆိုတာကို ငြင်းခုံပြီးနောက်၊ ၅:၁ မှာ သူ့စာတစ်စောင်လုံးရဲ့ ရည်ရွယ်ချက်ကို အနှစ်ချုပ်တင်ပြထားပါတယ်။

5:1–12. Freedom in Christ. In concluding this major section of Galatians (3:1–5:12), Paul’s appeal reaches its climax. Having argued from the experience of the Galatians and the testimony of Scripture that faith in God alone (not faith and circumcision) is fully sufficient for salvation, he summarizes the entire purpose of his letter in 5:1.

 

ဂရိစာမူရင်းမှာ ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်တည်ဖို့ အမိန့်က အပိုဒ် ၁ ရဲ့အစမှာ မရှိပါဘူး။ အရေးကြီးတဲ့ အချက်တစ်ခု အရင်ဖော်ပြထားပါတယ်။ ခရစ်တော်သည် လွတလပ်ခြင်းအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ကို လွတ်မြောက်စေပြီးသားဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ခရစ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့ကို လွတ်မြောက်စေပြီးသားဖြစ်သည်ဟူသော အကြောင်းကြောင့် သူတို့ရဲ့ လွတ်လပ်ခြင်းထဲမှာ ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်တည်ရမှာဖြစ်ပါတယ်။ စစ်မှန်တဲ့ လွတ်လပ်ခြင်းဟာ ခရစ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လုပ်ဆောင်ပြီးသား အမှုကြောင့် ရရှိလာတာဖြစ်ပါတယ် (ရော၆:၆၊ ၁၂၊ ၁ကော၆:၂၀၊ ဧဖက်၄:၁၊ ကောလောသဲ၂:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဒါဟာ ရှင်ပေါလုက ယုံကြည်သူများကို “ခရစ်တော်အထဲမှာ သင်တို့ ဖြစ်ပြီးသားအရာကို ဖြစ်လာပါ” လို့ ပြောနတယ်ဆိုတဲ့ နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ အကြောင်းအရာအရ ရှင်ပေါလုဟာ တရားအုပ်စိုးတဲ့ ခရစ်ယာန်ဘဝရဲ့ ကျေးကျွန်မှုနဲ့ အပြစ်စီရင်ခြင်းကနေ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းထားပေမယ့်၊ သူ့သတင်းစကားမှာ ဒါ့အပြင် အပြစ်ကနေ (ဂလာ၃:၂၂၊ ရော၃:၉)၊ သေခြင်းကနေ (၁ကော၁၅:၅၁–၅၆)၊ နဲ့ နတ်ဆိုးအာဏာများကနေ (ဂလာ၁:၄၊ ကောလောသဲ၂:၁၃–၁၅၊ ဟေဗြဲ၂:၁၄–၁၅) လွတ်မြောက်ခြင်းလည်း ပါဝင်ပါတယ်။

In the original Greek, the command to remain firm does not appear at the beginning of v. 1; an important fact precedes it: Christ set us free for freedom. Christians should stand firm in their freedom because Christ has already set them free. True freedom is the result of what Christ has already done for us (cf. Rom. 6:6, 12; 1 Cor. 6:20; Eph. 4:1; Col. 2:6). This is Paul’s way of telling believers to “become what you already are in Christ.” Contextually, Paul is referring to freedom from the bondage and condemnation of a law-driven Christianity, but his message also includes freedom from sin (Gal. 3:22; Rom. 3:9), death (1 Cor. 15:51–56), and demonic powers (Gal. 1:4; Col. 2:13–15; Heb. 2:14–15).

 

အပိုဒ် ၂–၁၂ ရဲ့ နိဒါန်းမှာ ရှင်ပေါလုက သူပြောမယ့်အရာရဲ့ အရေးကြီးပုံကို ဖော်ပြထားပြီး၊ ဂရိစကားလုံး ἰδού (horaō ကနေ ဆင်းသက်လာပြီး “ကြည့်ပါ၊ ဟုတ်ပါတယ်၊ နားထောင်ပါ၊ ကောင်းစွာ မှတ်သားပါ” စသဖြင့် ဘာသာပြန်ကြတယ်) ကို သုံးထားပါတယ်။ သူက သူ့ရဲ့ တမန်တော်အခွင့်အာဏာအပြည့်အဝကို “ငါ ပေါလု” (၅:၂) ဆိုတဲ့ စကားနဲ့ ဆင့်ခေါ်ပါတယ်။ တပါးအမျိုးသားများ တရားအုပ်စိုးရေးဆန်တဲ့ ခရစ်ယာန်ဘဝကို လက်ခံချင်ရင်၊ တရားအုပ်စိုးရေးဝါဒဟာ ဘာကြောင့် ဒီလောက် သေစေနိုင်လဲဆိုတာကို ရှင်ပေါလုက သူတို့ နားလည်စေချင်ပါတယ်။ သူက အကြောင်းရင်းများစွာ ထောက်ပြပါတယ်။ ပထမအနေနဲ့၊ တရားအုပ်စိုးရေးဆန်တဲ့ အကြောင်းပြချက်နဲ့ တရားအုပ်စိုးရေးဆန်တဲ့ လိုအပ်ချက်ကို လိုက်လျောပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ကို ရယူဖို့ ကြိုးစားခြင်းရဲ့ အဓိက ပြဿနာဟာ ခရစ်တော်နဲ့ ကျွန်ုပ်တို့ဆက်ဆံရေးကို ဘယ်လို ထိခိုက်စေလဲဆိုတာပါ။ ဒီအချက်ဟာ အလွန်အရေးကြီးလွန်းလို့ ရှင်ပေါလုက နှစ်ခါ ထပ်ပြောထားပါတယ် (အပိုဒ် ၂၊ ၄)။ တရားအုပ်စိုးရေးဝါဒဟာ နောက်ဆုံးမှာ ခရစ်တော်နဲ့ ကင်းကွာစေ၊ ဖြတ်တောက်စေ၊ ကွဲကွာစေပါတယ်။ ဒါဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ ခရစ်တော်မှတဆင့် ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တရားကို စောင့်ထိန်းရုံနဲ့ လုံလောက်ခဲ့မယ်ဆိုရင် ခရစ်တော်ရဲ့ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဟာ မလိုအပ်တော့ဘူးလို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ရှင်ပေါလုက အရေဖျားလှီးခြင်းကို ဖော်ပြတဲ့အခါ တရားအုပ်စိုးရေးဆန်တဲ့ ရှုထောင့်ကနေ ရည်ညွှန်းထားတာပါ။ သူကိုယ်တိုင်က အရေဖျားလှီးထားတဲ့ ယုဒလူမျိုးဖြစ်ပြီး တိမောသေကိုတောင် အရေဖျားလှီးစေခဲ့ဖူးတာမို့ (ကတ် ၁၆:၃ ကြည့်ပါ)၊ ပြဿနာဟာ အရေဖျားလှီးခြင်းကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ (ဂလာ၅:၆၊ ၆:၁၅) ဂလာတိလူမျိုးတွေကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်ချက်အဖြစ် အတင်းအကြပ် ပြောဆိုနေခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

 

Paul’s introduction to vv. 2–12 indicates the importance of what he is about to say, as is evident in various translations of the Greek word ide (from horaō, “to see”), such as “behold,” “indeed,” “look,” “listen,” or “mark my words.” He even evokes his full apostolic authority with the words “I, Paul” (5:2). If the Gentiles wanted to embrace a legalistic understanding of Christianity, Paul wanted them to realize why legalism is so deadly. He highlights several reasons. First, the primary problem with trying to earn God’s favor by by submitting to a legalistic requirement for legalistic reasons is how it affects our relationship with Christ. The point is so important that Paul states it twice (vv. 2, 4). Legalism ultimately alienates, severs, and estranges us from Christ. It involves a rejection of God’s path to salvation through Christ. If keeping the law had been sufficient, Christ’s sacrifice would not have been necessary. When Paul mentions circumcision, he is referring to it from a legalistic perspective. Obviously, he was a circumcised Jew, and he even had Timothy circumcised (see Acts 16:3), so the problem was not circumcision in and of itself (Gal. 5:6; 6:15) but the way it was being forced on the Galatians as a so-called requirement for salvation.

 

ဒုတိယအနေနဲ့၊ တရားအုပ်စိုးရေးဝါဒဟာ လူတစ်ယောက်ကို တရားတစ်စောင်လုံးကို စောင့်ထိန်းရမယ်လို့ တာဝန်ချပေးပါတယ် (၅:၃)။ ရှင်ပေါလုက အရေဖျားလှီးခြင်းကိုသာ လိုက်လျောရုံနဲ့ မလုံလောက်ဘူးလို့ ဆိုပါတယ်။ ဂလာတိလူမျိုးတွေ ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ အပြစ်ကင်းလွတ်ခြင်းကို သူတို့ရဲ့ အပြုအမူအပေါ် အခြေခံချင်ရင် တရားတစ်စောင်လုံးကို သစ္စာရှိရှိ စောင့်ထိန်းရမှာပါ။ တရားနဲ့ပတ်သက်ရင် ရွေးချယ်စရာ မရှိပါဘူး၊ အားလုံးလုပ်ရမယ် ဒါမှမဟုတ် ဘာမှမလုပ်ရဘူး။ ဒီလို ကြိုးစားမှုဟာ လုပ်သမျှလူတိုင်းကို ခရစ်တော်နဲ့ ဖြတ်တောက်စေမှာပါ (အပိုဒ် ၄)။

Second, legalism obligates a person to keep the whole law (5:3). Paul is saying that submission simply to circumcision is not enough. The Galatians would have had to faithfully keep the whole law if they wanted to base their absolution before God on their behavior; they could not simply pick which commands to follow. It is all or nothing, as far as the law is concerned. Such an attempt would sunder any who tried it from Christ (v. 4).

 

တတိယအနေနဲ့၊ တရားအုပ်စိုးရေးဝါဒဟာ ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုးတက်မှုကို အဟန့်အတားဖြစ်စေပါတယ်။ ရှင်ပေါလုက ဒီအချက်ကို အားကစားနှိုင်းယှဉ်ချက်နဲ့ ရှင်းပြပါတယ် (၅:၇)။ ဒီနှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ ပြေးသမားတစ်ယောက်ရဲ့ ပန်းတိုင်ဆီ တိုးတက်မှုကို ဖျက်ဆီးခံရတာပါ။ ဂရိ-ရောမစစ်တပ်အသိုင်းအဝိုင်းမှာ egkoptō ဆိုတဲ့ စကားလုံးကို ရန်သူ့ရဲ့ အဓိကရည်မှန်းချက်ကို ပြီးမြောက်အောင် ဟန့်တားဖို့ ပျက်စီးမှုပြုလုပ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။ တရားအုပ်စိုးရေးဝါဒလည်း အတူတူပါပဲ။ ယေရှုကို မျက်စိမှိတ်သွားစေပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုးတက်မှုကို ဟန့်တားပါတယ်။ ခရစ်တော်ကို အဓိကမထားတော့တဲ့အခါ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဖြောင့်မတ်သူလို့ မမှန်ကန်တဲ့ ခံစားချက် ဖြစ်လာသလို အပြစ်ရှိတယ်ဆိုတဲ့ စိတ်ပျက်အားငယ်မှုလည်း ဖြစ်လာပါတယ်။ ဘယ်လိုဖြစ်ဖြစ် တရားအုပ်စိုးရေးဝါဒဟာ အပြစ်ရှာတတ်တဲ့ စိတ်ထားကို ဖြစ်ပေါ်စေပြီး ခွဲခွာမှုကို ဖြစ်စေပါတယ်။ ရှင်ပေါလုက တရားအုပ်စိုးရေးဝါဒရဲ့ အကျိုးဆက်တွေကို တောရိုင်းခွေးအုပ်စုတစ်စုရဲ့ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်တဲ့ အပြုအမူနဲ့ နှိုင်းယှဉ်ပါတယ် (ဂလာ၅:၁၅)။

Third, legalism hinders spiritual growth. Paul uses an athletic metaphor to address this point (5:7). The analogy here is of a runner whose progress toward the finish line has been sabotaged. Greco-Roman military circles employed the word egkoptō to refer to damages inflicted on an enemy to hinder them from completing their main objective. Legalism does the same: it hinders our spiritual advancement by causing us to take our eyes off Jesus. When Christ is no longer the focus, we either develop a false sense of self-righteousness or experience guilt-ridden despair. In either case, legalism engenders a faultfinding mentality that results in division. Paul compares the results of legalism to the savage behavior of a pack of wild dogs that mercilessly bite and devour one another (Gal. 5:15).

 

နောက်ဆုံးအနေနဲ့၊ တရားအုပ်စိုးရေးဝါဒဟာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ရဲ့ အကျိုးနဲ့ သူခံစားနေရတဲ့ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ဖယ်ရှားပစ်တယ်လို့ ရှင်ပေါလုက ဆိုပါတယ် (၅:၁၁)။ ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ခြင်းမှာ ပါးပ်စီးနိုင်တယ်လို့ ဆိုလိုက်တာမို့ လူ့မာနကို ချီးမွမ်းသလိုဖြစ်နေပါတယ်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ရဲ့ သတင်းစကားကတော့ ခရစ်တော်ကို လုံးလုံးမှီခိုနေရတယ်လို့ ဝန်ခံရတာမို့ စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပါတယ်။ ရှင်ပေါလုဟာ သူ့ဆန့်ကျင်သူတွေကို ဒီလောက် ဒေါသထွက်နေလို့ အရေဖျားလှီးဖို့ ဓားက ချော်ပြီး သူတို့ ကိုယ်လုံးကိုယ်ပေါက် ဖြတ်လှီးမိရင် ကောင်းမယ်လို့ ဆုတောင်းပါတယ် (၅:၁၂)။ ပြင်းထန်တဲ့ စကားလုံးများပါ၊ ဒါပေမယ့် ယုဒဖက်လိုက်သူတွေရဲ့ မမှန်ကန်တဲ့ ဧဝံဂေလိတန်းမှ သေစေနိုင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။

Fourth and finally, Paul says legalism removes the offense of the cross and the persecution he was suffering because of it (5:11) by implying that we can contribute to our salvation. This is flattering to human pride, whereas the message of the cross is offensive because accepting the cross means acknowledging that we are fully dependent on Christ. Paul was so outraged at his opponents that he wished that the knife used for circumcision would slip and his opponents would castrate themselves (5:12). Strong words, but not nearly as deadly as the false gospel of the Judaizers.

 

၅:၁၃–၆:၁၀ ယုံကြည်ခြင်းရဲ့ လွတ်လပ်ခြင်းကို ကာကွယ်ခြင်း

ဂလာတိ ၅:၁၃ ဟာ ဒီစာရဲ့ အရေးပါတဲ့ အလှည့်အပြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပါတယ်။ အခုအထိ တမန်တော်ဟာ သူ့သတင်းစကားရဲ့ ဓမ္မသတ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကိုသာ အာရုံစိုက်ခဲ့ပေမယ့်၊ ဒီနောက်ဆုံးအပိုင်းမှာ (၅:၁၃–၆:၁၀) ခရစ်ယာန်အပြုအမူဆိုင်ရာ ပြဿနာကို လှည့်ပြောပါတယ်။ တရားရဲ့အမှုများဖြင့်မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းရရှိသူတစ်ယောက်ဟာ ခရစ်ယာန်ဘဝကို ဘယ်လိုနေထိုင်ရမလဲ။ လူ့သဘာဝအတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို လိုက်လျောချင်တဲ့ စိတ်ဆန္ဒကို သိတာမို့ ရှင်ပေါလုက ဂလာတိလူမျိုးတွေကို ခရစ်တော်အထဲက လွတ်လပ်ခြင်းကို ကိုယ်လိုသလို နေဖို့ အကြောင်းပြချက်အဖြစ် မသုံးဖို့ သတိပေးပါတယ် (၅:၁၃)။ ယင်းအစား၊ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ခွန်အားရှိတဲ့ ဘဝကို နေထိုင်ဖို့ (၅:၁၆–၂၆) နဲ့ ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားတော်ကို အခြားသူများကို ချစ်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံစေတဲ့ ဘဝကို နေထိုင်ဖို့ (၅:၁၃–၁၅၊ ၆:၁–၁၀) တိုက်တွန်းပါတယ်။

5:13–6:10

Defending the Freedom of Faith

Galatians 5:13 marks an important turning point in this letter. Whereas until now the apostle has focused entirely on the theological content of his message, in this final section, he turns to the issue of Christian behavior (5:13–6:10). How should a person who is saved, not by works of the law but through faith in Christ, live the Christian life? Aware of the human tendency for self-indulgence, Paul warns the Galatians not to allow their freedom in Christ to become an excuse to live as they please (5:13). Instead, he appeals to them to live a Spirit-empowered life (5:16–26) that fulfills the law of God by reflecting His love to others (5:13–15; 6:1–10).

 

၅:၁၃–၁၅။ တရားတစ်စောင်လုံးကို ပြည့်စုံစေခြင်း။ လွတ်လပ်ခြင်းဆိုတာ ဘာလဲဆိုတာကို ရှင်းပြရာမှာ ရှင်ပေါလုက ယုံကြည်ခြင်းမှတဆင့် ရရှိတဲ့ လွတ်လပ်ခြင်းကို ဇာတိပကတိရဲ့ လိုက်စားမှုအတွက် အခွင့်အရေး မဖြစ်စေဖို့ ဂလာတိလူမျိုးတွေကို သတိပေးပါတယ် (အပိုဒ် ၁၃)။ aphormē ဆိုတဲ့ စကားလုံးက စတင်တဲ့နေရာ ဒါမှမဟုတ် စစ်ဆင်ရေးထွက်တဲ့ အခြေစိုက်စခန်းကို ဆိုလိုပြီး၊ sarx (ဇာတိပကတိ) ဆိုတာက ကိုယ်ကိုကိုယ် နှစ်သက်ရာကို ဗဟိုပြုတဲ့ ဘဝကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။ ယုံကြည်သူများဟာ ခရစ်တော်အထဲက လွတ်လပ်ခြင်းကို ကိုယ်ကိုယ်ဗဟိုပြု ဆန္ဒတွေကို လိုက်စားဖို့ အစပျိုးရာနေရာအဖြစ် ဘယ်တော့မှ မသုံးရဘူး၊ ယင်းအစား ချစ်ခြင်းအားဖြင့် အချင်းချင်း ကျေးကျွန်အဖြစ် ဆောင်ရွက်ရမှာပါ (ဂလာ၅:၁၃၊ ဝတ်ပြုရာ၁၉:၁၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

5:13–15. Fulfilling the Whole Law. Paul begins his explanation of what freedom means by warning the Galatians not to use the freedom that comes through faith as an opportunity for the indulgence of the flesh (v. 13). The word aphormē refers to a starting point or a base from which an expedition is launched, and the word sarx (flesh) refers to a life centered on pleasing the self. Paul says believers should never use their freedom in Christ as a starting point for indulging their self-centered desires but should instead serve one another out of love (cf. Gal. 5:13; Lev. 19:18).

 

ခရစ်ယာန်ဘဝကို သတ်မှတ်ပေးတဲ့ ချစ်ခြင်းဟာ ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားတော်နဲ့ ဆန့်ကျင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ရှင်ပေါလုက ချစ်ခြင်းဟာ တရားတစ်စောင်လုံးကို ပြည့်စုံစေတယ်လို့ အတိအလင်း ဆိုပါတယ် (အပိုဒ် ၁၄)။ ဆိုလိုတာက စစ်မှန်တဲ့ ခရစ်ယာန်အပြုအမူဟာ တရားကို “လုပ်ဆောင်ခြင်ရဲ့ ပြင်ပလိုက်နာမှု ဒါမှမဟုတ် စည်းမျဉ်းစာရင်းအတိုင်း လိုက်နာခြင်းထက် အများကြီး ပိုပါတယ်။ ချစ်ခြင်းက တရားကို ပြည့်စုံစေပါတယ်။ ရှင်ပေါလုအတွက် “ပြည့်စုံစေ” ဆိုတဲ့ စကားလုံးဟာ ရိုးရိုး လုပ်ဆောင်ခြင်းထက် အများကြီး ကျော်လွန်ပြီး တရားရဲ့ အနှစ်သာရ ဖြစ်တဲ့ ချစ်ခြင်းကို ကို ကျေနပ်စေတဲ့ နာခံမှုကို ပေးအပ်တယ်လို့ ဆိုလိုပါတယ်။ ဒီလို နာခံမှုမျိုးဟာ ယေရှုထဲမှာ အမြစ်တွယ်နေပါတယ် (မဿဲ ၅:၁၇ ကြည့်ပါ)။ ဒါဟာ တရားကို စွန့်လွှတ်တာ မဟုတ်သလို တရားကို ချစ်ခြင်းတစ်ခုတည်းအဖြစ် လျှော့ချတာလည်း မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါပေမယ့် တရားရဲ့ စစ်မှန်တဲ့ ရည်ရွယ်ချက်နဲ့ အဓိပ္ပာယ်ကို ခံစားနိုင်တဲ့ နည်းလမ်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

The love that defines the Christian life does not oppose God’s law. Paul specifically says love fulfills the whole law (v. 14), meaning true Christian behavior is much more than the outward obedience of “doing” the law or following it as a list of rules. Rather, love fulfills the law. For Paul, the word “fulfill” goes far beyond simply doing; it implies that the obedience offered meets more than the minimum requirement of the letter of the law because it encapsulates that which satisfies the intent of law, namely, love. This type of obedience is rooted in Jesus (see Matt. 5:17). It is not an abandonment of the law nor is it a reduction of the law to love only, but it is the way through which the true intent and meaning of the law can be experienced.

 

၅:၁၆–၂၄။ ဝိညာဉ်တော်နဲ့အညီ လျှောက်လှမ်းခြင်း။ နောက်တစ်ဆင့်မှာ ရှင်ပေါလုက ဇာတိပကတိရဲ့ ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ အမှုများကို ဘဝပေးပြီး တရားတော်ကို ပြည့်စုံစေတဲ့ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့အသီးအနှံနဲ့ ဆန့်ကျင်ဘက် ဖော်ပြပါတယ်။ ဒီဘဝနှစ်မျိုးကြားက အခြေခံ ကွဲပြားမှုကို အပိုဒ် ၁၆ မှာ ဆွဲဆောင်မှုရှိရှိ ကတိတစ်ခုနဲ့ မိတ်ဆက်ထားပါတယ်။ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ နယ်ပယ်နဲ့ ဇာတိပကတိရဲ့ နယ်ပယ်ဟာ တစ်ခုနဲ့တစ်ခု ပြိုင်ဆိုင်နေပါတယ်။ ဇာတိပကတိအတိုင်း နေတဲ့ ဘဝက ကိုယ်ပိုင်ဆန္ဒတွေကို ကျေနပ်အောင် ရှာဖွေပြီး၊ ဝိညာဉ်တော်ကို လိုက်လျောတဲ့ ဘဝက ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်အောင် ရှာဖွေပါတယ်။ ရှေးခေတ် ဒဿနပညာရှင်များက လူသားတွေဟာ ပျော်ရွှင်မှုကို ဆန္ဒတစ်မျိုးမျိုး (စားသောက်ခြင်း၊ လိင်ပိုင်းဆိုင်ရာ၊ အာဏာ၊ ငွေ စသဖြင့်) ကျေနပ်မှုပေါ်မှာ အမြဲမှီခိုနေတယ်လို့ အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြပါတယ်။ သူတို့အတွက် ဆန္ဒပြဿနာရဲ့ အဖြေဟာ ဘဝသဘာဝကို မှန်ကန်စွာ နားလည်ရင် မှန်ကန်တဲ့ နေထိုင်မှုကို ရရှိမယ်ဆိုတဲ့ ယုံကြည်ချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တနည်းအားဖြင့် ဆန္ဒပြဿနာဟာ မမှန်ကန်တဲ့ တွေးခေါ်မှုကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ။ ဒါပေမယ့် ရှင်ပေါလုရဲ့ ရောဂါရှာဖွေမှုက လုံးဝကွဲပြားပါတယ်။ အပြစ်ဆန္ဒဟာ မမှန်ကန်တဲ့ တွေးခေါ်မှုရဲ့ ဘေးထွက်ဆိုးကျိုးတစ်ခုသာမဟုတ်ပါဘူး။ လူတိုင်းရဲ့ အတွင်းမှာ အလုပ်လုပ်နေတဲ့ ကျွန်ခံစေပြီး ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ အာဏာတစ်ခုပါ။ မှန်ကန်တဲ့ တွေးခေါ်မှုတစ်ခုတည်းနဲ့ မလုံလောက်ပါဘူး။ အပြစ်အာဏာကနေ လွတ်မြောက်ခြင်းဟာ နောက်ဆုံုးမှာ ဘုရားသခင်ရဲ့ အတွင်းနေဝိညာဉ်တော်ရဲ့ တန်ခိုးကို လိုက်လျောခြင်း၊်း ဒါမှမဟုတ် ရှင်ပေါလုပြောသလို ဝိညာဉ်တော်နဲ့အညီ လျှောက်လှမ်းခြင်းထဲမှာ ရှိပါတယ် (၅:၁၆)။

5:16–24. Walking in the Spirit. Next, Paul illustrates his point by describing the destructive works of the flesh in contrast to the life-giving and law-fulfilling fruit of the Spirit. The basic contrast between these two ways of life is introduced through a tantalizing promise, found in v. 16. The realm of the Spirit and that of the flesh stand in stark contrast with each other, for a life lived according to the flesh seeks to satisfy its own desires while a life given over to the Spirit seeks to please God. Ancient philosophers recognized that humans always seem to make happiness dependent on satisfying some sort of desire (e.g., lust for food, sex, power, money). For them, the answer to the problem of desire boiled down to the conviction that a proper understanding of the nature of life leads to right living. In other words, the problem of desire was simply faulty thinking. Paul’s diagnosis, however, is vastly different. Sinful desire is not simply a by-product of incorrect thinking; it is an enslaving and destructive power at work within every human being. Right thinking is not enough. Freedom from the power of sin ultimately resides in submission to the power of God’s indwelling Spirit, or, as Paul says, in the act of walking in the Spirit (5:16).

 

လျှောက်လှမ်းခြင်းဟာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကနေ ဆွဲထုတ်ထားတဲ့ နှိုင်းယှဉ်ချက်ဖြစ်ပြီး လူတစ်ယောက်ရဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကို ရည်ညွှန်းပါတယ်။ ရှင်ပေါလုက ဒီနှိုင်းယှဉ်ချက်ကို ခရစ်ယာန်ဘဝကို သွင်ပြင်လက္ခဏာဖြစ်စေရမယ့် အပြုအမူမျိုးကို ဖော်ပြဖို့ သုံးထားပေမယ့်၊ လျှောက်လှမ်းခြင်းကို တရားနဲ့ ပုံမှန်ဆက်စပ်နေကျအစား ဝိညာဉ်တော်နဲ့ ဆက်စပ်ထားပါတယ် (တရား၂၆:၁၇၊ ၂၈:၉၊ ၃၀:၁၆၊ ၁ရာ၁၁:၃၈ စသဖြင့်)။ ဒါဟာ ခရစ်ယာန်တွေ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် နေထိုင်ရမယ်လို့ ထိရောက်စွာ ဆိုလိုတာပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ တစ်ဖန် ရှင်ပေါလုက တရားကို ဆန့်ကျင်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဂလာတိမှာ တရားကို တရားအုပ်စိုးရေးဆန်စွာ အလွဲသုံးစားလုပ်နေတာကို ငြင်းဆန်တာပါ။ ဘုရားသခင် လိုချင်တဲ့ နာခံမှုဟာ ဝိညာဉ်တော်ထုတ်ပေးတဲ့ အတွင်းစိတ်ဆန္ဒကနေ ဖြစ်ပေါ်လာတာပါ (ဂလာ၅:၁၈)။ ဝိညာဉ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့ကို လွတ်မြောက်စေသူဖြစ်ပြီး (ရော၈:၂) ခရစ်တော်အထဲက လွတ်လပ်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းပေးသူဖြစ်တာမို့ (၂ကော၃:၁၇)၊ ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားတော်ကို ပြည့်စုံစေနိုင်တာဟာ ဝိညာဉ်တော်တစ်ပါးတည်းသာဖြစ်ပါတယ် (ရော၈:၃–၄၊ ၁၅:၁၆)။ ရှင်ပေါလုက ဇာတိပကတိနဲ့ ဝိညာဉ်တော်နဲ့ ဆက်စပ်တဲ့ အပြုအမူအမျိုးအစားတွေကို ဆက်လက်ဖော်ပြပါတယ်။ ဇာတိပကတိရဲ့ ဖျက်ဆီးတတ်တဲ့ အမှု ၁၅ မျိုး နဲ့ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ ကျေးဇူးတော်ပြည့်စုံတဲ့ အသီးအနှံ ၉ ပါး။

Walking is a metaphor drawn from the OT that refers to a person’s way of life. Although Paul employs this image to describe the type of conduct that should characterize the Christian life, he connects walking with the Spirit instead of its usual association with the law (e.g., Deut. 26:17; 28:9; 30:16; 1 Kin. 11:38), thereby effectively saying that Christians should live by the Spirit. Once again, it is not that Paul was opposed to the law; rather, he was rejecting the legalistic misuse of the law in Galatia. The obedience God desires is the result of an inward motivation produced by the Spirit (Gal. 5:18). Since it is the Spirit who set us free (Rom. 8:2) and who sustains our freedom in Christ (2 Cor. 3:17), it is only the Spirit who can enable us to fulfill God’s law (Rom. 8:3–4; 15:16). Paul goes on to outline the types of behavior associated with the flesh and the Spirit: fifteen destructive works of the flesh and nine grace-filled manifestations of the fruit of the Spirit.

 

ဒီစာရင်းနှစ်ခုဟာ အနည်းဆုံး နှစ်နည်းနဲ့ ထင်ရှားပါတယ်။ ပထမအနေနဲ့၊ ရှင်ပေါလုက သူတို့ကို ကွဲပြားစွာ ရည်ညွှန်းပါတယ်။ အပျက်အစီးစာရင်းကို ဇာတိပကတိကနေ ထွက်လာတဲ့ အမှုများ (၅:၁၉) လို့ သူခေါ်ပြီး၊ ကောင်းမြတ်ခြင်းစာရင်းကို ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ အသီးအနှံ (၅:၂၂) လို့ ခေါ်ပါတယ်။ အမှုများနဲ့ အသီးအနှံ ကွာခြားချက်ဟာ အရေးကြီးပါတယ်။ ဇာတိပကတိရဲ့ အမှုများက လူပျက်ပြယ်နေတဲ့ လူသားရဲ့ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို လိုက်စားရာကနေ ထွက်လာတဲ့ ဆိုးကျိုးတွေကို ဖော်ပြပါတယ် (ဥပမာ လူမဆန်ခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ လူသတ်ခြင်း)။ ကိုယ်ကိုယ်ကို ဗဟိုပြုတဲ့ ဘဝနေသူတွေဟာ အပြစ်နဲ့ပတ်သက်ပြီး ဘုရားသခင်ရဲ့ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းကို ခံရမှာပါ။ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ထဲက အပြီးအပိုင် နှင်ထုတ်ခံရမှာပါ (ဂလာ၅:၂၁)။ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ အသီးအနှံနဲ့ ကျေးဇူးရတဲ့ ဘဝကတော့ ကိုယ်ကျိုးထက် အခြားသူတွေရဲ့ အကျိုးကို ဦးစားပေးပါတယ်။ ဒီအပြုအမူမျိုးဟာ လူသားတွေကိုယ်တိုင် ထုတ်လုပ်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဝိညာဉ်တော်က သူတို့ထဲမှာ ထုတ်ပေးတာပါ (အသီးအနှံ)။

The lists are noteworthy in at least two ways: First, Paul refers to them in different ways. He labels the vice list as actions coming from the flesh (5:19), but the virtue list he calls the fruit of the Spirit (5:22). The distinction between works and fruit is significant. The works of the flesh describe the results of the detrimental behavior of fallen humanity’s pursuit of its own interests (e.g., fornication, hatred, envy, murder). Those who follow a life focused on the self will experience God’s final judgment against sin: permanent exclusion from the kingdom of God (Gal. 5:21). A life graced with the fruit of the Spirit, on the other hand, places the welfare of others before its own. This behavior is not generated by humans themselves; it is what the Spirit produces in them (i.e., the fruit).

 

ဒုတိယအနေနဲ့၊ အပျက်အစီးစာရင်းကို ရေတွက်ရ များပြားစွာ တမင်ဖော်ပြထားပြီး (၅:၁၉)၊ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ အသီးအနှံကို တစ်ခုတည်း (၅:၂၂) လို့ ဖော်ပြထားပါတယ်။ ဒီကွဲပြားမှုက ဇာတိပကတိအတိုင်း နေတဲ့ ဘဝက ပျက်စီးမှု၊ ခွဲထွက်မှု၊ သဘောထားကွဲလွဲမှုတွေ ဖြစ်ပေါ်စေတယ်လို့ အကြံပြုနိုင်ပါတယ်။ အပြစ်မှာ ရည်ရွယ်ချက် မရှိပါဘူး။ ခွဲထွက်စေရုံသာ လုပ်ပါတယ်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေနဲ့ ဝိညာဉ်တော်ထဲမှာ နေတဲ့ ဘဝက ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းဆိုတဲ့ တစ်ခုတည်းသော အသီးအနှံကို ထုတ်ပေးပြီး ညီညွတ်မှုကို မြှင့်တင်ဖို့ ပုံစံအမျိုးမျိုးနဲ့ ထင်ရှားစေပါတယ်။ ချစ်ခြင်းကို ဦးစားပေးတာဟာ ဂလာတိ ၅:၆ နဲ့ ၅:၁၃ မှာ ပေးထားပြီးသား ဗဟိုအခန်းကဏ္ဍနဲ့ နဲ့ ရှင်ပေါလုရဲ့ ကောင်းမြတ်ခြင်းစာရင်းတွေမှာ ပထမနေရာမှာ ထားတတ်တာနဲ့ ကိုက်ညီပါတယ် (၂ကော၆:၆၊ ၁တိ၄:၁၂၊ ၆:၁၁၊ ၂တိ၂:၂၂)။ ချစ်ခြင်းဟာ ကောင်းမြတ်ခြင်းများစွာထဲက တစ်ခုသာမဟုတ်ဘဲ အဓိက ခရစ်ယာန်ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ အခြားအားလုံးရဲ့ သော့ချက်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ အမြင့်ဆုံး လက်ဆောင် (ရော၅:၅၊ ၁ကော၁၃:၁၃) ဖြစ်ပြီး ယေရှုနောက်လိုက်တိုင်း ဘဝထဲမှာ ပြည့်ဝနေရမှာပါ (ယောဟန်၁၃:၃၄–၃၅)။

Second, the vice list is deliberately labeled as being plural in number (5:19), while the fruit of the Spirit (5:22) is singular. This difference may suggest that a life lived in the flesh promotes disruption, divisiveness, and disunity. Sin lacks purpose; it only fragments. In contrast, life in the Spirit produces one fruit of the Spirit, God’s love, which manifests itself in different forms to foster unity. This prioritizing of love agrees with the central role it has already been given in Galatians 5:6 and 5:13 and with the emphasis on its being first place in Paul’s virtue lists elsewhere (2 Cor. 6:6; 1 Tim. 4:12; 6:11; 2 Tim. 2:22). Love is not one virtue among many but the cardinal Christian virtue, the key to all others. It is the supreme gift of the Spirit (Rom. 5:5; 1 Cor. 13:13) that should fill the life of every follower of Jesus (John 13:34–35).

 

ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ အသီးအနှံဟာ ဝိညာဉ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့ထဲမှာ ထုတ်ပေးတဲ့ အကျင့်သီလဘဝ ဖြစ်ပေမယ့်၊ ဒီအသွင်ပြောင်းမှုဟာ အလိုအလျောက် မဖြစ်ပေါ်ပါဘူး။ ဂလာတိ ၅:၁၆–၂၆ မှာ ကြိယာငါးခုံးက ယုံကြည်သူတွေမှာ အခန်းကဏ္ဍရှိတယ်ဆိုတာ ပြပါတယ်။ ပထမလေးခုက ဝိညာဉ်တော်ကို နေ့စဉ်ဆုံးဖြတ်ချက်ချပြီး အလုပ်လုပ်ခွင့်ပေးရမယ်ဆိုတာ ပြပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ လျှောက်လှမ်းရမယ် (အပိုဒ် ၁၆)၊ လမ်းပြခြင်းခံရမယ် (အပိုဒ် ၁၈)၊ နေရမယ် (အပိုဒ် ၂၅)၊ ဝိညာဉ်တော်နဲ့ လိုက်လျောရမယ် (အပိုဒ် ၂၅)။ ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့ကို အတင်းအကြပ် မလုပ်ပါဘူး။ ဒါ့အပြင် ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ လမ်းပြခြင်းခံရတာက ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ လှုံ့ဆော်မှုကို ခွဲခြားသိမြင်ဖို့ သင်ယူရမယ်လို့ ဆိုလိုပြီး၊ ဒါဟာ ဆုတောင်းရာမှာ ဘုရားသခင်နဲ့ တစ်ကိုယ်တည်း ဆက်ဆံရေးမှာသာ ဖွံ့ဖြိုးလာနိုင်ပါတယ်။

Although the fruit of the Spirit is the moral life that the Spirit produces in us, this transformation does not happen automatically. Five verbs in Galatians 5:16–26 indicate that believers play a role. The first four demonstrate the necessity of a daily decision to allow the Spirit to work within us; we are to walk (v. 16), be led (v. 18), live (v. 25), and conform to the Spirit (v. 25). God will not force Himself on us. In addition, being led by the Spirit suggests that we also need to learn to discern the Spirit’s prompting in our lives, and this can develop only when we spend time in private communion with God in prayer.

 

ရှင်ပေါလုသုံးတဲ့ နောက်ဆုံးကြိယာက အတိမ်းအစောင်းဆုံးပါ။ ဇာတိပကတိနဲ့ သူ့ရဲ့ စိတ်အင်အားနဲ့ ဆန္ဒတွေကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေသတ်ဖြတ်ပါလို့ ညွှန်နပါတယ် (အပိုဒ် ၂၄)။ ရှင်ပေါလုက ပုံဆောင်ချက်အနေနဲ့ ပြောတာ သိသာထင်ရှားပါတယ်။ ဒါပေမယ့် သူ့ရဲ့ စကားရဲ့ အခြေခံအချက်က ရှင်းပါတယ်။ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ဝိညာဉ်တော်နဲ့ ပူးပေါင်းပြီး ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ဟောင်းနေတဲ့ နေထိုင်မှုပုံစံကို ပြင်းထန်စွာ ဆောင်ရွက်ရမယ်။ အသေသတ်ဖြတ်ရမယ် (ရော၈:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေသတ်ဖြတ်ခြင်းဟာ ဝိညာဉ်တော်ရဲ့ တန်ခိုးအားဖြင့် ဝိညာဉ်ဘဝကို ကျွေးမွေးပြီး ဇာတိပကတိရဲ့ ဆန္ဒတွေကို ငတ်မွတ်စေတဲ့အခါ အဖြစ်သို့ ရောက်ပါတယ် (ရော၁၃:၁၄)။ ဇာတိပကတိကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေသတ်ဖြတ်တာဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ ကိုယ်ပိုင်အင်အားနဲ့ မလုပ်နိုင်တာ သတိပြုရမှာပါ။ ကျွန်ုပ်တို့ဟာ ခလဗရီ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ ခရစ်တော်အတွက် ဘုရားသခင် လုပ်ပေးပြီးသား အမှုကို ဝိညာဉ်တော်ကို ကျွန်ုပ်တို့ဘဝထဲ ကြိုဆိုပြီး လုပ်ဆောင်ခြင်းပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

The final verb Paul employs is the most startling; he instructs us to crucify the flesh with its passions or affections and desires or lusts (v. 24). While Paul was obviously speaking figuratively, the basic point of his terminology is clear: we are to work with the Spirit by taking drastic action in regard to our old way of life. It must be put to death (cf. Rom. 8:13). Crucifixion becomes a reality in our lives when we feed our spiritual life and starve the desires of the flesh through the strength of the Spirit (Rom. 13:14). It is important to note that crucifying the flesh is not something we do in our own strength. We welcome the Spirit into our lives to do what God already did for us in Christ at Calvary.

 

အခန်းကြီး - ၆

၆:၁–၆။ ဧဝံဂေလိတနာနဲ့ အသင်းတော်။ ဂလာတိ ၅:၁၃ နောက်ပိုင်း ခရစ်ယာန်အပြုအမူဆိုင်ရာ ရှင်ပေါလုရဲ့ ဆွေးနွေးချက်ဟာ အများအားဖြင့် သီအိုရီဆန်ပါတယ်။ ဘုရားသခင်ရဲ့ တရားတော်ဟာ ချစ်ခြင်းအားဖြင့် ပြည့်စုံတယ်လို့ (၅:၁၄) နဲ့ ဝိညာဉ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ လူတွေရဲ့ ဘဝထဲမှာ ဒီချစ်ခြင်းကို ထုတ်ပေးနိုင်တယ်လို့ (၅:၁၆–၂၆) ရှင်းပြပါတယ်။ ဂလာတိလူမျိုးတွေ ဘုရားသခင်ရဲ့ ချစ်ခြင်းနဲ့ သတ်မှတ်ထားတဲ့ ဘဝထဲမှာ ဘာတွေ ပါဝင်သလဲဆိုတာကို ပိုနားလည်အောင် သူ့စာရဲ့ အဓိကအပိုင်းကို လက်တွေ့ဥပမာများနဲ့ နိဂုံးချုပ်ပါတယ်။

6:1–6. The Gospel and the Church. Paul’s discussion of Christian behavior after Galatians 5:13 is largely theoretical. He explains that God’s law is fulfilled through love (5:14) and that it is the Spirit alone who can produce that love in people’s lives (5:16–26). To help the Galatians better understand what is involved in a life defined by God’s love, Paul concludes the body of his letter with several practical examples that illustrate what such a life should look like.

 

ပထမဥပမာက ယုံကြည်သူတစ်ပါးပါး အပြစ်ထဲ ကျရောက်သွားတဲ့ အခြေအနေနဲ့ ပတ်သက်ပါတယ်။ အပိုဒ် ၁ မှာ ရှင်ပေါလုမြင်ယောင်ထားတဲ့ အခြေအနေဟာ တမင်တကာ သူတော်စင်ကန်း ဖောက်ပြန်တာ မဟုတ်ပါဘူး။ ဒါကို သူရွေးသုံးတဲ့ paraptōma ဆိုတဲ့ စကားလုံး (“ဘေးနားကျသွားခြင်း” လို့ အဓိပ္ပာယ်ရပြီး “မှားယွင်းမှု၊ အပြစ်၊ အမှား၊ ချော်လဲခြင်း” စသဖြင့် ဘာသာပြန်ကြတယ်) ကနေ သိသာပါတယ်။ ဒါကြောင့် တမင်သက်သက် ဒါမှမဟုတ် တမင်လိုက်လျောတဲ့ အပြစ်ကြီး (၁ကော၅:၁–၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို ကိုင်တွယ်တာ မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်ယာန်ဘဝမှာ မှားယွင်းစွာ ခြေလှမ်းချော်ပြီး အပြစ်ထဲ ကျရောက်သွားတာကို ရည်ညွှန်းတာပါ။ ဒီလို အခြေအနေမှာ အသင်းတော်က လူကို ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ ကြိုးစားရမယ်လို့ ရှင်ပေါလုက ဆိုပါတယ်။ “ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ ဘာသာပြန်ထားတဲ့ ကြိယာ katartizō ဆိုတာက “ပြုပြင်မွေးမြူစေခြင်း” ဒါမှမဟုတ် “စနစ်တကျ ပြန်ထားခြင်း” ကို ဆိုလိုပါတယ်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းမှာ ငါးမျှားကွန်ကို ပြုပြင်တာကို ရည်ညွှန်းပြီး (မဿဲ၄:၂၁၊ မာ၁:၁၉)၊ ဂရိစာပေမှာ အရိုးကျိုးတာကို ပြန်ညှိပေးတဲ့ ဆေးပညာဆိုင်ရာ စကားလုံးအဖြစ် သုံးပါတယ်။ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာဝင်အဖွဲ့ဝင်တွေအနေနဲ့ ခရစ်ယာန်ခရီးမှာ အတူလျှောက်လှမ်းရင်း ချော်လဲနိုင်တဲ့ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို နူးညံ့စွာ (၅:၂၃) ဂရုစိုက်ရမှာဟာ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ တာဝန်ပဲ ဖြစ်ပါတယ်။

The first example deals with the situation of a fellow believer falling into sinful behavior. The situation Paul envisions in v. 1 does not appear to be an act of deliberate apostasy. This is evident in his choice of the word paraptōma (lit. “to fall beside”; variously translated as “wrongdoing,” “sin,” “fault,” “trespass”), which was used figuratively to describe a person who makes a false step. Therefore, rather than dealing with a case of defiant or intentional sin (cf. 1 Cor. 5:1–5), Paul is referring to a mistake in the Christian life that has drawn one into sin. In such a case, Paul says the church should seek to restore the person. The word translated as “restore” (katartizō) means “to mend” or “to put in order.” The NT uses it in reference to mending fishnets (Matt. 4:21; Mark 1:19), and Greek literature employs it as a medical term describing the process of setting a broken bone. As members of the body of Christ, it is our responsibility to gently care (5:23) for our brothers and sisters in Christ who may stumble and fall as we walk together in our Christian pilgrimage.

 

ရှင်ပေါလုက ပြန်လည်ပြုပြင်ရေးအမှုတော်မှာ ပါဝင်သူတွေကို ကိုယ်တိုင်လည်လည်း စုံစမ်းချင်စိတ်နဲ့ ထိခိုက်နိုင်တာကို ထည့်သတိပေးပါတယ် (ဂလာ၆:၁)။ skopeō ဆိုတဲ့ စကားလုံးက စာသားအရ “ဂရုတစိုက် ကြည့်ပါ” ဒါမှမဟုတ် “ဂရုတစိုက် အာရုံစိုက်ပါ” ကို ဆိုလိုပြီး (ရော၁၆:၁၇၊ ဖိ၂:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အပြစ်က ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း အံ့အားသင့်အောင် မဖမ်းစားသွားစေဖို့ ကိုယ်တိုင်ကို ဂရုတစိုက် ကြည့်ရှုရမယ်လို့ ညွှန်ပြပါတယ်။ အရင်က မာန်မာန ဒါမှမဟုတ် မာန်တက်ခြင်း (စာသားအရ “ဗလာမာန”၊ ဂလာ၅:၂၆) ကို မဖြစ်ဖို့ သတိပေးချက်က ရှင်ပေါလုက ပြန်လည်ပြုပြင်ဖို့ လိုအပ်နေသူတွေထက် ဝိညာဉ်ရေးရာ သာလွန်နေတယ်လို့ မခံစားမိဖို့ ဂလာတိလူမျိုးတွေကို အထူးသတိပေးတာကို ဖော်ပြပါတယ်။ ဒီသတိပေးချက်ကို အပိုဒ် ၄ မှာ ထပ်ပြောထားတာမို့ ကျွန်ုပ်တို့ရဲ့ အားနည်းချက်ကို အသိအမှတ်ပြုရင်း အခြားသူတွေရဲ့ ကျရှုံးမှုကြောင့် မာန်မတက်ရဘူးလို့ ဆိုလိုပါတယ်။

Paul also counsels those involved in the ministry of restoration to take into account their own vulnerability to temptation (Gal. 6:1). The word skopeō literally means “to look at carefully” or “to pay careful attention to” (cf. Rom. 16:17; Phil. 2:4), so Paul is instructing us to keep a careful eye on ourselves lest sin also take us by surprise. The earlier warning against becoming proud or conceited (lit. “empty glory”; Gal. 5:26) suggests that Paul is specifically warning the Galatians against feeling spiritually superior over those in need of restoration. This warning, repeated in v. 4, implies that in recognizing our own frailty, we should not boast on account of the failures of others.

 

အချစ်သည် ယုံကြည်သူများအကြား တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးပေးခြင်းအားဖြင့်လည်း အသင်းတော်အတွင်း ထင်ရှားစေရမည် (၆:၂)။ “ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး” ဆိုသည်မှာ အဝေးကြီးထိ ထမ်းရသည်မှာ ခက်ခဲလှသော လေးလံသောဝန်ကို ဆိုလိုပြီး၊ မည်သည့်ဒုက္ခ ဒါမှမဟုတ် အခက်အခဲမဆို ဥပစာပုံဆောင်အဖြစ် သုံးခဲ့ကြသည် (ဥပမာ၊ မသဲ ၂၀:၁၂၊ ၁ သက် ၂:၉၊ ၂ သက် ၃:၈)။ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးထမ်းပိုးပေးကြလော့ဟု ပေါလုပေးသော တိုက်တွန်းချက်၏ အနီးကပ်ဆုံးအကြောင်းအရာတွင် အရင်ကဖော်ပြခဲ့သော ယုံကြည်သူများ၏ အကျင့်ပျက်ခြင်းများလည်း ပါဝင်သော်လည်း၊ ပေါလုစိတ်တော်တွင်းရှိ အဓိပ္ပာယ်မှာ အဆများစွာ ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများကို တစ်ယောက်တည်း ထမ်းရွက်ရန် ရည်ရွယ်ထားသည်မဟုတ်ချေ။ အသင်းတော်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့်တူသော အသက်ရှင်သော အဖွဲ့အစည်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးအား ဖြစ်ပျက်သမျှသည် ကျန်ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံးကို ထိခိုက်စေသည် (၁ ကော ၁၂:၁၂-၂၆)။ အသင်းတော်သည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ဆက်ဆံပြီး ဂရုစိုက်ကြသော ယုံကြည်သူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုက ကျွန်ုပ်တို့အား အခြားသူများကို ဂရုစိုက်ရန်နှင့် အခြားသူများက ကျွန်ုပ်တို့ကို ဂရုစိုက်ခွင့်ပေးရန် တိုက်တွန်းထားသည်။ သို့သော် ကအမှန်တကယ် ကျွန်ုပ်တို့သည် အခြားသူများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးပေးရန် အလွန်စိတ်အားထက်သန်တတ်သော်လည်း၊ ကိုယ်တိုင်ခံစားနေရသော ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို မည်သူ့ကိုမျှ ကူညီခွင့်မပေးတတ်ကြချေ။ မိမိကိုယ်ကို လုံလောက်သည်ဟူသော ယူဆချက်ကို ပေါလုက ကျွန်ုပ်တို့တွင်လည်း လိုအပ်ချက်နှင့် အားနည်းချက်များရှိကြောင်း ဝန်ခံရန် ငြင်းဆန်သော လူ့မာနကို ရှုတ်ချထားသည် (အပိုဒ် ၃)။ ထိုမာနသည် အခြားသူများထံမှ နှစ်သိမ့်မှုကို လုယူသွားပြီး၊ ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူသော ဓမ္မအမှုကို အခြားသူများက ဆောင်ရွက်ခွင့်မရအောင် ဟန့်တားသည်။

Love is also to be manifest in the church by believers bearing one another’s burdens (6:2). “Burden” refers to a heavy load that is difficult to bear over a great distance, and it became a metaphor for any type of trouble or difficulty (e.g., Matt. 20:12; 1 Thess. 2:9; 2 Thess. 3:8). The immediate context of Paul’s injunction to bear one another’s burdens certainly includes the moral lapses of the believers mentioned before, but the idea he has in mind is much broader. God does not intend for us to shoulder all our burdens alone. The church is a living entity, like a human body; what happens to one member affects the rest of the body (1 Cor. 12:12–26). The church is a community of believers who interact with and care for each other. Paul calls on us to care for others and to allow others to care for us. Unfortunately, we are often far more willing to assist others in carrying their burdens than we are to allow anyone to help us shoulder our own. Paul condemns this attitude of self-sufficiency as human pride that refuses to admit that we, too, have needs and weaknesses (v. 3). Such pride robs us of the comfort of others and prevents others from fulfilling the ministry that God has called them to perform.

 

ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးထမ်းပိုးပေးခြင်းကို “ခရစ်တော်၏တရား” ကို ပြည့်စုံစေခြင်းနှင့် ပေါလုချိတ်ဆက်ထားသည် (အပိုဒ် ၂)။ “ခရစ်တော်၏တရား” ဟူသော စကားစုသည် သမ္မာကျမ်းတစ်စောင်လုံးတွင် ဤနေရာတစ်နေရာတည်းသာ ရှိပြီး၊ ပေါလုက အလားတူစကားကို ၁ ကောရိန် ၉:၂၁ တွင် သုံးခဲ့ဖူးသည်။ အချို့က ဤစကားစုသည် ဆီးနဲတောင်ပေးသော ဘုရားသခင်၏တရားကို ခရစ်တော်၏တရားအသစ်ဖြင့် အစားထိုးလိုက်ပြီဟု မမှန်ကန်စွာ ငြင်းဆိုကြသည်။ နောက်ထပ်အချို့က ဤ “တရား” ဟူသောစကားသည် ယေရှု၏ဥပမာကို လိုက်ခြင်းကဲ့သို့ ယေဘုယျမူတစ်ခုကိုသာ ဆိုလိုသည်ဟု ဆိုကြသည် (ရော ၇:၂၁၊ ၁ ပေ ၂:၂၄)။ နောက်ဆုံးအယူအဆတွင် တစ်စုံတစ်ရာ တန်ဖိုးရှိသော်လည်း၊ အကြောင်းအရာနှင့် ဂလာတိ ၅:၁၄ အရ ခရစ်တော်၏တရားကို ပြည့်စုံစေခြင်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားဖြင့် မောရှေ၏တရားကို ပြည့်စုံစေခြင်း၏ နောက်ထပ်ရည်ညွှန်းချက်ဖြစ်သည်။

Paul connects bearing burdens with fulfilling “the law of Christ” (v. 2). The phrase “the law of Christ” occurs nowhere else in the Bible, though Paul uses a similar expression in 1 Corinthians 9:21. Some mistakenly argue that this expression indicates that the law of God given at Sinai has been replaced with a different law: that of Christ. Others claim that the word “law” simply designates a general principle (Rom. 7:21), such as following the example of Jesus (1 Pet. 2:24). While the latter concept has some merit, the context and Galatians 5:14 suggest that fulfilling the law of Christ is another reference to fulfilling the Mosaic law through love.

 

ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းသည် အကျင့်တရားကို ပယ်ဖျက်လိုက်သည်မဟုတ်ကြောင်း ပေါလုက အရင်ပြပြီးဖြစ်သည်။ ယင်းအစား၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသော အကျင့်တရားသည် ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်နေသည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုခရစ်တော်သည် လောက၌ရှင်လတ်လတ်က သွန်သင်တော်မူခဲ့ပြီး ကျင့်သုံးတော်မူခဲ့သမျှ၏ အဓိကအနှစ်သာရဖြစ်သည်။ အခြားသူများ၏ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးကို ထမ်းပိုးပေးခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ယေရှုခရစ်တော်၏ ခြေရာကို လိုက်ရုံသာမက တရားကိုလည်း ပြည့်စုံစေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤရှုထောင့်မှကြည့်လျှင် တရားသည် ကိုယ်ကိုယ်တိုင်ကိုသာ အဓိကထားသော တရားအားကိုင်းကျင့်စည်းကမ်းများနှင့် မသက်ဆိုင်တော့ဘဲ၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ရန်နှင့် လူများကို မည်သို့ဂရုစိုက်ရမည်နှင့် သက်ဆိုင်သည် (ဝတ် ၁၉:၁၈)။

Paul has already shown that the coming of Christ did not annul the Moral Law. Instead, the Moral Law interpreted by love continues to play an important role in the Christian life. This is the epitome of what Jesus taught and practiced during His earthly ministry. In bearing others’ burdens, we are not only following in the footsteps of Jesus but also fulfilling the law. Viewed from this perspective, the law is not about legalistic rules that focus our attention primarily on ourselves, but it is about how we should love God and care for other people (Lev. 19:18).

 

ဂလာတိလူမျိုးတို့အား ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ဂရုစိုက်ခြင်းတွင် ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်များ၏ ငွေကြေးလိုအပ်ချက်ကိုပါ ဂရုစိုက်ခြင်းလည်း ပါဝင်ကြောင်း ပေါလုက သတိပေးခဲ့သည် (ဂလာ ၆:၆)။ ဖိလိပ္ပိ ၄:၁၅ တွင် ဖိလိပ္ပိလူမျိုးတို့က သူ့အား ရက်ရက်ရောရော “မျှဝေပေးခဲ့” သော ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို ဖော်ပြထားသည်။ ပေါလုသည် အသင်းတော်များထံမှ ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို အားမကိုးဘဲ နေထိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဆရာတစ်ဦးနှင့် တရားဟာကျွေးသူတစ်ဦးသည် ငွေကြေးခံစားခွင့်ရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည် (၁ ကော ၉:၃-၁၂)။ ဆရာများကို ဂရုစိုက်ရန် သူ၏တိုက်တွန်းချက် (ဂလာ ၆:၆) သည် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများအတွက်လည်း သင့်လျော်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ဂျူးလူမျိုးများသည် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့နှင့် ပူဇာပူဇော်သက္ကာများဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်များကို ထောက်ပံ့ရန် အကျင့်ရှိခဲ့သော်လည်း၊ တပါးအမျိုးသားလောကတွင် ထိုသို့သော ဓလေ့မရှိခဲ့ပေ။

Paul reminded the Galatians that caring for each other in love includes caring for the financial needs of their spiritual leaders as well (Gal. 6:6). In Philippians 4:15, he mentions the financial support the Philippians had so generously “shared” with him. Although it had been Paul’s practice not to rely on his churches for financial support, he acknowledges that financial remuneration is a right a teacher or preacher can expect to be honored (1 Cor. 9:3–12). His counsel to care for the teachers (Gal. 6:6) was also appropriate for Gentile believers, for unlike Jews, who were accustomed to supporting their spiritual leaders through tithe and offerings, the Gentile world had no similar practice.

 

၆:၇-၁၀။ မျိုးစေ့ချခြင်းနှင့် ရိတ်သိမ်းခြင်း။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူသည့်အတိုင်း ဖြစ်လာရန် ပေါလုက လောကီဇာတိခံယူမှုနှင့် ဝိညာဉ်တော်အား မျိုးစေ့ချခြင်းအကြောင်း ယေဘုယတိုက်တွန်းချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (မသဲ ၁၃:၁-၁၁၊ ၁၈-၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤတိုက်တွန်းချက်ဖြင့် ဂလာတိ ၅ တွင် ဇာတိခံယူမှုနှင့် ဝိညာဉ်တော်အကြောင်း သူ၏အရင်မှတ်ချက်များကို ပေါလှထုတ်သည်။ သူ၏ဥပစာတွင် မြေအမျိုးအစား နှစ်မျိုးရှိသည်—ဇာတိခံယူမှုနှင့် ဝိညာဉ်တော်—လူသားများက မည်သည့်မြေကို ရွေးချယ်မျိုးစေ့ချမည်ကို ရွေးချယ်နိုင်သည်။ ပေါလု၏ဥပစာအတိုင်း၊ မျိုးစေ့ချရာမြေသည် ရိတ်သိမ်းရမည့်သီးနှံကို ဆုံးဖြတ်သည် (ယော ၃:၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဇာတိခံယူမှုသည် ဝိညာဉ်ရေးသီးနှံကို ဘယ်တော့မျှ မထုတ်နိုင်ပေ၊ ဝိညာဉ်တော်သည်လည်း ဝိညာဉ်ရေးသီးနှံကိုသာ ထုတ်ပေးနိုင်သည်။ အရာအားလုံးသည် လူတစ်ဦးမျိုးစေ့ချှင့်ပုံပေါ်မူတည်သည်။ အသင်းတော်သည် ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်လာရန် ဝိညာဉ်ရေးရာများတွင် ရင်းနှီးမြှုပ်နှံရမည်။ ထို့ကြောင့် ဂလာတိလူမျိုးတို့အား ကောင်းမှုပြုရာတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို လက်တွေ့ကျကျ ထင်ရှားစေရန်၊ အထူးသဖြင့် အသင်းတော်အတွင်းရှိ ယုံကြည်သူမိသားစုဝင်များအား ပေါလုက တိုက်တွန်းထားသည် (၆:၁၀)။

6:7–10. Sowing and Reaping. Paul rounds out his counsel on what the church is called to be with a general exhortation about sowing and reaping to the flesh and to the Spirit (cf. Matt. 13:1–11, 18–23). Paul uses the counsel to highlight his previous comments about the flesh and the Spirit in Galatians 5. His metaphor has two types of soil—the flesh and the Spirit—and humans can choose which one to sow in. Following Paul’s analogy, the type of soil that one uses for sowing determines the crop that is produced (cf. John 3:6). The flesh can never produce a spiritual crop and the Spirit can only yield a spiritual harvest. Everything depends on how a person sows. For the church to be what God has called it to be—His representative on this planet—it must invest in spiritual things. Hence, Paul urges the Galatians not to tire of doing good in order to reflect God’s love in tangible ways to everyone, especially to those in the church, the house (or family) of believers (6:10).

 

၆:၁၁-၁၈

 နောက်ဆုံးအတွေးများ ဂလာတိအခြေအနေကို စိုးရိမ်သောကြောင့် ပေါလုက ဂလာတိလူမျိုးတို့အား မိုက်မဲသောလမ်းမှ ပြန်လှည့်ရန် နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၆:၁၁-၁၇)။ ထို့နောက် ဆုတောင်းစကားဖြင့် စာကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈)။

6:11–18

Final Thoughts

Paul’s concern for the situation in Galatia compelled him to make one last appeal to the Galatians to turn from their foolish ways (6:11–17) before concluding the letter with a prayer (v. 18).

 

၆:၁၁-၁၇။ နောက်ဆုံးတိုက်တွန်းချက်။ ပေါလု၏စာများတွင် နိဂုံးချုပ်မှတ်ချက်များတွင် များသောအားဖြင့် အချက်သုံးချက်ပါဝင်သည်- (၁) စာပို့ရာအသင်းတော်နှင့် ဆက်စပ်နေသော သီးခြားလူများအား ကိုယ်တိုင်နှုတ်ဆက်စကား (ဥပမာ ၁ ကော ၁၆:၁၉-၂၀)၊ (၂) ကိုယ်တိုင်လက်မှတ်ထိုး (ဥပမာ ၁ ကော ၁၆:၂၁)၊ (၃) နိဂုံးဆုတောင်းစကား (ဥပမာ ၁ ကော ၁၆:၂၃)။ ဤပုံမှန်အချက်များကို ဂလာတိစာနိဂုံးနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်လျှင် ကွဲပြားချက်နှစ်ခုကို တွေ့ရသည်။ ပထမအချက်မှာ ဂလာတိစာတွင် နိဂုံးနှုတ်ဆက်စကား လုံးဝမပါရှိပေ။ စာအစတွင် ပုံမှန်ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းစကားကို ချန်လှပ်ထားခဲ့သည်မှာ သိသိသာသာမဟုတ်ခဲ့လျှင်၊ နိဂုံးနှုတ်ဆက်စကား ချန်လှပ်ထားခြင်းကို သိပ်မထူးခြားဟမဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် နှစ်ခုစလုံးကို ချန်လှပ်ထားခြင်းသည် တိုက်ဆိုင်မှုမဟုတ်ချေ။ ၎င်းသည် ဂလာတိလူမျိုးများနှင့် ပေါလု၏ တင်းမာနေသော ဆက်ဆံရေး၏ နောက်ထပ်အမှတ်အသားတစ်ခုဖြစ်သည်။

6:11–17. A Last Plea. The closing remarks in Paul’s letters usually include three elements: (1) personal greetings for specific individuals associated with the church to which the letter is addressed (e.g., 1 Cor. 16:19–20), (2) a personal signature (e.g., 1 Cor. 16:21), and (3) a closing benediction (e.g., 1 Cor. 16:23). When these typical features are compared to the final remarks in Galatians, two significant differences appear: First, Galatians contains no final greeting. Had Paul not omitted the usual word of thanksgiving at the beginning of this letter, the absence of the final greeting might not seem too significant. The omission of both elements, however, can hardly be accidental. They are another indication of Paul’s strained relationship with the Galatians.

 

ဒုတိယအချက်မှာ ဂလာတိစာတွင် သူကိုယ်တိုင်လက်ရေးဖြင့် ရေးထားသော ရှည်လျားသော တိုက်တွန်းချက်ပါရှိသည်။ ရှေးခေတ်လူအများအပြားကဲ့သို့ပင် ပေါလုသည် စာကို စာရေးသူအား  dictation လုပ်ပေးလေ့ရှိသည် (ရော ၁၆:၂၂၊ ၁ ပေ ၅:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့နောက် စာကို စစ်မှန်ကြောင်း အတည်ပြုရန် ကိုယ်တိုင်ဘောပင်ယူကာ နိဂုံးဆုတောင်းစကားကို လက်ရေးဖြင့် ရေးလေ့ရှိသည် (၂ သက် ၃:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤကိစ္စတွင် စာရေးသူထံမှ ဘောပင်ကို ယူလိုက်စဉ် ဂလာတိလူမျိုးတို့အတွက် စိုးရိမ်သောကြောင့် ရိုးရိုးနိဂုံးဆုတောင်းစကားကိုသာ ရေးရန် မစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ သူသည် မှန်ကန်သောဧဝံဂေလိတရားသို့ ပြန်လှည့်ရန် နောက်တစ်ကြိမ် တိုက်တွန်းရန် မဖြစ်မနေ လိုအပ်နေခဲ့သည်။

Second, Galatians contains a long appeal written by his own hand. Like many others in antiquity, Paul’s standard practice was to dictate his letter to a scribe (cf. Rom. 16:22; 1 Pet. 5:12). Afterward, he would take the pen and write the closing benediction with his own hand to authenticate the letter (cf. 2 Thess. 3:17). In this case, when he took the pen from the scribe, his concern for the Galatians prevented him from simply writing a final benediction. He felt compelled to appeal to them once more to return to the true gospel.

 

ပေါလုက သူ၏လက်ရေးလုံးကြီးများကို သတိပြုကြရန် ဂလာတိလူမျိုးတို့ကို အစတွင် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ အချို့က ဤမှတ်ချက်သည် တမန်တော်၏ မျက်စိမကောင်းခြင်းကို ညွှန်ပြသည်ဟု မြင်ကြသည် (ဂလာ ၄:၁၅၊ ၂ ကော ၁၂:၇-၉ ကြည့်ပါ)။ နောက်ထပ်အချို့က စာလုံးပုံစံမမှန်ကန်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု ယူဆကြပြီး၊ ပေါလု၏လက်များသည် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုကြောင့် သို့မဟုတ် သားရေလုပ်ငန်းကြောင့် ပုံပျက်နေသည်ဟု ခန့်မှန်းကြသည်။ ဤအမြင်နှစ်ခုစလုံး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ပေါလုသည် သူ၏အချက်ကို အလေးပေးပြီး သတိထားမိစေရန် လုံးကြီးများဖြင့် ရေးထားခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။

Paul begins the appeal by calling the Galatians to notice the size of his large letters (v. 11). Some see this remark as indicating the apostle’s poor eyesight (see Gal. 4:15; 2 Cor. 12:7–9), while for others the reference is to the letters’ misshapen form. They speculate that Paul’s hands were either so crippled from persecution or gnarled from leatherworking that he could not shape the letters with precision. While both views are certainly possible, Paul may simply have been writing with large letters to emphasize his point and to get their attention.

 

ဂျူးတရားသူကြီးများ၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် လှုံ့ဆော်မှုကို အရင်က သဲလွန်စပုံစံဖြင့်သာ ဖော်ပြခဲ့ဖူးသော်လည်း (ဂလာ ၁:၇၊ ၄:၁၇၊ ၅:၁၀၊ ၁၂ ကြည့်ပါ)၊ ဂလာတိ ၆:၁၂-၁၃ တွင် သူတို့ကို တိုက်ရိုက်ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့သည် ဇာတိခံယူမှု၌ မာန်ဖြင့် “မျက်နှာကောင်းပြချင်” ကြသည်ဟု ဖော်ပြသည် (၆:၁၂)။ ဂရိ-ရောမလောကတွင် ဤစကားကို ပြဇာတ်သမားများ ဇာတ်ကောင်အဖြစ်သရုပ်ဆောင်စဉ် ဝတ်ဆင်သော မျက်နှာဖုံးကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုက ဂျူးတရားသူကြီးများကို ပရိသတ်၏ ချီးကျူးမှုကို ရယူချင်သော သရုပ်ဆောင်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများကို အရေဖျားလှီးခြင်းခံယူရန် အတင်းအကြပ်ခိုင်းစေခြင်းအားဖြင့်၊ ဂလာတိရှိ ဂျူးလူမျိုးများနှင့် ယေရုရှလင်ရှိ ဂျူးခရစ်ယာန်များ၏ ချီးကျူးမှုကို ရယူချင်ခဲ့ပုံရသည်။ ဒါဝိဒ်သည် ဖိလိတ္တိလူမျိုးနှစ်ရာတို့၏ အရေဖျားခွဲများကို ရယူပြီး ရှောလုမင်း၏ ယောက္ခမဖြစ်လာရန် ကြွားဝါခဲ့သည်နှင့်အတူတူ (၁ ရှမွေလ ၁၈:၂၅-၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဂျူးတရားသူကြီးများသည် တပွဲခံခဲ့သော တပါးအမျိုးသားများ၏ အရေဖျားခွဲများဖြင့် မိမိတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးအောင်မြင်မှုကို ကြွားဝါချင်ခဲ့သည်။ အရေဖျားလှီးခြင်းကို အတင်းအကြပ်တောင်းဆိုရခြင်း၏ ရှက်ဖွယ်ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ထုတ်ပြီးနောက်၊ ဂလာတိလူမျိုးတို့အား သူ၏ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားကို နောက်ဆုံးတစ်ကြိမ် အနှစ်ချုပ်ပေးသည်။ သူ့အတွက် ဧဝံဂေလိတရားသည် အခြေခံအချက်နှစ်ချက်ပေါ်တွင် တည်သည်- (၁) လူ့မာနကို ဖယ်ရှားသော လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ဗဟိုချက် (၆:၁၄)၊ (၂) ဖြောင့်မတ်ခြင်းယုံကြည်ခြင်းအယူဝါဒ သို့မဟုတ် သူခေါ်သည့်အတိုင်း အသစ်ဖြစ်လာခြင်း (၆:၁၅)။

Although Paul hinted earlier at the agenda and motivation of the Judaizers (see Gal. 1:7; 4:17; 5:10, 12), his remarks in Galatians 6:12–13 are his first direct comments about them. He describes them as wanting to make a prideful display in the flesh (lit. to put on “a good face”; 6:12). The Greco-Roman world used this same word to describe the mask an actor would wear in the theater when playing a role. This suggests that Paul is comparing the Judaizers to actors who seek the audience’s approval. In forcing the Gentile believers to submit to circumcision, the Judaizers appear to have been seeking the approval of their fellow Jews in Galatia and other Jewish Christians back in Jerusalem. Like David, who presented the foreskins of two hundred Philistines to King Saul in order to become his son-in-law, the Judaizers wanted to boast in the Gentile foreskins they had acquired as an indication of their own spiritual accomplishments (cf. 1 Sam. 18:25–27). Having exposed the dishonorable motives that prompted the Judaizers’ insistence on circumcision, Paul summarizes his gospel message to the Galatians one final time. For him, the gospel rests on two fundamental tenets: (1) the centrality of the cross, which excludes human boasting (6:14), and (2) the doctrine of righteousness by faith, or what he calls the new creation (6:15).

 

ဧဝံဂေလိတရားကို အနှစ်ချုပ်ရာတွင် ပေါလုက ခရစ်တော်ထဲ၌ အရေဖျားလှီးခြင်းလည်းကောင်း၊ မလှီးခြင်းလည်းကောင်း အရေးမကြီးဟု ပါရာဒေါက်စ်ဆန်ဆန် ပြောဆိုသည် (၆:၁၅)။ သူသည် အရေဖျားလှီးခြင်းကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်မှာ (၅:၂-၄)၊ ယခုမူ အရေဖျားလှီးခြင်းလည်း မလှီးခြင်းလည်း အရေးမကြီးဟု မည်သို့ပြောနိုင်သနည်း။ ဂလာတိလူမျိုးတို့က သူ၏အဓိကအချက်ကို နားလည်မှားမည်ကို ကာကွယ်ရန် ဤသို့ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ အရေဖျားမလှီးခြင်းသည် ဘုရားသခင်အား အရေဖျားလှီးခြင်းထက် ပို၍နှစ်သက်ဖွယ်ဖြစ်သည်ဟု မည်သူမျှ မဆုံးဖြတ်စေလိုခဲ့ပေ။ မှန်ကန်သောဘာသာတရားသည် ပြင်ပဓလေ့ထုံးတမ်းများတွင် အမြစ်တွယ်နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ ဘုရားသခင်သည် လူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် ပြုပြင်ပေးသော အံ့ဖွယ်အမှုကြောင့် အသစ်ဖြစ်လာခြင်းတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။

In summarizing the gospel message, Paul makes a paradoxical comment that in Christ neither circumcision nor uncircumcision is important (6:15). Since he has been arguing strongly against circumcision (5:2–4), how can he now declare that neither circumcision nor uncircumcision really matters? Paul did this to prevent the Galatians from misunderstanding his main point. He does not want anyone to conclude that uncircumcision is more pleasing to God than circumcision. True religion is not rooted in any form of external rituals but in the radical work God does in the human heart that results in a new creation.

 

ktisis ဟူသော စကားလုံး (၆:၁၅) သည် တစ်ဦးချင်းသတ္တဝါ သို့မဟုတ် ဖန်ဆင်းခြင်း (၂ ကော ၅:၁၇) ကိုလည်းကောင်း၊ ဖန်ဆင်းခံရသမျှအားလုံးကိုလည်းကောင်း ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (ရော ၈:၂၂၊ ဟေဗြ ၉:၁၁)။ နှစ်ခုစလုံးသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏လုပ်ဆောင်ချက်ကို ညွှန်ပြပြီး၊ ထိုအချက်ပင် ပေါလု၏အဓိကအချက်ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းသည် အရေဖျားလှီးခြင်း သို့မဟုတ် အခြားမည်သည့်လူ့အားထုတ်မှုဖြင့်မျှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းမဟုတ်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့ သဘာဝအလျောက် မပိုင်ဆိုင်သောကြောင့် အသစ်ဟု သူခေါ်သည်။ ၎င်းသည် လုံးဝပြောင်းလဲခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်က ဤဖြစ်စဉ်ကို အသစ်မွေးဖွားခြင်းဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (ယော ၃:၅-၈)။ ဝိညာဉ်ရေးရာအရ သေနေသောလူကို ဘုရားသခင်က ဝိညာဉ်အသက်ကို မှုတ်သွင်းပေးသော ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်ကြောင့် အသစ်မွေးဖွားခြင်း သို့မဟုတ် အသစ်ဖန်ဆင်းခြင်းဖြစ်သည်။

The word ktisis (6:15) can refer either to an individual creature or creation (2 Cor. 5:17) or to all of the created order (Rom. 8:22; Heb. 9:11). Both imply the action of a creator, and that is Paul’s point. Salvation is not something that can be brought about by any human endeavor, whether circumcision or anything else. He refers to it as new because it is something that we do not naturally possess. It involves a total change, a divine act. Jesus described this same process as a new birth (John 3:5–8). It is a new birth or a new creation because it is a divine act by which God takes a spiritually dead person and breathes spiritual life into him or her.

 

နိဂုံးဆုတောင်းစကားမတိုင်မီ ပေါလုက တော်တော်လေး နားလည်ရခက်သော ထင်ရှားသောစကားကို ပြောသည်- ငါ့ကို မည်သူမျှ မနှောင့်ယှက်စေနှင့်။ အကြောင်းမှာ ငါ့ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် သခင်ယေရှု၏အမှတ်အသားများကို ငါဆောင်ထားသည်ဟူ၍ဖြစ်သည် (၆:၁၇)။ ဤနေရာတွင် သုံးသော ဂရိစကားလုံး stigma မှ အင်္ဂလိပ်စကား stigma ဆင်းသက်လာသည်။ အချို့က ဤမှတ်ချက်သည် ကျွန်များကို သခင်၏အမှတ်အသားဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခြင်း သို့မဟုတ် လျှို့ဝှက်ဘာသာတရားအချို့တွင် ပါဝင်သူများ ကိုယ်ကျိုးစီးပွားအတွက် တံဆိပ်ခတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု မြင်ကြသည်။ သို့သော် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းကြောင့် ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုနှင့် ဒုက္ခများကြောင့် ပေါလု၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ကျန်ရစ်သော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်ခြေပို၍များသည် (၂ ကော ၄:၈-၁၀၊ ၁၁:၂၄-၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Before the final benediction, Paul makes what seems to be a rather cryptic statement: no one is to trouble him, because he bears on his body the marks of the Lord Jesus (6:17). The Greek word used here is stigma, from which we derive the English word “stigma.” Some have seen in this comment a reference to the practice of branding slaves with the insignia of their master to identify them or to a ritual in some mystery religions in which participants branded themselves as a sign of devotion. It is more likely, however, a reference to the scars left on Paul’s body by the persecution and hardship he had experienced in proclaiming the gospel (cf. 2 Cor. 4:8–10; 11:24–27).

 

ဤအမှတ်အသားများကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ပေါလု၏သတင်းစကားနှင့် ဂလာတိလူမျိုးတို့နှင့် သူ၏အတွေ့အကြုန်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်။ အရေဖျားလှီးခြင်း၏ အမှတ်အသားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ ပေါလုက သခင်ယေရှုခရစ်တော်အား သစ္စာစောင့်သိမှု၏ အမှန်တကယ်သက်သေအဖြစ် သူ၏ခန္ဓာကိုယ်ပေါ်တွင် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းကြောင့် ရရှိသော ဒဏ်ရာဒဏ်ချက်များကို ဆောင်ထားသည်ဟု ဆိုသည်။ သူ၏တမန်တော်ခေါင်းဆောင်မှုနှင့် သတင်းစကားကို သံသယဝင်သူတိုင်း ဤအမှတ်အသားများကို ကြည့်ရုံဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းသက်သေကို တွေ့နိုင်သည်။ ဤဒဏ်ရာအချို့သည် ဂလာတိဒေသသို့ ဧဝံဂေလိတရားယူဆောင်လာစဉ် ခံရသော ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကြောင့် ဖြစ်ကြောင်း ဂလာတိလူမျိုးတို့ သိရှိပြီးဖြစ်သည် (တမန် ၁၄:၁၉၊ ၂ ကော ၁၁:၂၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The reference to these imprints or scars is directly connected to Paul’s message and to his experience with the Galatians. In contrast to the mark of circumcision, Paul says he bears on his body marks that are a much more significant indication of his true devotion to Jesus: the physical scars he acquired as a consequence of proclaiming the gospel of Christ. Anyone questioning his apostolic calling and message need only look at these marks to find evidence of his divine commission. Some of these marks, as the Galatians knew, were the result of the persecution he experienced when taking the gospel to Galatia (Acts 14:19; cf. 2 Cor. 11:25).

 

၆:၁၈။ ဆုတောင်းစကား။ ဂလာတိလူမျိုးတို့အား ပေါလု၏နောက်ဆုံးစကားမှာ သူ၏စာအားလုံး၏ အစနှင့်အဆုံးတွင် ရှိနေသော စကားတစ်ခွန်းတည်းဖြစ်သည်- ကျေးဇူးတော် (၆:၁)။ ဧဝံဂေလိတရား၏ စတင်နှင့်အဆုံးကို ကျေးဇူးတော်က စာအုပ်တန်းစီထားသည်ဟု ဆိုကြသည်။ သူ၏အသင်းတော်အားလုံးအတွက် ဆုတောင်းခဲ့သမျှမှာ အစက ကျေးဇူးတော်၊ အဆုံးတွင်လည်း ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည် ကလဝရီတောင်ပေါ်တွင် သွန်းလောင်းပေးတော်မူသော ကျေးဇူးတော်ကြောင့် ပေါလု၏နှလုံးသားကို ဖမ်းစားပြီး သူ၏ဘဝကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ ဂလာတိလူမျိုးတို့သည် ဤကျေးဇူးတော်ကို အသစ်တဖန် ခံစားကြပါစေဟု ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး မျှော်လင့်ချက်ထားနိုင်စေသော ထိုကျေးဇူးတော်ပင် ဖြစ်သည်။

6:18. A Prayer. The apostle’s last word to the Galatians is the same word that begins and ends all his letters: grace (6:18). Grace, it has been said, provides the bookends of the gospel. His prayer for all his churches was grace first and grace last. It was the grace that Paul saw poured out on Calvary that had captivated his heart and changed his life. He concludes by praying that the Galatians would experience this same grace anew. It is the same grace that enables us all to hope.