ကောရိန္သု​ဩဝါသစာ​ဒုတိယစောင်-၂ကော-2 Corinthians – 2 Cor.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁

အခန်းကြီး - ၂

အခန်းကြီး - ၃

အခန်းကြီး - ၄

အခန်းကြီး - ၅

အခန်းကြီး - ၆

အခန်းကြီး - ၇

အခန်းကြီး - ၈

အခန်းကြီး - ၉

အခန်းကြီး - ၁၀

အခန်းကြီး - ၁၁

အခန်းကြီး - ၁၂

အခန်းကြီး - ၁၃

၂ ကောရိန္သု​ဩဝါသစာ​
2 CORINTHIANS

နိဒါန်း

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ဂရိဘာသာတွင် ဤစာကို “ပရော့စ် ကိုရိန်သီယုံးစ် ဘီ” (ကောရိန်သုဩဝါဒစာ ၂) ဟု ခေါ်သည်။ ဤခေါင်းစဉ်ကို အေဒီ ၂၀၀ ခန့်က ရှေးအကျဆုံး လက်ရေးမူတွင် တွေ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ပိုရှည်သော ခေါင်းစဉ်များလည်း ရှိသော်လည်း အားလုံးတွင် ဂရိအက္ခရာ “ဘီ” သို့မဟုတ် “ဒုတိယ” ဟူသော စကားလုံးကို သုံးထားသည်။ အချို့တွင် “ဖိလိပ္ပိမှ” သို့မဟုတ် “မာကေဒေါနိ” ဟူသော နေရာအမည်ကိုပါ ထည့်ထားသည်။ ဤခေါင်းစဉ်သည် ကောရိန်သုမြို့သားများထံ ယခင်စာတစ်စောင်ရှိခဲ့ကြောင်း ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသည်။ ပေါလု၏စာများအားလုံးတွင် မူလက ခေါင်းစဉ်မရှိခဲ့ဘဲ နောက်ပိုင်းစာရေးသူများက အဖွင့်နှုတ်ဆက်စကား (၂ကော ၁:၁) နှင့် ယခင်စာရှိကြောင်း သိရှိမှုအရ ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

INTRODUCTION

Title and Authorship. In the Greek, the title of this letter is Pros Korinthious B, “To the Corinthians 2.” This title is found in the oldest extant copy of the manuscript, which dates to about A.D. 200. There are similar and longer titles that also appear in other manuscripts from much later dates. In all the titles ascribed to the letter, it is either the alphabetical letter B or the word “second” that is used, although a few also add a place name like “written from Philippi” or “Macedonia.” The title clearly indicates the presence of an earlier epistle to the Corinthians. As is the case with all of Paul’s letters, this one would not have originally had any title. The title was added by later scribes based on the opening salutation (2 Cor. 1:1) and their awareness of the existence of an earlier letter to the Corinthians.

 

၂ကောရိန်သုဩဝါဒစာ၏ ပေါလုရေးသားမှုကို ပညာရှင်များက ငြင်းခုံခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ပဌမခေတ်အသင်းတော်ဖခင်များဖြစ်သည့် ပိုလီကပ် (အေဒီ ၁၅၅ ခန့်)၊ အိုင်ရီနီယပ်စ် (အေဒီ ၁၈၅)၊ အလက်ဇန္ဒြီးယားမှ ကလီမင့် (အေဒီ ၂၀၀)၊ တာတီယန် (အေဒီ ၂၁၀) တို့က ပေါလုကို ရေးသားသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြပြီး ဤစာကို အာဏာရှိစွာ ကိုးကားခဲ့ကြသည်။ ပေါလု၏အခြားစာများတွင်လည်းကဲ့သို့ တိမောသေသည် တွဲဖက်ပေးပို့သူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (ဖိ ၁:၁၊ ကော ၁:၁၊ ၁သက် ၁:၁၊ ၂သက် ၁:၁၊ ဖိလေ ၁)။ တိမောသေကို ကောရိန်သုမြို့သားများက ကောင်းစွာသိကြပြီး ‌ေပါလု၏ကိုယ်စား ကောရိန်သုမြို့သို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည် (၁ကော ၄:၁၇) နှင့် ကောရိန်သုတွင် ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသော ပြဿနာများအကြောင်း သတင်းယူဆောင်လာသူဖြစ်နိုင်သည် (၁ကော ၁၆:၁၀–၁၁)။

Paul’s authorship of 2 Corinthians is not a matter of scholarly dispute. Early church fathers like Polycarp (ca. A.D. 155), Irenaeus (ca. A.D. 185), Clement of Alexandria (ca. A.D. 200), and Tertullian (ca. A.D. 210) recognized Paul as the author of the letter and used it authoritatively. As is the case in several of Paul’s other letters, Timothy is identified as a co-sender and witness to the letter (Phil. 1:1; Col. 1:1; 1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1; Philem. 1). Timothy would have been well known to the Corinthians. He had traveled to Corinth as Paul’s emissary (1 Cor. 4:17), and was likely the one who brought back the disturbing news about the continuing problems in Corinth (1 Cor. 16:10–11).

 

၂ ကောရိန်သုဩဝါဒစာ၏ ပေါလုရေးသားမှုကို သံသယဖြစ်စရာမရှိသော်လည်း အချို့ပညာရှင်များက ဤစာသည် မူလက သီးခြားစာများ နှစ်စောင်မှ ငါးစောင်အထိ ပေါင်းစပ်တည်းဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ အခန်း ၁–၉ တွင် ယေဘုယျအားဖြင့် အပြုသဘောဆောင်သော လေသံမှ အခန်း ၁၀–၁၃ တွင် အဆိုးမြင်လေသံသို့ ပြောင်းလဲသွားခြင်းနှင့် စာတစ်အုပ်လုံးတွင် ချောမွေ့မှုမရှိသော အပြောင်းအလဲများ (ဥပမာ ၂:၁၄၊ ၆:၁၃၊ ၇:၁၊ ၈:၂၄) တို့ကို အထောက်အထားအဖြစ် ယူဆကြသည်။ ဤမေးခွန်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်မှာ ပေါလုသည် ကောရိန်သုသားများထံ အနည်းဆုံး စာလေးစောင်ရေးခဲ့ပြီး အချို့စာများ ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ပထမစာ (၁ကော ၅:၉ တွင် ဖော်ပြထားသော) သည် ယခုမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုလက်ရှိ ၁ ကောရိန်သုဩဝါဒစာသည် သူ၏ဒုတိယစာဖြစ်သွားသည်။ တတိယစာမှာ ၂ ကောရိန်သု ၂:၃–၄၊ ၇:၈၊ ၁၂ တွင် ဖော်ပြထားသော “ဝမ်းနည်းစေသော စာ” ဖြစ်ပြီး ယခု ၂ ကောရိန်သုဩဝါဒစာသည် သူ၏စတုတ္ထစာဖြစ်သည်။ အချို့က ထို “ဝမ်းနည်းစေသော စာ” ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခန်း ၁၀–၁၃ တွင် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့ကမူ အခန်း ၁၀–၁၃ သည် နောက်ထပ်စာတစ်စောင်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။

While there is little doubt about the Pauline authorship of 2 Corinthians, some scholars have suggested that the letter might actually be an edited compilation of anywhere from two to five originally independent letters. Evidence for this is supposedly seen in the shift from the generally positive tone in chapters 1–9 to the more negative one in chapters 10–13, as well as in the presence of some rather rough transitions throughout the letter (e.g., 2:14; 6:13; 7:1; 8:24). Connected to this question is the fact that Paul wrote at least four letters to the Corinthians, and some of those letters are missing. His first letter, which is referred to in 1 Corinthians 5:9, no longer exists. This makes the letter we know as 1 Corinthians actually Paul’s second letter to them. The third letter he wrote to them is the “painful” letter he mentions in 2 Corinthians 2:3–4; 7:8, 12. Thus this would make 2 Corinthians the apostle’s fourth letter. Some suggest that rather than the “painful” letter being lost, a truncated portion of it remains in 2 Corinthians 10–13. Others claim that the final chapters of 2 Corinthians are part of yet another letter.

 

၂ ကောရိန်သုဩဝါဒစာတွင် အပြောင်းအလဲများ အမြဲချောမွေ့ခြင်းမရှိသလို နောက်ဆုံးအခန်းလေးခုတွင် လေသံပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ဤအချက်များက စာတစ်စောင်တည်း မဟုတ်ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်ပါ။ပေါလုသည် မါကေဒေါနိဒေသကို ခရီးလှည့်နေစဉ် ကာလကြာရှည်စွာ စာရေးခဲ့ပါက အခြေအနေပြောင်းလဲမှုနှင့် သတင်းအသစ်များက စာ၏ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် သဘောသဘာဝကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ သို့သော် ပိုဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ ဤစာတစ်စောင်လုံးသည် တိတုက ကောရိန်သုမှ ပြန်လာသောအခါ ကြားသိရသော သတင်းကို နှစ်ပိုင်းဖြင့် ဖြေကြားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကောရိန်သုတွင် အပြုသဘောဆောင်သော တိုးတက်မှုများကြောင့် အားရကျေနပ်စွာဖြင့် အခန်း ၁–၉ ကို ရေးသားပြီး ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို ဆက်လက်တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အခန်း ၁၀–၁၃ တွင် ယခင်ပြဿနာများ၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကို တမန်တော်ဟု ခေါ်ဆိုသူများက ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်ကို သံသယဝင်စေနေခြင်းကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ၂ ကောရိန်သုဩဝါဒစာ စည်းစည်းလုံးလုံးရှိကြောင်း သက်သေမှာ အပိုင်းအစအနည်းငယ်မှလွဲ၍ လက်ရေးမူသမိုင်းတစ်လျှာက် စာတစ်စောင်တည်းအဖြစ် ထိန်းသိမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Though the transitions in 2 Corinthians are not always smooth, and the tone does seem to shift in the final four chapters, these elements do not necessarily indicate that 2 Corinthians is not a unified document. If the letter was written over an extended period of time as Paul traveled through Macedonia, it is not hard to imagine that changing circumstances and additional news along the way would have impacted the structure and nature of the letter. While that is possible, it seems even more likely that the entire letter is simply a twofold response to the news Paul heard from Titus when he returned from Corinth. Encouraged by the positive developments in Corinth, Paul wrote chapters 1–9 in an attempt to build on the spirit of goodwill that had been reestablished with the Corinthians. Then in chapters 10–13, Paul turns his attention to the source of the earlier problems in the church—the presence of self-appointed apostles who were creating doubts about Paul’s apostolic ministry. Evidence of the unity of 2 Corinthians is seen in the fact that, outside of a few fragments, 2 Corinthians has been preserved as a single literary unit throughout its entire manuscript history.

 

ရေးသားခဲ့သည့်ခုနှစ်။ ၂ ကောရိန်သုဩဝါဒစာကို ‌ေပါလုသည် မါကေဒေါနိဒေသတွင် ခရီးလှည့်နေစဉ် ရေးသားခဲ့သည် (၂ကော ၂:၁–၁၂၊ ၇:၅ နောက်ပိုင်း)။ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ပေါလု၏ခရီးစဉ်များ၊ ၁ ကောရိန်သုဩဝါဒစာတွင် ဖော်ပြထားသော အခြေအနေများနှင့် ၂ ကောရိန်သုဩဝါဒစာရေးသားရခြင်းအကြောင်းရင်းများကို ဂရုတစိုက်လေ့လာပါက ဤစာကို ၁ ကောရိန်သုဩဝါဒစာရေးပြီး တစ်နှစ်ခန့်အကြာ၊ အေဒီ ၅၆ ဆောင်းဦးရာသီတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ထောက်ခံသော သတင်းအချက်အလက်များစွာ ရှိသည်။ တမန်တော်ဝတ္ထုအရ ‌ေပါလုသည် သူ၏ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် ကောရိန်သုမြို့၌ ဆယ့်ရှစ်လကြာနေခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁၁)။ ထိုမြို့သို့ ရောက်သောအခါ ဧမ်ပါယာကလောဒိယက ယုဒလူမျိုးများကို ရောမမြို့မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သဖြင့် မကြာမီရောက်လာသော အကွီလနှင့် ပရိစိလတို့ကို တွေ့ဆုံခဲ့သည် (၁၈:၂)။ ကောရိန်သုတွင် ပေါလုအပေါ် ယုဒလူမျိုးများက ဂလ္လိယုန်ရှေ့တွင် စွဲချက်တင်ခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းစာတမ်းများအရ ဂလ္လိယုသည် အေဒီ ၅၁ ဇူလိုင်လမှ ၅၂ ဇူလိုင်လအထိ ထိုရာထူးကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ အကွီလနှင့် ပရိစိလတို့ မကြာမီရောက်လာသည်ဖြစ်သောကြောင့် ပေါလုသည် အေဒီ ၄၉ သို့မဟုတ် ၅၀ အစောပိုင်းတွင် ကောရိန်သုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ဂလ္လိယုန်၏ ရာထူးစတင်ချိန်ကို အခွင့်ကောင်းယူရန် ယုဒလူမျိုးများက အေဒီ ၅၁ ဆောင်းဦးတွင် စွဲချက်တင်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ပေါလုသည် အမှုကင်းလွတ်ပြီးနောက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး အေဒီ ၅၂ နွေဦးတွင် ထွက်ခွာခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

Date. Second Corinthians was written while Paul was traveling through Macedonia (cf. 2 Cor. 2:1–12; 7:5ff.). A careful examination of the account of Paul’s travels in Acts, the situation outlined in 1 Corinthians, and the events that led to the writing of 2 Corinthians all lead to the conclusion that 2 Corinthians was written roughly a year after 1 Corinthians, probably in the fall of A.D. 56. There is a significant amount of information supporting this conclusion. According to Acts, Paul ministered in Corinth for eighteen months during his second missionary journey (Acts 18:11). When he arrived in the city he met Aquila and Priscilla, a Jewish couple who had recently been forced to leave Rome as a result of Emperor Claudius’s expulsion of Jews from the capital. This expulsion occurred around A.D. 49 (18:2). While Paul was in Corinth, the Jews brought charges against him before the governor, a man named Gallio. Ancient inscriptions indicate that Gallio held this office from July A.D. 51 to July A.D. 52. Since Aquila and Priscilla had recently come to Corinth from Rome, it is conceivable that Paul had arrived in the city in A.D. 49 or quite early in A.D. 50. In an attempt to take advantage of the early stage of Gallio’s proconsulship, the Jews appear to have brought their accusations against Paul in the autumn of A.D. 51. Since he stayed on for some time after his acquittal, he may have left in the spring of A.D. 52.

 

ရှုရိယသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် ပေါလုသည် အေဒီ ၅၃ တွင် တတိယခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ဧဖက်တွင် သုံးနှစ်နီးပါး အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည် (တမန် ၁၉:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၁)။ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ထွက်ဆိုချက်များအရ ၁ ကောရိန်သုဩဝါဒစာကို ဧဖက်တွင် ပင်တေကုတ္တီ ပွဲမတိုင်မီ အေဒီ ၅၅ နွေဦးတွင် ရေးသားခဲ့သည် (၁ကော ၁၆:၈)။ ကောရိန်သုံးတွင် ပြဿနာများ တိုးပွားလာသဖြင့် ပေါလုသည် မါကေဒေါနိမှတစ်ဆင့် ကောရိန်သုသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး ထိုခရီးတွင် ၂ ကောရိန်သုဩဝါဒစာကို ရေးသားခဲ့သည် (၂:၁၂–၁၃၊ ၇:၅၊ ၈:၁–၅၊ ၉:၂)။ သူ၏တတိယအကြိမ် လာရောက်မည်ဟု ကြေညာထားသည်မှာ (၂ကော ၁၂:၁၄၊ ၁၃:၁) ဤစာကို အေဒီ ၅၆ ဆောင်းဦးတွင် ရေးသားခဲ့ပြီး ဆောင်းရာသီတွင် ကောရိန်သုသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည် (၈:၁၀၊ ၉:၂)။

After returning to Syria, Paul set out on his third missionary journey in A.D. 53. During that time, he ministered in Ephesus for nearly three years (Acts 19:8, 10; 20:31). His own comments make it clear that he wrote 1 Corinthians while in Ephesus, sometime before the feast of Pentecost (1 Cor. 16:8) in the spring of A.D. 55. On account of the growing problems in Corinth, Paul eventually traveled to Corinth via Macedonia, during which time he wrote 2 Corinthians (2:12–13; 7:5; 8:1–5; 9:2). His impending third visit announced in 2 Corinthians 12:14 and 13:1 suggests that this letter was written in the fall of A.D. 56, before he arrived in Corinth for the winter (see 8:10; 9:2).

 

နောက်ခံအကြောင်းအရာများ။ ကောရိန်သုမြို့သည် အေသင်မြို့နှင့် ဂရိပြည်မကြီးမြောက်ဘက်ကို ခွဲထားသော ကျဉ်းမြောင်းသော မြေနေရာပေါ်တွင် မဟာဗျူဟာကျကျတည်ရှိသည်။ အနောက်ဘက်တွင် ကောရိန်သုပင်လယ်ကွေ့၊ အရှေ့ဘက်တွင် ဆါရုနိပင်လယ်ကွေ့ရှိပြီး ရောမဧအင်ပါယာ၏ အရှေ့နှင့်အနောက်ကြား နိုင်ငံတကာကုန်သွယ်ရေးဗဟိုချက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ အရှေ့ဘက်ဆိပ်ကမ်း ကင်ခရဲအားနှင့် အနောက်ဘက်ဆိပ်ကမ်း လေချိယုံကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။ ကုန်ပစ္စည်းနှင့် သေးငယ်သောသင်္ဘောများကို ဆိပ်ကမ်းနှစ်ခုကြား ကီလိုမီတာ ၆ ကျော်အကွာရှိ ကတ်ကြေးလမ်းဖြင့် သယ်ယူပေးခဲ့သည်။ ကုန်သည်များသည် ပေလိုပုန်နီးဆွတ်ကျွန်းဆွယ်ကို ပတ်ပြီး အန္တရာယ်များသော မာလီယား ကိမ်းပိုင်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည့်အစား ကောရိန်သုဘဏ္ဍာတိုက်ကို ကြွယ်ဝစေခဲ့ကြသည်။ ကုန်သွယ်ရေးဖြင့် ကြွယ်ဝလာသော မြို့များကဲ့သို့ပင် ကောရိန်သုသည် လိင်အကျင့်ပျက်ခြစားမှုဖြင့် နာမည်ကြီးခဲ့သည်။

Backgrounds. Corinth was strategically located on the narrow land bridge separating Athens and the Greek mainland to the north from Sparta and the Peloponnese peninsula to the south. With the Gulf of Corinth to its west and the Saronic Gulf to its east, Corinth established itself as an influential center of international trade and commerce between the eastern and western parts of the Roman Empire by building a harbor in each gulf: Cenchreae in the east and Lechaeum in the west. In order to allow cargo and small ships to be transferred from one port to the other, a paved road (called the diolkos) was built across the four miles (6 km) separating the two harbors. Merchants were glad to enrich the treasury of Corinth for this service, instead of taking the risk of sailing around the Peloponnese and its notoriously dangerous Cape of Maleae. Like many cities that have prospered through trade, Corinth also had developed a reputation for sexual promiscuity.

 

ကောရိန်သုမြို့သည် ဘီစီ ၁၄၆ တွင် ရောမမှ ခွဲထွက်ရန်ကြိုးစားသဖြင့် လုံးဝဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။ ဇူလီယပ်စ်ဆီဇာက ဘီစီ ၄၄ တွင် ကိုလိုနီအဖြစ် ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး တည်နေရာကောင်းသဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကြွယ်ဝလာခဲ့သည်။ မြို့သစ်၏ နေထိုင်သူများတွင် အငြိမ်းစားစစ်သားများ၊ ကျွန်များ၊ လွတ်မြောက်ကျွန်များ၊ ဂရိလူမျိုးအချို့၊ ယုဒလူမျိုးအတော်များများနှင့် ချမ်းသာသော ကုန်သည်များ ပါဝင်သည်။ မြို့၏အောင်မြင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ရောမက ဘီစီ ၂၇ တွင် အာခဲယပြည်နယ်၏ မြို့တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ရောမဧအင်ပါယာအခြားပြည်နယ်များကဲ့သို့ပင် ကောရိန်သုံးသည် ဂရိယဉ်ကျေးမှု၊ ဒဿနိကဗေဒနှင့် ဘာသာရေးတို့ဖြင့် ဟလင်နစ်ပြုခြင်းခံရပြီး ဂရိဘာသာစကားသည် အသုံးများသော ဘာသာစကားဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤဖူလာကြွယ်ဝသော ကောရိန်သုမြို့သစ်တွင် ပေါလုက တရားဟောပြီး ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Although Corinth had been completely destroyed by the Romans in 146 B.C. when it attempted to break away from Rome, Julius Caesar rebuilt the city as a colony in 44 B.C. Its location quickly made it prosperous again. Inhabitants of the new Corinth included retired soldiers, slaves, freedmen, some Greek residents, a considerable number of Jews, and a large influx of wealthy merchants. In recognition of the city’s achievements, Rome established Corinth as the capital of the senatorial province of Achaia in 27 B.C. Like other provinces in the Roman Empire, Corinth was Hellenized in terms of culture, philosophy, and religion. Greek was the lingua franca. It was in this new and flourishing Corinth that Paul preached and established a Christian community.

 

ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ပေါလုသည် သူ၏ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် ကောရိန်သုအသင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈)။ သူ၏ဓလေ့အတိုင်း ပထမဦးစွာ ဂျူးဗိမာန်တော်သို့ သွားရောက်ပြီး ယုဒလူမျိုးများနှင့် ဘုရားကိုကိုးကွယ်သော တပါးအမျိုးသားများအား ယေရှုသည် ကတိထားတော်မူသော မယ်တော်ဖြစ်ကြောင်း ကြေညာခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၄–၅)။ အတိုက်အခံပေါ်ပေါက်လာသောအခါ (၁၈:၆) ပေါလုသည် ဂျုတ္တပ်အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ကောရိန်သုတွင် တစ်နှစ်ခွဲကြာနေခဲ့သည် (၁၈:၇၊ ၁၁)။ ထိုကာလအတွင်း ယေရှုခရစ်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောခဲ့ပြီး ၎င်းကို သူ၏အမှုတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဟု ခေါ်ခဲ့သည် (၁ကော ၃:၁၀–၁၁၊ တမန် ၁၈:၁၁ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့နောက် ဧဖက်မှတစ်ဆင့် ကေဆရိယသို့သွားပြီး ရှုရိယအန္တိအုတ်ရှိ သူ၏အသင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၂၁–၂၂)။

As noted earlier, Paul founded the church in Corinth during his second missionary journey (Acts 18). As was his custom, he first attended the synagogue and proclaimed to Jews and God-fearing Gentiles that Jesus was the promised Messiah (Acts 18:4–5). When opposition arose to his message (Acts 18:6), Paul moved from the synagogue to the house of Justus and remained in Corinth for one and half years (Acts 18:7, 11). During his stay, he preached the gospel of Jesus Christ, which he called the foundation of his ministry (1 Cor. 3:10–11; cf. Acts 18:11). Paul then left for Caesarea through Ephesus, and finally returned to his home church in Syria Antioch (Acts 18:21–22).

 

အန္တိအုတ်သို့ ပြန်ရောက်ပြီးမကြာမီတွင် ပေါလုသည် တတိယခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ဧဖက်သို့ ပြန်သွားပြီး သုံးနှစ်နီးပါးနေခဲ့သည် (တမန် ၁၉:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၁)။ ထိုကာလအတွင်း ကောရိန်သုရှိ ယုံကြည်သူများရင်ဆိုင်နေရသော စိန်ခေါ်မှုများအကြောင်း သတင်းရောက်ရှိလာသည်။ ပေါလုသည် လိင်အကျင့်ပျက်သူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းမပြုရန် ညွှန်ကြားသော စာတစ်စောင်ကို ကောရိန်သုသားများထံ ရေးပို့ခဲ့သည် (၁ကော ၅:၉)။ ထိုစာသည် ယခုမရှိတော့ပါ။ နောက်ထပ်သတင်းများရောက်ရှိလာသောအခါ ဧဖက်မှ ကောရိန်သုသားများထံ စာတစ်စောင်ထပ်ရေးပို့ခဲ့သည်။ ၎င်းစာသည် ယခု ၁ ကောရိန်သုဩဝါဒစာဖြစ်သည် (၁ကော ၁၆:၈)။ ထိုစာတွင် ကောရိန်သုသို့ လာရောက်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (၁ကော ၁၆:၅–၈)။ ထို့အပြင် အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် တိမောသေကို ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သည် (၁ကော ၄:၁၇၊ ၁၆:၁၀–၁၁)။ တိမောသေသည် ဧဖက်သို့ ပြန်လာသောအခါ ကောရိန်သုတွင် ပြဿနာများ ပိုဆိုးလာကြောင်း သတင်းယူဆောင်လာခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ကောရိန်သုအခြေအနေ လျင်မြန်စွာ ယိုယွင်းလာသဖြင့် ပေါလုသည် အစီအစဉ်ပြောင်းလဲပြီး ချက်ချင်းကောရိန်သုံးသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကြိုတင်အသိမပေးဘဲ ဧဖက်မှ အေဂျီယံပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တိုက်ရိုက်ကောရိန်သုသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ သို့သော် ထိုအံ့အားသင့်ဖွယ် ခရီးစဉ်သည် ကောင်းစွာမပြီးဆုံးခဲ့ပါ။ ရန်လိုသောတုံ့ပြန်မှုကို ခံခဲ့ရသည် (၂ကော ၂:၁)။ အချို့ခေါင်းဆောင်များက အသင်းတော်ကို လွှမ်းမိုးယူပြီး ပေါလု၏ ဦးဆောင်မှုကို စိန်ခေါ်နေကြသည် (၂:၅–၈၊ ၁၀၊ ၇:၁၂၊ ၃:၁–၃၊ ၁၁:၁၃–၁၅)။

Shortly after returning to Antioch, Paul embarked on his third missionary journey. He returned to Ephesus and remained there for almost three years (Acts 19:8, 10; 20:31). During this time, news reached Paul that there were some challenges facing the believers in Corinth. Paul wrote a letter to the Corinthians instructing them not to associate with sexually immoral people (1 Cor. 5:9). This letter no longer exists. In response to additional reports, Paul wrote another letter to them from Ephesus—the letter we know as 1 Corinthians (1 Cor. 16:8). In it he promised to visit the church at Corinth (1 Cor. 16:5–8). In addition, Paul sent Timothy as his personal envoy to assess the situation (1 Cor. 4:17; 16:10–11). Timothy appears to have returned to Ephesus with news that the problems in Corinth had grown worse. Concerned about the rapidly deteriorating situation in Corinth, Paul apparently changed his plans and decided to visit Corinth immediately. Without notifying the Corinthians, Paul sailed directly across the Aegean from Ephesus to Corinth. His surprise visit, however, did not go well, as it seems that he experienced a hostile response (2 Cor. 2:1). Some ringleaders had hijacked the church and were now questioning Paul’s leadership (2:5–8, 10; 7:12; 3:1–3; 11:13–15).

 

နောက်ထပ်လာရောက်ပါက ထပ်မံရင်ဆိုင်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပေါလုသည် စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ပေးရမည့် ပြဿနာများကို စာတစ်စောင်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမခဲ့သည် (၂:၁–၄)။ ထိုစာကို တိတုအား အပ်နှံပို့ဆောင်စေခဲ့သည် (၂:၄၊ ၁၃၊ ၇:၁၂)။ ထိုစာသည် ယခုပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ တိတုထွက်ခွာပြီးနောက် ပေါလုသည် ကောရိန်သုသားများက သူ၏ပြင်းထန်သောစကားနောက်ကွယ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နားလည်မည်မဟုတ်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တိတုသည် အသင်းတော်၏ သူတို့အပေါ် သဘောထားပြောင်းလဲလာကြောင်း သတင်းကောင်းယူဆောင်လာခဲ့သည် (၇:၆–၁၆)။ ဤသတင်းကြားသိရသောအခါ ပေါလုသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စာရေးခဲ့သည်။ ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ကောရိန်သုသို့ ခရီးထွက်ရင်း မါကေဒေါနိဒေသတွင် ဤလက်ရှိ ၂ ကောရိန်သုဩဝါဒစာကို ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၂:၁၃၊ ၇:၅၊ ၉:၂)။

Worried that another visit to Corinth might result in more confrontations, Paul decided to deal with the disciplinary problems in Corinth by sending the church a letter in which he sharply rebuked the members for their behavior (2:1–4). Titus was given the responsibility of delivering the letter (2:4, 13; 7:12). This letter is now lost. After Titus left for Corinth with the letter, Paul began to worry that the Corinthians might fail to see the deep love and concern behind his candid words. Eventually, Titus returned with a good report about the church’s attitudinal change toward Paul (7:6–16). On receiving this news, the apostle wrote to express his relief and joy. As indicated earlier, Paul wrote our present 2 Corinthians probably while traveling through Macedonia on his way to Corinth (2:13; 7:5; 9:2).

 

ဤဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် ပေါလုသည် အခြားအရေးကြီးသော ကိစ္စများကို စာထဲတွင် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ၊ ယေရုရှလင်ရှိ ဆင်းရဲသော သန့်ရှင်းသူများအတွက် ကတိထားတော်မူသော အကူအညီပေးရန်ကို ပြီးစီးစေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၈:၆–၇၊ ၁၀–၁၁၊ ၉:၃–၅)။ ဒုတိယအချက်၊ မှားယွင်းသော တမန်တော်များ၏ လုပ်ရပ်များနှင့် ကွဲပြားခြားနားသော သူ၏တမန်တော်အမှုတော်ကို ခွဲခြားဖော်ပြပြီး ကောရိန်သုသားများ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ခဲ့သည် (၂:၁၇၊ ၃:၁၊ ၁၂၊ ၁၁:၃–၄၊ ၁၃–၁၅)။ တတိယအချက်၊ စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်မပေးရန် မျှော်လင့်လျက် သူ၏တတိယအကြိမ် လာရောက်မှုအတွက် ပြင်ဆင်စေခဲ့သည် (၁၀:၂၊ ၅၊ ၁၁၊ ၁၁:၃၊ ၁၂:၁၉–၂၁၊ ၁၃:၁၀)။

Once this ailing relationship appeared to have been restored, Paul addressed other equally pressing issues in the letter. First, he wrote to encourage the church members to complete their promised collection for the needy saints in Jerusalem (8:6–7, 10–11; 9:3–5). Second, he differentiated his apostolic ministry from the workings of the false apostles in order to safeguard the fragile faith of the Corinthian believers (2:17; 3:1, 12; 11:3–4, 13–15). Third, he wrote to prepare the Corinthians for his third visit to the church, hoping to avoid taking any disciplinary action (10:2, 5, 11; 11:3; 12:19–21; 13:10).

 

ဓမ္မသစ်ကျမ်း ကိုရံသုံးကျမ်း အဓိက ဓမ္မ သီ‌‌ေဩာ်လော်ဂျီ ခေါင်းစဉ်များ

ကိုရံသုံးကျမ်းတွင် ထင်ရှားသော ဓမ္မသီ‌ေဩာ်လော်ဂျီ ခေါင်းစဉ်ကြီး လေးခုရှိသည်။ (၁) သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရား၊ (၂) နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း၊ (၃) စီမံအုပ်ချုပ်ခြင်း (ဘဏ္ဍာစိုးခြင်း)၊ (၄) တမန်တော်ဆိုင်ရာ (သို့မဟုတ်) ရာဆိုင်ရာ ဓမ္မအမှုတော်။

ဤကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံး၏ ဗဟိုခေါင်းစဉ်မှာ တမန်တော်နှင့် တောင်စောင်းဆိုင်ရာ အမှုတော်ပင်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ ဖြူစင်မှန်ကန်မှုကို ပြန်လည်အတည်ပြုရန်နှင့် သူ၏အမှုတော်၏ သဘာဝကို ရှင်းလင်းဖော်ပြရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။

Theology and Purpose. Several notable theological themes are present in 2 Corinthians: (1) the Trinity-Godhead, (2) comfort and hope, (3) stewardship, and (4) apostolic or pastoral ministry. The central theme seems to be the apostolic/pastoral ministry as Paul sought to reaffirm his integrity and the nature of his ministry.

 

၁. သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင် ကိုရံသုံးကျမ်း ၁၃:၁၄ တွင် သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင်၏ ပုံသေနည်းကို တွေ့ရသည်။ နိဂုံးချုပ်အပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလုက ယေရှုခရစ်တော်ထံမှ ကျေးဇူးတော်၊ ခမည်းတော်ဘုရားထံမှ မေတ္တာတော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်ညီညွတ်ခြင်း (အတူလက်တွဲခြင်း) ကို အသင်းတော်အား ဆုတောင်းပေးထားသည်။ ဤဘုရားသခင်၏ ကိုယ်တော်တိုင်သုံးပါးသည် ရှင်ပေါလု ကောရိန်သုသို့ စာရေးရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်တွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏တမန်တော်အမှုတော်နှင့် အသင်းတော်၏ ကယ်တင်ခြင်းဇာတ်လမ်းတွင် ဘုရားသခင်သုံးပါးတို့၏ စုပေါင်းအခန်းကဏ္ဍကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ “ဘုရားသခင်” ဟူသော ဂရိစကားလုံးကို ဤကျမ်းစာတွင် အကြိမ် ၇၀ ကျော် သုံးစွဲထားသည်။ခမည်းတော်ဘုရားသည် ရှင်ပေါလု၏ တမန်တော်ခေါ်ယူခြင်းကို အလိုတော်ရှိခဲ့ပြီး၊ သူနှင့်သူ၏အဖွဲ့သားများကို ဧဝံဂေလိတရားအမှုတော်၏ အရည်အချင်းပြည့်မီသော အမှုတော်များအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုရိန်သုသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်ဖြစ်သည် (၁:၁၊ ၃:၆၊ ဂလာတိ ၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ရှင်ပေါလု၏အမှုတော်ကို စစ်မှန်ကြောင်း သက်သေခံတော်မူသည် (၂ကော ၁:၂၃၊ ၂:၁၇၊ ၁၁:၃၁)။ ထိုအမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည် (၂:၁၄၊ ၆:၆-၇၊ ၁၀:၄-၅၊ ၁၂:၁၉၊ ၂၁၊ ၁၃:၄၊ ၇)။ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာတော်ကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (၁:၁၈-၁၉)။ ယေရှုခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်အားဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သလို၊ ယုံကြည်သူများလည်း နောက်ဆုံးနေ့တွင် ဘုရားသခင်အားဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ကြရမည် (၄:၁၃-၁၅)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ချီးမွမ်းခြင်း၏ အရာဝတ္ထုဖြစ်တော်မူသည် (၁:၃၊ ၄:၁၅၊ ၉:၁၅၊ ၁၁:၃၁)။ ဘုရားသခင်သည် ရှင်ပေါလု၏ အမှုတော်ခေါ်ယူခြင်း၊ အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်းအားလုံးတွင် ပါဝင်နေတော်မူသည်။

1. The Trinity-Godhead. The Godhead formula appears in 2 Corinthians 13:14. In the epilogue, Paul extends to the church grace from Jesus Christ, love from God the Father, and fellowship or communion with the Holy Spirit. These divine Persons played a significant role in Paul’s purpose for writing to the church. He focuses on their collective role in his apostolic ministry as well as in the salvation story of the church. The person of God pervades this letter. The Greek word for “God” is used more than seventy times. God the Father willed Paul’s apostleship and made him and his coworkers able ministers of the gospel. Believers in Corinth constituted the church of God, highlighting ownership (1:1; 3:6; cf. Gal. 1:15). God bore true witness to Paul’s ministry as an authentic ministry (2 Cor. 1:23; 2:17; 11:31) made possible by His power (2:14; 6:6–7; 10:4–5; 12:19, 21; 13:4, 7). His faithfulness is emphasized (1:18–19). Just as Jesus was raised up by God, believers are to be raised up by Him in the last day (4:13–15). Therefore, He becomes the object of praise (1:3; 4:15; 9:15; 11:31). God is woven into all facets of Paul’s ministerial calling, service, existence, and final redemption.

 

ရှင်ပေါလုသည် ယေရှုကို “ခရစ်တော်”  ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ဤစာကိုရေးရခြင်း၏ အကြောင်းအရင်းများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ “ခရစ်” ဟူသော အမည်ကို ကိုရံသုံးကျမ်းတွင် အကြိမ် ၄၀ ကျော် သုံးထားသည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် ရှင်ပေါလု၏ တမန်တော်အာဏာပိုင်ခွင့်၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည် (၁:၁၊ ၅:၂၀၊ ၁၀:၁ နှင့် တွေ့ရှိခဲ့သည် တောလမ်းခရီးတွင် ခရစ်တော်က “ငါသည် သင်ညှဉ်းဆဲသောယေရှုဖြစ်၏” ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သည် - တမန်တော် ၉:၅၊ ၁၅)။ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင့်သားတော်အနေဖြင့် ရှင်ပေါလု ကောရိန်သုသားတို့အား ဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရား၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည် (၁:၁၉၊ ၄:၄-၅၊ ၁၀:၁၄၊ ၁၁:၄)။ “ခရစ်တော်၌” ဆိုသော ရှင်ပေါလု၏ မကြာခဏသုံးသော စကားစုကို ဤကျမ်းတွင် အကြိမ်များစွာ သုံးထားပြီး၊ ကယ်တင်ခြင်း၏ နယ်ပယ်နှင့် ယုံကြည်သူများ၏ ခရစ်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းကို အတည်ပြုသည် (၁:၂၁၊ ၂:၁၄၊ ၁၇၊ ၃:၁၄၊ ၅:၁၇၊ ၁၁:၃)။ ခရစ်တော်သည် အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်နှစ်သက်သော အပြုအမူများနှင့် ယုံကြည်ခြင်းတွင် ဇွဲရှိခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှင့် တွန်းအားဖြစ်သည် (၅:၁၄-၁၆၊ ၈:၉၊ ၁၂:၉-၁၀)။ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်အား လက်ထပ်ထားသော မင်္ဂလာဆောင်သတို့သမီးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်း သာလျှင်ရှိသည် (၁၁:၂)။

Paul’s designation of Jesus as Christ is significant in addressing issues that called forth the writing of the letter. By this designation, Jesus is the Anointed One. The mission of Christ was foretold by Isaiah and Daniel (Is. 61:1; Dan. 9:24–27). The title Christ appears more than forty times in 2 Corinthians. This means that Paul attached to it great significance. Jesus Christ was the source of Paul’s apostolic authority (1:1; 5:20; 10; cf. Acts 9:5, 15), and He is, as the Son of God, the substance of the gospel that Paul preached to the Corinthians (2 Cor. 1:19; 4:4–5; 10:14; 11:4). “In Christ,” a frequent Pauline phrase, is employed several times to affirm the sphere of salvation and the believers’ union with Christ. It explains and motivates the conscious and spontaneous actions of believers (1:21; 2:14, 17; 3:14; 5:17; 11:3; cf. Rom. 3:24; 1 Cor. 1:2; Gal. 2:16; Eph. 2:10). Christ is the reason and the motivation for ministry, godly acts, and perseverance in the faith (2 Cor. 5:14–16; 8:9; 12:9–10). There is only one Christ to whom the church is metaphorically married (11:2). This title suggests that Jesus was divinely appointed, commissioned, and accredited as the Savior of humanity (John 1:1–14; Acts 2:22; Gal. 4:4). Since Paul was appointed by Christ as His apostle and the content of his preaching was Jesus Christ, the meaning of his ministry revolved around the significance of this name.

 

သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို ကိုရံသုံးကျမ်းတွင် အနည်းငယ်သာ ဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများ၏ အမှုတော်ကို ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ထားပြီး အောင်မြင်သောအမှုတော်အတွက် အာမခံချက်ပေးထားသည် (၁:၂၂၊ ၃:၃၊ ၅:၅၊ ၆:၆)။ ကောရိန်သုသားတို့အကြားတွင် ရှင်ပေါလု ပြုခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးဖြစ်သည် (၁၂:၁၂)။ ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များ နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုစဉ်ကလည်း အတူရှိတော်မူခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးနှင့် နီးကပ်စွာဆက်ဆံမည်ဟူသော ကတိတော်ကို ၁၃:၁၄ တွင် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။

The Holy Spirit features briefly in 2 Corinthians. The ministry of Paul and his associates had been sealed with the Spirit as a guarantee for successful ministry (1:22; 3:3; 5:5; 6:6). As Paul stated elsewhere, the signs and wonders accomplished among the Corinthian believers by him were the result of the influence of the Spirit (12:12; Rom. 15:19; Heb. 2:4). The Holy Spirit was with both Jesus and His disciples when they performed signs and miracles (Mark 3:22–29; Luke 12:12; John 20:22; Acts 1:8). The promise that the Spirit would have a close relationship with God’s people is echoed in 2 Corinthians 13:14. Just as the Spirit guaranteed Paul’s ministry through thick and thin, so also He would continually be by the side of the Corinthians.

 

၂. နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း ခရစ်ယာန်ဆင်းရဲဒုက္ခ သည် ကိုရံသုံးကျမ်း၏ အဓိက ဓမ္မသီအိုလိုဂျီခေါင်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်အတွက် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဖော်ပြထားသည် (၁:၃-၁၁၊ ၄:၇-၁၈၊ ၆:၃-၁၀၊ ၁၂:၁-၁၀)။ တိတုကို တြိုအမြို့တွင် မတွေ့သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည် (၂:၁၃)။ သို့သော် ထိုဆင်းရဲဒုက္ခများကြားတွင် နှစ်သိမ့်ပေးသော ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးတော်မူပြီး သေခြင်းမှ ကယ်တင်တော်မူခဲ့သည် (၁:၁၀၊ ၇:၇၊ ၁၁:၃၂-၃၃)။ ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်မတော်မူသော်လည်း ရှင်ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်းတွင် ဇွဲရှိခဲ့သည် (၂တိ ၄:၁၇-၁၈၊ ဒံယေလ ၃:၁၇-၁၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

2. Comfort and Hope. Christian suffering is one of the principal theological themes in 2 Corinthians. Paul recounted the life-threatening sufferings he experienced for the sake of Christ (1:3–11; 4:7–18; 6:3–10; 12:1–10). He was anxious when he could not find Titus in Troas, from whom he expected some news from Corinth (2:13). But amid the sufferings and instability, God the Comforter and Deliverer comforted and delivered him (1:10; 7:7; 11:32–33). Even if God would not deliver him, Paul was determined to persevere in the faith because God would preserve him in the midst of his trials (2 Tim. 4:17–18; cf. Dan. 3:17–18).

 

ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အထူးအလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်တော်အတွက် သေရပါသော်လည်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မျှော်လင့်သည် (၁:၈-၁၀၊ ၅:၄)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်သည် ယေရှုခရစ်တော်၏ သမိုင်းဝင်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ရှိသည် (၄:၁၄)။ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများသည် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ အဆုံးတိုင်အောင် သစ္စာရှိကြသည် (၄:၇–၅:၁၀၊ ၁ကော ၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်အား သစ္စာရှိစေရန် တွန်းအားပေးအသုံးပြုထားသည် (၅:၁၀)။

Christ’s death and resurrection are given special attention in 2 Corinthians. If Paul died for the sake of Christ, he trusted in God’s promise of the resurrection (2 Cor. 1:8–10), when everything mortal may be “swallowed up by life” (5:4). The hope of the resurrection is also firmly anchored in the historic resurrection of Jesus (4:14). On the basis of this hope, Paul and his associates did not lose heart but remained faithful to the end (4:7–5:10; cf. 1 Cor. 15). The final judgment was mentioned to motivate believers to faithfulness to God (2 Cor. 5:10). Ministry aims at creating hope in the human heart based on God’s promises and in nurturing this hope to the end.

 

၃. စောင့်ရှောက်မှု။ ခရစ်ယာန်စောင့်ရှောက်မှုသည် ၂ကောရိန်သု ၈-၉ တွင် ကျမ်းစာချဲ့စာအုပ်တွင် မည်သည့်စာအုပ်ထက်မဆို ပိုမိုထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ပါလုသည် ကောရိန်သုသားတို့အား ယေရုရှလင်မြို့၌ ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေကြသော သန့်ရှင်းသူတို့အား ငွေကြေးအရင်းအမြစ်များဖြင့် ကူညီထောက်ပံ့ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည် သန့်ရှင်းသူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည် (၈:၁၄။ နှိုင်းယှဉ် ၁ကောရိန်သု ၁၆:၁-၃)။ ဆင်းရဲသောသူတို့ကို ထောက်ပံ့ရန် ဆန္ဒရှိခြင်းကိုပင် ခရစ်ယာန်စောင့်ရှောက်မှု၏ အမှန်တကယ်အနှစ်သာရအဖြစ် အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (၂ကောရိန်သု ၉:၅)။ ပေးကမ်းခြင်းအတွက် အဓိက လှုံ့ဆော်မှုနှစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းမှတစ်ဆင့် ယုံကြည်သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာသော ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး ထိုကျေးဇူးတော်သည် သူတို့တွင် ပေးကမ်းလိုသောစိတ်ထားကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ၈:၁)။ ဘုရားသခင်ထံမှ လက်ခံရရှိသော လက်ဆောင်သည် ယုံကြည်သူတို့ကို ထာဝရဘုရားထံမှ လာသော စိတ်ထားနှင့်အညီ ပေးကမ်းရန် လှုံ့ဆော်ပေးသင့်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ယုံကြည်သူတို့သည် ဘုရားသခင်ထံမှ များစွာသော ကောင်းချီးများ ခံစားရရှိထားသောကြောင့် ပေးကမ်းသင့်သည် (၉:၈-၁၁)။ ကောရိန်သုတော်တို့သည် မိမိတို့၏လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရုံသာမက အခြားသူများနှင့်လည်း ဝေမျှနိုင်ရန် ထာဝရဘုရားထံမှ လုံလောက်စွာ ခံစားရရှိထားကြသည်။ တတိယအချက်အနေဖြင့် ပေးကမ်းရန် အရေးအကြီးဆုံး လှုံ့ဆော်မှုမှာ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ရွေးနုတ်ရန်အတွက် ဆင်းရဲသောသူ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းတွင် တွေ့ရှိရသည် (၈:၉)။ ထိုခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်ကြဲပေးခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်၏မေတ္တာတော်၏ အထွဋ်အထိပ်ဆုံး ဖော်ပြမှုကို ပြသခဲ့သည်။ စောင့်ရှောက်မှုဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသမျှ အရာအားလုံးအတွက်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏သားတော်မှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှအတွက် ကျေးဇူးတင်လျက် တုံ့ပြန်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆန္ဒအလျောက်နှင့် ရက်ရောစွာ ထာဝရဘုရားအတွက် ပေးလှူသော ပူဇော်သက္ကာမှန်သမျှသည် ဆန္ဒအလျောက်ပူဇော်သက္ကာပင် ဖြစ်သည် (၈:၃၊၉:၁၁-၁၂)။ ထိုသို့ပေးလှူခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝကို ထာဝရဘုရားအပ်နှံလိုသော မေတ္တာနှလုံးသားစိတ်ထားကို လက်တွေ့ထင်ရှားစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။

3. Stewardship. Christian stewardship is more pronounced in 2 Corinthians 8–9 than in any other NT book. Paul appealed to the Corinthians to support the needy saints in Jerusalem with their financial resources. The church was made to feel responsible for relieving the physical needs of the saints (8:14; cf. 1 Cor. 16:1–3). Willingness to support the needy is emphasized as the true essence of Christian stewardship (2 Cor. 9:5). Two primary motivations for giving are mentioned. The first one is the gift of divine grace, which reached the believers through the proclamation of the gospel and that instilled in them a disposition to give (cf. 8:1). A gift received, in this case from God, should move believers to give with a disposition coming from the Lord. Second, believers should give because they have received many blessings from God (9:8–11). The Corinthians had received enough from the Lord to provide for their needs and to share with others. Third, the most important motivation to give is found in Christ, who became poor for us in order to redeem us (8:9). He gave all He had for us in the most sublime manifestation of divine love. Stewardship is in essence a response of gratitude to God for all He has given to us and particularly for what He did for us through His Son. Therefore, any offering given willingly and generously to the Lord is a freewill offering (8:3; 9:11–12). It is in fact the embodiment of the loving disposition of our hearts to surrender our lives to the Lord.

 

၄. တမန်တော်အမှုတော်နှင့် အသင်းအုပ်အမှုတော်။ တမန်တော်အမှုတော် သို့မဟုတ် အသင်းအုပ်အမှုတော်ကို အသင်းတော်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထြားမှုနှင့် ဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှုနှင့်ဆိုင်သော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏ ဗဟိုချက်အကြောင်းအရာပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်နှင့် ကျေးဇူးတော်အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် ၈:၂၃)၊ ပေါလုသည် အသင်းတော်ကို တည်ထောင်သူအဖြစ် အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည် (၂ကော၁:၁၉၊ ၁၁:၂၊ ၂၈၊ နှိုင်းယှဉ် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၈:၈။ ၁ကော၁:၁၄-၁၇၊ ၂:၁-၂)။ ထို့ကြောင့် သူသည် အသင်းတော်ကို ခမည်းတော်တစ်ပါးအဖြစ် ဆက်ဆံခဲ့သည် (၂ကော ၆:၁၃၊ ၁၂:၁၄)၊ နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သိုးထိန်းဆရာတစ်ဦးအဖြစ် မိမိသိုးအုပ်ငယ်တို့၏ လိုအပ်ချက်များကို နားလည်သဘောပေါက်သူဖြစ်သည် (၁:၂၄၊ ၂:၆၊ ၇၊ ၆:၁၊ ၁၀:၂၊ ၁၃:၅၊ ၁၀)။ သူသည် မိမိသားသမီးတို့ကို သူနှင့် အပြည့်အဝ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၁:၁၄၊ ၆:၁၁–၇:၂)၊ သားသမီးတို့၏ နောင်တရခြင်းကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး နောင်တရပြသထားသော အပြစ်ကျူးလွန်သူကို ခွင့်လွှတ်ရန်နှင့် နှစ်သိမ့်ရန် ပြင်းထန်စွာ တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂:၅-၁၁၊ ၇:၉၊ ၁၆)။ ပါလုသည် အသင်းတော်အတွင်းရှိ အပြစ်သားတို့ကို နောင်တရရန် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး အသင်းတော်ဆိုင်ရာ စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သည် (၁၂:၂၀–၁၃:၃)။ ယေရုရှလင်မြို့၌ သန့်ရှင်းသူတို့၏ ငွေကြေးလိုအပ်ချက်များကို ကူညီရာတွင် သူ၏ချဉ်းကပ်ပုံသည် ယုံကြည်သူတို့ကို ပထဝီဝင်နေရာဒေသမခွဲခြားဘဲ တစ်ခုတည်းတည်ရှိသည်ဟု သူမည်ကဲ့သို့ ရှုမြင်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် တစ်ခုတည်းဖြစ်သောကြောင့် လိုအပ်ချက်ရှိရာနေရာတိုင်းတွင် အချင်းချင်း ဂရုစိုက်သင့်သည်။ ဤစာတမ်းတွင် ထင်ရှားစွာ ပြသထားသော ကျေးဇူးပြုခြင်းအလေ့အကျင့်သည် စစ်မှန်သော ကျေးဇူးပြုမှု၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြသထားသည်။

4. Apostolic or Pastoral Ministry. Apostolic or pastoral ministry is defined in terms of its impact on the spiritual growth and life of the church. This is the central theme of the letter. Jesus Christ was the source of Paul’s apostolic and pastoral ministry (cf. 8:23), and Paul was ministering to the church as its founder (2 Cor. 1:19; 11:2, 28; cf. Acts 18:8; 1 Cor. 1:14–17; 2:1–2). Hence, he was relating to the church as a father (2 Cor. 6:13; 12:14) who, as a tender pastor, was sensitive to the needs of his flock (1:24; 2:6, 7; 6:1; 10:2; 13:5, 10). He entreated his children to reconcile fully with him (1:14; 6:11–7:2), expressed his joy over the children’s repentance, and strongly urged them to forgive and comfort the offender who had shown signs of repentance (2:5–11; 7:9, 16). Paul appealed to sinners within the church to repent and tried to avoid taking ecclesiastical disciplinary actions (12:20–13:3). His approach in ministering to the financial needs of the saints in Jerusalem indicates how he viewed believers as one, irrespective of their geographical locations. Since they were one, they were to care for each other wherever the need was. The practice of pastoral care epitomized in this letter demonstrates the true spirit of pastoral ministry.

 

၂ကောရိန်သုစာအုပ်ကို တာဝန်ယူမှုရှိပြီး ရလဒ်ကောင်းများ ရရှိစေသော အမှုတော်ဆောင်ရန်အတွက် ကျေးဇူးပြုလမ်းညွှန်စာအုပ်အဖြစ် ဆိုနိုင်သည်။ ပေါလုအတွက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် အလုပ်အကိုင်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေးဆက်ဆံရေး လိုအပ်သော ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းဖြင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သံတမန်တစ်ဦးအနေဖြင့် အမှုတော်ဆောင်သူသည် သင့်လျော်သော ကျင့်ကြံပြုမူမှုနှင့် ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးသတင်းစကားကို ရှင်းလင်းစွာ ကြေညာခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုရမည်။ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် ခေါ်တော်မူခြင်း၊ ရွေးကောက်တော်မူခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ခွန်အားပေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူမျိုးတို့အပေါ် နက်ရှိုင်းသော တာဝန်ယူမှုနှင့် အတူလိုက်ပါလာသည်။ အခြားနည်းအားဖြင့် ပေါလု၏အဆိုအရ အမှုတော်၏အဓိကအချက်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူမျိုးတို့အပေါ် မယိမ်းယိုင်သော ကတိကဝတ်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင် ဖြစ်သည်။ ပေါလုအတွက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော သတင်းစကားကို ကြေညာခြင်းနှင့် ခံယူခြင်း၊ လိမ်ညာဆရာများကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်း လိုအပ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားကို ဆန့်ကျင်သော အင်အားစုများရှိပြီး အသင်းတော်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် လူများကို ခရစ်တော်ထံ ပြန်လည်ဆွဲယူနိုင်ရန် မေတ္တာနှင့် အမှုတော်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဆန့်ကျင်မှုသည် အသင်းတော်ပြင်ပမှရော အတွင်းမှပါ လာနိုင်သောကြောင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် မကြာခဏ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် လိုက်ပါလာတတ်သည်။ ထိုအခါ ခံနိုင်ရည်ထားရှိရန် လိုအပ်ပြီး ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နှစ်သိမ့်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူကြောင်း မမေ့ပါနှင့်။ စစ်မှန်သော အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် အပြစ်သားတို့ကို ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေပြီး ယုံကြည်ခြင်းတွင် ခိုင်ခံ့စေကာ ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာတော်မူချိန်ကို မျှော်လင့်စောင့်ဆိုင်းရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ မေတ္တာအကျိုးဆက်များအတိုင်း ဆုချီးမြှင့်တော်မူမည်ကို စောင့်မျှော်စေသည် (၅:၁၀)။

It could be said that 2 Corinthians serves as a pastoral manual for a responsible and result-oriented ministry. For Paul, ministry was not a profession but a divine calling to service requiring a deep spiritual relationship with Christ. As an ambassador of God, the minister is to represent Him through proper conduct and through the clear proclamation of the message of reconciliation through Christ. Ministry is the result of a calling, election, and enabling work of the Spirit and is accompanied by a profound sense of responsibility toward God and His people. In other words, at the core of ministry, according to Paul, we find unwavering commitment to and love for God and His people. For Paul, the ministry required a willingness to proclaim and defend the message given by God to His church against false teachers. There are forces that oppose the gospel and that can influence the church. In such cases, it is necessary to lovingly minister to the church so as to win the people back to Christ. Since the opposition comes from both outside and within the church, ministry is often characterized by suffering. In this case, perseverance is needed while we keep in mind that God is our source of comfort. True ministry reconciles sinners to God and establishes them in the faith in the anticipation of the return of Christ, when He will reward us according to our works of love (5:10).

 

အခန်းကြီး - ၁

၂ ကောရိန်သု ၁:၁–၁၁ အဖွင့်နိဒါန်း

ရှေးကမ္ဘာသားတို့ စာတစ်စောင်ရေးသောအခါ အဓိကထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ အဖွင့်နိဒါန်းပိုင်းဖြစ်သည်။ ဤနိဒါန်းသည် စာရေးသူနှင့် စာလက်ခံသူကြား ဆက်ဆံရေးကို တည်ထောင်ပေးတတ်သည်။ ထို့ပြင် စာတစ်စောင်လုံး၏ အကြောင်းအရာနှင့် အဓိကအကြောင်းအရာများကို အရေးကြီးစွာ ဖော်ပြတတ်သည်။ ၂ ကောရိန်သုစာစောင်၏ ပဌမဆုံး ကျမ်းပိုဒ်တစ်ဆယ့်တစ်ပိုဒ်ကို ဤရည်ရွယ်ချက်များအတွက် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုနှင့် ကောရိန်သုအသင်းသားတို့၏ ဆက်ဆံရေး တင်းမာနေချိန်၊ သူ၏တမန်တော်အခွင့်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခံနေရချိန်တွင် သူ၏ အရည်အချင်းနှင့် ဓမ္မအမှုတော်ကို ထပ်မံအတည်ပြုရခြင်း မလွဲမသွေဖြစ်သွားသည်။ ဤအဖွင့်နိဒါန်းတွင် အဓိကအပိုင်းနှစ်ပိုင်းပါဝင်သည်။ (၁) နှုတ်ဆက်စကား (၁:၁–၂) နှင့် (၂) ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း (၁:၃–၁၁) တို့ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏တမန်တော်အဖြစ်အပါယ်၏ ဇစ်မြစ်နှင့် သဘောတရားကို (၁:၁–၂) တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ထို့ပြင် သူနှင့် အသင်းတော်ကြား နီးကပ်စွာဆက်နွယ်နေသည့် ချစ်ခြင်းဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြထားသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများအလယ်၌ ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းတော်နှင့် သေခြင်းမှ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းထားသည် (၁:၃–၁၁)။

COMMENTARY

 

1:1–11

PROLOGUE

One of the chief characteristics of ancient letters is the prologue, which establishes a relationship between the sender and the recipient. It also provides significant information about the content and the main themes of the entire letter. The opening eleven verses of 2 Corinthians were designed to serve these intentions. In a circumstance in which Paul’s relationship with the church was strained and his authority was being questioned, it was inevitable for him to reassert his qualifications and his ministry. The prologue consists of two main parts: the salutation (1:1–2) and the thanksgiving (1:3–11). Paul revealed the source and nature of his apostleship (1:1–2) and described the close bond existing between him and the church. He praised God in the midst of trials for His comfort and for delivering him from death (1:3–11).

 

 1 ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အားဖြင့် ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော် ဖြစ်သော ငါပေါလုနှင့် ငါ့ညီတိမောသေ သည်၊ ကောရိနသုမြို့၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏ အသင်း တော်မှ စ၍၊ အခါယပြည် အရပ်ရပ်တို့၌ရှိသော သန့်ရှင်း သူအပေါင်းတို့ကို ကြားလိုက်ပါ၏။

² သခင်ယေရှုခရစ်နှင့် ငါတို့အဘတည်းဟူသော ဘုရားသခင် အထံတော်က ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းသည် သင်တို့၌ ရှိပါစေသော။

၁:၁–၂။ နှုတ်ဆက်စကား။ ဤနှုတ်ဆက်စကားတွင် ရှင်ပေါလုသည် စာတစ်စောင်၏ ပေးပို့သူအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ပြထားပြီး တိမောသေကို ပူးတွဲပေးပို့သူအဖြစ် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ ကောရိန်သုမြို့၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏လူမျိုးနှင့် အာခါယပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရှိ ယုံကြည်သူများ၊ ဆိုလိုသည်မှာ “သန့်ရှင်းသူများ” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသောလူမျိုး” တို့သည် ဤစာကို လက်ခံရရှိသူများဖြစ်သည် (အဆူး ၁)။ ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ခမည်းတော်နှင့် ယေရှုခရစ်တော်ထံမှ ကောရိန်သုမြို့ရှိ အသင်းတော်သို့ နှုတ်ဆက်စကားကို ပို့ဆိုခဲ့သည် (အဆူး ၂)။ ဤအပိုင်း၏ အဓိကအချက်မှာ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အသင်းတော်နှင့် ရှင်ပေါလု၏ အထူးဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ဂရိ-ရောမခေတ်က စာများသည် ပုံမှန်အားဖြင့် ပေးပို့သူ၏နာမည်၊ ထိုသူ၏ရာထူးသို့မဟုတ် အလုပ်အကိုင်၊ လက်ခံသူများကို အမည်ပေးပြီး နှုတ်ဆက်စကားနှင့် ကျန်းမာပျော်ရွှင်ပါစေသောဆန္ဒများဖြင့် စတင်လေ့ရှိသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ထိုဓလေ့ကို လိုက်နာခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသောကွဲပြားမှုများရှိခဲ့သည်။ ၁ သက်သာလောနိက်၊ ၂ သက်သာလောနိက်၊ ဖိလိပ္ပိနှင့် ဖိလေမုန်စာများမှအပ ကျန်စာအားလုံးတွင် ရှင်ပေါလုသည် ယေရှုခရစ်တော်၏ “တမန်တော်” အဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (၂ ကောရိန် ၁:၁) (ဥပမာ၊ ရော ၁:၁။ ၁ ကော ၁:၁)။ သူသည် ကိုယ်တိုင်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ခေါ်တော်မူခြင်းအတွေ့အကြုံတွင် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ခရစ်တော်၏အထူးဗျာဒိတ်ရူပါရုံကြောင့် တဆယ့်နှစ်ပါးသောတမန်တော်များနှင့် တန်းတူညီမျှဖြစ်ကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့သည် (တမန် ၉:၁၅။ ၁ ကော ၉:၁။ ဂလာ ၁:၁၅–၁၆။ ၂ ကောရိန် ၁၂:၁–၁၄)။ အထူးသဖြင့် ၂ ကောရိန်သုစာတွင် ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ်ချီးမွမ်းသော တမန်တော်များရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ရှင်ပေါလု၏တမန်တော်အဖြစ်ကို သံသယဝင်လာခြင်းကြောင့် ဤသို့တောင်းဆိုရခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (၁၀:၁၂၊ ၁၁:၁၃၊ ၂၃)။ ဤနည်းဖြင့် သူသည် ယေရုရှလင်သို့ လှူဒါန်းငွေပို့ဆောင်ရန် အသင်းတော်များမှ စေလွှတ်သော တမန်တော် (apostoloi) များနှင့် ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည် (၈:၂၃)။ အနှစ်သာရအားဖြင့် သူ၏တမန်တော်အဖြစ်သည် ကိုယ်တိုင်တောင်းဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အသင်းတော်၏ခန့်အပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ရွေးကောက်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်သည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများကို ရောက်ရှိစေရန် ရွေးချယ်ထားသော ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည် (တမန် ၉:၁၅)။ သူ၏ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှာ ရှင်ပေါလု၏တမန်တော်အာဏာကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (၂ ကောရိန် ၅:၁၈–၂၀)။

1:1–2. Salutation. The salutation identifies Paul as the sender of the letter and Timothy as co-sender. The church of God in Corinth and the believers—“saints” or “holy people”—in the whole region of Achaia (v. 1) were the recipients of the letter. Paul extended greetings to the church from God the Father and Jesus Christ (v. 2). The main focus of this section is Paul’s special relationship with the church as occasioned by the will of God. Usually, letters from the Greco-Roman period began by naming the sender, that person’s office or profession, and the recipients, followed by greetings and wishes for good health. Paul followed this practice with marked differences. With the exception of 1 and 2 Thessalonians, Philippians, and Philemon, Paul called himself “an apostle” of Jesus Christ (1:1) in all his letters (e.g., Rom. 1:1; 1 Cor. 1:1). He claimed equality with the twelve apostles on the basis of the special revelation of Christ that God had granted him during his conversion and call (Acts 9:15; 1 Cor. 9:1; Gal. 1:15–16; 2 Cor. 12:1–14). Particularly in 2 Corinthians, such a claim may have been due to the recent arrival of the self-commended apostles and the growing questioning of Paul’s apostleship (10:12; 11:13, 23). In this way, he distinguished himself from the apostoloi (“apostles,” “messengers”) of the churches who were to deliver the collection to Jerusalem (8:23). In essence, his apostleship was not by self-assertion or congregational appointment but by divine election. He was a chosen instrument through whom God would reach out to both Jews and Gentiles (Acts 9:15). The implication of his divine appointment is that rejecting Paul’s apostolic authority would be the same as rejecting God’s authority (2 Cor. 5:18–20).

 

ရှင်ပေါလုသည် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တိမောသေကို “ကျွန်ုပ်တို့၏ညီအစ်ကို” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (၂ ကောရိန် ၁:၁)။ ဤသည်မှာ စာကိုပို့ဆောင်သူများအတွက် ပုံမှန်ခေါ်ဝေါ်ပုံဖြစ်ပြီး ထိုသူများသည် လက်ခံသူများက ကိုယ်တိုင်သိကျွမ်းသူများဖြစ်သည် (၁ ကောရိန် ၁:၁; ကိုးကား ၁ ကောရိန် ၄:၁၇။ ၂ ကော ၁:၁။ ကောလော ၁:၁။ ဖိလေ ၁:၁)။ အလားတူပင် ယုံကြည်သူအားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုတည်းတွင် ပါဝင်ကြသောကြောင့် သူတို့ကြားရှိ နီးကပ်သောဆက်နွယ်မှုကို ကောရိန်တို့အား သတိပေးရန် လိုအပ်ခဲ့သည် (တမန် ၉:၁၇; ရော ၁၂:၅။ ၁ ကောရိန် ၁၂:၁၂။ ကိုးကား ရော ၁၆:၂၂)။ တိမောသေသည် ကောရိန်သုသို့ ရှင်ပေါလု၏ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၁ ကောရိန်သုစာကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၁ ကောရိန် ၄:၁၇၊ ၁၆:၁၀–၁၁)။ ဤဒုတိယစာကိုမူ တိတုက ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (၂ ကော ၈:၆၊ ၁၆–၁၈)။

Paul called his coworker, Timothy, “our brother” (2 Cor. 1:1). This is the normal reference for carriers of his letters, who were personally known by the recipients (1 Cor. 1:1; cf. 1 Cor. 4:17; 2 Cor. 1:1; Col. 1:1; Philem. 1:1). Perhaps equally important was the need to remind the Corinthians of the close bond shared by believers because they all belonged to the one body of Christ (Acts 9:17; Rom. 12:5; 1 Cor. 12:12; cf. Rom. 16:22). Timothy was Paul’s envoy to Corinth and may have even delivered the letter of 1 Corinthians (1 Cor. 4:17; 16:10–11). Titus was given that task for the second letter (2 Cor. 8:6, 16–18).

 

ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန်သုမြို့၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်နှင့် အာခါယပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရှိ သန့်ရှင်းသူအားလုံးတို့အား နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ကောရိန်သုရှိ ယုံကြည်သူများကို ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော် (ekklēsia) ဟု သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ “ဘုရားသခင်၏” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ဖော်ပြသည် (၁:၁)။ ရှင်ပေါလု၏တမန်တော်အဖြစ်သည် ဘုရားသခင်ကြောင့်ဖြစ်သည့်အလျောက် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်သည် ရှင်ပေါလု၏အသင်းတော်မဟုတ်ဘဲ “ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်” ဖြစ်သည် (၁:၁၊ ၃:၁–၆)။ အခြားလက်ခံသူများတွင် အာသင်မြို့နှင့် ကင်ခြေယာမြို့စသည့် အိမ်နီးချင်းမြို့များရှိ ယုံကြည်သူများလည်း ပါဝင်သည်။ ထိုနေရာများတွင်လည်း ရှင်ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့သည် (တမန် ၁၇:၃၄။ ရော ၁၆:၁)။ သူတို့ကို hoi hagioi (“သန့်ရှင်းသူများ”) ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ လောကီရေးရာမှ ခွဲထွက်၍ ဘုရားသခင်၏အမှုတော်အတွက် ခွဲခြားထားခြင်းခံရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကောရိန်သုအသင်းတော်သည် ရှင်ပေါလု၏ အဓိကပရိသတ်ဖြစ်သော်လည်း အာခါယတစ်ခုလုံးရှိ ယုံကြည်သူများကို ထည့်သွင်းရေးသားရခြင်းမှာ အာခါယတစ်ဝိုက်လုံးတွင် စုဆောင်းနေသော လှူဒါန်းငွေနှင့်ပတ်သက်၍ ညွှန်ကြားချက်များကို မျှော်မှန်းထားသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၉:၂)။

Paul extended his greetings to the church of God in Corinth and to all the saints in Achaia. The believers in Corinth were designated as the church (ekklēsia, “assembly”) of God. This qualification, “of God” (1:1), intimates that the church belonged to God. Since Paul’s apostleship was occasioned by God, the church that he founded with the power of God (3:1–6) was the “church of God” (1:1), not of Paul. The other addressees included believers in neighboring cities like Athens and Cenchreae, where Paul had also proclaimed the gospel (Acts 17:34; Rom. 16:1). He described them as hoi hagioi (“saints,” “holy people”) because they were called to be separate from the world and set apart for God’s service. While the church in Corinth constituted Paul’s primary audience, he probably included those in all of Achaia in anticipation of his instructions about the collection that was being gathered throughout Achaia (9:2).

 

ပရိသတ်ကို နှုတ်ဆက်ရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် ကိုယ်တော်၏ကိုယ်စားအသေခံခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူသော “ကျေးဇူးတော်” (charis) ကို ဖော်ပြခဲ့သည် (၁:၂; ကိုးကား ၆:၁; ရောမ ၃:၁၈–၂၅; ၅:၁၈၊ ၁၉)။ ထို့နောက် ခရစ်တော်၏အသေခံခြင်းကို လက်ခံခြင်း၏ရလဒ်ဖြစ်သော “ငြိမ်သက်ခြင်း” (eirēnē) ကို ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသည် အပြစ်ကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ ထာဝရပြိုင်းကွဲမှုကို ပိတ်ဆို့ပေးသည် (ကိုးကား ကမ္ဘာ ၃:၈။ ရောမ ၅:၁)။ ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို “ကျွန်ုပ်တို့ခမည်းတော်” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည် (အဆူး ၂)။ လူသားမျိုးနွယ်သည် ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းရရှိသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ယေရှုကို “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ အနှစ်သာရအားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှုနှစ်ဦးစလုံးသည် လူသားတို့၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အတူတကွ လုပ်ဆောင်တော်မူသည်။

In greeting the audience, Paul mentions “grace” (charis) as underlining Christ’s sacrificial death, which furnished us with the forgiveness of our sins (1:2; cf. 6:1; Rom. 3:18–25; 5:18a, 19). He adds “peace” (eirēnē), probably indicating the result of accepting the death of Christ, which closes the eternal gulf that on account of sin separated us from God (cf. Gen. 3:8; Rom. 5:1). Since we have peace with God, we can call Him “our Father” (v. 2). Since it is through Jesus that humanity has been reconciled to God, Paul can call Jesus “Lord.” In effect, both God and Jesus work together for the salvation of humanity.

 

³ သနားခြင်းကရုဏာ၏အဘ၊ သက်သာခြင်း အမျိုးမျိုးတို့၏ အရှင်တည်းဟူသော ငါတို့သခင် ယေရှုခရစ်၏ ခမည်းတော် ဘုရားသခင်သည် မင်္ဂလာ ရှိတော်မူစေတည်း။
⁴ ငါတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် အားဖြင့် ကိုယ်တိုင် သက်သာခြင်းရှိသကဲ့သို့၊ ဆင်းရဲခြင်း အမျိုးမျိုးကို ခံရသောသူတို့ အားသက်သာ စေနိုင်မည်အကြောင်း၊ ဆင်းရဲခြင်းအမျိုးမျိုးတို့၌ ဘုရား သခင်သည် ငါတို့အားသက်သာစေတော်မူ၏။
⁵ အဘယ်သို့နည်းဟူမူကား၊ ခရစ်တော်ကြောင့် ငါတို့ခံရသော ဆင်းရဲခြင်းသည် အလွန်များပြားသည် နည်းတူ၊ ခရစ်တော်၏ကျေးဇူး အားဖြင့် ငါတို့ခံရသော သက်သာခြင်းသည် အလွန်များပြား၏။
⁶ သို့ဖြစ်၍ငါတို့သည် ဆင်းရဲခြင်းကိုခံရသော်၎င်း၊ သက်သာခြင်း သို့ရောက်သော်၎င်း၊ သင်တို့၏ သက်သာခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်း အကျိုးအလိုငှါဖြစ်၏။ ငါတို့သည် ဆင်းရဲခြင်းကိုခံရသကဲ့သို့ သင်တို့သည် သည်းခံသော စိတ်နှင့်ခံရသောအားဖြင့်၊ ထိုသက်သာခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းသည်ပြည့်စုံတတ်၏။
⁷ သင်တို့အတွက်ကြောင့်ငါတို့သည် မရွေ့နိုင်သော မြော်လင့်ခြင်းရှိ၏။ သင်တို့သည် ဆင်းရဲခြင်း ကိုဆက်ဆံသကဲ့သို့၊ ထိုနည်းတူသက်သာခြင်းကို ဆက်ဆံကြ၏ဟုငါတို့သည်သိကြ၏။
⁸ ညီအစ်ကိုတို့၊ အာရှိပြည်၌ငါတို့ခံရသော ဆင်းရဲခြင်းတည်းဟူသော အသက်မလွတ်နိုင်ဟု ထင်ရ၍၊ မခံနိုင်အောင်အတိုင်းထက် အလွန်လေးသော ဆင်းရဲခံရကြောင်းကို သင်တို့မသိဘဲ နေစေခြင်းငှါ ငါတို့ အလိုမရှိ။
⁹ ငါတို့သည်မိမိကိုယ်ကိုအစဉ်မကိုးစားဘဲ၊ သေသောသူတို့ကို ထမြောက်စေတော်မူသော ဘုရား သခင်ကို ကိုးစားမည်အကြောင်း သေစေဟုစီရင်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ခံရသကဲ့သို့ဖြစ်၏။
¹⁰ ထိုဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကိုထိုမျှလောက် ကြီးစွာသော သေဘေးမှ ကယ်လွှတ်တော်မူပြီ။ ယခု၌ လည်း ကယ်လွှတ်တော်မူသေး၏။
¹¹ သင်တို့သည်ကူညီ၍ ငါတို့အဘို့ဆုတောင်းလျှင်၊ နောက်၌လည်း ကယ်လွှတ်တော်မူလတံ့ဟု ငါတို့သည် ယုံကြည်မျှော်လင့်ခြင်းရှိ၏၊ ထိုသို့ဖြစ်လျှင် အများသော သူတို့သည် ကူညီသောအားဖြင့် ငါတို့၌ ရောက်သော ကျေးဇူးကို အများသောသူတို့သည်ထောက်၍ ငါတို့အတွက်ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းကြလိမ့်မည်။

၁:၃–၁၁။ ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်း။ ဤအပိုင်းသည် ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ရှင်ပေါလု၏အလေ့အကျင့်ကို ဖော်ပြထားပြီး ဤအကြောင်းအရာကို စာတစ်စောင်လုံးတွင် ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးစေမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ဘုရားသခင်ကိုသာ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ခြင်း၏အရင်းအမြစ်အဖြစ် ရှုမြင်ရမည်ဖြစ်သည် (အဆူး ၉–၁၀)။ ရှင်ပေါလုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ဘုရားသခင်ထံမှ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ခံရသောအခါ ကောရိန်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ရန် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ပေးခံရသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် အသင်းတော်အပေါ် ထိုနှစ်သိမ့်ခြင်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖော်ပြသည် (အဆူး ၃–၇)။ ထို့နောက် အာရှပြည်နယ်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို မည်သို့နှစ်သိမ့်တော်မူခဲ့သည်ကို တိကျစွာရည်ညွှန်းဖော်ပြသည် (အဆူး ၈–၁၁)။

1:3–11. Praising God in the Midst of Trials. This section reveals Paul’s practice of praising God in the midst of trials, a theme that the apostle will develop throughout the letter. In such situations, God is to be looked on as the only source of hope (vv. 9–10). As Paul was comforted by God in trials, he became better equipped to comfort the Corinthians in their own trials. He expresses his appreciation for God’s comfort and its effect on the church (vv. 3–7). He then makes a specific reference to how God comforted him in the province of Asia (vv. 8–11).

 

နှုတ်ဆက်စကားပြီးနောက် ရှင်ပေါလုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏စာတမ်းလက်ခံသူများအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းတတ်သည် (ရောမ ၁:၈၊ ၁ကော ၁:၄-၉၊ ဖိလေ ၁:၄)။ သို့သော် ၂ကောရိန်သု ၁:၃ တွင် ဆုတောင်းချီးမွမ်းခြင်းအားဖြင့် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသည်။ “နှစ်သိမ့်ခြင်း”(paraklēsis) ဟူသောစကားလုံးသည် အခြားနေရာများတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အနီးကပ်လာရောက်၍ အားပေးခြင်းနှင့် ကူညီခြင်းပေးသူနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဤစကားလုံးသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်ကို ဖော်ပြရာတွင် သုံးသောစကားလုံးနှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေသည် (ယောဟန် ၁၄:၁၆-၁၈)။ ဒုက္ခဆင်းရဲအလယ်၌ ရှင်ပေါလုခံယူခဲ့သော ဤကိုယ်တိုင်ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းသည်ပင် မည်သည့်နာကျင်ဖွယ်အတွေ့အကြုံတွင်မဆို အခြားသူများကို နှစ်သိမ့်နိုင်စွမ်းကို ပေးခဲ့သည် (၂ကောရိန်သု ၁:၄)။ အပိုဒ် ၄ တွင်သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး thlipsis (“ဒုက္ခ”၊ “ဆင်းရဲ”) သည် ပြင်ပဖြစ်ရပ်များကြောင့်ဖြစ်စေ (ဥပမာ၊ ရောမ ၂:၉၊ ၅:၃၊ ၈:၃၅၊ ၁ကော ၇:၂၈၊ ၂ကော ၁:၈၊ ၄:၁၇) သို့မဟုတ် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကြောင့်ဖြစ်စေ (၂ကော ၂:၄၊ ၁၃၊ ၇:၄-၅) ဖိညှစ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် နာကျင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ရှင်ပေါလု၏ တင်ပြချက်တွင် စကားလုံး၏ ပထမအဓိပ္ပာယ်သည် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုအဓိပ္ပာယ်သည် “ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းများ” (၁:၅) နှင့် ကိုက်ညီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “ဆင်းရဲခြင်း” (pathēma) ဟူသောစကားလုံးသည် စိတ်အားထက်သန်မှု၊ ဘေးဒုက္ခ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာကျင်မှု သို့မဟုတ် သေခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ရော ၇:၅၊ ၈:၁၈၊ ဂလာ ၅:၂၄၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၀၊ ကောလော ၁:၂၄၊ ၂တိ ၃:၁၁)။ သို့သော် အပိုဒ် ၄ တွင် ဘုရားသခင်သည် ခပ်သိမ်းသော thlipsis တွင် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်ဟု ရှင်ပေါလုပြောသောအခါ၊ သူရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ၂ကောရိန်သု ၁:၈-၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော တိကျသော ဒုက္ခဆင်းရဲဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါသူ သေလုမတတ်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းသည် အတွင်းစိတ်ခံစားချက်များကို နှစ်သိမ့်ခြင်းသာမက၊ သေစေနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်မှ ဘုရားသခင်က ကယ်တင်ပေးခြင်းကိုပါ ရည်ညွှန်းနိုင်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ရှင်ပေါလုအတွက် ဘုရားသခင်သည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသူများကို နှစ်သိမ့်ပေးသော တစ်ပါးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည် (၇:၆)။ ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများကို ဘုရားသခင်ကိုသာ အားကိုးရန် သတိပေးချက်နှင့် မည်သည့်ဒုက္ခမျိုးတွင်မဆို အခြားသူများကို စာနာနိုင်စွမ်းပေးသော အင်အားအဖြစ် နားလည်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ဖိနှိပ်ခံရမှုများရှိသော ကမ္ဘာကြီးတွင် ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဆင်းရဲသူများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံကြရသည်။

Following a salutation, Paul normally gives thanks to God on behalf of his recipients (Rom. 1:8; 1 Cor. 1:4–9; Philem. 1:4). But in 2 Corinthians 1:3, through a blessing, he gives thanks to God for comforting him. The word “comfort” (paraklēsis) is associated in other places with someone who comes alongside another, offering encouragement and help. It is closely related to the word used to describe the work of the Holy Spirit (John 16:16–18). It is this personal divine comfort that Paul received in tribulation that enabled him to comfort those in any painful experience (2 Cor. 1:4). The Greek word in v. 4 is thlipsis (“trouble,” “tribulation”), which can refer to oppression or pain that is brought by either outward events (e.g., Rom. 2:9; 5:3; 8:35; 1 Cor. 7:28; 2 Cor. 1:8; 4:17) or by a mental state (2 Cor. 2:4, 13; 7:4–5). The former meaning of the word fits Paul’s discourse in that it corresponds to “the sufferings of Christ” (1:5). The word “suffering” (pathēma) refers to passion, misfortune, physical pain, or death (Rom. 7:5; 8:18; Gal. 5:24; Phil. 3:10; Col. 1:24; 2 Tim. 3:11). But in v. 4, when Paul speaks of God comforting him in all thlipsis, he has in view the specific tribulation described in 2 Corinthians 1:8–11, an occasion in which he was almost killed. Hence, God’s comfort may refer not only to consolation of inner feelings but also to deliverance by God from deadly peril (v. 10). For Paul, God is the only One who comforts those who are downcast or depressed (7:6). Paul understood his sufferings to be a reminder to trust God alone and an enabling force to empathize with those in any kind of hardship. In a world of suffering and oppression, we are also called to comfort those who suffer.

 

ရှင်ပေါလုသည် နောက်တွင် ဒုက္ခဆင်းရဲသည် ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ဝေမျှရန် သူ့ကို ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ပေးသည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ဆိုသောအကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။ ဆင်းရဲခြင်း၏ ကြွယ်ဝမှုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ နှစ်သိမ့်ခြင်း၏ ကြွယ်ဝမှုနှင့် အမြဲလိုက်ပါလာသည် (၁:၅)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆင်းရဲခြင်းများကို တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရခြင်း မရှိချေ။ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်ကို လိုက်ရန်ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ခရစ်တော်ဆင်းရဲတော်မူသည်နှင့်အမျှ သူလည်း ဆင်းရဲခံစားနေရသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁သက် ၃:၃-၄)။ ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းများတွင် သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဆင်းရဲခြင်းအလယ်၌ ဇွဲရှိစွာ ရှင်သန်နိုင်ရန် အင်အားကို တွေ့ရှိခဲ့သည် (တမန်၁၄:၂၂၊ ကော ၁:၂၄)။ သေချာစွာပင်၊ သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများသည် ဖြောင့်မတ်သူဖြစ်လျက် ကမ္ဘာ့အပြစ်အတွက် ဆင်းရဲတော်မူခဲ့သော ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းများနှင့် လုံးဝမတူညီချေ (ယောဟန် ၁:၂၉၊ ရော ၃:၂၅-၂၆၊ ၅:၇-၈၊ ၈:၁၈)။ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းများတွင် ပါဝင်နေသောအခါ ခရစ်တော်သည် သူ၏ဆင်းရဲခြင်းနှင့် တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို (တမန်တော် ၉:၄-၅) နှင့် လိုအပ်သော နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ပေးနေသည်ကို သိရှိခဲ့သည် (၁ကော ၁၀:၁၃)။ ၂ကောရိန်သု ၁:၆ တွင် ရှင်ပေါလုသည် အပိုဒ် ၄ မှ အတွေးကို ထပ်မံဖော်ပြသည်။ သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများသည် အသင်းတော်ကို နှစ်သိမ့်ရန် သူ့ကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော အခြေအနေသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့သည် အနာဂတ်တွင် ဆင်းရဲခြင်းများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နှစ်သိမ့်ခြင်းခံရလိမ့်မည်ဟု သူ ခိုင်ခိုင်မာမာ မျှော်လင့်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။

Paul next explains why tribulation was better for preparing him to share God’s comfort. The abundance of suffering is always accompanied by an abundance of consolation from God through Christ (1:5). We are never left alone to confront our sufferings. Paul believed that he was suffering as Christ suffered because of his decision to follow Him (cf. 1 Thess. 3:3–4). He found, in the sufferings of Christ, the strength to persevere in the midst of his own suffering (Acts 14:22; Col. 1:24). Obviously, his sufferings were by no means equal to those of Christ, who, though He was righteous, suffered for the sin of the world (John 1:29; Rom. 3:25–26; 5:7–8; 8:18). Paul was aware that when he was sharing in the sufferings of Christ, Christ was identifying with his affliction (Acts 9:4–5) and providing the comfort needed (1 Cor. 10:13). In 2 Corinthians 1:6a, Paul repeats the thought from v. 4b: his afflictions put him in a better position to comfort the church. He was firmly hoping that the Corinthians would be comforted when faced with afflictions in the future (v. 7).

 

ရှင်ပေါလုသည် နောက်တွင် အထက်ဖော်ပြပါ ဒုက္ခဆင်းရဲများအလယ်၌ ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ဥပမာပြသော မနှစ်မြိုဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုးကားသည် (အပိုဒ် ၈-၁၁)။ သူသည် အာရှပြည်နယ်တွင် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သော ဆင်းရဲခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ အာရှပြည်နယ်ဆိုသည်မှာ အာရှမိုင်းနားအနောက်ပိုင်း ရောမပြည်နယ်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်မှာ ဧဖက်မြို့ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခဆင်းရဲ၏ နေရာနှင့် အမျိုးအစားကို အတိအကျ ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲပုံရသည်။ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့သည် ဤဖြစ်ရပ်ကို သိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ အခြားနေရာများတွင် ရှင်ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ခံစားခဲ့ရသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆင်းရဲခြင်းများစွာကို ဖော်ပြထားသည် (၁၁:၂၆၊ ၁၂:၂-၄၊ ကိုးကား၊ တမန် ၁၉:၂၃-၂၀:၁၊ ၁ကော ၁၅:၃၂)။ သူသည် သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများကို ခရစ်တော်၏ဆင်းရဲခြင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သောကြောင့် (ကိုးကား၊ ၂ကော ၁:၄-၅) သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများအကြောင်း တိကျသောအသေးစိတ်များကို မဖော်ပြခဲ့ဘဲ၊ သူ၏လူ့အကန့်အသတ်များက ဘုရားသခင်ကို လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးစေခဲ့သည်ဆိုသော အချက်ကိုသာ အလေးပေးခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ လူ့အမြင်အရ ထိုဆင်းရဲခြင်းသည် မခံနိုင်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး ရှင်ပေါလုသည် အသက်ကို အထိတ်တလန့်ဖြစ်ခဲ့ရသည် (အပိုဒ် ၈)။ အခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်မရှိလောက်အောင် ဆိုးရွားနေသောကြောင့် သူသည် အခြားနေရာတွင် အနည်းဆုံးတစ်ကြိမ်ပြုခဲ့သည်နှင့်အမျှ ရောမနိုင်ငံသားအခွင့်အရေးကို တောင်းဆိုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ (ကိုးကား၊ တမန်တော် ၂၂:၂၅-၂၉)။ သေသူများကို ထမြောက်စေတော်မူသော ဘုရားသခင်သာလျှင် ထိုသို့ပြင်းထန်စွာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အခြေအနေမှ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည် (၂ကော ၁:၉-၁၀) နှင့် အနာဂတ်တွင် မည်သည့်သေစေနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်မှမဆို ဆက်လက်ကယ်တင်မည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ထာဝရဘုရားကို အားကိုးခြင်းသည် ဆင်းရဲခံသူများအတွက် တစ်ခုတည်းသော ခိုလှုံရာဖြစ်သည် (ဆာလံ ၂၂:၂၀၊ ယေရမိ ၃၉:၁၇-၁၈၊ ဒံယေလ ၆:၁၆၊ တမန် ၂၆:၁၇၊ ၂တိ ၃:၁၁)။ ရှင်ပေါလုယုံကြည်သည်မှာ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့၏ ဆုတောင်းပတ္ထနာများသည် သူ၏ကယ်တင်ခြင်းတွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်ဟူ၍ဖြစ်သည် (၂ကော ၁:၁၁)။ ရှင်ပေါလုအား သူတို့၏ဆုတောင်းများဖြင့် ပြသခဲ့သော ဤစည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် သူတို့ကြားတွင် ရှိသင့်သည်ဟု သူလိုချင်သော ဆက်နွယ်မှုကို သတိပေးခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့သည် သူ့အတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းဆုတောင်းမှုများ ပြုကြရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁ကော ၁:၄)။ သေချာစွာပင်၊ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် အသင်းတော်၏ ဆုတောင်းပတ္ထနာများကို လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။

Paul next cites an unpleasant incident exemplifying God’s comfort in the midst of the trials just described (vv. 8–11). He mentions the affliction that came on him in Asia, that is, the Roman province in western Asia Minor, the capital of which was Ephesus. It seems difficult to determine exactly where and what kind of tribulation Paul had suffered. The Corinthians perhaps knew this incident, which would explain why they prayed for him (v. 11). Elsewhere, Paul recounts numerous personal experiences of suffering for the sake of the gospel (11:26; 12:2–4; cf. Acts 19:23–20:1; 1 Cor. 15:32). Since he likened his afflictions to those of Christ (cf. 2 Cor. 1:4–5), his sufferings were for the sake of the gospel. Paul did not provide specific details about his sufferings but stressed the fact that his human limitations led him to totally rely on God. At any rate, humanly speaking, the affliction was unbearable and Paul even despaired of life (v. 8). The situation appears to have been so hopeless that he was not able to even appeal to his Roman citizenship as he had done at least once elsewhere (cf. Acts 22:25–29). Only God, who raises the dead, was able to deliver him from such an intensely life-threatening situation (2 Cor. 1:9–10a) and would continue to deliver him from any deadly peril in the future (v. 10b). Trusting in the Lord for deliverance is the only refuge for the afflicted (Ps. 22:20; Jer. 39:17–18; Dan. 6:16; Acts 26:17; 2 Tim. 3:11). Paul believed that the Corinthians’ prayers of intercession played a significant role in his deliverance (2 Cor. 1:11). This solidarity shown to Paul in their prayers underlines the bond of which he wanted to remind the Corinthians existed between them. He hoped that they would offer God prayers of gratitude on his behalf (cf. 1 Cor. 1:4). Obviously, church leaders still need the prayers of the church.

 

၁:၁၂–၇:၁၆

ရှင်ပေါလု၊ ကောရိန်သုလူမျိုးနှင့် သူ၏တမန်တော်အမှုတော်

၁:၃-၁၁ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းပြီးနောက်၊ စာလုံးကိုယ်ထည်သည် သူ၏အကျင့်သီလနှင့် အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ ထူမြောက်လာသော စွပ်စွဲချက်သုံးခုကို အာရုံစိုက်လာသည်။ သူ၏ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (၁:၁၂–၂:၁၃)။ ယုံကြည်သူအချို့သည် သူ့ကို တမန်တော်အဖြစ် သံသယဝင်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့် သူ၏အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ နားလည်မှုလွဲမှားမှုများကို ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ခဲ့သည် (၂:၁၄–၇:၄)။ တိတုယူလာခဲ့သော အသင်းတော်၏ သူ့အပေါ်သဘောထားပြောင်းလဲမှုနှင့်ပတ်သက်၍ အပြုသဘောဆောင်သော သတင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည် (၇:၅–၁၆)။

1:12–7:16

PAUL, THE CORINTHIANS, AND HIS APOSTOLIC MINISTRY

After the thanksgiving in 1:3–11, the body of Paul’s letter begins by focusing on three main issues concerning charges raised against his character and ministry. A defense of his travel plans had become necessary to address the question of his integrity (1:12–2:13). Some of the believers were still suspicious of him as an apostle, so he needed to clarify any misconceptions about his ministry (2:14–7:4). He responded joyfully to the positive report that Titus had brought concerning the church’s attitudinal change toward him (7:5–16).

 

၁:၁၂–၂:၁၃

ရှင်ပေါလု၏ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း

ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များကို ကာကွယ်မှုမပြုမီ ရှင်ပေါလုသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ရပ်မမှန်ကန်မှုနှင့် လှည့်စားမှုစွပ်စွဲချက်များကို အတိုချုံးတုံ့ပြန်ခဲ့သည် (၁:၁၂-၁၄)။ ထိုစွပ်စွဲချက်များကို အောင်မြင်စွာ ပယ်ချပြီးနောက်၊ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များတွင် မတည်ကြည်မှုစွပ်စွဲချက်ကို ဖြေရှင်းခဲ့သည် (၁:၁၅-၂၂)။ နာကျင်မှုနှင့် ဝမ်းနည်းမှုဖြစ်စေခဲ့သော တစ်ကြိမ်ခရီးစဉ်ပြီးနောက် တတိယအကြိမ်ခရီးစဉ်ကို အဘယ်ကြောင့် ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်ကို အသင်းတော်အား အထူးရှင်းပြခဲ့သည် (၁:၂၃–၂:၄)။ သူ့ကို စော်ကားခဲ့သော အသင်းတော်သားသည် နောင်တရပြီးကြောင်း သတင်းကြားသောအခါ စော်ကားသူအား ခွင့်လွှတ်ခြင်းပြရန် အသင်းတော်ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂:၅-၁၁)။ တိတုနှင့် စီစဉ်ထားသည်နှင့်အညီ မတွေ့နိုင်သောအခါ တရော မြို့၌ စိတ်မအေးရှင်းဖြစ်နေမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည် (၂:၁၂-၁၃)။ ဤကာကွယ်မှုဗျူဟာသည် သူနှင့်အသင်းတော်ကြားရှိ ဆွေမျိုးပေါက်ဖော်ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မြဲစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

1:12–2:13

Defense of Paul’s Travel Plans

Before delving into a defense of his travel plans, Paul briefly responded, presumably, to charges of improper actions and deceptiveness (1:12–14). After successfully rebutting these charges, he addressed the accusation of being inconsistent in his travel plans (1:15–22). He specifically explained to the church why he had canceled his third visit immediately after one that had caused pain and sorrow (1:23–2:4). On hearing the report that the church member who had offended him had repented, Paul urged the church to demonstrate forgiveness to the offender (2:5–11). He described his emotional restlessness in Troas when he could not meet with Titus as planned (2:12–13). This part of his defense strategy was geared toward strengthening the bonds of fellowship between him and the church.

 

¹² ငါတို့ဝါကြွားဝမ်းမြောက်ခြင်း အကြောင်း ဟူမူကား၊ လောကီ ပညာကိုအမှီမပြု၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အမှီပြု၍ လျစ်လျူသောစိတ်နှင့်၎င်း၊ ဘုရားသခင် အလိုတော်ရှိသောကြည်ဖြူခြင်းနှင့်၎င်း၊ ငါတို့သည်ဤလောက၌ ကျင့်ကြံပြုမူ၍ သင်တို့ဆီမှာလည်း ထိုသို့အထူးသဖြင့် ကျင့်ကြံပြုမူသည်ဟု ကိုယ်ကို ကိုယ်သိသော စိတ်သည်သက်သေခံသတည်း။
¹³ သင်တို့သည်ဘတ်၍ ဝန်ခံသောအရာမှတပါး၊
¹⁴ အခြားသောအရာကို ငါတို့သည် ရေး၍ ပေးလိုက်သည်မဟုတ်။ သင်တို့သည် သခင် ယေရှုခရစ် ၏ နေ့၌ ငါတို့၏ဝါကြွားဝမ်းမြောက်ခြင်း အကြောင်းဖြစ် သကဲ့သို့၊ ငါတို့သည်သင်တို့၏ ဝါကြွားဝမ်း မြောက်ခြင်း အကြောင်းဖြစ်သည်ဟု သင်တို့သည်ငါတို့ကို အနည်း ငယ်အားဖြင့်ဝန်ခံသည်အတိုင်း အစဉ်ဝန်ခံကြလိမ့်မည်ဟု ငါတို့သည် မြော်လင့်လျက်နေကြ၏။

၁:၁၂-၁၄။ ရှင်ပေါလု၏ ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုကို အတည်ပြုခြင်း။ ဤအပိုဒ်ကို ရှင်ပေါလု၏ အပြုအမူနှင့် အမှုတော်ကြား ဆက်နွယ်မှုကို အားဖြည့်ရန် မဟာဗျူဟာကျကျ ထားရှိထားသည်။ အပိုဒ် ၃-၁၁ တွင် သူနှင့်အသင်းတော်သည် တူညီသောကံကြမ္မာကို မျှဝေထားပြီး ဘုရားသခင်သည် အားလုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်ဟု တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူတို့အပေါ် သူ၏ရိုးသားမှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ သတင်းကောင်းဆောင်သူအဖြစ် သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို မေးခွန်းထုတ်ခံရပုံရသည်။ ကာကွယ်ရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ သက်သေအဖြစ်နှင့် ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏ သူ၏အပြုအမူဗေဒကို အယူခံဝင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ဤသြသမေဓာသည် ရှင်ပေါလုအား သူ၏အတွင်းစိတ်ယုံကြည်ချက်နှင့် သူ၏လုပ်ရပ်များကြား ကွဲလွဲမှုမရှိကြောင်း ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် ကမ္ဘာအား ဧဝံဂေလိတရားကြေညာရာတွင် ထာဝရဘုရားသခင်သင်ကြားခဲ့သည်နှင့်အညီ ပြုမူခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁ကောရိန်သု ၄:၄-၅)။ ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဂရိဘာသာဖြင့် haplotēs (“ရိုးသားခြင်း”၊ “ဖြောင့်မတ်ခြင်း”) ဟုခေါ်သော အရာကို ကျင့်သုံးရန် လိုအပ်ပြီး၊ ထိုအရာသည် နှစ်မျိုးဆက်ဆံမှု မရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်နှင့်ဆိုင်သော eilikrineia သည် ကောရိန်သုလူမျိုးနှင့် ကမ္ဘာကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် စိတ်နှလုံး၏ စင်ကြယ်မှု သို့မဟုတ် ဖြူစင်မှုကို ဆိုလိုသည်။ ဂရိစကားလုံး haplotēs နှင့် eilikrineia တို့ကို ရှင်ပေါလု၏ စာများတွင် ဘုရားသခင်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်းခံရသော ဘဝများကို ဖော်ပြရန် မကြာခဏသုံးသည် (၂ကော ၂:၁၇၊ ရော ၁၂:၈၊ ၁ကောရိန်သု ၅:၈)။ ရှင်ပေါလု၏ အကျင့်သီလသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ဖိုးများနှင့် မူဝါဒများဖြင့် လည်ပတ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏စာများသည် နားထောင်သူများကို လှည့်စားရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ (၂ကော ၁:၁၃)။ သူသည် sarkikos (“ဇာတိပိုင်း”၊ “လောကီဉာဏ်”) ဟုခေါ်သော ဉာဏ်ပညာကို အခြေခံ၍ အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၁၂)။ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့ကို လှည့်စားရန် သို့မဟုတ် လိမ်လည်ရန် လောကီဉာဏ်ပညာကို အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကိုသာ အားကိုးခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ပေါလုသည် သူ၏စာဖတ်သူများသည် သူအရင်ရေးခဲ့သော အရာအချို့ကို အနည်းဆုံး နားလည်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီး အပြည့်အဝ သိရှိလာရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၁:၁၄)။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဧဝံဂေလိတရားဆောင်သူအဖြစ် ရှင်ပေါလုကို ဂုဏ်ယူကြရန်နှင့် ထာဝရဘုရား၏ နေ့တွင် သူလည်း သူတို့ကို ဂုဏ်ယူရန်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် သူ၏အမှုတော်၏ အသီးအနှံဖြစ်လာမည် (၂ကော ၁:၁၄ခ၊ ၅:၁၀၊ ကိုးကား၊ ရော ၁၄:၁၀)။

1:12–14. An Affirmation of Paul’s Sincerity. This passage is strategically placed here to reinforce the relationship between Paul’s behavior and his ministry. In vv. 3–11, he established that he and the church shared in the same fate and that God comforted them all. It was hoped that they would acknowledge his sincerity toward them. Apparently, his integrity as a messenger of God seems to have been questioned. In his defense, Paul appealed to his own conscience as his witness and to the Corinthians’ knowledge of his conduct (v. 12). This conscience was telling Paul that there was no contradiction between his inner convictions and his actions. He had been doing what the Lord had taught him with respect to the proclamation of the gospel to the world (cf. 1 Cor. 4:4–5). This means that it was necessary that he exercise what is in the Greek called haplotēs (“simplicity,” “uprightness”), which designates the absence of duplicity, and godly eilikrineia, which connotes sincerity or purity of motive in dealing with the Corinthians and the world. The Greek words haplotēs and eilikrineia are frequently used in Paul’s writings to designate lives transformed by God (2 Cor. 2:17; Rom. 12:8; 1 Cor. 5:8). Paul’s character was driven by divine values and principles. Consequently, his letters were not intended to deceive his audience (2 Cor. 1:13). He did not work on the basis of wisdom that is sarkikos (“fleshly,” “worldly”; v. 12). He had not employed any worldly wisdom to deceive or defraud the Corinthians but had solely relied on the grace of God in his dealings with them. But Paul knew that his readers had at least understood some of the things he had written to them previously and was hoping that they would gain full knowledge (1:14). The desired results were that they would be proud of Paul as a messenger of the gospel and that he would be proud of them in the Day of the Lord, that is, they would be the fruit of his ministry (2 Cor. 1:14b; 5:10; cf. Rom. 14:10).

 

¹⁵ အစဉ်ဝန်ခံမည်ဟု ငါသဘောကျလျက်ရှိ၍၊ သင်တို့သည်တဖန် ဆုကျေးဇူးတော်ကိုခံရစေခြင်းငှါ ငါ သည်သင်တို့ဆီသို့အရင်လာမည်ဟု အကြံရှိ၏။
¹⁶ သင်တို့အနားမှာရှောက်၍ မာကေဒေါနိပြည် သို့သွားပြီးလျှင်၊ တဖန်မာကေဒေါနိပြည်မှ သင်တို့ နေရာသို့လာ၍၊ ယုဒပြည်တိုင်အောင် သင်တို့ပို့ခြင်း ကျေးဇူးကို ခံမည်ဟုအကြံရှိ၏။
¹⁷ ထိုသို့အကြံရှိသောအခါ လျှပ်ပေါ်သော စိတ်ရှိသလော။ သို့မဟုတ် ငါ့စကားမှာ ဟုတ်မှန်၏၊ ဟုတ်မှန်၏ဟူ၍၎င်း၊ မဟုတ်မမှန်၊ မဟုတ်မမှန်ဟူ၍၎င်း၊ ဖြစ်စေခြင်းငှါ ငါကြံစည်သောအရာကို ဇတိပကတိ အတိုင်း ကြံစည်သလော။
¹⁸ ဘုရားသခင်သည် သစ္စာနှင့်ပြည့်စုံတော်မူသကဲ့သို့၊ သင်တို့ဆီသို့ ငါတို့ပေးလိုက်သော စကားသည် ဟုတ်မှန်၏ ဟူ၍၎င်း၊ မဟုတ်မမှန် ဟူ၍၎င်း၊ မဆိုလို။
¹⁹ ငါမှစ၍သိလွာနုနှင့် တိမောသေတို့သည် သင်တို့အားဟောပြောသော ဘုရားသခင်၏သားတော် ယေရှုခရစ်သည် ဟုတ်မှန်၏ ဟူ၍၎င်း၊ မဟုတ်မမှန်ဟူ ၍၎င်းမဆိုလိုဘဲ၊ ကိုယ်တော်မှာ ဟုတ်မှန်၏ ဟူ၍ သာဆိုလိုသတည်း။
²⁰ ထိုသခင်မှာ ဘုရားသခင်၏ ဂတိတော်ရှိသမျှ တို့သည် ငါတို့ အားဖြင့် ဘုန်းအသရေတော်ကို ထင်ရှား စေခြင်းအလိုငှါ၊ ဟုတ်မှန်၏ဟူ၍၎င်း၊ အာမင်ဟူ၍ ၎င်းဖြစ်သတည်း။
²¹ သင်တို့နှင့်ငါတို့ကို ခရစ်တော်၌တည်စေ၍ ဘိသိက်ပေးသော သူကား၊ ဘုရားသခင်ဖြစ်သတည်း။
²² ထိုဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကိုတံဆိပ်ခတ်၍ ငါတို့စိတ်နှလုံးထဲ၌ ဝိညာဉ်တော်တည်းဟူသော စားရန်ကိုသွင်းပေးတော်မူ၏။

၁:၁၅-၂၂။ မတည်ကြည်မှုစွပ်စွဲချက်။ ဘုရားသခင်နှင့်ဆိုင်သော သြသမေဓာနှင့် ကောရိန်သုလူမျိုးတို့၏ ဗေဒင်အားဖြင့် သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို ထပ်မံအတည်ပြုပြီးနောက်၊ ရှင်ပေါလုသည် ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲမှုကို ရှင်းပြပြီး ကာကွယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၇)။ ဤကာကွယ်မှုကို ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိမှုနှင့် သူ၏ကြေညာချက်အကြောင်းအရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် အောင်မြင်စွာ ပြီးမြောက်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈-၂၀)။ ကာကွယ်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မယိမ်းယိုင်သော ဘုရားသခင်၏ သတင်းဆောင်သူအဖြစ် သူ၏အာဏာကို ထပ်မံအတည်ပြုရန်ဖြစ်သည်။

1:15–22. Charge of Inconsistency. Once Paul’s integrity had been reaffirmed by appealing to his godly conscience and the Corinthians’ knowledge, he proceeded to explain and defend the change in his travel plans (vv. 15–17). This defense was successfully achieved by appealing to God’s faithfulness and the content of his preaching, which is Jesus Christ (vv. 18–20). The defense aims at reaffirming his authority as an unwavering messenger of God.

 

ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန်သုမြို့ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့စဉ်က ခရီးစဉ်ပြီးနောက် ထပ်မံလည်ပတ်ရန်နှင့် အချိန်ကြာရှည်နေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁ကောရိန်သု ၁၆:၅-၇)။ သူသည် ဧဖက်မြို့မှ မက္ကေဒေါနိယပြည်နယ်ကို ဖြတ်၍ ကောရိန်သုမြို့သို့သွားပြီး ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ရုန်းကန်နေရသော ယုဒယအသင်းတော်ကို ထောက်ပံ့ရန် စုဆောင်းနေသော လှူဒါန်းငွေနှင့်အတူ ယုဒယပြည်သို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပုံရသည် (ရော ၁၅:၂၆၊ ၁ကော ၁၆:၅-၆)။ သို့သော် ကောရိန်သုအသင်းတော်အခြေအနေ ယိုယွင်းလာသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် အစီအစဉ်မထားသော ခရီးစဉ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဧဖက်မြို့မှ အေဂျီယံပင်လယ်ကို ဖြတ်၍ ကောရိန်သုမြို့သို့ တိုက်ရိုက်ရွက်လွှင့်ခဲ့သည်။ ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ဤခရီးစဉ်သည် ကောင်းမွန်စွာ မပြီးဆုံးခဲ့ပေ (၁ကော ၂:၁)။

Paul intended to visit Corinth following his founding visit and to stay there for a while (cf. 1 Cor. 16:5–7). He apparently planned to leave Ephesus for Corinth through Macedonia and then go to Judea with the offering he was collecting as a sign of support for the struggling Jewish believers in Jerusalem (Rom. 15:26; 1 Cor. 16:5–6). But meanwhile, the situation in the church at Corinth had deteriorated and Paul decided to make an unplanned visit to the church. He sailed directly across the Aegean from Ephesus to Corinth. Unfortunately, this visit did not go well (1 Cor. 2:1).

 

ဤအတွေ့အကြုံပြီးနောက် ရှင်ပေါလုသည် ဧဖက်မြို့သို့ ပြန်သွားပြီး ကောရိန်သုလူမျိုးတို့ကို သူဆက်ဆံပုံအတွက် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမသော စာတစ်စောင်ကို ရေးခဲ့သည်။ တိတုအား ထိုစာကို ကောရိန်သုမြို့သို့ ပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် တီတုထွက်ခွာပြီးမကြာမီ ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန်သုလူမျိုးတို့သည် သူ၏စာကို သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် စိုးရိမ်မှုမှ ဆင်းသက်လာသည်ကို နားမလည်ကြမှာ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းမည့်အစား သူ၏စာက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့၏ စာအပေါ်တုံ့ပြန်မှုကို တီတုထံမှ အမြန်ကြားချင်စိတ်ဖြင့် ရှင်ပေါလုသည် တရောမြို့သို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ နှစ်ဦးသဘောတူထားသည်နှင့်အညီ တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (၂:၁၂-၁၃)။ တိတုမရှိသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် မက္ကေဒေါနိယပြည်သို့ ဆက်လက်ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး တစ်နေရာရာတွင် နှစ်ဦးနောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။

Following this experience, Paul returned to Ephesus and wrote a severe letter to the Corinthians, rebuking them for the way he had been treated. Titus was given the responsibility of delivering the letter to Corinth. Shortly after Titus left, however, Paul began to worry that the Corinthians might not understand the love and concern that had prompted his letter. He feared that rather than solving the problem, his letter might have actually made the situation worse. Eager to hear back from Titus about the response of the Corinthians to this letter (2 Cor. 7:5), Paul traveled to Troas, where the two men had apparently planned to meet (2:12–13). Titus was not there, so Paul continued on to Macedonia, where at some point the two finally met.

 

ကောရိန်သုလူမျိုးတို့သည် သူ၏စာကို အပြုသဘောဆောင်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရသောအခါ ရှင်ပေါလုသည် အလွန်ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် (၇:၆-၉ ကိုကြည့်)။ သို့သော် တိတုထံမှ ကောရိန်သုမြို့တွင် အချို့သည် သူ၏ခရီးစဉ်ပြောင်းလဲမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူ့ကို မရိုးသားဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်ကို သိရှိခဲ့ရပုံရသည်။ တစ်ခုပြောပြီး တစ်ခုလုပ်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ရှင်ပေါလုသည် ထိုစွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းပယ်ပြီး ခရီးစဉ်ပြောင်းလဲမှုသည် လောကီမရိုးသားသော ပုံစံဖြင့် မပြုခဲ့ကြောင်း အခိုင်အမာ ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဘုရားသခင်၏ သတင်းဆောင်သူအဖြစ် တစ်ခုပြောပြီး တစ်ခုစီစဉ်ခြင်း မပြုနိုင်ပေ။ သူတို့အပေါ် သူ၏သဘောထားသည် အလိုမကျသော ဟုတ်သည်/မဟုတ်သည် မဟုတ်ပေ (အပိုဒ် ၁၇)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အမြဲဟုတ်သည်ဖြစ်ပြီး အမျိုးမျိုးသောနည်းလမ်းများဖြင့် ဖော်ပြခြင်းသာဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဤအရာက ရှင်ပေါလုအား ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိမှုကို သတိတရစေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်အားလုံးသည် လူသားမျိုးအတွက် ဟုတ်ကဲ့ဟူသော မိုးကြိုးသံပမာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၀)။

While Paul was overjoyed to learn that the Corinthians had responded positively to his letter (see 7:6–9), it also appears that he had learned from Titus that some in Corinth had seized on his change of plans and accused him of being insincere—claiming one thing but doing another (v. 17). Paul denied the charge, insisting that his change of plans was not done in a worldly insincere manner (v. 17b). As a messenger of God, he could not say one thing while planning to do another. His attitude toward them was not a whimsical yes and no (v. 17). On the contrary, it was always a positive yes, though it might have been expressed in different ways (v. 18). This reminded Paul of God’s faithfulness. For in Jesus, every promise of God is a resounding yes for humanity (v. 20).

 

ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန်သုလူမျိုးတို့၏ စိတ်နှလုံးကို သူ၊ တိမောသေနှင့် သိလတို့သည် ကောရိန်သုလူမျိုးတို့အား ကတိတော်ပြည့်စုံသူ ယေရှုခရစ်တော်၊ ကတိထားတော်မူသော မေရှိယကို ဟောပြောခဲ့ကြောင်း ထပ်မံလန်းဆန်းစေခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁ကော ၃:၁၀-၁၁၊ ၂ကော ၁:၁၉-၂၀၊ တမန် ၁၈:၅)။ ဤအကြောင်းအရာသည် အပြစ်ပြဿနာအတွက် ရှင်းလင်းသော အဖြေဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် လူသားပြဿနာအတွက် တစ်ခုတည်းသော အဖြေအဖြစ် အမြဲတည်ရှိနေသည် (ကိုးကား၊ ၂ကော ၅:၁၈-၁၉၊ ၂၁)။ ဤအဖြေနှင့်အတူ ရှင်ပေါလုနှင့် ကောရိန်သုလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်နေသော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် ဥပဒေအရ လုံခြုံစွာ တည်ထားခြင်းခံရသည် (၁:၂၁၊ ကိုးကား၊ ရော ၅:၁)။ သူ၏အမှုတော်တွင် ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ တည်ကြည်သောလုပ်ဆောင်မှုကို ထင်ဟပ်စေခဲ့သည် (ဘုရားသခင်၏ ဟုတ်ကဲ့)။

Paul then went on to again refresh the minds of the Corinthians concerning the content of his preaching (cf. 1 Cor. 3:10–11). He, together with Timothy and Silas, had preached Jesus Christ, the promised Messiah, and the fulfillment of God’s promises to the Corinthians (2 Cor. 1:19–20; cf. Acts 18:5). This content was the clear answer to the human problem of sin. Jesus Christ remains the same as the only answer to the human predicament (cf. 2 Cor. 5:18–19, 21). With this answer, both Paul and the Corinthians had been legally secured as people of God at peace with Him (1:21; cf. Rom. 5:1). In his ministry, Paul reflected the consistent actions of God through Christ (the Yes of God).

 

²³ ငါသည်သင်တို့ကို သနားသောကြောင့်သာ ယခုတိုင်အောင် ကောရိနသုမြို့သို့မလာဟု ငါစိတ်ဝိညာဉ် ဘက်၌ ဘုရားသခင်ကို ငါတိုင်တည်၏။
²⁴ ထိုသို့ဆိုသော်လည်း၊ ငါတို့သည်သင်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အစိုးရသည်မဟုတ်။ သင်တို့၏ ဝမ်မြောက်ခြင်းအကြောင်းကို ကူမ၍သာပြုကြ၏။ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟူမူကား၊ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သင်တို့သည်တည်နိုင်ကြ၏။

၁:၂၃–၂:၄။ ပယ်ဖျက်ခဲ့သော ခရီးစဉ်ကို ရှင်းပြခြင်း။ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲမှု၏ အပိုအကြောင်းပြချက်များသည် ကောရိန်သုအသင်းတော်တစ်ခုလုံးအပေါ် သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ သြသမေဓာအပြင် ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ကို သူ၏အသက်နှင့်ဆန့်ကျင်သော သက်သေအဖြစ် ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (ကိုးကား၊ အပိုဒ် ၁၂၊ ၁၈)။ ဤအရာသည် ရှင်ပေါလုပြောနေသော အရာများ၏ အလေးနက်မှုကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲမှုကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မယူခဲ့ပေ။ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့အား နောက်ထပ်နာကျင်ဖွယ် ခရီးစဉ်တစ်ခုကို ချွေတာလိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ အရင်ဝမ်းနည်းဖွယ် တွေ့ဆုံမှုပြီးနောက် မကြာမီ ထပ်မံလည်ပတ်ခြင်းသည် သူတို့ကြားဆက်ဆံရေးကို ပိုဆိုးသွားစေနိုင်သည်။ အသင်းတော်ပြဿနာများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်အတွင်း ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုကို လုပ်ဆောင်ရန် အချိန်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ သေချာစွာပင်၊ တမန်တော်နှင့် သူတို့၏ဝိညာဉ်ရေးဖခင်အဖြစ် ရှင်ပေါလုသည် သူတို့ကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းပိုင်ခွင့် ရှိသည် (၁၃:၁-၄၊ ၁၀၊ ၁ကော ၄:၁၉-၂၁)။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအတွက် ကျေးကျွန်အဖြစ် သူ၏အခန်းကဏ္ဍကို သတိရှိခဲ့သည် (၄:၅)။ မလိုအပ်ဘဲ တမန်တော်အာဏာကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ပြသလိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ပူပန်မှုမှာ သူတို့၏ အမြင့်ဆုံးဝမ်းမြောက်ခြင်းကို မြှင့်တင်ရန်နှင့် မကျန်းမာသော နာကျင်မှုမှ ကယ်တင်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့ပျော်ရွှင်ပါက သူလည်း ပျော်ရွှင်ပြီး အပြန်အလှန်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နာကျင်မှုသည် သူ၏နာကျင်မှု ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် တိတုကို သူတို့ထံ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး ကိုယ်တိုင်လာပါက ထပ်မံရင်ဆိုင်မှု အန္တရာယ်ကို မယူခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၁-၂၊ ကိုးကား၊ အပိုဒ် ၂၃)။ ရှင်ပေါလုသည် သူနှင့်အသင်းတော်နှစ်ဦးစလုံး ဝမ်းနည်းခြင်းအစား တူညီသော ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို မျှဝေသင့်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းဖွယ်စာကို ရေးသားပြီး ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲရသော အဓိကအကြောင်းမှာ သူတို့အပေါ် သူ၏ရိုးသားသော စိုးရိမ်မှုဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲမှု၏ အကြောင်းရင်းဖြစ်ခဲ့သည် (၂:၄)။

1:23–2:4. An Explanation of a Canceled Visit. Additional reasons explain Paul’s change in travel plans and emphasize his love for the entire Corinthian church. Apart from his conscience, Paul called on God as his witness against his life (cf. vv. 12, 18). This highlights the seriousness of what Paul was saying. He had not taken the change of travel plans lightly. He simply wanted to spare the Corinthians another painful visit. Visiting them so soon after the previous sorrowful encounter could have worsened his relationship with them. Overreacting to problems in the church is not the best way to solve problems. We need to give the Spirit time to do His reconciling work in the church. Of course, as an apostle and their spiritual father, Paul had the right to discipline them (13:1–4, 10; 1 Cor. 4:19–21), but he was mindful of his role as a servant to the people of God (4:5). He had no selfish interest in unnecessarily displaying his apostolic authority. His concern was to promote their highest joy and save them from unhealthy pain. If they were happy, he was also happy and vice versa. Since their pain would have been his pain, Paul had sent Titus to them rather than risking another confrontation if he had come (vv. 1–2; cf. v. 23). Paul was convinced that both he and the church should share the same joy, not sorrow. The ultimate reason for writing the sorrowful letter to the Corinthians and for having changed his travel plans was his sincere concern for them. Love motivated his change of travel plans (2:4).

 

 

အခန်းကြီး - ၂

⁵ တစုံတယောက်သောသူသည် ဝမ်းနည်းခြင်းအကြောင်းကို ပြုသည်မှန်လျှင်၊ သင်တို့တွင် အချို့သော သူတို့အားဖြင့်သာ ငါ့ကို ဝမ်းနည်းစေ၏။ သင်တို့ရှိသမျှကို ကျပ်တည်းစွာမစီရင်လို။
⁶ အများသောသူတို့စီရင်သော ဒဏ်သည်ထိုသူ၏ အပြစ်နှင့် တန်ပြီ။
⁷ သို့ဖြစ်၍ ထိုသို့သောသူသည် ဝမ်းနည်းခြင်း အားကြီးလျက်၊ မိန်းမောတွေဝေခြင်း မရှိစေခြင်းငှါ၊ သင်တို့သည်ခြားနားသော အားဖြင့် သူ၏အပြစ်ကို လွှတ်၍ သူ့ကိုနှစ်သိမ့်စေခြင်းငှါ ပြုသင့်၏။
⁸ ထိုကြောင့်သင်တို့သည် သူ့ကိုအမှန်ချစ်ကြသည်ကို ထင်ရှားစွာပြမည်အကြောင်း ငါတောင်းပန်၏။
⁹ ထိုမှတပါး၊ သင်သည်အရာရာ၌ နားထောင်သည်၊ နားမထောင်သည်ကို ငါသိလို၍၊ သင်တို့ကို စုံစမ်းသောအားဖြင့် အထက်က ရေး၏။
¹⁰ အကြင်သူ၏အပြစ်ကို သင်တို့သည် လွှတ်၏၊ ထိုသူ၏အပြစ်ကို ငါသည်လည်းလွှတ်၏၊၊ အကြောင်းမူ ကား၊ ငါသည်တစုံတယောက်သောသူ၏ အပြစ်ကို လွှတ်ဘူးလျှင်၊ သင်တို့ကိုထောက်၍ ခရစ်တော်၏ အခွင့်နှင့် လွှတ်ဘူး၏။
¹¹ သို့မဟုတ်လျှင်၊ စာတန်သည် ငါတို့ကိုနိုင်မည်ဟု စိုးရိမ်စရာရှိ၏။ သူ၏အကြံအစည်များကို ငါတို့သိကြ၏။

၂:၅-၁၁။ စော်ကားသူကို ခွင့်လွှတ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကြောင့် ဝမ်းနည်းဖွယ်စာသည် အပြုသဘောဆောင်သော ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည် ရှင်ပေါလုဘက်သို့ ရပ်တည်ပြီး စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် သက်သာရာရစေခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၇:၅-၁၃)။ သို့သော် ရှင်ပေါလုသည် စော်ကားသူအား သူတို့၏ချစ်ခြင်းကို ထပ်မံအတည်ပြုရန် အသင်းတော်သားများကို တိုက်တွန်းမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ခွင့်လွှတ်ခြင်းမရှိသော သဘောထားကြောင့် စာတန်သည် အခွင့်ကောင်းယူသွားနိုင်သည်။

2:5–11. A Call to Forgive the Offender. Thanks to God’s working, the sorrowful letter yielded positive results. The church sided with Paul and disciplinary action was taken. That was a relief (cf. 7:5–13). Paul, however, would next urge the church members to reaffirm their love to the offender; otherwise, Satan might take advantage of their unforgiving attitude.

 

ရှင်ပေါလု၏ အစီအစဉ်မဲ့နှင့် နာကျင်ဖွယ် ခရီးစဉ်အတွင်း လူတစ်ဦးသည် သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ဝမ်းနည်းစေခဲ့ပြီး သူ၏တမန်တော်အာဏာကို စိန်ခေါ်ခဲ့ပုံရသည်။ ထိုအချိန်က အသင်းတော်သည် စော်ကားသူနှင့် စာနာခဲ့ပုံရသည်။ ခရီးစဉ်အတွင်း ရှင်ပေါလုဘက်မှ မရပ်တည်ဘဲ စော်ကားသူကို စည်းကမ်းမထိန်းသိမ်းခြင်းက ရှင်ပေါလုနှင့် အသင်းတော်ကြား တင်းမာမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ စော်ကားမှုသည် ရှင်ပေါလုရော အသင်းတော်ကိုပါ ထိခိုက်စေခဲ့သည် (၂:၅)။ သို့သော် တိတုသည် ရှင်ပေါလုဆုံးမသော နာကျင်ဖွယ်စာကို ပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ ကောရိန်သုလူအများစုသည် စော်ကားသူအပေါ် ရှင်ပေါလု၏ စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဤကိစ္စတွင် ကောရိန်သုလူမျိုးတို့၏ နာခံမှုကို တန်ဖိုးထားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆)။ သို့သော် စော်ကားသူကို ရွေးနုတ်ရန် အရေးကြီးမှုကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇ခ)။ ထိုလူသည် နောင်တရပြီးဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ခွင့်လွှတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးရန် အသင်းတော်ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည် စော်ကားသူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာကို စာနာခဲ့ပြီး ယုံကြည်ခြင်းကို စွန့်ပစ်သွားနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ စော်ကားသူ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် သူ၏ သင်းအုပ်စိတ်ထားကို ပြသခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် အရင်ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ အလားတူ အသင်းတော်သားများလည်း ခွင့်လွှတ်ရမည်။ သူတို့ခွင့်လွှတ်ပါက ရှင်ပေါလုကို သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ခိုင်မာသော သက်သေဖြစ်လာမည် (အပိုဒ် ၉)။ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်း၏ တကယ့်တည်ရှိမှုသည် နောင်တရသော အပြစ်သားများကို မည်သို့ဆက်ဆံသည်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းမရှိပါက ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်ဖြစ်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်းအားဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဖြစ်လာပြီး ဆက်လက်ရှင်သန်နေကြသည် (ကိုးကား၊ မ ၆:၁၂၊ ၁၄-၁၅၊ ၁၈:၂၃-၃၅)။ အယူအဆမှာ ခရစ်ယာန်စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုကို စော်ကားသူကို ပြောင်းလဲပြီး ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ကျင့်သုံးရမည်ဖြစ်သည်။

During Paul’s unplanned and painful visit, a certain man had openly grieved him, apparently challenging his apostolic authority. At that time, the church might have sympathized with the offender. Not siding with Paul to discipline the offender during his visit seems to have created the tension between Paul and the church. In fact, his offense affected both Paul and the church (2:5). However, after Titus delivered the painful letter in which Paul rebuked the situation while reaffirming his sincere love for the Corinthians, the majority of the church implemented Paul’s disciplinary action against the offender. Paul appreciated the Corinthians’ obedience in this regard (v. 6), but he also recognized the importance of redeeming the offender (v. 7b). Since the man appears to have repented, Paul urged the church to demonstrate love by forgiving and comforting him. Paul empathized with the psychological trauma of the offender, which could have led to his abandoning the faith. He showed his pastoral care for the welfare of the offender and had already taken the initiative by forgiving him (v. 10). Likewise, the church members had to forgive. If they did, it would be strong evidence that they acknowledged Paul as their spiritual father (v. 9). The true existence of the community of faith as the church of God is tied to how its members treat repentant sinners. If they do not forgive, they cease to be the church of God. It is in and through forgiveness that we all become and remain children of God (cf. Matt. 6:12, 14–15; 18:23–35). The idea is that Christian discipline should be administered in love with the attitude of transforming and reconciling the offender to God.

 

¹² ထိုမှတပါး၊ ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောခြင်းငှါ တရောမြို့သို့ ငါရောက်၍၊ သခင်ဘုရား သည် ငါ့အားတံခါးကို ဖွင့်တော်မူသောအခါ၊
¹³ ငါ့ညီတိတုကို ငါမတွေ့သောကြောင့် စိတ်မသက်သာသဖြင့်၊ ထိုသူတို့ကိုအခွင့်ပန်ပြီးမှ မာကေဒေါနိပြည်သို့ ထွက်သွားလေ၏။

၂:၁၂-၁၃။ တရောတွင် စောင့်ဆိုင်းခြင်းနှင့် တရားဟောခြင်း။ နာကျင်စေသောစာကို အပြုသဘောကောင်းစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့မှုနှင့် ထိုစာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ဖော်ပြပြီးနောက် (အပိုဒ် ၅-၁၁) ပေါလုသည် အပိုဒ် ၄ တွင် စတင်ဖော်ပြခဲ့သော သူ၏အမှုကို ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။ ထိုစာကို ရေးသားခဲ့စဉ် ပေါလု၏ စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေကို သူ၏ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များနှင့် ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြထားသည်။ ဧဖက်မြို့မှ တိတုကို ထိုစာနှင့်အတူ စေလွှတ်ပြီးနောက် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရန်နှင့် တိတုကို စောင့်ဆိုင်းရန် တရောမြို့သို့ ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ တရောသည် အာရှနှင့် မာကေဒေါနိယကို ဆက်သွယ်ထားသော အရေးကြီးသော ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒုတိယအကြိမ် သာသနာပြုခရီးစဉ်တွင် ပေါလုသည် တရောတွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ခဏတာ ဟောပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ရူပါရုံတစ်ခု ရရှိပြီးနောက် မာကေဒေါနိယသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည် (တမန် ၁၆:၈-၁၀၊ နှိုင်းယှဉ် ၂၀:၇)။ တရောကို ပြန်လည်လည်ပတ်ရန် ရည်ရွယ်၍ ပေါလုသည် တိတုနှင့် ထိုမြို့တွင် တွေ့ဆုံရန် စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထိုမြို့သို့ သွားရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ထိုတွေ့ဆုံမှုပင် ဖြစ်နိုင်သည်။ မြို့တွင် သူ၏အမှုတော်ကို အပြုသဘောကောင်းစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသော်လည်း (အပိုဒ် ၁၂) ပေါလုသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိခဲ့ပါ။ ကောရိန္သုမြို့မှ သတင်းကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သူသည် အတွင်းစိတ်ဒုက္ခကို ခံစားနေရသည်။ တိတုကို ဘာကြောင့် နှောင့်နှေးနေရသနည်း။ ကောရိန္သုတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မည်သို့နည်း။ တိတု မရောက်လာသောအခါ ပေါလုသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မကိဒေါနိယသို့ ရွက်လွှင့်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ (ဖိလိပ္ပိမြို့ ဖြစ်နိုင်သည်) တွင် တိတုနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကောရိန္သုမှ သတင်းကို တြိုအာတွင် စောင့်ဆိုင်းရင်း ပါဝလု ခံစားခဲ့ရသော စိတ်ဒုက္ခသည် လမ်းမှားနေသော ကောရိန္သုအသင်းတော်ကို သူချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ အခြေအနေမရွေး မပြောင်းလဲသည်ကို ထင်ရှားစေသည်။

2:12–13. Waiting and Preaching in Troas. Having recounted the positive response to the painful letter and its implications (vv. 5–11), Paul resumes his case, introduced in v. 4, where he intimates the emotional condition in which the letter had been written in the context of his travel plans. After Paul had sent the letter with Titus from Ephesus, he moved to Troas to preach the gospel and to wait for Titus. Troas was an important port city that connected Asia and Macedonia. During his second missionary journey, Paul had briefly preached the gospel in Troas but had left for Macedonia upon receiving a vision (Acts 16:8–10; cf. 20:7). Meaning to revisit Troas, Paul arranged to meet Titus there. That may have been his primary reason for going to Troas. Although there was a positive response to his ministry in the city (v. 12), Paul was not at peace. He was experiencing inner distress waiting for Titus to return from Corinth. What was keeping him? How had the Corinthians responded? When Titus did not show up, Paul finally and anxiously set sail for Macedonia, where he hoped he would meet Titus, perhaps in Philippi. The distress Paul experienced in Troas waiting for news from Corinth underlines the unconditional affection he had for the wayward church.

 

၂:၁၄–၇:၄

တမန်တော်အမှုတော်ကို ရှင်းလင်းစွာတင်ပြခြင်း

ဤနေရာအထိ ပေါလုသည် သူ၏ ခရီးစဉ်ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို ခုခံကာကွယ်နေခဲ့သည်။ ၂ ကောရိန္သု စာစောင်ကို ရေးသောအချိန်တွင် ကောရိန္သုတို့၏ အပြုသဘောကောင်းသော တုံ့ပြန်မှုကို ပေါလု ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ အခန်း ၇ အပိုဒ် ၅ တွင် ပါဝလုသည် အပိုဒ် ၂:၁၃ တွင် ဖော်ပြခဲ့သော တရောမှ မာကေဒေါနိယသို့ ထွက်ခွာခြင်းအကြောင်းကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးသည်။ တိတုယူဆောင်လာသော ကောင်းသောသတင်းသည် ဘုရားသခင်သည် ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်ကို အတည်ပြုတော်မူသည်ကို ပြသသည်။ အပိုဒ် ၂:၁၄–၇:၄ သည် အပိုဒ် ၂:၁၃ နှင့် ၇:၄ ကြားတွင် ထည့်သွင်းထားသော တရားဟောချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပါဝလု၏ အမှုတော်ကို တရားမျှတစွာ ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ ၁:၁၂–၂:၁၃ တွင် အတွင်းအပြင် ဒုက္ခများကို အလေးပေးဖော်ပြထားသော်လည်း ဤတရားဟောချက်တွင် ပေါလုသည် စကားတိုက်ခိုက်သလို လေသံဖြင့် သူ၏အမှုတော်၏ ထူးခြားမှု (၂:၁၄–၄:၆)၊ တမန်တော်အမှုတော်၏ ဒုက္ခများနှင့် ဆုလာဘ်များ (၄:၇–၅:၁၀)၊ ထိုအမှုတော်၏ နေရာနှင့်အခန်းကဏ္ဍ (၅:၁၁–၆:၁၀) နှင့် ပွင့်လင်းမှု (၆:၁၁–၇:၄) တို့ကို ဆွေးနွေးသည်။

2:14–7:4

Apostolic Ministry Clarified

Up to this point, Paul had been defending his integrity regarding his travel decision. When Paul was writing 2 Corinthians, he had already received the positive response from the Corinthians. With 7:5, Paul resumes the discussion in 2:13, where Paul is said to have left Troas for Macedonia to meet with Titus. The favorable report Titus brought suggested God’s vindication of Paul’s apostolic ministry. The passage 2:14–7:4a contains a speech sandwiched between 2:13 and 7:4b aiming at Paul’s vindication of his own ministry. While in 1:12–2:13 the emphasis is on sufferings from within and without, in this speech, Paul, in a polemic tone, speaks to the uniqueness of his ministry (2:14–4:6), the sufferings and rewards of the apostolic ministry (4:7–5:10), the place and role of it (5:11–6:10), and its openness (6:11–7:4).

 

၂:၁၄–၄:၆။ တမန်တော်အမှုတော်၏ ထူးခြားမှု ဤအပိုဒ်ငယ်တွင် ပေါလုသည် တမန်တော်ဖြစ်ခြင်း၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို စတင်ဖော်ပြသည် (၂:၁၄-၁၇)။ ကောရိန္သုတို့သည် သူ၏ တမန်တော်အမှုတော်၏ သက်သေဖြစ်သည်ဟု သူယုံကြည်သည် (၃:၁-၃)။ သူ၏အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ခွန်အားပေးမှုကြောင့် အကျိုးသက်ရောက်သည် (၃:၄-၆)။ သူ၏ တမန်တော်အမှုတော်သည် အသက်ပေးသော အမှုဖြစ်ပြီး သေခြင်းကို ယူဆောင်လာသော မောရှေ၏အမှုတော်ထက် သာလွန်သည်ဟု ငြင်းခုံသည် (၃:၇-၁၁)။ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော်၌ မောရှေ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (၃:၁၂-၁၈)။ ဘုရားသခင်သည် ဤအမှုတော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အသိပညာ၏ အလင်းကို ယူဆောင်လာသည် (၄:၁-၆)။

2:14–4:6. Uniqueness of the Apostolic Ministry. In this subsection of the discourse, Paul begins to describe the privilege of being an apostle (2:14–17). He was convinced that the Corinthians were evidence of his apostolic ministry (3:1–3) and that his ministry was effective because of God’s enabling (3:4–6). He argued that his apostolic ministry was life-giving and superior to the Mosaic ministry of death (3:7–11), because in Christ the veil of Moses is removed (3:12–18). God through this ministry brings the light of the knowledge of Himself (4:1–6).

 

အတားအဆီးများအားလုံးရှိနေသော်လည်း ပေါလုသည် ခရစ်တော်၌ အမြဲနိုင်ခြင်းကို ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသည်။ နေရာအနှံ့တွင် ဘုရားသခင်၏ အသိပညာကို ဖြန့်ကျက်ရန် ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို အသုံးပြုတော်မူသည် (၂:၁၄)။ သူသည် ရောမတို့၏ အောင်ပွဲခံခရီးကို ဥပမာအဖြစ် သုံးသည်။ ဒုက္ခများကြားမှ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်း၏ တိုးတက်မှုနှင့် အောင်မြင်မှုကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ ခရီးကြောင်း၏ အသေးစိတ်အချက်များမှာ ပါဝလု၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူနှင့် အလုပ်ဖော်များကို အောင်နိုင်သူစစ်သည်များအလား ဦးဆောင်တော်မူသည်ဟူသော အချက်က ဤဥပမာကို သုံးစေခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ခရစ်တော်၏ အောင်ခြင်းတွင် ပါဝင်ကြောင်း သူနားလည်သည် (ရောမ ၈:၃၇)။ အောင်မြင်သူမှာ ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်ပြီး ပေါလုသည် ထိုအောင်ပွဲ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်ရခြင်းကို ဝမ်းမြောက်သည်။ သူသည် ကိုယ်နှင့် ယုံကြည်သူများကို နေရာအနှံ့ ဖြန့်ကျက်သော နံ့သာမွေ့သော ဆီမွှေးပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ထိုနံ့သာမှုသည် ဧဝံဂေလိကို ယုံကြည်သူများအတွက် အသက်ကို ယူဆောင်လာပြီး ငြင်းပယ်သူများအတွက် သေခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (ယော ၃:၁၈ နှိုင်းယှဉ်)။ နောက်ဆုံးတွင် ဧဝံဂေလိတရား ဖြန့်ကျက်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ နံ့သာမှုဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေသည်။ ဧဝံဂေလိကို ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဟောပြောသူများ (၂ ကော ၁၁:၂၀) သည် ထိုအသက်ပေးနံ့သာကို မသိကြပါ။ ပါဝလု၏ အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်ရှေ့တော်၌ ဖြစ်ပြီး စိတ်နှလုံးဖြူစင်မှု (အဓိပ္ပာယ် - စေတနာဖြူစင်မှု) နှင့် ဟောပြောခဲ့သည်။

In spite of all the challenges, Paul thanked God for always making him triumphant in Christ and for using him to spread the knowledge of God everywhere (2:14). He employed the metaphor of a Roman triumphal procession to depict the progress and success of the gospel proclamation in the face of trials. While the details of the corresponding realities in the procession may not have been the primary concern of Paul, God’s leading him and his coworkers, as victorious soldiers seems to have impacted Paul’s use of the metaphor. He understood that Christians share in the victory of Christ (Rom. 8:37). It is God who triumphs, and Paul was delighted to be part of this triumph. He seems to be describing himself and the believers as an incense offering whose fragrance, being diffused in every place, is the saving knowledge of Christ. This is the aroma that brings life to those who believe the gospel and the aroma that leads to death for those who reject it (cf. John 3:18). Ultimately, the propagation of the gospel is pleasing to God because it is the aroma of Christ. Those who preach the gospel for personal gain (2 Cor. 11:20) do not know about its life-giving aroma. Paul’s ministry took place in the sight of God and Christ and was proclaimed with sincerity (eilikrineia, “purity of motive”).

 

ရှေးကမ္ဘာတွင် အကြံပေးစာများ အသုံးများခဲ့သည် (၈:၁၆-၂၄၊ တမန် ၁၈:၂၇၊ ရောမ ၁၆:၁-၂၊ ၁ ကော ၁၆:၃၊ ၁၀-၁၁)။ ထိုစာများသည် စာဆောင်သူ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို တည်ထောင်ပေးသည်။ ပေါလု၏ ရန်သူများသည် ယေရုရှလင်မှ အကြံပေးစာများ ယူဆောင်လာပြီး သူ၏အမှုတော်၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို စိန်ခေါ်ခဲ့ဖြစ်နိုင်သည် (၂ ကော ၃:၁)။ ၂:၁၄-၁၇ တွင် ပေါလုသည် တမန်တော်အဖြစ် သူ၏ အထူးအခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏အလုပ်ကို နေရာအနှံ့တွင် သိကြပြီး ဧဝံဂေလိအတွက် ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများသည် သူ၏ တမန်တော်ဖြစ်ခြင်း၏ အမှတ်အသားဖြစ်သည်။ သူသည် ကောရိန္သုအသင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည် (တမန် ၁၈)။ ကောရိန္သုတို့သည် သူ၏ တမန်တော်ဖြစ်ခြင်း၏ ထပ်မံသက်သေဖြစ်သည်။ သက်ရှိဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခဲ့သော သူတို့၏ဘဝများသည် တရားမျှတသော အမှုတော်ဟု သူယူဆသည့်အရာ၏ သက်သေဖြစ်သည်။ ထိုဘဝများကို ပြောင်းလဲပေးသူမှာ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်ပြီး အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည် (ယေရမိ ၃၁:၃၃၊ ယေဇကျေလ ၁၁:၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိကို ဈေးရောင်းသူများနှင့် မတူဘဲ ပေါလုသည် သူ၏အာဏာကို တည်ထောင်ရန် အကြံပေးစာ လိုအပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ကောရိန္သုအသင်းတော်ကို တည်ထောင်သူအဖြစ် သူ၏ တမန်တော်ယုံကြည်ကိုးစားမှု၏ တစ်ခုတည်းသော လိုအပ်သော သက်သေမှာ ကောရိန္သုယုံကြည်သူများ၏ ပြောင်းလဲခဲ့သော ဘဝများပင် ဖြစ်သည်။

Letters of recommendation were common in the ancient world (8:16–24; Acts 18:27; Rom. 16:1–2; 1 Cor. 16:3, 10–11). They served to establish the credibility of the bearer. Paul’s opponents possibly bore letters of recommendation from Jerusalem to challenge the integrity of his ministry (2 Cor. 3:1b). In 2:14–17, Paul had just laid out his special role as an apostle. His work was known in all places, and his suffering for the sake of the gospel bore a mark of his apostleship. He had founded the Corinthian church (Acts 18), and the Corinthians were further proof of his apostleship. Their changed lives, wrought by the Spirit of the living God, were proof of what he considered to be a valid ministry. The author of these changed lives was Christ, the epitome of the new covenant (cf. Jer. 31:33; Ezek. 11:19). Therefore, unlike peddlers of the gospel, Paul did not need any letter of recommendation to establish his authority. As the founder of the church in Corinth, the only necessary testimony of his apostolic credibility were the changed lives of the Corinthian believers.

 

ကောရိန္သုအသင်းတော် တည်ရှိမှုသည် ဘုရားသခင်ဘက်သို့ ပါဝလု၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ခိုင်ခံ့စေသည် (၃:၄-၆)။ အသင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနှင့် ဉာဏ်ရည်ကြောင့် မဟုတ်ပါ။ အသင်းတော်တည်ရှိမှုဖြင့် ဖော်ပြသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးကျူးသည်ဟု ရန်သူများ ညည်းတွားနိုင်သော်လည်း ပေါလု၏ အဖြေမှာ ဘုရားသခင်သည် ချီးကျူးခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံခြင်းပင် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅၊ တမန် ၉:၁၅၊ ၁၇-၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။ သူနှင့် အလုပ်ဖော်များသည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်၏ အမှုတော်များ မဟုတ်ဘဲ အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ အမှုတော်များ ဖြစ်လာခဲ့သည် (၂ ကော ၃:၆၊ မဿဲ ၂၆:၂၈)။ ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်ကို နာခံခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တိုင်အားထုတ်သူများ၏ တရားအားထုတ်မှု အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ သိနတောင်အတွေ့အကြုံလာ (ထွက် ၁၉:၃-၈၊ တရားဟော ၅:၂၈-၂၉၊ ယေရ ၃၁:၃၁-၃၄ နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် အသစ်သောပဋိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို အပြည့်အဝ အားကိုးသူများ၏ အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်စားပြုသည် (ဂလာ ၄:၂၁-၃၁ မှတ်ချက် ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာတွင် ပါဝလုသည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်သည် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခွဲထားလျှင် စာသားတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို အပြစ်တင်သာ နိုင်ပြီး သတ်ပစ်သည်ဟု ဆိုသည် (ရော ၇:၆-၁၁၊ ၈:၃၊ ဂလာ ၃:၁၉-၂၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ကို သတိပေးသော်လည်း ကိုယ်တော်ကို နှစ်သက်ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ဆန္ဒကို ခွန်အားပေးနိုင်ခြင်း မရှိပါ (ကာလတိ ၃:၁၉-၂၂ မှတ်ချက် ကြည့်ပါ)။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်ဖြင့် တည်ထောင်သော အသစ်သောပဋိညာဉ်တွင် (ဧဖက် ၂:၁၃၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၀) ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ရုံမျှမက နေထိုင်တော်မူသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းတော်အတက် အသက်ရှင်နိုင်ရန် ခွန်အားပေးတော်မူသည် (ရော ၈:၄)။ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်နှင့် ယုံကြည်သူများအတွင်း ဝိညာဉ်တော်၏ ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းကို ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့ကြား အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ ဓမ္မဟောင်းပညတ်ချက် ဟောကိန်းထာကို ပြည့်စုံခြင်းဟု ယူဆသည် (ယေရ ၃၁:၃၁၊ ယေဇ ၃၆:၂၇)။

The existence of the Corinthian church bolstered Paul’s confidence toward God (3:4–6). It was not his physical prowess and intelligence that brought the church into existence. The confidence, signified by the existence of the church, came through Christ. Paul’s opponents may have complained about his self-commendation, but his answer was acknowledging God as the source of his commendation (v. 5; cf. Acts 9:15, 17–19). He and his colleagues had been made ministers not of the old covenant but of the new covenant (2 Cor. 3:6; Matt. 26:28). The old covenant symbolizes the legalistic experience of those who rely on their own obedience as the means of pleasing God, like the experience of the unbelieving Jews at Sinai (cf. Ex. 19:3–8; Deut. 5:28–29; Jer. 31:31–34). The new covenant, however, represents the experience of those who rely completely on God’s grace to do all that He has promised (see commentary on Gal. 4:21–31). Here Paul intimates that the old covenant was just a written code that, separated from faith in Christ, only condemns and kills us (cf. Rom. 7:6–11; 8:3; Gal. 3:19–22). While the law of God makes us aware of our sin against God, it lacks the ability to empower our will and motives to please Him (see commentary on Gal. 3:19–22). On the other hand, in the new covenant ratified by the blood of Christ (Eph. 2:13; Heb. 13:20), God not only forgives our sins but also, through the indwelling Spirit, empowers us to live to His glory (Rom. 8:4). Paul viewed the ministry of Christ and the transformative power of the Spirit in believers as the fulfillment of the OT prophecy of the new covenant between God and His people (Jer. 31:31; Ezek. 36:27).

 

ပဋိညာဉ်နှစ်ခုကို ၎င်းတို့နှင့်ဆက်စပ်သော ဘုန်းတန်ခိုးအားဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည် (၂ ကော ၃:၇-၁၁)။ ပေါလုသည် ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၂၉-၃၅ အပေါ် လျှို့ဝှက်သော ရဗ္ဗိများ၏ မဂ္ဂါ (မှတ်ချက်) ကို တိတိတျတျဖော်ပြသည်။ မောရှေသည် ဆယ်ပညတ်နှင့်အတူ သိနတောင်မှ ဆင်းသက်လာသောအခါ သူ၏မျက်နှာသည် အလွန်ထွန်းလင်းတောက်ပြောင်နေသောကြောင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် သူ့ကို မျက်နှာချင်းစွဲစွဲတိတိ မကြည့်နိုင်ခဲ့ကြပါ (၂ ကော ၃:၇ခ)။ ပညတ်တော်ပေးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ဘုန်းသည် မြင့်မြတ်ကြောင်း ဝန်ခံသော်လည်း ထိုပညတ်သည် အသက်ပေးနိုင်စွမ်း မရှိသောကြောင့် လူသားများကို သေခြင်းသို့ ချမှတ်သည်။ သို့သော် အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ အမှုတော်တွင် ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကုသရာဇယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို လက်ခံသူများကို ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်သောနည်းလမ်းများကို ထင်ဟပ်စေရန် ခွန်အားပေးသည်။ ပဋိညာဉ်နှစ်ခု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို နှိုင်းယှဉ်ရာတွင် အပြစ်စီရင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်ထက် များစွာ ဘုန်းကြီးမားသည်ဟု ပေါလုမှတ်သားသည် (အပိုဒ် ၉)။ တဖန်ဖန်ပျောက်ကွယ်သွားသော ဘုန်းနှင့် သွင်ပြုထားသော ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်ကို အစဉ်အမြဲတည်တံ့သော အသစ်သောပဋိညာဉ်ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၈:၆-၁၃၊ ၁၃:၂၀)။ လူသားများတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အမှုတော်သည် အမြဲတည်တံ့ပြီး များစွာ ဘုန်းကြီးမားသည်။

The two covenants are compared in terms of their attendant splendor (2 Cor. 3:7–11). Paul offered an implicit rabbinic Midrash (commentary) on Exodus 34:29–35. When Moses descended from Mount Sinai with the Ten Commandments, his face shone so brightly that the people of Israel could not look steadily at him (2 Cor. 3:7b). Admittedly, the attendant glory of the giving of the Law to the Israelites speaks for itself as noble, yet the Law sentences human beings to death because it lacks life-giving power. However, in the ministry of the new covenant, the Spirit empowers human beings to reflect the righteous ways of the Lord based on their acceptance of His atoning sacrifice. Comparing the impact of each of the two covenants, Paul notes that it is indeed much more glorious than the ministry of condemnation or the old covenant (v. 9). The old covenant, which was characterized by a gradual fading glory, was replaced by an everlasting covenant with a far surpassing glory (Heb. 8:6–13; 13:20). By every measure, the ministry that produces righteousness in human beings is permanent and remains much more glorious.

 

ဤအသစ်သောပဋိညာဉ်သည် ပိုမိုဘုန်းကြီးမားပြီး အမြဲတည်တံ့ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလျှင် ပေါလုနှင့် အလုပ်ဖော်များသည် ထိုပဋိညာဉ်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ရဲဝံ့စွာ ကြည်လင်စွာ ဟောပြောနိုင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရား၏ တန်ခိုးသည် မျက်နှာဖုံးမတပ်ပါ။ မောရှေသည် ပျောက်ကွယ်သွားသော ဘုန်းကို ဖုံးကွယ်ရန် မျက်နှာဖုံးစွပ်ခဲ့ခြင်းကို (ထွက် ၃၄:၂၉-၃၅) ပေါလုသည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ် တဖန်ဖန်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို ညွှန်ပြသည်ဟု ယူဆသည်။ ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်၏ အဓိကအဓိပ္ပာယ်ကို မျက်နှာဖုံးဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်ကို ထိုပဋိညာဉ်တွင် တွေ့ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ယုဒယေဟုသ်များနှင့် ယုဒကို လိုက်နာသူများ (ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူများ) သည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်သည် ခရစ်တော်ကို ညွှန်ပြထားကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရန် လိုအပ်သည်ဟု ငြင်းခုံသည်။ ကိုယ်တော်၌သာ ဘုရားသခင်၏ ရွေးနှုတ်တော်မူသော အမှုကို အပြည့်အဝ တန်ဖိုးထားနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ပေါလုအတွက် ဤအရာသည် သူ၏အမှုတော်ကို သာလွန်ထူးခြားစေခဲ့သည်။

If this new covenant is more glorious, permanent, and effective, Paul together with his colleagues could boldly and clearly proclaim its reliability (v. 12). The power of the gospel of Jesus Christ is not veiled. The fact that Moses veiled his face to cover a glory that was passing away (Ex. 34:29–35) is taken by Paul to point to the gradual fading away of the old covenant. The full significance of the old covenant is understood when the veil is removed, that is to say, when we find Christ in it. Paul argues that the unbelieving Jews needed to recognize that the old covenant was pointing to Christ. Only in Him would they fully appreciate the redemptive work of God. For Paul, this was making his ministry a superior and unique one.

 

အပိုဒ် ၁၆-၁၈ တွင် ပေါလုသည် ယုဒများနှင့် ယုဒကို လိုက်နာသူများ ယေရှုခရစ်ကို လက်ခံခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ဘက်သို့ လှည့်လျှင် ပိုမိုပြည့်စုံသော သမ္မာတရားအသိကို ရရှိမည်ဟု နိဂုံးချသည်။ ကိုယ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်သည် ခွဲမခွာနိုင်သောကြောင့် လူများ ကိုယ်တော်ဘက်သို့ လှည့်လျှင် ဝိညာဉ်တော်သည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်၏ အပြစ်စီရင်ခြင်းဘက်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးမည်။ ဘုရားသခင်၏ ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းကို ခံစားရမည် (ဟေရှာ ၆၁:၁၊ ဇာခရိ ၄:၆၊ ယော ၈:၃၂-၃၆၊ တမန် ၂၆:၁၈၊ ရော ၆:၁၆၊ ၇:၂၃-၂၅၊ ၁ ပေ ၃:၁၈ နှိုင်းယှဉ်)။ ကိုယ်တော်ကို ဝိညာဉ်တော်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းသည် လူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကိုယ်တော်၏ အမှုကို အလေးပေးရန် ဖြစ်သည် (၂ ကော ၃:၁၇၊ ယော ၄:၂၄ နှိုင်းယှဉ်)။ အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ ဘုန်းသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခရစ်တော်၏ ဘုန်းဖြစ်ပြီး လူများကို ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲပေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို သူတို့တွင် ပြန်လည်ထူထောင်စေသည် (၂ ကော ၃:၁၈၊ ရော ၆:၄၊ ဂလာ ၅:၁၃-၁၈၊ ၂၂-၂း၂၄ နှိုင်းယှဉ်)။

In vv. 16–18, Paul infers that if the Jews and sympathizers of Judaism (i.e., God-fearers) would turn to God by accepting Jesus Christ, they would gain a fuller knowledge of the truth. Since the Lord and the Spirit are inseparable, if the people would turn to the Lord, the Spirit would grant them freedom from the condemning aspect of the old covenant. They would experience the transformative power of God through the Spirit (cf. Is. 61:1; Zech. 4:6; John 8:32–36; Acts 26:18; Rom. 6:16b; 7:23–25; 1 Pet. 3:18). Notice that the Lord is characterized as the Spirit in order to emphasize His work in the human heart (2 Cor. 3:17; cf. John 4:24). The glory of the new covenant, which is the glory of the resurrected Christ, transforms the people into the image of the Lord, thus restoring God’s image in them (2 Cor. 3:18; cf. Rom. 6:4; Gal. 5:13–18, 22–24).

 

ပေါလုသည် အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ အမှုတော်အဖြစ် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်တော်မူခြင်း၏ သေချာမှုကို သူ၏ အမှုတော်၏ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုအားဖြင့် ထပ်မံအတည်ပြုသည် (၄:၁-၆)။ သူကိုယ်တိုင် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခံရသောကြောင့် လှည့်စားသောနည်းဖြင့် မလျှောက်ခဲ့ပါ။ သူ၏ အမှုတော်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်မျှ မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ပြုခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိကို လှည့်စားသောနည်းဖြင့် မကိုင်တွယ်ခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ ဧဝံဂေလိသည် သဘာဝအတိုင်း သမ္မာတရား၏ ထင်ရှားမှုဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၄:၂၊ ၂:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ပေါလု၏ ဧဝံဂေလိသည် လှည့်စားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ငြင်းဆိုသူများအတွက် ပေါလုက ထိုဧဝံဂေလိသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ပျောက်ဆီးနေရသူများကို သာ ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ဖော်ပြသည် (၄:၃-၄၊ ရောမ ၁၀:၁၆၊ ၁၈-၂၁၊ ၁၁:၁၁၊ ၁ ကော ၁:၁၈၊ ၂ ကော ၂:၁၅ နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့တွင် မျက်နှာဖုံးရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ကြည့်ရန် ဆန္ဒရှိသူများသည် ကိုယ်ကိုယ်ကို သတင်းကို ဟောပြောမည် မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်၏ ဘုန်းကို ဟောပြောမည် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်ကို ကျွန်များအဖြစ် မြင်ရလိမ့်မည် (၄:၅)။ ဤမှာ တရားမျှတသော အမှုတော်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် ဤသတင်း၏ အကြောင်းအရာမှာ ခရစ်တော်၊ “ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်” (အပိုဒ် ၄) ဖြစ်ကြောင်း သတိရရန်သင့်သည်။ မမြင်နိုင်သော ဘုရားသခင်၏ မြင်နိုင်သော ကိုယ်စားပြုခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၊ ၅၊ ယော ၁:၁၈၊ ရောမ ၁၀:၉၊ ၁ ကော ၁၂:၃၊ ကောလော ၁:၁၅၊ ဟေဗြဲ ၁၁:၃ နှိုင်းယှဉ်)။ ဘုရားသခင်သည် ပေါလုကို အမှောင်ထဲမှ လွတ်မြောက်စေပြီးမှ ခရစ်တော်၏ အသိပညာကို ဖြန့်ကျက်နိုင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်တွင် ကယ်တင်ခြင်း အသိပညာ မရှိခြင်းသည် ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ပျောက်ကွယ်နိုင်သော အမှောင်ထဲတွင် ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည် (၂ ကော ၄:၆၊ ကမ္ဘာဦး ၁:၂-၃ နှိုင်းယှဉ်)။

Paul reaffirmed the certainty of his appointment by God as a minister of the new covenant by pointing to the transparency of his ministry (2 Cor. 4:1–6). He himself was transformed by the Spirit and therefore he was not walking in deceptive ways. There was nothing hidden in his ministry, but everything was done in the sight of God. He was not handling the gospel deceptively, because it is by nature a manifestation of the truth (4:2; cf. 2:17). To those who argued that Paul’s gospel was hidden—that it was a deception—Paul characterized it as veiled only to those who were perishing on account of their unbelief (4:3–4; cf. Rom. 10:16, 18–21; 11:11; 1 Cor. 1:18; 2 Cor. 2:15). They still had a veil. Those willing to look to Christ as the image of God would not be proclaiming their own message but the glory of Christ and would see themselves as His servants (2 Cor. 4:5). This is true ministry. The church should remember that the content of this message is Christ, “the image of God” (v. 4), the visible representation of the invisible God (vv. 4, 5; cf. John 1:18; Rom. 10:9; 1 Cor. 12:3; Col. 1:15; Heb. 11:3). Paul was able to dispense the knowledge of Christ once God liberated him from darkness. The absence of the knowledge of salvation in Christ means existing in a darkness that can be dispersed only by the power of the Creator God (2 Cor. 4:6; cf. Gen. 1:2–3).

 

အခန်းကြီး - ၃
[Add your article or content for Chapter 3 here]

အခန်းကြီး - ၄

၄:၇–၅:၁၀။ ဒုက္ခများ၊ ဆုလာဘ်များနှင့် တမန်တော်အမှုတော် ဘုရားသခင်၏ အစပြုမှုအားဖြင့် ပေါလုသည် တမန်တော်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အမှုတော် ပြည့်စုံခြင်းသည် ဒုက္ခများနှင့် အတူလိုက်ပါလာပြီး ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် သူ ထိန်းသိမ်းခံရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အားနည်းနေချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးသည် ထင်ရှားလာသည် (၄:၇-၁၈)။ လက်ရှိခံစားနေရသော နာကျင်မှုများသည် ကျွန်ုပ်တို့ အသက်ရှင်နေထိုင်ပုံကို မဆုံးဖြတ်ပါ။ သို့သော် တရားမျှတသော အမှုတော်ကို သက်သေပြသည်။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် လက်ရှိအခြေအနေမှ အဆုံးသတ်တရားမျှတသော ဘုရားသခင်၏ လွတ်မြောက်ခြင်းကို မျှော်လင့်ထားသည်ကို ဖော်ပြရန် ဥပမာများစွာ သုံးသည် (၅:၁-၁၀)။

4:7–5:10. Suffering, Reward, and the Apostolic Ministry. It was by God’s initiative that Paul became an apostle. But the fulfillment of his ministry was accompanied by afflictions, and he was sustained by the power of God. God’s power manifests itself when we are weak (4:7–18). The painful experiences of the present do not determine the way we live but authenticate true ministry. Paul employs a series of metaphors to convey how expectant he was of the ultimate divine deliverance from the present condition at the Second Coming of Christ (5:1–10).

 

ဤအပိုဒ်၏ ပထမပိုင်းတွင် (၄:၇-၁၈) ပါဝလုသည် ဧဝံဂေလိတရားသည် အဆုံးစွဲတန်ဖိုးရှိပြီး ထိုတရားကို ဟောပြောသူ မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏ သတင်စေသူနှင့် ဧဝံဂေလိတရားကိုယ်တိုင်ကို ဈေးကြီးသော ဆီမွှေးကို အလွယ်တကူကျိုးပဲ့နိုင်သော စျေးပေါသော အိုးထဲတွင် ထည့်ထားသည်ဟု နှိုင်းယှဉ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသတင်စေသူ၏ ပျက်စီးလွယ်မှုသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ ထူးချွန်ပြီး တန်ခိုးရှိသော အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုတော် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြသည် (အပိုဒ် ၇၊ ၆:၇၊ ၁၂:၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ဘုရားသခင်သည် ဖုံးမှုန့်မှ ပေါလုကို ဖန်ဆင်းပြီး ကိုယ်တော်၏ အသိပညာကို ဖြန့်ကျက်ရန် ခန့်အပ်ခဲ့သော်လည်း အိုးအဖြစ် ပေါလုသည် ပျက်စီးလွယ်ပြီး အားနည်းသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို ရန်သူများ၏ ရန်စွယ်မျိုးစုံကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေခဲ့သည် (၁:၄၊ ၈-၁၁ ကြည့်ပါ)။ ကယ်တင်ခြင်းသတင်း မျှဝေခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခများသည် သူ၏ အမှုတော်တွင် ပါဝင်ပြီး ယေရှု၏ အမှုတော်တွင်လည်း ပါဝင်ခဲ့သည် (၁၂:၁၀)။ ကိုယ်တော်၏ လက်တော်ထဲတွင် တမန်တော်၏ ဒုက္ခများသည် ကောရိန္သုတို့၏ ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် ကောင်းချီးဖြစ်လာနိုင်သည် (၄:၇-၁၂၊ ၁:၃-၇ နှိုင်းယှဉ်)။

Paul begins the first part of this section (4:7–18) by declaring that it is the gospel that is of ultimate value, not the messenger who proclaims it. The relationship between the messenger of the gospel and the gospel itself is likened to an expensive ointment contained in an inexpensive and easily broken container. The frailty of the gospel messenger demonstrates that the excellent and powerful ministry of salvation is the work of God and not of us (v. 7; cf. 6:7; 12:9). God formed Paul from the dust of the ground and appointed him to disseminate His knowledge (cf. Gen. 2:7; Is. 29:16; Lam. 4:2; 1 Thess. 2:4), but as a vessel Paul was fragile and weak. His only hope was in God, who enabled him to withstand all sorts of animosities (see 1:4, 8–11). These sufferings, which are occasioned by the sharing of the message of salvation, were part of his ministry as they were of Jesus’s ministry (12:10). In the hands of the Lord, the apostle’s sufferings could become a blessing for the Corinthians’ Christian experience (4:7–12; cf. 1:3–7).

 

အပိုဒ် ၁၃-၁၈ တွင် ပေါလုသည် ညှဉ်းဆီးခြင်းများကြားမှ နောက်ဆုတ်ခြင်း မပြုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို မျှဝေသည်။ သူသည် အရှက်ကွဲခြင်းတွင်ပင် ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို ကယ်တင်မည်ဟု ယုံကြည်သည် (အပိုဒ် ၁၃)။ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ဇွဲလုံ့လသည် အတူတကွလိုက်ပါလာပြီး တမန်တော်သည် သူ၏ သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို သတ်ပစ်ခံရသော်လည်း ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ထမြောက်စေမည်ဟု ယုံကြည်နိုင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ သူ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်၏ ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် အာမခံ ခံရသော အနာဂတ်ထမြောက်ခြင်းတွင် အမြစ်တည်သည်။ ဘုရားသခင်ဘက်တွင် ရှိသောကြောင့် အပြင်ပိုင်းဖိအားများသည် အနာဂတ်ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် လုံးဝ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါ။ ဒုက္ခသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိခိုက်နေသော်လည်း ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွင်းစိတ်ကို နေ့စဉ် အသစ်ပြုပြင်တော်မူသည်။ ပေါလုသည် သူ၏ ဒုက္ခများကို “ပေါ့ပါး” ပြီး ယာယီဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ထမြောက်ပြီးနောက် ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇-၁၈၊ ၁ ကော ၁၅:၄၃၊ ဖိလိ ၃:၂၁၊ ကော ၁:၁၆ နှိုင်းယှဉ်)။ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားနေရသည်မှာ ယာယီဖြစ်သည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ခြင်းတွင် ကြည့်ရှုနေသော မမြင်ရသေးသော အရာသည် အမြဲတည်တံ့သည်။ ဒုက္ခသည် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ထဲတွင် ကောင်းချီးဖြစ်လာသော်လည်း သူကိုယ်တိုင်ကား လိုလားအပ်သော အရာ မဟုတ်ပါ။ ဒုက္ခသည် အဆုံးသတ်လိမ့်မည်။

In vv. 13–18, Paul shares his motivation for not retreating in the face of persecutions. He was persuaded that even in his humiliation the Lord would deliver him (v. 13). Hope and perseverance come together, allowing the apostle to say that even if his mortal body were killed, he would be confident that God would raise him up at the Second Coming (v. 14). His confidence and hope were grounded in the resurrection of Christ guaranteeing his future resurrection. With God on his side, the outward pressures were not in any way commensurate with the future glory. Suffering may be taking a toll on us, but the Lord is renewing us in our inner being day by day. Paul called his sufferings “light” and temporal in comparison with the experience of eternal life after the resurrection (vv. 17–18; cf. 1 Cor. 15:43; Phil. 3:21; Col. 1:16). What we experience is temporary; but that which is not yet visible—what we contemplate in hope—is permanent. Although suffering becomes a blessing in the hands of God, it is not by itself desirable. It will come to an end.

 

လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ဖန်ဆင်းခံရသမျှသည် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို တောင့်တလျက်ရှိသည် (ရော ၈:၂၂-၂၃၊ ကမ္ဘာ ၃:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ပေါလုသည် ကိုယ်ခန္ဓာများ၏ အဆုံးစွဲသော ရွေးနှုတ်ခြင်းကို တောင့်တခြင်းကို ၂ ကောရိန္သု ၅:၁-၁၀ တွင် ဖွံ့ဖြိုးစေသည်။ အပိုဒ် ၁ တွင် ပေါလုသည် ၄:၁၈ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ၅:၁-၁၀ ကို ပေါလု၏ လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်ဒုက္ခများနှင့် ကိုယ်တော်၏ ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ဆုလာဘ်ကို နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် ယာယီဖြစ်သော ကမ္ဘာပေါ်အိမ်တောင်ကို ပိုမိုလိုလားအပ်သော ထာဝရမိုးကောင်းကင်အိမ်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ ပေါလုသည် လက်ရှိယာယီအိမ်တောင်ကို သူ၏ သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် (၄:၁၀-၁၁၊ ၁၆)။ သို့သော် သူသည် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသော မိုးကောင်းကင်အိမ်တော် (သို့မဟုတ် မသေနိုင်ခြင်း) ကို ဝတ်ဆင်လိုသည် (၅:၂-၄)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို ရှင်းရှင်းဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၅)။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မသေနိုင်ခြင်းကို ဝတ်ဆင်စေမည်။ “အဝတ်မရှိဖြစ်နေခြင်း” (အပိုဒ် ၃) သည် သေခြင်းကို ဥပမာပြုခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်များ၏ မျှော်လင့်ချက်သည် သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှ ခွဲခွာခြင်း မဟုတ်ဘဲ အသစ်သော မသေနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာများဖြင့် ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း ဝိညာဉ်တော်၏ တက်ကြွစွာ အမှုပြုခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ကြွလာတော်မူချိန်တွင် မသေနိုင်ခြင်းကို ဝတ်ဆင်ရမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်နှင့် အာမခံချက်၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည် (ရော ၈:၂၃၊ ၂၆၊ ဧဖက် ၂:၁၀၊ ၁ ပေ ၅:၁၀)။

Humanity and all of creation yearn for freedom from affliction (Rom. 8:22–23; cf. Gen. 3:17). Paul develops the idea of yearning for the ultimate redemption of our bodies in 2 Corinthians 5:1–10. In v. 1, Paul provides an explanation of 4:18. We should therefore understand 5:1–10 in the context of Paul’s earthly suffering and his reward at the return of the Lord. He contrasts the temporal earthly tent-house with the more desirable and eternal heavenly house. Paul likens the earthly tent to his mortal body, susceptible to corruption (4:10–11, 16). But he was yearning to be clothed with the heavenly house (or immortality) made by God (5:2–4). Paul refers clearly here to the work of God (v. 5), who will clothe us with immortality. Not being “found naked” (v. 3) is a metaphor for death. Thus, the hope of Christians is not to be separated from our mortal bodies but to be remade with new immortal bodies. The active working of the Spirit in us is a source of hope and assurance that we shall be clothed with immortality at the coming of the Lord (Rom. 8:23, 26; Eph. 2:10; 1 Pet. 5:10).

 

၂ ကောရိန္သု ၅:၆-၁၀ အပိုဒ်များသည် ပါရုသိယ (ခရစ်တော်၏ ကြွလာတော်မူခြင်း) တွင် ကမ္ဘာပေါ်အိမ်တောင်ကို မိုးကောင်းကင်ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဝတ်ဆင်ခြင်း၏ သေချာသော မျှော်လင့်ချက်တွင် အထွတ်အထိပ်ရောက်သည်။ ပေါလုသည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိရန် ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဝေးရန် လိုလားသည် (အပိုဒ် ၈)။ ဤနေရာအထိ သူသည် ဒုက္ခခံနေရသော ကိုယ်ခန္ဓာကို မိုးကောင်းကင်မှ မသေနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁-၄)။ ကိုယ်တော်မှ ဝေးနေခြင်း (အပိုဒ် ၆) သည် ကမ္ဘာပေါ်အိမ်တောင်တွင် ရှိနေခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာ (၄:၁၀-၁၁၊ ၁၆၊ ၅:၁) နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိရန်၊ ကိုယ်တော်နှင့် အိမ်တွင် ရှိရန် အသင့်ရှိသည် (အပိုဒ် ၈)။ ဤစကားကို အချို့က ခရစ်တော် ကြွလာတော်မမီ ဖြောင့်မတ်သူသေသူများ၏ အလယ်အလတ်အခြေအနေကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု နားလည်ကြသည်။ သို့သော် ပေါလု၏ ကမ္ဘာပေါ်နှင့် မိုးကောင်းကင်အရာများကို ဖော်ပြရန် အချို့စကားလုံးများကို တသမတ်တည်း သုံးစွဲမှုကို လိုက်နာလျှင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိခြင်း၊ ကိုယ်တော်နှင့် အိမ်တွင်ရှိခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူချိန်တွင် လက်ခံရမည့် အမြဲတည်တံ့ပြီး ထာဝရမိုးကောင်းကင်အိမ်တော်ကို ဝတ်ဆင်ခြင်းနှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည် (၁ သက် ၄:၁၄-၁၇၊ ၁ ကော ၁၅:၅၁-၅၄၊ ၂ တိ ၄:၆-၈ နှိုင်းယှဉ်)။ ပေါလုသည် အခြားနေရာတွင် သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာများကို မသေနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာများအဖြစ် ပြောင်းလဲခြင်းသည် သေချိန်တွင် မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်၏ ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည် (၁ ကော ၁၅:၅၂)။ ပေါလုသည် ယုံကြည်စိတ်ချမှုနှင့် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိရန် အသင့်ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ့တွင် ပြုပြင်တော်မူသော သူ၏ အမှုတော်အသီးကို ခရစ်တော်ရှေ့တွင် လက်ခံနိုင်မည်ဟု သိသည် (၂ ကော ၅:၁၀)။ ပေါလုသည် ယေရှုခရစ်ကို ဖြောင့်မတ်သော တရားသူကြီးအဖြစ် တင်ပြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ပြုခဲ့သော အမှုများအပေါ် ယုံကြည်သူနှင့် မယုံကြည်သူများကို စီရင်မည် (၁ ကော ၄:၅ နှိုင်းယှဉ်)။ မိုးကောင်းကင်တရားရုံး၏ တရားစီရင်ချက်များသည် သက်သေခံချက်အပေါ် အခြေခံပြီး စိတ်ကြိုက်မဟုတ်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုများသည် အဆုံးထိ ယုံကြည်ခြင်းဆက်ဆံရေးတွင် ရှိနေသည်ကို ပြသည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သန့်ရှင်းသော ဘဝနှင့် ခွဲခွာနိုင်ခြင်း မရှိပါ။ ယေရှုကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံသူများသည် အမှောင်ထဲတွင် ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခြင်း မပြုရ။ အလင်းသားသဖန်းများအဖြစ် ယုံကြည်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ကောင်းသောအမှုများကို ထင်ရှားစေရမည် (မ ၅:၁၆၊ ၁၂:၅၀)။ ဤကောင်းသောအမှုများသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးကြောင်း သက်သေခံချက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်း၏ အသီးဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် အခြားနည်းဖြင့် ဆိုရလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုများသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိစေသော ဂုဏ်ကျေးဇူး မဟုတ်ပါ။ ယုံကြည်ခြင်း၏ စစ်မှန်မှုကို သက်သေပြသည်။ ပေါလု မျှော်လင့်ခဲ့သော တရားစီရင်ခြင်းသည် သူ၏ အမှုတော်တွင် ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေရန် လုပ်ဆောင်ရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အရင်က အပ်နှံခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရား၏ သစ္စာရှိ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည်။

Verses 6–10 of 2 Corinthians 5 climax in the assured hope of clothing the earthly tent-house with a heavenly, glorified body at the parousia, that is, the return of Christ. Paul emphatically wished to be with the Lord but away from the body (v. 8). Up to this point, he had been contrasting his afflicted body with the immortal body from heaven (vv. 1–4). To be absent or away from the Lord (v. 6) parallels being in the earthly tent-house, which is the mortal body (4:10–11, 16; 5:1). Paul was ready to be present with, or at home with, the Lord (v. 8). This statement has been understood by some to refer to the intermediate state of the righteous dead before the coming of Christ. However, following Paul’s consistent use of certain phrases to describe earthly and heavenly realities in 5:1–4, it can be maintained that to be present with the Lord and at home with Him parallels being clothed with the permanent and eternal heavenly house, which is the resurrected immortal body to be received at the Second Coming of the Lord (1 Thess. 4:14–17; cf. 1 Cor. 15:51–54; 2 Tim. 4:6–8). Paul taught elsewhere that the transformation of our mortal bodies into immortal ones does not occur when we die but at the moment of the glorious return of Christ (1 Cor. 15:52). It was with confidence that Paul expressed his readiness to be present with the Lord. He knew that the fruits of his ministerial work wrought by God in him would be acceptable to Christ (2 Cor. 5:10). Paul presented Jesus Christ as a righteous judge who was to judge believers and unbelievers on the basis of works done in the mortal body (cf. 1 Cor. 4:5). The legal decisions in the heavenly tribunal are based on objective evidence and are not arbitrary. Our works show whether we have remained in a faith relationship with the Lord to the end. Justification by faith cannot be separated from a sanctified life. Those who accept Jesus as Savior should not continue to walk in darkness (1 Cor. 6:9). As children of light, believers must show forth their good works (Matt. 5:16; 12:50). These good works do not save us, but they testify to the fact that we have been saved. They are the fruit of our salvation. Or, to put it another way, our works are not meritorious—they do not earn our salvation. Rather, they demonstrate the authenticity of our faith. The judgment that Paul foresaw motivated him to do what was pleasing to God in his ministerial work (v. 9). He had been a faithful minister of the gospel that had been entrusted to him many years earlier.

 

အခန်းကြီး - ၅

၅:၁၁–၆:၁၀။ တမန်တော်အမှုတော်၏ နေရာနှင့် အခန်းကဏ္ဍ။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းသည် ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်အတူ ဧဝံဂေလိတရားကို နှိမ့်ချစွာကြေညာခဲ့သည်။ ထိုအမှုတော်၌ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ထင်ရှားပြတော်မူသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သူ့ကိုတွန်းအားပေးနေခဲ့သည် (၅:၁၁–၁၅)။ ရှင်ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးတရားနှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်စပ်နေပြီး ထိုတရားဖြင့်ပင် အဓိပ္ပာယ်ဖွဲ့ခံရသည် (၅:၁၆–၆:၂)။ ခရစ်တော်၌ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး၏ သတင်းကောင်းသည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် မိမိ၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုတော်ကို ပျက်ပြားမသွားစေရန် အပြစ်ကင်းသောဘဝကို အသက်ရှင်ခဲ့သည် (၆:၃–၁၀)။

5:11–6:10. Place and Role of the Apostolic Ministry. The coming judgment was motivating Paul to proclaim the gospel with humility, because in this work he was being propelled by the love of Christ manifested in His sacrificial death (5:11–15). Paul’s apostolic ministry was deeply connected with and defined by the message of reconciliation through Christ (5:16–6:2). Because the good news of reconciliation in Christ is so important, Paul was living a blameless life to avoid damaging his ministry of reconciliation (6:3–10).

 

နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းသည် ဧကန်အမှန်ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ တရားသူကြီးဖြစ်တော်မူကြောင်း (၅:၁၀) သိသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် လူများကို ဧဝံဂေလိတရားလက်ခံရန် အလေးအနက်တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ သို့သော် မာနမပါဘဲ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သောနည်းဖြင့်ပင် ပြုခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုအရ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က ဝါကြွားရမည်ဆိုလျှင် ရှင်ပေါလုမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ခြင်းတရားကို သိရှိလာသော ကောရိန္သုမြို့သားများသာ ဝါကြွားခွင့်ရှိသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ထိုသိမှုသည် လိမ်ညာတရားဟောဆရာများ၏ စွပ်စွဲချက်များကို ဖြေရှင်း အဖြေပေးနိုင်စေသည်။ အသင်းတော်သားများသည် ရှင်ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်၏ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို အပြည့်အဝနားလည်လာလျှင် ဧဝံဂေလိတရားဆန့်ကျင်သူတိုင်းကို ခုခံနိုင်မည်ဖြစ်သည် (၅:၁၂)။ ငြင်းခုံရန်အလို့ငှာ ရှင်ပေါလုသည် ဆန့်ကျင်သူများ၏ စွပ်စွဲချက်ကို လက်ခံပြီး မိမိသည် ရူးသွပ်သူဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ ထိုရူးသွပ်ဟန်သည် ဘုရားသခင်အတွက်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်က ခွင့်ပြုတော်မူခြင်းခံရသည်။ သက်သေမှာ အသင်းတော်သည် ရှင်ပေါလု၏ အမှုတော်မှ ကောင်းချီးများကို ခံစားခဲ့ရခြင်းပင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄:၁၂၊ ၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

In view of the certainty of the final judgment and Christ being the divine judge (5:10), Paul was earnestly trying to persuade people to embrace the gospel (v. 11), but in an unselfish way. According to Paul, if someone were to boast, it should have been the Corinthians who had come to know the message of salvation through Paul (v. 12). This knowledge enabled them to give an answer to the charges raised against Paul by the false teachers. If the church members were to fully come to appreciate the true intent of his apostolic ministry, they could withstand any gospel detractors (5:12). For the sake of argument, Paul accepts the charge of the detractors that he is insane. This apparent insanity is at the service of God and approved by Him. The evidence for this is that the church had experienced the blessings of Paul’s ministry (cf. 4:12, 15).

 

ရှင်ပေါလုပြောစကားအရ အမှုတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွန်းအားမှာ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ထင်ရှားပြတော်မူသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင်ဖြစ်သည် (“တစ်ပါးအတွက် အသေခံခြင်းနှင့် အားလုံး၏သေခြင်း” ကို စာမျက်နှာ ၁၆၆၉ တွင် ကြည့်ပါ)။ ထိုနားလည်မှုဖြင့် ခရစ်တော်ကို လက်ခံသူတိုင်းကို ရှင်သန်ပြီးထမြောက်တော်မူသော သခင်ဘုရားအတွက် ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရန် တိုက်တွန်းထားသည် (၅:၁၄–၁၅)။ ခရစ်ယာန်တိုင်း အသစ်သောဘဝ၌ လျှောက်လှမ်းရမည် (ရော ၆:၄။ ကော ၃:၁–၂)။ ရှင်ပေါလု၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော အမှုတော်သည် ခရစ်တော်နှစ်သက်သော ဘဝကို အသက်ရှင်နေကြောင်း သက်သေပြသကဲ့သို့ ယုံကြည်သူတိုင်း ခရစ်တော်နှစ်သက်သော ဘဝကို အသက်ရှင်ရမည်။ ယုံကြည်သူများသည် အပြစ်၏အာဏာအောက်တွင် ကျွန်မဟုတ်တော့ဘဲ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ကျွန်များဖြစ်သည် (ရောမ ၆:၁၉; ၂ ကော ၅:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

According to Paul, the deepest motivation for ministry is the love of Christ manifested in His sacrificial death for all (see “The Death of the One and the Death of the All,” p. 1669). With this understanding, Paul urges everyone who has accepted Christ to unselfish service to Him as the resurrected Lord (5:14–15). Every Christian is to walk in newness of life (Rom. 6:4; Col. 3:1–2). Just as Paul’s selfless ministry serves as evidence of living a life that pleases Christ, so also every believer must live a life that pleases Christ. Believers are no longer servants of the power of sin but are servants of righteousness (Rom. 6:19; cf. 2 Cor. 5:21).

 

၅:၁၆–၆:၂။ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုတော်။ လူတိုင်းသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရာဝတ္ထုဖြစ်ခဲ့လျှင် ကယ်တင်ခြင်းစီးပွားရေး၏ တန်ဖိုးစဉ်းစားရာတွင် လူမျိုးရေးခွဲခြားမှု နေရာမရှိတော့ချေ။ လူသားအားလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့် အတွင်း eternal ခွဲခွာခြင်း၏ သေမင်းတရားကို အတူတူပိုင်ဆိုင်ကြသည် (ရော ၃:၉၊ ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူတိုင်းအတွက် ခရစ်တော်သည် အပြစ်တင်း၏ယဇ်အဖြစ် ကိုယ်တိုင်အပ်နတော်မူခြင်းအားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို ပေးအပ်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူပြီး ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကိုယ်တော် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်ခြင်းကို ဖြစ်နိုင်စေတော်မူသည် (၅:၁၉)။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သမျှအားလုံးကို ခရစ်တော်အားဖြင့ ပြီးစီးပြီ။ ကျွန်ုပ်တို့လုပ်ရမှာက ဘုရားသခင်ပြီးမြောက်ပေးထားပြီးသောအရာကို လက်ခံရုံသာ။ ထိုနည်းအားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးသည် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွင် အစပထမဦးစွာ လှုပ်ရှားတော်မူပြီး ခရစ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်စေတော်မူသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ခရစ်တော်ကို လက်ခံသူများသည် အသစ်သောသတ္တဝါများဖြစ်လာသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ သေပြီး ယခုအခါ ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်သော အသစ်သောဖန်ဆင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အစပထမဦးစွာ လှုပ်ရှားခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ အမှန်တကယ် ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်သောအခါ ရည်မှန်းချက်ပြည့်မြောက်သည် (၅:၁၆၊ ၁၇–၁ြမ်း–၁၈။ ယောဟန် ၃:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

5:16–6:2. Ministry of Reconciliation. If every person has been an object of divine love through the death of Christ, then there is no place for ethnic prejudice on the scale of values of the economy of salvation. All humans share the same deadly fate of eternal separation from God (cf. Rom 3:9, 23), and to everyone has been offered reconciliation through Christ, who gave Himself as a sin offering for all. On account of the work of Christ, God removed all barriers between Him and us, making our reconciliation with Him possible (5:19). All that is necessary for salvation has been accomplished through Christ. We simply need to accept what God has already done for us. In that sense, reconciliation is an invitation. God has taken the initiative in the process of reconciliation, making it possible for us to be reconciled to Him through Christ (v. 19). Those who accept Christ become new creatures. They have died through Christ and they are now a new creation, at peace with God. The divine initiative reaches its goal when we are actually reconciled to Him (5:16a, 17–18a; cf. John 3:16).

တစ်ပါးတည်း၏ အသေခံခြင်းနှင့် အားလုံး၏သေခြင်း ၂ ကောရိန္သု ၅:၁၄–၁၅ သည် ခရစ်တော်၏ အသေခံတော်မူခြင်း၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းအကြောင်း နားလည်ရန် အရေးကြီးသော အပိုဒ်ဖြစ်သည်။ “တစ်ပါးသူသည် အားလုံးအတွက်အသေခံသည်” ဟူသော စကားစုသည် အထူးအာရုံစိုက်ခံရထိုက်သည်။ The Death of the One and the Death of the All

Second Corinthians 5:14–15 is an important passage for the understanding of the significance of the saving power of the death of Christ. The phrase noting that if One “died for all,” then “all died” deserves particular attention.   ၁. ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်း။ အသေတော်မူသောသူမှာ ယေရှုခရစ်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ရှင်ပေါလုကို အမှုတော်တွင် သစ္စာရှိစေရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သေတော်မူခြင်းမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင်ပင်။ ဂရိစကားလုံး hyper (“အတွက်”) ကို “အစားထိုးသည်” သို့မဟုတ် “အတွက်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ သို့သော် ကျမ်းသစ်ကျမ်းခေတ်တွင် ထိုစကားလုံးသည် အစားထိုးခြင်းအဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ညွှန်းလာခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၁:၅၀ ကို ဥပမာကြည့်ပါ)။ အကြောင်းအရာအရ အစားထိုးခြင်းအဓိပ္ပာယ်လည်း ပါါဝင်သည် (၂ ကော ၅:၂၁)။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်သာမက အစားထိုးအဖြစ် (“ကျွန်ုပ်တို့နေရာ၌”) အသေခံတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် အခြားသူများအတွက် အကျိုးရှိပြီး ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်အတွက် အကျိုးမရှိချေ။ 1. Christ’s Death. The one who died is obviously Jesus, whose love compelled Paul to faithfulness in his ministry. His death was on the cross. The Greek preposition hyper (“for”) could be translated “on behalf of”; but since by the NT period it had come to express the idea of substitution, it could also be rendered “in place of” (e.g., John 11:50). The context suggests that the idea of substitution is also present here (2 Cor. 5:21). Jesus did not only die as our representative (“for us”) but also as our substitute (“in our place”). His death was for the benefit of others and not for His own benefit.   ၂. ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး။ “အားလုံး” ဆိုသည်မှာ ယေရှု၏ သေခြင်း၏ အတိုင်းအတာကို ဆိုလိုသည်။ ကိုယ်တော်သည် ရွေးချယ်ခံရသူများအတွက်သာမက ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အခါခပ်သိမ်း အသက်ရှင်ခဲ့ဖူးသူ သို့မဟုတ် ရှင်သန်လတံ့သော လူသားအားလုံးအတွက် အသေခံတော်မူခဲ့သည်။ “အားလုံး” ဆိုသည်မှာ အပိုဒ် ၁၉ တွင် ဖော်ပြထားသော “ကမ္ဘာ” ကို အခြားနည်းဖြင့် ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်း၏ လူသားအားလုံးအပေါ် သက်ရောက်မှုကို အလေးပေးထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများအတွက် အသေခံတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ယောဟန် ၄:၄၂ တွင် “ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ ယဇ်အသေခံခြင်းတွင် လူမျိုးရေးအတားအဆီး သို့မဟုတ် အခြားအတားအဆီးမရှိချေ။ အကြောင်းမှာ လူတိုင်းအပြစ်ရှိပြီး ကယ်တင်ရှင်လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအသေခံခြင်းသည် အတိုင်းအတာနှင့် အရေးကြီးမှုတွင် လူသားအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည်။ 2. Benefit of His Death. “All” refers to the extent of Jesus’s atoning death. He did not only die for the elect but for every human being who has ever lived or will live in this world. “All” is probably another way of referring to the “world,” mentioned in v. 19. The universal impact of the death of Jesus is emphasized. He died for Jews and Gentiles. This is the meaning of the phrase “Savior of the world” in John 4:42. His sacrificial death did not involve ethnic barriers or any other barrier, because all are sinners and in need of a Savior. It is universal in its range and significance.   ၃. ခရစ်တော်အားဖြင့် သေခြင်း။ လူတစ်ဉီးသေလျှင် အားလုံးသေသည်ဟူသော အယူအဆသည် နားလည်ရန်ခက်ခဲသည်။ အားလုံးသည် မည်သို့သေကြသနည်း။ မည်သည့်သေခြင်းမျိုးနည်း။ ခရစ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းမှာ အမှန်တကယ်၊ စာသားအတိုင်း လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသက်စွန့်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် “အားလုံး” နှင့်ပတ်သက်၍ ထိုသို့မဆိုနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသည် မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သေကြသနည်းဟု မေးရမည်။ ဤအပိုဒ်တွင် ရှင်ပေါလုက ရှင်းလင်းစွာ မဖြေထားချေ။ ပညာရှင်များက ဖြစ်နိုင်ခြေအမျိုးမျိုးကို ပေးထားက်သည်။ သို့သော် အပိုဒ် ၁၅ က တစ်ခုကို ညွှန်ပြထားပုံရသည်။ အသက်ရှင်နေသူများမှာ မိမိကိုယ်ကို သေပြီး ဗတ္တိဇံအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ထမြောက်၍ အသစ်သောဘဝအတွက် အသက်ရှင်သူများဖြစ်သည် (ရော ၆:၁–၆)။ 3. Dying through Christ. The idea that One died and then all died is difficult to understand. How did all die? What kind of death is this? With respect to Christ, His death was a real, literal one; He expired on the cross. This cannot be said concerning the “all.” Hence, we have to ask, In what sense did all die? In our passage, Paul does not provide a clear answer to this question. Scholars have provided different possible answers. But v. 15 seems to provide one, suggesting that those who are alive are those who died to self and were also resurrected with Christ to a new life through baptism (Rom. 6:1–6).   အကြောင်းအရာတွင် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ်အသေခံခြင်းမှလွဲ၍ ပါဝင်သော တစ်ခုတည်းသော သေခြင်းမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာသောသဘာဝကို သေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ယုံကြည်သူ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းကို သေခြင်းကြား ဆက်စပ်မှုသည် ရှင်ပေါလု၏ ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အယူအဆ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် “အားလုံးသေသည်” (အပိုဒ် ၁၄) ဆိုသည်မှာ လူသားတို့အပေါ် ချမှတ်ထားသော အသေဒဏ်တရားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်၌ အမှန်တကယ် ကျခံပြီးဖြစ်ကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ပျက်စီးစရာအကြောင်းမရှိတော့ကြောင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု အကြံပြုနိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် လူသားတို့၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ပေးဆပ်ပြီးဖြစ်သည်။ အခြားစကားဖြင့် ခရစ်တော်သေတော်မူသောအခါ အားလုံးသေသည်ဟု ဆိုလိုရင်း လူသားတို့သည် ထိုက်တန်သော အတွင်း eternal သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရုံသာမက ကယ်တင်ရှင်အတွက် အသစ်သောဘဝကို အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းလည်း ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ သေခြင်းသည် လူသားတို့၏ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကံကြမ္မာမဟုတ်တော့ချေ။ အပိုဒ် ၂၁ အရ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အပြစ်ဖြစ်စေခြင်းခံရပြီး ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေခံတော်မူကာ အားလုံးအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် အားလုံးအစား အသေခံတော်မူခဲ့သဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် အားလုံး၏ သေခြင်းဖြစ်သည် (သို့သော် လူတိုင်းမသေသေးပေ)။ ဤအပိုဒ်သည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုင်ရာ အရေးကြီးမှုနှင့် လူသားတို့အပေါ် သက်ရောက်မှုကို အလေးပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ The only death implicit in the context, apart from the physical death of Christ on the cross, is death to our selfish nature. The connection between the death of Christ and the death of the believer to self is part of Paul’s theology and teaching. It could then be suggested that the phrase “all died” (v. 14) simply means that the death sentence pronounced against humanity was actually executed in the person of Christ on the cross and that there is no reason for anyone to perish. Christ paid the penalty for the sin of humanity. In other words, when Christ died, all died in the sense that they were given not only the possibility of escaping their deserved destiny of eternal death but also the possibility of living a new life for their Savior. Death was no longer the inexorable destiny of humanity. According to v. 21, Christ was made sin for us and died for us, providing salvation for all. He died in place of all and consequently His death is objectively the death of all, though not all have yet actually died to sin. It is only in the sense that when He died, we all died. The passage is thus stressing the objective significance of Christ’s death on the cross and its implication for humanity.

 

ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးတရားကို ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏အတူလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံ အပ်နှံထားသည် (၂ ကော ၅:၁၈–၆:၂)။ ထိုတရားအရ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး၏ တစ်ဦးတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအမှုတော်၌ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ မုန်းတီးမှု၏ အရာဝတ္ထုအဖြစ် တစ်ဦးတည်း လုပ်ဆောင်တော်မူသည်မဟုတ်။ ဘုရားသခင်သည် “ခရစ်တော်၌” ကမ္ဘာကို ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူသည် (၅:၁၉)။ ယေရှုခရစ်၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူခြင်းနှင့် လူဖြစ်လာတော်မူခြင်းကို ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အထွတ်အထိပ်အမှန်တရားကို ညွှန်ပြရန် အလေးပေးထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်ကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အပြစ်ဖြစ်စေတော်မူသည် (အပြစ်ယဇ်အဖြစ် ဖြစ်စေတော်မူသည်) သို့မှသာ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားဖြစ်လာနိုင်မည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပေါင်းစည်းမှုမှတစ်ဆင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၁၄၊ ၁၈; ဖိ ၂:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

This message of reconciliation through Christ had been given to Paul and his fellow workers (2 Cor. 5:18b–6:2). According to it, Christ is the exclusive means of divine reconciliation. But in this task Christ was not acting alone, as if He were an object of divine hatred: God was “in Christ” reconciling the world to Himself (5:19). The divinity of Jesus Christ, as well as His incarnation, is emphasized here to indicate the sublime truth of divine love. God made Jesus Christ a sin offering for us (i.e., to be sin for us) in order for us to become the righteousness of God in Christ (v. 21). God’s righteousness is ours only in our union with Christ (cf. John 1:14, 18; Phil. 2:7).

 

လူ့အမြင်အရ ရှင်ပေါလုသည် ယခင်က ယေရှုခရစ်ကို ပျက်စီးသွားသော မေရှိယတစ်ပါးအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည် (၂ ကော ၅:၁၆။ တမန်တော် ၅:၃၄–၃၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဒမားရှက်လမ်းပေါ်တွင် အတွေ့အကြုံရပြီးနောက် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်တော်မူသော ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် ယုံကြည်သူများအတွက် ထာဝရအသက်ကို အာမခံချက်ပေးကြောင်း နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုတရားကို ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံ ခရစ်တော်၏ သံတမန်များအဖြစ် အပ်နှံထားသည်။ ခရစ်တော်အတွက် ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန္သုအသင်းတော်သို့ “ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ကြလော့” ဟု တောင်းပန်ခဲ့သည် (၂ ကော ၅:၂၀)။ ကောရိန္သုသားများအတွက် ထိုပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် တောင်းဆိုချက်သည် မလိုအပ်ဟု ထင်ရစေသော်လည်း သူတို့သည် ခရစ်တော်၌ ယုံကြည်သူများဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းနှင့် ခွဲ၍မရချေ။ ကောရိန္သုသားအချို့သည် ရှင်ပေါလုနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် လိုအပ်နေသည် (၁၃:၅–၆)။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် သူ၏အမှုတော်နှင့် သူတို့၏ သဘောထားကို အပြုသဘောဆောင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန် တောင်းပန်ခဲ့သည် (၆:၁–၂; ဟေရှာယ ၄၉:၇–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူ၏ သခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်ကဲ့သို့ပင် ရှင်ပေါလုသည် နောင်တမရသေးသူများကို ဘုရားသခင်အပေါ် ကတိကဝတ်ကို ပြန်လည်သန္နိဋ္ဌာန်ချရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီခဲ့သည် (၂ ကော ၆:၂; လု ၁၅:၇–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

From the human point of view, Paul had previously regarded Jesus Christ as one of the failed messiahs (2 Cor. 5:16b; cf. Acts 5:34–39). But after his Damascus experience, he came to appreciate Jesus as the divinely appointed Savior whose death had guaranteed eternal life to believers. This message was entrusted to Paul and his workers as ambassadors of Christ. On behalf of Christ, Paul appealed to the Corinthian church to “be reconciled to God” (2 Cor. 5:20). This call to reconciliation for the Corinthians may appear superfluous because they were believers in Christ. But our reconciliation to God is inseparable from our reconciliation to each other, and the Corinthians—at least some of them—needed to be reconciled to Paul (13:5–6). So, Paul pled with them to make a positive decision regarding their attitude toward him and his ministry (6:1–2; cf. Is. 49:7–9). Like his Master and Savior, Paul sincerely and passionately sought to help the unrepentant to renew their commitment to God (2 Cor. 6:2; cf. Luke 15:7–10).

 

ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုတော်ကို ရှက်ဖွယ်မဖြစ်စေရန် ဇွဲရှိရှိ ရပ်တည်ခဲ့သည် (၆:၃–၁၀)။ အပိုဒ် ၃ သည် အပိုဒ် ၁ နှင့် ၅:၂၀ ၏ ဆက်စပ်မှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားပြီး ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံ အပ်နှံထားသော အမှုတော်ကို အလေးပေးထားသည်။ ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် မည်သူ့အတွက်မျှ ဧဝံဂေလိတရားကို ပျက်ပြားစေမည့် အတားအဆီးတင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ (၆:၃)။ အပိုဒ် ၄–၁၀ တွင် ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန္သုသားများရှေ့တွင် သူ၏ အမှုတော်ကို ထောက်ခံပြသောအမှုတော်ဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများစာရင်းကို ဖော်ပြထားသည် (အောက်တွင် “ရှင်ပေါလု၏ အမှုတော်ပုံစံ” ကို ကြည့်ပါ)။ မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အသရေဖျက်ခွင့် မပေးခဲ့ချေ (တမန် ၁၄:၁၄–၁၉၊ ၂၀:၇–၁၁၊ ၁၃၊ ၃၁၊ ၂၇:၂၁–၂၂။ ၂ ကော ၁၁:၂၅–၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အခြားစကားဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားသည် လူ့ မာနနှင့် နှစ်သက်ရာများထက် အဆမတန် တန်ဖိုးရှိသည် (လု ၉:၂၄။ ဧဖက် ၆:၁၃–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လက်ရှိအခြေအနေမည်သို့ပင်ရှိစေ ဧဝံဂေလိတရား၏ အမှုတော်ဆောင်များသည် မိမိတို့ကို အမှုတော်ဆောင်ခေါ်တော်မူသော သူတော်စင်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေရန်သာ အမြဲကြိုးစားရမည် (မဿဲ ၅:၁၆။ ဗျာဒိတ် ၂:၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Paul and his workers had learned to remain resolute in order for the ministry of reconciliation not to be ridiculed (6:3–10). Verse 3 continues the logic of v. 1 and 5:20 with its focus on the ministry entrusted to Paul and his workers. It had not been the intention of Paul and his workers to put stumbling blocks in anybody’s way so as to damage the gospel (6:3). In vv. 4–10, Paul provides a list of ministerial experiences that would commend his ministry to the Corinthians (see below, “A Profile of Paul’s Ministry”). Under any circumstances, Paul and his workers had not given occasion for anyone to dishonor the gospel (cf. Acts 14:14–19; 20:7–11, 13, 31; 27:21–22; 2 Cor. 11:25–27). In other words, the gospel is far more valuable than human pride and preferences (cf. Luke 9:24; Eph. 6:13–17). Irrespective of present circumstances, the minsters of the gospel should always seek to glorify the One who called them to His service (cf. Matt. 5:16; Rev. 2:10).

ပေါလု၏ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်း၏ပုံရိပ် ၂ ကော်ရိန်သုဩဝါဒစာစောင်တွင် ပေါလု၏ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများနှင့် ယုံကြည်ချက်များကို စာရင်းလုပ်ထားသည့်နေရာလေးခုပါဝင်သည် (၄:၈-၉၊ ၆:၄-၁၀၊ ၁၁:၂၃-၂၉၊ ၁၂:၁၀)။ အထူးသဖြင့် ၆:၄-၁၀ တွင်ပါသော စာရင်းသည် ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့အား ပါဝလု၏ဓမ္မအမှုကို ချီးကျူးရန်ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစာရင်းသည် ပေါလုကိုယ်တိုင် မိမိကိုယ်ကိုမည်သို့မြင်ခဲ့သည်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် ဘုရားသခင်၏ခေါ်တော်မူခြင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် မိမိ၏ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ပညာရှင်များက ဤစာရင်းကို အနည်းငယ်ကွဲပြားစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အချက်များကိုသာ စာရင်းပြုစုပြီး နိဂုံးအချို့ကို ဆွဲယူပါမည်။ A Profile of Paul’s Ministry

Second Corinthians contains four lists of Paul’s ministerial experiences and convictions (4:8–9; 6:4–10; 11:23b–29; and 12:10). In 6:4–10, the list specifically aims at commending his ministry to the Corinthians. It reveals how Paul perceived himself and how he dealt with his ministerial experiences in the light of the cross and his divine calling. Scholars have analyzed the list in slightly different ways, but we will simply list the items and draw some conclusions from it.   ၁. ခက်ခဲသောအခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ခြင်း။ “များစွာသောသည်းခံခြင်း၌” (သို့မဟုတ် “ကြီးစွာသောခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း၌”) ဟူသောစကားစုသည် အနည်းဆုံး အောက်ပါ ခက်ခဲသောအခြေအနေကိုးမျိုးကို ပေါလုမည်သို့ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအရာအားလုံးကို ဂရိစကားလုံး en (“၌” သို့မဟုတ် “အလယ်၌”) ဖြင့် စတင်ထားသည်။ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း၌၊ လိုအပ်ခြင်း၌ (ဘေးဒုက္ခများ သို့မဟုတ် ဘေးဒုက္ခများ)၊ ကျပ်တည်းခြင်း၌ (နှလုံးသားညှဉ်းဆွးခြင်း)၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်း၌၊ ထောင်ချခြင်း၌၊ မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်း၌ (ဆူပူမှုများ သို့မဟုတ် အဓိကရုဏ်းများ)၊ အလုပ်ကြမ်းများ၌ (ဒုက္ခများ၊ အလုပ်ပင်ပန်းခြင်း)၊ အိပ်ရေးမဝခြင်း၌၊ အစာရှောင်ခြင်း၌ (ဆာလောင်ခြင်း) (အပိုဒ် ၄-၅)။ 1. Facing Difficult Circumstances. The phrase “in much patience” (or “in great endurance”) is probably describing how Paul faced at least the following nine difficult circumstances in his ministry, all of them introduced by the Greek preposition en (“in”; “in the midst of”): in tribulations (troubles), in needs (hardships or calamities), in distresses (anguishes), in stripes (beatings), in imprisonments, in tumults (disturbances or riots), in labors (hardships, hard work), in sleeplessness, in fasting (hunger) (vv. 4–5).   ၂. ဓမ္မအမှုဆောင်ရန်လိုအပ်သော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် နည်းလမ်းများ။ ထို့နောက် ပေါလုသည် ထိရောက်သောဓမ္မအမှုအတွက် လိုအပ်သော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် နည်းလမ်းများကို ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည်။ ဤအရာအားလုံးကို ထပ်မံ၍ en (“၌”) ဖြင့် စတင်ထားသော်လည်း၊ ယခုမူ “အားဖြင့်” (by) ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဖြူစင်ခြင်းအားဖြင့်၊ ဉာဏ်အမြင်အားဖြင့်၊ နှေးကွေးစွာဒုက္ခခံခြင်းအားဖြင့် (သည်းခံခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း)၊ ကြင်နာခြင်းအားဖြင့် (ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ ရက်ရောခြင်း)၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်၊ စစ်မှန်သောချစ်ခြင်းအားဖြင့် (စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်း)၊ သမ္မာတရားစကားအားဖြင့် (သမ္မာတရားစကား သို့မဟုတ် ယုံကြည်စိတ်ချရသောစကား၊ ဧဝံဂေလိတရားကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်)၊ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့် (ဘုရားသခင်ထံမှ ပေးသနားတော်မူသော တန်ခိုး) (အပိုဒ် ၆-၇အ)။ ပါဝလုသည် ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် နည်းလမ်းများစာရင်းကို dia (“အားဖြင့်”၊ “မှတစ်ဆင့်”) ဖြင့် ဆက်လက်ဖြည့်စွက်သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ခါးပန်းနှင့် လက်နက်များအားဖြင့်။ ဤနေရာ၌ သူ၏ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဓမ္မအမှုကို အခြားသူများမြင်ပုံအပေါ် အခြေခံသော ဆန့်ကျင်ဘက်စာရင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စာရင်းသည် သူ၏ဓမ္မအမှုတွင် အရေးကြီးသော အတွေ့အကြုံများကို ဆက်လက်အလေးပေးထားဆဲဖြစ်သည်။ ဂုဏ်အသရေနှင့် အသရေမဲ့ခြင်းအားဖြင့်၊ ဆိုးသောနာမည်နှင့် ကောင်းသောနာမည်အားဖြင့် (နာမည်ပျက်စေခြင်း သို့မဟုတ် ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် ကောင်းသောနာမည် သို့မဟုတ် ဂုဏ်သတင်း)။ 2. Virtues and Means for Ministry. Paul next adds a number of qualities or virtues and means needed for an effective ministry. All of them are again introduced by the preposition en (“in”), but this time with the sense of “by” (“by means of”): by purity (sincerity), by knowledge (understanding), by longsuffering (patience, forbearance), by kindness (goodness, generosity), by the Holy Spirit, by sincere love (genuine love [agapē]), by truthful speech (by the word of truth, or the reliable word; probably a reference to the gospel), by the power of God (power provided by or coming from God; vv. 6–7a). Paul continues his list of qualities or means using the preposition dia (“by,” “through,” or “by means of”): by the armor and weapons of righteousness. At this point he shifts to a list of antitheses based on perceptions of his person and ministry. The list still emphasizes important experiences in his ministry: by honor and dishonor, by evil or bad report and good report (defamation or slandering and good report or reputation).   ၃. စစ်မှန်သောဓမ္မအမှုထမ်းတစ်ဦး။ ထို့နောက် ပေါလုသည် hōs (“အနေဖြင့်”) ဟူသော ပုဒ်မ၏အသုံးပြုမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ့အကြောင်း အခြားသူများပြောဆိုချက်နှင့် အမှန်တရားကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြသည်။ လှည့်စားသူများဟူ၍ ယူဆခံရ၍လည်း စစ်မှန်သည် (လိမ်ညာသူများဟူ၍ ယူဆခံရ၍လည်း ရိုးသားသည်၊ သမ္မာတရားရှိသည်၊ စစ်မှန်သည်)၊ မသိကျိုးကျွံပြုခံရ၍လည်း လူအများသိသည် (ထင်ရှားမှုမရှိသူ သို့မဟုတ် မသိကျိုးကျွံပြုခံရ၍လည်း ကောင်းစွာသိခြင်းခံရ)။ သူသည် ခြိမ်းခြောက်မှုအချို့မှ ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ သေမတတ်ဖြစ်၍လည်း အသက်ရှင်သည်၊ အပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းခံရ၍လည်း မသေရ (အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း၊ စည်းကမ်းထိန်းခြင်း၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်းခံရ၍လည်း အသေမခံရ)။ သူသည် အခက်အခဲများရှိသော်လည်း ဓမ္မအမှု၏အကြီးမြတ်မှုကို အလေးပေးကာ အပြုသဘောဆောင်သောနိဂုံးချုပ်သည်။ သူသည် “ဝမ်းနည်း၍လည်း အစဉ်မပြတ်ဝမ်းမြောက်သည်” (အပိုဒ် ၁၀)၊ “ဆင်းရဲ၍လည်း သူတစ်ပါးများကို ချမ်းသာစေသည်” (အပိုဒ် ၁၀၊ ငယ် ၈:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ “ဘာမျှမပိုင်ဆိုင်၍လည်း အလုံးစုံကိုပိုင်သည်” (အပိုဒ် ၁၀၊ ၁ကော်ရိန် ၃:၂၁-၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဟု မိမိကိုယ်ကိုဖော်ပြသည်။ 3. A True Minister. Paul next shifts to the use of the conjunction hōs (“as”) to contrast the truth about him with what others have said about him: as deceivers, and yet true (as impostors, but honest, truthful, genuine); as unknown, and yet well known (as not well known or regarded as unknown, and yet being well known). He also mentions divine deliverance from some threatening experiences: as dying, and yet living; as chastened, and yet not killed (punished, disciplined, beaten, and yet not put to death). He concludes on a positive note, stressing the greatness of his ministry in spite of its difficulties. He describes himself as being “sorrowful, yet always rejoicing” (v. 10); as “poor, yet making many rich” (v. 10; cf. 8:9); and as “having nothing,” yet possessing everything (v. 10; cf. 1 Cor. 3:21–23).   ၄. ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်း၏အမှန်တရား။ ပေါလုသည် မိမိ၏ဓမ္မအမှုကို ချီးကျူးရာတွင် ခရစ်ယာန်ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်းကို နားလည်ရန် အခြေခံအချက်အချို့ကို ပေးထားသည်။ ပထမဦးစွာ၊ ခရစ်ယာန်ဓမ္မအမှုသည် ဘေးဒုက္ခအခြေအနေထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်ပြီး ယုံကြည်သူများထံမှ ခိုင်မာစွာဆက်လက်ရှင်သန်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြမှုကို တောင်းဆိုသည်။ ဒုတိယ၊ ဘေးဒုက္ခသည် အသင်းတော်ပြင်ပမှ (ဥပမာ၊ ထောင်ချခြင်း) သို့မဟုတ် အသင်းတော်ဘဝအခြေအနေထဲတွင် (ဥပမာ၊ နာမည်ပျက်စေခြင်း) ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ နှစ်မျိုးလုံးတွင် ဆက်လက်ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုအပ်သည်။ တတိယ၊ ဓမ္မအမှုကို ဆန့်ကျင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းခြင်းသို့ အပ်နှံသောဘဝဖြင့် (ဥပမာ၊ ဖြူစင်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ရှိနေခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ သမ္မာတရားကို ပြည့်စုံစွာသိခြင်း) ကျော်လွှားရမည်။ မပြစ်မှားနိုင်သော ဖြောင့်မတ်သောဘဝသည် ဓမ္မအမှုကို တန်ခိုးရှိစေပြီး ထိရောက်စေသည်။ စတုတ္ထ၊ ဓမ္မအမှုနှင့် သတင်းစကားသည် ခွဲမရနိုင်သည်။ ပေါလုသည် မိမိ၏ဓမ္မအမှုကို ပြင်းပြစွာကာကွယ်ရခြင်းမှာ ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့က ထိုဓမ္မအမှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် သူဟောပြောနေသော သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟူသော အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမ၊ ဓမ္မအမှုသည် ဘေ ဘေးဒုက္ခအလယ်၌ အပြုသဘောဆောင်သောသဘောထားကို လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အစဉ်မပြတ်ကယ်တင်နိုင် သို့မဟုတ် ခွန်အားပေးနိုင်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်အပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ သခင်ဘုရားတွင် အစဉ်ဝမ်းမြောက်ရန်နှင့် ကိုယ်ကိုကိုယ် ကိုယ်တော်၌ ချမ်းသာသူများဟု မြင်ရန်၊ ဧဝံဂေလိတရားဖြင့် အခြားသူများကို ချမ်းသာစေနိုင်သူများဟု မြင်ရန် အကြောင်းအရင်းအစဉ်ရှိသည်။ 4. Overview of Ministry. In commending his ministry, Paul provides some basic elements in a Christian understanding of ministry. First, Christian ministry takes place in a context of adversity and requires from believers a strong willingness to persevere. Second, adversity arises from outside the parameters of the church (e.g., imprisonment) or in the context of the life of the church (e.g., defamation). In both cases, perseverance is needed. Third, opposition to the ministry is to be overcome through a consecrated life (e.g., purity, love, the presence of the Spirit, righteousness, and a full knowledge of the truth). A life of unquestionable integrity makes ministry powerful and effective. Fourth, ministry and message are inseparable. Paul’s intense defense of his ministry was motivated by the fact that a rejection of it by the Corinthians would have been a rejection of the message he was proclaiming. Fifth, ministry requires a positive attitude in the midst of adversity based on the conviction that God can always deliver us or strengthen us. There is always reason to rejoice in the Lord and to see ourselves as rich in Him and able to enrich others with the gospel truth.

 

 

အခန်းကြီး - ၆

၆:၁၁–၇:၄။ ပွင့်လင်းမှုနှင့် တမန်တော်ဓမ္မအမှု။ ခရစ်တော်ယေရှု၏ သံတမန်များအနေဖြင့် ပေါလုနှင့် သူ၏အလုပ်ဖော်များသည် ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့အား အလုံးစုံချစ်ခြင်းကို ထပ်မံဖော်ပြခဲ့သည် (၆:၁၁)။ သူတို့၏ဓမ္မအမှုသည် ပါဝလုနှင့် အသင်းတော်ကြားတွင် ဖခင်နှင့်သားသမီးဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (၁:၁၈-၁၉၊ ၃:၂၊ ၁၀:၁၄၊ တမန်တော် ၁၈:၂-၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တိမောသေနှင့် တိတုသည် အသင်းတော်၏ညီအစ်ကိုများဖြစ်ပြီး (၁:၁၊ ၁၂:၁၈)၊ ပေါလုသည် အဓိပ္ပာယ်အရ ဖခင်ဖြစ်သည် (၂ကော် ၆:၁၃၊ ၁၂:၁၄-၁၅၊ ၁ကော် ၄:၁၄-၁၅)။ တမန်တော်ခံခဲ့ရသမျှအရာအားလုံသည် အသင်းတော်၏အကျိုးအတွက်ဖြစ်သည် (၂ကော် ၁:၄၊ ၆၊ ၄:၁၂၊ ၁၅၊ ၅:၁၃)။ သူတို့သည် တူညီသောသမိုင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို မျှဝေထားပြီး (ငယ် ၁:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ အသင်းတော်နှင့်အတူ သေရန်နှင့် အသက်ရှင်ရန် အသင့်ရှိသည် (၇:၃)။ ပေါလုအတွက်မူ သူသည် ကော်ရိန်သုအသင်းတော်၏ ဖခင်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည် (၆:၁၃)။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့အား သူတို့၏ချစ်ခြင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားရန် (အပိုဒ် ၁၁-၁၃) နှင့် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများနှင့် ခွဲခွာရန် (အပိုဒ် ၁၄–၇:၄) တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။

6:11–7:4. Openness and the Apostolic Ministry. As ambassadors for Christ Jesus, Paul and his workers once again were registering their unconditional love for the Corinthians (6:11). Their ministry among them had resulted in a filial relationship between them and the church (1:18–19; 3:2; 10:14; cf. Acts 18:2–17). Both Timothy and Titus were brothers of the church (1:1; 12:18), and Paul in a sense was the father (2 Cor. 6:13; 12:14–15; 1 Cor. 4:14–15). Everything the apostle had experienced had been for the benefit of the church (2 Cor. 1:4, 6; 4:12, 15; 5:13). They shared one common history and hope (cf. 1:14), and he was ready to die together and live together with the church (7:3). As far as Paul was concerned, he was still the father of the Corinthian church (6:13). Therefore, he was appealing to the Corinthians to reconsider their love toward him (vv. 11–13) and to disengage themselves from unbelievers (vv. 14–7:4).

 

ပထမဦးစွာ၊ ပေါလုသည် ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့အား သူ့အပေါ် နှလုံးသားဖွင့်ဟရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ သူသည် စိတ်ခံစားမှုပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နေချိန်တွင်သာ နာမည်ဖြင့် တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုတတ်သည် (ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့၊ ၆:၁၁၊ ဂလာတိ ၃:၁၊ ဖိလိပ္ပိ ၄:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူ့ဘက်မှ သူတို့အပေါ် ဘာမျှစိတ်မကောင်းစိတ်မရှိ။ ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့သည် သူတို့၏ချစ်ခြင်းကို ပြန်မပေးဘဲ ထိန်းသိမ်းထားကြသည်ကို သူသိပြီး၊ သူတို့ကို သားသမီးများအနေဖြင့် သူ့အပေါ် ချစ်ခြင်းကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂-၁၃၊ ၁၁:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

First, Paul was appealing to the Corinthians to open up their hearts to him. He only addressed his audience by name (Corinthians) when his emotions had been deeply affected (6:11; cf. Gal. 3:1; Phil. 4:15). As far as he was concerned, there was nothing in his heart against them. He recognized that the Corinthians were holding back their affections from him and was entreating them to unleash their love toward him as his children (vv. 12–13; cf. 11:2).

 

ဒုတိယ၊ ပေါလုထံ ပြန်လာခြင်းသည် ပါဝလု၏ဧဝံဂေလိတရားကို မယုံကြည်သူများနှင့် ခွဲခွာခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ အစပိုင်းတွင် ၂ကော်ရိန်သု ၆:၁၄–၇:၁ သည် ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့၏ချစ်ခြင်းတောင်းဆိုမှုကို ရပ်တန့်စေပုံရသော်လည်း (၇:၂ တွင် ပြန်လည်ဆက်လက်သည်)၊ ၎င်းကို ဆွေးနွေးချက်၏ ယုတ္တိရှိသောဖွံ့ဖြိုးမှုဟုလည်း ယူဆနိုင်သည်။ ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့သည် ပေါလုထံ ချစ်ခြင်းပြန်ပေးမည်ဆိုပါက၊ ထိုအသစ်လှုပ်ရှားမှုကို ဆန့်ကျင်နေသော အခြားဆက်ဆံရေးကို ရပ်တန့်ရမည်။ ပျက်စီးနေသော ဆက်ဆံရေးကို ပြုပြင်ရန်လိုအပ်သလို၊ ပြုပြင်မှုကို မဖြစ်နိုင်စေမည့် ရှိရင်းစွဲဆက်ဆံရေးကို ရပ်တန့်ရန်လည်း အရေးကြီးသည်။ အချို့က ၆:၁၄–၇:၁ ကို ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား မယုံကြည်သူများနှင့် သူတို့ဩဇာမှ ခွဲခွာရန် ပေါလု၏ညွှန်ကြားချက်ဟု နားလည်ကြသည်။ အိမ်ထောင်ရေး၊ စီးပွားရေး၊ ရုပ်တုပူဇော်သောအစာစားခြင်း၊ မယုံကြည်သူတရားရုံးများတွင် အမှုရင်ဆိုခြင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံရေးမျိုးများကို မလုပ်သင့်ဟု ဆိုသည်။ ဤနားလည်မှုသည် ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ပေါလုသည် ယခင်စာများတွင် ထိုဆက်ဆံရေးအချို့ကို တားမြစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၁ကော် ၁:၁၁-၁၂၊ ၅:၁-၂၊ ၉-၁၊ ၆:၁-၈၊ ၇:၁၂-၁၅၊ ၁၀:၁၉-၂၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် အကြောင်းအရာအရ ပေါလုသည် ပေါလု၏ဧဝံဂေလိတရားကို ငြင်းပယ်ထားသော ခရစ်ယာန်များဖြစ်သည့် မယုံကြည်သူများကို ဆိုလိုပြီး၊ ကော်ရိန်သုလူမျိုးတို့အား သူတို့နှင့် မညီညွတ်စွာ ထမ်းဘိုးမချီကြနှင့်ဟု တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည် (၂ကော် ၆:၁၄)။ (အောက်တွင် “မယုံကြည်သူများ” ကြည့်ပါ)။

Second, returning to Paul would mean breaking away from those who were unbelievers in the gospel of Paul. At first, 2 Corinthians 6:14–7:1 seems to break the flow of Paul’s appeal for the affection of the Corinthians, which is resumed in 7:2. But it can also be considered a logical development of the discourse. If the Corinthians were to return their affection to Paul, they would need to break away from any other relationship militating against this new move. While it was necessary to heal a broken relationship, it was equally significant to discontinue an existing one that would make healing impossible. Some have understood 6:14–7:1 as Paul’s charge to the Corinthians to dissociate themselves from pagans and their influence. It is maintained that pagan relationships such as marriage, business, eating of food offered to idols, and solving issues at pagan courts should not be entertained. This understanding is possible since Paul had already discouraged some of these relationships in his previous correspondence (cf. 1 Cor. 1:11–12; 5:1–2, 9–10; 6:1–8; 7:12–15; 10:19–28). However, contextually Paul was talking about unbelievers who were Christians who had rejected the gospel he was proclaiming, and he was encouraging the Corinthians not to be unequally yoked with them (2 Cor. 6:14). (See below, “Unbelievers”).

 

၆:၁၄အ တွင် ပေါလုသည် မတူညီသောတိရစ္ဆာန်မျိုးစပ်ခြင်းကို တားမြစ်သော ဓမ္မဟောင်းပိုင်း ပုံရိပ်ကို အသုံးပြုပြီး ကောရိန်သုယုံကြည်သူများနှင့် မယုံကြည်သူများကြား ပေါင်းသင်းခြင်းကို တားမြစ်သည် (လေဝိ ၁၉:၁၉၊ တရားဟော ၂၂:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူသည် အဖြေမှားမျှော်လင့်ထားသော ပြောဆိုချက်ငါးခုကို အသုံးပြုသည် (၂ကော ၆:၁၄-၁၆)။ ဤမေးခွန်းများသည် ကော်ရိန်သုယုံကြည်သူများနှင့် မယုံကြည်သူများကြား ဆက်ဆံရေး (အိမ်ထောင်ရေးအပါအဝင်) မညီညွတ်မှုကို အလေးပေးသည်။ ထို့နောက် ဓမ္မဟောင်းကို ကိုးကားပြီး အသင်းတော်ဝင်များအား မယုံကြည်သူများနှင့် ခွဲခွာကာ ဘုရားသခင်ကို ဖခင်အဖြစ် ပြန်လည်လက်ခံရန် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁၆ခ-၁၈၊ ထွက်မြောက်ရာ ၄:၂၂၊ ဟေရှာယ ၅၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏နေရာတော်ဖြစ်သော အသင်းတော်ကို ညစ်ညမ်းခြင်းမှ ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေရန် တိုက်တွန်းသည် (၇:၁)၊ ၆:၁၄အ တွင် မိတ်ဆက်ထားသော အကြောင်းအရာကို ထပ်မံဖော်ပြသည်။

In 6:14a, Paul appeals to an OT imagery of crossbreeding animals of different kinds to discourage the union between the Corinthians and unbelievers (cf. Lev. 19:19; Deut. 22:10). He also employs five rhetorical questions with expected negative answers (2 Cor. 6:14b–16a). These questions stress the incompatibility of a relationship between Corinthian believers and unbelievers that would have included marriage. He further quotes the OT to appeal to the church members to dissociate themselves from unbelievers and to return to God as their Father (vv. 16b–18; cf. Ex. 4:22; Is. 52:11). Paul was encouraging the church as the temple of God to cleanse itself from uncleanness (7:1), restating the theme introduced in 6:14a.

 

နောက်ဆုံး၊ မှားယွင်းသောဓမ္မအမှုထမ်းများနှင့် ခွဲခွာရန် တိုက်တွန်းပြီးနောက်၊ ပေါလုသည် ဤအခန်းကို ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ထပ်မံတောင်းဆိုခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၇:၂-၄)။ ပေါလုပြသခဲ့သည့်အတိုင်း သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေခဲ့၊ အသင်းတော်က ထိုအရာကို သက်သေခံနိုင်သည် (၄:၂၊ ၅:၁၁၊ ၆:၃)။ သူတို့အား ဓမ္မအမှုဆောင်စဉ်တွင် ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်ယူခဲ့ခြင်းမရှိ (၁၁:၉၊ ၁၂:၁၆-၁၈၊ ၁သက် ၂:၉-၁၀၊ ၂သက် ၃:၇-၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် ကောရိန်သုလူမျိုးတို့အား သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် ဓမ္မအမှုအပေါ် မှားယွင်းသောစွပ်စွဲချက်များမှ ကင်းလွတ်စေရန် ကြိုးစားခြင်းသည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း နားလည်စေလိုသည်။ သူသည် သူတို့ကို ဆက်လက်ချစ်ဆဲဖြစ်သည် (၇:၃၊ ၁၁:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အခြားစကားဖြင့် ထိုစွပ်စွဲချက်များအပါအဝင် ဘာမျှ သူ့ကို သူတို့အပေါ် စိတ်အေးစက်စေနိုင်မည်မဟုတ်။ သူတို့၏ပြဿနာများကို ပွင့်လင်းစွာပြောဆိုခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းတွင် အခြားသူများအား သူတို့အကြောင်း ကြီးမြတ်သောအရာများကို ပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့နှင့်ပတ်သက်၍ ပေါလု၏အမြင်သည် အလွန်အပြုသဘောဆောင်သည်။ ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် စစ်မှန်သောသိုးထိန်းဆရာ၏နှလုံးသားကို မြင်နေရသည်။

Finally, after appealing for disengagement from the false ministers, Paul closes this section of the epistle by pleading again for reconciliation (7:2–4). As Paul had demonstrated, he had not offended anybody and the church could bear witness to this (4:2; 5:11; 6:3). He had not taken financial advantage of anyone when ministering among them (11:9; 12:16–18; cf. 1 Thess. 2:9–10; 2 Thess. 3:7–10). He was wanting the Corinthians to understand that his attempt to exonerate himself of the false charges against his integrity and ministry was not amounting to his disowning them. He still loved them (7:3; cf. 11:2). In other words, nothing, including these charges, could make him grow cold toward them. It is true that he had freely spoken to them about their problems, but at the same time he had been telling others great things about them (v. 4). Paul’s outlook with respect to the Corinthians was very positive. Here, we are looking into the heart of a true pastor.

မယုံကြည်သူများ နည်းပညာအရ ဂရိစကားလုံး apistoi (“မယုံကြည်သူများ”) ကို ပေါလု၏စာများတွင် ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများကို ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည် (၁ကော ၆:၆၊ ၇:၁၂-၁၅၊ ၁၀:၂၇၊ ၁တိ ၁:၁၃၊ ၅:၈)။ သို့သော် စကားလုံးများကို အကြောင်းအရာက အဓိပ္ပာယ်ပေးသည်။ ၂ကော ၆:၁၄–၇:၁ တွင် ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများသည် ယုံကြည်ခြင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သော အခြေအနေကို ဆွေးနွေးနေသည်။ Unbelievers

Technically speaking, the Greek term apistoi (“unbelievers”) as used in Paul’s writings commonly refers to non-Christians (1 Cor. 6:6; 7:12–15; 10:27; 1 Tim. 1:13; 5:8). However, it is context that gives meanings to words. In 2 Corinthians 6:14–7:1, Paul discusses a situation in which believers were no longer in the faith.   ၁. အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ စဉ်းစားချက်များ။ ၂ကောရိန်သုတေသနစာအုပ်ကို စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ၊ ပေါလု၏ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ခေါ်ဆိုမှုတွင် သူ၏ဓမ္မအမှုနှင့် သတင်းစကားနှစ်ခုစလုံးကို တွေးတောနေကြောင်း ရှင်းလင်းသည် (၅:၁၈–၆:၄)။ ဤအရာက ကောရိန်သုယုံကြည်သူများသည် ပေါလု၏ဓမ္မအမှုနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုအတွက် ယှဉ်ပြိုင်နေသော ဓမ္မအမှုမှ ခွဲခွာရမည်ဟု ညွှန်ပြသည် (၆:၁၁-၁၂၊ ၇:၂)။ သူသည် မှားယွင်းသောဧဝံဂေလိဆရာများရှိကြောင်း သိရှိပြီး၊ ထိုသူများသည် ပေါလု၏တမန်တော်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ကာ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၁၁:၁–၁၂:၁၃)။ ကောရိန်သုလူမျိုးတို့သည် ခရစ်တော်ကို မဟုတ်ဘဲ မိမိတို့ကိုယ်ကို ချီးကျူးသော ထိုမှားယွင်းသောဓမ္မအမှုထမ်းများထံ ဆွဲဆောင်ခံနေကြသည ။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုနှင့် သူ၏အပေါင်းအသင်းများသည် ခရစ်တော်၏ စစ်မှန်သောသံတမန်များမဟုတ်သော ထိုသူများနှင့် ခွဲခွာရန် တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည် (၅:၂၀)။ ပေါလု၏အမြင်အရ ထိုလူမျိုးများသည် “မယုံကြည်သူများ” ဖြစ်သည်။ အလားတူစွာ ၁ကောရိန် ၁၅:၃၃ တွင် သေပြီးနောက်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်သူများဖြင့် လှည့်စားခံနေခြင်းမှ မဆက်လက်ခွင့်ပြုရန် ကောရိန်သုလူမျိုးတို့ကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်တွန်းထားသည် (၁ကော ၁၅:၁၂ခ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်အပေါ် ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ယှဉ်ပြိုင်နေသော ရှိရင်းစွဲဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ရန် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည် (၂ကော ၆:၁၄)။ 1. Contextual Considerations. When we examine 2 Corinthians, it is clear that in Paul’s call to the Corinthians to be reconciled he was thinking about both his ministry and his message (5:18–6:4). This suggests that the believers in Corinth were expected to dissociate themselves from a ministry that was competing with Paul’s ministry for their loyalty (6:11–12; 7:2). He was aware of false ministers of the gospel who most probably thwarted the Corinthians’ loyalty to Paul by questioning his apostolic authority (11:1–12:13). The Corinthians had started to allow themselves to be courted by these false ministers, who commended themselves, not Christ. So, Paul and his associates were urging them to dissociate themselves from these false ministers, who were not the true ambassadors of Christ (5:20). From Paul’s perspective, such individuals were “unbelievers.” Similarly, in 1 Corinthians 15:33, the Corinthians were strongly urged not to continue to allow themselves to be deceived by those questioning the resurrection of the dead (cf. 1 Cor. 15:12b). This was a call to break away from an already existing relationship that was competing for the Corinthians’ loyalty to Christ (2 Cor. 6:14a).   ၂. ခရစ်ယာန်များကို အပိတ်စ် (apistos) ဟုခေါ်ခြင်း။ ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများအား မယုံကြည်သူများဖြစ်သည့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူ၊ လောဘကြီးသူ၊ လိမ်လည်လှည့်စားသူ၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကို တားမြစ်ခဲ့သည် (၁ကောရိန် ၆:၉-၁၀) နှင့် ထိုအလေ့အထများပါဝင်သော ယုံကြည်သူဟုဆိုသူနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကို တိတိကျကျ တားမြစ်ခဲ့သည် (၁ကောရိန် ၅:၁၁-၁၂ခ)။ ဤအပိုဒ်တွင် apistoi (“မယုံကြည်သူများ”) ဟူသော နည်းပညာစကားလုံးကို မသုံးသော်လည်း၊ အယူအဆအရ ယုံကြည်သူများကို apistoi (“မယုံကြည်သူများ”) ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည် (၂ကောရိန် ၄:၁-၆၊ တိတု ၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခရစ်ယာန်အပေါ် ဆိုးရွားစွာ ကူးစက်စေသော မယုံကြည်သူများနှင့် ခရစ်ယာန်ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ရမည်။ ယုံကြည်သူများသည် ထိုဆက်ဆံရေးများကို ဖြတ်တောက်ရာတွင် ဦးစွာပထမ လှုပ်ရှားရမည်။ တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်မှာ ယုံကြည်သူနှင့် မယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ပြုပြီးသူဖြစ်သည်။ ထိုကိစ္စတွင် ယုံကြည်သူသည် မယုံကြည်သူကို စွန့်ပစ်ရန် ဦးစွာလှုပ်ရှားခြင်း မပြုရ(၁ကောရိန် ၇:၁၂-၁၅)။ အိမ်ထောင်ရေး၏သန့်ရှင်းမှုကို ပေါလုက အဓိကအလေးပေးခဲ့သည် (၁ကောရိန် ၇:၁၀)။ 2. Christians as Apistos. Paul discouraged believers from associating with nonbelievers who were fornicators, coveters, extortionists, and idolaters (1 Cor. 6:9–10) and specifically forbade association with any believer who also shared in these habits (1 Cor. 11–12b). Though the technical term apistoi (“unbelievers”) is not used in this passage, conceptually believers can be designated as apistoi (“unbelievers”; cf. 2 Cor. 4:1–6; Titus 1:15). Any Christian relationship with unbelievers that was negatively infectious to the Christian was to be severed. Believers were expected to take the initiative in breaking away from these associations. Perhaps the only exception was a believer already married to an unbeliever. In such a case, a believer was not to take the initiative to leave the unbeliever (1 Cor. 7:12–15); the sanctity of marriage was essentially revered by Paul (1 Cor. 7:10).   ခရစ်ယာန်အခြေခံမူများနှင့် ကွဲပြားသော သတင်းစကားကို မြှင့်နှံသူကို “မယုံကြည်သူ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွဲ့ဆိုနိုင်သည်ဟု အကြံပြုထားသည်။ ကောရိန်သုဆိုင်ရာ စာများတွင် “ယုံကြည်သူ” (pistos) ဆိုသည်မှာ ပေါလု၏ဧဝံဂေလိတရားနှင့် သဘောတူညီမှုရှိသူကို ဆိုလိုသည်။ သူ၏ဧဝံဂေလိတရားအကြောင်းအရာကို မေးခွန်းထုတ်သော အဆိုအမိန့်မည်သည်မဆို မှားယွင်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့သောအဆိုကို ရောင်းချသူမည်သည်မဆို မယုံကြည်သူဖြစ်သည် (၂သက် ၃:၆)။ It is suggestive that a believer can essentially be termed an “unbeliever” if he or she is promoting a message different from the basic rudiments of the Christian faith. It is clear that in the Corinthian correspondence, a “believer” (pistos) was one in a consensual agreement with Paul’s gospel. Any teaching that questioned the content of his gospel to the Corinthians was a farce, and any peddler of such a teaching was an unbeliever (2 Thess. 3:6).

 

အခန်းကြီး - ၇

⁵ ငါတို့သည် မာကေဒေါနိပြည်သို့ ရောက်သောအခါ၊ ကိုယ်ကာယငြိမ်ဝပ်ခြင်း အလျှင်းမရှိ၊ အရာရာ၌ ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံကြရ၏။ ပြင်၌ကား တိုက်လှန်ခြင်းရှိ၏။ အတွင်း၌ကားစိုးရိမ်ခြင်းရှိ၏။
⁶ သို့သော်လည်း နှိမ့်ကျလျက်ရှိသော သူတို့ကို သက်သာစေတော်မူတတ်သော ဘုရားသခင်သည်၊ တိတု ရောက်လာသောအားဖြင့် ငါတို့ကို သက်သာစေတော်မူ၏။
⁷ တိတုရောက်လာခြင်းအားဖြင့်သာ သက်သာစေတော်မူသည်မဟုတ်။ တိတုသည် သင်တို့ဆီမှရသော သက်သာခြင်းအားဖြင့်လည်း သက်သာစေတော်မူ၏။ အဘယ်သို့နည်းဟူမူကား၊ သင်တို့၏တောင့်တခြင်း၊ ညည်းတွားခြင်း၊ ငါ၏အကျိုးအလို့ငှါ စေတနာစိတ်အားကြီးခြင်း အကြောင်းအရာများကို သူသည်ငါတို့အား ကြားပြော၏။ ထိုကြောင့် ငါသည်သာ၍ ဝမ်မြောက်ခြင်းရှိ၏။
⁸ အထက်ကပေးလိုက်သော စာအားဖြင့် သင်တို့ကို ဝမ်းနည်းစေသောကြောင့်၊ ငါသည်ယခင်အခါ၌ နောင်တရှိသော်လည်း ယခုအခါ၌ မရှိ။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုစာသည်သင်တို့ကို ခဏသာဝမ်းနည်းစေသည် ကို ငါမြင်၏။
⁹ သင်တို့ဝမ်းနည်းစေသောကြောင့် ငါဝမ်းမြောက်သည်မဟုတ်။ ဝမ်နည်းစေ၍ နောင်တရသောကြောင့် ငါဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။ ငါတို့အားဖြင့် သင်တို့၏ အကျိုးအလျှင်းမပျက်ရမည်အကြောင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ ဝမ်းနည်းစေကြ၏။
¹⁰ အဘယ်သို့နည်းဟူမူကား၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်ညီသော ဝမ်းနည်းခြင်းသည် ကယ်တင် ခြင်းနှင့်ယှဉ်သောနောင်တစိတ် တည်းဟူသော၊ မပြောင်းလဲနိုင်သောနောင်တစိတ်ကို ပြုပြင်တတ်၏။ လောကီ ဝမ်းနည်းခြင်းမူကား၊ သေခြင်းကိုပြုပြင်တတ်၏။
¹¹ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့်ညီသော သင်တို့၏ ဝမ်းနည်းခြင်းသည် သင်တို့၌ အဘယ်သို့သော သတိပြုခြင်း၊ ကိုယ်အပြစ်ကိုဖြေခြင်း၊ အမျက်ထွက်ခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ အလွန်တောင့်တခြင်း၊ ငါ၏အကျိုး အလို့ငှါ စိတ်အားကြီးခြင်း၊ တရားသဖြင့် ဒဏ်စီရင်ခြင်းတို့ကို ပြုပြင်သည်ကို ကြည့်ရှုကြလော။ သင်တို့သည် ဤအမှု၌ အပြစ်ကင်းသည်ကို အရာရာအားဖြင့် ထင်ရှားပြကြပြီ။
¹² ထိုသို့နှင့်အညီ၊ ငါသည်သင်တို့အား ရေး၍ပေးလိုက်သောအခါ၊ ပြစ်မှားသောသူနှင့် ပြစ်မှားခြင်း ခံရသောသူကိုသာ ထောက်၍ ရေးသည်မဟုတ်။ သင်တို့အကျိုးကိုငါတို့သည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ ပြုစု ချင်သောစေတနာစိတ်ရှိကြောင်းကို သင်တို့အား ထင်ရှားစေခြင်းငှါ ရေးသတည်း။
¹³ ထိုကြောင့်သင်တို့၏ သက်သာခြင်း အကြောင်း အားဖြင့်၊ ငါတို့သည်လည်း သက်သာခြင်း သို့ရောက်သည် သာမက၊ တိတု၏ဝမ်းမြောက်ခြင်းအကြောင်းအားဖြင့် သာ၍အလွန်ဝမ်းမြောက်ကြ၏။ သင်တို့ရှိသမျှသည် ထိုသူ၏စိတ်နှလုံးကို သက်သာဝမ်းမြောက်စေကြသည် ဖြစ်၍၊
¹⁴ အထက်ကငါသည် သင်တို့ကိုအကြောင်းပြု၍ ဝါကြွားသော စကားကိုထိုသူအားပြောပြီးလျှင်၊ ယခု ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိ။ ငါတို့သည် အရာရာ၌ သင်တို့အား ဟုတ်မှန်စွာပြောသည်နည်းတူ၊ တိတုရှေ့၌ ငါ ဝါကြွားသောစကားသည်လည်း မှန်သောစကားဖြစ်ကြောင်း ထင်ရှား၏။
¹⁵ သင်တို့သည် ကြောက်ရွံ့တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် သူတို့ လက်ခံ၍နားထောင် ကြသည်ကို သူသည် အောက်မေ့သဖြင့်၊ သင်တို့ကို ချစ်သနားခြင်း မေတ္တာကရုဏာစိတ်နှင့် အလွန်ပြည့်စုံ၏။
¹⁶ ငါသည်အရာရာ၌ သင်တို့ကို ယုံနိုင်သောကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိ၏။

၇:၅–၁၆ တိတု၏ ပြန်လာခြင်း

မိမိ၏ဓမ္မအမှုကို ထောက်မပြီးသော ဟောပြောချက် (၂:၁၄–၇:၄) ပြီးနောက် ပေါလုသည် တိတုကို မက္ကဒေါနိယပြည်၌ ရှာဖွေခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဆက်လက်ရေးသားခဲ့သည် (၇:၅။ တ၂:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တိတုသည် ကောရိန်သုသို့မှ ပြန်လာသောအခါ ပါဝလုသည် နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ခံရသည် (၇:၅–၇)။ တိတုမှတစ်ဆင့် ကောရိန်သုသားများထံ ပေးပို့ခဲ့သော နာကျင်စေသောစာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပါဝလုက ပြန်လည်ဖော်ပြသည် (၇:၈–၁၆)။

7:5–16

Titus’s Return

After the discourse vindicating his ministry (2:14–7:4), Paul resumes the account of his movement in search of Titus in Macedonia (7:5; cf. 2:13). The return of Titus from Corinth brought comfort to Paul (7:5–7). Paul recounted the effect of the painful letter that had been sent through Titus to the Corinthians (7:8–16).

 

၇:၅–၁၁။ နာကျင်စေသောစာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု။ ၂ပု ၂:၁၃ ၌ ပေါလုက တိတုမှတစ်ဆင့် ကောရိန်သုသားများထံ ပေးပို့ခဲ့သော နာကျင်စေသောစာ၏ ရလဒ်ကို သိလိုသောကြောင့် တရောမြို့မှ မက္ကဒေါနိယသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ တရောမြို့၌ တိတုမတွေ့သဖြင့် စိတ်ပင်ပန်းနေခဲ့သည် (၇:၅–၇)။ မက္ကဒေါနိယသို့ ရောက်သောအခါ ခန္ဓာကိုယ်အားဖြင့် မအေးချမ်းဘဲ စိတ်ထဲ၌လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။ တိတုရောက်လာသောအခါ ကောရိန်သုသားများသည် နောင်တရခြင်းနှင့် ပေါလု၏ ဓမ္မအမှုဂုဏ်ကို ထောက်မပြလိုသော ဆန္ဒကို ပြသခဲ့သည့်အတွက် ပေါလုသည် နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ခံရသည် (အပိုဒ် ၇။ တ၂:၅–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသဘောထားပြောင်းလဲမှု၌ မိမိ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွင်း ဘုရားသခင်ထံမှ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည် (တ၁:၁–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နောင်တရခြင်း၏ တန်ခိုးကို ဘုရားသခင်အား သံယောဇဉ်တွယ်ခဲ့သည်။

7:5–11. Impact of the Painful Letter. In 2:13, Paul indicated that in his quest to know the result of the painful letter that he had sent to the Corinthians through Titus, he left Troas for Macedonia. In Troas, he was emotionally distressed because Titus did not show up (7:5–7). On coming to Macedonia, he was physically restless and emotionally anxious as he waited to see Titus. With the coming of Titus, Paul was comforted because the Corinthians showed signs of repentance and a desire to defend Paul’s ministerial integrity (v. 7; cf. 2:5–10). Paul found in this change of attitude divine comfort in his afflictions (cf. 1:1–9), attributing the power of repentance to God.

 

တစ်ခါက ကောရိန်သုသားများကို နာကျင်စေခဲ့သော စာကို ပေးပို့ခဲ့သည်ကို ပေါလုနောင်တရခဲ့သည် (၇:၈)။ သို့သော် တိတုက ကောရိန်သုသားများတွင် စိတ်သဘောထားပြောင်းလဲလာသည်ကို ပြောပြပြီးနောက် ပေါလုရည်ရွယ်ခဲ့သည်အတိုင်း ပြည့်စုံသွားသဖြင့် ထိုစာကို ရေးပို့ခဲ့သည်ကို ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ တရောနှင့် မက္ကဒေါနိယ၌ တိတုကို ရှာဖွေစဉ် ပေါလု၏ စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေရခြင်းမှာ ထိုစာကြောင့် ကောရိန်သုသားများနှင့် ဆက်ဆံရေးပိုမို ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေပြီး စာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို နားလည်စေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ကောရိန်သုသားများသည် စာကြောင့် နာကျင်ခဲ့ရသော်လည်း အပြုသဘောဆောင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သက်သေပြခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၁)။

At some point, Paul regretted sending the letter that had hurt the Corinthians (7:8). But after Titus reported to him the change of mind among the Corinthians, what Paul had intended to accomplish, he was happy that he had written it (v. 9). The emotional instability of Paul during his search for Titus in Troas and Macedonia was the result of his fear that the letter could have had an adverse effect on his already estranged relationship with the Corinthians. But God worked on their hearts to appreciate the intent of the letter (v. 10). The Corinthians bore witness to the positive effect of the letter even though it had caused them pain (v. 11).

 

၇:၁၂–၁၆။ အသင်းတော်၏ တုံ့ပြန်မှု။ ပေါလုသည် နာကျင်စေသောစာ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်နှင့် ရည်မှန်းထားသော ရလဒ်ကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ အမှားကျူးလွန်သူ၏ သဘောထားကို မကျေနပ်ကြောင်း ပြသရန်အပြင် ကောရိန်သုသားများအား ဘုရားသခင်၏ ရှုထောင့်မှ သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နားလည်စေရန် လိုအပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ကောရိန်သုအသင်းတော်ကို တည်ထောင်ပြီးစဉ်မှစ၍ ပေါလုသည် အသင်းတော်ကို ချစ်ခြင်းကို အမြဲပြသခဲ့သည်။ ကောရိန်သုသားများ၏ ချစ်ခြင်းအေးစက်သွားသောအခါပင် ပါဝလု၏ ချစ်ခြင်းမှာ မပြောင်းလဲခဲ့ချေ။ ဤအခြေအနေကို အခွင့်ယူ၍ သူတို့အပေါ် ချစ်ခြင်းကို ပို၍ပြသခဲ့သည် (တ၂:၂–၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အသင်းတော်၏ အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို ပို၍ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သည်။ အသင်းတော်၏ ခမည်းတော်အဖြစ် တိတုအား ဆက်ဆံရေး ယာယီပျက်စီးနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဝါကြွားခဲ့သည်။ တိတုသည် ကောရိန်သုသားများထံတွင် ကောင်းစွာလက်ခံခြင်းခံရပြီး ပေါလုသည် သူ၏တောင်းဆိုချက်များကို နာခံခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် ( ဧဖက် ၆:၅။ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တုံ့ပြန်မှုအတွက် ဝမ်းမြောက်သော်လည်း ကောရိန်သုယုံကြည်သူ လူနည်းစုတွင် ချုပ်တည်းမှုအချို့ ရှိနေသေးသည် (၂ကော ၁:၁၄၊ ၃:၅–၆။ ၁၁:၇–၁၂။ ၁၂:၁၃–၁၆)။ ပါဝလုသည် သူ့ကို လက်ခံထားသော လူအများစုအတွက်သာမက ကျန်ရှိသေးသူများ၏ ချစ်ခြင်းကိုပါ ရယူလိုခဲ့သည်။ တိတုသည် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ ပေါလုသည် ထိုဆက်ဆံရေးကို အခွင့်ယူ၍ သူတို့၏ ချစ်ခြင်းကို ထပ်မံပြသရန် တိုက်တွန်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။

7:12–16. Response of the Church to the Letter. Paul next highlighted the ultimate purpose and intended result of the painful letter. Apart from the fact that he had to demonstrate his dissatisfaction for the attitude of the erring believer, Paul needed to make the Corinthians appreciate his love for them from God’s perspective (v. 12). Since the founding and nurturing of the Corinthian church, Paul had consistently shown his affection for the church. Even when the Corinthians’ love grew cold toward Paul, his love for them did not. He capitalized on the situation to show his love even more to them (cf. 2:2–3). The positive response of the church made him happier. In his experience as the father of the church, he boasted to Titus that the ailing relationship was temporary. Titus was well received by the Corinthians, and Paul was pleased with the reception of and obedience to his demands (cf. Eph. 6:5; Phil. 2:12). Paul was happy with the response, but there was still a restraint among a minority of the Corinthian believers (2 Cor. 1:14; 3:5–6; 11:7–12; 12:13–16). Paul cared not only for the majority that had embraced him but equally sought to gain the affection of the others too. Titus had established a good relationship that Paul was ready to capitalize on in order to reinitiate a call for a further demonstration of their love.

ကောရိန်သုသားများ၊ ပေါလုနှင့် ယနေ့အသင်းတော် ပေါလု၏ ဓမ္မအမှုကို ထောက်မပြခြင်းနှင့် ကောရိန်သုသားများကို ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ရှည်ကြာစွာ ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်းသည် ယနေ့အသင်းတော်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော အတွင်းစီးပွားရေးပဋိပက္ခများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သင်ခန်းစာပေးထားသည်။ သူ၏ဟောပြောချက်မှ အသင်းတော်အတွင်း ပဋိပက္ခများကို ကိုင်တွယ်နည်းနှင့် ရှောင်ရှားနည်းကို သင်ယူနိုင်သည်။ The Corinthians, Paul, and the Church Today

The lengthy attempt by Paul to defend his ministry and to call the Corinthians to reconciliation with him speaks to the church today as it faces similar internal conflicts. From his discourse we can learn how to deal with conflicts in the church and avoid them.   ၁. ကောရိန်သုသားများ၏ အတွေ့အကြုံမှ အရေးကြီးဆုံးသင်ခန်းစာတစ်ခုမှာ ယနေ့ခေတ် အသင်းတော်သည် သန့်ရှင်းသော်လည်း ဘုရားသခင်မျှော်လင့်ထားသည်အတိုင်း မဖြစ်သေးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုပြည့်စုံမှုဆီသို့ ခရီးဦးကြိုပြုနေဆဲဖြစ်ပြီး ရောက်ရှိပြီးစီးခြင်း မဟုတ်သေးချေ။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်အတွင်း ပဋိပက္ခများက ဘုရားသခင်သည် အသင်းတော်ကို သန့်ရှင်းစေပြီး လမ်းပြလျက်ရှိသည်ဟူသော ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ချက်ကို အားလျော့စေခြင်း မပြုသင့်ချေ။ အသင်းတော်၏ မစုံလင်မှုမှာ အဖွဲ့ဝင်များ၏ မစုံလင်မှုပင် ဖြစ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ မစုံလင်မှုများက အသင်းတော်၏ စည်းစည်းလုံးလုံးကို ပျက်စီးစေခြင်း မပြုရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမည်။ ခရစ်တော်၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသော တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မစုံလင်မှုများရှိနေသော်လည်း အသင်းတော်၏ စည်းစည်းလုံးလုံးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ 1. Perhaps one of the most important things we learn from the experience of the Corinthians is that even today the church, in spite of being holy, is not yet what God expects it to be. It is on a journey toward that ideal, but it has not yet arrived. Therefore, we should not allow conflicts within it to weaken our conviction that God is indeed sanctifying and leading the church. The imperfections of the church are the imperfections of its members, and we should do all we can to avoid allowing our imperfections to damage the unity of the church. It is only through the reconciling power of Christ that the unity of the church can be preserved in spite of our imperfections.   ၂. ကောရိန်သုသားများ၏ အတွေ့အကြုံက အသင်းတော်အတွင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရခြင်းမှာ လူမှားဆရာများကဲ့သို့ မာန်တက်ပြီး အင်အားသုံးသော တစ်ဦးချင်းများကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်ဟု ပြောထားသည်။ သူတို့၏ တရားစီရင်တတ်သော သဘောထားများက အသင်းတော်ဝင်များ၏ စိတ်ထဲတွင် မယုံကြည်မှုစေ့များကို စိုက်ပျိုးတတ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော ဓမ္မဆရာများကို ကျော်လွှားပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကယ်တင်ခြင်းသတင်းကို အမှန်တကယ်ဟောပြောသူများဟု ခန့်အပ်တတ်ကြသည်။ တကယ်တမ်းတွင်မူ သူတို့ယူဆောင်လာသည်မှာ ခွဲခွာခြင်း၊ ရန်ငြိုးထားခြင်းနှင့် ပဋိပက္ခများသာ ဖြစ်သည်။ 2. The experience of the Corinthians tells us that turmoil in the church is often the result of self-asserting and strenuous individuals, like false teachers, whose judgmental attitudes plant seeds of distrust in the minds of its members. They usually bypass God’s appointed ministers and appoint themselves as true exponents of the message of salvation when in reality what they bring is division, animosity, and conflict.   ၃. ပေါလုက ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် သတင်းကို မတိုင်ပင်ဘဲ ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုရမည်ဟု ပြောထားသည်။ ဤသည်မှာ ပေါလုက ကောရိန်သုသားများထံ နာကျင်စေသောစာ ပေးပို့ခဲ့ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ပုံရသည်။ ပေါလုအတွက် သူ၏ ဓမ္မအမှုကို တိုက်ခိုက်ခြင်းအားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသော ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းသတင်းသည် တိုက်ပွဲဝင်ရကျိုးနပ်သည်။ ဤသတင်းမှာ သူနှင့်ဆိုင်သည်မဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်လည်း ဆိုင်သည်မဟုတ်၊ ထမြောက်တော်မူသော သခင်ယေရှုခရစ်တော်က ပေးသနားထားသော သတင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ဟောပြောရန်သာ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိသည်။ အသင်းတော်ပဋိပက္ခတစ်ခုခုတွင် ခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိကို ထပ်မံအတည်ပြုရမည်။ အသင်းတော်ဘဝအတွက် ထိုဧဝံဂေလိ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြရမည်။ အကြောင်းမူ ခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိသာလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စည်းစည်းလုံးလုံး ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 3. Paul is telling us that in such situations church leaders are to clearly speak up and not to negotiate the message of the church. This appears to have been the purpose of the painful letter that Paul had sent to the Corinthians. For Paul, his message of reconciliation that was being threatened through attacks against his ministry was worth fighting for. This message was not his to negotioate—and neither is it ours—but it was given to him and to all of us by our resurrected Lord. We have no choice but to proclaim it. In any situation of church conflict, the gospel has to be reaffirmed and its implications for the life of the church made clear, because only the gospel of salvation through Christ can unify us.   ၄. အသင်းတော်အတွင်း ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းရာတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ကျွန်ုပ်တို့ပြောဆိုလုပ်ဆောင်သမျှ၌ ထင်ရှားရမည်။ ပေါလုသည် ကောရိန်သုသားများအပေါ် သူ၏ချစ်ခြင်းကို အမြဲတည်ပြီး သူ၏လုပ်ရပ်အားလုံးသည် စင်ကြယ်ကြောင်း အစဉ်အမြဲ ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်။ အပြောင်းအလဲဖြစ်စေသော အင်အားအကြီးဆုံးမှာ ကျွန်ုပ်တို့နှလုံးသားတွင် အလုပ်ဆောင်နေသော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤချစ်ခြင်းသည် မကြာခဏ ယုံကြည်သူညီအစ်ကိုများ၏ ချစ်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ ပေါလုသည် သူ့ကိုစော်ကားသူများကို လက်စားချေရန် ရှာသည်မဟုတ်၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်သာ ရှာသည်။ အသင်းတော်စည်းကမ်းပြဌာန်းခြင်း၏ အခြေခံရည်ရွယ်ချက်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူအားလုံးကို ကုသခြင်းဖြစ်သည်။ 4. In seeking to resolve conflicts within the church, love should characterize all we do and say. Paul constantly reaffirmed his love for the Corinthians, as well as the sincerity of all his actions toward them. The most powerful agent of change is the love of God working in our hearts. Often this love reaches us through the love of fellow believers. Paul was not seeking revenge against those who offended him but their restoration through forgiveness. The most fundamental purpose of church discipline is bringing healing to all the parties involved.   ၅. အသင်းတော်ပဋိပက္ခ၏ အဓိကရင်းမြစ်မှာ ကိုယ်တိုင်ခန့်အပ်ထားသော ဆရာများဖြစ်ပုံရသဖြင့် ပေါလုက ခွဲခွာခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်သာမက အသင်းတော်တွင် သဟဇာတဖြစ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အသင်းတော်ဝင်များသည် ထိုသူများနှင့် ခွဲခွာရမည်ဟု ဆိုသည်။ သူတို့၏ ဩဇာကို ထိန်းချုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဤသည်ကို အသင်းတော်ဝင်များက လုပ်ဆောင်ရမည်။ အချို့အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အသင်းတော်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သော ဆက်ဆံရေးမျိုးကို အဆုံးသတ်ခြင်းဖြင့် ထိုသူများနှင့် ခွဲခွာရန် လိုအပ်ပေမည်။ 5. Since the main source of church dissension seems to be self-appointed teachers, Paul states that in order to avoid division or to restore harmony in the church, it is indispensable for church members to separate themselves from such individuals. Their influence needs to be restrained, and this is something that church members must do. In some situations, it would be necessary for them to disengage from such individuals by ending any type of relationship that would be damaging to their faith and the church.   ၆. ပေါလုအတွက် ကောရိန်သုသားများ၏ နှလုံးသားပြောင်းလဲလာခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသော ကျေးဇူးတော်ကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ သူကိုင်တွယ်ခဲ့ပုံကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏နည်းလမ်းအချို့ကို နောင်တရပုံရသည်။ အနည်းဆုံး နာကျင်စေသောစာ ပေးပို့ခဲ့သည်ကို နောင်တရခဲ့သည်။ သို့သော် ပေါလုနှင့်အတူ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မစုံလင်မှုများရှိသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို အသုံးချနိုင်သည်ဟု နားလည်ရမည်။ သူ၏ဘုန်းတော်အတွက်နှင့် သူ၏အသင်းတော်အကျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် အတွင်းပဋိပက္ခများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘုရားသခင်သည် အသင်းတော်ကို စွန့်ပစ်တော်မူသည် မဟုတ်၊ ကုသခြင်းဖြစ်ပေါ်လာစေရန် အတွင်း၌ အလုပ်ဆောင်တော်မူသည်။ ဤအမှုတော်တွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိကို အသုံးချရန် နှိမ့်ချသော အသင်းတော်ဝင်များနှင့် ဓမ္မဆရာများကို အသုံးတော်မူသည်။ အသင်းတော်အပေါ် သူ၏ချစ်ခြင်းပြင်းထန်မှုကြောင့် ချစ်လှသော လက်တော်မှ အသင်းတော်ကို ဘယ်တော့မှ လွှတ်ချတော်မူမည် မဟုတ်ချေ။ 6. For Paul, the change that took place in the hearts of the Corinthians was a display of the reconciling grace of God. In examining the way he had handled the situation, he at times seems to have regretted some of his techniques. At least he regretted sending the painful letter. But together with Paul, we should realize that God is powerful enough to use us, in spite of our imperfections, to His glory and for the benefit of His church. God does not abandon His church when it faces internal conflicts, but He works within it to bring about healing. In this task, God uses church members and ministers who are humble enough to be used by Him. The intensity of His love for the church is such that He will never let it go from His loving hands.

အခန်းကြီး - ၈

၈:၁–၉:၁၅ ယုဒပြည်ရှိ သန့်ရှင်းသူများအတွက် အကူအညီစုဆောင်းခြင်း

ဆက်ဆံရေး နာမကျန်းဖြစ်နေမှု ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် တိုင်းတာနိုင်သော တာဝန်အချို့ကို ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်လာသည်။ ၁ကောရိန်သု ၁၆:၁၊ ၃ တွင် ပေါလုက ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဆင်းရဲနေသော သန့်ရှင်းသူများအတွက် ငွေကြေးအကူအညီ ပေးရန် ကောရိန်သုသားများကို တိုက်တွန်းခဲ့သည် (ရော ၁၅:၂၅–၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤညွှန်ကြားချက်ကို ဂလာတိနှင့် မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များကိုလည်း ပေးခဲ့ပြီး သူတို့က လိုက်နာခဲ့ကြသည် (၂ကော ၈:၁–၂။ ၁ကော ၁၆:၁)။ ပါဝလု၏ နားလည်မှုအရ ချမ်းသာသော ယုံကြည်သူများသည် ဆင်းရဲသော ယုံကြည်သူများ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် တာဝန်ရှိသည် (ရော ၁၅:၂၇; ၁ကော ၁၆:၁)။ တိမောသေသည် ကောရိန်မြို့၌ ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခံရပြီးနောက် ပေါလု၏ နာကျင်စေသော ခရီးစဉ်ဖြစ်သဖြင့် ဤငွေကြေးအကူအညီကို တောင်းခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ကောရိန်သုအသင်းတော်သည် ပေါလုပေးပို့သော စာကို အပြုသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်ပြီးနောက် ယေရုရှလင်ရှိ ဆင်းရဲသော သန့်ရှင်းသူများအတွက် ငွေကြေးတာဝန်ကို သတိပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ကောရိန်သုသားများ၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို သိသဖြင့် မဖြစ်နိုင်သော တောင်းဆိုမှု မပြုခဲ့ချေ။ ပါဝလုသည် ကောရိန်သုမြို့တွင် ဓမ္မအမှုပြုစဉ် ကောရိန်သုသည် ဆိပ်ကမ်းနှစ်ခုရှိသောကြောင့် အာခေယစီးပွားရေး၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ ကောရိန်သုယုံကြည်သူများသည် တစ်ပတ်လျှင် ပဌမနေ့မှစ၍ ငွေစုနိုင်သော တက်ကြွသော အလုပ်သမားများဖြစ်သည် (၁ကော ၁၆:၁–၄ အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် နှစ်နည်းဖြင့် ဆင်းရဲသောသူများအတွက် ပါဝင်ကူညီရန် တာဝန်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ အကူအညီရန်ပုံငွေသို့ ပါဝင် ရန် လိုအပ်ကြောင်း စိတ်ကို လန်းဆန်းစေခဲ့သည် (၂ကော ၈:၁–၁၅)။ ဒုတိယအနေဖြင့် သူ၏ တတိယအကြိမ် ကောရိန်သုခရီးစဉ်မတိုင်မီ ငွေစုဆောင်းမည့် သံတမန်များ၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို အကြောင်းပြခဲ့သည် (၈:၁၆–၉:၁၅)။ အခန်း ၈ နှင့် ၉ သည် ယေရုရှလင်ရှိ ဆင်းရဲသော သန့်ရှင်းသူများအတွက် ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် ပေါလု၏ တိုက်တွန်းချက်ဖြစ်သည်။

8:1–9:15

THE COLLECTION FOR THE SAINTS IN JUDEA

Once the ailing relationship apparently had been restored, certain measurable obligations needed attention. In 1 Corinthians, Paul had urged the Corinthians to give financial aid to the needy saints in Jerusalem (16:1, 3; cf. Rom. 15:25–27). This directive had also been given to the churches in Galatia and Macedonia, and they complied (2 Cor. 8:1–2; 1 Cor. 16:1). In Paul’s understanding, it was the responsibility of the well-to-do believers to attend to the needs of impoverished believers (Rom. 15:27; 1 Cor. 16:1). Since Paul’s painful visit occurred after Timothy had been ill-treated in Corinth, Paul could not request this financial aid. But now that the Corinthian church had responded positively to the letter sent by Paul through Titus, Paul could remind them of their financial responsibility toward the needy saints in Jerusalem. It is important to note that Paul knew the financial strength of the Corinthians; hence, he did not make an unreasonable demand. When Paul ministered to the Corinthians, Corinth was the hub of the Achaean economy owing to its location and two sea ports. It can be said that the Corinthian believers were active workers who could start saving money from the first day of the week (see commentary on 1 Cor. 16:1–4). Paul reminded them in two different ways about their responsibility for the needy. First, he refreshed their minds concerning the need to contribute to the aid fund (2 Cor. 8:1–15). Second, he made a case for the integrity of the envoys who were to gather the money in anticipation of his third visit to Corinth (8:16–9:15). Chapters 8–9 constitute Paul’s appeal to the Corinthians to prepare to give liberally for the needy saints in Jerusalem.

 

 1 ညီအစ်ကိုတို့၊ ဘုရားသခင်သည် မာကေဒေါနိပြည်၌ ရှိသော အသင်းတော်များတို့အားပြုတော်မူသော ကျေးဇူတော်အကြောင်းကို ငါတို့သည်သင်တို့အား ကြားပြောကြ၏။
² ထိုအသင်းတော်တို့သည် ညှဉ်းဆဲခြင်းအားဖြင့် များစွာသော စုံစမ်းခြင်းကို ခံရသော်လည်း၊ အလွန်ကြီး သော ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့်၊ ဥစ္စာပြုန်းတီးသော ဆင်းရဲခြင်းအကြောင်းသည်၊ သူတို့၏စွန့်ကြဲပေးကမ်းခြင်း စည်းစိမ်ကို ဖြစ်စေ၍ကြွယ်ဝပြည့်စုံ၏။
³ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည်တတ်နိုင်သမျှ ထက်မက၊ အလိုအလျှောက်စွန့်ကြဲချင်သော စေတနာ စိတ်ရှိကြသည်ဟု ငါသည်သက်သေခံ၏။
⁴ သူတို့အလှူဒါနကို ငါတို့သည်ယူ၍ သူတို့နှင့် ကူညီလျက်၊ သန့်ရှငိးသူတို့အားလုပ်ကျွေးခြင်းအမှုကို ဆောင်ရွက်မည်အကြောင်း၊ သူတို့သည် တိုက်တွန်း သွေးဆောင်သော စကားများအားဖြင့် ငါတို့ကို တောင်းပန် ကြ၏။
⁵ ထိုသို့ပြုကြသော်၊ ငါတို့မြော်လင့်သည်အတိုင်းထက်မကပြု၍၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့်အညီ ရှေးဦးစွာသခင်ဘုရား၌၎င်း၊ ငါတို့၌၎င်း၊ မိမိတို့ကိုမိမိတို့ လှူကြ၏။
⁶ ထိုကြောင့် တိတုသည်သင်တို့၌ အဦးပြုနှင့်သကဲ့သို့ ထိုအလှူကျေးဇူးကို ပြီးစီးစေမည်အကြောင်း၊ ငါတို့သည်သူ့ကိုတောင်းပန်ကြ၏။
⁷ ထိုသို့နှင့်အညီသင်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၊ တရာဟောခြင်း၊ ဥာဏ်ရှိခြင်း၊ အမျိုးမျိုးသောသတိနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၊ ငါတို့ကိုချစ်ခြင်းမှ စသော အလုံးစုံတို့နှင့် ကြွယ်ဝပြည့်စုံသည်ဖြစ်၍ ထိုကျေးဇူးနှင့်လည်း ကြွယ်ဝ ပြည်စုံခြင်းဖြစ်စေသတည်း။
⁸ ထိုသို့ဆိုသော်၊ ပညတ်အားဖြင့် ငါဆိုသည် မဟုတ်။ အခြားသောသူတို့၏ ကြိုးစားအားထုတ်ခြင်းကို အစွဲပြု၍၊ သင်တို့၏မေတ္တာသည် မှန်သည်မမှန်သည်ကို စုံစမ်းသောအားဖြင့်ဆိုသတည်း။
⁹ အကြောင်းမူကား၊ ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်သည် စည်းစိမ်ရှိသော်လည်း၊ ဆင်းရဲတော်မူခြင်းအားဖြင့် သင်တို့သည်စည်းစိမ်ရှိစေခြင်းငှါ၊ သင်တို့အတွက်ကြောင့် ဆင်းရဲခြင်းကိုခံတော်မူသော ကျေးဇူးတော်ကို သင်တို့ သိကြ၏။
¹⁰ ဤအမှု၌ငါသည် ကိုယ်သဘောကိုပြ၏။ မနှစ်ကပင်အဦးပြုသည်သာမက၊ စေတနာစိတ်နှင့် ပြည့်စုံသောသင်တို့သည် ဤအမှုကိုပြီးစေလျှင် သာ၍ ကောင်းလိမ့်မည်။
¹¹ သို့ဖြစ်၍၊ အထက်ကစေတနာရှိသည်နှင့်အညီ၊ ယခုတွင်သင်တို့သည် တတ်နိုင်သည်အတိုင်းပြု၍ ဤအမှုကို ပြီးစီးစေကြလော့။
¹² အကြောင်းမူကား၊ စေတနာစိတ်သည် အသင့်ရှိလျှင်၊ မတတ်နိုင်သောအမှုကိုမထောက်ဘဲ၊ တတ်နိုင်သောအမှုကိုထောက်၍ နှစ်သက်တော်မူဘွယ်ဖြစ်၏။
¹³ ဤအမူရာ၌ အခြားသောသူတို့သည် ချမ်းသာရ၍ သင်တို့သည်ဆင်းရဲစေခြင်းငှါ ငါအကြံရှိသည် မဟုတ်။
¹⁴ များများရသောသူမပို။ နည်းနည်းရသော သူမလိုဟူသောကျမ်း စကားနှင့်အညီ၊
¹⁵ မျှခြင်းတရားကိုထောက်၍၊ ယခု၌ သင်တို့၏ စည်းစိမ်သည် သူတို့၏ဆင်းရဲကို မစသဖြင့်၎င်း၊ နောင်၌ သူတို့၏စည်းစိမ်သည် သင်တို့၏ဆင်းရဲကို မစသဖြင့် ၎င်း၊ အညီအမျှဖြစ်စေခြင်းငှါ ငါအကြံရှိ၏။

၈:၁–၁၅ ရက်ရောခြင်း လိုအပ်ခြင်း

ဤအပိုဒ်တွင် ကောရိန်သုသားများအား ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ပေါလုသည် မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များ၏ ရက်ရောမှုကို ဥပမာပေးပြီး စတင်ခဲ့သည် (ဖိလိပ္ပိ၊ သက်သာလောနိတ်၊ နှင့် ဗေရဲယ အသင်းတော်များ) (၈:၁–၅)။ ထို့နောက် ကောရိန်သားများအား ရက်ရောစွာ ပေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆–၁၅)။

8:1–15

The Need for Liberality

In this section, the Corinthians were reminded of the need to give generously. Paul began by citing the generosity of the Macedonian churches, namely, the congregations in Philippi, Thessalonica, and Berea (8:1–5). He then appealed to the Corinthians to give generously (vv. 6–15).

 

၈:၁–၅။ မက္ကဒေါနိယသားများ၏ အခမဲ့ လွတ်လပ်စွာ ပေးကမ်းခြင်း။ ကောရိန်သုသားများထံမှ ရန်ပုံငွေ တောင်းခံမှုမပြုမီ ပေါလုသည် မက္ကဒေါနိယသားများ၏ ရက်ရောမှုကို ဥပမာပေး၍ ကောရိန်သုသားများကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။ မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များသည် ညှဉ်းဆီးခြင်းခံနေရပြီး ငွေကြေးအားဖြင့် အားနည်းနေသော်လည်း ကြွယ်ဝစွာ ပေးကမ်းခဲ့ကြသည် (၈:၁–၃)။ ညှဉ်းဆီးခြင်းသည် များသောအားဖြင့် ဆင်းရဲစေတတ်သည် (ဗျာ ၂:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော အခြေအနေများရှိနေသော်လည်း မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များသည် ယေရုရှလင်ရှိ သန့်ရှင်းသူများ၏ ပို၍အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်ကို သက်သာစေရန် ပါဝင်ခွင့်ပေးရန် ပါဝလုကို အတင်းတောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၄)။ ယုံကြည်သူများ၏ အရေးကြီးသော လိုအပ်ချက်ကို ကူညီခြင်းသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး သခင်ယေရှုခရစ်အား ကိုယ်စင်္ကာပါ လွှတ်တော်မူသော နှလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်စင်္ကာပါ သခင်ယေရှုခရစ်အား လွှတ်တော်မူလျှင် ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးကို ရက်ရောစွာ သူ့အမှုတ၌ ပေးဆပ်နိုင်သည်။ ဤတောင်းဆိုချက်အားဖြင့် ပါဝလုက ကောရိန်သားများသည် ခရစ်တော်နှင့် သူတို့၏ ကတိကဝတ်ကို အမှန်တကယ် အသစ်ပြုလုပ်ပြီး ခရစ်တော်ဗဟိုပြု စီမံခန့်ခွဲမှုကို နားလည်လေ့ကျင့်ကြံရန် ဆန္ဒရှိသည်ဟု ညွှန်ပြခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မက္ကဒေါနိယသားများ၏ စိတ်သဘောထားမှာ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကြောင့် ဖြစ်သည်။

8:1–5. The Free Giving of the Macedonians. Before his appeal for funds from the Corinthians, Paul cited the generosity of the Macedonians to motivate the Corinthians to give generously (v. 5). Even though the Macedonian churches were facing persecution and were financially weak, they gave abundantly (8:1–3). Persecution usually renders one poor (cf. Rev. 2:9). In spite of these imposing situations, the Macedonian churches insistently pleaded with Paul to be given the opportunity to contribute to alleviate the more pressing needs of the saints in Jerusalem (v. 4). Serving the dire needs of believers is a privilege and flows from a heart that has been voluntarily given to the Lord. If the whole self is willingly surrendered to the Master Jesus Christ, then all material things can generously be given to His service. Through this request, Paul implies that the Corinthians were willing to truly and fully renew their commitment to Christ and to him so as to understand and practice Christ-centered stewardship. Ultimately, the disposition of the Macedonians was occasioned by God’s will.

 

၈:၆–၁၅။ ကောရိန်သုသားများအား တိုက်တွန်းခြင်း။ မက္ကဒေါနိယသားများ၏ ချို့တဲ့မှုအခြေအနေတွင် ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းသော ဥပမာကို ကြည့်၍ ကောရိန်သုသားများသည်လည်း လွတ်လပ်စွာ ပေးကမ်းရန် ဆန္ဒရှိရမည်။ တိတုသည် ကောရိန်သုသားများထံတွင် ကောင်းစွာ လက်ခံခြင်းခံရသဖြင့် ပေါလုက ရန်ပုံငွေစုဆောင်းရန် ပြီးပြည့်စုံသော သံတမန်ဟု ယူဆခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆၊ ၁၀)။ တမန်တော်အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် တမန်တော်ညွှန်ကြားချက်ကို နာခံခြင်း ဆက်စပ်မှုရှိသည်ဟု ပေါလုမြင်သည် (အပိုဒ် ၇)။ ၁ကောရိန် ၁၆:၁ တွင် ပေါလု၏ အမိန့်ပေးချက်နှင့် မတူဘဲ သူတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ပါဝင်ရန် တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည် (၂ကော ၈:၁–၈)။ အသံပြောင်းလဲရခြင်းမှာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးအသစ်ကို ထင်ဟပ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပါဝလုအတွက် မက္ကဒေါနိယသားများ၏ ဥပမာပေးသော ပေးကမ်းမှုသည် ရက်ရောသော ပေးကမ်းမှု၏ အရေးကြီးဆုံး လှုံ့ဆော်မှု မဟုတ်ချေ။ ယေရှုခရစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ဖြစ်သဖြင့် ချမ်းသာသော်လည်း လူသားတို့၏ လိုအပ်ချက်နှင့် သက်ဆိုင်ရန် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဆင်းရဲသွားခဲ့သည် (ယော ၁:၁၄။ ၂ကော ၅:၂၁။ ဖိလိပ္ပိ ၂:၆–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အမှန်တကယ် စီမံခန့်ခွဲမှုသည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပွဲခံခြင်းတွင် အမြစ်တွယ်နေသည် (၂ကော ၈:၁၀)။ ဆင်းရဲသောသူများကို ကူညီရင်း ကောရိန်သုသားများ ဝန်လေးပြီး ဆင်းရဲသွားရန် မသင့်တော်ချေ။ သူတို့၏ အလိုက်အထိုက် ပါဝင်ရန် တိုက်တွန်းခြင်းခံရသည်။ ပေါလု၏ တိုက်တွန်းချက်၏ အဓိကအချက်မှာ အသင်းတော်က ရန်ပုံငွေသို့ ပါဝင်ရန် ကတိပေးခဲ့ခြင်းကို ပြည့်စုံစေရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁–၁၅။ တ ၉:၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် ပျင်းရိခြင်းကို အားမပေးခဲ့ချေ (၁သက် ၄:၁၁–၁၂။ ၂သက် ၃:၁၀–၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရုရှလင်ရှိ ဆိုးရွားသော အခြေအနေမှာ ပထမရာစုနှစ် ပထမနှစ်ဝက်တွင် ယုဒဲပြည်ကို ဝိုင်းရံခဲ့သော အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ဖြစ်သည် (တ ၁၁:၂၈–၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရုရှလင်ရှိ လိုအပ်ချက်မှာ အမှန်တကယ် တရားမျှတသည်။ ယုဒပြည်ပြင်ပတွင် နေထိုင်သော ယုံကြည်သူညီအစ်ကိုများသာလျှင် ယုဒယုံကြည်သူများ ရင်ဆိုင်နေရသော ပြင်းထန်လာသော ဆန့်ကျင်မှုကြောင့် သူတို့၏ တကယ့်အကူအညီရင်းမြစ် ဖြစ်သည်။

8:6–15. Appeal to the Corinthians. In view of the exemplary generosity of the Macedonians in their disadvantaged situation, the Corinthians were also to be willing to give. Since Titus was well received by the Corinthians, Paul considered him to be the perfect envoy to help gather the collection (vv. 6, 10). Paul saw a correlation between recognition of apostolic authority and obedience to apostolic directives (v. 7). Unlike his command in 1 Corinthians 16:1, he was pleading with them to willingly contribute to the aid fund (2 Cor. 8:1–8). The change in tone is a reflection of their renewed relationship. For Paul, the exemplary giving of the Macedonians was not the most important motivation for liberal giving; it was Jesus. Even though He is God, and therefore rich, He identified Himself with the needs of humanity by becoming poor for us (cf. John 1:14; 2 Cor. 5:21; Phil. 2:6–8). True stewardship is grounded in the sacrifice of Christ (2 Cor. 8:10). This does not mean it was appropriate that the Corinthians should have been overburdened and destitute as a result of helping the needy. They were entreated to contribute according to their means. The stress of Paul’s appeal lies in the fulfillment of the promise made by the church to contribute to the aid fund (vv. 11–15; cf. 9:5). It is important to note that Paul did not encourage laziness (cf. 1 Thess. 4:11–12; 2 Thess. 3:10–13). The dire conditions in Jerusalem were the result of extreme and prolonged poverty brought about by a famine that struck Judea in the first half of the first century (cf. Acts 11:28–29). The need in Jerusalem was certainly legitimate. And due to the growing opposition Jewish believers encountered from their fellow Jews, their only real source of help would be their fellow believers living outside of Judea.

 

၈:၁၆–၉:၅ တိတု၏ အမှုတော်နှင့် ချီးကျူးခြင်း

ကောရိန်သုသားများ ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေမည်ဟု ယူဆ၍ ယုံကြည်ရသော လူတစ်ဦးက ငွေကို သွားရောက်စုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်။ တမန်တော်အနေဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောကြောင့် ပေါလုသည် ငွေစုဆောင်းရန် အချို့လူများကို အကြံပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ သူသည် တိတုနှင့် အခြားယုံကြည်သူ နှစ်ဦးကို အကြံပေးပြီး ကောရိန်သားများကို ကြိုဆိုရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၈:၁၆–၂၄)။ သူတို့လာရောက်မည့်အတွက် ကောရိန်သုသားများသည် ပြင်ဆင်ပြီး သံတမန်များနှင့် ပူးပေါင်းရမည် (၉:၁–၅)။ ပေါလုသည် ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်းမှ ရရှိနိုင်သော ကောင်းချီးများကို အလေးပေးခဲ့သည် (၉:၆–၁၅)။

8:16–9:5

Mission and Commendation of Titus

Assuming that the Corinthians would be ready to give generously, a trustworthy person had to go and collect the money. In view of his apostolic integrity, Paul felt obliged to recommend certain individuals to collect the money. He recommended Titus and two other believers and urged the Corinthians to welcome them (8:16–24). In view of their visit, the Corinthians were to prepare and cooperate with the delegates (9:1–5). Paul emphasized the blessings that may accrue from generous giving (9:6–15).

 

¹⁶ ထိုသို့သင်တို့၏ အကျိုးကိုပြုစုချင်သော စေတနာစိတ်ကို ဘုရားသခင်သည် တိတုအားလည်း ပေးတော်မူသော ကျေးဇူးတော်ကြီးလှပေ၏။
¹⁷ ထိုသူသည် ငါတိုက်တွန်းသောစကားကို နားထောင်သည်သာမက၊ အလွန်စေတနာစိတ် အားကြီး ၍ သင်တို့ဆီသို့ အလိုအလျောက်သွား၏။
¹⁸ ဧဝံဂေလိတရားကိုဟောပြော၍ အသင်းတော်အပေါင်းတို့၌ ချီးမွမ်းခြင်းကိုခံရသောညီကိုလည်း တိတုနှင့်အတူ ငါတို့စေလွှတ်ကြ၏။
¹⁹ ထိုညီမူကား၊ သခင်ဘုရား၏ ဂုဏ်အသရေတော်ကို၎င်း၊ ကိုယ်စေတနာစိတ်ကို၎င်း၊ ငါတို့သည် ထင်ရှားစေ၍၊ အသင်းတော်များ၏အလှူကျေးဇူးကို ပြုစုသည့်အမှုမှာ ငါတို့နှင့်အတူသွားစေခြင်းငှါ၊ အသင်းတော်တို့သည် ရွေးကောက်၍ ခန့်ထားသောသူ ဖြစ်သတည်း။
²⁰ ငါတို့သည် ထိုများစွာသော အလှူကျေးဇူးကို ပြုစုရာတွင် အပြစ်တင်စရာအကြောင်း အလျှင်းမရှိ စေခြင်းငှါ သတိပြုကြ၏။
²¹ သခင်ရှေ့တော်၌သာမက၊ လူတို့ရှေ့၌ တင့်တယ်လျှောက်ပတ်သော အကျင့်ကိုကြံစည်ကြ၏။
²² ထိုသူနှစ်ယောက်နှင့်အတူ အခြားသောညီကိုလည်း စေလွှတ်ကြ၏။ ထိုညီမူကား၊ ငါတို့သည်အရာရာ၌ အဖန်ဖန်စုံစမ်း၍ သိသည့်အတိုင်း လုံ့လပြုသောသူဖြစ်၏။ ယခု၌ သင်တို့ကိုအလွန်ယုံသောကြောင့် သာ၍ လုံ့လပြု၏။
²³ တိတုသည်အဘယ်သို့သောသူနည်းဟု တစုံတယောက်မေးလျှင်ငါ၏အပေါင်းအဘော်ဖြစ်၏။ သင်တို့ အမှုကိုငါနှင့်အတူ ဆောင်ရွက်သောသူလည်း ဖြစ်၏။ အခြားသော ညီအစ်ကိုတို့မူကား၊ အဘယ်သို့သောသူ နည်းဟုမေးလျှင်၊ အသင်းတော်များ၏ တမန်ဖြစ်ကြ၏။ ခရစ်တော်၏ဘုန်းအသရေလည်း ဖြစ်ကြ၏။
²⁴ ထိုကြောင့်၊ သင်တို့၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို၎င်း၊ ငါတို့သည်သင်တို့ကြောင့် ကြွားဝါခြင်းအကြောင်းကို၎င်း၊ အသင်းတော်များမျက်မှောက်၌ ထိုသူတို့အား ထင်ရှားစွာပြကြလော့။

၈:၁၆–၂၄။ တိတုနှင့် သူ၏အဖော်များ၏ ဖြောင့်မတ်မှု။ ပေါလုနှင့် တိတုသည် ယေရုရှလင်ရှိ သန့်ရှင်းသူများကို ကူညီရန် ရန်ပုံငွေစုဆောင်းရာတွင် တူညီသော စိတ်အားထက်သန်မှု ရှိခဲ့သည်။ တိတုသည် ကောရိန်သုသားများနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ထားပြီး ကောရိန်သုသို့ ရန်ပုံငွေအတွက် ပြန်လာရန် လွတ်လပ်စွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ဤပေးကမ်းမှုတွင် ပါဝင်သော လွတ်လပ်မှုကို ထင်ရှားစေရန် စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည် တိတုကို အဖော်အလုပ်သမားအဖြစ် ဤအမှုအတွက် ချီးကျူးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ၁၇၊ ၂၃)။ အသင်းတော်သည် ဤအချက်ကို သက်သေခံနိုင်သဖြင့် ပေါလု၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို မည်သူမျှ မေးခွန်းထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ (တ ၂:၁၃)။ ပေါလုသည် ရန်ပုံငွေစုဆောင်းပုံနှင့် ယေရုရှလင်သို့ ပို့ဆောင်ပုံတွင် လုံးဝ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိစေလိုသည်။ ပညာရှိ သင်းအုပ်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် သံသယဖြစ်စရာ နေရာမထားခဲ့ချေ (၈:၂၀)။ တိတုအပြင် ယုံကြည်ခြင်းညီအစ်ကို နှစ်ဦးကိုလည်း စုဆောင်းရန်တွင် ပါဝင်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ ပထမညီအစ်ကိုမှာ ဧဝံဂေလိအမှုတွင် စိတ်ရင်းမှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်သည်ကို မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များက သိရှိပြီး အသင်းတော်များက ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ဤပထမညီအစ်ကို ခန့်အပ်ရာတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဘုရားသခင်နှင့် ယုံကြည်သူများရှေ့တွင် သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို ကာကွယ်ရန် အဖြစ်အပျက်များကို အတိအကျ ဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈–၁၉၊ ၂၁)။ နောက်ထပ်ညီအစ်ကိုတစ်ဦးမှာ အကြိမ်များစွာ အလုပ်အကိုင်ထက်သန်မှု သက်သေပြခဲ့ပြီး သံတမန်တစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးခြင်းခံရသည်။ ဤပုဂ္ဂိုလ်များမှာ တ ၂၀:၄ တွင် အမည်ဖြင့် ဖော်ပြထားသော သံတမန်အဖွဲ့ဝင်များထဲတွင် ပါဝင်ပုံရပြီး ထိုအထဲတွင် မက္ကဒေါနိယသား သုံးဦး ပါဝင်သည် (ဗေရဲယမှ သောပတ်၊ သက်သာလောနိတ်မှ အဲရဇ္စတ်နှင့် သက္ကုန်)။ မည်သူမဆို ဤနှစ်ဦးမှာ မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များ၏ အထူးသံတမန်များဖြစ်ပြီး တိတုမှာ ပေါလု၏ ဓမ္မအမှုဖော်ဖြစ်ပြီး ကောရိန်အသင်းတော်က သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ငွေကြေးကိစ္စများတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိခြင်းသည် ဓမ္မအမှုတွင် သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို တည်ဆောက်ပြီး ထိန်းသိမ်းရန် သေချာသော နည်းလမ်းတစ်ခုဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။

8:16–24. Integrity of Titus and His Companions. Both Paul and Titus shared the same passion for raising funds to help the saints in Jerusalem. Titus had developed a good relationship with the Corinthians (cf. 8:6) and had willingly decided to go back to Corinth for the collection. Paul chose his words carefully to underscore the willingness involved in the act of that specific giving. He commended Titus for this task as a fellow worker (vv. 16, 17, 23). The church could attest to this information, so no one could question the integrity of Paul (cf. 2:13). Paul wanted total transparency in the way the collection was being gathered and regarding the process of taking it to Jerusalem. As a wise pastor, he left no room for suspicion (8:20). In addition to Titus, Paul also recommended two unnamed brothers in the faith to participate in the collection. The first brother was known by the Macedonian churches for his sincere service to the gospel and was chosen by the churches. Paul was not involved in the appointment of this first brother. Paul reported exactly what happened to safeguard his integrity before God and believers (vv. 18–19, 21). Another brother, who had proved diligent on several occasions, was commended to be one of the delegates. These individuals are likely part of the group of delegates identified by name in Acts 20:4, three of whom were Macedonians (Sopater from Berea and Aristarchus and Secundus from Thessalonica). Whoever they were, these two unnamed brothers were special messengers of the Macedonian churches while Titus was Paul’s partner in ministry and known to the Corinthian church. Paul recognized that one sure way of building up and preserving his integrity in the ministry was to be transparent in financial matters.

 

အခန်းကြီး - ၉

1 သန့်ရှင်းသူတို့ကို လုပ်ကျွေးခြင်၏ အမူအရာများကို သင်တို့အား ငါရေး၍ကြားလိုက်သော် အကျိုးမရှိ။
² အကြောင်းမူကား၊ သင်တို့၏ စေတနာစိတ်ကိုငါသိ၏။ သင်တို့၌ရှိသော ထိုစေတနာစိတ်ကို ငါဝါကြွား၍ အခါယပြည်သူပြည်သားတို့သည် မနှစ်ကပင် အသင့်ရှိကြပြီဟု မာကေဒေါနိလူတို့အား ငါဆို တိတ်၏။ ထိုသို့ သင်တို့ စေတနာစိတ်အားကြီးခြင်း အကြောင်းအရာသည် အများသောသူတို့ကို နှိုးဆော် တိုက်တွန်းလေပြီ။
³ သို့သော်လည်းငါတို့သည် သင်တို့ကို ဝါကြွားသော စကားသည် ဤအမှု၌ အချည်းနှီး မဖြစ်စေဘဲ၊ ထိုစကားနှင့်အညီ သင်တို့သည်အသင့် ရှိစေခြင်းငှါ ညီအစ်ကိုအချို့ကို ငါစေလွှတ်၏။
⁴ သို့မဟုတ် မာကေဒေါနိလူတို့သည် ငါနှင့်အတူ လာ၍ သင်တို့သည်အသင့်မရှိကြသည်ကိုတွေ့လျှင်၊ သင်တို့ရှက်ကြလိမ့်မည်ဟု မဆိုဘဲ၊ ငါတို့သည် ရဲရင့်စွာ ဝါကြွားခဲ့ပြီးသည်ကို အရှက်ခံရကြလိမ့်မည်။
⁵ ထိုကြောင့် အထက်က ကြားပြောသော သင်တို့၏ အလှူကျေးဇူးသည် အနိုင်အထက်လှူရသော ဥစ္စာ ကဲ့သို့မဟုတ်။ အလှူကျေးဇူးကဲ့သို့ အသင့်ရှိစေခြင်းငှါ၊ ညီအစ်ကိုတို့သည် သင်တို့ဆီသို့အရင်သွားစေ၍ ထို အလှူကျေးဇူးကို အရင်ပြည့်စုံစေခြင်းငှါ၊ ငါသည် မတိုက်တွန်းဘဲ မနေကောင်းဟုသဘောရှိ၏။

၉:၁–၅။ စုဆောင်းရန် ပြင်ဆင်ခြင်း။ အခန်း ၈ ၏ အကြောင်းအရာမှာ လွတ်လပ်စွာ ပေးကမ်းရန် ကောရိန်သုသားများကို လှုံ့ဆော်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ ယခင်နှစ်က ကတိပေးခဲ့သည်အတိုင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ရန်ပုံငွေသို့ ပါဝင်ရန် သူတို့၏ ပထမဆူးပုတ်မှုက မက္ကဒေါနိယသားများကို ပေးကမ်းရန် လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (၈:၁၁၊ ၉:၂)။ အခန်း ၉ တွင် ပေါလု၏ စိုးရိမ်မှုမှာ သံတမန်များ ရောက်လာသောအခါ အာခေယဒေသ အပါအဝင် ကောရိန်သုသားများ၏ လှူဒါန်းမှုကို ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် ကတိအတိုင်း လိုက်နာမည်လားဟူသော အချက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၊ ၅)။ ကောရိန်သုသားများကို မက္ကဒေါနိယသားများအကြောင်း သတိပေးရခြင်းမှာ အုပ်စုနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်၍ လှူဒါန်းမှု အရွယ်အစားတိုးစေရန် မဟုတ်ချေ။ သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းသာမက ပေါလု၏ ဂုဏ်သတင်းပါ ဤကိစ္စတွင် အန္တရာယ်ရှိနေသည်ဟု သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။ ကောရိန်သုသားများ ကတိအတိုင်း မလိုက်နာပါက ရှက်ရွံ့ခြင်းခံရမည်ကို မလိုလားသဖြင့် ပေါလုသည် သူတို့၏ စုပေါင်းသောမျှော်လင့်ချက်ကို တိုက်တွန်း၍ သံတမန်များနှင့် ပူးပေါင်းရန် စည်းရုံးခဲ့သည်။ အကယ်၍ ပူးပေါင်းလျှင် သူ၏ သူတို့၏ စိတ်အားထက်သန်မှုကို ဝါကြွားခဲ့ခြင်းကို အတည်ပြုပေးမည်။ အကယ်၍ မက္ကဒေါနိယသားအချို့နှင့်အတူ ကောရိန်သုသို့ သူရောက်လာပြီး သူတို့ မပြင်ဆင်ထားပါက သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှု အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်သည် သူ့ကို ဝိညာဉ်ရေးခမည်းတော်အဖြစ် ထပ်မံလက်ခံပြီဆိုလျှင် မနှစ်သက်ဘဲ မပေးဘဲ ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်းအားဖြင့် သူ့ကို ဂုဏ်ပြုရန် သင့်တော်သည်။ ယခုအချိန်အထိ ပေါလုသည် သုံးနည်းဖြင့် တိုက်တွန်းခဲ့သည်- (၁) မက္ကဒေါနိယသားများ၏ ဥပမာပေးသော ရက်ရောမှု၊ (၂) ယေရှု၏ ကိုယ်တိုင်လွှတ်တော်မူပြီး လွတ်လပ်စွာ ယဇ်ပွဲခံခြင်း၊ (၃) ပေါလုနှင့် ကောရိန်သုသားများ၏ ဖြောင့်မတ်မှု။ ဤအခြေအနေသုံးရပ်သည် ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် လှုံ့ဆော်ရန် ဖြစ်သည်။

9:1–5. Preparation for the Collection. The content of chapter 8 was intended to motivate the Corinthians to give willingly, as they had promised the previous year (v. 10). It was their initial zeal to contribute to the fund that inspired the Macedonians to give (8:11; 9:2). Paul’s concern in chapter 9 was to make sure that the Corinthians would follow through on their promise to give generously when the delegates arrived to collect the donations of the Achaeans, including the Corinthians (vv. 2, 5). Paul’s purpose in reminding the Corinthians about the Macedonians was not to increase the size of the offering by pitting one group of believers against another; it was to remind the Corinthians that not only was their reputation at stake on this issue but his was as well. Not wanting to be shamed if the Corinthians failed to honor their zeal to give, Paul appealed to their collective conscience to persuade them to cooperate with the delegates in their generous gift. If they would cooperate, his boasting of their zeal to contribute to the aid would be affirmed. If he would come with some of the Macedonians to Corinth and they would not be prepared, his integrity might be at stake. Therefore, if the church had again embraced him as their spiritual father, it was appropriate that they would honor him by giving generously but not grudgingly. So far, Paul had appealed to them in three scenarios: (1) the exemplary generosity of the Macedonians; (2) the selfless and voluntary sacrifice of Jesus; and (3) the integrity of Paul and the Corinthians. These scenarios were to motivate them to give generously.

 

⁶ အနည်းငယ်သောမျိုးစေ့ကိုကြဲသောသူသည် စပါးအနည်းငယ်သာရိတ်ရမည်။ များစွာကြဲသောသူသည် များစွာရိတ်ရမည်ဟု မှတ်ကြလော့။
⁷ လူတိုင်း ကိုယ်အလိုအလျှောက်လှူရ၏။ နှမြောသောစိတ်နှင့် မလှူရ၊ မလှူဘဲ မနေရဟု စိတ်ထင်နှင့် မလှူရ၊ အကြောင်းမူကား၊ စေတနာစိတ်နှင့်လှူသော သူကိုသာ ဘုရားသခင်နှစ်သက်တော်မူ၏။
⁸ ကျမ်းစာလာသည်ကား၊ သူသည်စွန့်ကြဲပြီ၊ ဆင်းရဲသောသူတို့အား ပေးကမ်းပြီ။
⁹ သူ၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် အစဉ်အမြဲတည်တတ်၏ဟုလာသည်နှင့်အညီ၊ သင်တို့သည်အရာရာ၌ သုံးလောက်သောဥစ္စာအမျိုးမျိုးနှင့် အစဉ်ရှိ၍၊ ကောင်းသော အကျင့်အမျိုးမျိုးနှင့်ထူးသဖြင့်ပြည့်စုံမည် အကြောင်း၊ အမျိုးစုံသောမင်္ဂလာကျေးဇူးနှင့် အထူးသဖြင့် ပြည့်စုံစေခြင်းငှါ ဘုရားသခင်တတ်နိုင်တော်မူ၏။
¹⁰ မျိုးစေ့ကြဲသော သူအားမျိုးစေ့ကို၎င်း၊ အစာအဟာရကို၎င်း၊ ပေးတော်မူသောသူသည်၊ သင်တို့အား မျိုးစေ့ကို ပေး၍ ပွါးများစေတော်မူမည်။ သင်တို့၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကိုလည်း ကြွယ်ဝစေတော်မူမည်။
¹¹ ထိုသို့သင်တိုသည် စေတနာစိတ်နှင့် အမျိုးမျိုးသောစွန့်ကြဲပေးကမ်းခြင်းအလို့ငှါ အရာရာ၌ကြွယ်ဝခြင်း ရှိသည်ဖြစ်၍၊ ငါတို့အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းစရာအကြောင်းရှိလိမ့်မည်။
¹² အဘယ်သို့နည်းဟူမူကား၊ ဤလုပ်ကျွေးခြင်းအမှုသည် သန့်ရှင်းသူတို့၏ ဆင်းရဲခြင်းကို မစသည် သာမက၊ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းစရာ အကြောင်းအများနှင် ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။
¹³ သင်တို့သည်ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရား အလိုသို့ ထင်ရှားစွာ လိုက်ခြင်းအလိုကို၎င်း၊ ထိုသန့်ရှင်းသူ တို့မှစသော လူအပေါင်းတို့အား ကြည်ညိုသော စေတနာစိတ်နှင့် စွန်ကြဲပေးကမ်းခြင်းအရာကို၎င်း၊ သူတို့သည် အောက်မေ့သောအခါ၊ ဤလုပ်ကျွေးခြင်းအမှု၏ လက္ခဏာ သက်သေကိုထောက်၍ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ချီးမွမ်းတတ်ကြ၏။
¹⁴ သင်တို့၌ ထူးမြတ်သောဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကိုလည်း သူတို့သည်ထောက်လျှင်၊ သင်တို့အဘို့ အလိုငှါဆုတောင်း၍၊ အလွန်ချစ်ခင်မြတ်နိုးခြင်းစိတ် ရှိကြ၏။
¹⁵ ပြော၍မကုန်နိုင်သော ဘုရားသခင်၏ ဆုကျေးဇူးတော်ကို အောက်မေ့၍ ချီးမွမ်းခြင်းရှိစေသတည်း။

၉:၆-၁၅။ ရက်ရောမှု၏အကျိုး ဆင်းရဲသောသူတို့ကို ကူညီရခြင်း၏ စတုတ္ထအကြောင်းပြချက်မှာ ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်းမှ ရရှိလာသော ကောင်းချီးများနှင့် ဆိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားများကို အသုံးပြု၍ အခြားလူသားများအပေါ် ကောင်းချီးများ ပေးသနားတော်မူသည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ကမ္ဘာဦး ၁၂:၂)။ ပေါလုသည် လယ်ကွင်းတွင် မျိုးစေ့ခြင်းနှင့် ရိတ်သိမ်းခြင်းဆိုင်ရာ အသိဉာဏ်နှင့် တူညီသော ဥပစာကို အသုံးပြုခဲ့သည် (၂ကော ၉:၆၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ လု ၆:၃၈၊ ဂလာ ၆:၇)။ ဤဥပစာကို ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်း နိယာမကို အလေးပေးရန် အသုံးပြုသည် (၂ကော ၉:၅)။ ကောရိန်သုတို့သည် ပစ္စည်းဥစ္စာချမ်းသာမှု အားလုံးသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း၊ ဆင်းရဲသောသူတို့၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော ကုသိုလ်ရှင်တိုင်းကို ဘုရားသခင်က ချီးမြှောက်တော်မူကြောင်း သတိရရမည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဆာ ၁၁၂:၃၊ ၉)။ ထိုကုသိုလ်ရှင်သည် ထာဝရဘုရားထံမှ ကောင်းချီးခံရလိမ့်မည်။ ရှိသောသူတို့သည် ဆင်းရဲငတ်မွှေးသောသူတို့ကို ကူညီလိုစိတ်ရှိရမည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ လု ၁၂:၁၊ ၁၃-၂၁၊ ၁၄:၁၄)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးများကို ပုံမှန်ရက်ရောမှု ပြုလုပ်ရန်အတွက် ခံယူရကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည် (၂ကော ၉:၁၁)။ ကောရိန်သုတို့၏ ရက်ရောမှုသည် သန့်ရှင်းသူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံသာမက (အပိုဒ် ၁၂) ထာဝရဘုရားအား ဂုဏ်တင်စေမည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၁၊ ၁၂)။ ထို့ပြင် ယေရုရှလင်ရှိ သန့်ရှင်းသူတို့သည် သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းပေးကြလိမ့်မည်။ အားလုံးကို အနှစ်ချုပ်ရလျှင် ကောရိန်သုတို့သည် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ယေရှုခရစ်၏ လက်ဆောင်ကို သတိရရမည်။ ထိုလက်ဆောင်ကြောင့် သူတို့ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြသည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ရော ၅:၁၅၊ ၁၇၊ ၆:၂၃၊ ၁ကော ၁:၇)။ ဘုရားသခင်၏ စကားမဆိုနိုင်သော လက်ဆောင် (၂ကော ၉:၁၅) သည် လူသားများကို ကိုယ်ကျိုးရှာသော သတ္တဝါများမှ အကြီးဆုံးပေးကမ်းသူ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ယေရှုခရစ်ကို အတုယူလိုသော သတ္တဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည်။

9:6–15. The Result of Liberality. The fourth motivation for helping the needy involves the blessings that accrue from generous giving. God uses mortal beings to shower His blessings on other mortal beings (cf. Gen. 12:2). Paul employed a common shared analogy of reaping what one sows on the field (2 Cor. 9:6; cf. Luke 6:38; Gal. 6:7). This analogy is used to stress the principle of generous giving (2 Cor. 9:5). The Corinthians were to remember that all material prosperity belongs to God, and He distributes His gifts to any benefactor who attends to the needs of the poor (cf. Ps. 112:3, 9). Such a benefactor will be blessed by the Lord. Those who have should be willing to assist the destitute (cf. Luke 12:1, 13–21; 14:14). Paul was persuaded that we receive God’s blessings in order to practice liberality regularly (2 Cor. 9:11). The liberality of the Corinthians would not only supply the needs of the saints (v. 12a) but would also bring glory to the Lord (vv. 11b, 12b). Additionally, the saints in Jerusalem would pray to God on their behalf. All in all, the Corinthians were to remember the gift of Jesus Christ, whom God had given to them so that they might be saved (cf. Rom. 5:15, 17; 6:23; 1 Cor. 1:7). The indescribable gift of God (2 Cor. 9:15) is what transforms humans from selfish creatures into beings willing to emulate the Greatest Giver of all, our Lord and Savior.

 

အခန်းကြီး - ၁၀

၁၀:၁–၁၃:၁၀ ပေါလု၏ တမန်တော်အဖြစ် ခုခံကာကွယ်ခြင်း

ပေါလုသည် မိမိ၏ တမန်တော်အာဏာနှင့် ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးရန် အကြောင်းပြောင်းလဲသည်။ ၂ကောရိန်သု ၁-၉ အခန်းများ၏ လေသံသည် မကြာသေးမီက သက်သာလာသော ပျက်စီးနေသော ဆက်ဆံရေးကို ထင်ဟပ်စေသည်။ အခန်း ၁၀-၁၃ တို့တွင်မူ မသက်မသာ ခံစားချက်ကို ပြသထားသည်။ နိဒါန်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဤလေသံ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အခန်း ၁၀-၁၃ တို့သည် ပေါလု၏ မူလစာတမ်းတွင် ပါဝင်ခြင်း ရှိ/မရှိကို အချို့က သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ အချို့ကမူ ဤအခန်းများကို ပေါလု၏ စစ်မှန်သော စာများဟု ယူဆပြီး တမန်တော်၏ စိတ်နှလုံး အလွန်ပြောင်းလဲတတ်သည်ဟု ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။ ဤနှစ်မျိုးလုံး နိဂုံးချုပ်ချက်များ မလိုအပ်ပါ။ ဂရိလက်ရေးစာမူ တစောင်မျှ မူလစာသည် အခန်း ၉ တွင် ပြီးဆုံးသည်ဟု ထောက်ခံခြင်း မရှိပါ။ ဧဝံဂေလိတရားအမှုတော်၌ မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ အဓိက အပိုင်းနှစ်ခုလုံးတွင် ဖော်ပြထားသည် (၂:၁၇၊ ၃:၁-၃၊ ၅:၁၂၊ ၁၀:၁၂၊ ၁၁:၂၂-၂၄)။ ဤမကြာခဏ ရည်ညွှန်းချက်များက ကောရိန်သုတွင် ယေရုရှလင်မှ ဖြစ်နိုင်သော လိမ်ညာသော ဆရားများ ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြသည် (၁၁:၂၂-၂၃)။ ထိုသူများသည် ကောရိန်သုတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်း ၁၀-၁၃ တို့သည် ကောရိန်သုတို့၏ သဘောထားတွင် ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသော ပြောင်းလဲမှုသတင်းကြောင့် ပေါလုရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမူကား၊ နောင်တမရသေးသော အပြစ်ရှိသူများကို ရည်ညွှန်းချက် (၁၂:၂၁–၁၃:၂) က အခန်း ၁၀-၁၃ တွင် ဖြေရှင်းထားသော ပြဿနာအချို့သည် ကြာရှည်စွာ ရှိနေခဲ့သည်ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့ပြင်ပေါလုသည် ကောရိန်သုတို့ကို သူတို့ချစ်ခင်သည်ထက် ပို၍ ချစ်ကြောင်း စာတမ်းတစောင်လုံးတွင် ထင်ရှားသည် (ဥပမာ၊ ၆:၁၃၊ ၁၁:၁၁၊ ၁၂:၁၅)။ ထို့ပြင် ပေါလုသည် မိမိ၏ တတိယအကြိမ် လာရောက်မည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၂:၁၄၊ ၁၃:၁)။ ထိုလာရောက်မှုသည် အရင်ဖော်ပြခဲ့သော နာကျင်ဖွယ် လာရောက်မှု (၁:၂၃–၂:၄) ကို ရှင်းရှင်းလိုက်နာသည်။ အခန်း ၁၀-၁၃ ၏ လေသံသည် အခန်း ၁-၉ နှင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ကွဲပြားပုံရသော်လည်း၊ စာတမ်းတစောင်လုံးသည် ငြင်းခုံရေးဆန်ကြောင်း အရေးကြီးသည်။ ၎င်းသည် ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်၏ ဖြူစင်မှုကို ခုခံကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

10:1–13:10

Paul’s Defense of His Apostolate

Paul changes gears to discuss issues relative to the defense of his apostolic authority. The tone of 2 Corinthians 1–9 is a reflection on bruised relations that had recently been eased. Chapters 10–13 present a picture of uneasiness. As noted in the introduction, this change of tone has led some to question whether chapters 10–13 constitute part of Paul’s original letter, while others who see these chapters as authentically Pauline have criticized what they see as the mercurial temperament of the apostle. Neither of these conclusions are necessary. Not a single Greek manuscript supports the view that the original letter ended at chapter 9. And the issue of commending oneself in the gospel ministry has been addressed in both major sections (2:17; 3:1–3; 5:12; 10:12; 11:22–24). These frequent references suggest the presence of false teachers in Corinth, perhaps from Jerusalem (11:22–23), who had been competing for the loyalty of the Corinthians. Thus, chapters 10–13 do not necessarily indicate that Paul wrote them because he had received fresh information about any sudden and negative changes of attitude on the part of the Corinthians toward him. After all, the reference to sinners who should have repented but who had not (12:21–13:2) suggests that some of the issues addressed in chapters 10–13 had been longstanding ones. And the impression that Paul loved the Corinthians more than they loved him permeates the entire letter (e.g., 6:13; 11:11; 12:15). In addition, Paul had repeatedly mentioned his upcoming visit as his third one (12:14; 13:1), which clearly seems to follow the painful visit mentioned earlier in 1:23–2:4. Although the tone of chapters 10–13 seems to deviate from chapters 1–9 to some degree, it is important to recognize that the entire letter is polemic; it seeks to defend the integrity of Paul’s apostolic ministry as a whole.

 

ဤအမြင်အရ စာတမ်းတစောင်လုံးသည် တိတု၏ ကောရိန်သုအခြေအနေဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာကို နှစ်မျိုးဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ အသင်းတော်အချို့၏ သူ၏ယခင်စာကို အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှုကို အခြေခံ၍ ပေါလုသည် အခန်း ၁-၉ တွင် အသင်းတော်နှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး တံတားများ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အခန်း ၁၀-၁၃ တွင် ပြဿနာ၏ အဓိကအချက် ပေါလု၏ တမန်တော်ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် အမှုတော်၏ ဖြူစင်မှုကို ကောရိန်သုတို့၏ စိတ်ထဲ သံသယဖြစ်စေခဲ့သော သူများကို ဖြေရှင်းသည်။ ဤနောက်ဆုံးအခန်းများတွင် ပေါလုသည် မိမိ၏ တမန်တော်အာဏာကို ခုခံကာကွယ်ခြင်းကို လမ်းကြောင်းသုံးသွယ်ဖြင့် ဖွံ့ဖြိုးစေသည်။ ပထမအချက်၊ သူတို့အကြား ညီအစ်ကို ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန် မိမိတမန်တော်အဖြစ်၏ ဝိညာဉ်ရေးအာဏာ၏ သဘောကို ဖော်ပြသည် (၁၀:၁-၁၈)။ ဒုတိယ၊ မှန်ကန်သော တမန်တော်နှင့် လိမ်ညာသော တမန်တော်တို့၏ သဘောကို တိကျစွာ ခွဲခြားသည် (၁၁:၁–၁၂:၁၃)။ နောက်ဆုံး၊ တတိယအကြိမ် လာရောက်မည်ကို ထပ်မံကြေညာသည်။ ထိုအချိန်တွင် ကောရိန်သုရှိ ဒုက္ခပေးသူများ ငြင်းခုံရေးလမ်းမှ မလှည့်ပါက မိမိတမန်တော်အာဏာ၏ တန်ခိုးကို အခြေအနေကို ဆုံးဖြတ်စွာ အဆုံးသတ်ရန် ပြသမည် (၁၂:၁၄–၁၃:၁၀၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၉:၄-၅)။

Understood from this perspective, the entire letter appears to have served as a twofold response to Titus’s overall report on the situation in Corinth. Building on the positive reaction of some in the church to his earlier letter, Paul first erects bridges of goodwill with the church in chapters 1–9. Then in chapters 10–13, he addresses the crux of the problem—the individuals who had created doubt in the minds of the Corinthians about the integrity of his apostolic calling and ministry. In these final chapters, Paul develops the defense of this apostolic authority along three lines. First, he brings to view the nature of the spiritual authority of his apostleship so as to further strengthen their fraternal bond among themselves (10:1–18). Second, he specifically outlines the nature of a true apostle over against that of the false apostles (11:1–12:13). Finally, he again announces his upcoming third visit, at which time, if the troublemakers in Corinth had not turned from their contentious ways, he would have demonstrated the power of his apostolic authority in bringing the situation to a decisive end (12:14–13:10; cf. 9:4–5).

 

 1 သင်တို့၏မျက်မှောက်၌နှိမ့်ချခြင်း၊ မျက်ကွယ်၌ သင်တို့ အမှုကိုစီရင်၍ ရဲရင့်ခြင်းရှိသော ငါပေါလုသည်၊ ခရစ်တော်၏နူးညံ့သိမ်မွေ့ဖြည်းညှင်းတော်မူခြင်းကို အကြောင်းပြ၍ သင်တို့ကိုတောင်းပန်ပါ၏။
² ငါတို့သည်ဇာတိပကတိအလိုသို့လိုက်၍ ကျင့်သောသူဖြစ်ကြသည်ဟု ထင်မှတ်သောသူတို့အား၊ ငါကြံစည်သောရဲရင့်ခြင်းအတိုင်း သင်တို့ဆီသို့ရောက်လာသောအခါ၊ ထိုမျှလောက်ရဲရင့်ခြင်းမရှိမည်အကြောင်း ငါတောင်းပန်ပါ၏။
³ အဘယ်ကြောင့်နည်းဟူမူကား၊ ငါတို့သည် လူဇာတိ၌ ကျင်လည်သော်လည်း၊ ဇာတိပကတိအလိုသို့ လိုက်၍ စစ်တိုက်ကြသည်မဟုတ်။
⁴ ငါတို့စစ်တိုက်၍သုံးစွဲသော လက်နက်သည် ဇာတိပကတိလက်နက်မဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုး တော်အားဖြင့် မြို့ရိုးမြို့ပြတို့ကို ဖြိုဖျက်နိုင်သော လက်နက်ဖြစ်၏။
⁵ ထိုလက်နက်အားဖြင့် လူတို့၏အကြံအစည်တို့ကို၎င်း၊ ဘုရားသခင်ကိုသိသောပညာကို တားဆီးသော မာန်မာနရှိသမျှတို့ကို၎င်း၊ နှိမ့်ချမှောက်လှန်၍၊ ခပ်သိမ်းသောစိတ်တို့ကို ဘမ်းသွားချုပ်ထားလျက်၊ ခရစ်တော်၏ စကားကို နားထောင်စေကြ၏။
⁶ သင်တို့၏နားထောင်ခြင်းအမှုသည် ပြည့်စုံပြီးမှ၊ နားမထောင်ဘဲနေသော သူအပေါင်းတို့ကို ဒဏ်ပေးခြင်းငှါ ငါတို့သည် အသင့်ရှိကြ၏။
⁷ မျက်နှာကိုသာ ကြည့်မှတ်ကြသလော့။ အကြင်သူက၊ ငါသည်ခရစ်တော်၏လူဖြစ်သည်ဟု မိမိ၌ စွဲလမ်း ခြင်းရှိ၏၊ ထိုသူသည် ခရစ်တော်၏လူဖြစ်သကဲ့သို့၊ ငါတို့ သည်လည်း ခရစ်တော်၏ လူဖြစ်ကြောင်းကို တဖန် အလိုအလျောက် ဆင်ခြင်သိမှတ်စေ။
⁸ သင်တို့ကို ပယ်ရှင်းဖျက်ဆီးခြင်းအလိုငှါမဟုတ်။ တည်ဆောက်ခြင်း အလိုငှါ သခင်ဘုရားသည် ငါတို့၌ အပ်ပေးတော်မူသော တန်ခိုးကို ငါသည်သာ၍ ဝါကြွားသော်လည်း၊ ရှက်ကြောက်စရာအကြောင်းမရှိ၊
⁹ ငါရေး၍ပေးလိုက်သောစာအားဖြင့်သာ သင်တို့ကို ခြိမ်းချောက်သကဲ့သို့ ငါမပြုလို။
¹⁰ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူ၏ စာသည် လေးလံသောစာ၊ တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံသောစာဖြစ်၏။ ကိုယ်တိုင် ရှိလျှင်မူကား၊ သတ္တိမရှိသောသူ၊ အချည်းနှီးသော စကားကို ပြောသောသူဖြစ်သည်ဟုဆိုတတ်သောသူရှိ၏။
¹¹ ငါတို့သည်ကိုယ်တိုင်မရှိ၍ စာ၌ပါသော စကားအားဖြင့်ဖြစ်သကဲ့သို့၊ ကိုယ်တိုင်မျက်မှောက် ရှိသောအခါ အမှုအားဖြင့် ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထိုသူသည် ဆင်ခြင်သိမှတ်စေ။

၁၀:၁-၁၁။ တမန်တော်၏ ဝိညာဉ်ရေးအာဏာ။ အချို့၏ အဆိုအရ ပေါလုသည် ကောရိန်သုတို့ကို လာရောက်စဉ် မိမိအာဏာနှင့် အောင်မြင်မှုများကို ဝါကြွားရမည်။ သို့သော် သူတို့သည် စာရေးစဉ်မှသာ ရဲရင့်စွာ အာဏာရှိစွာ ပြုမူသည်ကို တွေ့ခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၀)။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ နှိမ့်ချမှုနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအားဖြင့် သူတို့ကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။ သူတို့နှင့် ရဲရင့်စွာ မပြုလုပ်ရဘဲ နေနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော် လူ့ဇာတိအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသည်ဟု စွပ်စွဲသော သူများနှင့် ရဲရင့်စွာ ပြုလုပ်ရန် စိုးရိမ်ခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၁-၂)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် မလမ်းမူဘဲ ဤလောကစံနှုန်းအတိုင်း နေထိုင်သည်ဟု ဆိုသော သူများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် သူ၏နှိမ့်ချမှုကို သတ္တိမရှိခြင်းနှင့် မရောထွေးရပါ။ သူသည် ကောရိန်သုတို့ကို “လှံတံ” ဖြင့် စည်းကမ်းပြဌာန်းရန် သို့မဟုတ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုဖြင့် လာရန် တမန်တော်အခွင့်ရှိသည် (၁ကော ၄:၂၁)။ သူသည် တစ်နည်းအားဖြင့် လူ့ဇာတိအတိုင်း လျှောက်လှမ်းကြောင်း ဝန်ခံသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လူတိုင်းနှင့် အတူတူ လူသားဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရာတွင် လူ့နည်းဖြင့် စစ်မကြောင်း၊ ဤလောကနည်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးဖြင့် စစ်မကြောင်း ငြင်းခုံသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏အမှုတော်ကို လူ့စံနှုန်းဖြင့် မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြောင်း၊ ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ဆိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည် (၂ကော ၁၀:၃-၅၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဧဖက် ၆:၁၁-၁၇)။ ဤစစ်ပွဲတွင် ဝိညာဉ်ရေးလက်နက်များသည် ရန်သူ၏ ငြင်းခုံချက်များနှင့် လူ့ဉာဏ်ပညာများကို အနိုင်ယူနိုင်ပြီး နောက်ဆုံး အောင်နိုင်သည်ဟု ပေါလုဖော်ပြသည်။ ရလဒ်မှာ ခရစ်တော်နာခံမှုသို့ လူများကို ယူဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည် (၂ကော ၁၀:၆)။ သတင်းစကားကို ဆန့်ကျင်သော သူများကို အပြစ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန် အာဏာရရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် အာရုံစိုက်ရမည်မှာ သူ့အပေါ်မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်အပေါ် ဖြစ်သည် (အပိုဒ်ငယ် ၇-၈)။ လောကီစံနှုန်းနှင့် အကဲဖြတ်မှုအားဖြင့် သူသည် စကားပြောကျွမ်းကျင်မှု သို့မဟုတ် ကိုယ်ကာယအင်အား ပြသနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏အာဏာကို ပျက်ပြားစေလိုသော သူများပင် သူ၏စာများသည် အကြောင်းအရာတွင် တန်ခိုးရှိကြောင်း ဝန်ခံကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လာရောက်စဉ် ရဲရင့်ခြင်း သို့မဟုတ် တန်ခိုးရှိခြင်းကို လိုချင်ကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြသည်။ လိုအပ်သောအခါသာ ရဲရင့်ခြင်း ရွေးချယ်သည်။ အသင်းတော်အချို့က သူ၏အမှုတော်ဗျူဟာကို နားလည်မှု လွဲခဲ့သည်။ သူသည် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တည်ဆောက်ရန် စိတ်ဝင်စားပြီး ဖျက်ဆီးရန် မဟုတ်ပါ (အပိုဒ်ငယ် ၉-၁၁)။

10:1–11. The Spiritual Authority of the Apostle. By the measure of some, Paul should have been boastful of his authority and accomplishments when he visited the Corinthians. Instead they observed that he had acted with boldness and authority only when he wrote to them (v. 10). Paul appealed to them by the humbleness and gentleness of Christ, hoping that he would not have to be bold with the Corinthians, even though he feared that he would need to be bold with those who argued that he walked according to the flesh (vv. 1–2), that is, with those who claimed that he was not guided by the Spirit and was living according to the standards of this world. These individuals were not to confuse his humility with timidity. He had the apostolic right to come to the Corinthians “with a rod” to discipline or in love and gentleness (1 Cor. 4:21). He acknowledged that in one sense he did walk in the flesh, that is to say, that he was human just like everyone else. However, in the performance of his ministry, he was not waging war according to the flesh—in a worldly manner—but in the power of the Spirit. In other words, Paul was arguing that his ministry could not be judged according to human standards because his ministry had to do with spiritual matters (2 Cor. 10:3–5; cf. Eph. 6:11–17). Paul indicates that in this war the spiritual weapons were powerful enough to overcome the arguments and human sophistries of the enemy and to finally defeat them. The results involve bringing people to obedience to Christ (2 Cor. 10:6) and punishment to those who oppose the message. Paul had been given the authority to build up the church. Thus, the focus was not to be on him but on Christ (vv. 7–8). In terms of worldly standard and appraisal, he may not have displayed rhetorical competence or physical strength. However, even those who sought to subvert his authority admitted that his letters were powerful in content. Therefore, he was repeating his desire to be bold or powerful when he would visit them; he chose to be bold only when necessary. Somehow a section of the church had misunderstood his ministerial strategy. He was interested in building up the body of Christ, not in tearing it down (vv. 9–11).

 

¹² ကိုယ်ကိုကိုယ်ချီးမွမ်းသော သူတို့နှင့် ရေတွက်ဝင်ခြင်းကို၎င်း၊ ပြိုင်နှိုင်းခြင်းကို၎င်း၊ ငါတို့မပြုဝံ့။ ထိုသူတို့သည် အချင်းချင်းတယောက်နှင့် တယောက်ခိုင်နှိုင်းခြင်း၊ ပြိုင်နှိုင်းခြင်းတို့ကိုပြု၍ ပညာမဲ့ဖြစ်ကြ၏။
¹³ ထိုမှတပါး၊ ကိုယ်ငန်းကိုယ်တာကို လွန်ကျူး၍ ပြုသောအမှုအရာကို ငါတို့ကြွားဝါခြင်းမရှိဝံ့၊ ဘုရားသခင် ဝေငှတော်မူသောအငန်းအတာ၏ အတိုင်းအရှည် အတွင်းတွင်ပြုသော အရာကိုသာ ဝါကြွားခြင်းရှိဝံ့၏။ ထိုအတိုင်းအရှည်သည် သင်သို့တိုင်အောင်ပင်မှီ သတည်း။
¹⁴ သင်တို့တိုင်အောင်မမှီလျှင်၊ ငါတို့သည် လွန်ကျူး၍ ပြုကြသည်မဟုတ်။ အကြောင်းမူကား၊ ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကိုဟောပြော၍၊ သင်တို့ရှိရာသို့ တိုင်အောင် ရောက်ကြပြီ။
¹⁵ ငါတို့သည် ကိုယ်ငန်းကိုယ်တာကိုလွန်ကျူး၍၊ သူတပါးအလုပ်ထဲသို့ဝင်ခြင်းကြောင့် ဝါကြွား လေ့ရှိကြသည် မဟုတ်။ ထိုသို့သူ့ငန်းသူ့တာအတွင်းတွင် ပြင်ဆင်ပြီးသော အမှုအရာကို ဝါကြွားခြင်းမရှိဘဲ၊ သင် တို့ ပြည်တဘက်သို့ကူး၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရသောအခွင့်ရှိစေခြင်းငှါ၊ သင်တို့ယုံကြည်ခြင်း ပါရမီ ရင့်ပြီမှ၊ ငါတို့၏အငန်းအတာသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းမည်ဟု မြော်လင့်ခြင်းရှိ၏။
¹⁶ ငါတို့သည် ကိုယ်ငန်းကိုယ်တာကိုလွန်ကျူး၍၊ သူတပါးအလုပ်ထဲသို့ဝင်ခြင်းကြောင့် ဝါကြွား လေ့ရှိကြသည် မဟုတ်။ ထိုသို့သူ့ငန်းသူ့တာအတွင်းတွင် ပြင်ဆင်ပြီးသော အမှုအရာကို ဝါကြွားခြင်းမရှိဘဲ၊ သင် တို့ ပြည်တဘက်သို့ကူး၍ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရသောအခွင့်ရှိစေခြင်းငှါ၊ သင်တို့ယုံကြည်ခြင်း ပါရမီ ရင့်ပြီမှ၊ ငါတို့၏အငန်းအတာသည် အလွန်ကျယ်ဝန်းမည်ဟု မြော်လင့်ခြင်းရှိ၏။
¹⁷ သို့ဖြစ်၍ဝါကြွားသောသူမည်သည်ကား၊ သခင်ဘုရား၌သာ ဝါကြွားစေ။
¹⁸ အကြောင်းမူကား၊ ကိုယ်ကို ကိုယ်ချီးမွမ်းသောသူသည် ဝန်ခံတော်မူသော သူဖြစ်သည်မဟုတ်။ သခင် ဘုရားချီးမွမ်းတော်မူခြင်းကို ခံရသော သူသာလျှင် ဝန်ခံတော်မူသောသူဖြစ်သတည်း။

၁၀:၁၂-၁၈။ တမန်တော်များ၏ဝါကြွားခွင့်နေရာ။ ပေါလုသည် မိမိအာဏာကို ဝါကြွားရပါလျှင်ပင် နေရာတစ်ခုနှင့် သင့်လျော်သော နည်းလမ်းရှိသည်။ ဒမသက်အတွေ့အကြုံတွင် ပေါလု၏ တာဝန်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ရပ်ကို တရားဝင် ဟောပြောရန် ယုဒနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့အတွက် အာဏာပေးခဲ့သည် (တမန် ၉:၁၅)။ ဤအာဏာကို ယေရုရှလင်အစည်းအဝေးတွင် ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည် (တမန် ၁၅:၁-၂၁)။ ယေရုရှလင်အသင်းတော်သည် ကောရိန်သုတို့အပါအဝင် တပါးအမျိုးသားတို့အတွက် အမှုတော်ဆောင်ရန် သူ၏အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဂလာ ၂:၇-၈)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝါကြွားရပါလျှင် သူအမှုတော်ဆောင်ခဲ့ရာ နေရာတွင် ဝါကြွားမည်။ ထိုအခြေအနေတွင် သူတည်ထောင်ခဲ့သော ကောရိန်သုအသင်းတော်သည် သူ၏ဝါကြွားခြင်း၏ အကြောင်းအရာပင် ဖြစ်သည်။ ဤနားလည်မှုသည် သူ၏အမှုတော်နယ်မြေကို ကျူးကျော်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးနေသော အတုအယောင်တမန်တော်များကို သင်ကြားပေးရန် ဖြစ်သည် (၂ကော ၁၀:၁၃-၁၅)။ အပေါလိုနှင့် မတူဘဲ ဤအလုပ်ရှုပ်သူများသည် ပလပေါကို အစားထိုးရန် ကောရိန်သုသို့ ရောက်လာခဲ့သည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၁ကော ၃:၅-၆)။ ပတ်လုသည် ဧဝံဂေလိမျိုးစေ့ မစိုက်ခဲ့ရာ နေရာတွင် မှန်ကန်သော တမန်တော်များ မာန်မာန မဖြစ်သင့်ကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည် (၂ကော ၁၀:၁၆၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ရော ၁၅:၁၈-၂၁)။ သို့သော် သတ်မှတ်နယ်နိမိတ်အတွင်း မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးခြင်းထက် ထာဝရဘုရားပြုသော ချီးကျူးခြင်းက ပိုအရေးကြီးသည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၇-၁၈)။ တရားမျှတသော ဝါကြွားခြင်းသည် ခရစ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့အားဖြင့် ပြုတော်မူသောအရာကို ဝါကြွားခြင်းသာ ဖြစ်သည် (ရော ၁၅:၁၈၊ ဂလာ ၆:၁၄)။ ဂုဏ်အားလုံးကို အောင်မြင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်အား ပေးသည်။ ပေါလုကဲ့သို့သော ထိုလူမျိုးသာ ယေရှု၏ ချီးကျူးခြင်းကို ခံရလိမ့်မည် (၂ကော ၁၀:၁၇-၁၈၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၅:၉-၁၀)။

10:12–18. The Place for Apostolic Boasting. Even if Paul had to boast about his authority, there was a place and a proper way to do it. In his Damascus experience, the mission of Paul was clearly spelled out. God gave him the authority to officially relay the saving act of Christ to Gentiles and Jews (Acts 9:15). This authority was further affirmed at the Jerusalem Council (Acts 15:1–21). The Jerusalem church had recognized his authority to minister to Gentiles, including the Corinthians (cf. Gal. 2:7–8). In other words, if he were to boast, he would do it in a place where he had ministered. In such a situation, the Corinthian church, established by him, was evidently the subject of his boasting. This understanding was to inform and educate the so-called apostles who had invaded his ministerial territory and were commending themselves (2 Cor. 10:13–15). Unlike Apollos, these busybodies had come to Corinth to supplant Paul (cf. 1 Cor. 3:5–6). Paul shared the conviction that true apostles should not be prideful in a place where they had not sown the seed of the gospel (2 Cor. 10:16; cf. Rom. 15:18–21). But more important than commending oneself in a defined jurisdiction is the commendation that is done by the Lord (vv. 17–18). The only legitimate boasting is boasting in what Christ has done for or through us (Rom. 15:18; Gal. 6:14). All glory is thus given to God as the source of our success. It is only this kind of individual who, like Paul, will receive the commendation of Jesus (2 Cor. 10:17–18; cf. 5:9–10).

 

အခန်းကြီး - ၁၁

၁၁:၁–၁၂:၁၃ မှန်ကန်သော တမန်တော်နှင့် လိမ်ညာသော တမန်တော်တို့၏ လက္ခဏာ

ဤအပိုင်းတွင် ပေါလုသည် ယေရှုခရစ်ချီးကျူးသော တမန်တော်များနှင့် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးသော တမန်တော်များအကြား တိကျသော ကွဲပြားမှုများကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဤနည်းဖြင့် ပေါလုသည် ကောရိန်သုတို့ကို လိမ်ညာသော သတင်းစကားရှိသူများမှ ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည် (၁၁:၁-၆)။ သူသည် ကောရိန်သုအသင်းတော်မှ ငွေကြေးအကူအညီ မတောင်းခဲ့သောကြောင့် အသင်းတော်ကို မချစ်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် ထိုစွပ်စွဲချက်ကို ဖြေရှင်းပြီး မိမိအမှုတော်အရည်အချင်းကို ခုခံကာကွယ်ကာ လိမ်ညာသော တမန်တော်များ၏ လုပ်ရပ်များကို ဖော်ထုတ်သည် (အပိုဒ်ငယ် ၇-၁၅)။ ငြင်းခုံရန်အတွက် လိမ်ညာသော ဆရားများနည်းတူ အရူးအမူးဖြင့် ဝါကြွားသည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၆-၃၃)။ သို့သော် အမှန်တကယ် ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော်အဖြစ် အခွင့်အရေးများသည် ငြင်းမရနိုင်ဘဲ ယေရှုကို မှီခိုစေသော အရာများကို ဝါကြွားသည် (၁၂:၁-၂)။ နောက်ဆုံး မိမိတမန်တော်အမှုတော်အတွက် အမှုတစ်ခု တည်ဆောက်သည် (၁၂:၁၁-၁၃)။

11:1–12:13

Characteristics of True and False Apostles

In this part of his defense, Paul continues to outline specific differences between apostles commended by Jesus Christ and self-commended ones. In this regard, Paul confined his effort to safeguarding the Corinthians against false messengers (11:1–6). He had been charged with lacking love toward the church because he had not requested financial aid from it for his personal sustenance. Here, he responds to this charge so as to defend his ministerial credentials and expose the works of the false apostles (vv. 7–15). For the sake of argument, he boasts in the same way as the false teachers, namely, as fools (vv. 16–33). But in truth, his privileges as an apostle of Jesus Christ were uncontested and he boasted in what made him dependent on Jesus (12:1–2). He finally makes a case for his apostolic ministry (12:11–13).

 

1 ငါမိုက်မဲသောအပြစ်ကို သင်တို့သည် ခဏသည်းခံစေခြင်းငှါ ငါအလိုရှိ၏။ ခဏသည်းခံကြပါလော့။
² အကြောင်းမူကား၊ ငါသည်သင်တို့ကို သီလနှင့် ပြည့်စုံသော သတို့သမီးကညာကဲ့သို့ ခရစ်တော်အား ဆက်အံ့သောငှါ၊ သင်တို့ကို လင်တဦးနှင့် ထိမ်းမြားဆောင်နှင်းပြီးသောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော် အတိုင်း စိုးရိမ်သောစိတ်နှင့် သင်တို့ကို စောင့်ရှောက်လျက် နေ၏။
³ မြွေသည်မိမိပရိယာယ်အားဖြင့် ဧဝကိုလှည့်စားသကဲ့သို့၊ သင်တို့သည် စိတ်ဆွေးမြေ့ယိုယွင်း၍၊ ခရစ်တော်ကို အကြွင်းမဲ့ချစ်သောစိတ် ပျောက်မည်ဟု စိုးရိမ်ခြင်းရှိ၏။
⁴ သင်တို့ရှိရာသို့ ရောက်လာသောသူသည် ငါတို့ မဟောမပြောသေးသော ယေရှုတပါးကို ဟောပြောသော်၎င်း၊ သင်တို့သည်မခံရသေးသော ဝိညာဉ်တော်တပါးကို ခံရသော်၎င်း၊ နားမထောင်သေးသော ဧဝံဂေလိတရားစကားကိုနားထောင်သော်၎င်း၊ ထိုသူကို သည်းခံကောင်း၏။
⁵ ငါသည်အကြီးဆုံးသော တမန်တော်အောက် အလျှင်းမယုတ်သည်ကို ငါသဘောရှိ၏။
⁶ စကားအားဖြင့်လူရိုင်းဟုတ်သော်လည်း၊ ပညာအားဖြင့် လူရိုင်းမဟုတ်။ သင်တို့တွင် အရာရာ၌ ငါတို့ သည်အစဉ် ကိုယ်ကိုကိုယ်ထင်ရှားစွာ ပြကြပြီ။

၁၁:၁-၆။ လိမ်ညာသော သတင်းစကားများမှ အသင်းတော်ကို ကာကွယ်ခြင်း။ ကောရိန်သုအချို့သည် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးသော လိမ်ညာသော ဆရားများကို စာနာခဲ့ကြသည် (၅:၁၂၊ ၁၀:၇၊ ၁၂၊ ၁၁:၁၂-၁၈)။ ပေါလုသည် သူ့ရန်သူများကဲ့သို့ တမန်တော်အရည်အချင်းကို ဝါကြွားရန် သူတို့ကို ခွင့်ပြုရန် တောင်းပန်နေသည် (၁၁:၁-၆)။ ပေါလုသည် ဤနည်းဖြင့် ဝါကြွားခြင်းမှာ မသင့်လျော်ကြောင်း ရှင်းရှင်းခံစားရသော်လည်း၊ သူ့ရန်သူများက ထိုနည်းကို တောင်းဆိုပြီး ကောရိန်သုတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တန်ဖိုးထားပုံရသောကြောင့် ထိုသို့ပြုသည် (အပိုဒ်ငယ် ၄)။ သို့ဖြစ်၍ ပေါလုသည် ဝါကြွားခွင့်ပြုရခြင်း အကြောင်းသုံးချက် ပေးသည်။ ပထမ၊ ကောရိန်သုအသင်းတော်သည် သူ၏အမှုတော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်လာတော်မူသည်အထိ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ဖြူစင်မှုအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဣသရေလအတွက် ဘုရားသခင်၏ မနာလိုမှုနှင့်အတူ ပတ်လုသည် ခရစ်တော်၊ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ခင်ပွန်းအတွက် သီးသန့်ချစ်ခြင်းကို မနာလိုသည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ထွက် ၃၄:၁၂-၁၆၊ ဟောရှေ ၂:၁၉-၂၀၊ ၄:၁၂၊ ၆:၄၊ ၁၇:၈)။ ပတ်လုသည် သတို့သမီး၏ ဖခင်အဖြစ် ကိုယ်ကိုယ်ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအကြိမ် လာတော်မူချိန်တွင် သတို့သမီးကို ဖြူစင်စွာ သတို့သားဖြစ်သော ယေရှုခရစ်အား ပြန်လည်ပေးအပ်ရမည် (၂ကော ၁၂:၁၄၊ ၁ကော ၄:၁၅)။ ဤမင်္ဂလာဆောင်ပုံစံက သူ၏သင်းအုပ်တာဝန်နှင့် ကယ်တင်သောသူများအတွက် ချစ်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဤဆက်ဆံရေးအရ ထာဝရဘုရားတွင် ခဏတာ ဝါကြွားခွင့် ရရမည် (၂ကော ၁၁:၂-၃)visa။ ဒုတိယ၊ မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးသော ဒုက္ခပေးသူများထံမှ ကွဲပြားသော ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို ကောရိန်သုံးတို့ လက်ခံခဲ့သောကြောင့် လိမ်ညာသော ဆရားများ ပြုသည်နှင့်အမျှ ထာဝရဘုရားတွင် ပြုရန် ပေါလုကို ခွင့်ပြုရမည်။ ထိုသို့သော ဘာသာရေးလှည့်စားသူများဖြင့် အသင်းတော်သည် လွယ်ကူစွာ လှည့်စားခံရနိုင်ကြောင်း ပေါလုအသိအမှတ်ပြုသည် (အပိုဒ်ငယ် ၃-၄)။ တတိယ၊ ထိုဒုက္ခပေးသူများကို လက်ခံရာအခြေအနေတွင် ပေါလုကို နိမ့်ကျသည် သို့မဟုတ် ချို့တဲ့သည်ဟု မယူဆရ။ ဤ“အကြီးကျယ်သော” တမန်တော်များသည် ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ “တိုင်ကြားများ” သို့မဟုတ် တဆယ့်နှစ်ပါးတမန်တော်များနှင့် ကွဲပြားပြီး ကောရိန်သုအသင်းတော်ကို ဒုက္ခပေးနေသော လိမ်ညာသော ဆရားများကို ရည်ညွှန်းပုံရသည် (တမန် ၁၅:၆၊ ၁ကော ၁၅:၅၊ ဂလာ ၂:၉)။ ၂ကောရိန်သု ရေးသားစဉ်တွင် ယေရုရှလင်အသင်းတော်သည် ပေါလု၏ အမှုတော်နှင့် ဧဝံဂေလိကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး ဖြစ်သည် (တမန် ၁၅:၂၂-၂၇)။ ထိုသူများ၏ သတင်းစကားသည် ပတ်လု၏သတင်းစကားနှင့် ကွဲပြားသည် (၂ကော ၁၁:၄)။ သူတို့ထက် စကားပြောကျွမ်းကျင်မှု နည်းပါးသော်လည်း ဧဝံဂေလိဗဟုသုတတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။ သူ့အတွက် စတိုင်လ်ထက် အနှစ်သာရက ပိုအရေးကြီးသည်။

11:1–6. Safeguarding the Church against False Messages. Some of the Corinthians had been sympathetic to the false teachers who commended themselves (5:12; 10:7, 12; 11:12–18). Paul was imploring them to bear with him as he, like his opponents, boasted about his apostolic credentials (11:1–6). Although Paul clearly felt that boasting in this manner was improper, he still did so since this was the type of criterion his opponents laid claim to and that was apparently valued by the Corinthians themselves (v. 4). Accordingly, Paul offers three reasons for why he should be allowed to boast. First, the Corinthian church was the result of his ministry. He felt responsible for their spiritual purity until Christ’s coming. Like God’s own jealousy for Israel, Paul was jealous for the Corinthians’ exclusive love for Christ, their spiritual husband (cf. Ex. 34:12–16; Hos. 2:19–20; 4:12; 6:4; 11:8). Paul described himself as the father of the bride. As such, it was his responsibility to present her as chaste to her bridegroom, Jesus Christ, at the Second Coming (2 Cor. 12:14; 1 Cor. 4:15). This nuptial imagery reveals his pastoral responsibility and love for his converts. Based on this relationship, he was to be allowed to boast briefly in the Lord (2 Cor. 11:2–3). Second, since the Corinthians had entertained a different gospel message from the self-promoting troublemakers, they were to allow Paul to do what the false teachers did but to do so in the Lord. Paul recognized how vulnerable the church was to being deceived by these sorts of religious charlatans (vv. 3–4). Third, in the context of entertaining these troublemakers, the Corinthians were not to regard Paul as inferior or lacking in comparison to the eminent or “super” apostles. It appears that these ostensibly great apostles were different from the “pillars” of the Jerusalem church or the twelve apostles and probably refers to the false teachers troubling the church in Corinth (Acts 15:6; 1 Cor. 15:5; Gal. 2:9). At the time 2 Corinthians was being written, the Jerusalem church had recognized Paul’s ministry and gospel (Acts 15:22–27). The message of these people was considered different from Paul’s (2 Cor. 11:4). Even though he was not as versed in rhetorical training and skill as they were, he was more than proficient in the knowledge of the gospel. To him, style was less important than substance.

 

⁷ သင်တို့ကိုချီးမြှောက်ခြင်းငှါ၊ ကိုယ်ကိုကိုယ်နှိမ့်ချလျက်၊ ကျေးဇူးဆပ်ခြင်းကိုမခံဘဲ၊ သင်တို့အား ဘုရား သခင်၏ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောသည့်အရာမှာ ငါသည် အပြစ်ရှိသလော။
⁸ သင်တို့အမှုကိုဆောင်ရွက်မည်အကြောင်း၊ အခြားသောအသင်းတော်များပေးသောစရိတ်ကို ငါခံ၍၊ သူတို့ကို လုယူရာသို့ရောက်လေပြီတကား။
⁹ သင်တို့နှင့်အတူရှိနေ၍ တစုံတခုကိုလိုသောအခါ အဘယ်သူကိုမျှ ငါမနှောင့်ရှက်။ အကြောင်းမူကား၊ မာကေဒေါနိပြည်ကလာသော ညီအစ်ကိုတို့သည် ငါလိုသမျှကိုပေးကြ၏။ သင်တို့ကို အလျှင်းမနှောင့်ယှက်ဘဲ သတိနှင့်နေခဲ့ပြီ။ နောင်၌လည်း သတိနှင့်နေဦးမည်။
¹⁰ ခရစ်တော်၏သစ္စာတရားသည် ငါ၌ ရှိသည် ဖြစ်၍၊ အခါယပြည်များတို့၌ ဤသို့ ငါဝါကြွားသည်အမှု ကို အဘယ်သူမျှမဆီးတားရ။
¹¹ အဘယ်ကြောင့်နည်း၊ သင်တို့ကိုငါမချစ်သလော။ ဘုရားသခင် သိတော်မူ၏။
¹² အခွင့်ရလိုသောသူတို့သည် အခွင့်မရစေခြင်းငှါ၎င်း၊ ဝါကြွားခြင်းအရာ၌ သူတို့သည် ငါကဲ့သို့ ထင်ရှားစွာ ဖြစ်စေခြင်းငှါ၎င်း၊ ငါပြုခဲ့ပြီးသည်အတိုင်း အစဉ်ပြုဦးမည်။
¹³ အကြောင်းမူကား၊ ထိုသူတို့သည် မိစ္ဆာတမန်တော်ဖြစ်ကြ၏။ ခရစ်တော်၏ တမန်ဖြစ်ယောင်ဆောင် ၍ လှည့်ဖြားတတ်သော အမှုစောင့်ဖြစ်ကြ၏။
¹⁴ ဤအမှုသည် အံဩဖွယ်ဖြစ်သည်မဟုတ်။ စာတန်ပင်လျှင် လင်းသောကောင်းကင်တမန်ဖြစ် ယောင်ဆောင်တတ်၏။
¹⁵ သို့ဖြစ်၍သူ၏ဆရာတို့သည်လည်း ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ဟောသောဆရာဖြစ်ယောင်ဆောင်လျှင်၊ အဘယ်ဆိုဘွယ်ရှိသနည်း။ သူတို့သည် ကိုယ်ကျင့်သောအကျင့်အတိုင်း နောက်ဆုံး၌အကျိုးအပြစ်ကို ခံရကြ လတံ့။

၁၁:၇-၁၅။ ပေါလု၏ ငွေကြေးကိုယ်တိုင်ရပ်တည်မှု။ ပေါလုသည် ကောရိန်သုတို့၏ ငွေကြေးအကူအညီကို ငြင်းပယ်သောကြောင့် သူတို့ကို မချစ်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ ၁ကောရိန်သုတွင် ပေါလုသည် ကယ်တင်သောသူများထံမှ လစာရရှိရန် တမန်တော်အခွင့်အရေးကို ငြင်းခုံခဲ့သည် (၁ကော ၉:၃-၁၈)။ ဂရိ-ရောမခေတ်တွင် ခရီးသွားပညာရှင်အချို့သည် သင်ကြားမှုအတွက် အခကြေးယူ၍ ကိုယ်ထောက်ပိုင်ခဲ့ကြသည်။ အချို့က ဂုဏ်သတင်းထိန်းသိမ်းရန် အလုပ်အကိုင်ဖြင့် ကိုယ်ထောက်ပိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပေါလု၏ နိယာမသည် ခရစ်တော်နှင့် တမန်တော်အသင်းတော်၏ နိယာမကို မဆန့်ကျင်သော်လည်း (လု ၉:၃-၄၊ ၁၀:၄၊ ၇၊ ၁ကော ၉:၆၊ ၁၁၊ ၁၄၊ ၁တိ ၅:၁၇-၁၈၊ ၃ယော ၅-၈) သူသည် မကြာသေးမီက တည်ထောင်နေသော ကယ်တင်သောသူများထံမှ ငွေကြေးအကူအညီ အသိအမှတ်ပြုစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၉၊ ၁ကော ၁၆:၁၇၊ ဖိ ၄:၁၄-၁၆၊ ၁သက် ၂:၉)။ သတင်းစကားလက်ခံပြီး အသင်းတော်တည်ထောင်ပြီးမှ ကယ်တင်သောသူများထံမှ ငွေကြေးအကူအညီ လက်ခံမည် (၁ကော ၁၆:၆၊ ၁၁)။ ကောရိန်သုတွင် တည်ထောင်စဉ် သူသည် ပန်းရံလုပ်ငန်းဖြင့် ကိုယ်ထောက်ပိုင်ခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၉၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ တမန် ၁၈:၃)။ ဧဝံဂေလိ မတားဆီးရန် ကိုယ်ထောက်ပိုင်ခဲ့သည် (၁ကော ၉:၁၂)။ ရှိလတ်နှင့် တိမောသေ မာကေဒေါနိမှ ရောက်လာသောအခါ ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိဟောပြောရန် အပြည့်အဝ မြှုပ်နှံခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၅)။ ရှိလတ်နှင့် တိမောသေသည် မာကေဒေါနိမှ ငွေကြေးလက်ဆောင်ကို ပေါလုထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိကို အပြည့်အဝ ဟောပြောရန် အားပေးခဲ့သည် (ဖိ ၄:၁၅၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၁သက် ၃:၆)။ ပေါလုတွင် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက် မရှိ၊ ဘုရားသခင်သည် ကောရိန်သုတို့အတွက် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ချစ်ခြင်းကို သိတော်မူသည် (၂ကော ၁၁:၁၁)။ သို့သော် ကောရိန်သုရှိ သူ၏ရန်သူများသည် သူတို့၏ ဧဝံဂေလိအတွက် ကောရိန်သုတို့ထံမှ ငွေယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ အပြုအမူကို အချည်းနှီးဖြစ်စေရန် ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်ကို အသရေဖျက်ခဲ့သည်။ ပေါလုနှင့် လိမ်ညာသော တမန်တော်များအကြား ကွဲပြားမှုသည် ရှင်းလင်းသည်။ ကောရိန်သုတို့သည် ငွေကြေးဆုလာဘ်ကို စိတ်ဝင်စားသော လိမ်ညာသော တမန်တော်များကို နားထောင်မည့်အစား မှန်ကန်သော တမန်တော်ဖြစ်သော ပေါလုကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရမည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၂)။

11:7–15. Paul’s Financial Self-Reliance. Paul had been accused of not loving the Corinthians because he had rejected their financial help. In 1 Corinthians, Paul had argued for the apostolic right to be remunerated by his converts (1 Cor. 9:3–18). In fact, some itinerant philosophers in the Greco-Roman period often supported themselves by charging a fee for their tutorial services. Others worked at a trade as they sought to maintain their reputation. However, while Paul’s principle did not contravene that of Christ and the apostolic church (Luke 9:3–4; 10:4, 7; 1 Cor. 9:6, 11, 14; 1 Tim. 5:17–18; 3 John 5–8), he consciously refused to accept any financial help from new converts to whom he was currently ministering at his founding visit (2 Cor. 11:9; 1 Cor. 16:17; Phil. 4:14–16; 1 Thess. 2:9). He would receive financial help from his converts after the message had been accepted and the church had been established (1 Cor. 16:6, 11). In Corinth, he worked at his trade as a tentmaker during his founding visit (2 Cor. 11:9; cf. Acts 18:3). He provided for himself so that the gospel would not be hindered (1 Cor. 9:12). After Silas and Timothy arrived from Macedonia, Paul devoted himself to the preaching of the gospel (Acts 18:5). It can be implied that Silas and Timothy brought some monetary gift from Macedonia to Paul, which encouraged him to devote himself entirely to preaching the gospel (Phil. 4:15; cf. 1 Thess. 3:6). Paul had no hidden agenda, and God knew his motive and love for the Corinthians (2 Cor. 11:11). Paul’s opponents in Corinth had, however, taken money from the Corinthians for sharing their gospel. Then, in order to justify their behavior, they had sought to discredit Paul’s apostolic ministry for not receiving remuneration. The difference between Paul and the false apostles was clear, and the Corinthians should have been able to identify him as the true apostle rather than listening to the false apostles whose interest lay in financial reward (v. 12).

 

အပိုဒ်ငယ် ၁၃-၁၅ တွင် ပေါလုသည် ဤမိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးသော ဆရားများကို စာတန်၏ အမှုတော်ဆောင်များဟု ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် လှည့်စားသော အလုပ်သမားများဖြစ်ပြီး လိမ်ညာခြင်း၏ ဖခင်ကို အတုယူကြသည် (ယော ၈:၄၄)။ လှည့်စားရန် စာတန်သည် အလင်းတမန်တော်အဖြစ် ပြောင်းလဲနိုင်သည် (၂ကော ၁၁:၁၄၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဗျာ ၁၃:၁၃)။ ဤလှည့်စားသူများသည် ပေါလု၏ ငွေကြေးလွတ်လပ်မှုကို ကောရိန်သုတို့အတွက် ချစ်ခြင်းမရှိဟု လိမ္မာစွာ သရုပ်ဖော်ခြင်းဖြင့် ကောရိန်သုအချို့၏ သစ္စာကို ရရှိခဲ့သည်။ ဤသူများသည် ဧဝံဂေလိအမှုတော်ဆောင်ဟု ဆိုသော်လည်း သူတို့၏ မမှန်ကန်သော အပြုအမူကြောင့် ရန်သူ၏ အမှုတော်ဆောင်များ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။ အရင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့သည် ကွဲပြားသော ဧဝံဂေလိကို ဟောပြောခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၄)။ သူတို့၏ သတင်းစကားတွင် ဧဝံဂေလိ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ ချို့တဲ့သည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ အပိုဒ်ငယ် ၆)။ ထိုသို့သော “တမန်တော်များ” သည် သူတို့၏ လုပ်ရပ်များဖြင့် တရားစီရင်ခြင်းခံရလိမ့်မည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၅)။ ဤထုတ်ပြန်ချက်သည် ဘုရားသခင်ပေးအပ်သော တာဝန်နှင့် ကတိကဝတ်များကို ကျွန်ုပ်တို့ ကိုင်တွယ်ပုံကို နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် အကဲဖြတ်ခံရမည်ဟူသော ပေါလု၏ ယုံကြည်ချက်ကို ထပ်မံအတည်ပြုခြင်း ဖြစ်သည် (၅:၁၀)။

In vv. 13–15, Paul identifies these self-acclaimed teachers as ministers of Satan. They were deceitful workers, mimicking the father of all lies (John 8:44). In his attempt to deceive, Satan was able to transform himself into an angel of light (2 Cor. 11:14; cf. Rev. 13:13). These deceivers had won the loyalty of some of the Corinthians by cunningly mischaracterizing Paul’s financial independence as a demonstration of his lack of affection for the Corinthians. Even though these individuals claimed to be ministers of the gospel, their misconduct had rendered them ministers of the adversary. As noted earlier, they preached a different gospel (2 Cor. 11:4). Their message lacked the true substance of the gospel (cf. v. 6). Such “apostles” would also be subject to judgment by their works (v. 15). This statement is a reaffirmation of Paul’s belief that the way we execute our divinely assigned responsibilities and commitments will be evaluated in the final judgment (5:10).

 

¹⁶ တဖန်ငါဆိုသည်ကား၊ ငါ့ကိုသူရူးဖြစ်သည်ဟု အဘယ်သူမျှ မထင်စေနှင့်။ သို့မဟုတ်ငါဝါကြွားစရာ အခွင့်အနည်းငယ်ရှိစေခြင်းငှါ ငါ့ကိုသူရူးကဲ့သို့ မှတ်၍ သည်းခံကြလော့။
¹⁷ ဤသို့ငါပြောသောစကားမှာ သခင်ဘုရား၏ နည်းတူငါပြောသည်မဟုတ်။ သူရူးကဲ့သို့ ရဲရင့်စွာ ဝါကြွား လျက်ပြောဆို၏။
¹⁸ လူများတို့သည် လောကီအခြင်းအရာ၌ ဝါကြွား သောကြောင့် ငါသည်လည်းဝါကြွားရ၏။
¹⁹ သင်တို့သည်လိမ္မာသောသူဖြစ်သောကြောင့်၊ သူရူးတို့ကို စေတနာစိတ်နှင့် သည်းခံကြ၏။
²⁰ သူတပါးသည်သင်တို့ကို ကျွန်ခံစေခြင်း၊ ရောင်း၍စားခြင်း၊ ဥစ္စာကိုလုယူခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း၊ ပါးပုတ် ခြင်းကိုပြုလျှင် သင်တို့သည် သည်းခံကြ၏။
²¹ ငါတို့သည်အစွမ်းသတ္တိမရှိဟုကဲ့ရဲ့ခြင်းကို အမှတ်ပြု၍ ငါပြော၏။ အကြင်အရာကို သူတပါး မှီဝဲ၍ ရဲရင့်၏။ ထိုအရာကိုငါမှီဝဲ၍ ရဲရင့်ခြင်းရှိ၏ဟု သူရူးကဲ့သို့ငါဆို၏။
²² သူတို့သည် ဟေဗြဲလူဖြစ်ကြသလော။ ငါသည်လည်းဖြစ်၏။ သူတို့သည် ဣသရေလလူဖြစ်ကြသလော။ ငါသည်လည်းဖြစ်၏။ သူတို့သည်အာဗြဲဟံ အမျိုးဖြစ်ကြသလော။ ငါသည်လည်းဖြစ်၏။
²³ သူတို့သည်ခရစ်တော်၏ ဓမ္မဆရာဖြစ်ကြသလော။ငါသည် အထူးသဖြင့်ဖြစ်၏ဟု သူရူးကဲ့သို့ဆိုရ၏။ ပင်ပန်းစွာအမှုကို အထူးသဖြင့်ဆောင်ရွက်သောသူ၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်း၊ ထောင်ထဲ၌လှောင်ထားခြင်းကို အထူး သဖြင့် ခံရသောသူ၊ သေဘေးနှင့် အကြိမ်ကြိမ် တွေ့ကြုံသောသူဖြစ်၏။
²⁴ ငါးကြိမ်မြောက်အောင် ယုဒလူတို့လက်တွင် ဒဏ်ချက် လေးဆယ်တခု ယုတ်ငါခံခဲ့ရပြီ။
²⁵ သုံးကြိမ်မြောက်အောင်ကြိမ်လုံးနှင့် ရိုက်ခြင်းကို၎င်း၊ တကြိမ်ခဲနှင့်ပစ်ခြင်းကို၎င်း ငါခံရပြီ။ သုံးကြိမ် မြောက်အောင် သင်္ဘောပျက်ခြင်းကို ခံရပြီ။ တနေ့နှင့် တညဉ့်ပတ်လုံး ပင်လယ်ထဲမှာ နေရပြီ။
²⁶ အကြိမ်ကြိမ်ဒေသစာရီလှည့်လည်ပြီး။ မြစ်ကို ကူးသောဘေး၊ ထားပြတိုက်သောဘေး၊ အမျိုးသားချင်း ပြုသောဘေး၊ တပါးအမျိုးသားပြုသောဘေး၊ မြို့ရွာ၌ ရောက်သောဘေး၊ တော၌ရောက်သောဘေး၊ ပင်လယ် ဘေး၊ ညီအစ်ကိုဖြစ်ယောင်ဆောင်သော သူတို့ပြုသော ဘေး၊ ဤဘေးများကို ငါတွေ့ခဲ့ပြီ။
²⁷ ပင်ပန်းစွာအမှုဆောင်ရွက်ခြင်း၊ အကြိမ်များစွာ မအိပ်ဘဲစောင့်နေခြင်း၊ မွတ်သိပ်ခြင်း၊ ရေငတ်ခြင်း၊ အကြိမ်ကြိမ်အစာရှောင်ခြင်း၊ အချမ်းအအေးခံရခြင်း၊ အဝတ်အချည်းစည်းရှိခြင်း၊ ဤဆင်းရဲခြင်းများကို ငါခံ ခဲ့ပြီ။
²⁸ ထိုအပမှုမှတပါး၊ အသင်းတော်အပေါင်းတို့ကို စိုးရိမ်သောစိတ်နှင့် ကြည့်ရှုပြုစု၍ နေ့တိုင်းအစဉ် နှောင့်ရှက်ခြင်းကို ငါခံခဲ့ရ၏။
²⁹ ငါမနွမ်းရိဘဲ အဘယ်သူနွမ်းရိသနည်း။ ငါသည် စိတ်မပူပန်ဘဲ အဘယ်သူဖေါက်ပြန်သနည်း။
³⁰ ငါသည်မဝါကြွားဘဲမနေရသည်မှန်လျှင်၊ ကိုယ်နွမ်းရိသောအဖြစ်ကိုသာ အကြောင်းပြု၍ ဝါကြွားမည်။
³¹ ငါသည်မုသာမပြောသည်ကို ထာဝရမင်္ဂလာရှိတော်မူသော ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်၏ခမည်းတော် ဘုရားသခင်သိတော်မူ၏။
³² ဒမာသက်မြို့၌ အရေတ မင်းကြီးခန့်ထားသောမြို့ဝန်သည် ငါ့ကို ဘမ်းဆီးခြင်းငှါအလိုရှိ၍၊ ဒမာသက် မြို့ကိုစောင့်စဉ်တွင်၊
³³ တပည့်တော်တို့သည် ငါ့ကိုတောင်း၌ ထည့်ပြီးလျှင်၊ ပြတင်းပေါက်မှထုတ်၍ မြို့ရိုးပေါ်က လျှော့ချ သဖြင့် ထိုမြို့ဝန်လက်မှ ငါပြေး၍လွတ်ရ၏။

၁၁:၁၆-၃၃။ အရူးအဖြစ် ပေါလု၏ ဝါကြွားခြင်း။ ပေါလုသည် “အသိဉာဏ်မရှိသော” (အဖရုန်၊ “အရူး”၊ “အဓိပ္ပါယ်မရှိ”၊ “သင်ယူမှုမရှိ”) လူအဖြစ် ကောရိန်သုတို့ကို ဖြေရှင်းနေခဲ့သည်။ အရူးများသည် သူတို့၏ ကန့်သတ်အတွေ့အကြုံအပေါ် ဝါကြွားတတ်ပြီး သူတို့၏ ဗလာကွဲမှုကို ဖော်ပြတတ်သည်။ ပေါလုသည် အရူးတမန်တော်များကို သူတို့၏ အရူးအမူးအတိုင်း ဖြေရှင်းနေခြင်း ဖြစ်သည် (သု ၂၆:၅)။ ထိုအရူးစကားကို ခဏခွင့်ပြုရန် ကောရိန်သုတို့ကို တောင်းပန်နေသည်။ သူတို့သိသည့်အတိုင်း သူသည် ထိုနည်းဖြင့် မဝါကြွားပေ။ သို့သော် ငြင်းခုံရန်အတွက် အနည်းငယ် ဝါကြွားလိုသည် (၂ကော ၁၁:၁၆၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ အပိုဒ်ငယ် ၁)။ ဤအရူးဝါကြွားခြင်းသည် ထာဝရဘုရားတွင် မဟုတ်ဘဲ “ခရစ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု” (၁၀:၁) ကို အတုယူပါ။ ယုဒမှ ကျူးကျော်သူများ၏ လမ်းကြောင်းကို လိုက်သည် (၁၁:၁၇-၂၂)။ ကောရိန်သုတို့သည် ကွဲပြားသော ဧဝံဂေလိဟောပြောမှုအတွက် လိမ်ညာသော တမန်တော်များကို အလိုရှိစွာ လက်ခံခဲ့ပုံရသည်။ အကြောင်းမူကား ကောရိန်သုတို့သည် ထိုလှည့်စားသူများကို ဝမ်းမြောက်စွာ ခံယူခဲ့လျှင် ပတ်လုအား အနည်းငယ် ဝါကြွားခွင့် ပေးရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကောရိန်သုံးတို့၏ သဘောထားက ပေါလု၏ ဝါကြွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၉-၂၀)။

11:16–33. Paul’s Boasting as a Fool. Paul had been responding to the Corinthians as an “ignorant” (aphrōn, “foolish,” “senseless,” “unlearned”) person. Foolish people tend to boast about their limited perspective of experience, hence betraying their emptiness. Paul was answering the ignorant apostles according to their ignorance (Prov. 26:5). He was pleading with the Corinthians to entertain his ignorant speech as well. They knew that he did not boast like that, but for the sake of argument he craved their indulgence as he was doing a little boasting (2 Cor. 11:16; cf. v. 1). This ignorant boasting was not in the Lord in that it did not mimic the “gentleness of Christ” (10:1); rather, it followed the line of the intruders from Judea (11:17–22). It appears that the Corinthians had recognized the false apostles by foolishly remunerating them for their preaching of another gospel. The point was that if the Corinthians had gladly put up with these peddlers, they should give Paul a little room for boasting. In other words, the attitude of the Corinthians had occasioned Paul’s boasting (vv. 19–20).

 

ပေါလုသည် အရူးအဖြစ်သာမက အရူးအမူးဖြင့်လည်း ဝါကြွားနေခဲ့သည်။ ရှက်ဖွယ်ဝါကြွားခြင်း ဖြစ်သော်လည်း ဝါကြွားရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကောရိန်သုတို့သည် လိမ်ညာသော တမန်တော်များ၏ ဟေဗြဲအမွေအနှစ်ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ကြသည်။ နှိုင်းယှဉ်ရန်အတွက် ပေါလုသည် သူ၏ ကြွယ်ဝသော ဟေဗြဲယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်ကို ကောရိန်သုတို့ကို သတိပေးခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁၂ခ-၁၅၊ ဧဖက် ၂:၁၂၊ ဖိ ၃:၅)။ ပေါလုနှင့် လိမ်ညာသော တမန်တော်များသည် အမျိုးသားရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ် တူညီသည်။ ထိုနည်းတွင် သူတို့သည် သူ့ထက် မပိုပါ (၂ကော ၁၁:၂၁-၂၂)။ အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်ဟု ဆိုကြသည်။ ပေါလုက သူသည် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်ဟု ငြင်းခုံသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကောရိန်သုတို့က သူတို့ကို အကြီးကျယ်သော တမန်တော်ဟု ယူဆပါက ပေါလုကို ပို၍ မြင့်မြတ်စွာ ယူဆရမည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၃)။

Paul was not boasting as an ignorant fool but also as a madman. It was a shameful boasting, but he had no choice but to boast! The Corinthians had fallen in love with the Hebrew heritage of the false apostles; for the sake of comparison, Paul reminded the Corinthians of his rich Hebrew cultural heritage (Acts 18:12b–15; Eph. 2:12; Phil. 3:5). Both he and the false apostles shared the same national identity and cultural heritage. They were not better than him in this regard (2 Cor. 11:21–22). In relation to ministry, they claimed to be ministers of Christ. Paul contended that he was even more. This means that if the Corinthians were regarding them as supreme apostles (v. 5), then it was necessary that they regard Paul even more highly (v. 23a).

 

ကောရိန်သုသို့ ရောက်ပြီးမကြာမီ ပေါလုသည် ရောမရှိ ယုံကြည်သူများကို စာရေးခဲ့သည်။ ရောမအင်ပါယာ၏ အရှေ့မြေထဲပင်လယ်ဒေသ တစ်လျှောက် အသင်းတော်များ စိုက်ပျိုးခဲ့ရုံသာမက ယေရုရှလင်ရှိ ဆင်းရဲသော သန့်ရှင်းသူများအတွက် အကူအညီရန်ပုံငွေ စုဆောင်းပြီးသည်ဟု သူတို့ကို ပြောခဲ့သည် (ရော ၁၅:၁၉၊ ၂၆-၂၇)။ တမန်တော်ကျမ်းတွင် ပေါလု၏ မစ်ရှင်နယ်လှုပ်ရှားမှုများက တမန်တော်၏ အမှုတော် ပထဝီနှင့် အရေအတွက်အားဖြင့် ကြီးမားကြောင်း ညွှန်ပြသည် (တမန် ၉:၂၂-၂၆၊ ၁၃:၄–၁၄:၂၆၊ ၁၆:၆–၁၈:၁၉၊ ၁၉:၁–၂၀:၃၁)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် တမန်တော်များထက်ပင် ပို၍ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြောင်း ရဲရင့်စွာ ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည် (၁ကော ၁၅:၉-၁၀)။ ထို့ကြောင့် လိမ်ညာသော တမန်တော်များ မယှဉ်နိုင်သော အလုပ်အားဖြင့် အမှုတော်ကောင်းမွန်ခြင်းကို ပတ်လုသည် ရဲရင့်စွာ ဆိုနိုင်ခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၂၃ဂ)။

Shortly after arriving in Corinth, Paul wrote to the believers in Rome. He told them that not only had he planted churches all across the eastern Mediterranean region of the Roman Empire (Rom. 15:19) but he had also finished collecting the aid fund for the impoverished saints in Jerusalem (Rom. 15:26–27). The account of Paul’s missionary activities in Acts indicates the large geographical scope of the apostle’s ministry (Acts 9:22–26; 13:4–14:26; 16:6–18:19; 19:1–20:31). Paul was consciously aware of both the spatial and numerical scope of his ministry. He was able to boldly and without provocation opine that by the grace of God he had labored more than even the apostles themselves (1 Cor. 15:9–10). Therefore, the claim that the false apostles could not match him in terms of labor was certainly true (2 Cor. 11:23c).

 

ပိုမိုကောင်းမွန်သော အမှုတော်တွင် ဘာပါဝင်သည်ကို ရှင်းလင်းစေရန် ပတ်လုသည် မှန်ကန်သော တမန်တော်ကို ခွဲခြားသိမြင်စေသော ခက်ခဲသော အမှုတော်အတွေ့အကြုံများ စာရင်းတစ်ခု ထပ်မံပေးသည်။ မှန်ကန်သော တမန်တော်မျှသာ ထိုအရာများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ထမ်းဆောင်နိုင်သည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၃ခ-၂၇)။ လုကာက တမန်ကျမ်းတွင် ပေါလု၏ အမှုတော်ကို ဖော်ပြသော်လည်း ယနေ့သိရှိနိုင်မည့် ပေါလု၏ ဒုက္ခများကို အသေးစိတ် မပေးနိုင်ပါ။ လုကာနှင့် ပေါလုတို့တွင် ရေးသားရခြင်း အကြောင်းရင်းများ ကိုယ်စီ ရှိသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့၏ ရေးသားချက်များသည် ပေါလု၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရေးကြီးသမိုင်းဖြစ်ရပ်အချို့ကို ဖြည့်စွမ်းပေးသည်။ ဥပမာ၊ ပေါလုသည် မကြာခဏ ထောင်ချခြင်း၊ ပြင်းထန်စွာ ရိုက်နှက်ခြင်း၊ မကြာခဏ သေခြင်းအန္တရာယ်တို့ကို ခံခဲ့ရကြောင်း ဆိုသည် (၂ကော ၁၁:၂၃)။ လုကာက ကောရိန်သုသို့ ပတ်လု၏ တည်ထောင်ခရီးမတိုင်မီ ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဖိလိပ္ပိတွင် ဖမ်းဆီးခံရခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခံရခြင်း၊ ထောင်ချခံရခြင်းကို ဆက်စပ်ဖော်ပြသည် (တမန် ၁၆:၂၃-၄၀)။ သေခြင်းအန္တရာယ်ဖြင့် အမှုတော်ကို အထွေထွေ သရုပ်ဖော်ခြင်းအပြင် (၂ကော ၁၁:၂၃) ပေါလုသည် လုကာ၏ တမန်ကျမ်းတွင် မပါဝင်သော အဖြစ်အပျက်အချို့ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ပေါလုသည် အကြိမ်ငါးကြိမ် အချိုးအချွန်သုံးဆယ့်ကိုးချက် ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအပြစ်ဒဏ်သည် အချို့အပြစ်များအတွက် ရိုးရာယုဒအပြစ်ဒဏ် ဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၅:၁-၃)။ သုံးကြိမ် တုတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရ၊ တစ်ကြိမ် ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်ပေါက်ခံရ၊ သုံးကြိမ် သင်္ဘောပျက်ခဲ့ရသည် (၂ကော ၁၁:၂၅)။ ဤတိကျသော ပေါလု၏ ကိုယ်ပိုင်ဒုက္ခများသည် အလွန်အမင်း စမ်းသပ်ခံရသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော အမှုတော်ဆောင်ကို ပြသသည်။ သို့သော် စာရင်းသည် ထိုနေရာတွင် မရပ်တန့်ပါ။ ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိအတွက် ကိုယ်ပိုင်ဆင်းရဲဒုက္ခများ၊ အနားယူခြင်း၊ အစာရေစာ၊ အဝတ်အစား၊ နွေးထွေးမှု မရှိခြင်းတို့ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင် အသင်းတော်များ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အဆက်မပြတ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံများနှင့် အတူ သူကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၈)။

To clarify even more what is involved in a better ministry, Paul provides another list of difficult ministerial experiences identifying him as a true apostle, because only a true apostle could go through them and remain committed to the divine calling (vv. 23b–27). While Luke’s account of Paul’s ministry in Acts fills in some events that otherwise would not have been known today, we should not expect it to provide us with a detailed perspective of Paul’s afflictions in ministry. Both Luke and Paul had their own individual reasons for writing. Still, at times, their writings offer us a complementary view of some of the significant historical events that took place during Paul’s career. For example, Paul stated that he suffered frequent imprisonments, severe beatings, and frequent exposure to death (2 Cor. 11:23). Luke related one of these events that occurred before Paul’s founding visit to Corinth—his arrest, beating, and imprisonment in Philippi (Acts 16:23–40). In addition to the general characterization of his ministry as one beset with the threat of death (2 Cor. 11:23), Paul goes on to list a number of more specific events, some of which are not found in Luke’s account in Acts. Paul recalls that he received thirty-nine lashes five times, the traditional Jewish punishment for certain offenses (Deut. 25:1–3). Three times he was beaten with rods, once he was stoned, and three times he suffered shipwreck (2 Cor. 11:25). These specific incidents of Paul’s personal afflictions portray a minister who had been tested almost beyond measure but who had stayed true to this calling. But the list does not stop there. Paul goes on to mention other experiences involving personal deprivations for the gospel, such as physical rest, food, water, clothing, and warmth. And on top of all of that, he was constantly concerned for the well-being of the churches, identifying himself with their experiences (v. 28).

 

ခရစ်ယာန်ဓမ္မအမှုတော်ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့အား ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော အမှုတော်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသော သဘောရှိ၏။ ပေါလု သည် ကောရိန္သုမြို့သားများအား မိမိ၏အမှုတော်ဆောင်ဘဝအတွေ့အကြုံများကို ညည်းတွားခြင်း သို့မဟုတ် အစီရင်ခံစာတင်ပြခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူသည် သူတို့အား တာဝန်ခံရသူ မဟုတ်၊ သခင်ခရစ်တော်အားသာ တာဝန်ခံရသူ ဖြစ်၏။ သူ၏ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေကာမူ ဖြစ်တည်လာသော အသင်းတော်အားလုံးကို ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ခဲ့၏ (ရော ၁:၅၊ ၈-၁၁၊ ၁၅:၂၀-၂၃၊ ၁ကော ၃:၆၊ ၄:၁၅၊ ကော ၂:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူမျိုးမတူ၊ အတွေးအခေါ်မတူသူများကြား ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးကို မွေးမြူရန် နက်နက်စွာ စိတ်ဝင်စားခဲ့၏ (ရောမ ၁၁၊ ၁၄:၁-၁၃၊ ဧဖက် ၂:၁၀-၁၉၊ ဖိလိပ္ပိ ၄:၂၊ ဖိလေမုန် ၁၀-၁၂၊ ၁၇)။ ယုံကြည်သူများနှင့် ဘုရားသခင်ကြားရှိ အမြဲတည်မြဲသော ဒေါင်လိုက်ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ခဲ့၏ (ဖိလိပ္ပိ ၁:၉-၁၀၊ ကော ၁:၉-၁၀၊ ၁သက် ၅:၁၇-၁၉၊ ၂၂၊ ၂သက် ၁:၁၁-၁၂)။ ဆင်းရဲသောသူများ၏ အခြေခံဘဏ္ဍာရေးလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အလွန်စိတ်ဆတ်စွာ ဂရုစိုက်ခဲ့သော်လည်း (၂ကော ၈-၉၊ ရောမ ၁၅:၂၅-၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဉာဏ်ရည်ကို မဖြည့်ဆည်းဘဲ ပျင်းရိသောယုံကြည်သူများကို အလွန်ဆုံးမခဲ့၏ (ဧဖက် ၄:၂၈၊ ၂သက် ၃:၁၀-၁၁၊ ၁တိ ၅:၈)။ ယုံကြည်သူတစ်ဦးဦး အပြစ်ထဲသို့ ချော်လဲသောအခါ၊ ထိုသူကို ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့၏။ အပြစ်ကျူးလွန်သူများတွင် နောင်တရခြင်းလက္ခဏာ မပြပါက ပေါလုသည် ခရစ်တော်ထံ ပြန်လည်ဆည်းကပ်ရန်ရည်ရွယ်၍ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခဲ့၏။ အပြစ်ကျူးလွန်သူများ နောင်တရသောအခါ ပေါလုသည် သူတို့၏နောင်တတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့၏ (၂ကော ၂:၆၊ ၇:၉-၁၂၊ ၁တိ ၁:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူသည် စာများနှင့် ကိုယ်စားလှယ်များမှတစ်ဆင့် ဝေးကွာရာမှ အသင်းတော်များအား အမှုတော်ဆောင်ခဲ့၏ (၂ကော ၂:၁၃၊ ရော ၁:၇-၁၂၊ ၁ကော ၄:၁၇၊ ၇:၇-၈၊ ဂလာ ၆:၁၁၊ ဖိလိ ၂:၂၅၊ ကောလောသဲ ၁:၇၊ ၄:၁၂)။

Such is the nature of a Christian ministry that is characterized by unselfish service to God’s people. Paul was not complaining or giving a report to the Corinthians of his ministerial experiences; he was not accountable to them but to the Lord. He simply cared for all the churches that came into existence with or without his ministry (cf. Rom 1:5, 8–11; 15:20–23; 1 Cor. 3:6; 4:15; Col. 2:1). He shows deep interest in fostering good relationships between people of different descents and ideologies (Rom. 11; 14:1–13; Eph. 2:10–19; Phil. 4:2; Philem. 10–12, 17). He also ensures a consistent vertical relationship of believers with God (Phil. 1:9–10; Col. 1:9–10; 1 Thess. 5:17–19, 22; 2 Thess. 1:11–12). Whereas he fervently cared to attend to the basic financial needs of the poor (2 Cor. 8–9; cf. Rom. 15:25–26), he was equally discouraging to lazy believers who failed to develop their God-given intelligence to take care of themselves and those in need (Eph. 4:28; 2 Thess. 3:10–11; 1 Tim. 5:8). When a believer stumbled in sin, he selflessly dealt with such a person. If sinners did not show signs of repentance, Paul disciplined them with the view of restoring them to Christ. When sinners repented, Paul rejoiced in their repentance (cf. 2 Cor. 2:6; 7:9–12; 1 Tim. 1:20). He also ministered to churches from a distance through letters and delegates (2 Cor. 2:13; Rom. 1:7–12; 1 Cor. 4:17; 7:7–8; Gal. 6:11; Phil. 2:25; Col. 1:7; 4:12).

 

ပေါလုသည် ကောရိန္သုမြို့သားများ မိမိ၏ဝါကြွားခြင်း၏ရည်ာဉ်ကို နားလည်မှားမည်ကို စိုးရိမ်၍ သတိပေးခဲ့၏။ သူတို့ထင်ထားသည်နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည် မိမိ၏အားနည်းချက်များကိုသာ ဝါကြွားနိုင်၏ (၂ကော ၁၁:၃၀)။ သခင်ဘုရားတွင်သာ ဝါကြွားနိုင်၏။ အကြောင်းအားနည်းချက်များအတွင်း၌ပင် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ကြီးသော လက်တော်ကို ထင်ရှားစေခဲ့၏ (၁:၈-၁၀၊ ၄:၇၊ ၁၀-၁၁၊ ၁၂:၅-၁၀)။ ထိုအားနည်းချက်များအလယ်၌ သူ၏လုံလောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာခဲ့၏ (၃:၅)။

Paul reminded the Corinthians, lest they misunderstood the object of his boasting, that contrary to what they may have been thinking, he could boast only about his weaknesses (2 Cor. 11:30). It was only in the Lord that he could boast, because in his weaknesses the mighty hand of God was evinced (1:8–10; 4:7, 10–11; 12:5–10). His sufficiency amid these weaknesses was coming from God (3:5).

 

ဘုရားသခင်ကို ပေါလု၏အရေးကိစ္စများအတွက် သက်သေအဖြစ် မကြာခဏဖော်ပြခြင်းသည် သူ၏ဖြူစင်မှုနှင့် တမန်တော်အမှုတော်ကို ခို ခုခံကာကွယ်ခြင်း၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်၏ (၁:၁၇-၁၈၊ ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပိုမိုတိကျစေရလျှင် ကောရိန္သုမြို့သားများ သူ၏မရေမတွက်နိုင်သော ခက်ခဲသောအတွေ့အကြုံများကို သံသယဝင်မည်ကို စိုးရိမ်၍ ဒါမတ်စကတ်မှ ညအချိန် လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်ကို စာတွင် ဖော်ပြထား၏ (၁၁:၃၂-၃၃)။ လုကာက အတည်ပြုခဲ့သည်မှာ ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် ချက်ချင်း ပေါလုသည် ဒမသက်ရှိ ယုဒလူများနှင့် ယေရှုသည် ဘိသိတ်ခံခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့၏။ ထို့ကြောင့် ယုဒခေါင်းဆောင်များက သူ့ကိုသတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ညအချိန်တွင် မြို့မှ လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့၏ (တမန် ၉:၂၂-၂၅)။ ဒမသက်အုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် နာဘတိန်မင်းကြီး အာရေဗျ ၄ ပါး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိ၏။ ပေါလုသည် ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် အာရေဗျသို့သွား၍ ဒမသက်သို့ ပြန်လာခဲ့ကြောင်း သတိရသင့်၏ (ဂလာတိ ၁:၁၇)။ နာဘတိန်မင်းကြီးသည် ပေါလု၏ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်းကို ဆန့်ကျင်၍ ဒါမသက်ရှိ ကိုယ်စားလှယ်အား ဖမ်းဆီးရန် ညွှန်ကြားခဲ့ဖွယ်ရှိ၏။ ပြတင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပေါလု၏ အန္တတွင်းလွတ်မြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်၏ (၂ကော ၁၁:၃၃)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၂ကောရိန္သု ၁၁:၃၁-၃၂ ၏ အရေးကြီးချက်မှာ ပေါလု၏ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ မှတ်တမ်းများသည် ယုံကြည်ထိုက်ကြောင်း ဖြစ်၏။ ထိုဆင်းရဲဒုက္ခများကို သူသည် မိမိ၏အားနည်းချက်များဟု ယူဆခဲ့၏။ ဝါကြွားရလျှင် ဘုရားသခင်သည် သူ့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို ဝါကြွားမည်ဖြစ်၏။ ဤအချက်ကို နောက်အပိုင်းတွင် ရှင်းပြထား၏။

A frequent reference to God as a witness to Paul’s claim characterizes the defense of his integrity and apostolic ministry (cf. 1:17–18, 23). To be more specific, in case the Corinthians would doubt his uncountable difficult experiences, the epistle recounts Paul’s nocturnal escape from Damascus (11:32–33). Luke confirmed that immediately after conversion, Paul engaged the Jews in Damascus, proving that Jesus was the anointed Savior. Consequently, the Jewish leaders plotted to kill him, but he was able to escape from the city during the night (Acts 9:22–25). The governor of Damascus was under the rule of Aretas IV, king of the Nabataeans. It should be recalled that Paul went to Arabia after his call and conversion and returned again to Damascus (Gal. 1:17). It is conceivable that the Nabataean king opposed Paul’s evangelistic activities and had instructed his representative in Damascus to apprehend him. Paul’s narrow escape through a window was an act of God (2 Cor. 11:33). In any event, the import of 2 Corinthians 11:31–32 is the trustworthiness of the accounts of Paul’s personal afflictions, which he considered to be his weaknesses. If Paul were to boast, he would boast about what God had done for him. This is elaborated in the next section.

 

အခန်းကြီး - ၁၂

 1 ငါသည်ဝါကြွားခြင်းကိုမပြုသင့်လျှင်၊ သခင်ဘုရားပြတော်မူသော ထူးဆန်းသောရူပါရုံနှင့် ဗျာဒိတ် တော်များကို တဖန်ပြောဦးမည်။
² တဆယ်လေးနှစ်အထက်က၊ ခရစ်တော်၏ တပည့်ဖြစ်သော လူတယောက်ကို တတိယကောင်း ကင်သို့တိုင်အောင် ချီဆောင်သည်အကြောင်းကို ငါသိ၏။ ထိုအခါသူ၌ ကိုယ်ခန္ဓာပါသည်မပါသည်ကို ငါမသိ။ ဘုရားသခင်သိတော်မူ၏။
³ ထိုသူသည်ပရဒိသုဘုံသို့ ချီဆောင်ခြင်းကိုခံရ၍၊ လူမပြောအပ် မပြောနိုင်သောစကားကို ကြားသည့် အကြောင်းကိုငါသိ၏။
⁴ ထိုအခါ ကိုယ်ခန္ဓာပါသည် မပါသည်ကို ငါမသိ၊ ဘုရားသခင်သိတော်မူ၏။
⁵ ထိုသို့သောသူကို ဝါကြွားမည်။ နွမ်းရိအားနည်းခြင်းမှ တပါး ကိုယ်ဂုဏ်ကို မဝါကြွား။
⁶ ဝါကြွားခြင်းငှါအလိုရှိလျှင်လည်း၊ သူရူးဖြစ်သည်မဟုတ်။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည်ဟုတ်မှန်စွာ ပြော တတ်၏။ တစုံတယောက်သောသူသည် ငါ့ကိုမြင်သည်ထက်၊ ငါ့သတင်းကိုကြားသည်ထက်၊ ငါ့ကို သာ၍ မထင်စေခြင်းငှါ ငါမပြောဘဲနေ၏။
⁷ ငါခံရသောဗျာဒိတ်တော် အလွန်ထူးမြတ်၍ ငါသည်ထောင်လွားသောစိတ်မရှိစေခြင်းငှါ၊ ငါ့ကို ဒဏ် ခတ်သော စာတန်၏တမန်တည်းဟူသော ငါ့ကိုယ်၌ စူးသောဆူးကို ပေးတော်မူ၏။
⁸ ထိုဆင်းရဲခြင်းနှင့်ကင်းလွတ်မည်အကြောင်း သုံးကြိမ်မြောက်အောင် သခင်ဘုရားကိုငါဆုတောင်း၍ အသနားတော်ခံပြီးလျှင်၊
⁹ ငါ့ကျေးဇူးသည် သင့်အဘို့လောက်ပေ၏။ ငါ့တန်ခိုးသည် အားနည်းခြင်းအဖြစ်၌ စုံလင်တတ်သည် ဟု မိန့်တော်မူ၏။ ထိုကြောင့် ခရစ်တော်၏ တန်ခိုးသည် ငါ့အပေါ်၌ ကျိန်းဝပ်မည်အကြောင်း ငါကိုယ်၌ အား နည်းခြင်းအဖြစ်ကို ဝမ်းမြောက်သောစိတ်နှင့် ဝါကြွားခြင်းငှါ သာ၍ ငါအလိုရှိ၏။
¹⁰ သို့ဖြစ်၍ ခရစ်တော်ကြောင့်ခံရသော အားနည်းခြင်း၊ ကဲ့ရဲ့ခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲနှိပ်စက်ခြင်း၊ ကျပ်တည်းစွာသော ဒုက္ခဝေဒနာခံခြင်းတို့ကို ငါနှစ်သက်၏။ အကြောင်းမူကား၊ ငါသည် အားနည်းသောအခါ တန်ခိုးနှင့် ပြည့်စုံလျက်ရှိ၏။

၁၂:၁-၁၀။ ခရစ်တော်၏ရူပါရုံနှင့် ဝါကြွားခြင်း။ ဝါကြွားခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းရန် ပေါလုသည် ၁၄ နှစ်ကြာခဲ့သော ရူပါရုံအတွေ့အကြုံကို ဆက်စပ်ဖော်ပြခဲ့၏ (အပိုဒ် ၂)။ လုကာ၏မှတ်တမ်းအရ ပေါလုသည် ရူပါရုံအတွေ့အကြုံ အများအပြားရှိခဲ့၏။ ပထမအနေဖြင့် ဒမသက်လမ်းပေါ်တွင် ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရစဉ် ယေရှုသည် ရူပါရုံ၌ ကြားသိနိုင်စွာ စကားပြောခဲ့၏ (တမန် ၉:၁၀၊ ၂၆:၁၉၊ ဂလာ ၁:၁၆)။ ဒုတိယခရီးစဉ်အတွင်းတရောမြို့၌ အမှုတော်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်စဉ် မက္ကဒေါနိယသို့ လာရန် လူတစ်ဦးက ရူပါရုံ၌ လှမ်းခေါ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့၏ (တမန် ၁၆:၈-၉)။ ထို့အပြင် ကောရိန္သုမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် ကြောက်ရွံ့စဉ် ဘုရားသခင်သည် ရူပါရုံ၌ ဘုရားသခင်၏ကာကွယ်မှုကို ကတိပေးခဲ့၏ (တမန် ၁၈:၉-၁၁)။ ထို့ပြင် ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် ယေရုရှလင်သို့ ချက်ချင်းသွားစဉ် ဗိမာန်တော်၌ ဆုတောင်းနေစဉ် ရူပါရုံတစ်ခုရခဲ့၏။ ထိုအတွေ့အကြုံ၌ ယေရှုသည် လူများ၏ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံရန်ငြင်းဆန်မှုကြောင့် ယေရုရှလင်မှ ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းခဲ့၏ (တမန် ၂၂:၁၇-၂၁)။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ပေါလုဖမ်းဆီးခံရစဉ် သခင်ဘုရားသည် ရောမမြို့၌ သူ့အတွက် အမှုတော်ဆောင်ရမည်ဟု ကတိပေးရန် ပေါ်ထွန်းခဲ့၏ (တမန် ၂၃:၁)။ ယေရှုနှင့်တွေ့ဆုံမှု၏ပုံစံကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ရူပါရုံ၌ ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်၏ (တမန် ၂၇:၂၃၊ ၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤဇာတ်လမ်းများတွင် လုကာသည် ပါလုကြားခဲ့သည်များနှင့် မြင်ခဲ့သည်များကို ဖော်ပြထား၏။

12:1–10. Vision of Christ and Boasting. In order to clarify his understanding of boasting, Paul relates his visionary experience from fourteen years earlier (v. 2). According to Luke, Paul had several visionary experiences. First, during Paul’s call and conversion on the road to Damascus, Jesus audibly spoke to him in a vision (Acts 9:10; 26:19; Gal. 1:16). Again, during his second missionary journey while intending to minister in Troas, Paul saw a man in vision beckoning him to come to Macedonia (Acts 16:8–9). Also, when he was afraid to preach the gospel in Corinth during his second missionary journey, God assured him of divine protection in a vision (Acts 18:9–11). Furthermore, when Paul visited Jerusalem immediately after his conversion, he was praying in the temple when he had a vision. In this experience, Jesus asked him to leave Jerusalem because of the unreceptive attitude of the people to the gospel (Acts 22:17–21). Finally, when Paul was arrested, the Lord appeared before him to assure him that Paul would minister for Him in Rome (Acts 23:1). The form of Paul’s encounter with Jesus is not described, but it can be assumed that Jesus appeared to him in a vision (cf. Acts 27:23, 24). In these supernatural experiences, Luke describes what Paul heard and saw.

 

၂ကောရိန္သု ၁၂:၁-၂ တွင် ပေါလုသည် ထိုအတွေ့အကြုံကို သွယ်ဝိုက်စွာ၊ အခြားသူတစ်ဦးအား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်နှယ် ဆက်စပ်ဖော်ပြခဲ့၏။ ၂ကောရိန္သုဩဝါဒစာကို အေဒီ ၅၆ တွင် ရေးသားခဲ့သည်ဖြစ်၍ ဤအတွေ့အကြုံသည် အေဒီ ၄၂ ခန့်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖွယ်ရှိ၏။ ပေါလုသည် အေဒီ ၃၇ မှ ၄၅ အထိ တာဆုမြို့၌ နေထိုင်ခဲ့သည်ဟု အများအားဖြင်း လက်ခံကြ၏။ အခြားစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဤဗျာဒိတ်တော်သည် ပေါလု၏တမန်တော်အမှုတော်၏ အစောပိုင်းနှင့် မသိရှိရသေးသော ရာစုနှစ်များတွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ထိုအချိန်တွင် ပေါလုသည် အရေးပါသူ မဟုတ်သေး။ သူသည် ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် (ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ) သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာမပါဘဲ (ဝိညာဉ်ရေးရာ၊ ရူပါရုံအနေဖြင့်) ကောင်းကင်သို့ ဆွဲဲယူခံရခြင်းကို အံ့ဩမိခဲ့၏။ ဤအတွေ့အကြုံသည် လုကာနှင့် အခြားပေါလု၏စာများတွင် သက်သေခံထားသော အတွေ့အကြုံအားလုံးနှင့် ထူးခြား၏။ ပေါလုသည် ဤထူးခြားသောအတွေ့အကြုံကို အဘယ်ကြောင့် ဖော်ပြခဲ့သနည်း။

In 2 Corinthians 12:1–2, Paul recounts his experience in an indirect way, as if it had happened to some other person. Since 2 Corinthians was written in A.D. 56, this experience may have occurred around A.D. 42. It is commonly held that Paul remained in Tarsus from A.D. 37 to 45. In other words, this revelation would have occurred in the early and unknown years of Paul’s apostolic ministry in Tarsus—a time when Paul was no one important. He betrayed his bewilderment concerning whether he was caught up to heaven in the body (physically) or out of the body (spiritually; in a vision). This experience is unique to all the attested experiences in Luke and other Pauline writings. Why did Paul refer to this unique experience?

 

အပိုဒ် ၂-၃ ကို ဖတ်ကြည့်လျှင် ပေါလုသည် အခြားသူ၏အောင်မြင်မှုကို ဝါကြွားနေသည်ဟု ထင်ရလိမ့်မည်။ အပိုဒ် ၂ တွင် သူသည် “ခရစ်တော်အထဲ၌ရှိသော လူတစ်ဦး” ဟု ဖော်ပြထား၏။ ဝါကြွားခြင်းအကြောင်းအရာတွင် အခြားသူ၏အတွေ့အကြုံကို အကိုးအကားပြုခြင်းသည် သူ၏အငြင်းခုံကို အားနည်းစေမည် (အပိုဒ် ၅)။ သို့သော် သူသည် ဤအတွေ့အကြုံနှင့် ဝါကြွားခြင်း၏ဆက်စပ်မှုကို ပထမလူဦးဆွင် သုံးစွဲခဲ့၏ (အပိုဒ် ၇)။ သူ၏အစောပိုင်းအတွေ့အကြုံ၏ တိကျသောသဘောကို ဘုရားသခင်သာလျှင် သိတော်မူ၏ (အပိုဒ် ၃-၄)။ တတိယကောင်းကင်သို့ ဆွဲယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်၏။ ဤအတွေ့အကြုံသည် တဖန်တဖန်တိုးတက်မှုမဟုတ်ဘဲ ရုတ်တရက် တတိယကောင်းကင်သို့မဟုတ် ပါရာဒိသတ်သို့ ဆွဲယူခံရခြင်း ဖြစ်၏။

A cursory reading of vv. 2–3 would lead one to think that Paul was boasting about another person’s achievement. In v. 2, he refers to “a man in Christ.” In the context of boasting, appealing to the experience of somebody else would weaken his argument (v. 5). But he then employs the first-person singular as he relates the connection between this experience and his boasting (v. 7). Only God knew the precise nature of his earlier experience (vv. 3–4). Taking Paul to the third heaven was an act of God. This experience was not gradual but a sudden ascent to the third heaven or paradise.

 

ထိုခေတ်က ယုဒဗျာဒိတ်တော်စာပေများအရ အချို့ယုဒလူများသည် ကောင်းကင် ၇ ထပ်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြ၏။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏ရှိတော်မူခြင်းကို ဗျာဒိတ်တော်ခံယူလိုသူများသည် ကောင်းကင်များကို ရူပါရုံဖြင့် ဖြတ်သန်းတက်ရ၏။ ပေါလုသည် ဤအတွေ့အကြုံ၏အခြေအနေကို မသိရှိသော်လည်း မတူညီသောကောင်းကင်များကို ရှင်းလင်းစွာ သိရှိခဲ့၏။ သို့သော် သူသည် ကောင်းကင် ၇ ထပ်ရှိသည်ဟူသော ဗျာဒိတ်တော်အမြင်ကို မျှဝေခဲ့ဖွယ် မရှိချေ။ အကယ်၍ ထိုသို့မျှဝေခဲ့လျှင် ဆန့်ကျင်သူများက တတိယကောင်းကင်သို့သာ ရောက်ခဲ့သည်ဟု အလွယ်တကူ ဝေဖန်နိုင်မည်ဖြစ်၏။ ထို့ပြင် ဤအပိုဒ်ပြင်ပတွင် ပေါလုသည် ကောင်းကင်များကို ရူပါရုံဖြင့် တက်ခြင်းအကြောင်း ဘာမျှ မပြောခဲ့ချေ။ ခရစ်တော်၏ဗျာဒိတ်တော်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာခြင်းကိုသာ ပြောခဲ့၏။ တတိယကောင်းကင်ဟူသည် အမြင့်ဆုံးကောင်းကင်၊ ဘုရားသခင်နေထိုင်ရာ နေရာကို ဆိုလို၏ (၁ရာ ၈:၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Jewish apocalyptic literature of the time reveals that some Jews believed in the existence of seven heavens, beyond which was the divine throne. Those who desired to experience a revelation of the presence of God had to embark on a visionary ascent through the heavens. While Paul lacked awareness of the condition of this experience, he had a clear knowledge of different heavens. However, it is very unlikely that he shared the apocalyptic viewpoint of a seven-heaven cosmology. If he had, his opponents could have easily criticized him for having only been taken to the third heaven. Moreover, outside of this passage, Paul says nothing about visionary ascents through the heavens; he speaks only of God’s descent to the earth through the revelation of Christ. By the third heaven, Paul is referring to the highest heaven, the dwelling place of God (cf. 1 Kin. 8:27).

 

အပိုဒ် ၄ တွင် ပေါလု၏စကားလုံးများသည် “တတိယကောင်းကင်” မှ “ပါရာဒိသတ်” သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။ “ပါရာဒိသတ်” ဟူသောစကားလုံးသည် ပါရှန်းစကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး “ဘုရားသခင်၏ဥယျာဉ်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်အတိုင်း ယုဒဘာသာတွင် ဧဒင်ဥယျာဉ်ကို ဆိုလို၏။ ယေရှု၏ခေတ်နောက်ပိုင်းစာများတွင် ဘုရားသခင်နေထိုင်ရာနေရာနှင့် ဖြောင့်မတ်သောသေလွန်သူများ၏နေရာကိုလည်း ဆိုလို၏။ ပေါလုသည် ယခင်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် တတိယကောင်းကင်နှင့် တူညီစွာ သုံးစွဲခဲ့ဖွယ်ရှိ၏ (အပိုဒ် ၂၊ ၄၊ လု ၂၃:၄၃၊ ဗျာ ၂:၇၊ ၂၂:၂၊ ၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်နေထိုင်ရာနေရာကို ဆိုလို၏။ တတိယကောင်းကင်သို့မဟုတ် ပါရာဒိသတ်တွင် ကြားခဲ့ရသမျှသည် သူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ ရည်ရွယ်ထားသည်ဖြစ်၍ ထိုအို ကိစ္စကို ခန့်မှန်းစရာ မလိုချေ။ ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဤဂုဏ်ကို ဝါကြွားရန် သူ့တွင် အခွင့်အရေးအပြည့်အဝရှိ၏ (၂ကော ၁၂:၅က)။ သို့သော် ပေါလုသည် မိမိ၏အားနည်းချက်များကို ဝါကြွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့၏ (အပိုဒ် ၅ခ)။ ထိုသို့ရှားပါးသော အခွင့်ထူးများကို ဝါကြွားခြင်းသည် လူမိုက်များသာ ပြုတတ်၏။ သူမူကား လူမိုက် မဟုတ်ချေ (အပိုဒ် ၆)။ ဤရူပါရုံအတွေ့အကြုံများကြောင့် မာန်ထောင်လွှားလာရန် လူ့သဘာဝသဘောကို အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း သူသည် ထိန်းချုပ်ခဲ့၏။ မမှန်ကန်သော တမန်တော်များသည် သူတို့၏ရူပါရုံအတွေ့အကြုံများကို ဝါကြွားခဲ့ဖွယ်ရှိ၏။ ထို့ကြောင့်ပင် ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဤရှားပါးဂုဏ်ကို ပြန်လည်ဆက်စပ်ဖော်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ သို့သော် သူ၏အချက်မှာ ရူပါရုံအတွေ့အကြုံများသည် စစ်မှန်သောအမှုတော်ကို အတည်ပြုခြင်း မဟုတ်ချေ။ ထိုအရာများကို အတုအယောင်လုပ်နိုင်၏ (၁၁:၁၃-၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

In v. 4, Paul’s terminology switches from being caught up to the “third heaven” to being caught up into paradise. The word “paradise” was borrowed from a Persian word, which meant “Garden of God.” Following this sense, it was used in Judaism to refer to the Garden of Eden. In later writings dating to the time of Jesus, it also came to refer to the place of God’s dwelling, as well as that of the righteous dead. It appears that Paul uses it in the former sense as an equivalent of the third heaven (vv. 2, 4; cf. Luke 23:43; Rev. 2:7; 22:2, 14), that is, the place where God dwells. Since what he heard in the third heaven or paradise was reserved for him alone, there is no need for us to speculate about it. He certainly had every right to boast about this honor God granted him (2 Cor. 12:5a). However, Paul preferred to boast in his weaknesses (v. 5b). Only fools would boast of such rare privileges, and he was not a fool (v. 6). Though he recognized the natural human tendency to be proud as a result of these visionary experiences, he refrained. It is likely that the false apostles boasted of their visionary experiences in their ministry. This may have called forth Paul’s recounting of this rare honor that God had granted him. But his point is that visionary experiences do not necessarily validate true ministry. They can be falsified (cf. 11:13–15).

 

‌ပေါလုသည် ဝါကြွားခြင်းထဲသို့ မကျရောက်နိုင်ဟု ကင်းလွတ်သူ မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ဉာဏ်ပညာတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိုအရာမှ ကာကွယ်တော်မူ၏ (၁၂:၇-၁၀၊ ၄:၆-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ပေါလုကို နှိမ့်ချထားရန် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ ဒုက္ခဝေဒနာကို ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့၏ (၁၂:၇)။ ဤဝေဒနာကို စာတန်၏တမန်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ပြုထားပြီး ဘုရားသခင်ထံမှ မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် ပေါလုအကျိုးအတွက် ထိုအရာကို အသုံးပြုတော်မူ၏။ ပါလုနှင့် သူ၏ခေတ်သူများသိရှိသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ မသိရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ အနာရောဂါတစ်ခုခု ဖြစ်နိုင်၏။ ဧကန်စင်စစ် ပေါလုမုန်းတီးသော အရာဖြစ်၏။ ထိုအနာရောဂါကို သခင်ဘုရားထံမှ ဖယ်ရှားပေးပါရန် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တောင်းပန်ခဲ့၏ (အပိုဒ် ၈)။ အနာကင်းစင်ရန် ဆုတောင်းခြင်း၏ ထပ်ကဲမှုသည် ထိုအနာရောဂါ၏ အားနည်းစေသောသဘောနှင့် ပေါလု၏တောင်းပန်မှု၏ ရိုးသားမှုကို ပြသသည် (၂ဓမ္မရာဇာ ၁၂:၁၆-၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သခင်ဘုရား၏အေးချမ်းဖွယ်ဖြေကြားချက်မှာ ပါလုတွင် ထိုအနာရောဂါ၏ဒုက္ခများကို လွန်ကဲစေမည့် ကျေးဇူးတော် အမြဲရှိမည်ဟူ၏။ လူ့ဝေဒနာကို ဘုရားသခင်သိတော်မူကြောင်း၊ ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် လိုအပ်သော ကျေးဇူးတော်ကို ပေးတော်မူကြောင်း ဤကတိတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခံနိုင်ရည်ကို အားပေးသင့်၏။ အနာကင်းစင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ဆုတောင်းချက်ကို မျှော်လင့အပ်သည့်နည်းဖြင့် မဖြေကြားနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဝန်ကို သည်းခံစွာ ထမ်းပိုးနိုင်ရန် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် အားပေးတော်မူ၏။ ပေါလုကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထောက်မထားမြဲစေသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်ကြီးကို ဝါကြွားသင့်၏ (၂ကော ၁၂:၉-၁၀)။ ထို့ကြောင့်ပင် ပါလုသည် ခရစ်တော်သည် သူ့ကို ခွန်အားပေးတော်မူသောကြောင့် အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်၏ဟု ရဲဝံ့စွာ ကြွေးကြော်နိုင်ခဲ့၏ (ဖိလိပ္ပိ ၄:၁၃)။ ဤဆင်းရဲစရာဝေဒနာသည် သူ၏အမှုတော်ကို ဟန့်တားပုံရသော်လည်း ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံခဲ့၏။

Paul was not immune to falling prey to boasting. But God, in His own wisdom, is willing to protect us from it (12:7–10; cf. 4:6–7). This God had done for Paul by allowing him to experience a physical affliction (12:7). This was personified as a messenger of Satan and was not from God; but God was using it for the benefit of Paul, that is, to keep him humble (cf. Matt. 26:67; Mark 14:65). It is likely that Paul suffered from some bodily ailment known to him and his contemporaries but unknown to us. Certainly, it was something Paul detested. Three times he requested that the Lord take it away from him (v. 8). The repetitiveness of the prayer for healing demonstrates the debilitating nature of the ailment and the sincerity of Paul’s request (cf. 2 Sam. 12:16–23). The Lord’s answer was sublime and reassuring. Paul would always have enough grace to outweigh the difficulties inflicted by the ailment. The assurance that God is aware of human pain and that He provides the grace we need to bear such things should strengthen our faith and perseverance in the midst of hardships and unbearable situations. Our prayer for healing may not be answered in the way we expect, but God answers it by strengthening us through His grace to bear patiently our burden while trusting in Him. We, like Paul, should boast in the magnificent power of God that sustains and preserves us (2 Cor. 12:9–10). That is why Paul could boldly claim that he could do everything through Christ who gave him strength (Phil. 4:13). This distressing affliction may have appeared to hinder his ministry, yet he humbly accepted the will of God for him.

 

အပြစ်ကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်သည် ရှင်းမပြနိုင်သော အနာရောဂါများ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ညှဉ်းဆဲဝေဒနာများကို ခံရ၏။ ဤအပြစ်ရှိသော ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး ယုံကြည်သူများသည် ဤအခြေအနေများမှ ကင်းလွတ်ခွင့် မရှိချေ (လု ၁၃:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအရာများသည် ခရစ်တော်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်၏။ သို့သော် မသေချာမရေရာမှုနှင့် အာဏာမဲ့မှုအလယ်၌ ယေရှုခရစ်၏ အမြဲရှိနေတော်မူခြင်းကို အာမခံချက်ရှိ၏ (မ ၂၈:၂၀ခ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ပေါလု၏ဆုတောင်းချက်ကို သူလိုချင်သည့်နည်းဖြင့် မဖြေကြားခဲ့ချေ။ ယုံကြည်ခြင်းမလုံလောက်သောကြောင့် မဟုတ်ချေ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိကျွန်အတွက် အကောင်းဆုံးကို သိတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဤနေရာတွင် ကိစ္စမှာ ယုံကြည်ခြင်း မဟုတ် (ယာကုပ် ၅:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်သည် ပေါလုအားဖြင့် ကြီးမားသော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုတော်မူခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မပြုခဲ့ချေ (၂ကော ၁၂:၁၂)။ ဘုရားသခင်သည် အရာများကောင်းစဉ်တွင်သာမက အထီးကျန်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်၌၌လည်း ကောင်းမြတ်တော်မူ၏။ မိမိ၏အလိုတော်သည် ကလေးများအတွက် အကောင်းဆုံးကို ရှာတော်မူ၏။ ယေရှုသည် သုမြနာမြို့ယုံကြည်သူများ၏ ညှဉ်းဆဲဆင်းရဲမှုကို တိတိကျကျ သိတော်မူသော်လည်း သေခန်းတိုင်အွယ် သစ္စာရှိကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့၏ (ဗျာ ၂:၁၀)။

Sin has subjected humanity to inexplicable diseases, hardships, and tormenting pains. As long as we are on this sinful earth, believers are not exempt from these predicaments (cf. Luke 13:16). They test our persistent faith and love for Christ. But we are assured of the ever abiding presence of Jesus Christ amid uncertainty and hopelessness (cf. Matt. 28:20b). God did not answer Paul’s prayer the way he wished. It was not because Paul did not have enough faith but because God knew what was best for him. Here the issue is not faith (cf. James 5:15) but the will of God for His servant. God had performed great signs and wonders through Paul, but not this time (2 Cor. 12:12). God is not only good when things are going well for us but He is also good to us in the midst of our loneliness and suffering. His will seeks always what is the best for His children. Jesus had an accurate knowledge of the tormenting persecutions of the believers at Smyrna. However, He urged them to be faithful until death (Rev. 2:10).

 

¹¹ ငါသည် ဝါကြွားတတ်သော သူရူးဖြစ်သလော။ ထိုသို့ဖြစ်လျှင်၊ သင်တို့သည် ငါ့ကိုအနိုင်အထက်ဖြစ်စေကြပြီ။ အဘယ်သို့နည်းဟူမူကား၊ သင်တို့ချီးမွမ်းခြင်းကို ငါခံသင့်၏။ ငါသည် ဘာမျှမဟုတ်သော်လည်း၊ အကြီးဆုံးသော တမန်တော်အောက် အလျှင်းမယုတ်မညံ့။
¹² အကယ်စင်စစ်သည်းခံခြင်းနှင့်တကွ နိမိတ်လက္ခဏာအံဘွယ်သောအမှု၊ ထူးဆန်းသော တန်ခိုးများ အားဖြင့် တမန်တော်၏လက္ခဏာတို့ကို သင်တို့တွင် ထင်ရှားစွာပြပြီ။
¹³ ငါသည်သင်တို့ကို မနှောက်ရှက်သော အရာ တခုကို ထားလျှင်၊ သင်တို့သည် အခြားသော အသင်း တော်ထက် အဘယ်သို့ယုတ်ညံ့သနည်း။ထိုသို့ ငါပြစ်မှားသောအပြစ်ကို သည်းခံကြလော့။

၁၂:၁၁-၁၃။ ပေါလု၏တမန်တော်အမှုတော်၏သက်သေ။ ဝါကြွားခြင်း၏ဓလေ့ကို တွန်းလှန်ရန် ကြိုးစားနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်ဝါကြွားရန် မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်ခဲ့၏။ ကောရိန္သုအသင်းတော်သည် မမှန်ကန်သောအမှုဆောင်များ၏ လူမိုက်ဆန်သောဝါကြွားခြင်းကို လက်ခံခဲ့သောကြောင့် (၁၁:၁၉-၂၀) သင့်လျော်စွာ တုံ့ပြန်ရန် လှုံ့ဆော်ခံရ၏။ သူ၏အမှုတော်ခံရသောအခါ အသင်းတော်က ချီးမွမ်းကာကွယ်ပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့၏ (၁၂:၁၁)။ ပေါလုသည် မိမိကိုယ်ကို အမှုတော်၏ဗဟိုချက်ပြုရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ (၄:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် လူ့အနေဖြင့် မမှန်ကန်သော ကိုယ်တိုင်ခန့်အပ်ထားသော တမန်တော်များထက် နိမ့်ကျသူ မဟုတ်ချေ (၁၁:၅၊ ၂၁-၂၂)။ လူ့အနေဖြင့်ပင် သူသည် သခင်ဘုရားအသုံးပြုသော ကယ်တင်ခြင်းနှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖြန့်ဝေရန် အိုးခွက်တစ်ခုသာ ဖြစ်၏ (၄:၆-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကောရိန္သုတို့သည် သူတို့အကြား၌ ပြုခဲ့သော နိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံ့ဖွယ်အမှုနှင့် တန်ခိုးတော်များကို သက်သေခံနိုင်၏။ ညှဉ်းဆဲဆင်းရဲမှုများရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ပေါလု၏အမှုတော်ကို တန်ခိုးတော်ဖြင့် အတည်ထောင်တော်မူခဲ့၏ (၁၂:၁၂၊ ဟေဗြဲ ၂:၄)။ သူ၏အမှုတော်တွင် တမန်တော်ဆိုင်ရာ နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများသည် သူ၏တမန်တော်ရာထူးကို ထောက်ခံခဲ့၏ (တမန် ၅:၁၂၊ ၁၅:၁၂၊ ရော ၁၅:၁၈-၁၉၊ ၁ကော ၂:၄-၅)။ တမန်တော်အနေဖြင့် နိမ့်ကျသူ မဟုတ်သောကြောင့် ကောရိန္သုအသင်းတော်သည် သူတည်ထောင်ခဲ့သော အခြားအသင်းတော်များထက် နိမ့်ကျသူ မဟုတ်ချေ။ ကောရိန္သုတို့သည် ပေါလု၏တမန်တော်အမှုတော်၏ အကျိုးအားလုံးကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ပေါလုကို ဘဏ္ဍာရေးထောက်ပံ့ရန် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ခဲ့ရ (၂ကော ၁၂:၁၃)။ လုပ်ခလစာသည် သူ၏အခွင့်အရေး ဖြစ်သော်လည်း မဖြစ်မနေ မဟုတ်ချေ။ သူ၏အမှုတော်ကို ကာကွယ်ရန် ဗျူဟာကျကျ ငွေကြေးအကူအညီကို ငြင်းပယ်ခဲ့၏။ မည်သည့်ယုံကြည်ထိုက်သော တမန်တော်များထက်မဆို သူ့တွင် ထိုအခွင့်အရေး ပိုမိုရှိ၏ (၁ကော ၉:၁၂)။ ကောရိန္သုတို့၏ ဘဏ္ဍာရေးအကူအညီကို ငြင်းပယ်ခြင်းက ကောရိန္သုတို့ကို စိတ်နာစေခဲ့လျှင် ပေါလုသည် တောင်းပန်၏ (၂ကော ၁၂:၁၃)။

12:11–13. Evidence of Paul’s Apostolic Ministry. Even though Paul had been trying to resist the temptation of boasting, he finally realized that he had been compelled to boast a little. Since the Corinthians entertained and recognized the foolish boastings of the false ministers (11:19–20), he was moved to respond appropriately. When his ministry was attacked, he expected the church to commend and defend it (12:11). Paul was never interested in making himself the center of his own ministry (cf. 4:6). But humanly speaking, he was not inferior to the false and self-appointed apostles (11:5, 21–22). Again, humanly speaking, he was just a vessel that the Lord employed to disseminate His saving word (cf. 4:6–7). The Corinthians could bear witness to the signs, wonders, and mighty deeds wrought among them. God demonstrated and authenticated Paul’s ministry with mighty deeds even in the face of persecution (12:12; Heb. 2:4). The apostolic signs and wonders in his ministry underlined his apostolic office (Acts 5:12; 15:12; Rom. 15:18–19; 1 Cor. 2:4–5). Since Paul was not inferior as an apostle, the Corinthian church was not inferior to other churches that he had established. The Corinthians had enjoyed all the benefits of his apostolic ministry but had not had to bear any of the financial burden of supporting Paul (2 Cor. 12:13). Remuneration was his right but not a mandate. He strategically forwent their financial help to safeguard his ministry even though he had more right to receive it than any credible apostles (1 Cor. 9:12). If his refusal to accept their financial assistance offended the Corinthians, Paul was sorry (2 Cor. 12:13).

 

၁၂:၁၄-၁၃:၁၀ ပေါလု၏တတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်း ကြေညာချက်

ဤနားလည်မှုလွဲမှားမှုကို ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပေါလုသည် တတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်းကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ ကြေညာနိုင်ခဲ့၏။ ဤတတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်းတွင် ကောရိန္သုတို့၏ ဘဏ္ဍာရေးအရ လွတ်လပ်နေမည် ဆက်လက်ဖြစ်၏။ အခကောက်အချခံခြင်းကို မပြုဘဲ သူတို့အပေါ် မေတ္တာကို ခိုင်မာစေရန် ပိုမိုခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့၏ (၁၂:၁၄-၁၈)။ အသင်းတော်၏သန့်ရှင်းမှုနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသော အကျင့်ညစ်ညူးမှုမှ ရှင်းထုတ်ရန် ရည်ရွယ်၏ (အပိုဒ် ၁၉-၂၁) နှင့် အမြဲမနာခံသူများကို လာရောက်ချိန်တွင် မလွှဲမရှောင်သာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုကို သတိပေး၏ (၁၃:၁-၄)။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သူ၏အမှုတော်ကို သံသယဝင်သူများကို လာရောက်မှုမတိုင်မီ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စစ်ဆေးကြရန် တိုက်တွန်း၏ (အပိုဒ် ၅-၁၀)။

12:14–13:10

Announcement of Paul’s Third Visit

With this misunderstanding clarified, Paul could confidently announce his third visit to the church. During this third visit, he would continue to be financially independent of the Corinthians. He took a firmer stand on his policy not to be remunerated but rather to consolidate his love toward them (12:14–18). He was seeking to purge the church from the moral uncleanness that was threatening the sanctity and unity of the church (vv. 19–21) and was warning the persistently disobedient of an inevitable discipline at his coming (13:1–4). Finally, he made an appeal to those who questioned his ministry to examine themselves before he would come to see whether they were in the faith (vv. 5–10).

 

¹⁴ ဤတတိယအကြိမ်သင်တို့ဆီသို့သွားခြင်းငှါ ငါသည်အသင့်ရှိ၏။ သင်တို့ကိုနှောင့်ရှက်မည်ဟု အကြံ မရှိ။ သင်တို့ဥစ္စာကို ငါရှာသည်မဟုတ်။ သင်တို့ကိုသာ ရှာ၏။ သားသမီးတို့သည် မိဘအတွက်ဥစ္စာကို ဆည်းပူး ရသည်မဟုတ်။ မိဘတို့သည် သားသမီးတို့အတွက် ဆည်းပူးရ၏။
¹⁵ ငါသည်သင်တို့ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာ စိတ်တိုးပွါးသည်အတိုင်း သင်တို့သည် ငါ့ကိုချစ်ခြင်း မေတ္တာစိတ် ဆုတ်ယုတ်သော်လည်း၊ သင်တို့ စိတ်ဝိညာဉ်၏ အကျိုး အလိုငှါ ငါသည်ကိုယ်ဥစ္စာကို၎င်း၊ ကိုယ်ကို၎င်း၊ ကုန်စေ ခြင်းငှါ အလွန်စေတနာရှိ၏။
¹⁶ သင်တို့ကိုငါမနှောက်ယှက်သည် မှန်စေတော့။ သို့သော်လည်း၊ လိမ္မာသောသူဖြစ်၍ ပရိယာယ်အားဖြင့် သင်တို့ကိုဘမ်းစီးပြီဟုဆိုလျှင်၊
¹⁷ တစုံတယောက်သောသူကို သင်တို့ဆီသို့ စေလွှတ်၍၊ သင်တို့၏ဥစ္စာကို ပရိယာယ်အားဖြင့် ငါယူသလော။
¹⁸ တိတုသည် သင်တို့ဆီသို့ သွားမည်အကြောင်း ငါတောင်းပန်၍၊ သူနှင့်တကွအခြားသော ညီတယောက်ကို စေလွှတ်၏။ တိတုသည် ပရိယာယ်အားဖြင့် သင်တို့၏ဥစ္စာကိုယူသလော။ ငါတို့သည် စိတ်သဘောချင်းတူ၍ကျင့်ကြသည် မဟုတ်လော။ တလမ်းတည်း လိုက်ကြသည် မဟုတ်လော။

၁၂:၁၄-၁၈။ ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ရန် ကတိပြုခြင်း။ ပေါလုသည် တတိယအကြိမ် လာရောက်ရန် အသင်းတော်သို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့၏။ ဤလာရောက်ခြင်းသည် အံ့အားသင့်ဖွယ် မဟုတ်ရ။ တမန်တော်သည် ဤကြေညာချက်ကို အသုံးချ၍ ရည်ရွယ်ချက်များစွာ အောင်မြင်ရန် ရည်ရွယ်၏။ ပထမအနေဖြင့် ကောရိန္သုတို့အပေါ် မိမိ၏မေတ္တာကို ထပ်မံအတည်ပြုရန် ဖြစ်၏။ ထို့နောက် သူတို့သည်လည်း သူ့ကို ချစ်ရန် သင်ယူကြမည်။ အသင်းတော်တည်ထောင်သူအနေဖြင့် ဘဏ္ဍာရေးအရ ကိုယ်ပိုင်အားကိုးနေမည့် မူဝါဒကို ဆက်လက်ထားမည်။ အမှုတော်အခွင့်အရေးအနေဖြင့် အခကောက်အချခံရန် သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုရန် ရှိကြောင်း၊ ထိုအရာသည် သူ့ကို တမန်တော်အဖြစ် နိမ့်ကျစေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လာသောအခါ သူ၏အမှုတော်၏ အနက်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ဆက်ဆံနိုင်မည်။ သူသည် သူတို့၏ဝိညာဉ်ရေးကျန်းမာမှုကိုသာ ရှာဖွေ၏၊ သူတို့ထံမှ ရရှိနိုင်သောအရာကို မဟုတ်ချေ (၁၂:၁၄-၁၅)။ ဤအသင်းတော်နှင့် သူ၏အမှုတော်အရ ဖော်ပြထားသော မိဘ-သားသမီးဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ နိယာမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာရန် မဟုတ်ချေ (၁ကော ၄:၁၄-၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအကြံဉာဏ်သည် ယုံကြည်သူများကို မိမိဆွေမျိုးများအပါအဝင် မိဘများကို ဂရုစိုက်ရန် ပေါလု၏တိုက်တွန်းချှက်နှင့် မဆန့်ကျင်ချေ (၁တိ ၅:၈၊ မာ ၇:၁၀-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတည်ထောင်ခဲ့သော ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်အနည်းဆုံးသည် ဘဏ္ဍာရေးအကူအညီ ပေးခဲ့၏ (ဖိလိ ၄:၁၅-၁၆)။ သူး၏ဘဏ္ဍာရေးလွတ်လပ်မှုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အလုံးစုံသောသဘောထားဖြင့် ဟောပြောခြင်းကို ထင်ရှား၏။ ဧဝံဂေလိတရားဟောရင်း ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်ဖြင့် နေထိုင်ခြင်းသည် အလုပ်အေပေါ် အပြုသဘောဆောင်သော သဘောထားကို ပြသသည်။ သူ၏အလုပ်သည် ဧဝံဂေလိတရားဝေမျှနိုင်သော လူများနှင့် တွေ့ဆုံရန် နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်၏။ ကယ်တင်ခြင်းခံရသူများကို ဤဥပမာကို လိုက်နာရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်တွန်းခဲ့၏ (၂သက် ၃:၈-၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်ကို ချစ်ခြင်းသည် ပျင်းရိမှုကို အကြောင်းပြခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ဟန့်တားခြင်း မဟုတ်ချေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပေါလုသည် ကောရိန္သုတို့ကို လိမ်လည်ကောက်ယူခဲ့သည် မဟုတ်ချေ (၂ကော ၁၂:၁၆)။ ကိုယ်တိုင်ခန့်အပ်ထားသော တမန်တော်များက ပေါလုသည် တိတုအားဖြင့် သူတို့ကို လိမ်လည်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်၏ (အပိုဒ် ၁၇-၁၈)။ ပေါလုသည် သူတို့၏စွပ်စွဲချက်ကို သက်သေပြရန် စိန်ခေါ်ခဲ့၏။ သူသိသလောက် တိတုသည်လည်း ဖြူစင်၏။ အသင်းတော်သည် ဤအချက်ကို သက်သေခံနိုင်၏။

12:14–18. Promise Not to Be Burdensome. Paul expressed his readiness to visit the Corinthians a third time. This coming would not be a surprise visit because the apostle wanted to utilize its announcement to achieve several objectives. First, he intended to reaffirm his love toward the Corinthians, which would mean that they would learn to equally love him. How was he going to demonstrate his love? As the founder of the church, he would continue to maintain his policy of self-reliance in financial matters. Once they would come to appreciate it as his apostolic right to either enjoy or forgo remuneration from them and that this did not render him less apostolic, they could meaningfully relate to the ultimate intent of his ministry. He made clear that his interest lay in their spiritual well-being, not what he could get from them (12:14–15). This expressed his love for the church. The principle he espoused here concerning parent-child relationships should be strictly taken in the context of his ministry to the Corinthians (cf. 1 Cor. 4:14–15). This counsel is not in conflict with Paul’s appeal to believers to care for their relatives, including parents (1 Tim. 5:8; cf. Mark 7:10–12). At least the Philippian church, which he had established, had been helping him financially (Phil. 4:15–16). His financial independence underlines a holistic attitude to the proclamation of the gospel. By working at a trade while evangelizing an area, he demonstrated a positive attitude toward work. His work also provided him with a way to meet individuals with whom he could share the gospel. Converts were strongly urged to follow this example (cf. 2 Thess. 3:8–10). Love for Christ does not warrant laziness or discourage personal development. In any event, as far as Paul was concerned, he had not defrauded the Corinthians (2 Cor. 12:16). The self-appointed apostles may have claimed that Paul defrauded them through Titus (vv. 17–18). Paul challenged them to give evidence of their claim because, as far as he knew, Titus was also clean. The church could bear witness to this fact.

 

¹⁹ တဖန်တုံး၊ ငါတို့သည်သင်တို့ရှေ့၌ ကိုယ်အပြစ်ဖြေရာစကားကို ပြောသည်ဟုထင်ကြသလော။ ခရစ်တော်ကိုထောက်၍ ဘုရားသခင်ရှေ့၌ငါတို့ ပြောကြ၏။ ချစ်သူတို့၊ ငါတို့ပြုသမျှမှာ သင်တို့ကို တည်ဆောက်ခြင်းအလိုငှါ ပြုကြ၏။
²⁰ ငါရောက်လာသောအခါ၊ သင်တို့သည် ငါ နှစ်သက်သောသူမဖြစ်၊ ငါသည်လည်း သင်တို့ မနှစ်သက် သောသူ ဖြစ်မည်ဟူ၍၎င်း၊ သင်တို့၌ရန်တွေ့ခြင်း၊ ဂုဏ်ပြိုင်ခြင်း၊ အမျက်ထွက်ခြင်း၊ ငြင်းခုံခြင်း၊ သူ့အသရေကိုရှုတ်ချခြင်း၊ ချောစားခြင်း၊ မာနထောင်လွှားခြင်း၊ အချင်းချင်းအမှုလုပ်ခြင်းဖြစ်မည်ဟူ၎င်း၊
²¹ အထက်ကပြစ်မှား၍ ညစ်ညူးစွာကျင့်ခြင်း၊ မတရားသောမေထုန်၌ မှီဝဲခြင်း၊ ကိလေသာ လွန်ကျူး ခြင်းအမှုတို့ကို ပြုမိ၍၊ ယခုတိုင်အောင် နောင်တမရသော သူအများကြောင့် ငါစိတ်မသာညည်းတွားရသဖြင့်၊ သင်တို့ရှေ့၌ ဘုရားသခင်သည် ငါ့ကိုနှိမ့်ချတော်မူမည် ဟူ၍၎င်း စိုးရိမ်ခြင်းရှိ၏။

၁၂:၁၉–၂၁။ နောင်တမရလိုသူများကို တိုက်တွန်းခြင်း။ ပေါလုသည် သူ၏လာရောက်မည့်ခရီးကို ကြေညာရခြင်း၏ ဒုတိယရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့သူများကို နောင်တရစေရန် လှုံ့ဆော်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏လက်ရှိအခြေအနေသည် ပေါလုကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ထိခိုက်စေနိုင်သည် (၂:၃ နှိုင့်နှိုင်း)။ ပထမဦးစွာ၊ သူသည် ကောရိန်သုမြို့သားများအား သူ၏အမှုတော်နှင့် သမာသမတ်ကျမှုကို ခုခံကာကွယ်ခြင်းကို စွပ်စွဲချက်များအတွက် အပြစ်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်ဟု မမြင်ရန် သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့အား တာဝန်ခံရမည်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်အား တာဝန်ခံရမည်သာဖြစ်သည် (၅:၁၀ နှိုင့်နှိုင်း)။ သူ၏ခုခံကာကွယ်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်မဟုတ်၊ တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည် (၁၂:၁၉)။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဘုရားသခင်အပေါ် သူတို့၏အပြည့်အဝ သစ္စာရှိမှုဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ပါဝလုသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ခရီးစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို ထပ်မံကြုံတွေ့ရခြင်းမှ ရှောင်ရှားလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကောရိန်သုသို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ ပြင်းထန်သောပြဿနာများ မရှိတော့ရန် မျှော်လင့်နေသည် (အခန်းငယ် ၂၀–၂၁ တွင် စာရင်းကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် ငြိမ်းချမ်းသောဆက်ဆံရေးကို မျှော်လင့်ပြီး သူရော သူတို့ရော စိတ်ပျက်မှု မဖြစ်ရန် မျှော်လင့်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည် အပြစ်၏ခွဲထွက်စေသော ရှိနေမှုမှ ကင်းလွတ်သော ကောင်းမွန်သောအတွေ့အကြုံကို ရှေ့ရောက်မျှော်လင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရန်အတွက် အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့သူများ နောင်တရရန် လိုအပ်သည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ ၁ ကောရိန်သု ပဌမစောင်တွင် ပေါလုက ယုံကြည်သူအချို့သည် ယခင်က ကြောက်မက်ဖွယ်အပြစ်ရှိသူများဖြစ်ခဲ့သော်လည်း “သခင်ယေရှုခရစ်၏နာမတော်” အားဖြင့် ဆေးကြောခြင်း၊ သန့်ရှင်းခြင်း၊ တရားမျှတခြင်း ခံခဲ့ရသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (၁ ကော ၆:၉–၁၁)။ ယခု ပေါလုသည် သူတို့ကို ခရစ်တော်အား မညစ်ညမ်းသော၊ သန့်ရှင်းသော ကညာသမီးကဲ့သို့ ပြသလိုသည် (၂ ကော ၁၁:၂)။ သူသည် သူတို့၏အစောပိုင်းကယ်တင်ခြင်းကိုသာ စိတ်ဝင်စားခြင်းမဟုတ်၊ ခရစ်တော်ပြန်လာသည်အထိ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုတွင် ခိုင်ခံ့စေရန်လည်း စိတ်ဝင်စားသည် (၄:၁၄)။

12:19–21. An Appeal to the Unrepentant. Paul’s second objective for announcing his visit was to motivate those who had sinned to repent. Their present situation could emotionally impact him (cf. 2:3). First of all, he was reminding the Corinthians not to see the defense of his ministry and integrity as implying that he was guilty of the charges. He was not accountable to them but to God (cf. 5:10). The purpose of his defense was to build them up and not to tear them down (12:19). What mattered most was their full devotion to God. Second, Paul wanted to avoid again going through what he had experienced during the sorrowful visit. He was hoping that when he arrived at Corinth there would not be serious problems (see the list in vv. 20–21). He was expecting a peaceful relationship and hoping that neither he nor they would be frustrated. They both were to look forward to a good experience free from the divisive presence of sin. This would require the repentance of those who had sinned (v. 21). In 1 Corinthians, Paul had stated that some of the believers were once dreadful sinners but had been washed, sanctified, and justified “in the name of the Lord Jesus” (1 Cor. 6:9–11). Now Paul wanted to present them to Christ as an undefiled, chaste bride (2 Cor. 11:2). He was not only interested in their early conversion but also in establishing them in faith and devotion to God until the coming of Christ (4:14).

 

1 ဤတတိယအကြိမ်တွင် သင်တို့ဆီသို့ ငါလာမည်ဖြစ်၍၊ သက်သေခံနှစ်ဦးသုံးဦးအားဖြင့် စကားရှိသမျှ တို့သည် တည်ရလိမ့်မည်။
² တဖန်ငါရောက်လာလျှင် သင်တို့ကိုမသနားရဟု ပြစ်မှားသော သူမှစ၍ကြွင်းသော သူအပေါင်းတို့အား အထက်က ငါပြောသည်သာမက၊ ယခုပင်သင်တို့နှင့်အတူ မရှိသော်လည်း၊ တဖန်ရှိဘိသကဲ့သို့ငါပြောနှင့်၏။
³ သင်တို့တွင်အားနည်းတော်မမူ၊ အားကြီးတော်မူသော ခရစ်တော်သည် ငါ၌ဗျာဒိဏ်ပြတော်မူခြင်း သက်သေကို သင်တို့သည် ရှာသောကြောင့်၊ ငါရောက် လာသောအခါ မသနားရ။
⁴ အကြောင်းမူကား၊ ထိုခရစ်တော်သည် အားနည်းခြင်းနှင့်လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်နှင့် အသက်ရှင်တော်မူ၏။ ငါတို့သည်လည်း ခရစ်တော်၏နည်းတူ အားနည်း သော်လည်း၊ သင်တို့တွင်ပြသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုး တော်အားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရှင်ခြင်း ရှိကြလိမ့်မည်။

၁၃:၁–၄။ မလွဲမသွေ အပြစ်ပေးမည်ဟု သတိပေးခြင်း။ ကောရိန်သုမြို့သားများ နောင်တမရပါက မလွဲမသွေ ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ နောင်တမရသူများအတွက် ပေါလု၏ တတိယအကြိမ် လာရောက်ခြင်းသည် သတင်းကောင်းမဖြစ်တော့ချေ။ ပေါလုက “နှုတ်ကပတ်တိုင်းကို သက်သေ နှစ်ယောက် သုံးယောက်အားဖြင့် တည်ထောင်ရမည်” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် (၁၃:၁ခ) နောင်တမရသူများအတွက် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခံရပြီးနောက် မလွှဲမရှောင် အပြစ်ပေးခြင်းကို ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၂ တွင် သူ၏ယခုသတိပေးချက်နှင့် ယခင်သတိပေးချက်များကို နားမထောင်ပါက တတိယအကြိမ်လာရောက်စဉ် အပြစ်ပေးခံရမည်ဟု ဆိုထားသည်။ ၁၂:၂၁ တွင် ကောရိန်သုအချို့သည် မဖောက်ပြန်ခြင်း (ပိုနီးယ) နှင့် အလွန်အမင်း အကျင့်ပျက်ခြစားခြင်း (အာဆေလဂီးယ) တို့တွင် ပါဝင်ခဲ့ကြသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤစကားလုံးများသည် အသင်းတော်အသင်းဝင်အချို့၏ ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော လိင်ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

13:1–4. Warning of Inevitable Discipline. The inevitable would happen if the Corinthians would not repent. For the unrepentant, Paul’s third coming would not be good news. Paul’s reference to the establishment of every word by “two or three witnesses” (13:1b) may point to the inevitable discipline due to unrepentant sinners who had been cautioned severally in this context. This understanding is confirmed in v. 2, where he states that failure to heed his present as well as previous admonitions would subject them to discipline during his third visit. It is clear in 12:21 that some of the Corinthians had been involved in fornication (porneia) and lasciviousness (aselgeia; 12:21). These words are descriptive of the unbridled sexual behavior of some of the church members.

 

‌ပေါလု၏ ပြင်းထန်သောစကားများကို နားလည်နိုင်သည်မှာ ကောရိန်သုအချို့က ပေါလုသည် အားနည်းသည်ဟု နိဂုံးချုံးခဲ့ပြီး ခရစ်တော်သည် သူ့ကို အသုံးမပြုတော့ဟု ယူဆကာ ခရစ်တော်သည် ပေါလုအားဖြင့် မိန့်ဆိုနေသည်ဟူသော သက်သေကို တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (၁၃:၃)။ သူသည် စွပ်စွဲချက်ကို တုံ့ပြန်ရင်း အရေးကြီးသောအချက်မှာ ခရစ်တော်သည် သူတို့နှင့်ဆိုင်ရာတွင် အားနည်းခြင်းမဟုတ်၊ အစွမ်းထက်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးတော်နှင့် ပြည့်စုံသည်ဟု ငြင်းခုံသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို ခံစားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခရစ်တော်နှင့် မိမိကိုယ်ကို တထပ်တည်း သတ်မှတ်သည်။ ခရစ်တော်သည် အားနည်းခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခဲ့သော်လည်း ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့် အသက်ရှင်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၄)။ အဓိကအကျဆုံးမှာ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးသည် အားနည်းခြင်းတွင် ထင်ရှားသည်ဟူသော အယူအဆဖြစ်သည်။ ပေါလု၏ နိဂုံးမှာ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ အားနည်းခြင်း (လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခြင်း) တွင် အားနည်းသော်လည်း ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ တန်ခိုးကို ခံစားရမည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ ထိုတန်ခိုးသည် ကောရိန်သုမြို့သားများတွင် ယခုပင် အလုပ်လုပ်နေပြီးဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ကောရိန်သုတော်သားများကို မေးခွန်းမှာ သူ အားနည်းသလားဟူသာ မဟုတ်၊ ခရစ်တော်၏ အားနည်းခြင်းကို ခံစားခဲ့ပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ တန်ခိုးအားဖြင့် အသက်ရှင်နေကြသလားဟူသော အချက်ဖြစ်သည်ဟု ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ အကျိုးဆက်မှာ အသင်းတော်အတွင်း လိင်အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် ကွဲလွဲမှုများ ရှိနေခြင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ညွှန်ပြပြီး သူသည် လာရောက်စဉ် ထိုအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်မည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်အတွင်း အပြစ်ရှိသူများအပေါ် ပေါလု၏ သဘောထားသည် ခရစ်တော်၏ အဆုံးအမများနှင့် ကိုက်ညီပြီး သင့်လျော်သည် (မ ၁၈:၁၅–၂၀ နှိုင့်နှိုင်း)။ ပေါလုသည် ထိုအပြစ်ရှိသူများကို နှုတ်ဖြင့် သတိပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းထက် နောင်တရစေရန်သာ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသည် (၁ ကော ၅:၅၊ ၁၃ နှိုင့်နှိုင်း)။ သို့သော် သူတို့သည် အပြစ်ထဲတွင် ဆက်လက်ရှိနေပါက သူသည် ချမ်းသာပေးမည်မဟုတ်ချေ။

Paul’s strong words are understandable if we keep in mind that some of the Corinthians had concluded that Paul was weak and that Christ was not using him; they wanted evidence that Christ was speaking through Paul (13:3). He was reacting to the accusation by arguing that what really mattered was that Christ was not weak in relationship to them but rather full of might and power. They had experienced the saving power of Christ. Then, he identified himself with Christ, who was crucified in weakness but lives by the power of God (v. 4). The idea is that the power of God is revealed in weakness. By way of argument, Paul’s conclusion was that we are all weak in Christ’s weakness (the Crucifixion), but we will experience the power of the resurrection of Christ. This power was already working in the Corinthians. Paul was simply telling the Corinthians that the question was not whether he was weak but whether they had experienced the weakness of Christ and were living by the power of His resurrection. The implication is that the presence of sexual immorality and dissension in the church seemed to point to the contrary and that he would deal with this situation when he visited them. Paul’s attitude toward sinners in the church is appropriate and consistent with Christ’s teachings (cf. Matt. 18:15–20). Paul had verbally warned these sinners, but he was more interested in their repentance than in excommunicating them (cf. 1 Cor. 5:5, 13). However, if they remained in their sin, he would not spare them.

 

⁵ သင်တို့သည်ယုံကြည်ခြင်း၌တည်သလော၊ မတည်လောဟု ကိုယ်ကိုကိုယ်စစ်ကြောကြလော့။ ကိုယ်ကို ကိုယ်စုံစမ်းကြလော့။ အစစ်မခံနိုင်သော သူမမှန်လျှင်၊ ယေရှုခရစ်သည် သင်တို့၌ တည်တော်မူသည်ဟု ကိုယ် အကြောင်းကိုယ်မသိကြလော။
⁶ ငါတို့သည် အစစ်ခံနိုင်သောသူဖြစ်သည်ကို သင်တို့သိကြလိမ့်မည်ဟု ငါထင်မှတ်မြော်လင့်ခြင်းရှိ၏။
⁷ ငါတို့သည် အစစ်ခံနိုင်ကြောင်းကို ထင်ရှားစေခြင်းငှါ ငါအလိုရှိသည်မဟုတ်။ အစစ်မခံနိုင်သော သူကဲ့သို့ထင်သော်လည်း၊ သင်တို့သည် ကောင်းမွန်စွာ ကျင့်စေခြင်းငှါ၊ မကောင်းသောအကျင့်တစုံတခုကိုမျှ မကျင့်မည်အကြောင်း၊ ငါသည် ဘုရားသခင်ကို ဆုတောင်းပဌနာပြု၏။
⁸ ငါတို့သည်သမ္မာတရားကို ဆီးတားခြင်းငှါ အလျှင်းမတတ်နိုင်ကြ။
⁹ သမ္မာတရားဘက်၌နေ၍သာ တတ်နိုင်ကြ၏။ ငါတို့သည်အားနည်း၍ သင်တို့သည်အားကြီးသောအခါ၊ ငါတို့သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိကြ၏။ သင်တို့သည် စုံလင်မည်အကြောင်းကိုသာ အလိုရှိကြ၏။
¹⁰ ထိုကြောင့် ပယ်ရှင်းဖျက်ဆီးခြင်းအလိုငှါမဟုတ်၊ တည်ဆောက်ခြင်းအလိုငှါ သခင်ဘုရားသည် ငါ၌ အပ်ပေးတော်မူသော တန်ခိုးရှိသည်အတိုင်း ငါသည် ရောက်လာသောအခါ ပြင်းစွာသောဒဏ်ကို မပေးလို၍၊ ယခုသင်တို့နှင့် ကွာဝေးသေးသည်ကာလ ဤသို့ ငါရေးလိုက်၏။

၁၃:၅–၁၀။ ကိုယ့်ကိုကိုယ် စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခြင်း။ ကောရိန်သုမြို့သားအချို့သည် ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ဟုတ်မဟုတ် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့ဘဝတွင် ပေါလုကို ခရစ်တော်သည် အသုံးပြု၍ သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ထိုပြောင်းလဲမှုများသည် ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သည် (၈:၉၊ ၁၃:၃–၄၊ ၁ ကော ၆:၁၁ နှိုင့်နှိုင်း)။ ပေါလု၏ အာဏာကို စိန်ခေါ်ခြင်းသည် တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏အာဏာ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ထာဝရဘုရားသည် သူတို့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှုကို အသိအမှတ်မပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်သည် သူ၏အမှုတော်၏ အရင်းအမြစ်၊ အကြောင်းအရာနှင့် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည်ဟု အမြဲပြောခဲ့သည် (၂ ကော ၁:၁၊ ၅၊ ၁၉၊ ၂:၁၀၊ ၁၅၊ ၄:၅၊ ၅:၁၄၊ ၁၀:၁၄ နှိုင့်နှိုင်း)။ ယခု ပေါလုသည် သူတို့ကို ယုံကြည်ခြင်းထဲတွင် ရှိမရှိ ကိုယ်ကိုကိုယ် စစ်ဆေးကြရန် တိုက်တွန်းနေသည် (၁၃:၅)။ သူ့အတွက် ဤအရာသည် သူ၏တမန်တော်အာဏာ၏ စစ်မှန်မှုကို ထပ်မံတည်ထောင်ရန်ထက် ပိုမိုအရေးကြီးသည်။ ပေါလုယုံကြည်သည်မှာ စစ်ဆေးမှု မအောင်မြင်နိုင်သော ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း ခရစ်တော်သည် သူတို့တွင် ရှိသောကြောင့် သူတို့ အောင်မြင်မည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ အချို့သည် သူ (ပေါလု) သည် အရည်အချင်းမပြည့်မီ၊ ခရစ်တော်သည် သူတွင် မရှိဟု ယခုထက်ထိ ယုံကြည်နေကောင်း ယုံကြည်နေနိုင်သော်လည်း ထိုအချက်သည် ပါဝလုကို ယခုအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက် မဖြစ်စေတော့ချေ။ အရေးကြီးသောအချက်မှာ သူတို့သည် မှန်ကန်ပြီး ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောအရာကို ပြုလုပ်ကြရန်ဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၇) ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက် သူသည် စာတမ်းကို အဆုံးသတ်လာချိန်တွင် သူတို့အတွက် ဆုတောင်းနေသည်။ သူတို့အားလုံးသည် အမှန်တရားအတွက် လုံးလုံးကတိကဝတ်ပြု၍ အလုပ်လုပ်ကြရမည် (အခန်းငယ် ၈)။ ပေါလုက သူတို့သည် ခရစ်တော်တွင် အားကောင်းနေသရွေ့ သူ အားနည်းနေရသည်ကို ဝမ်းမြောက်မည်ဟု နူးညံ့စွာ ပြောသည် (အခန်းငယ် ၉)။ သူသည် သူတို့ ကတာတီးဆစ် (katartisis) ဖြစ်ရန် ထပ်မံဆုတောင်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ “ပြည့်စုံစေခြင်း”၊ “ပြီးဆုံးစေခြင်း” သို့မဟုတ် “ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသည် (အခန်းငယ် ၉)။ သူသည် ခရစ်တော်တွင် တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ဖြစ်ခဲ့သော မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန် ဆုတောင်းနေခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၁)။

13:5–10. Appeal for Self-examination. Although some of the Corinthians had questioned whether Paul was a spokesperson for Christ, it was evident in their lives that Christ had used Paul to effect significant changes in them. These changes were the result of accepting Christ as Savior (8:9; 13:3–4; cf. 1 Cor. 6:11). In a sense, challenging Paul’s authority amounted to discrediting the source of his authority and the work that the Lord had performed in them. Paul had consistently told them that Christ was the source, the content, and the reason for his ministry (cf. 2 Cor. 1:1, 5, 19; 2:10, 15; 4:5; 5:14; 10:14). Paul was now appealing to them to examine themselves to see whether they were in the faith (13:5). For him, doing this was more important than seeking again to establish the authenticity of his apostolic authority. Paul believed that although there was a possibility of failing the test, they would pass it because Christ was in them. Some of them may still have believed that he was disqualified, that Christ was not in him, but that at this point did not bother Paul. What was important for him was that they would do what was right and honorable (v. 7), and to this end he was praying for them when coming to the end of his letter. They were all to be totally committed to and working for the truth (v. 8). Paul tenderly told them that he would be glad to be weak as long as they were strong in Christ (v. 9). He was praying again that they may katartisis, which means to be “made perfect,” “completed,” or “restored” (v. 9). He was praying for their restoration to their original state when they were one in Christ (v. 11).

 

မည်သည့်ခေါင်းဆောင်ကောင်းမဆို တင်းမာမှုများကို ကိုင်တွယ်ရန် စိတ်မဝင်စားချေ။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ကောရိန်သုမြို့သားများထံ စာရေးသားပြီး သူ လာရောက်သောအခါ တမန်တော်အာဏာကို အသုံးပြု၍ အပြစ်ပေးရန် မလိုတော့ရန် မျှော်လင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အချို့ကို အပြစ်ပေးရမည်ဆိုပါက သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်မဟုတ်၊ တည်ဆောက်ရန်သာ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ အသင်းတော်အပြစ်ပေးခြင်းကို အသုံးချရာတွင် စစ်မှန်သော သင်းအုပ်ဆရာ၏ စိုးရိမ်မှု ရှိနေသည်။

No good leader is interested in dealing with tensions. That is why Paul was writing to the Corinthians hoping that when he visited them there would not be any need to use his apostolic authority to apply discipline. But he was making it clear that if he had to discipline some of them, they should understand that he was trying to edify them and not to destroy them (v. 10). There is a genuine pastoral concern in the application of church discipline.

 

အခန်းကြီး - ၁၃

¹¹ ကြွင်းသေးသောစကားဟူမူကား၊ ညီအစ်ကိုတို့၊ သင်တို့၌ မင်္ဂလာရှိပါစေသော။ စုံလင်ခြင်း၊ သက်သာ ဝမ်းမြောက်ခြင်းရှိကြလော့။ စိတ်တညီတညွတ်တည်း ဖြစ်၍၊ အချင်းချင်းအသင့်အတင့်နေကြလော့။ သို့ဖြစ်၍ မေတ္တာကို၎င်း၊ အသင့်အတင့်နေခြင်း ချမ်းသာကို၎င်း ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်သည် သင်တို့နှင့်အတူ ရှိတော်မူလတံ့။
¹² အချင်းချင်းတယောက်ကိုတယောက် သန့်ရှင်းသော နမ်းခြင်းနှင့် နှုတ်ဆက်ကြလော့။
¹³ သန့်ရှင်းသူအပေါင်းတို့သည် သင်တို့ကို နှုတ်ဆက်ကြ၏။
¹⁴ သခင်ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော်၎င်း၊ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်၎င်း၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ မိဿဟာယတော်၎င်း၊ သင်တို့အပေါင်း၌ရှိစေသတည်း။ အာမင်။

၁၃:၁၁–၁၄

 နိဂုံး

 ပေါလု၏စာများတွင် ထူးခြားသည်မှာ ဂရိ-ရောမစာများကဲ့သို့ နိဂုံးချုပ်တွင် နှုတ်ဆက်စကားများ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် လောကီဂရိ-ရောမစာများနှင့် မတူဘဲ ပေါလုသည် များသောအားဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ထည့်သွင်းသည်။ ဤကိစ္စတွင် သူသည် အနည်းငယ်မျှ တိုက်တွန်းချက်များ၊ အတိုချုံးနှုတ်ဆက်စကားနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။

13:11–14

CONCLUSION

Characteristic of Paul’s letters as well as Greco-Roman letter writing is the use of greetings in the epilogue. But unlike the secular Greco-Roman letters, Paul generally added a doxology or benediction. In this case, he closes with a few exhortations, a brief greeting, and a benediction.

 

အခန်းငယ် ၁၁ အစတွင် အသုံးပြုသော ခါယ်ရိုး (chairō) ဟူသော စကားလုံးသည် စာသားအတိုင်း “ဝမ်းမြောက်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး (ဖြစ်နိုင်လျှင် ချစ်ခင်စွာ နှုတ်ဆက်ခြင်း) ပေါလုသည် အလွန်ထိလွယ်ရှလွယ် ပြဿနာများကို ကိုင်တွယ်ခဲ့သော စာတစ်စောင်ကို အဆုံးသတ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၉ နှိုင့်နှိုင်း)။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်တော်၏ အသီးဖြစ်ပြီး (ဂလာ ၅:၂၂) ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို ခံစားခဲ့ရသူများတွင် ရှိနေသည်။ ဝမ်းမြောက်ရန် ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့် တစ်သွေမတိမ်း ဆက်နွယ်နေရန် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ကတာတီဇိုး (katartizō) “ပြည့်စုံစေခြင်း”၊ “ပြီးဆုံးစေခြင်း”၊ “ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း”၊ “အစဉ်အဆက် ပြန်ထားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည့် စကားဖြင့် တိုက်တွန်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်တွင် တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ဖြစ်ခဲ့သော အသင်းတော်၏ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်သွားရန်ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ပါရာကလေအို (parakaleō) “နှစ်သိမ့်ခြင်း၊ အားပေးခြင်း၊ တိုက်တွန်းခြင်း” ဟု အသုံးပြုပြီး “ကျွန်ုပ်၏ တိုက်တွန်းချက်များကို နားထောင်ကြပါ” သို့မဟုတ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း “ရွှင်လန်းကြပါ” ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ထို့နောက် ပေါလုက သူတို့ကို “တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်ကြပါ” (တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး သဘောတူကြပါ သို့မဟုတ် တူညီသောစိတ်ရှိကြပါ) ဟု ဆိုသည်။ ၂ ကောရိန်သု ၁၃:၁၁ တွင် ဤစာတမ်းတွင်နှင့် သူ၏ညွှန်ကြားချက်အားလုံးတွင် ပါဝလုသွန်သင်ခဲ့သော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆိုင်ရာ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံတွင် သူတို့ကို အတူတကွ စုစည်းထားနိုင်သော ယုံကြည်ချက်များ ရှိခဲ့သည်။

The term chairō, used at the outset of v. 11, literally means “to rejoice” (i.e., expressing a fond farewell) and is an excellent way of ending a letter in which Paul had dealt with very sensitive issues (cf. v. 9). Joy is a gift of the Spirit (Gal. 5:22) and is present in those who have experienced the saving power of Christ. A call to rejoice is a call to remain in union with Christ. This is followed with an exhortation to be katartizō (“to perfect,” “to complete,” “to restore,” “to put back into order”), that is, to return to their original condition as a church when they were one in Christ. Paul’s use of parakaleō (“to comfort, “to encourage,” “to exhort”) may mean “listen to my exhortations” or simply “cheer up.” Paul next tells them to “be of one mind” (or “agree with one another” or “be like-minded”) in 2 Corinthians 13:11 with respect to the faith taught to them by Paul in this epistle and in all of his instructions to them. There was a body of beliefs that could keep them together in their Christian experience.

 

‌ပေါလု၏ “ငြိမ်သက်စွာ နေကြပါ” ဟူသော တိုက်တွန်းချက် (အခန်းငယ် ၁၁) သည် ကောရိန်သုမြို့သားများ၏ ပြဿနာ၏ အမြစ်ကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ပေါလုနှင့် အချင်းချင်း ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် လိုအပ်သည်။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် တရားဓမ္မနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သည် (ရော ၈:၁)။ ပေါလုက ထင်ရှားသော ကတိတစ်ခုကို မိတ်ဆက်သည်။ “ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ ဘုရားသခင်သည် သင်တို့နှင့်အတူ ရှိနေတော်မူမည်” (၂ ကော ၁၃:၁၁)။ အနက်မှာ ကောရိန်သုမြို့သားများသည် တိုက်တွန်းချက်များကို လိုက်နာပါက ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဟု မဆိုလိုချေ။ သူတို့သည် ထိုတိုက်တွန်းချက်များကို လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကြိုးစားနေသမျှ ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းသာ ကျွန်ုပ်တို့ကို အချင်းချင်း ချစ်မြတ်နိုးနိုင်ပြီး ငြိမ်သက်နိုင်စေသည်။ စာတမ်း၏ နောက်ဆုံးတိုက်တွန်းချက်မှာ “သန့်ရှင်းသော နမ်းရွှေ့ဖြင့် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကြပါ” ဟူ၍ဖြစ်သည် (၁၃:၁၂)။ ဤနှုတ်ဆက်ပုံသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (က ၂၇:၂၆၊ ၃၁:၂၈၊ ၁ ဘု ၁၉:၂၀၊ ဆာ ၂:၁၂၊ သီချင်း ၁:၂၊ ၈:၁၊ ရော ၁၆:၁၆၊ ၁ ကော ၁၆:၂၀၊ ၂ ကော ၁၃:၁၂၊ ၁ သက် ၅:၂၆၊ ၁ ပေ ၅:၁၄)။ ဂျူးယောက်ျားများနှင့် မိန်းမများသည် ဗိမာန်တော်တွင် ကိုးကွယ်စဉ် တူညီသော ကျားမအမျိုးအစားကို နမ်းရှုံ့ ၍ ချစ်ခင်မှုကို ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ထိုနမ်းရွှေ့သည် ဆိုးယုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန် အသုံးပြုနိုင်သည် (၂ ဓမ ၁၅:၅၊ ၂၀:၉၊ မ ၂၆:၄၈၊ မာ ၁၄:၄၄၊ လု ၇:၄၅၊ ၂၂:၄၇)။ ပေါလုသည် ရိုးရိုးပုံစံတစ်ခုနှင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လေးစားမှု ပြသခြင်းကို “သန့်ရှင်းသော နမ်းရှုံ့ ” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းအားဖြင့် ခွဲခြားသတ်မှတ်ခဲ့သည် (၂ ကော ၁၃:၁၂၊ ရော ၁၆:၁၆၊ ၁ ကော ၁၆:၂၀၊ ၁ သက် ၅:၂၆ ကြည့်ပါ)။ ထို့ကြောင့် မည်သည့်ဆိုးယုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်မှ ကင်းလွတ်ပြီး ခရစ်တော်တွင် တွေ့ရှိခဲ့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။

Paul’s admonition to “live in peace” (v. 11) addresses the root of the problem of the Corinthians; they needed to be reconciled with God and Paul and with each other. This peace would be the result of being justified by faith in Christ (Rom. 8:1). Paul introduces a statement or a promise: “The God of love and peace will be with you” (2 Cor. 13:11). The idea is not that if the Corinthians were to follow the exhortations God would be with them but that God would be with them as they procured to put them into practice. Only God’s presence makes it possible for us to love each other and be at peace. The final exhortation in the letter is to greet each other with a “holy kiss” (13:12). This form of greeting expressed love and peace (Gen. 27:26; 31:28; 1 Kin. 19:20; Ps. 2:12; Song 1:2; 8:1; Rom. 16:16; 1 Cor. 16:20; 2 Cor. 13:12; 1 Thess. 5:26; 1 Pet. 5:14). Jewish men and women expressed their affection by kissing those of the same gender in the synagogues during worship. Such a kiss could be misused to hide evil intentions (2 Sam. 15:5; 20:9; Matt. 26:48; Mark 14:44; Luke 7:45; 22:47). Paul made a distinction between a mere formality and a meaningful demonstration of love and respect by calling it a “holy kiss” (see 2 Cor. 13:12; Rom. 16:16; 1 Cor. 16:20; 1 Thess. 5:26). As such it would have been free from any evil motivation, expressing the unity of love they had found in Christ.

 

ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအားလုံး (“သန့်ရှင်းသူများ” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသောသူများ”၊ အခန်းငယ် ၁၃) ထံမှ နှုတ်ဆက်စကားဖြင့် စာကို နိဂုံးချုပ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စာရေးစဉ်အခါက သူရှိနေသော မာကေဒေါနိယဒေသ အသင်းတော်ဝင်များထံမှ နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သည်။ ပေါလု၏ စာများနိဂုံးတွင် နှုတ်ဆက်စကားများသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် တစ်ခုတည်းတည်ရှိမှုကို အလေးပေးသည်။ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို သုံးပါးတစ်ဆူ ပုံသေနည်းဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ သူသည် သခင်ယေရှုခရစ်၊ ဘုရားသခင်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ကောင်းချီးများကို တောင်းဆိုသည်။ ဤစာတမ်းတွင်သာ ပေါလုသည် ကယ်တင်ခြင်းအမှုတွင် ဘုရားသခင်၏ ထူးခြားသော အခန်းကဏ္ဍများကို မီးမောင်းထိုးပြရန် သုံးပါးတစ်ဆူ ပုံသေနည်းကို နိဂုံးတွင် အသုံးပြုသည် (ရော ၁၆:၂၇၊ ၁ ကော ၁၆:၂၃–၂၄၊ ဂလာ ၆:၁၈ နှိုင့်နှိုင်း)။ ၂ ကောရိန်သုစာသည် လမ်းမှားနေသော ကောရိန်သုမြို့သားများအပေါ် ပေါလု၏ ချစ်ခင်မှုကို ဖော်ပြရန် ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ ဘာသာစကားများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည် (၂ ကော ၂:၄၊ ၆:၆၊ ၁၁–၁၂၊ ၁၁:၁၁၊ ၁၂:၁၅)။ သုံးပါးတစ်ဆူ၏ ထူးခြားသော အစဉ်အတိုင်း (ယေရှုခရစ်၊ ဘုရားသခင်၊ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်) သည် အဓိကအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်ဆိုင်ရာ ဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်သည် ပေါလု၏ တမန်တော်ဖြစ်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည် (၂ ကော ၁:၁)။ သူ (ယေရှုခရစ်) သည် ပေါလု၏ တမန်တော်သတင်းစကား၏ အကြောင်းအရာ (၄:၅–၇) အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်သူများကို ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခဲ့သည် (၅:၁၇–၁၉)။ ဤကောင်းချီးပေးခြင်းတွင် ယေရှုခရစ်၏ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အလေးပေးထားသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်တွင် ဆက်သွယ်ရေး သို့မဟုတ် အတူတကွ ဆက်နွယ်မှုကို ဖန်တီးပေးသူဖြစ်ပြီး ကယ်တင်ခြင်း၏ တံဆိပ်နှင့် အာမခံချက်ဖြစ်သည် (၁:၂၂၊ ၃:၃၊ ၅:၅ နှိုင့်နှိုင်း)။ ကျေးဇူးတော်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ဆက်သွယ်ရေးတို့သည် လူသားများအတွက် သဘာဝအတိုင်း မရှိချေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ အဖွဲ့ဝင်များထံမှ ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်များအဖြစ် အသင်းတော်သို့ စီးဆင်းလာသည်။ ဤလက်ဆောင်များသည် ကောရိန်သုအသင်းတော်ကို ကုစားပေးနိုင်ပြီး သခင်ဘုရား ပြန်လာချိန်တွင် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက် ပြည့်စုံရန် ပြင်ဆင်ပေးနိုင်သည်။

Paul closes the letter with a greeting from all of God’s people (“the saints” or “holy ones”; v. 13), that is to say, from the church members in Macedonia where he was located when he wrote the letter. The greetings at the end of Paul’s Epistles emphasize the solidarity and oneness of the Christian church. The benediction is expressed using a Trinitarian formula (v. 14). He invokes the blessings of the Lord Jesus Christ, God, and the Holy Spirit. It is only in this book that Paul employs the Trinitarian formula in the epilogue to highlight the distinctive roles of the Godhead in the work of salvation (cf. Rom. 16:27; 1 Cor. 16:23–24; Gal. 6:18). Second Corinthians is replete with high emotive language used to depict Paul’s affection for the wayward Corinthians (2 Cor. 2:4; 6:6, 11–12; 11:11; 12:15). The unusual order of the Trinity is prominently functional (Jesus Christ, God, and the Holy Spirit). Jesus Christ is the source of the apostleship of Paul (2 Cor. 1:1). It was through Him—the content of Paul’s apostolic message (4:5–7)—that God reconciled believers to Himself (5:17–19). In this benediction, the saving grace of Jesus Christ and the love of God are emphasized. The Holy Spirit is the One who creates fellowship or communion in the church and is the seal and guarantee of salvation (1:22; cf. 3:3; 5:5). Grace, love, and communion are not natural to human beings, but they flow to the church from the members of the Godhead as divine gifts. These were the gifts that could heal the church in Corinth and that would prepare it for the realization of the Christian hope at the return of the Lord.