အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
အခန်းကြီး - ၇
အခန်းကြီး - ၈
အခန်းကြီး - ၉
အခန်းကြီး - ၁၀
အခန်းကြီး - ၁၁
အခန်းကြီး - ၁၂
အခန်းကြီး - ၁၃
၂ ကောရိန္သုဩဝါသစာ
2 CORINTHIANS
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့်
ရေးသားသူ။ ဂရိဘာသာတွင် ဤစာကို “ပရော့စ် ကိုရိန်သီယုံးစ် ဘီ”
(ကောရိန်သုံးသားများသို့ ၂) ဟု ခေါ်သည်။ ဤခေါင်းစဉ်ကို အေဒီ ၂၀၀ ခန့်က ရှေးအကျဆုံး
လက်ရေးမူတွင် တွေ့ရသည်။ နောက်ပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ပိုရှည်သော ခေါင်းစဉ်များလည်း
ရှိသော်လည်း အားလုံးတွင် ဂရိအက္ခရာ “ဘီ” သို့မဟုတ် “ဒုတိယ” ဟူသော စကားလုံးကို
သုံးထားသည်။ အချို့တွင် “ဖိလိပ္ပိမှ” သို့မဟုတ် “မကေဒေါနိ” ဟူသော နေရာအမည်ကိုပါ
ထည့်ထားသည်။ ဤခေါင်းစဉ်သည် ကောရိန်သုံးသားများထံ ယခင်စာတစ်စောင်ရှိခဲ့ကြောင်း
ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသည်။ ပါဝလု၏စာများအားလုံးတွင် မူလက ခေါင်းစဉ်မရှိခဲ့ဘဲ
နောက်ပိုင်းစာရေးသူများက အဖွင့်နှုတ်ဆက်စကား (၂ကော ၁:၁) နှင့် ယခင်စာရှိကြောင်း
သိရှိမှုအရ ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Title
and Authorship. In the Greek, the
title of this letter is Pros Korinthious
B, “To the Corinthians 2.” This title is found in the oldest extant copy of
the manuscript, which dates to about A.D. 200. There are similar and longer
titles that also appear in other manuscripts from much later dates. In all the
titles ascribed to the letter, it is either the alphabetical letter B or the word “second” that is used,
although a few also add a place name like “written from Philippi” or
“Macedonia.” The title clearly indicates the presence of an earlier epistle to
the Corinthians. As is the case with all of Paul’s letters, this one would not
have originally had any title. The title was added by later scribes based on
the opening salutation (2 Cor. 1:1) and their awareness of the existence of an
earlier letter to the Corinthians.
၂
ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာ၏ ပါဝလသားရေးသားမှုကို ပညာရှင်များက
ငြင်းခုံခြင်းမရှိခဲ့ပါ။ ပဌမခေတ်အသင်းတော်ဖခင်များဖြစ်သည့် ပိုလီကပ် (အေဒီ ၁၅၅
ခန့်)၊ အိုင်ရီနီယပ်စ် (အေဒီ ၁၈၅)၊ အလက်ဇန္ဒြီးယားမှ ကလီမင့် (အေဒီ ၂၀၀)၊ တာတီယန်
(အေဒီ ၂၁၀) တို့က ပါဝလုကို ရေးသားသူအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့ကြပြီး ဤစာကို အာဏာရှိစွာ
ကိုးကားခဲ့ကြသည်။ ပါဝလု၏အခြားစာများတွင်လည်းကဲ့သို့ တိမောသေသည်
တွဲဖက်ပေးပို့သူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (ဖိလိပ္ပိ ၁:၁၊ ကောလောသဲ ၁:၁၊ ၁သက် ၁:၁၊ ၂သက်
၁:၁၊ ဖိလေမုန် ၁)။ တိမောသေကို ကောရိန်သုံးသားများက ကောင်းစွာသိကြပြီး ပါဝလု၏ကိုယ်စား
ကောရိန်သုံးသို့ သွားရောက်ခဲ့ဖူးသည် (၁ကော ၄:၁၇) နှင့် ကောရိန်သုံးတွင်
ဆက်လက်ဖြစ်ပွားနေသော ပြဿနာများအကြောင်း သတင်းယူဆောင်လာသူဖြစ်နိုင်သည် (၁ကော
၁၆:၁၀–၁၁)။
Paul’s authorship of 2 Corinthians is not a
matter of scholarly dispute. Early church fathers like Polycarp (ca. A.D. 155),
Irenaeus (ca. A.D. 185), Clement of Alexandria (ca. A.D. 200), and Tertullian
(ca. A.D. 210) recognized Paul as the author of the letter and used it
authoritatively. As is the case in several of Paul’s other letters, Timothy is
identified as a co-sender and witness to the letter (Phil. 1:1; Col. 1:1; 1
Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1; Philem. 1). Timothy would have been well known to the
Corinthians. He had traveled to Corinth as Paul’s emissary (1 Cor. 4:17), and
was likely the one who brought back the disturbing news about the continuing
problems in Corinth (1 Cor. 16:10–11).
၂
ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာ၏ ပါဝလုရေးသားမှုကို သံသယဖြစ်စရာမရှိသော်လည်း
အချို့ပညာရှင်များက ဤစာသည် မူလက သီးခြားစာများ နှစ်စောင်မှ ငါးစောင်အထိ
ပေါင်းစပ်တည်းဖြတ်ထားခြင်းဖြစ်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုကြသည်။ အခန်း ၁–၉ တွင်
ယေဘုယျအားဖြင့် အပြုသဘောဆောင်သော လေသံမှ အခန်း ၁၀–၁၃ တွင် အဆိုးမြင်လေသံသို့
ပြောင်းလဲသွားခြင်းနှင့် စာတစ်အုပ်လုံးတွင် ချောမွေ့မှုမရှိသော အပြောင်းအလဲများ
(ဥပမာ ၂:၁၄၊ ၆:၁၃၊ ၇:၁၊ ၈:၂၄) တို့ကို အထောက်အထားအဖြစ် ယူဆကြသည်။ ဤမေးခွန်းနှင့်
ဆက်စပ်နေသည်မှာ ပါဝလုသည် ကောရိန်သုံးသားများထံ အနည်းဆုံး စာလေးစောင်ရေးခဲ့ပြီး အချို့စာများ
ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ပထမစာ (၁ကော ၅:၉ တွင် ဖော်ပြထားသော) သည်
ယခုမရှိတော့ပေ။ ထို့ကြောင့် ယခုလက်ရှိ ၁ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာသည်
သူ၏ဒုတိယစာဖြစ်သွားသည်။ တတိယစာမှာ ၂ ကောရိန်သုံး ၂:၃–၄၊ ၇:၈၊ ၁၂ တွင် ဖော်ပြထားသော
“ဝမ်းနည်းစေသော စာ” ဖြစ်ပြီး ယခု ၂ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာသည် သူ၏စတုတ္ထစာဖြစ်သည်။
အချို့က ထို “ဝမ်းနည်းစေသော စာ” ပျောက်ဆုံးသွားခြင်းမဟုတ်ဘဲ အခန်း ၁၀–၁၃ တွင်
အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုအဖြစ် ကျန်ရှိနေသည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့ကမူ အခန်း ၁၀–၁၃ သည်
နောက်ထပ်စာတစ်စောင်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။
While there is little doubt about the Pauline
authorship of 2 Corinthians, some scholars have suggested that the letter might
actually be an edited compilation of anywhere from two to five originally
independent letters. Evidence for this is supposedly seen in the shift from the
generally positive tone in chapters 1–9 to the more negative one in chapters
10–13, as well as in the presence of some rather rough transitions throughout
the letter (e.g., 2:14; 6:13; 7:1; 8:24). Connected to this question is the fact
that Paul wrote at least four letters to the Corinthians, and some of those
letters are missing. His first letter, which is referred to in 1 Corinthians
5:9, no longer exists. This makes the letter we know as 1 Corinthians actually
Paul’s second letter to them. The third letter he wrote to them is the
“painful” letter he mentions in 2 Corinthians 2:3–4; 7:8, 12. Thus this would
make 2 Corinthians the apostle’s fourth letter. Some suggest that rather than
the “painful” letter being lost, a truncated portion of it remains in 2
Corinthians 10–13. Others claim that the final chapters of 2 Corinthians are
part of yet another letter.
၂
ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာတွင် အပြောင်းအလဲများ အမြဲချောမွေ့ခြင်းမရှိသလို
နောက်ဆုံးအခန်းလေးခုတွင် လေသံပြောင်းလဲသွားသော်လည်း ဤအချက်များက စာတစ်စောင်တည်း
မဟုတ်ကြောင်း သက်သေမပြနိုင်ပါ။ ပါဝလုသည် မကေဒေါနိဒေသကို ခရီးလှည့်နေစဉ်
ကာလကြာရှည်စွာ စာရေးခဲ့ပါက အခြေအနေပြောင်းလဲမှုနှင့် သတင်းအသစ်များက
စာ၏ဖွဲ့စည်းပုံနှင့် သဘောသဘာဝကို ထိခိုက်စေနိုင်သည်။ သို့သော် ပိုဖြစ်နိုင်ဆုံးမှာ
ဤစာတစ်စောင်လုံးသည် တိတုက ကောရိန်သုံးမှ ပြန်လာသောအခါ ကြားသိရသော သတင်းကို
နှစ်ပိုင်းဖြင့် ဖြေကြားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ကောရိန်သုံးတွင် အပြုသဘောဆောင်သော တိုးတက်မှုများကြောင့်
အားရကျေနပ်စွာဖြင့် အခန်း ၁–၉ ကို ရေးသားပြီး ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို
ဆက်လက်တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ထို့နောက် အခန်း ၁၀–၁၃ တွင် ယခင်ပြဿနာများ၏
အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကို တမန်တော်ဟု ခေါ်ဆိုသူများက ပါဝလု၏
တမန်တော်အမှုတော်ကို သံသယဝင်စေနေခြင်းကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ၂
ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာ စည်းစည်းလုံးလုံးရှိကြောင်း သက်သေမှာ
အပိုင်းအစအနည်းငယ်မှလွဲ၍ လက်ရေးမူသမိုင်းတစ်လျှာက် စာတစ်စောင်တည်းအဖြစ်
ထိန်းသိမ်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Though the transitions in 2 Corinthians are not
always smooth, and the tone does seem to shift in the final four chapters,
these elements do not necessarily indicate that 2 Corinthians is not a unified
document. If the letter was written over an extended period of time as Paul
traveled through Macedonia, it is not hard to imagine that changing
circumstances and additional news along the way would have impacted the
structure and nature of the letter. While that is possible, it seems even more
likely that the entire letter is simply a twofold response to the news Paul
heard from Titus when he returned from Corinth. Encouraged by the positive
developments in Corinth, Paul wrote chapters 1–9 in an attempt to build on the
spirit of goodwill that had been reestablished with the Corinthians. Then in
chapters 10–13, Paul turns his attention to the source of the earlier problems
in the church—the presence of self-appointed apostles who were creating doubts
about Paul’s apostolic ministry. Evidence of the unity of 2 Corinthians is seen
in the fact that, outside of a few fragments, 2 Corinthians has been preserved
as a single literary unit throughout its entire manuscript history.
ရေးသားခဲ့သည့်ခုနှစ်။
၂ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာကို ပါဝလုသည် မကေဒေါနိဒေသတွင် ခရီးလှည့်နေစဉ်
ရေးသားခဲ့သည် (၂ကော ၂:၁–၁၂၊ ၇:၅ နောက်ပိုင်း)။ တမန်တော်ဝတ္ထုတွင်
ပါဝလု၏ခရီးစဉ်များ၊ ၁ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာတွင် ဖော်ပြထားသော အခြေအနေများနှင့် ၂
ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာရေးသားရခြင်းအကြောင်းရင်းများကို ဂရုတစိုက်လေ့လာပါက ဤစာကို
၁ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာရေးပြီး တစ်နှစ်ခန့်အကြာ၊ အေဒီ ၅၆ ဆောင်းဦးရာသီတွင်
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ထောက်ခံသော သတင်းအချက်အလက်များစွာ ရှိသည်။
တမန်တော်ဝတ္ထုအရ ပါဝလုသည် သူ၏ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် ကောရိန်သုံးမြို့၌
ဆယ့်ရှစ်လကြာနေခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁၁)။ ထိုမြို့သို့ ရောက်သောအခါ ဧမ်ပါယာကလောဒိယက
ယုဒလူမျိုးများကို ရောမမြို့မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သဖြင့် မကြာမီရောက်လာသော အကွီလနှင့်
ပရိစိလတို့ကို တွေ့ဆုံခဲ့သည် (၁၈:၂)။ ကောရိန်သုံးတွင် ပါဝလုအပေါ် ယုဒလူမျိုးများက
ဂလ္လိယုန်ရှေ့တွင် စွဲချက်တင်ခဲ့သည်။ ရှေးဟောင်းစာတမ်းများအရ ဂလ္လိယုသည် အေဒီ ၅၁
ဇူလိုင်လမှ ၅၂ ဇူလိုင်လအထိ ထိုရာထူးကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ အကွီလနှင့် ပရိစိလတို့
မကြာမီရောက်လာသည်ဖြစ်သောကြောင့် ပါဝလုသည် အေဒီ ၄၉ သို့မဟုတ် ၅၀ အစောပိုင်းတွင်
ကောရိန်သုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ဂလ္လိယု၏ ရာထူးစတင်ချိန်ကို
အခွင့်ကောင်းယူရန် ယုဒလူမျိုးများက အေဒီ ၅၁ ဆောင်းဦးတွင် စွဲချက်တင်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။
ပါဝလုသည် အမှုကင်းလွတ်ပြီးနောက် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ဆက်လက်နေထိုင်ခဲ့ပြီး အေဒီ ၅၂
နွေဦးတွင် ထွက်ခွာခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။
Date. Second Corinthians was written while Paul was
traveling through Macedonia (cf. 2 Cor. 2:1–12; 7:5ff.). A careful examination
of the account of Paul’s travels in Acts, the situation outlined in 1
Corinthians, and the events that led to the writing of 2 Corinthians all lead
to the conclusion that 2 Corinthians was written roughly a year after 1
Corinthians, probably in the fall of A.D. 56. There is a significant amount of
information supporting this conclusion. According to Acts, Paul ministered in
Corinth for eighteen months during his second missionary journey (Acts 18:11).
When he arrived in the city he met Aquila and Priscilla, a Jewish couple who
had recently been forced to leave Rome as a result of Emperor Claudius’s
expulsion of Jews from the capital. This expulsion occurred around A.D. 49
(18:2). While Paul was in Corinth, the Jews brought charges against him before
the governor, a man named Gallio. Ancient inscriptions indicate that Gallio
held this office from July A.D. 51 to July A.D. 52. Since Aquila and Priscilla
had recently come to Corinth from Rome, it is conceivable that Paul had arrived
in the city in A.D. 49 or quite early in A.D. 50. In an attempt to take
advantage of the early stage of Gallio’s proconsulship, the Jews appear to have
brought their accusations against Paul in the autumn of A.D. 51. Since he
stayed on for some time after his acquittal, he may have left in the spring of
A.D. 52.
ရှုရိယသို့
ပြန်လည်ရောက်ရှိပြီးနောက် ပါဝလုသည် အေဒီ ၅၃ တွင် တတိယခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။
ထိုအချိန်တွင် ဧဖက်တွင် သုံးနှစ်နီးပါး အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည် (တမန် ၁၉:၈၊ ၁၀၊
၂၀:၃၁)။ သူ၏ကိုယ်ပိုင်ထွက်ဆိုချက်များအရ ၁ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာကို ဧဖက်တွင်
ပင်တေကုတ္တီ ပွဲမတိုင်မီ အေဒီ ၅၅ နွေဦးတွင် ရေးသားခဲ့သည် (၁ကော ၁၆:၈)။
ကောရိန်သုံးတွင် ပြဿနာများ တိုးပွားလာသဖြင့် ပါဝလုသည် မကေဒေါနိမှတစ်ဆင့်
ကောရိန်သုံးသို့ ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး ထိုခရီးတွင် ၂ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာကို
ရေးသားခဲ့သည် (၂:၁၂–၁၃၊ ၇:၅၊ ၈:၁–၅၊ ၉:၂)။ သူ၏တတိယအကြိမ် လာရောက်မည်ဟု
ကြေညာထားသည်မှာ (၂ကော ၁၂:၁၄၊ ၁၃:၁) ဤစာကို အေဒီ ၅၆ ဆောင်းဦးတွင် ရေးသားခဲ့ပြီး
ဆောင်းရာသီတွင် ကောရိန်သုံးသို့ ရောက်ရှိမည်ဖြစ်သည် (၈:၁၀၊ ၉:၂)။
After returning to Syria, Paul set out on his
third missionary journey in A.D. 53. During that time, he ministered in Ephesus
for nearly three years (Acts 19:8, 10; 20:31). His own comments make it clear
that he wrote 1 Corinthians while in Ephesus, sometime before the feast of
Pentecost (1 Cor. 16:8) in the spring of A.D. 55. On account of the growing
problems in Corinth, Paul eventually traveled to Corinth via Macedonia, during
which time he wrote 2 Corinthians (2:12–13; 7:5; 8:1–5; 9:2). His impending third
visit announced in 2 Corinthians 12:14 and 13:1 suggests that this letter was
written in the fall of A.D. 56, before he arrived in Corinth for the winter
(see 8:10; 9:2).
နောက်ခံအကြောင်းအရာ။
ကောရိန်သုံးမြို့သည် အေသင်မြို့နှင့် ဂရိပြည်မကြီးမြောက်ဘက်ကို ခွဲထားသော
ကျဉ်းမြောင်းသော မြေနေရာပေါ်တွင် မဟာဗျူဟာကျကျတည်ရှိသည်။ အနောက်ဘက်တွင်
ကောရိန်သုံးပင်လယ်ကွေ့၊ အရှေ့ဘက်တွင် ဆါရုနိပင်လယ်ကွေ့ရှိပြီး ရောမဧအင်ပါယာ၏
အရှေ့နှင့်အနောက်ကြား နိုင်ငံတကာကုန်သွယ်ရေးဗဟိုချက်ဖြစ်လာခဲ့သည်။
အရှေ့ဘက်ဆိပ်ကမ်း ကင်ခရဲအားနှင့် အနောက်ဘက်ဆိပ်ကမ်း လေချိယုံကို ဆောက်လုပ်ခဲ့သည်။
ကုန်ပစ္စည်းနှင့် သေးငယ်သောသင်္ဘောများကို ဆိပ်ကမ်းနှစ်ခုကြား ကီလိုမီတာ ၆
ကျော်အကွာရှိ ကတ်ကြေးလမ်းဖြင့် သယ်ယူပေးခဲ့သည်။ ကုန်သည်များသည် ပေလိုပုန်နီးဆွတ်ကျွန်းဆွယ်ကို
ပတ်ပြီး အန္တရာယ်များသော မာလီယား ကိမ်းပိုင်ကို ဖြတ်ကျော်ရမည့်အစား
ကောရိန်သုံးဘဏ္ဍာတိုက်ကို ကြွယ်ဝစေခဲ့ကြသည်။ ကုန်သွယ်ရေးဖြင့် ကြွယ်ဝလာသော
မြို့များကဲ့သို့ပင် ကောရိန်သုံးသည် လိင်အကျင့်ပျက်ခြစားမှုဖြင့် နာမည်ကြီးခဲ့သည်။
Backgrounds. Corinth was strategically located on the narrow
land bridge separating Athens and the Greek mainland to the north from Sparta
and the Peloponnese peninsula to the south. With the Gulf of Corinth to its
west and the Saronic Gulf to its east, Corinth established itself as an
influential center of international trade and commerce between the eastern and
western parts of the Roman Empire by building a harbor in each gulf: Cenchreae
in the east and Lechaeum in the west. In order to allow cargo and small ships
to be transferred from one port to the other, a paved road (called the diolkos) was built across the four miles
(6 km) separating the two harbors. Merchants were glad to enrich the treasury
of Corinth for this service, instead of taking the risk of sailing around the
Peloponnese and its notoriously dangerous Cape of Maleae. Like many cities that
have prospered through trade, Corinth also had developed a reputation for
sexual promiscuity.
ကောရိန်သုံးမြို့သည်
ဘီစီ ၁၄၆ တွင် ရောမမှ ခွဲထွက်ရန်ကြိုးစားသဖြင့် လုံးဝဖျက်ဆီးခံခဲ့ရသည်။
ဇူလီယပ်စ်ဆီဇာက ဘီစီ ၄၄ တွင် ကိုလိုနီအဖြစ် ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့ပြီး
တည်နေရာကောင်းသဖြင့် လျင်မြန်စွာ ကြွယ်ဝလာခဲ့သည်။ မြို့သစ်၏ နေထိုင်သူများတွင်
အငြိမ်းစားစစ်သားများ၊ ကျွန်များ၊ လွတ်မြောက်ကျွန်များ၊ ဂရိလူမျိုးအချို့၊
ယုဒလူမျိုးအတော်များများနှင့် ချမ်းသာသော ကုန်သည်များ ပါဝင်သည်။
မြို့၏အောင်မြင်မှုကို အသိအမှတ်ပြုသည့်အနေဖြင့် ရောမက ဘီစီ ၂၇ တွင် အာခဲယပြည်နယ်၏
မြို့တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ရောမဧအင်ပါယာအခြားပြည်နယ်များကဲ့သို့ပင် ကောရိန်သုံးသည်
ဂရိယဉ်ကျေးမှု၊ ဒဿနိကဗေဒနှင့် ဘာသာရေးတို့ဖြင့် ဟလင်နစ်ပြုခြင်းခံရပြီး
ဂရိဘာသာစကားသည် အသုံးများသော ဘာသာစကားဖြစ်လာခဲ့သည်။ ဤဖူလာကြွယ်ဝသော
ကောရိန်သုံးမြို့သစ်တွင် ပါဝလုက တရားဟောပြီး ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းကို
တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
Although Corinth had been completely destroyed by
the Romans in 146 B.C. when it attempted to break away from Rome, Julius Caesar
rebuilt the city as a colony in 44 B.C. Its location quickly made it prosperous
again. Inhabitants of the new Corinth included retired soldiers, slaves,
freedmen, some Greek residents, a considerable number of Jews, and a large
influx of wealthy merchants. In recognition of the city’s achievements, Rome
established Corinth as the capital of the senatorial province of Achaia in 27
B.C. Like other provinces in the Roman Empire, Corinth was Hellenized in terms
of culture, philosophy, and religion. Greek was the lingua franca. It was in
this new and flourishing Corinth that Paul preached and established a Christian
community.
ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း
ပါဝလုသည် သူ၏ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် ကောရိန်သုံးအသင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈)။
သူ၏ဓလေ့အတိုင်း ပထမဦးစွာ ဂျူးဗိမာန်တော်သို့ သွားရောက်ပြီး ယုဒလူမျိုးများနှင့်
ဘုရားကိုကိုးကွယ်သော တပါးအမျိုးသားများအား ယေရှုသည် ကတိထားတော်မူသော မယ်တော်ဖြစ်ကြောင်း
ကြေညာခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၄–၅)။ အတိုက်အခံပေါ်ပေါက်လာသောအခါ (၁၈:၆) ပါဝလုသည်
ဂျုတ္တပ်အိမ်သို့ ပြောင်းရွှေ့ပြီး ကောရိန်သုံးတွင် တစ်နှစ်ခွဲကြာနေခဲ့သည် (၁၈:၇၊
၁၁)။ ထိုကာလအတွင်း ယေရှုခရစ်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောခဲ့ပြီး ၎င်းကို
သူ၏အမှုတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်ဟု ခေါ်ခဲ့သည် (၁ကော ၃:၁၀–၁၁၊ တမန် ၁၈:၁၁
နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့နောက် ဧဖက်မှတစ်ဆင့် ကေဆရိယသို့သွားပြီး ရှုရိယအန္တိအုတ်ရှိ
သူ၏အသင်းတော်သို့ ပြန်ရောက်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၂၁–၂၂)။
As noted earlier, Paul founded the church in
Corinth during his second missionary journey (Acts 18). As was his custom, he
first attended the synagogue and proclaimed to Jews and God-fearing Gentiles
that Jesus was the promised Messiah (Acts 18:4–5). When opposition arose to his
message (Acts 18:6), Paul moved from the synagogue to the house of Justus and
remained in Corinth for one and half years (Acts 18:7, 11). During his stay, he
preached the gospel of Jesus Christ, which he called the foundation of his
ministry (1 Cor. 3:10–11; cf. Acts 18:11). Paul then left for Caesarea through
Ephesus, and finally returned to his home church in Syria Antioch (Acts
18:21–22).
အန္တိအုတ်သို့
ပြန်ရောက်ပြီးမကြာမီတွင် ပါဝလုသည် တတိယခရီးစဉ်ကို စတင်ခဲ့သည်။ ဧဖက်သို့
ပြန်သွားပြီး သုံးနှစ်နီးပါးနေခဲ့သည် (တမန် ၁၉:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၁)။ ထိုကာလအတွင်း
ကောရိန်သုံးရှိ ယုံကြည်သူများရင်ဆိုင်နေရသော စိန်ခေါ်မှုများအကြောင်း
သတင်းရောက်ရှိလာသည်။ ပါဝလုသည် လိင်အကျင့်ပျက်သူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းမပြုရန်
ညွှန်ကြားသော စာတစ်စောင်ကို ကောရိန်သုံးသားများထံ ရေးပို့ခဲ့သည် (၁ကော ၅:၉)။
ထိုစာသည် ယခုမရှိတော့ပါ။ နောက်ထပ်သတင်းများရောက်ရှိလာသောအခါ ဧဖက်မှ
ကောရိန်သုံးသားများထံ စာတစ်စောင်ထပ်ရေးပို့ခဲ့သည်။ ၎င်းစာသည် ယခု ၁ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာဖြစ်သည်
(၁ကော ၁၆:၈)။ ထိုစာတွင် ကောရိန်သုံးသို့ လာရောက်မည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (၁ကော ၁၆:၅–၈)။
ထို့အပြင် အခြေအနေကို ကြည့်ရှုရန် တိမောသေကို ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သည်
(၁ကော ၄:၁၇၊ ၁၆:၁၀–၁၁)။ တိမောသေသည် ဧဖက်သို့ ပြန်လာသောအခါ ကောရိန်သုံးတွင်
ပြဿနာများ ပိုဆိုးလာကြောင်း သတင်းယူဆောင်လာခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ကောရိန်သုံးအခြေအနေ
လျင်မြန်စွာ ယိုယွင်းလာသဖြင့် ပါဝလုသည် အစီအစဉ်ပြောင်းလဲပြီး
ချက်ချင်းကောရိန်သုံးသို့ သွားရောက်ခဲ့သည်။ ကြိုတင်အသိမပေးဘဲ ဧဖက်မှ
အေဂျီယံပင်လယ်ကို ဖြတ်ကျော်ပြီး တိုက်ရိုက်ကောရိန်သုံးသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။
သို့သော် ထိုအံ့အားသင့်ဖွယ် ခရီးစဉ်သည် ကောင်းစွာမပြီးဆုံးခဲ့ပါ။
ရန်လိုသောတုံ့ပြန်မှုကို ခံခဲ့ရသည် (၂ကော ၂:၁)။ အချို့ခေါင်းဆောင်များက
အသင်းတော်ကို လွှမ်းမိုးယူပြီး ပါဝလု၏ ဦးဆောင်မှုကို စိန်ခေါ်နေကြသည် (၂:၅–၈၊ ၁၀၊
၇:၁၂၊ ၃:၁–၃၊ ၁၁:၁၃–၁၅)။
Shortly after returning to Antioch, Paul embarked
on his third missionary journey. He returned to Ephesus and remained there for
almost three years (Acts 19:8, 10; 20:31). During this time, news reached Paul
that there were some challenges facing the believers in Corinth. Paul wrote a
letter to the Corinthians instructing them not to associate with sexually
immoral people (1 Cor. 5:9). This letter no longer exists. In response to
additional reports, Paul wrote another letter to them from Ephesus—the letter we
know as 1 Corinthians (1 Cor. 16:8). In it he promised to visit the church at
Corinth (1 Cor. 16:5–8). In addition, Paul sent Timothy as his personal envoy
to assess the situation (1 Cor. 4:17; 16:10–11). Timothy appears to have
returned to Ephesus with news that the problems in Corinth had grown worse.
Concerned about the rapidly deteriorating situation in Corinth, Paul apparently
changed his plans and decided to visit Corinth immediately. Without notifying
the Corinthians, Paul sailed directly across the Aegean from Ephesus to
Corinth. His surprise visit, however, did not go well, as it seems that he
experienced a hostile response (2 Cor. 2:1). Some ringleaders had hijacked the
church and were now questioning Paul’s leadership (2:5–8, 10; 7:12; 3:1–3;
11:13–15).
နောက်ထပ်လာရောက်ပါက
ထပ်မံရင်ဆိုင်ရမည်ကို စိုးရိမ်သဖြင့် ပါဝလုသည် စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ပေးရမည့်
ပြဿနာများကို စာတစ်စောင်ဖြင့် ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆုံးမခဲ့သည် (၂:၁–၄)။ ထိုစာကို
တိတုအား အပ်နှံပို့ဆောင်စေခဲ့သည် (၂:၄၊ ၁၃၊ ၇:၁၂)။ ထိုစာသည်
ယခုပျောက်ဆုံးသွားပြီဖြစ်သည်။ တိတုထွက်ခွာပြီးနောက် ပါဝလုသည် ကောရိန်သုံးသားများက
သူ၏ပြင်းထန်သောစကားနောက်ကွယ်ရှိ နက်ရှိုင်းသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို
နားလည်မည်မဟုတ်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် တိတုသည် အသင်းတော်၏ သူတို့အပေါ်
သဘောထားပြောင်းလဲလာကြောင်း သတင်းကောင်းယူဆောင်လာခဲ့သည် (၇:၆–၁၆)။ ဤသတင်းကြားသိရသောအခါ
ပါဝလုသည် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ စာရေးခဲ့သည်။ ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ကောရိန်သုံးသို့
ခရီးထွက်ရင်း မကေဒေါနိဒေသတွင် ဤလက်ရှိ ၂ ကောရိန်သုံးသားမျှွေးစာကို
ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၂:၁၃၊ ၇:၅၊ ၉:၂)။
Worried that another visit to Corinth might
result in more confrontations, Paul decided to deal with the disciplinary
problems in Corinth by sending the church a letter in which he sharply rebuked
the members for their behavior (2:1–4). Titus was given the responsibility of
delivering the letter (2:4, 13; 7:12). This letter is now lost. After Titus
left for Corinth with the letter, Paul began to worry that the Corinthians
might fail to see the deep love and concern behind his candid words.
Eventually, Titus returned with a good report about the church’s attitudinal
change toward Paul (7:6–16). On receiving this news, the apostle wrote to
express his relief and joy. As indicated earlier, Paul wrote our present 2
Corinthians probably while traveling through Macedonia on his way to Corinth
(2:13; 7:5; 9:2).
ဤဆက်ဆံရေး
ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် ပါဝလုသည် အခြားအရေးကြီးသော ကိစ္စများကို စာထဲတွင်
ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ၊ ယေရုရှလင်ရှိ ဆင်းရဲသော သန့်ရှင်းသူများအတွက်
ကတိထားတော်မူသော အကူအညီပေးရန်ကို ပြီးစီးစေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၈:၆–၇၊ ၁၀–၁၁၊
၉:၃–၅)။ ဒုတိယအချက်၊ မှားယွင်းသော တမန်တော်များ၏ လုပ်ရပ်များနှင့်
ကွဲပြားခြားနားသော သူ၏တမန်တော်အမှုတော်ကို ခွဲခြားဖော်ပြပြီး ကောရိန်သုံးသားများ၏
ယုံကြည်ခြင်းကို အန္တရာယ်မှ ကာကွယ်ခဲ့သည် (၂:၁၇၊ ၃:၁၊ ၁၂၊ ၁၁:၃–၄၊ ၁၃–၁၅)။
တတိယအချက်၊ စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်မပေးရန် မျှော်လင့်လျက် သူ၏တတိယအကြိမ် လာရောက်မှုအတွက်
ပြင်ဆင်စေခဲ့သည် (၁၀:၂၊ ၅၊ ၁၁၊ ၁၁:၃၊ ၁၂:၁၉–၂၁၊ ၁၃:၁၀)။
Once this ailing relationship appeared to have
been restored, Paul addressed other equally pressing issues in the letter.
First, he wrote to encourage the church members to complete their promised
collection for the needy saints in Jerusalem (8:6–7, 10–11; 9:3–5). Second, he
differentiated his apostolic ministry from the workings of the false apostles
in order to safeguard the fragile faith of the Corinthian believers (2:17; 3:1,
12; 11:3–4, 13–15). Third, he wrote to prepare the Corinthians for his third visit
to the church, hoping to avoid taking any disciplinary action (10:2, 5, 11;
11:3; 12:19–21; 13:10).
ဓမ္မသစ်ကျမ်း ကိုရံသုံးကျမ်း အဓိက
ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီ ခေါင်းစဉ်များ
ကိုရံသုံးကျမ်းတွင်
ထင်ရှားသော ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီ ခေါင်းစဉ်ကြီး လေးခုရှိသည်။ (၁) သုံးပါးတစ်ဆူ ဘဓါတ်တော်၊ (၂)
နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း၊ (၃) စီမံအုပ်ချုပ်ခြင်း (ဘဏ္ဍာစိုးခြင်း)၊ (၄) တမန်တော်ဆိုင်ရာ
(သို့မဟုတ်) ရာဆိုင်ရာ ဓမ္မအမှုတော်။
ဤကျမ်းစာတစ်အုပ်လုံး၏
ဗဟိုခေါင်းစဉ်မှာ တမန်တော်နှင့် တောင်စောင်းဆိုင်ရာ အမှုတော်ပင်ဖြစ်သည်။
ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ ဖြူစင်မှန်ကန်မှုကို ပြန်လည်အတည်ပြုရန်နှင့် သူ၏အမှုတော်၏
သဘာဝကို ရှင်းလင်းဖော်ပြရန် ကြိုးပမ်းခဲ့သည်။
Theology
and Purpose. Several notable
theological themes are present in 2 Corinthians: (1) the Trinity-Godhead, (2)
comfort and hope, (3) stewardship, and (4) apostolic or pastoral ministry. The
central theme seems to be the apostolic/pastoral ministry as Paul sought to reaffirm
his integrity and the nature of his ministry.
၁. သုံးပါးတစ်ဆူ
ဘုရားသခင် ကိုရံသုံးကျမ်း
၁၃:၁၄ တွင် သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင်၏ ပုံသေနည်းကို တွေ့ရသည်။
နိဂုံးချုပ်အပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလုက ယေရှုခရစ်တော်ထံမှ ကျေးဇူးတော်၊
ခမည်းတော်ဘုရားထံမှ မေတ္တာတော်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ဆက်သွယ်ညီညွတ်ခြင်း
(အတူလက်တွဲခြင်း) ကို အသင်းတော်အား ဆုတောင်းပေးထားသည်။ ဤဘုရားသခင်၏
ကိုယ်တော်တိုင်သုံးပါးသည် ရှင်ပေါလု ကိုရိန်သုံးသို့ စာရေးရခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်တွင်
အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ခဲ့သည်။ သူသည် သူ၏တမန်တော်အမှုတော်နှင့် အသင်းတော်၏
ကယ်တင်ခြင်းဇာတ်လမ်းတွင် ဘုရားသခင်သုံးပါးတို့၏ စုပေါင်းအခန်းကဏ္ဍကို
အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ “ဘုရားသခင်” ဟူသော ဂရိစကားလုံးကို ဤကျမ်းစာတွင် အကြိမ် ၇၀
ကျော် သုံးစွဲထားသည်။ခမည်းတော်ဘုရားသည် ရှင်ပေါလု၏ တမန်တော်ခေါ်ယူခြင်းကို
အလိုတော်ရှိခဲ့ပြီး၊ သူနှင့်သူ၏အဖွဲ့သားများကို ဧဝံဂေလိတရားအမှုတော်၏
အရည်အချင်းပြည့်မီသော အမှုတော်များအဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူခဲ့သည်။ ကိုရိန်သုသားတို့သည်
ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်ဖြစ်သည် (၁:၁၊ ၃:၆၊ ဂလာတိ ၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဘုရားသခင်သည် ရှင်ပေါလု၏အမှုတော်ကို စစ်မှန်ကြောင်း သက်သေခံတော်မူသည် (၂ကော ၁:၂၃၊
၂:၁၇၊ ၁၁:၃၁)။ ထိုအမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်
(၂:၁၄၊ ၆:၆-၇၊ ၁၀:၄-၅၊ ၁၂:၁၉၊ ၂၁၊ ၁၃:၄၊ ၇)။ ဘုရားသခင်၏ သစ္စာတော်ကို
အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (၁:၁၈-၁၉)။ ယေရှုခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်အားဖြင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သလို၊ ယုံကြည်သူများလည်း နောက်ဆုံးနေ့တွင် ဘုရားသခင်အားဖြင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ကြရမည် (၄:၁၃-၁၅)။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ချီးမွမ်းခြင်း၏
အရာဝတ္ထုဖြစ်တော်မူသည် (၁:၃၊ ၄:၁၅၊ ၉:၁၅၊ ၁၁:၃၁)။ ဘုရားသခင်သည် ရှင်ပေါလု၏
အမှုတော်ခေါ်ယူခြင်း၊ အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ အသက်ရှင်ခြင်းနှင့်
နောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်းအားလုံးတွင် ပါဝင်နေတော်မူသည်။
1. The Trinity-Godhead. The Godhead formula appears in 2 Corinthians 13:14. In the epilogue, Paul
extends to the church grace from Jesus Christ, love from God the Father, and
fellowship or communion with the Holy Spirit. These divine Persons played a
significant role in Paul’s purpose for writing to the church. He focuses on
their collective role in his apostolic ministry as well as in the salvation
story of the church. The person of God pervades this letter. The Greek word for
“God” is used more than seventy times. God the Father willed Paul’s apostleship
and made him and his coworkers able ministers of the gospel. Believers in
Corinth constituted the church of God, highlighting ownership (1:1; 3:6; cf.
Gal. 1:15). God bore true witness to Paul’s ministry as an authentic ministry
(2 Cor. 1:23; 2:17; 11:31) made possible by His power (2:14; 6:6–7; 10:4–5;
12:19, 21; 13:4, 7). His faithfulness is emphasized (1:18–19). Just as Jesus
was raised up by God, believers are to be raised up by Him in the last day (4:13–15).
Therefore, He becomes the object of praise (1:3; 4:15; 9:15; 11:31). God is
woven into all facets of Paul’s ministerial calling, service, existence, and
final redemption.
ရှင်ပေါလုသည်
ယေရှုကို “ခရစ်တော်” (လိမ်းပိုင်တော်မူသောသူ) ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ဤစာကိုရေးရခြင်း၏
အကြောင်းအရင်းများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ “ခရစ်” ဟူသော အမည်ကို ကိုရံသုံးကျမ်းတွင်
အကြိမ် ၄၀ ကျော် သုံးထားသည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် ရှင်ပေါလု၏ တမန်တော်အာဏာပိုင်ခွင့်၏
အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည် (၁:၁၊ ၅:၂၀၊ ၁၀:၁ နှင့် တွေ့ရှိခဲ့သည် တောလမ်းခရီးတွင်
ခရစ်တော်က “ငါသည် သင်ညှဉ်းဆဲသောယေရှုဖြစ်၏” ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သည် - တမန်တော် ၉:၅၊
၁၅)။ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင့်သားတော်အနေဖြင့် ရှင်ပေါလု ကိုရိန်သုသားတို့အား
ဟောပြောခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရား၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည် (၁:၁၉၊ ၄:၄-၅၊ ၁၀:၁၄၊ ၁၁:၄)။
“ခရစ်တော်၌” ဆိုသော ရှင်ပေါလု၏ မကြာခဏသုံးသော စကားစုကို ဤကျမ်းတွင် အကြိမ်များစွာ
သုံးထားပြီး၊ ကယ်တင်ခြင်း၏ နယ်ပယ်နှင့် ယုံကြည်သူများ၏ ခရစ်တော်နှင့်
ပေါင်းစည်းခြင်းကို အတည်ပြုသည် (၁:၂၁၊ ၂:၁၄၊ ၁၇၊ ၃:၁၄၊ ၅:၁၇၊ ၁၁:၃)။ ခရစ်တော်သည်
အမှုတော်၊ ဘုရားသခင်နှစ်သက်သော အပြုအမူများနှင့် ယုံကြည်ခြင်းတွင် ဇွဲရှိခြင်း၏
အကြောင်းရင်းနှင့် တွန်းအားဖြစ်သည် (၅:၁၄-၁၆၊ ၈:၉၊ ၁၂:၉-၁၀)။ အသင်းတော်သည်
ခရစ်တော်အား လက်ထပ်ထားသော မင်္ဂလာဆောင်သတို့သမီးကဲ့သို့ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်တစ်ပါးတညီ
သာလျှင်ရှိသည် (၁၁:၂)။
Paul’s designation of Jesus as Christ is
significant in addressing issues that called forth the writing of the letter.
By this designation, Jesus is the Anointed One. The mission of Christ was
foretold by Isaiah and Daniel (Is. 61:1; Dan. 9:24–27). The title Christ
appears more than forty times in 2 Corinthians. This means that Paul attached
to it great significance. Jesus Christ was the source of Paul’s apostolic
authority (1:1; 5:20; 10; cf. Acts 9:5, 15), and He is, as the Son of God, the
substance of the gospel that Paul preached to the Corinthians (2 Cor. 1:19;
4:4–5; 10:14; 11:4). “In Christ,” a frequent Pauline phrase, is employed
several times to affirm the sphere of salvation and the believers’ union with
Christ. It explains and motivates the conscious and spontaneous actions of
believers (1:21; 2:14, 17; 3:14; 5:17; 11:3; cf. Rom. 3:24; 1 Cor. 1:2; Gal.
2:16; Eph. 2:10). Christ is the reason and the motivation for ministry, godly
acts, and perseverance in the faith (2 Cor. 5:14–16; 8:9; 12:9–10). There is
only one Christ to whom the church is metaphorically married (11:2). This title
suggests that Jesus was divinely appointed, commissioned, and accredited as the
Savior of humanity (John 1:1–14; Acts 2:22; Gal. 4:4). Since Paul was appointed
by Christ as His apostle and the content of his preaching was Jesus Christ, the
meaning of his ministry revolved around the significance of this name.
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို
ကိုရံသုံးကျမ်းတွင် အနည်းငယ်သာ ဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများ၏
အမှုတော်ကို ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ထားပြီး အောင်မြင်သောအမှုတော်အတွက်
အာမခံချက်ပေးထားသည် (၁:၂၂၊ ၃:၃၊ ၅:၅၊ ၆:၆)။ ကိုရိန်သုသားတို့အကြားတွင် ရှင်ပေါလု ပြုခဲ့သော
နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများသည် ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးဖြစ်သည် (၁၂:၁၂)။
ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုနှင့် တပည့်တော်များ နိမိတ်လက္ခဏာများ ပြုစဉ်ကလည်း
အတူရှိတော်မူခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏လူမျိုးနှင့် နီးကပ်စွာဆက်ဆံမည်ဟူသော
ကတိတော်ကို ၁၃:၁၄ တွင် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။
The Holy Spirit features briefly in 2
Corinthians. The ministry of Paul and his associates had been sealed with the
Spirit as a guarantee for successful ministry (1:22; 3:3; 5:5; 6:6). As Paul
stated elsewhere, the signs and wonders accomplished among the Corinthian
believers by him were the result of the influence of the Spirit (12:12; Rom.
15:19; Heb. 2:4). The Holy Spirit was with both Jesus and His disciples when
they performed signs and miracles (Mark 3:22–29; Luke 12:12; John 20:22; Acts
1:8). The promise that the Spirit would have a close relationship with God’s
people is echoed in 2 Corinthians 13:14. Just as the Spirit guaranteed Paul’s
ministry through thick and thin, so also He would continually be by the side of
the Corinthians.
၂.
နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် မျှော်လင့်ခြင်း ခရစ်ယာန်ဆင်းရဲဒုက္ခ သည်
ကိုရံသုံးကျမ်း၏ အဓိက ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီခေါင်းစဉ်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည်
ခရစ်တော်အတွက် အသက်အန္တရာယ်နှင့် ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဖော်ပြထားသည်
(၁:၃-၁၁၊ ၄:၇-၁၈၊ ၆:၃-၁၀၊ ၁၂:၁-၁၀)။ တိတုကို တြိုအမြို့တွင် မတွေ့သဖြင့် စိုးရိမ်ပူပန်ခဲ့သည်
(၂:၁၃)။ သို့သော် ထိုဆင်းရဲဒုက္ခများကြားတွင် နှစ်သိမ့်ပေးသော ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို
နှစ်သိမ့်ပေးတော်မူပြီး သေခြင်းမှ ကယ်တင်တော်မူခဲ့သည် (၁:၁၀၊ ၇:၇၊ ၁၁:၃၂-၃၃)။
ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်မတော်မူသော်လည်း ရှင်ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်းတွင် ဇွဲရှိခဲ့သည်
(၂တိ ၄:၁၇-၁၈၊ ဒံယေလ ၃:၁၇-၁၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
2. Comfort and Hope. Christian suffering is one of the principal theological themes in 2
Corinthians. Paul recounted the life-threatening sufferings he experienced for
the sake of Christ (1:3–11; 4:7–18; 6:3–10; 12:1–10). He was anxious when he
could not find Titus in Troas, from whom he expected some news from Corinth
(2:13). But amid the sufferings and instability, God the Comforter and
Deliverer comforted and delivered him (1:10; 7:7; 11:32–33). Even if God would
not deliver him, Paul was determined to persevere in the faith because God
would preserve him in the midst of his trials (2 Tim. 4:17–18; cf. Dan.
3:17–18).
ခရစ်တော်၏
အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အထူးအလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်တော်အတွက်
သေရပါသော်လည်း၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မျှော်လင့်သည် (၁:၈-၁၀၊ ၅:၄)။
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်သည် ယေရှုခရစ်တော်၏
သမိုင်းဝင်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ခိုင်ခိုင်မာမာ တည်ရှိသည် (၄:၁၄)။
ထိုမျှော်လင့်ချက်ကြောင့် ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏အဖွဲ့သားများသည် စိတ်ဓာတ်မကျဘဲ
အဆုံးတိုင်အောင် သစ္စာရှိကြသည် (၄:၇–၅:၁၀၊ ၁ကော ၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်အား သစ္စာရှိစေရန် တွန်းအားပေးအသုံးပြုထားသည်
(၅:၁၀)။
Christ’s death and resurrection are given special
attention in 2 Corinthians. If Paul died for the sake of Christ, he trusted in
God’s promise of the resurrection (2 Cor. 1:8–10), when everything mortal may
be “swallowed up by life” (5:4). The hope of the resurrection is also firmly
anchored in the historic resurrection of Jesus (4:14). On the basis of this
hope, Paul and his associates did not lose heart but remained faithful to the
end (4:7–5:10; cf. 1 Cor. 15). The final judgment was mentioned to motivate
believers to faithfulness to God (2 Cor. 5:10). Ministry aims at creating hope
in the human heart based on God’s promises and in nurturing this hope to the
end.
၃. စောင့်ရှောက်မှု။
ခရစ်ယာန်စောင့်ရှောက်မှုသည် ၂ကောရိန်သု ၈-၉ တွင် ကျမ်းစာချဲ့စာအုပ်တွင်
မည်သည့်စာအုပ်ထက်မဆို ပိုမိုထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ပါလုသည်
ကောရိန်သုတော်တို့အား ယေရုရှလင်မြို့၌ ဆင်းရဲနွမ်းပါးနေကြသော သန့်ရှင်းသူတို့အား
ငွေကြေးအရင်းအမြစ်များဖြင့် ကူညီထောက်ပံ့ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည်
သန့်ရှင်းသူတို့၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန်
တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရစေခဲ့သည် (၈:၁၄; နှိုင်းယှဉ် ၁ကောရိန်သု ၁၆:၁-၃)။ ဆင်းရဲသောသူတို့ကို
ထောက်ပံ့ရန် ဆန္ဒရှိခြင်းကိုပင် ခရစ်ယာန်စောင့်ရှောက်မှု၏ အမှန်တကယ်အနှစ်သာရအဖြစ်
အလေးပေးဖော်ပြထားသည် (၂ကောရိန်သု ၉:၅)။ ပေးကမ်းခြင်းအတွက် အဓိက
လှုံ့ဆော်မှုနှစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ
ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းမှတစ်ဆင့် ယုံကြည်သူတို့ထံ ရောက်ရှိလာသော
ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်လက်ဆောင်ဖြစ်ပြီး ထိုကျေးဇူးတော်သည် သူတို့တွင်
ပေးကမ်းလိုသောစိတ်ထားကို သွေးထိုးလှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ၈:၁)။
ဘုရားသခင်ထံမှ လက်ခံရရှိသော လက်ဆောင်သည် ယုံကြည်သူတို့ကို ထာဝရဘုရားထံမှ လာသော
စိတ်ထားနှင့်အညီ ပေးကမ်းရန် လှုံ့ဆော်ပေးသင့်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ယုံကြည်သူတို့သည်
ဘုရားသခင်ထံမှ များစွာသော ကောင်းချီးများ ခံစားရရှိထားသောကြောင့် ပေးကမ်းသင့်သည်
(၉:၈-၁၁)။ ကောရိန်သုတော်တို့သည် မိမိတို့၏လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းရုံသာမက
အခြားသူများနှင့်လည်း ဝေမျှနိုင်ရန် ထာဝရဘုရားထံမှ လုံလောက်စွာ ခံစားရရှိထားကြသည်။
တတိယအချက်အနေဖြင့် ပေးကမ်းရန် အရေးအကြီးဆုံး လှုံ့ဆော်မှုမှာ ခရစ်တော်သည်
ကျွန်ုပ်တို့ကို ရွေးနုတ်ရန်အတွက် ဆင်းရဲသောသူ ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းတွင် တွေ့ရှိရသည်
(၈:၉)။ ထိုခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အရာအားလုံးကို စွန့်ကြဲပေးခဲ့ပြီး
ဘုရားသခင်၏မေတ္တာတော်၏ အထွဋ်အထိပ်ဆုံး ဖော်ပြမှုကို ပြသခဲ့သည်။ စောင့်ရှောက်မှုဆိုသည်မှာ
ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသမျှ အရာအားလုံးအတွက်၊ အထူးသဖြင့် သူ၏သားတော်မှတစ်ဆင့်
ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှအတွက် ကျေးဇူးတင်လျက် တုံ့ပြန်ခြင်းပင်
ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဆန္ဒအလျောက်နှင့် ရက်ရောစွာ ထာဝရဘုရားအတွက် ပေးလှူသော
ပူဇော်သက္ကာမှန်သမျှသည် ဆန္ဒအလျောက်ပူဇော်သက္ကာပင် ဖြစ်သည် (၈:၃; ၉:၁၁-၁၂)။
ထိုသို့ပေးလှူခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ဘဝကို ထာဝရဘုရားအပ်နှံလိုသော
မေတ္တာနှလုံးသားစိတ်ထားကို လက်တွေ့ထင်ရှားစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
3. Stewardship. Christian stewardship is more pronounced in 2 Corinthians 8–9 than in any
other NT book. Paul appealed to the Corinthians to support the needy saints in
Jerusalem with their financial resources. The church was made to feel
responsible for relieving the physical needs of the saints (8:14; cf. 1 Cor.
16:1–3). Willingness to support the needy is emphasized as the true essence of
Christian stewardship (2 Cor. 9:5). Two primary motivations for giving are
mentioned. The first one is the gift of divine grace, which reached the
believers through the proclamation of the gospel and that instilled in them a
disposition to give (cf. 8:1). A gift received, in this case from God, should
move believers to give with a disposition coming from the Lord. Second,
believers should give because they have received many blessings from God
(9:8–11). The Corinthians had received enough from the Lord to provide for
their needs and to share with others. Third, the most important motivation to
give is found in Christ, who became poor for us in order to redeem us (8:9). He
gave all He had for us in the most sublime manifestation of divine love.
Stewardship is in essence a response of gratitude to God for all He has given
to us and particularly for what He did for us through His Son. Therefore, any
offering given willingly and generously to the Lord is a freewill offering
(8:3; 9:11–12). It is in fact the embodiment of the loving disposition of our
hearts to surrender our lives to the Lord.
၄.
တမန်တော်အမှုတော်နှင့် လုံးအမှုတော်။ တမန်တော်အမှုတော် သို့မဟုတ် လုံးအမှုတော်ကို
အသင်းတော်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထြားမှုနှင့် ဘဝအပေါ် သက်ရောက်မှုနှင့်ဆိုင်သော
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ဖြင့် သတ်မှတ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံး၏
ဗဟိုချက်အကြောင်းအရာပင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် ပါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်နှင့်
ကျေးဇူးတော်အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူသည် (နှိုင်းယှဉ် ၈:၂၃)၊ ပါလုသည် အသင်းတော်ကို
တည်ထောင်သူအဖြစ် အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည် (၂ကောရိန်သု ၁:၁၉; ၁၁:၂၊ ၂၈; နှိုင်းယှဉ် တမန်တော်ဝတ္ထု ၁၈:၈;
၁ကောရိန်သု ၁:၁၄-၁၇;
၂:၁-၂)။ ထို့ကြောင့်
သူသည် အသင်းတော်ကို ခမည်းတော်တစ်ပါးအဖြစ် ဆက်ဆံခဲ့သည် (၂ကောရိန်သု ၆:၁၃; ၁၂:၁၄)၊
နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သိုးထိန်းဆရာတစ်ဦးအဖြစ် မိမိသိုးအုပ်ငယ်တို့၏ လိုအပ်ချက်များကို
နားလည်သဘောပေါက်သူဖြစ်သည် (၁:၂၄; ၂:၆၊
၇; ၆:၁;
၁၀:၂; ၁၃:၅၊ ၁၀)။ သူသည်
မိမိသားသမီးတို့ကို သူနှင့် အပြည့်အဝ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၁:၁၄;
၆:၁၁–၇:၂)၊
သားသမီးတို့၏ နောင်တရခြင်းကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး
နောင်တရပြသထားသော အပြစ်ကျူးလွန်သူကို ခွင့်လွှတ်ရန်နှင့် နှစ်သိမ့်ရန် ပြင်းထန်စွာ
တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂:၅-၁၁; ၇:၉၊
၁၆)။ ပါလုသည် အသင်းတော်အတွင်းရှိ အပြစ်သားတို့ကို နောင်တရရန် တိုက်တွန်းခဲ့ပြီး
အသင်းတော်ဆိုင်ရာ စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် ကြိုးစားခဲ့သည်
(၁၂:၂၀–၁၃:၃)။ ယေရုရှလင်မြို့၌ သန့်ရှင်းသူတို့၏ ငွေကြေးလိုအပ်ချက်များကို
ကူညီရာတွင် သူ၏ချဉ်းကပ်ပုံသည် ယုံကြည်သူတို့ကို ပထဝီဝင်နေရာဒေသမခွဲခြားဘဲ
တစ်ခုတည်းတည်ရှိသည်ဟု သူမည်ကဲ့သို့ ရှုမြင်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည်
တစ်ခုတည်းဖြစ်သောကြောင့် လိုအပ်ချက်ရှိရာနေရာတိုင်းတွင် အချင်းချင်း
ဂရုစိုက်သင့်သည်။ ဤစာတမ်းတွင် ထင်ရှားစွာ ပြသထားသော ကျေးဇူးပြုခြင်းအလေ့အကျင့်သည်
စစ်မှန်သော ကျေးဇူးပြုမှု၏ စိတ်ဓာတ်ကို ပြသထားသည်။
4. Apostolic or Pastoral Ministry. Apostolic or pastoral ministry is defined in terms of its impact on the
spiritual growth and life of the church. This is the central theme of the
letter. Jesus Christ was the source of Paul’s apostolic and pastoral ministry
(cf. 8:23), and Paul was ministering to the church as its founder (2 Cor. 1:19;
11:2, 28; cf. Acts 18:8; 1 Cor. 1:14–17; 2:1–2). Hence, he was relating to the
church as a father (2 Cor. 6:13; 12:14) who, as a tender pastor, was sensitive
to the needs of his flock (1:24; 2:6, 7; 6:1; 10:2; 13:5, 10). He entreated his
children to reconcile fully with him (1:14; 6:11–7:2), expressed his joy over
the children’s repentance, and strongly urged them to forgive and comfort the
offender who had shown signs of repentance (2:5–11; 7:9, 16). Paul appealed to
sinners within the church to repent and tried to avoid taking ecclesiastical
disciplinary actions (12:20–13:3). His approach in ministering to the financial
needs of the saints in Jerusalem indicates how he viewed believers as one,
irrespective of their geographical locations. Since they were one, they were to
care for each other wherever the need was. The practice of pastoral care
epitomized in this letter demonstrates the true spirit of pastoral ministry.
၂ကောရိန်သုစာအုပ်ကို
တာဝန်ယူမှုရှိပြီး ရလဒ်ကောင်းများ ရရှိစေသော အမှုတော်ဆောင်ရန်အတွက်
ကျေးဇူးပြုလမ်းညွှန်စာအုပ်အဖြစ် ဆိုနိုင်သည်။ ပါလုအတွက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည်
အလုပ်အကိုင်တစ်ခု မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်နှင့် နက်ရှိုင်းသော ဝိညာဉ်ရေးဆက်ဆံရေး
လိုအပ်သော ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းဖြင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။
ဘုရားသခင်၏ သံတမန်တစ်ဦးအနေဖြင့် အမှုတော်ဆောင်သူသည် သင့်လျော်သော
ကျင့်ကြံပြုမူမှုနှင့် ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးသတင်းစကားကို
ရှင်းလင်းစွာ ကြေညာခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်စားပြုရမည်။ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည်
ခေါ်တော်မူခြင်း၊ ရွေးကောက်တော်မူခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏
ခွန်အားပေးခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာပြီး ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူမျိုးတို့အပေါ်
နက်ရှိုင်းသော တာဝန်ယူမှုနှင့် အတူလိုက်ပါလာသည်။ အခြားနည်းအားဖြင့် ပါလုအဆိုအရ
အမှုတော်၏အဓိကအချက်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏လူမျိုးတို့အပေါ် မယိမ်းယိုင်သော
ကတိကဝုတ်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင် ဖြစ်သည်။ ပါလုအတွက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည်
ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော သတင်းစကားကို ကြေညာခြင်းနှင့် ခံယူခြင်း၊
လိမ်ညာဆရာများကို ဆန့်ကျင်တိုက်ခိုက်ခြင်း လိုအပ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားကို ဆန့်ကျင်သော
အင်အားစုများရှိပြီး အသင်းတော်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော
အခြေအနေမျိုးတွင် လူများကို ခရစ်တော်ထံ ပြန်လည်ဆွဲယူနိုင်ရန် မေတ္တာနှင့်
အမှုတော်ဆောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဆန့်ကျင်မှုသည် အသင်းတော်ပြင်ပမှရော အတွင်းမှပါ
လာနိုင်သောကြောင့် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် မကြာခဏ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့်
လိုက်ပါလာတတ်သည်။ ထိုအခါ ခံနိုင်ရည်ထားရှိရန် လိုအပ်ပြီး ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့၏ နှစ်သိမ့်ခြင်း၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်တော်မူကြောင်း မမေ့ပါနှင့်။
စစ်မှန်သော အမှုတော်ဆောင်ခြင်းသည် အပြစ်သားတို့ကို ဘုရားသခင်နှင့်
ပြန်လည်သင့်မြတ်စေပြီး ယုံကြည်ခြင်းတွင် ခိုင်ခံ့စေကာ ခရစ်တော်
ပြန်ကြွလာတော်မူချိန်ကို မျှော်လင့်စောင့်ဆိုင်းရာ၌ ကျွန်ုပ်တို့၏
မေတ္တာကျိုးဇယ်းများအတိုင်း ဆုချီးမြှင့်တော်မူမည်ကို စောင့်မျှော်စေသည် (၅:၁၀)။
It could be said that 2 Corinthians serves as a
pastoral manual for a responsible and result-oriented ministry. For Paul,
ministry was not a profession but a divine calling to service requiring a deep
spiritual relationship with Christ. As an ambassador of God, the minister is to
represent Him through proper conduct and through the clear proclamation of the
message of reconciliation through Christ. Ministry is the result of a calling,
election, and enabling work of the Spirit and is accompanied by a profound
sense of responsibility toward God and His people. In other words, at the core
of ministry, according to Paul, we find unwavering commitment to and love for
God and His people. For Paul, the ministry required a willingness to proclaim
and defend the message given by God to His church against false teachers. There
are forces that oppose the gospel and that can influence the church. In such
cases, it is necessary to lovingly minister to the church so as to win the
people back to Christ. Since the opposition comes from both outside and within
the church, ministry is often characterized by suffering. In this case,
perseverance is needed while we keep in mind that God is our source of comfort.
True ministry reconciles sinners to God and establishes them in the faith in
the anticipation of the return of Christ, when He will reward us according to
our works of love (5:10).
အခန်းကြီး - ၁
၂ ကောရိန်သု ၁:၁–၁၁ အဖွင့်နိဒါန်း
ရှေးကမ္ဘာသားတို့
စာတစ်စောင်ရေးသောအခါ အဓိကထူးခြားချက်တစ်ခုမှာ အဖွင့်နိဒါန်းပိုင်းဖြစ်သည်။
ဤနိဒါန်းသည် စာရေးသူနှင့် စာလက်ခံသူကြား ဆက်ဆံရေးကို တည်ထောင်ပေးတတ်သည်။ ထို့ပြင်
စာတစ်စောင်လုံး၏ အကြောင်းအရာနှင့် အဓိကအကြောင်းအရာများကို အရေးကြီးစွာ
ဖော်ပြတတ်သည်။ ၂ ကောရိန်သုစာစောင်၏ ပဌမဆုံး ကျမ်းပိုဒ်တစ်ဆယ့်တစ်ပိုဒ်ကို
ဤရည်ရွယ်ချက်များအတွက် ရေးသားထားခြင်းဖြစ်သည်။ ပါဝလုနှင့် ကောရိန်သုအသင်းတို့၏
ဆက်ဆံရေး တင်းမာနေချိန်၊ သူ၏တမန်တော်အခွင့်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ခံနေရချိန်တွင် သူ၏
အရည်အချင်းနှင့် ဓမ္မအမှုတော်ကို ထပ်မံအတည်ပြုရခြင်း မလွဲမသွေဖြစ်သွားသည်။ ဤအဖွင့်နိဒါန်းတွင်
အဓိကအပိုင်းနှစ်ပိုင်းပါဝင်သည်။ (၁)
နှုတ်ဆက်စကား (၁:၁–၂) နှင့် (၂)
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း (၁:၃–၁၁) တို့ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည်
သူ၏တမန်တော်အဖြစ်အပါယ်၏ ဇစ်မြစ်နှင့် သဘောတရားကို (၁:၁–၂) တွင် ဖော်ပြထားသည်။
ထို့ပြင် သူနှင့် အသင်းတော်ကြား နီးကပ်စွာဆက်နွယ်နေသည့် ချစ်ခြင်းဆက်ဆံရေးကို
ဖော်ပြထားသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများအလယ်၌ ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းတော်နှင့် သေခြင်းမှ
ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းထားသည် (၁:၃–၁၁)။
COMMENTARY
1:1–11
PROLOGUE
One of the chief characteristics of ancient letters is the prologue, which
establishes a relationship between the sender and the recipient. It also
provides significant information about the content and the main themes of the
entire letter. The opening eleven verses of 2 Corinthians were designed to
serve these intentions. In a circumstance in which Paul’s relationship with the
church was strained and his authority was being questioned, it was inevitable
for him to reassert his qualifications and his ministry. The prologue consists
of two main parts: the salutation (1:1–2) and the thanksgiving (1:3–11). Paul
revealed the source and nature of his apostleship (1:1–2) and described the
close bond existing between him and the church. He praised God in the midst of
trials for His comfort and for delivering him from death (1:3–11).
၁:၁–၂။ နှုတ်ဆက်စကား။ ဤနှုတ်ဆက်စကားတွင်
ရှင်ပေါလုသည် စာတစ်စောင်၏ ပေးပို့သူအဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ဖော်ပြထားပြီး တိမောသေကို
ပူးတွဲပေးပို့သူအဖြစ် ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ ကောရိန်မြို့၌ရှိသော
ဘုရားသခင်၏လူမျိုးနှင့် အာခါယပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရှိ ယုံကြည်သူများ၊ ဆိုလိုသည်မှာ
“သန့်ရှင်းသူများ” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသောလူမျိုး” တို့သည် ဤစာကို
လက်ခံရရှိသူများဖြစ်သည် (အဆူး ၁)။ ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ခမည်းတော်နှင့်
ယေရှုခရစ်တော်ထံမှ ကောရိန်မြို့ရှိ အသင်းတော်သို့ နှုတ်ဆက်စကားကို ပို့ဆိုခဲ့သည်
(အဆူး ၂)။ ဤအပိုင်း၏ အဓိကအချက်မှာ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော
အသင်းတော်နှင့် ရှင်ပေါလု၏ အထူးဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ဂရိ-ရောမခေတ်က စာများသည်
ပုံမှန်အားဖြင့် ပေးပို့သူ၏နာမည်၊ ထိုသူ၏ရာထူးသို့မဟုတ် အလုပ်အကိုင်၊
လက်ခံသူများကို အမည်ပေးပြီး နှုတ်ဆက်စကားနှင့်
ကျန်းမာပျော်ရွှင်ပါစေသောဆန္ဒများဖြင့် စတင်လေ့ရှိသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ထိုဓလေ့ကို
လိုက်နာခဲ့သော်လည်း ထူးခြားသောကွဲပြားမှုများရှိခဲ့သည်။ ၁ သက်သာလောနိက်၊ ၂
သက်သာလောနိက်၊ ဖိလိပ္ပိနှင့် ဖိလေမုန်စာများမှအပ ကျန်စာအားလုံးတွင် ရှင်ပေါလုသည်
ယေရှုခရစ်တော်၏ “တမန်တော်” အဖြစ် သူ့ကိုယ်သူ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (၂ ကောရိန် ၁:၁)
(ဥပမာ၊ ရောမ ၁:၁; ၁
ကောရိန် ၁:၁)။ သူသည် ကိုယ်တိုင်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ခေါ်တော်မူခြင်းအတွေ့အကြုံတွင်
ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ခရစ်တော်၏အထူးဗျာဒိတ်ရူပါရုံကြောင့်
တဆယ့်နှစ်ပါးသောတမန်တော်များနှင့် တန်းတူညီမျှဖြစ်ကြောင်း တောင်းဆိုခဲ့သည် (တမန်
၉:၁၅; ၁
ကောရိန် ၉:၁; ဂလာတိ
၁:၁၅–၁၆; ၂
ကောရိန် ၁၂:၁–၁၄)။ အထူးသဖြင့် ၂ ကောရိန်စာတွင် ကိုယ်ကိုယ်ကိုယ်ချီးမွမ်းသော
တမန်တော်များရောက်ရှိလာခြင်းနှင့် ရှင်ပေါလု၏တမန်တော်အဖြစ်ကို
သံသယဝင်လာခြင်းကြောင့် ဤသို့တောင်းဆိုရခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (၁၀:၁၂; ၁၁:၁၃၊ ၂၃)။
ဤနည်းဖြင့် သူသည် ယေရုရှလင်သို့ လှူဒါန်းငွေပို့ဆောင်ရန် အသင်းတော်များမှ
စေလွှတ်သော တမန်တော် (apostoloi) များနှင့်
ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည် (၈:၂၃)။ အနှစ်သာရအားဖြင့် သူ၏တမန်တော်အဖြစ်သည်
ကိုယ်တိုင်တောင်းဆိုခြင်း သို့မဟုတ် အသင်းတော်၏ခန့်အပ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ
ဘုရားသခင်၏ရွေးကောက်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်သည် ယုဒလူမျိုးနှင့်
တပါးအမျိုးသားများကို ရောက်ရှိစေရန် ရွေးချယ်ထားသော ကိရိယာတစ်ခုဖြစ်သည် (တမန်
၉:၁၅)။ သူ၏ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်မှာ ရှင်ပေါလု၏တမန်တော်အာဏာကို
ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အာဏာကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (၂ ကောရိန်
၅:၁၈–၂၀)။
1:1–2.
Salutation. The salutation
identifies Paul as the sender of the letter and Timothy as co-sender. The
church of God in Corinth and the believers—“saints” or “holy people”—in the
whole region of Achaia (v. 1) were the recipients of the letter. Paul extended
greetings to the church from God the Father and Jesus Christ (v. 2). The main
focus of this section is Paul’s special relationship with the church as
occasioned by the will of God. Usually, letters from the Greco-Roman period
began by naming the sender, that person’s office or profession, and the
recipients, followed by greetings and wishes for good health. Paul followed
this practice with marked differences. With the exception of 1 and 2
Thessalonians, Philippians, and Philemon, Paul called himself “an apostle” of
Jesus Christ (1:1) in all his letters (e.g., Rom. 1:1; 1 Cor. 1:1). He claimed
equality with the twelve apostles on the basis of the special revelation of
Christ that God had granted him during his conversion and call (Acts 9:15; 1
Cor. 9:1; Gal. 1:15–16; 2 Cor. 12:1–14). Particularly in 2 Corinthians, such a
claim may have been due to the recent arrival of the self-commended apostles
and the growing questioning of Paul’s apostleship (10:12; 11:13, 23). In this
way, he distinguished himself from the apostoloi
(“apostles,” “messengers”) of the churches who were to deliver the collection
to Jerusalem (8:23). In essence, his apostleship was not by self-assertion or
congregational appointment but by divine election. He was a chosen instrument
through whom God would reach out to both Jews and Gentiles (Acts 9:15). The
implication of his divine appointment is that rejecting Paul’s apostolic
authority would be the same as rejecting God’s authority (2 Cor. 5:18–20).
ရှင်ပေါလုသည်
သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တိမောသေကို “ကျွန်ုပ်တို့၏ညီအစ်ကို” ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (၂
ကောရိန် ၁:၁)။ ဤသည်မှာ စာကိုပို့ဆောင်သူများအတွက် ပုံမှန်ခေါ်ဝေါ်ပုံဖြစ်ပြီး
ထိုသူများသည် လက်ခံသူများက ကိုယ်တိုင်သိကျွမ်းသူများဖြစ်သည် (၁ ကောရိန် ၁:၁;
ကိုးကား ၁ ကောရိန်
၄:၁၇; ၂
ကောရိန် ၁:၁; ကောလောသဲ
၁:၁; ဖိလေမုန်
၁:၁)။ အလားတူပင် ယုံကြည်သူအားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုတည်းတွင်
ပါဝင်ကြသောကြောင့် သူတို့ကြားရှိ နီးကပ်သောဆက်နွယ်မှုကို ကောရိန်တို့အား သတိပေးရန်
လိုအပ်ခဲ့သည် (တမန် ၉:၁၇; ရောမ
၁၂:၅; ၁
ကောရိန် ၁၂:၁၂; ကိုးကား
ရောမ ၁၆:၂၂)။ တိမောသေသည် ကောရိန်သို့ ရှင်ပေါလု၏ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ၁
ကောရိန်စာကို ပို့ဆောင်ပေးခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၁ ကောရိန် ၄:၁၇; ၁၆:၁၀–၁၁)။ ဤဒုတိယစာကိုမူ တိတုက
ပို့ဆောင်ခဲ့သည် (၂ ကောရိန် ၈:၆၊ ၁၆–၁၈)။
Paul called his coworker, Timothy, “our brother”
(2 Cor. 1:1). This is the normal reference for carriers of his letters, who
were personally known by the recipients (1 Cor. 1:1; cf. 1 Cor. 4:17; 2 Cor.
1:1; Col. 1:1; Philem. 1:1). Perhaps equally important was the need to remind
the Corinthians of the close bond shared by believers because they all belonged
to the one body of Christ (Acts 9:17; Rom. 12:5; 1 Cor. 12:12; cf. Rom. 16:22).
Timothy was Paul’s envoy to Corinth and may have even delivered the letter of 1
Corinthians (1 Cor. 4:17; 16:10–11). Titus was given that task for the second
letter (2 Cor. 8:6, 16–18).
ရှင်ပေါလုသည်
ကောရိန်မြို့၌ရှိသော ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်နှင့် အာခါယပြည်နယ်တစ်ခုလုံးရှိ
သန့်ရှင်းသူအားလုံးတို့အား နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ ကောရိန်ရှိ ယုံကြည်သူများကို
ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော် (ekklēsia) ဟု
သတ်မှတ်ခဲ့သည်။ “ဘုရားသခင်၏” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် အသင်းတော်သည်
ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း အရိပ်အမြွက်ဖော်ပြသည် (၁:၁)။
ရှင်ပေါလု၏တမန်တော်အဖြစ်သည် ဘုရားသခင်ကြောင့်ဖြစ်သည့်အလျောက်
ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်သည် ရှင်ပေါလု၏အသင်းတော်မဟုတ်ဘဲ
“ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်” ဖြစ်သည် (၁:၁၊ ၃:၁–၆)။ အခြားလက်ခံသူများတွင် အာသင်မြို့နှင့်
ကင်ခြေယာမြို့စသည့် အိမ်နီးချင်းမြို့များရှိ ယုံကြည်သူများလည်း ပါဝင်သည်။
ထိုနေရာများတွင်လည်း ရှင်ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့သည် (တမန် ၁၇:၃၄;
ရောမ ၁၆:၁)။
သူတို့ကို hoi hagioi (“သန့်ရှင်းသူများ”)
ဟု ခေါ်ဆိုရခြင်းမှာ လောကီရေးရာမှ ခွဲထွက်၍ ဘုရားသခင်၏အမှုတော်အတွက်
ခွဲခြားထားခြင်းခံရသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ကောရိန်အသင်းတော်သည် ရှင်ပေါလု၏
အဓိကပရိသတ်ဖြစ်သော်လည်း အာခါယတစ်ခုလုံးရှိ ယုံကြည်သူများကို
ထည့်သွင်းရေးသားရခြင်းမှာ အာခါယတစ်ဝိုက်လုံးတွင် စုဆောင်းနေသော
လှူဒါန်းငွေနှင့်ပတ်သက်၍ ညွှန်ကြားချက်များကို မျှော်မှန်းထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်
(၉:၂)။
Paul extended his greetings to the church of God
in Corinth and to all the saints in Achaia. The believers in Corinth were
designated as the church (ekklēsia,
“assembly”) of God. This qualification, “of God” (1:1), intimates that the
church belonged to God. Since Paul’s apostleship was occasioned by God, the
church that he founded with the power of God (3:1–6) was the “church of God”
(1:1), not of Paul. The other addressees included believers in neighboring
cities like Athens and Cenchreae, where Paul had also proclaimed the gospel
(Acts 17:34; Rom. 16:1). He described them as hoi hagioi (“saints,” “holy people”) because they were called to be
separate from the world and set apart for God’s service. While the church in
Corinth constituted Paul’s primary audience, he probably included those in all
of Achaia in anticipation of his instructions about the collection that was
being gathered throughout Achaia (9:2).
ပရိသတ်ကို
နှုတ်ဆက်ရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် ကိုယ်တော်၏ကိုယ်စားအသေခံခြင်းအားဖြင့်
ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ပေးတော်မူသော “ကျေးဇူးတော်” (charis) ကို ဖော်ပြခဲ့သည်
(၁:၂; ကိုးကား
၆:၁; ရောမ
၃:၁၈–၂၅; ၅:၁၈a၊ ၁၉)။ ထို့နောက်
ခရစ်တော်၏အသေခံခြင်းကို လက်ခံခြင်း၏ရလဒ်ဖြစ်သော “ငြိမ်သက်ခြင်း” (eirēnē) ကို
ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသည် အပြစ်ကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့်
ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ ထာဝရပြိုင်းကွဲမှုကို ပိတ်ဆို့ပေးသည် (ကိုးကား ကမ္ဘာဦး ၃:၈;
ရောမ ၅:၁)။
ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကိုယ်တော်ကို
“ကျွန်ုပ်တို့ခမည်းတော်” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်သည် (အဆူး ၂)။ လူသားမျိုးနွယ်သည်
ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းရရှိသောကြောင့်
ရှင်ပေါလုသည် ယေရှုကို “သခင်” ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ အနှစ်သာရအားဖြင့်
ဘုရားသခင်နှင့် ယေရှုနှစ်ဦးစလုံးသည် လူသားတို့၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အတူတကွ
လုပ်ဆောင်တော်မူသည်။
In greeting the audience, Paul mentions “grace” (charis) as underlining Christ’s
sacrificial death, which furnished us with the forgiveness of our sins (1:2;
cf. 6:1; Rom. 3:18–25; 5:18a, 19). He adds “peace” (eirēnē), probably indicating the result of accepting the death of
Christ, which closes the eternal gulf that on account of sin separated us from
God (cf. Gen. 3:8; Rom. 5:1). Since we have peace with God, we can call Him
“our Father” (v. 2). Since it is through Jesus that humanity has been
reconciled to God, Paul can call Jesus “Lord.” In effect, both God and Jesus
work together for the salvation of humanity.
၁:၃–၁၁။
ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်း။ ဤအပိုင်းသည်
ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းခြင်းဆိုင်ရာ ရှင်ပေါလု၏အလေ့အကျင့်ကို
ဖော်ပြထားပြီး ဤအကြောင်းအရာကို စာတစ်စောင်လုံးတွင် ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးစေမည်ဖြစ်သည်။
ထိုသို့သောအခြေအနေမျိုးတွင် ဘုရားသခင်ကိုသာ တစ်ခုတည်းသော
မျှော်လင့်ခြင်း၏အရင်းအမြစ်အဖြစ် ရှုမြင်ရမည်ဖြစ်သည် (အဆူး ၉–၁၀)။ ရှင်ပေါလုသည်
ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ဘုရားသခင်ထံမှ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ခံရသောအခါ ကောရိန်တို့၏
ကိုယ်ပိုင်ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် နှစ်သိမ့်ပေးနိုင်ရန် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ
ပြင်ဆင်ပေးခံရသည်။ သူသည် ဘုရားသခင်၏နှစ်သိမ့်ခြင်းနှင့် အသင်းတော်အပေါ်
ထိုနှစ်သိမ့်ခြင်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုအတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းကို ဖော်ပြသည်
(အဆူး ၃–၇)။ ထို့နောက် အာရှပြည်နယ်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို
မည်သို့နှစ်သိမ့်တော်မူခဲ့သည်ကို တိကျစွာရည်ညွှန်းဖော်ပြသည် (အဆူး ၈–၁၁)။
1:3–11.
Praising God in the Midst of Trials. This section reveals Paul’s practice of praising God in the midst of
trials, a theme that the apostle will develop throughout the letter. In such
situations, God is to be looked on as the only source of hope (vv. 9–10). As
Paul was comforted by God in trials, he became better equipped to comfort the
Corinthians in their own trials. He expresses his appreciation for God’s
comfort and its effect on the church (vv. 3–7). He then makes a specific
reference to how God comforted him in the province of Asia (vv. 8–11).
နှုတ်ဆက်စကားပြီးနောက်
ရှင်ပေါလုသည် ပုံမှန်အားဖြင့် သူ၏စာတမ်းလက်ခံသူများအတွက် ဘုရားသခင်ကို
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းတတ်သည် (ရောမ ၁:၈၊ ၁ကောရိန်သု ၁:၄-၉၊ ဖိလေမုန် ၁:၄)။ သို့သော်
၂ကောရိန်သု ၁:၃ တွင် ဆုတောင်းချီးမွမ်းခြင်းအားဖြင့် သူ့ကို
နှစ်သိမ့်ပေးခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသည်။ “နှစ်သိမ့်ခြင်း” (paraklēsis)
ဟူသောစကားလုံးသည်
အခြားနေရာများတွင် တစ်ဦးတစ်ယောက်ကို အနီးကပ်လာရောက်၍ အားပေးခြင်းနှင့်
ကူညီခြင်းပေးသူနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဤစကားလုံးသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏
အမှုတော်ကို ဖော်ပြရာတွင် သုံးသောစကားလုံးနှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေသည် (ယောဟန်
၁၄:၁၆-၁၈)။ ဒုက္ခဆင်းရဲအလယ်၌ ရှင်ပေါလုခံယူခဲ့သော ဤကိုယ်တိုင်ဘုရားသခင်၏
နှစ်သိမ့်ခြင်းသည်ပင် မည်သည့်နာကျင်ဖွယ်အတွေ့အကြုံတွင်မဆို အခြားသူများကို
နှစ်သိမ့်နိုင်စွမ်းကို ပေးခဲ့သည် (၂ကောရိန်သု ၁:၄)။ အပိုဒ် ၄ တွင်သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး
thlipsis (“ဒုက္ခ”၊
“ဆင်းရဲ”) သည် ပြင်ပဖြစ်ရပ်များကြောင့်ဖြစ်စေ (ဥပမာ၊ ရောမ ၂:၉၊ ၅:၃၊ ၈:၃၅၊
၁ကောရိန်သု ၇:၂၈၊ ၂ကောရိန်သု ၁:၈၊ ၄:၁၇) သို့မဟုတ်
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာအခြေအနေကြောင့်ဖြစ်စေ (၂ကောရိန်သု ၂:၄၊ ၁၃၊ ၇:၄-၅)
ဖိညှစ်ခံရခြင်း သို့မဟုတ် နာကျင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ရှင်ပေါလု၏
တင်ပြချက်တွင် စကားလုံး၏ ပထမအဓိပ္ပာယ်သည် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ
ထိုအဓိပ္ပာယ်သည် “ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းများ” (၁:၅) နှင့်
ကိုက်ညီသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ “ဆင်းရဲခြင်း” (pathēma) ဟူသောစကားလုံးသည် စိတ်အားထက်သန်မှု၊
ဘေးဒုက္ခ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာနာကျင်မှု သို့မဟုတ် သေခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ရောမ
၇:၅၊ ၈:၁၈၊ ဂလာတိ ၅:၂၄၊ ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၀၊ ကောလောသီ ၁:၂၄၊ ၂တိမောသေ ၃:၁၁)။ သို့သော်
အပိုဒ် ၄ တွင် ဘုရားသခင်သည် ခပ်သိမ်းသော thlipsis တွင် သူ့ကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်ဟု
ရှင်ပေါလုပြောသောအခါ၊ သူရည်ရွယ်ထားသည်မှာ ၂ကောရိန်သု ၁:၈-၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော
တိကျသော ဒုက္ခဆင်းရဲဖြစ်ပြီး၊ ထိုအခါသူ သေလုမတတ်ဖြစ်ခဲ့ရသည်။ ထို့ကြောင့်
ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းသည် အတွင်းစိတ်ခံစားချက်များကို နှစ်သိမ့်ခြင်းသာမက၊
သေစေနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်မှ ဘုရားသခင်က ကယ်တင်ပေးခြင်းကိုပါ ရည်ညွှန်းနိုင်သည်
(အပိုဒ် ၁၀)။ ရှင်ပေါလုအတွက် ဘုရားသခင်သည် စိတ်ဓာတ်ကျဆင်းနေသူများကို
နှစ်သိမ့်ပေးသော တစ်ပါးတည်းသော ပုဂ္ဂိုလ်ဖြစ်သည် (၇:၆)။ ရှင်ပေါလုသည်
သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများကို ဘုရားသခင်ကိုသာ အားကိုးရန် သတိပေးချက်နှင့်
မည်သည့်ဒုက္ခမျိုးတွင်မဆို အခြားသူများကို စာနာနိုင်စွမ်းပေးသော အင်အားအဖြစ်
နားလည်ခဲ့သည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် ဖိနှိပ်ခံရမှုများရှိသော ကမ္ဘာကြီးတွင်
ကျွန်ုပ်တို့လည်း ဆင်းရဲသူများကို နှစ်သိမ့်ပေးရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံကြရသည်။
Following a salutation, Paul normally gives
thanks to God on behalf of his recipients (Rom. 1:8; 1 Cor. 1:4–9; Philem.
1:4). But in 2 Corinthians 1:3, through a blessing, he gives thanks to God for
comforting him. The word “comfort” (paraklēsis)
is associated in other places with someone who comes alongside another,
offering encouragement and help. It is closely related to the word used to
describe the work of the Holy Spirit (John 16:16–18). It is this personal
divine comfort that Paul received in tribulation that enabled him to comfort
those in any painful experience (2 Cor. 1:4). The Greek word in v. 4 is thlipsis (“trouble,” “tribulation”),
which can refer to oppression or pain that is brought by either outward events
(e.g., Rom. 2:9; 5:3; 8:35; 1 Cor. 7:28; 2 Cor. 1:8; 4:17) or by a mental state
(2 Cor. 2:4, 13; 7:4–5). The former meaning of the word fits Paul’s discourse
in that it corresponds to “the sufferings of Christ” (1:5). The word
“suffering” (pathēma) refers to
passion, misfortune, physical pain, or death (Rom. 7:5; 8:18; Gal. 5:24; Phil.
3:10; Col. 1:24; 2 Tim. 3:11). But in v. 4, when Paul speaks of God comforting
him in all thlipsis, he has in view
the specific tribulation described in 2 Corinthians 1:8–11, an occasion in
which he was almost killed. Hence, God’s comfort may refer not only to
consolation of inner feelings but also to deliverance by God from deadly peril
(v. 10). For Paul, God is the only One who comforts those who are downcast or
depressed (7:6). Paul understood his sufferings to be a reminder to trust God
alone and an enabling force to empathize with those in any kind of hardship. In
a world of suffering and oppression, we are also called to comfort those who
suffer.
ရှင်ပေါလုသည်
နောက်တွင် ဒုက္ခဆင်းရဲသည် ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ဝေမျှရန် သူ့ကို
ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ပြင်ဆင်ပေးသည်ဟု အဘယ်ကြောင့်ဆိုသောအကြောင်းကို ရှင်းပြသည်။
ဆင်းရဲခြင်း၏ ကြွယ်ဝမှုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံမှ နှစ်သိမ့်ခြင်း၏
ကြွယ်ဝမှုနှင့် အမြဲလိုက်ပါလာသည် (၁:၅)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆင်းရဲခြင်းများကို
တစ်ယောက်တည်း ရင်ဆိုင်ရခြင်း မရှိချေ။ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်ကို
လိုက်ရန်ဆုံးဖြတ်ချက်ကြောင့် ခရစ်တော်ဆင်းရဲတော်မူသည်နှင့်အမျှ သူလည်း
ဆင်းရဲခံစားနေရသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁သက်သာလောနိတ် ၃:၃-၄)။ ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းများတွင်
သူ၏ကိုယ်ပိုင်ဆင်းရဲခြင်းအလယ်၌ ဇွဲရှိစွာ ရှင်သန်နိုင်ရန် အင်အားကို တွေ့ရှိခဲ့သည်
(တမန်တော် ၁၄:၂၂၊ ကောလောသီ ၁:၂၄)။ သေချာစွာပင်၊ သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများသည်
ဖြောင့်မတ်သူဖြစ်လျက် ကမ္ဘာ့အပြစ်အတွက် ဆင်းရဲတော်မူခဲ့သော ခရစ်တော်၏
ဆင်းရဲခြင်းများနှင့် လုံးဝမတူညီချေ (ယောဟန် ၁:၂၉၊ ရောမ ၃:၂၅-၂၆၊ ၅:၇-၈၊ ၈:၁၈)။
ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းများတွင် ပါဝင်နေသောအခါ ခရစ်တော်သည်
သူ၏ဆင်းရဲခြင်းနှင့် တစ်သားတစ်ကိုယ်တည်း ဖြစ်နေသည်ကို (တမန်တော် ၉:၄-၅) နှင့်
လိုအပ်သော နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ပေးနေသည်ကို သိရှိခဲ့သည် (၁ကောရိန်သု ၁၀:၁၃)။
၂ကောရိန်သု ၁:၆ာ တွင် ရှင်ပေါလုသည် အပိုဒ် ၄ခ မှ အတွေးကို ထပ်မံဖော်ပြသည်။
သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများသည် အသင်းတော်ကို နှစ်သိမ့်ရန် သူ့ကို ပိုမိုကောင်းမွန်သော
အခြေအနေသို့ ပို့ဆောင်ပေးခဲ့သည်။ ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည် အနာဂတ်တွင်
ဆင်းရဲခြင်းများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နှစ်သိမ့်ခြင်းခံရလိမ့်မည်ဟု သူ
ခိုင်ခိုင်မာမာ မျှော်လင့်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။
Paul next explains why tribulation was better for
preparing him to share God’s comfort. The abundance of suffering is always
accompanied by an abundance of consolation from God through Christ (1:5). We
are never left alone to confront our sufferings. Paul believed that he was
suffering as Christ suffered because of his decision to follow Him (cf. 1
Thess. 3:3–4). He found, in the sufferings of Christ, the strength to persevere
in the midst of his own suffering (Acts 14:22; Col. 1:24). Obviously, his sufferings
were by no means equal to those of Christ, who, though He was righteous,
suffered for the sin of the world (John 1:29; Rom. 3:25–26; 5:7–8; 8:18). Paul
was aware that when he was sharing in the sufferings of Christ, Christ was
identifying with his affliction (Acts 9:4–5) and providing the comfort needed
(1 Cor. 10:13). In 2 Corinthians 1:6a, Paul repeats the thought from v. 4b: his
afflictions put him in a better position to comfort the church. He was firmly
hoping that the Corinthians would be comforted when faced with afflictions in
the future (v. 7).
ရှင်ပေါလုသည်
နောက်တွင် အထက်ဖော်ပြပါ ဒုက္ခဆင်းရဲများအလယ်၌ ဘုရားသခင်၏ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို
ဥပမာပြသော မနှစ်မြိုဖွယ်ဖြစ်ရပ်တစ်ခုကို ကိုးကားသည် (အပိုဒ် ၈-၁၁)။ သူသည်
အာရှပြည်နယ်တွင် သူ့အပေါ်သို့ ကျရောက်ခဲ့သော ဆင်းရဲခြင်းကို ဖော်ပြသည်။
အာရှပြည်နယ်ဆိုသည်မှာ အာရှမိုင်းနားအနောက်ပိုင်း ရောမပြည်နယ်ဖြစ်ပြီး မြို့တော်မှာ
ဧဖက်မြို့ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခဆင်းရဲ၏ နေရာနှင့် အမျိုးအစားကို
အတိအကျ ဆုံးဖြတ်ရန် ခက်ခဲပုံရသည်။ ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည် ဤဖြစ်ရပ်ကို
သိနှင့်ပြီးဖြစ်ရာ သူ့အတွက် ဆုတောင်းပေးခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ အခြားနေရာများတွင်
ရှင်ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ခံစားခဲ့ရသော ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆင်းရဲခြင်းများစွာကို
ဖော်ပြထားသည် (၁၁:၂၆၊ ၁၂:၂-၄၊ ကိုးကား၊ တမန်တော် ၁၉:၂၃-၂၀:၁၊ ၁ကောရိန်သု ၁၅:၃၂)။
သူသည် သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများကို ခရစ်တော်၏ဆင်းရဲခြင်းများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သောကြောင့်
(ကိုးကား၊ ၂ကောရိန်သု ၁:၄-၅) သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက်ဖြစ်သည်။
ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ဆင်းရဲခြင်းများအကြောင်း တိကျသောအသေးစိတ်များကို မဖော်ပြခဲ့ဘဲ၊
သူ၏လူ့အကန့်အသတ်များက ဘုရားသခင်ကို လုံးလုံးလျားလျား အားကိုးစေခဲ့သည်ဆိုသော
အချက်ကိုသာ အလေးပေးခဲ့သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ လူ့အမြင်အရ ထိုဆင်းရဲခြင်းသည်
မခံနိုင်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး ရှင်ပေါလုသည် အသက်ကို အထိတ်တလန့်ဖြစ်ခဲ့ရသည် (အပိုဒ် ၈)။
အခြေအနေသည် မျှော်လင့်ချက်မရှိလောက်အောင် ဆိုးရွားနေသောကြောင့် သူသည်
အခြားနေရာတွင် အနည်းဆုံးတစ်ကြိမ်ပြုခဲ့သည်နှင့်အမျှ ရောမနိုင်ငံသားအခွင့်အရေးကို
တောင်းဆိုနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ (ကိုးကား၊ တမန်တော် ၂၂:၂၅-၂၉)။ သေသူများကို
ထမြောက်စေတော်မူသော ဘုရားသခင်သာလျှင် ထိုသို့ပြင်းထန်စွာ အသက်အန္တရာယ်ရှိသော
အခြေအနေမှ သူ့ကို ကယ်တင်နိုင်ခဲ့သည် (၂ကောရိန်သု ၁:၉-၁၀ာ) နှင့် အနာဂတ်တွင်
မည်သည့်သေစေနိုင်သော ဘေးအန္တရာယ်မှမဆို ဆက်လက်ကယ်တင်မည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀ခ)။
ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ထာဝရဘုရားကို အားကိုးခြင်းသည် ဆင်းရဲခံသူများအတွက် တစ်ခုတည်းသော
ခိုလှုံရာဖြစ်သည် (ဆာလံ ၂၂:၂၀၊ ယေရမိ ၃၉:၁၇-၁၈၊ ဒံယေလ ၆:၁၆၊ တမန်တော် ၂၆:၁၇၊
၂တိမောသေ ၃:၁၁)။ ရှင်ပေါလုယုံကြည်သည်မှာ ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏
ဆုတောင်းပတ္ထနာများသည် သူ၏ကယ်တင်ခြင်းတွင် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ
ပါဝင်ခဲ့သည်ဟူ၍ဖြစ်သည် (၂ကောရိန်သု ၁:၁၁)။ ရှင်ပေါလုအား သူတို့၏ဆုတောင်းများဖြင့်
ပြသခဲ့သော ဤစည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် သူတို့ကြားတွင် ရှိသင့်သည်ဟု သူလိုချင်သော
ဆက်နွယ်မှုကို သတိပေးခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့သည် သူ့အတွက် ဘုရားသခင်ကို
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းဆုတောင်းမှုများ ပြုကြရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (ကိုးကား၊
၁ကောရိန်သု ၁:၄)။ သေချာစွာပင်၊ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် အသင်းတော်၏
ဆုတောင်းပတ္ထနာများကို လိုအပ်နေဆဲဖြစ်သည်။
Paul next cites an unpleasant incident
exemplifying God’s comfort in the midst of the trials just described (vv.
8–11). He mentions the affliction that came on him in Asia, that is, the Roman
province in western Asia Minor, the capital of which was Ephesus. It seems
difficult to determine exactly where and what kind of tribulation Paul had
suffered. The Corinthians perhaps knew this incident, which would explain why
they prayed for him (v. 11). Elsewhere, Paul recounts numerous personal
experiences of suffering for the sake of the gospel (11:26; 12:2–4; cf. Acts
19:23–20:1; 1 Cor. 15:32). Since he likened his afflictions to those of Christ
(cf. 2 Cor. 1:4–5), his sufferings were for the sake of the gospel. Paul did
not provide specific details about his sufferings but stressed the fact that
his human limitations led him to totally rely on God. At any rate, humanly
speaking, the affliction was unbearable and Paul even despaired of life (v. 8).
The situation appears to have been so hopeless that he was not able to even
appeal to his Roman citizenship as he had done at least once elsewhere (cf.
Acts 22:25–29). Only God, who raises the dead, was able to deliver him from
such an intensely life-threatening situation (2 Cor. 1:9–10a) and would
continue to deliver him from any deadly peril in the future (v. 10b). Trusting
in the Lord for deliverance is the only refuge for the afflicted (Ps. 22:20;
Jer. 39:17–18; Dan. 6:16; Acts 26:17; 2 Tim. 3:11). Paul believed that the
Corinthians’ prayers of intercession played a significant role in his
deliverance (2 Cor. 1:11). This solidarity shown to Paul in their prayers
underlines the bond of which he wanted to remind the Corinthians existed
between them. He hoped that they would offer God prayers of gratitude on his
behalf (cf. 1 Cor. 1:4). Obviously, church leaders still need the prayers of
the church.
၁:၁၂–၇:၁၆
ရှင်ပေါလု၊
ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးနှင့် သူ၏တမန်တော်အမှုတော်
၁:၃-၁၁
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းပြီးနောက်၊ စာလုံးကိုယ်ထည်သည် သူ၏အကျင့်သီလနှင့်
အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ ထူမြောက်လာသော စွပ်စွဲချက်သုံးခုကို အာရုံစိုက်လာသည်။
သူ၏ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ရန် လိုအပ်လာခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ
သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (၁:၁၂–၂:၁၃)။
ယုံကြည်သူအချို့သည် သူ့ကို တမန်တော်အဖြစ် သံသယဝင်နေဆဲဖြစ်သောကြောင့်
သူ၏အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ နားလည်မှုလွဲမှားမှုများကို ရှင်းလင်းရန် လိုအပ်ခဲ့သည်
(၂:၁၄–၇:၄)။ တီတုယူလာခဲ့သော အသင်းတော်၏ သူ့အပေါ်သဘောထားပြောင်းလဲမှုနှင့်ပတ်သက်၍
အပြုသဘောဆောင်သော သတင်းကို ဝမ်းမြောက်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့သည် (၇:၅–၁၆)။
1:12–7:16
PAUL,
THE CORINTHIANS, AND HIS APOSTOLIC MINISTRY
After the thanksgiving in 1:3–11, the body of Paul’s letter begins by
focusing on three main issues concerning charges raised against his character
and ministry. A defense of his travel plans had become necessary to address the
question of his integrity (1:12–2:13). Some of the believers were still
suspicious of him as an apostle, so he needed to clarify any misconceptions
about his ministry (2:14–7:4). He responded joyfully to the positive report
that Titus had brought concerning the church’s attitudinal change toward him
(7:5–16).
:၁၂–၂:၁၃
ရှင်ပေါလု၏
ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များကို ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခြင်း
ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များကို
ကာကွယ်မှုမပြုမီ ရှင်ပေါလုသည် မဖြစ်မနေ လုပ်ရပ်မမှန်ကန်မှုနှင့်
လှည့်စားမှုစွပ်စွဲချက်များကို အတိုချုံးတုံ့ပြန်ခဲ့သည် (၁:၁၂-၁၄)။
ထိုစွပ်စွဲချက်များကို အောင်မြင်စွာ ပယ်ချပြီးနောက်၊ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များတွင်
မတည်ကြည်မှုစွပ်စွဲချက်ကို ဖြေရှင်းခဲ့သည် (၁:၁၅-၂၂)။ နာကျင်မှုနှင့်
ဝမ်းနည်းမှုဖြစ်စေခဲ့သော တစ်ကြိမ်ခရီးစဉ်ပြီးနောက် တတိယအကြိမ်ခရီးစဉ်ကို
အဘယ်ကြောင့် ပယ်ဖျက်ခဲ့သည်ကို အသင်းတော်အား အထူးရှင်းပြခဲ့သည် (၁:၂၃–၂:၄)။ သူ့ကို
စော်ကားခဲ့သော အသင်းတော်သားသည် နောင်တရပြီးကြောင်း သတင်းကြားသောအခါ စော်ကားသူအား
ခွင့်လွှတ်ခြင်းပြရန် အသင်းတော်ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂:၅-၁၁)။ တီတုနှင့်
စီစဉ်ထားသည်နှင့်အညီ မတွေ့နိုင်သောအခါ တြိုအမြို့၌ စိတ်မအေးရှင်းဖြစ်နေမှုကို
ဖော်ပြခဲ့သည် (၂:၁၂-၁၃)။ ဤကာကွယ်မှုဗျူဟာသည် သူနှင့်အသင်းတော်ကြားရှိ
ဆွေမျိုးပေါက်ဖော်ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မြဲစေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
1:12–2:13
Defense of Paul’s Travel
Plans
Before delving into a defense of his travel plans, Paul briefly responded,
presumably, to charges of improper actions and deceptiveness (1:12–14). After
successfully rebutting these charges, he addressed the accusation of being
inconsistent in his travel plans (1:15–22). He specifically explained to the
church why he had canceled his third visit immediately after one that had
caused pain and sorrow (1:23–2:4). On hearing the report that the church member
who had offended him had repented, Paul urged the church to demonstrate
forgiveness to the offender (2:5–11). He described his emotional restlessness
in Troas when he could not meet with Titus as planned (2:12–13). This part of
his defense strategy was geared toward strengthening the bonds of fellowship between
him and the church.
၁:၁၂-၁၄။ ရှင်ပေါလု၏
ရိုးသားဖြောင့်မတ်မှုကို အတည်ပြုခြင်း။ ဤအပိုဒ်ကို ရှင်ပေါလု၏ အပြုအမူနှင့်
အမှုတော်ကြား ဆက်နွယ်မှုကို အားဖြည့်ရန် မဟာဗျူဟာကျကျ ထားရှိထားသည်။ အပိုဒ် ၃-၁၁
တွင် သူနှင့်အသင်းတော်သည် တူညီသောကံကြမ္မာကို မျှဝေထားပြီး ဘုရားသခင်သည်
အားလုံးကို နှစ်သိမ့်ပေးသည်ဟု တည်ထောင်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် သူတို့အပေါ်
သူ၏ရိုးသားမှုကို အသိအမှတ်ပြုရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏
သတင်းကောင်းဆောင်သူအဖြစ် သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို မေးခွန်းထုတ်ခံရပုံရသည်။
ကာကွယ်ရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ကိုယ်ပိုင်သြသမေဓာကို သက်သေအဖြစ်နှင့် ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏
သူ၏အပြုအမူဗေဒကို အယူခံဝင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ဤသြသမေဓာသည် ရှင်ပေါလုအား
သူ၏အတွင်းစိတ်ယုံကြည်ချက်နှင့် သူ၏လုပ်ရပ်များကြား ကွဲလွဲမှုမရှိကြောင်း
ပြောပြခဲ့သည်။ သူသည် ကမ္ဘာအား ဧဝံဂေလိတရားကြေညာရာတွင်
ထာဝရဘုရားသခင်သင်ကြားခဲ့သည်နှင့်အညီ ပြုမူခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁ကောရိန်သု ၄:၄-၅)။
ဆိုလိုသည်မှာ သူသည် ဂရိဘာသာဖြင့် haplotēs (“ရိုးသားခြင်း”၊ “ဖြောင့်မတ်ခြင်း”)
ဟုခေါ်သော အရာကို ကျင့်သုံးရန် လိုအပ်ပြီး၊ ထိုအရာသည် နှစ်မျိုးဆက်ဆံမှု
မရှိခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ပြင် ဘုရားသခင်နှင့်ဆိုင်သော eilikrineia သည် ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးနှင့်
ကမ္ဘာကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် စိတ်နှလုံး၏ စင်ကြယ်မှု သို့မဟုတ် ဖြူစင်မှုကို
ဆိုလိုသည်။ ဂရိစကားလုံး haplotēs နှင့်
eilikrineia တို့ကို
ရှင်ပေါလု၏ စာများတွင် ဘုရားသခင်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်းခံရသော ဘဝများကို
ဖော်ပြရန် မကြာခဏသုံးသည် (၂ကောရိန်သု ၂:၁၇၊ ရောမ ၁၂:၈၊ ၁ကောရိန်သု ၅:၈)။
ရှင်ပေါလု၏ အကျင့်သီလသည် ဘုရားသခင်၏ တန်ဖိုးများနှင့် မူဝါဒများဖြင့် လည်ပတ်နေသည်။
ထို့ကြောင့် သူ၏စာများသည် နားထောင်သူများကို လှည့်စားရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပေ
(၂ကောရိန်သု ၁:၁၃)။ သူသည် sarkikos (“ဇာတိပိုင်း”၊ “လောကီဉာဏ်”) ဟုခေါ်သော ဉာဏ်ပညာကို အခြေခံ၍
အလုပ်မလုပ်ခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၁၂)။ ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့ကို လှည့်စားရန် သို့မဟုတ်
လိမ်လည်ရန် လောကီဉာဏ်ပညာကို အသုံးမပြုခဲ့ဘဲ သူတို့နှင့် ဆက်ဆံရာတွင်
ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကိုသာ အားကိုးခဲ့သည်။ သို့သော် ရှင်ပေါလုသည်
သူ၏စာဖတ်သူများသည် သူအရင်ရေးခဲ့သော အရာအချို့ကို အနည်းဆုံး
နားလည်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိပြီး အပြည့်အဝ သိရှိလာရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (၁:၁၄)။
ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဧဝံဂေလိတရားဆောင်သူအဖြစ် ရှင်ပေါလုကို ဂုဏ်ယူကြရန်နှင့် ထာဝရဘုရား၏
နေ့တွင် သူလည်း သူတို့ကို ဂုဏ်ယူရန်ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူတို့သည် သူ၏အမှုတော်၏
အသီးအနှံဖြစ်လာမည် (၂ကောရိန်သု ၁:၁၄ခ၊ ၅:၁၀၊ ကိုးကား၊ ရောမ ၁၄:၁၀)။
1:12–14.
An Affirmation of Paul’s Sincerity. This passage is strategically placed here to reinforce the relationship
between Paul’s behavior and his ministry. In vv. 3–11, he established that he
and the church shared in the same fate and that God comforted them all. It was
hoped that they would acknowledge his sincerity toward them. Apparently, his
integrity as a messenger of God seems to have been questioned. In his defense,
Paul appealed to his own conscience as his witness and to the Corinthians’
knowledge of his conduct (v. 12). This conscience was telling Paul that there
was no contradiction between his inner convictions and his actions. He had been
doing what the Lord had taught him with respect to the proclamation of the
gospel to the world (cf. 1 Cor. 4:4–5). This means that it was necessary that
he exercise what is in the Greek called haplotēs
(“simplicity,” “uprightness”), which designates the absence of duplicity, and
godly eilikrineia, which connotes
sincerity or purity of motive in dealing with the Corinthians and the world.
The Greek words haplotēs and eilikrineia are frequently used in
Paul’s writings to designate lives transformed by God (2 Cor. 2:17; Rom. 12:8;
1 Cor. 5:8). Paul’s character was driven by divine values and principles.
Consequently, his letters were not intended to deceive his audience (2 Cor. 1:13).
He did not work on the basis of wisdom that is sarkikos (“fleshly,” “worldly”; v. 12). He had not employed any
worldly wisdom to deceive or defraud the Corinthians but had solely relied on
the grace of God in his dealings with them. But Paul knew that his readers had
at least understood some of the things he had written to them previously and
was hoping that they would gain full knowledge (1:14). The desired results were
that they would be proud of Paul as a messenger of the gospel and that he would
be proud of them in the Day of the Lord, that is, they would be the fruit of
his ministry (2 Cor. 1:14b; 5:10; cf. Rom. 14:10).
၁:၁၅-၂၂။
မတည်ကြည်မှုစွပ်စွဲချက်။ ဘုရားသခင်နှင့်ဆိုင်သော သြသမေဓာနှင့်
ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏ ဗေဒင်အားဖြင့် သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို
ထပ်မံအတည်ပြုပြီးနောက်၊ ရှင်ပေါလုသည် ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲမှုကို ရှင်းပြပြီး
ကာကွယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၇)။ ဤကာကွယ်မှုကို ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိမှုနှင့်
သူ၏ကြေညာချက်အကြောင်းအရာ၊ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် အောင်မြင်စွာ
ပြီးမြောက်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈-၂၀)။ ကာကွယ်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မယိမ်းယိုင်သော
ဘုရားသခင်၏ သတင်းဆောင်သူအဖြစ် သူ၏အာဏာကို ထပ်မံအတည်ပြုရန်ဖြစ်သည်။
1:15–22.
Charge of Inconsistency. Once Paul’s integrity had been reaffirmed by appealing to his godly
conscience and the Corinthians’ knowledge, he proceeded to explain and defend
the change in his travel plans (vv. 15–17). This defense was successfully
achieved by appealing to God’s faithfulness and the content of his preaching,
which is Jesus Christ (vv. 18–20). The defense aims at reaffirming his
authority as an unwavering messenger of God.
ရှင်ပေါလုသည်
ကောရိန်သုမြို့ကို စတင်တည်ထောင်ခဲ့စဉ်က ခရီးစဉ်ပြီးနောက် ထပ်မံလည်ပတ်ရန်နှင့်
အချိန်ကြာရှည်နေရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁ကောရိန်သု ၁၆:၅-၇)။ သူသည်
ဧဖက်မြို့မှ မက္ကေဒေါနိယပြည်နယ်ကို ဖြတ်၍ ကောရိန်သုမြို့သို့သွားပြီး
ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ရုန်းကန်နေရသော ယုဒယအသင်းတော်ကို ထောက်ပံ့ရန် စုဆောင်းနေသော
လှူဒါန်းငွေနှင့်အတူ ယုဒယပြည်သို့ သွားရန် ရည်ရွယ်ခဲ့ပုံရသည် (ရောမ ၁၅:၂၆၊
၁ကောရိန်သု ၁၆:၅-၆)။ သို့သော် ကောရိန်သုအသင်းတော်အခြေအနေ ယိုယွင်းလာသောကြောင့်
ရှင်ပေါလုသည် အစီအစဉ်မထားသော ခရီးစဉ်တစ်ခုကို ပြုလုပ်ခဲ့သည်။ ဧဖက်မြို့မှ
အေဂျီယံပင်လယ်ကို ဖြတ်၍ ကောရိန်သုမြို့သို့ တိုက်ရိုက်ရွက်လွှင့်ခဲ့သည်။
ကံမကောင်းစွာဖြင့်၊ ဤခရီးစဉ်သည် ကောင်းမွန်စွာ မပြီးဆုံးခဲ့ပေ (၁ကောရိန်သု ၂:၁)။
Paul intended to visit Corinth following his
founding visit and to stay there for a while (cf. 1 Cor. 16:5–7). He apparently
planned to leave Ephesus for Corinth through Macedonia and then go to Judea
with the offering he was collecting as a sign of support for the struggling
Jewish believers in Jerusalem (Rom. 15:26; 1 Cor. 16:5–6). But meanwhile, the
situation in the church at Corinth had deteriorated and Paul decided to make an
unplanned visit to the church. He sailed directly across the Aegean from Ephesus
to Corinth. Unfortunately, this visit did not go well (1 Cor. 2:1).
ဤအတွေ့အကြုံပြီးနောက်
ရှင်ပေါလုသည် ဧဖက်မြို့သို့ ပြန်သွားပြီး ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့ကို
သူဆက်ဆံပုံအတွက် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမသော စာတစ်စောင်ကို ရေးခဲ့သည်။ တီတုအား ထိုစာကို
ကောရိန်သုမြို့သို့ ပို့ဆောင်ရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် တီတုထွက်ခွာပြီးမကြာမီ
ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည် သူ၏စာကို သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်
စိုးရိမ်မှုမှ ဆင်းသက်လာသည်ကို နားမလည်ကြမှာ စိုးရိမ်လာခဲ့သည်။ ပြဿနာကို
ဖြေရှင်းမည့်အစား သူ၏စာက အခြေအနေကို ပိုဆိုးသွားစေမည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။
ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏ စာအပေါ်တုံ့ပြန်မှုကို တီတုထံမှ အမြန်ကြားချင်စိတ်ဖြင့်
ရှင်ပေါလုသည် တြိုအမြို့သို့ ခရီးထွက်ခဲ့သည်။ ထိုနေရာ၌ နှစ်ဦးသဘောတူထားသည်နှင့်အညီ
တွေ့ဆုံရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (၂:၁၂-၁၃)။ တီတုမရှိသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည်
မက္ကေဒေါနိယပြည်သို့ ဆက်လက်ခရီးထွက်ခဲ့ပြီး တစ်နေရာရာတွင် နှစ်ဦးနောက်ဆုံး တွေ့ဆုံခဲ့ကြသည်။
Following this experience, Paul returned to
Ephesus and wrote a severe letter to the Corinthians, rebuking them for the way
he had been treated. Titus was given the responsibility of delivering the
letter to Corinth. Shortly after Titus left, however, Paul began to worry that
the Corinthians might not understand the love and concern that had prompted his
letter. He feared that rather than solving the problem, his letter might have
actually made the situation worse. Eager to hear back from Titus about the response
of the Corinthians to this letter (2 Cor. 7:5), Paul traveled to Troas, where
the two men had apparently planned to meet (2:12–13). Titus was not there, so
Paul continued on to Macedonia, where at some point the two finally met.
ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည်
သူ၏စာကို အပြုသဘောဆောင်စွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြောင်း သိရှိရသောအခါ ရှင်ပေါလုသည်
အလွန်ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် (၇:၆-၉ ကိုကြည့်)။ သို့သော် တီတုထံမှ ကောရိန်သုမြို့တွင်
အချို့သည် သူ၏ခရီးစဉ်ပြောင်းလဲမှုကို အခွင့်ကောင်းယူ၍ သူ့ကို မရိုးသားဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည်ကို
သိရှိခဲ့ရပုံရသည်။ တစ်ခုပြောပြီး တစ်ခုလုပ်သည်ဟု စွပ်စွဲခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၇)။
ရှင်ပေါလုသည် ထိုစွပ်စွဲချက်ကို ငြင်းပယ်ပြီး ခရီးစဉ်ပြောင်းလဲမှုသည်
လောကီမရိုးသားသော ပုံစံဖြင့် မပြုခဲ့ကြောင်း အခိုင်အမာ ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၇ခ)။
ဘုရားသခင်၏ သတင်းဆောင်သူအဖြစ် တစ်ခုပြောပြီး တစ်ခုစီစဉ်ခြင်း မပြုနိုင်ပေ။
သူတို့အပေါ် သူ၏သဘောထားသည် အလိုမကျသော ဟုတ်သည်/မဟုတ်သည် မဟုတ်ပေ (အပိုဒ် ၁၇)။
ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အမြဲဟုတ်သည်ဖြစ်ပြီး အမျိုးမျိုးသောနည်းလမ်းများဖြင့်
ဖော်ပြခြင်းသာဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ဤအရာက ရှင်ပေါလုအား ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိမှုကို
သတိတရစေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ယေရှုခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်အားလုံးသည်
လူသားမျိုးအတွက် ဟုတ်ကဲ့ဟူသော မိုးကြိုးသံပမာ ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ်
၂၀)။
While Paul was overjoyed to learn that the
Corinthians had responded positively to his letter (see 7:6–9), it also appears
that he had learned from Titus that some in Corinth had seized on his change of
plans and accused him of being insincere—claiming one thing but doing another
(v. 17). Paul denied the charge, insisting that his change of plans was not
done in a worldly insincere manner (v. 17b). As a messenger of God, he could
not say one thing while planning to do another. His attitude toward them was not
a whimsical yes and no (v. 17). On the contrary, it was always a positive yes,
though it might have been expressed in different ways (v. 18). This reminded
Paul of God’s faithfulness. For in Jesus, every promise of God is a resounding
yes for humanity (v. 20).
ရှင်ပေါလုသည်
ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏ စိတ်နှလုံးကို သူ၊ တိမောသေနှင့် ဆိလတို့သည်
ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား ကတိတော်ပြည့်စုံသူ ယေရှုခရစ်တော်၊ ကတိထားတော်မူသော
မရှိယကို ဟောပြောခဲ့ကြောင်း ထပ်မံလန်းဆန်းစေခဲ့သည် (ကိုးကား၊ ၁ကောရိန်သု ၃:၁၀-၁၁၊
၂ကောရိန်သု ၁:၁၉-၂၀၊ တမန်တော် ၁၈:၅)။ ဤအကြောင်းအရာသည် အပြစ်ပြဿနာအတွက်
ရှင်းလင်းသော အဖြေဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် လူသားပြဿနာအတွက် တစ်ခုတည်းသော
အဖြေအဖြစ် အမြဲတည်ရှိနေသည် (ကိုးကား၊ ၂ကောရိန်သု ၅:၁၈-၁၉၊ ၂၁)။ ဤအဖြေနှင့်အတူ
ရှင်ပေါလုနှင့် ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်နေသော
ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် ဥပဒေအရ လုံခြုံစွာ တည်ထားခြင်းခံရသည် (၁:၂၁၊ ကိုးကား၊
ရောမ ၅:၁)။ သူ၏အမှုတော်တွင် ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏
တည်ကြည်သောလုပ်ဆောင်မှုကို ထင်ဟပ်စေခဲ့သည် (ဘုရားသခင်၏ ဟုတ်ကဲ့)။
Paul then went on to again refresh the minds of
the Corinthians concerning the content of his preaching (cf. 1 Cor. 3:10–11).
He, together with Timothy and Silas, had preached Jesus Christ, the promised
Messiah, and the fulfillment of God’s promises to the Corinthians (2 Cor.
1:19–20; cf. Acts 18:5). This content was the clear answer to the human problem
of sin. Jesus Christ remains the same as the only answer to the human
predicament (cf. 2 Cor. 5:18–19, 21). With this answer, both Paul and the
Corinthians had been legally secured as people of God at peace with Him (1:21;
cf. Rom. 5:1). In his ministry, Paul reflected the consistent actions of God
through Christ (the Yes of God).
၁:၂၃–၂:၄။
ပယ်ဖျက်ခဲ့သော ခရီးစဉ်ကို ရှင်းပြခြင်း။ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲမှု၏
အပိုအကြောင်းပြချက်များသည် ကောရိန်သုအသင်းတော်တစ်ခုလုံးအပေါ်
သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အလေးပေးဖော်ပြသည်။ သြသမေဓာအပြင် ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ကို
သူ၏အသက်နှင့်ဆန့်ကျင်သော သက်သေအဖြစ် ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (ကိုးကား၊ အပိုဒ် ၁၂၊ ၁၈)။
ဤအရာသည် ရှင်ပေါလုပြောနေသော အရာများ၏ အလေးနက်မှုကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။
ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲမှုကို ပေါ့ပေါ့တန်တန် မယူခဲ့ပေ။
ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား နောက်ထပ်နာကျင်ဖွယ် ခရီးစဉ်တစ်ခုကို
ချွေတာ်လိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ အရင်ဝမ်းနည်းဖွယ် တွေ့ဆုံမှုပြီးနောက် မကြာမီ
ထပ်မံလည်ပတ်ခြင်းသည် သူတို့ကြားဆက်ဆံရေးကို ပိုဆိုးသွားစေနိုင်သည်။
အသင်းတော်ပြဿနာများကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် တုံ့ပြန်ခြင်းသည် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်း
မဟုတ်ပေ။ ဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်အတွင်း ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုကို လုပ်ဆောင်ရန်
အချိန်ပေးရန် လိုအပ်သည်။ သေချာစွာပင်၊ တမန်တော်နှင့် သူတို့၏ဝိညာဉ်ရေးဖခင်အဖြစ်
ရှင်ပေါလုသည် သူတို့ကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းပိုင်ခွင့် ရှိသည် (၁၃:၁-၄၊ ၁၀၊
၁ကောရိန်သု ၄:၁၉-၂၁)။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအတွက် ကျေးကျွန်အဖြစ်
သူ၏အခန်းကဏ္ဍကို သတိရှိခဲ့သည် (၄:၅)။ မလိုအပ်ဘဲ တမန်တော်အာဏာကို ကိုယ်ကျိုးအတွက်
ပြသလိုခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ပူပန်မှုမှာ သူတို့၏ အမြင့်ဆုံးဝမ်းမြောက်ခြင်းကို
မြှင့်တင်ရန်နှင့် မကျန်းမာသော နာကျင်မှုမှ ကယ်တင်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့ပျော်ရွှင်ပါက
သူလည်း ပျော်ရွှင်ပြီး အပြန်အလှန်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ နာကျင်မှုသည် သူ၏နာကျင်မှု
ဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် တီတုကို သူတို့ထံ စေလွှတ်ခဲ့ပြီး
ကိုယ်တိုင်လာပါက ထပ်မံရင်ဆိုင်မှု အန္တရာယ်ကို မယူခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၁-၂၊ ကိုးကား၊
အပိုဒ် ၂၃)။ ရှင်ပေါလုသည် သူနှင့်အသင်းတော်နှစ်ဦးစလုံး ဝမ်းနည်းခြင်းအစား တူညီသော
ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို မျှဝေသင့်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ဝမ်းနည်းဖွယ်စာကို ရေးသားပြီး
ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲရသော အဓိကအကြောင်းမှာ သူတို့အပေါ် သူ၏ရိုးသားသော
စိုးရိမ်မှုဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ခရီးစဉ်အစီအစဉ်ပြောင်းလဲမှု၏
အကြောင်းရင်းဖြစ်ခဲ့သည် (၂:၄)။
1:23–2:4.
An Explanation of a Canceled Visit. Additional reasons explain Paul’s change in travel plans and emphasize
his love for the entire Corinthian church. Apart from his conscience, Paul
called on God as his witness against his life (cf. vv. 12, 18). This highlights
the seriousness of what Paul was saying. He had not taken the change of travel
plans lightly. He simply wanted to spare the Corinthians another painful visit.
Visiting them so soon after the previous sorrowful encounter could have
worsened his relationship with them. Overreacting to problems in the church is
not the best way to solve problems. We need to give the Spirit time to do His
reconciling work in the church. Of course, as an apostle and their spiritual
father, Paul had the right to discipline them (13:1–4, 10; 1 Cor. 4:19–21), but
he was mindful of his role as a servant to the people of God (4:5). He had no
selfish interest in unnecessarily displaying his apostolic authority. His
concern was to promote their highest joy and save them from unhealthy pain. If
they were happy, he was also happy and vice versa. Since their pain would have
been his pain, Paul had sent Titus to them rather than risking another
confrontation if he had come (vv. 1–2; cf. v. 23). Paul was convinced that both
he and the church should share the same joy, not sorrow. The ultimate reason
for writing the sorrowful letter to the Corinthians and for having changed his
travel plans was his sincere concern for them. Love motivated his change of
travel plans (2:4).
အခန်းကြီး - ၂
၂:၅-၁၁။ စော်ကားသူကို
ခွင့်လွှတ်ရန် တိုက်တွန်းခြင်း။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကြောင့် ဝမ်းနည်းဖွယ်စာသည်
အပြုသဘောဆောင်သော ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်ခဲ့သည်။ အသင်းတော်သည် ရှင်ပေါလုဘက်သို့
ရပ်တည်ပြီး စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ချမှတ်ခဲ့သည်။ ထိုအရာသည် သက်သာရာရစေခဲ့သည် (ကိုးကား၊
၇:၅-၁၃)။ သို့သော် ရှင်ပေါလုသည် စော်ကားသူအား သူတို့၏ချစ်ခြင်းကို ထပ်မံအတည်ပြုရန်
အသင်းတော်သားများကို တိုက်တွန်းမည်ဖြစ်သည်။ မဟုတ်ပါက ခွင့်လွှတ်ခြင်းမရှိသော
သဘောထားကြောင့် စာတန်သည် အခွင့်ကောင်းယူသွားနိုင်သည်။
2:5–11.
A Call to Forgive the Offender. Thanks to God’s working, the sorrowful letter yielded positive results.
The church sided with Paul and disciplinary action was taken. That was a relief
(cf. 7:5–13). Paul, however, would next urge the church members to reaffirm
their love to the offender; otherwise, Satan might take advantage of their
unforgiving attitude.
ရှင်ပေါလု၏
အစီအစဉ်မဲ့နှင့် နာကျင်ဖွယ် ခရီးစဉ်အတွင်း လူတစ်ဦးသည် သူ့ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း
ဝမ်းနည်းစေခဲ့ပြီး သူ၏တမန်တော်အာဏာကို စိန်ခေါ်ခဲ့ပုံရသည်။ ထိုအချိန်က
အသင်းတော်သည် စော်ကားသူနှင့် စာနာခဲ့ပုံရသည်။ ခရီးစဉ်အတွင်း ရှင်ပေါလုဘက်မှ
မရပ်တည်ဘဲ စော်ကားသူကို စည်းကမ်းမထိန်းသိမ်းခြင်းက ရှင်ပေါလုနှင့် အသင်းတော်ကြား
တင်းမာမှုကို ဖြစ်စေခဲ့သည်။ စော်ကားမှုသည် ရှင်ပေါလုရော အသင်းတော်ကိုပါ
ထိခိုက်စေခဲ့သည် (၂:၅)။ သို့သော် တီတုသည် ရှင်ပေါလုဆုံးမသော နာကျင်ဖွယ်စာကို
ပို့ဆောင်ပြီးနောက်၊ ကောရိန်သုတေသနလူအများစုသည် စော်ကားသူအပေါ် ရှင်ပေါလု၏
စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ်ကို အကောင်အထည်ဖော်ခဲ့ကြသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဤကိစ္စတွင်
ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏ နာခံမှုကို တန်ဖိုးထားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆)။ သို့သော်
စော်ကားသူကို ရွေးနုတ်ရန် အရေးကြီးမှုကိုလည်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇ခ)။
ထိုလူသည် နောင်တရပြီးဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့်
ခွင့်လွှတ်ပြီး နှစ်သိမ့်ပေးရန် အသင်းတော်ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည်
စော်ကားသူ၏ စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒဏ်ရာကို စာနာခဲ့ပြီး ယုံကြည်ခြင်းကို
စွန့်ပစ်သွားနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ စော်ကားသူ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် သူ၏ သင်းအုပ်စိတ်ထားကို
ပြသခဲ့ပြီး သူကိုယ်တိုင် အရင်ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ပြုခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။
အလားတူ အသင်းတော်သားများလည်း ခွင့်လွှတ်ရမည်။ သူတို့ခွင့်လွှတ်ပါက ရှင်ပေါလုကို
သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးဖခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုကြောင်း ခိုင်မာသော သက်သေဖြစ်လာမည် (အပိုဒ်
၉)။ ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်အဖြစ် ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်း၏ တကယ့်တည်ရှိမှုသည်
နောင်တရသော အပြစ်သားများကို မည်သို့ဆက်ဆံသည်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်။
ခွင့်လွှတ်ခြင်းမရှိပါက ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်ဖြစ်ခြင်းကို ရပ်တန့်သွားသည်။
ခွင့်လွှတ်ခြင်းအားဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံး ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဖြစ်လာပြီး
ဆက်လက်ရှင်သန်နေကြသည် (ကိုးကား၊ မဿဲ ၆:၁၂၊ ၁၄-၁၅၊ ၁၈:၂၃-၃၅)။ အယူအဆမှာ
ခရစ်ယာန်စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုကို စော်ကားသူကို ပြောင်းလဲပြီး ဘုရားသခင်နှင့်
ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ကျင့်သုံးရမည်ဖြစ်သည်။
During Paul’s unplanned and painful visit, a
certain man had openly grieved him, apparently challenging his apostolic
authority. At that time, the church might have sympathized with the offender.
Not siding with Paul to discipline the offender during his visit seems to have
created the tension between Paul and the church. In fact, his offense affected
both Paul and the church (2:5). However, after Titus delivered the painful
letter in which Paul rebuked the situation while reaffirming his sincere love for
the Corinthians, the majority of the church implemented Paul’s disciplinary
action against the offender. Paul appreciated the Corinthians’ obedience in
this regard (v. 6), but he also recognized the importance of redeeming the
offender (v. 7b). Since the man appears to have repented, Paul urged the church
to demonstrate love by forgiving and comforting him. Paul empathized with the
psychological trauma of the offender, which could have led to his abandoning
the faith. He showed his pastoral care for the welfare of the offender and had
already taken the initiative by forgiving him (v. 10). Likewise, the church
members had to forgive. If they did, it would be strong evidence that they
acknowledged Paul as their spiritual father (v. 9). The true existence of the
community of faith as the church of God is tied to how its members treat
repentant sinners. If they do not forgive, they cease to be the church of God.
It is in and through forgiveness that we all become and remain children of God
(cf. Matt. 6:12, 14–15; 18:23–35). The idea is that Christian discipline should
be administered in love with the attitude of transforming and reconciling the
offender to God.
၂:၁၂-၁၃။ တြိုအာတွင်
စောင့်ဆိုင်းခြင်းနှင့် တရားဟောခြင်း။ နာကျင်စေသောစာကို အပြုသဘောကောင်းစွာ
တုံ့ပြန်ခဲ့မှုနှင့် ထိုစာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို ဖော်ပြပြီးနောက် (အပိုဒ်
၅-၁၁) ပါဝလုသည် အပိုဒ် ၄ တွင် စတင်ဖော်ပြခဲ့သော သူ၏အမှုကို ဆက်လက်ရှင်းပြသည်။
ထိုစာကို ရေးသားခဲ့စဉ် ပါဝလု၏ စိတ်ခံစားမှုအခြေအနေကို သူ၏ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များနှင့်
ဆက်စပ်၍ ဖော်ပြထားသည်။ ဧဖက်မြို့မှ တိတုကို ထိုစာနှင့်အတူ စေလွှတ်ပြီးနောက်
ပါဝလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရန်နှင့် တိတုကို စောင့်ဆိုင်းရန် တြိုအာမြို့သို့
ပြောင်းရွှေ့သွားခဲ့သည်။ တြိုအာသည် အာရှနှင့် မကိဒေါနိယကို ဆက်သွယ်ထားသော
အရေးကြီးသော ဆိပ်ကမ်းမြို့ဖြစ်သည်။ သူ၏ ဒုတိယအကြိမ် သာသနာပြုခရီးစဉ်တွင် ပါဝလုသည်
တြိုအာတွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ခဏတာ ဟောပြောခဲ့ဖူးသော်လည်း ရူပါရုံတစ်ခု ရရှိပြီးနောက်
မကိဒေါနိယသို့ ထွက်ခွာသွားခဲ့သည် (တမန် ၁၆:၈-၁၀၊ နှိုင်းယှဉ် ၂၀:၇)။ တြိုအာကို
ပြန်လည်လည်ပတ်ရန် ရည်ရွယ်၍ ပါဝလုသည် တိတုနှင့် ထိုမြို့တွင် တွေ့ဆုံရန်
စီစဉ်ခဲ့သည်။ ထိုမြို့သို့ သွားရခြင်း၏ အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ထိုတွေ့ဆုံမှုပင်
ဖြစ်နိုင်သည်။ မြို့တွင် သူ၏အမှုတော်ကို အပြုသဘောကောင်းစွာ တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသော်လည်း
(အပိုဒ် ၁၂) ပါဝလုသည် စိတ်ငြိမ်းချမ်းမှု မရှိခဲ့ပါ။ ကောရိန္သုမြို့မှ သတင်းကို
စောင့်ဆိုင်းရင်း သူသည် အတွင်းစိတ်ဒုက္ခကို ခံစားနေရသည်။ တိတုကို ဘာကြောင့်
နှောင့်နှေးနေရသနည်း။ ကောရိန္သုတို့၏ တုံ့ပြန်မှုမှာ မည်သို့နည်း။ တိတု
မရောက်လာသောအခါ ပါဝလုသည် စိုးရိမ်ပူပန်စွာဖြင့် မကိဒေါနိယသို့ ရွက်လွှင့်ခဲ့သည်။
ထိုနေရာ (ဖိလိပ္ပိမြို့ ဖြစ်နိုင်သည်) တွင် တိတုနှင့် တွေ့ဆုံနိုင်မည်ဟု
မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ကောရိန္သုမှ သတင်းကို တြိုအာတွင် စောင့်ဆိုင်းရင်း ပါဝလု
ခံစားခဲ့ရသော စိတ်ဒုက္ခသည် လမ်းမှားနေသော ကောရိန္သုအသင်းတော်ကို
သူချစ်ခြင်းမေတ္တာမှာ အခြေအနေမရွေး မပြောင်းလဲသည်ကို ထင်ရှားစေသည်။
2:12–13.
Waiting and Preaching in Troas. Having recounted the positive response to the painful letter and its
implications (vv. 5–11), Paul resumes his case, introduced in v. 4, where he
intimates the emotional condition in which the letter had been written in the
context of his travel plans. After Paul had sent the letter with Titus from
Ephesus, he moved to Troas to preach the gospel and to wait for Titus. Troas
was an important port city that connected Asia and Macedonia. During his second
missionary journey, Paul had briefly preached the gospel in Troas but had left
for Macedonia upon receiving a vision (Acts 16:8–10; cf. 20:7). Meaning to
revisit Troas, Paul arranged to meet Titus there. That may have been his
primary reason for going to Troas. Although there was a positive response to
his ministry in the city (v. 12), Paul was not at peace. He was experiencing
inner distress waiting for Titus to return from Corinth. What was keeping him?
How had the Corinthians responded? When Titus did not show up, Paul finally and
anxiously set sail for Macedonia, where he hoped he would meet Titus, perhaps
in Philippi. The distress Paul experienced in Troas waiting for news from
Corinth underlines the unconditional affection he had for the wayward church.
၂:၁၄–၇:၄
တမန်တော်အမှုတော်ကို
ရှင်းလင်းတင်ပြခြင်း
ဤနေရာအထိ ပါဝလုသည်
သူ၏ ခရီးစဉ်ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုကို ခုခံကာကွယ်နေခဲ့သည်။ ၂
ကောရိန္သု စာစောင်ကို ရေးသောအချိန်တွင် ကောရိန္သုတို့၏ အပြုသဘောကောင်းသော
တုံ့ပြန်မှုကို ပါဝလု ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ အခန်း ၇ အပိုဒ် ၅ တွင် ပါဝလုသည် အပိုဒ်
၂:၁၃ တွင် ဖော်ပြခဲ့သော တြိုအာမှ မကိဒေါနိယသို့ ထွက်ခွာခြင်းအကြောင်းကို
ဆက်လက်ဆွေးနွေးသည်။ တိတုယူဆောင်လာသော ကောင်းသောသတင်းသည် ဘုရားသခင်သည် ပါဝလု၏
တမန်တော်အမှုတော်ကို အတည်ပြုတော်မူသည်ကို ပြသသည်။ အပိုဒ် ၂:၁၄–၇:၄ သည် အပိုဒ် ၂:၁၃
နှင့် ၇:၄ ကြားတွင် ထည့်သွင်းထားသော တရားဟောချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး ပါဝလု၏ အမှုတော်ကို
တရားမျှတစွာ ကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။ ၁:၁၂–၂:၁၃ တွင် အတွင်းအပြင် ဒုက္ခများကို
အလေးပေးဖော်ပြထားသော်လည်း ဤတရားဟောချက်တွင် ပါဝလုသည် စကားတိုက်ခိုက်သလို လေသံဖြင့်
သူ၏အမှုတော်၏ ထူးခြားမှု (၂:၁၄–၄:၆)၊ တမန်တော်အမှုတော်၏ ဒုက္ခများနှင့် ဆုလာဘ်များ
(၄:၇–၅:၁၀)၊ ထိုအမှုတော်၏ နေရာနှင့်အခန်းကဏ္ဍ (၅:၁၁–၆:၁၀) နှင့် ပွင့်လင်းမှု
(၆:၁၁–၇:၄) တို့ကို ဆွေးနွေးသည်။
2:14–7:4
Apostolic Ministry Clarified
Up to this point, Paul had been defending his integrity regarding his
travel decision. When Paul was writing 2 Corinthians, he had already received
the positive response from the Corinthians. With 7:5, Paul resumes the
discussion in 2:13, where Paul is said to have left Troas for Macedonia to meet
with Titus. The favorable report Titus brought suggested God’s vindication of
Paul’s apostolic ministry. The passage 2:14–7:4a contains a speech sandwiched
between 2:13 and 7:4b aiming at Paul’s vindication of his own ministry. While
in 1:12–2:13 the emphasis is on sufferings from within and without, in this
speech, Paul, in a polemic tone, speaks to the uniqueness of his ministry
(2:14–4:6), the sufferings and rewards of the apostolic ministry (4:7–5:10),
the place and role of it (5:11–6:10), and its openness (6:11–7:4).
၂:၁၄–၄:၆။
တမန်တော်အမှုတော်၏ ထူးခြားမှု ဤအပိုဒ်ငယ်တွင် ပါဝလုသည်
တမန်တော်ဖြစ်ခြင်း၏ ဂုဏ်ကျေးဇူးကို စတင်ဖော်ပြသည် (၂:၁၄-၁၇)။ ကောရိန္သုတို့သည် သူ၏
တမန်တော်အမှုတော်၏ သက်သေဖြစ်သည်ဟု သူယုံကြည်သည် (၃:၁-၃)။ သူ၏အမှုတော်သည်
ဘုရားသခင်၏ ခွန်အားပေးမှုကြောင့် အကျိုးသက်ရောက်သည် (၃:၄-၆)။ သူ၏
တမန်တော်အမှုတော်သည် အသက်ပေးသော အမှုဖြစ်ပြီး သေခြင်းကို ယူဆောင်လာသော
မောရှေ၏အမှုတော်ထက် သာလွန်သည်ဟု ငြင်းခုံသည် (၃:၇-၁၁)။ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော်၌
မောရှေ၏ မျက်နှာဖုံးကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (၃:၁၂-၁၈)။ ဘုရားသခင်သည်
ဤအမှုတော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အသိပညာ၏ အလင်းကို ယူဆောင်လာသည် (၄:၁-၆)။
2:14–4:6.
Uniqueness of the Apostolic Ministry. In this subsection of the discourse, Paul begins to describe the
privilege of being an apostle (2:14–17). He was convinced that the Corinthians
were evidence of his apostolic ministry (3:1–3) and that his ministry was
effective because of God’s enabling (3:4–6). He argued that his apostolic
ministry was life-giving and superior to the Mosaic ministry of death (3:7–11),
because in Christ the veil of Moses is removed (3:12–18). God through this
ministry brings the light of the knowledge of Himself (4:1–6).
အတားအဆီးများအားလုံးရှိနေသော်လည်း
ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၌ အမြဲနိုင်ခြင်းကို ပေးတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသည်။ နေရာအနှံ့တွင် ဘုရားသခင်၏ အသိပညာကို ဖြန့်ကျက်ရန်
ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို အသုံးပြုတော်မူသည် (၂:၁၄)။ သူသည် ရောမတို့၏ အောင်ပွဲခံခရီးကို
ဥပမာအဖြစ် သုံးသည်။ ဒုက္ခများကြားမှ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်း၏ တိုးတက်မှုနှင့်
အောင်မြင်မှုကို ဖော်ပြရန်ဖြစ်သည်။ ခရီးကြောင်း၏ အသေးစိတ်အချက်များမှာ ပါဝလု၏
အဓိကရည်ရွယ်ချက် မဟုတ်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူနှင့် အလုပ်ဖော်များကို
အောင်နိုင်သူစစ်သည်များအလား ဦးဆောင်တော်မူသည်ဟူသော အချက်က ဤဥပမာကို သုံးစေခဲ့သည်။
ခရစ်ယာန်များသည် ခရစ်တော်၏ အောင်ခြင်းတွင် ပါဝင်ကြောင်း သူနားလည်သည် (ရောမ ၈:၃၇)။
အောင်မြင်သူမှာ ဘုရားသခင်ပင် ဖြစ်ပြီး ပါဝလုသည် ထိုအောင်ပွဲ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု
ဖြစ်ရခြင်းကို ဝမ်းမြောက်သည်။ သူသည် ကိုယ်နှင့် ယုံကြည်သူများကို နေရာအနှံ့
ဖြန့်ကျက်သော နံ့သာမွေ့သော ဆီမွှေးပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ ထိုနံ့သာမှုသည်
ဧဝံဂေလိကို ယုံကြည်သူများအတွက် အသက်ကို ယူဆောင်လာပြီး ငြင်းပယ်သူများအတွက်
သေခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (ယော ၃:၁၈ နှိုင်းယှဉ်)။ နောက်ဆုံးတွင် ဧဝဝံဂေလိတရား
ဖြန့်ကျက်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ နံ့သာမှုဖြစ်၍ ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေသည်။ ဧဝံဂေလိကို
ကိုယ်ကျိုးအတွက် ဟောပြောသူများ (၂ ကော ၁၁:၂၀) သည် ထိုအသက်ပေးနံ့သာကို မသိကြပါ။
ပါဝလု၏ အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်ရှေ့တော်၌ ဖြစ်ပြီး
စိတ်နှလုံးဖြူစင်မှု (အဓိပ္ပာယ် - စေတနာဖြူစင်မှု) နှင့် ဟောပြောခဲ့သည်။
In spite of all the challenges, Paul thanked God
for always making him triumphant in Christ and for using him to spread the
knowledge of God everywhere (2:14). He employed the metaphor of a Roman
triumphal procession to depict the progress and success of the gospel
proclamation in the face of trials. While the details of the corresponding
realities in the procession may not have been the primary concern of Paul,
God’s leading him and his coworkers, as victorious soldiers seems to have
impacted Paul’s use of the metaphor. He understood that Christians share in the
victory of Christ (Rom. 8:37). It is God who triumphs, and Paul was delighted
to be part of this triumph. He seems to be describing himself and the believers
as an incense offering whose fragrance, being diffused in every place, is the
saving knowledge of Christ. This is the aroma that brings life to those who
believe the gospel and the aroma that leads to death for those who reject it
(cf. John 3:18). Ultimately, the propagation of the gospel is pleasing to God
because it is the aroma of Christ. Those who preach the gospel for personal
gain (2 Cor. 11:20) do not know about its life-giving aroma. Paul’s ministry
took place in the sight of God and Christ and was proclaimed with sincerity (eilikrineia, “purity of motive”).
ရှေးကမ္ဘာတွင်
အကြံပေးစာများ အသုံးများခဲ့သည် (၈:၁၆-၂၄၊ တမန် ၁၈:၂၇၊ ရောမ ၁၆:၁-၂၊ ၁ ကော ၁၆:၃၊
၁၀-၁၁)။ ထိုစာများသည် စာဆောင်သူ၏ ယုံကြည်ကိုးစားမှုကို တည်ထောင်ပေးသည်။ ပါဝလု၏
ရန်သူများသည် ယေရုရှလင်မှ အကြံပေးစာများ ယူဆောင်လာပြီး သူ၏အမှုတော်၏
ဖြောင့်မတ်မှုကို စိန်ခေါ်ခဲ့ဖြစ်နိုင်သည် (၂ ကော ၃:၁ခ)။ ၂:၁၄-၁၇ တွင် ပါဝလုသည်
တမန်တော်အဖြစ် သူ၏ အထူးအခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏အလုပ်ကို နေရာအနှံ့တွင်
သိကြပြီး ဧဝံဂေလိအတွက် ခံစားခဲ့ရသော ဒုက္ခများသည် သူ၏ တမန်တော်ဖြစ်ခြင်း၏
အမှတ်အသားဖြစ်သည်။ သူသည် ကောရိန္သုအသင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့သူ ဖြစ်သည် (တမန် ၁၈)။
ကောရိန္သုတို့သည် သူ၏ တမန်တော်ဖြစ်ခြင်း၏ ထပ်မံသက်သေဖြစ်သည်။ သက်ရှိဘုရားသခင်၏
ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခဲ့သော သူတို့၏ဘဝများသည် တရားမျှတသော အမှုတော်ဟု
သူယူဆသည့်အရာ၏ သက်သေဖြစ်သည်။ ထိုဘဝများကို ပြောင်းလဲပေးသူမှာ ခရစ်တော်ပင် ဖြစ်ပြီး
အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ အနှစ်သာရဖြစ်သည် (ယေရမိ ၃၁:၃၃၊ ယေဇကျေလ ၁၁:၁၉ နှိုင်းယှဉ်)။
ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိကို ဈေးရောင်းသူများနှင့် မတူဘဲ ပါဝလုသည် သူ၏အာဏာကို
တည်ထောင်ရန် အကြံပေးစာ လိုအပ်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ကောရိန္သုအသင်းတော်ကို
တည်ထောင်သူအဖြစ် သူ၏ တမန်တော်ယုံကြည်ကိုးစားမှု၏ တစ်ခုတည်းသော လိုအပ်သော သက်သေမှာ
ကောရိန္သုယုံကြည်သူများ၏ ပြောင်းလဲခဲ့သော ဘဝများပင် ဖြစ်သည်။
Letters of recommendation were common in the
ancient world (8:16–24; Acts 18:27; Rom. 16:1–2; 1 Cor. 16:3, 10–11). They
served to establish the credibility of the bearer. Paul’s opponents possibly
bore letters of recommendation from Jerusalem to challenge the integrity of his
ministry (2 Cor. 3:1b). In 2:14–17, Paul had just laid out his special role as
an apostle. His work was known in all places, and his suffering for the sake of
the gospel bore a mark of his apostleship. He had founded the Corinthian church
(Acts 18), and the Corinthians were further proof of his apostleship. Their
changed lives, wrought by the Spirit of the living God, were proof of what he
considered to be a valid ministry. The author of these changed lives was
Christ, the epitome of the new covenant (cf. Jer. 31:33; Ezek. 11:19).
Therefore, unlike peddlers of the gospel, Paul did not need any letter of
recommendation to establish his authority. As the founder of the church in
Corinth, the only necessary testimony of his apostolic credibility were the
changed lives of the Corinthian believers.
ကောရိန္သုအသင်းတော်
တည်ရှိမှုသည် ဘုရားသခင်ဘက်သို့ ပါဝလု၏ ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို ခိုင်ခံ့စေသည် (၃:၄-၆)။
အသင်းတော်ကို တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းမှာ သူ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခွန်အားနှင့်
ဉာဏ်ရည်ကြောင့် မဟုတ်ပါ။ အသင်းတော်တည်ရှိမှုဖြင့် ဖော်ပြသော ယုံကြည်စိတ်ချမှုသည်
ခရစ်တော်အားဖြင့် ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သူ့ကို ကိုယ့်ကိုယ်ကို ချီးကျူးသည်ဟု
ရန်သူများ ညည်းတွားနိုင်သော်လည်း ပါဝလု၏ အဖြေမှာ ဘုရားသခင်သည် ချီးကျူးခြင်း၏
အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည်ဟု ဝန်ခံခြင်းပင် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၅၊ တမန် ၉:၁၅၊ ၁၇-၁၉
နှိုင်းယှဉ်)။ သူနှင့် အလုပ်ဖော်များသည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်၏ အမှုတော်များ မဟုတ်ဘဲ
အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ အမှုတော်များ ဖြစ်လာခဲ့သည် (၂ ကော ၃:၆၊ မဿဲ ၂၆:၂၈)။
ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်ကို နာခံခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တိုင်အားထုတ်သူများ၏
တရားအားထုတ်မှု အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော
ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ ဆီနတ်တောင်အတွေ့အကြုံလာ (ထွက် ၁၉:၃-၈၊ တရားဟော ၅:၂၈-၂၉၊ ယေရမိ
၃၁:၃၁-၃၄ နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် အသစ်သောပဋိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို
အပြည့်အဝ အားကိုးသူများ၏ အတွေ့အကြုံကို ကိုယ်စားပြုသည် (ကာလတိ ၄:၂၁-၃၁ မှတ်ချက်
ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာတွင် ပါဝလုသည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်သည် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့်
ခွဲထားလျှင် စာသားတစ်ခုတည်းသာ ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို အပြစ်တင်သာ နိုင်ပြီး
သတ်ပစ်သည်ဟု ဆိုသည် (ရောမ ၇:၆-၁၁၊ ၈:၃၊ ကာလတိ ၃:၁၉-၂၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ဘုရားသခင်၏
ပညတ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ကို သတိပေးသော်လည်း ကိုယ်တော်ကို နှစ်သက်ရန်
ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးနှင့် ဆန္ဒကို ခွန်အားပေးနိုင်ခြင်း မရှိပါ (ကာလတိ
၃:၁၉-၂၂ မှတ်ချက် ကြည့်ပါ)။ အခြားတစ်ဖက်တွင် ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်ဖြင့် တည်ထောင်သော
အသစ်သောပဋိညာဉ်တွင် (ဧဖက် ၂:၁၃၊ ဟေဗြဲ ၁၃:၂၀) ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏
အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ရုံမျှမက နေထိုင်တော်မူသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏
ဘုန်းတော်အတက် အသက်ရှင်နိုင်ရန် ခွန်အားပေးတော်မူသည် (ရောမ ၈:၄)။ ပါဝလုသည်
ခရစ်တော်၏ အမှုတော်နှင့် ယုံကြည်သူများအတွင်း ဝိညာဉ်တော်၏
ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းကို ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့ကြား အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ ဓမ္မဟောင်းပညတ်ချက်
ဟောကိန်းထာကို ပြည့်စုံခြင်းဟု ယူဆသည် (ယေရမိ ၃၁:၃၁၊ ယေဇကျေလ ၃၆:၂၇)။
The existence of the Corinthian church bolstered
Paul’s confidence toward God (3:4–6). It was not his physical prowess and
intelligence that brought the church into existence. The confidence, signified
by the existence of the church, came through Christ. Paul’s opponents may have
complained about his self-commendation, but his answer was acknowledging God as
the source of his commendation (v. 5; cf. Acts 9:15, 17–19). He and his
colleagues had been made ministers not of the old covenant but of the new covenant
(2 Cor. 3:6; Matt. 26:28). The old covenant symbolizes the legalistic
experience of those who rely on their own obedience as the means of pleasing
God, like the experience of the unbelieving Jews at Sinai (cf. Ex. 19:3–8;
Deut. 5:28–29; Jer. 31:31–34). The new covenant, however, represents the
experience of those who rely completely on God’s grace to do all that He has
promised (see commentary on Gal. 4:21–31). Here Paul intimates that the old
covenant was just a written code that, separated from faith in Christ, only
condemns and kills us (cf. Rom. 7:6–11; 8:3; Gal. 3:19–22). While the law of
God makes us aware of our sin against God, it lacks the ability to empower our
will and motives to please Him (see commentary on Gal. 3:19–22). On the other
hand, in the new covenant ratified by the blood of Christ (Eph. 2:13; Heb.
13:20), God not only forgives our sins but also, through the indwelling Spirit,
empowers us to live to His glory (Rom. 8:4). Paul viewed the ministry of Christ
and the transformative power of the Spirit in believers as the fulfillment of
the OT prophecy of the new covenant between God and His people (Jer. 31:31;
Ezek. 36:27).
ပဋိညာဉ်နှစ်ခုကို
၎င်းတို့နှင့်ဆက်စပ်သော ဘုန်းတန်ခိုးအားဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ထားသည် (၂ ကော ၃:၇-၁၁)။
ပါဝလုသည် ထွက်မြောက်ရာ ၃၄:၂၉-၃၅ အပေါ် လျှို့ဝှက်သော ရဗ္ဗိများ၏ မဂ္ဂါ (မှတ်ချက်)
ကို တိတိတတဖော်ပြသည်။ မောရှေသည် ဆယ်ပညတ်နှင့်အတူ ဆီနတ်တောင်မှ ဆင်းသက်လာသောအခါ
သူ၏မျက်နှာသည် အလွန်ထို်လင်းတောက်ပြောင်နေသောကြောင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် သူ့ကို
မျက်နှာချင်းစွဲစွဲတိတိ မကြည့်နိုင်ခဲ့ကြပါ (၂ ကော ၃:၇ခ)။ ပညတ်တော်ပေးခြင်းနှင့်
ဆက်စပ်သော ဘုန်းသည် မြင့်မြတ်ကြောင်း ဝန်ခံသော်လည်း ထိုပညတ်သည် အသက်ပေးနိုင်စွမ်း
မရှိသောကြောင့် လူသားများကို သေခြင်းသို့ ချမှတ်သည်။ သို့သော် အသစ်သောပဋိညာဉ်၏
အမှုတော်တွင် ဝိညာဉ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကုသရာဇယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို လက်ခံသူများကို
ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်သောနည်းလမ်းများကို ထင်ဟပ်စေရန် ခွန်အားပေးသည်။
ပဋိညာဉ်နှစ်ခု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို နှိုင်းယှဉ်ရာတွင် အပြစ်စီရင်ခြင်း သို့မဟုတ်
ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်ထက် များစွာ ဘုန်းကြီးမားသည်ဟု ပါဝလုမှတ်သားသည် (အပိုဒ် ၉)။
တဖန်ဖန်ပျောက်ကွယ်သွားသော ဘုန်းနှင့် သွင်ပြုထားသော ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်ကို
အစဉ်အမြဲတည်တံ့သော အသစ်သောပဋိညာဉ်ဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၈:၆-၁၃၊ ၁၃:၂၀)။
လူသားများတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသော အမှုတော်သည် အမြဲတည်တံ့ပြီး
များစွာ ဘုန်းကြီးမားသည်။
The two covenants are compared in terms of their
attendant splendor (2 Cor. 3:7–11). Paul offered an implicit rabbinic Midrash
(commentary) on Exodus 34:29–35. When Moses descended from Mount Sinai with the
Ten Commandments, his face shone so brightly that the people of Israel could
not look steadily at him (2 Cor. 3:7b). Admittedly, the attendant glory of the
giving of the Law to the Israelites speaks for itself as noble, yet the Law
sentences human beings to death because it lacks life-giving power. However, in
the ministry of the new covenant, the Spirit empowers human beings to reflect
the righteous ways of the Lord based on their acceptance of His atoning
sacrifice. Comparing the impact of each of the two covenants, Paul notes that
it is indeed much more glorious than the ministry of condemnation or the old
covenant (v. 9). The old covenant, which was characterized by a gradual fading
glory, was replaced by an everlasting covenant with a far surpassing glory
(Heb. 8:6–13; 13:20). By every measure, the ministry that produces
righteousness in human beings is permanent and remains much more glorious.
ဤအသစ်သောပဋိညာဉ်သည်
ပိုမိုဘုန်းကြီးမားပြီး အမြဲတည်တံ့ပြီး အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလျှင် ပါဝလုနှင့်
အလုပ်ဖော်များသည် ထိုပဋိညာဉ်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ရဲဝံ့စွာ ကြည်လင်စွာ
ဟောပြောနိုင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ယေရှုခရစ်၏ ဧဝံဂေလိတရား၏ တန်ခိုးသည်
မျက်နှာဖုံးမတပ်ပါ။ မောရှေသည် ပျောက်ကွယ်သွားသော ဘုန်းကို ဖုံးကွယ်ရန်
မျက်နှာဖုံးစွပ်ခဲ့ခြင်းကို (ထွက် ၃၄:၂၉-၃၅) ပါဝလုသည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်
တဖန်ဖန်ပျောက်ကွယ်သွားခြင်းကို ညွှန်ပြသည်ဟု ယူဆသည်။ ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်၏
အဓိကအဓိပ္ပာယ်ကို မျက်နှာဖုံးဖယ်ရှားခြင်းဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ
ခရစ်တော်ကို ထိုပဋိညာဉ်တွင် တွေ့ရှိခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ယုဒယေဟုသ်များနှင့်
ယုဒယေဟုကို လိုက်နာသူများ (ဘုရားကို ကိုးကွယ်သူများ) သည် ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်သည်
ခရစ်တော်ကို ညွှန်ပြထားကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရန် လိုအပ်သည်ဟု ငြင်းခုံသည်။
ကိုယ်တော်၌သာ ဘုရားသခင်၏ ရွေးနှုတ်တော်မူသော အမှုကို အပြည့်အဝ တန်ဖိုးထားနိုင်မည်
ဖြစ်သည်။ ပါဝလုအတွက် ဤအရာသည် သူ၏အမှုတော်ကို သာလွန်ထူးခြားစေခဲ့သည်။
If this new covenant is more glorious, permanent,
and effective, Paul together with his colleagues could boldly and clearly
proclaim its reliability (v. 12). The power of the gospel of Jesus Christ is
not veiled. The fact that Moses veiled his face to cover a glory that was
passing away (Ex. 34:29–35) is taken by Paul to point to the gradual fading
away of the old covenant. The full significance of the old covenant is
understood when the veil is removed, that is to say, when we find Christ in it.
Paul argues that the unbelieving Jews needed to recognize that the old covenant
was pointing to Christ. Only in Him would they fully appreciate the redemptive
work of God. For Paul, this was making his ministry a superior and unique one.
အပိုဒ် ၁၆-၁၈ တွင်
ပါဝလုသည် ယုဒယေဟုသ်များနှင့် ယုဒယေဟုကို လိုက်နာသူများ ယေရှုခရစ်ကို
လက်ခံခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ဘက်သို့ လှည့်လျှင် ပိုမိုပြည့်စုံသော
သမ္မာတရားအသိကို ရရှိမည်ဟု နိဂုံးချသည်။ ကိုယ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်သည်
ခွဲမခွာနိုင်သောကြောင့် လူများ ကိုယ်တော်ဘက်သို့ လှည့်လျှင် ဝိညာဉ်တော်သည်
ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်၏ အပြစ်စီရင်ခြင်းဘက်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ပေးမည်။ ဘုရားသခင်၏
ပြောင်းလဲပေးနိုင်စွမ်းကို ခံစားရမည် (ဟေရှာ ၆၁:၁၊ ဇာခရိ ၄:၆၊ ယော ၈:၃၂-၃၆၊ တမန်
၂၆:၁၈၊ ရောမ ၆:၁၆ခ၊ ၇:၂၃-၂၅၊ ၁ ပေ ၃:၁၈ နှိုင်းယှဉ်)။ ကိုယ်တော်ကို ဝိညာဉ်တော်ဟု
သတ်မှတ်ခြင်းသည် လူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် ကိုယ်တော်၏ အမှုကို အလေးပေးရန် ဖြစ်သည် (၂
ကော ၃:၁၇၊ ယော ၄:၂၄ နှိုင်းယှဉ်)။ အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ ဘုန်းသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော
ခရစ်တော်၏ ဘုန်းဖြစ်ပြီး လူများကို ကိုယ်တော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်သို့ ပြောင်းလဲပေးသည်။
ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို သူတို့တွင် ပြန်လည်ထူထောင်စေသည် (၂ ကော ၃:၁၈၊ ရောမ ၆:၄၊
ကာလတိ ၅:၁၃-၁၈၊ ၂၂-၂း၂၄ နှိုင်းယှဉ်)။
In vv. 16–18, Paul infers that if the Jews and
sympathizers of Judaism (i.e., God-fearers) would turn to God by accepting
Jesus Christ, they would gain a fuller knowledge of the truth. Since the Lord
and the Spirit are inseparable, if the people would turn to the Lord, the
Spirit would grant them freedom from the condemning aspect of the old covenant.
They would experience the transformative power of God through the Spirit (cf.
Is. 61:1; Zech. 4:6; John 8:32–36; Acts 26:18; Rom. 6:16b; 7:23–25; 1 Pet. 3:18).
Notice that the Lord is characterized as the Spirit in order to emphasize His
work in the human heart (2 Cor. 3:17; cf. John 4:24). The glory of the new
covenant, which is the glory of the resurrected Christ, transforms the people
into the image of the Lord, thus restoring God’s image in them (2 Cor. 3:18;
cf. Rom. 6:4; Gal. 5:13–18, 22–24).
ပါဝလုသည်
အသစ်သောပဋိညာဉ်၏ အမှုတော်အဖြစ် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်တော်မူခြင်း၏ သေချာမှုကို သူ၏
အမှုတော်၏ ပွင့်လင်းမြင်သာမှုအားဖြင့် ထပ်မံအတည်ပြုသည် (၄:၁-၆)။ သူကိုယ်တိုင်
ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောင်းလဲခံရသောကြောင့် လှည့်စားသောနည်းဖြင့် မလျှောက်ခဲ့ပါ။
သူ၏ အမှုတော်တွင် ဖုံးကွယ်ထားသည်မျှ မရှိဘဲ အရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌
ပြုခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိကို လှည့်စားသောနည်းဖြင့် မကိုင်တွယ်ခဲ့ပါ။ အကြောင်းမှာ
ဧဝံဂေလိသည် သဘာဝအတိုင်း သမ္မာတရား၏ ထင်ရှားမှုဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည် (၄:၂၊ ၂:၁၇
နှိုင်းယှဉ်)။ ပါဝလု၏ ဧဝံဂေလိသည် လှည့်စားခြင်းဖြစ်သည်ဟု ငြင်းဆိုသူများအတွက်
ပါဝလုက ထိုဧဝံဂေလိသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသောကြောင့် ပျောက်ဆီးနေရသူများကို သာ
ဖုံးကွယ်ထားသည်ဟု ဖော်ပြသည် (၄:၃-၄၊ ရောမ ၁၀:၁၆၊ ၁၈-၂၁၊ ၁၁:၁၁၊ ၁ ကော ၁:၁၈၊ ၂ ကော
၂:၁၅ နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့တွင် မျက်နှာဖုံးရှိနေဆဲ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်၏
ပုံသဏ္ဌာန်အဖြစ် ကြည့်ရန် ဆန္ဒရှိသူများသည် ကိုယ်ကိုယ်ကို သတင်းကို ဟောပြောမည်
မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်၏ ဘုန်းကို ဟောပြောမည် ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်ကို ကျွန်များအဖြစ်
မြင်ရလိမ့်မည် (၄:၅)။ ဤမှာ တရားမျှတသော အမှုတော်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် ဤသတင်း၏
အကြောင်းအရာမှာ ခရစ်တော်၊ “ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်” (အပိုဒ် ၄) ဖြစ်ကြောင်း သတိရရန不大သင့်သည်။
မမြင်နိုင်သော ဘုရားသခင်၏ မြင်နိုင်သော ကိုယ်စားပြုခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၊ ၅၊
ယော ၁:၁၈၊ ရောမ ၁၀:၉၊ ၁ ကော ၁၂:၃၊ ကောလောသီ ၁:၁၅၊ ဟေဗြဲ ၁၁:၃ နှိုင်းယှဉ်)။
ဘုရားသခင်သည် ပါဝလုကို အမှောင်ထဲမှ လွတ်မြောက်စေပြီးမှ ခရစ်တော်၏ အသိပညာကို
ဖြန့်ကျက်နိုင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်တွင် ကယ်တင်ခြင်း အသိပညာ မရှိခြင်းသည်
ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ပျောက်ကွယ်နိုင်သော အမှောင်ထဲတွင်
ရှိနေခြင်းပင် ဖြစ်သည် (၂ ကော ၄:၆၊ ကမ္ဘာဦး ၁:၂-၃ နှိုင်းယှဉ်)။
Paul reaffirmed the certainty of his appointment
by God as a minister of the new covenant by pointing to the transparency of his
ministry (2 Cor. 4:1–6). He himself was transformed by the Spirit and therefore
he was not walking in deceptive ways. There was nothing hidden in his ministry,
but everything was done in the sight of God. He was not handling the gospel
deceptively, because it is by nature a manifestation of the truth (4:2; cf.
2:17). To those who argued that Paul’s gospel was hidden—that it was a deception—Paul
characterized it as veiled only to those who were perishing on account of their
unbelief (4:3–4; cf. Rom. 10:16, 18–21; 11:11; 1 Cor. 1:18; 2 Cor. 2:15). They
still had a veil. Those willing to look to Christ as the image of God would not
be proclaiming their own message but the glory of Christ and would see
themselves as His servants (2 Cor. 4:5). This is true ministry. The church
should remember that the content of this message is Christ, “the image of God”
(v. 4), the visible representation of the invisible God (vv. 4, 5; cf. John
1:18; Rom. 10:9; 1 Cor. 12:3; Col. 1:15; Heb. 11:3). Paul was able to dispense
the knowledge of Christ once God liberated him from darkness. The absence of
the knowledge of salvation in Christ means existing in a darkness that can be
dispersed only by the power of the Creator God (2 Cor. 4:6; cf. Gen. 1:2–3).
အခန်းကြီး - ၃
[Add your article or content for Chapter 3 here]
အခန်းကြီး - ၄
၄:၇–၅:၁၀။ ဒုက္ခများ၊
ဆုလာဘ်များနှင့် တမန်တော်အမှုတော် ဘုရားသခင်၏ အစပြုမှုအားဖြင့် ပါဝလုသည်
တမန်တော်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏အမှုတော် ပြည့်စုံခြင်းသည် ဒုက္ခများနှင့်
အတူလိုက်ပါလာပြီး ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် သူ ထိန်းသိမ်းခံရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့
အားနည်းနေချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးသည် ထင်ရှားလာသည် (၄:၇-၁၈)။ လက်ရှိခံစားနေရသော
နာကျင်မှုများသည် ကျွန်ုပ်တို့ အသက်ရှင်နေထိုင်ပုံကို မဆုံးဖြတ်ပါ။ သို့သော်
တရားမျှတသော အမှုတော်ကို သက်သေပြသည်။ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၏
ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် လက်ရှိအခြေအနေမှ အဆုံးသတ်တရားမျှတသော ဘုရားသခင်၏
လွတ်မြောက်ခြင်းကို မျှော်လင့်ထားသည်ကို ဖော်ပြရန် ဥပမာများစွာ သုံးသည် (၅:၁-၁၀)။
4:7–5:10.
Suffering, Reward, and the Apostolic Ministry. It was by God’s initiative that Paul became an apostle. But the
fulfillment of his ministry was accompanied by afflictions, and he was
sustained by the power of God. God’s power manifests itself when we are weak
(4:7–18). The painful experiences of the present do not determine the way we
live but authenticate true ministry. Paul employs a series of metaphors to
convey how expectant he was of the ultimate divine deliverance from the present
condition at the Second Coming of Christ (5:1–10).
ဤအပိုဒ်၏
ပထမပိုင်းတွင် (၄:၇-၁၈) ပါဝလုသည် ဧဝံဂေလိတရားသည် အဆုံးစွဲတန်ဖိုးရှိပြီး
ထိုတရားကို ဟောပြောသူ မဟုတ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏ သတင်စေသူနှင့်
ဧဝံဂေလိတရားကိုယ်တိုင်ကို ဈေးကြီးသော ဆီမွှေးကို အလွယ်တကူကျိုးပဲ့နိုင်သော
စျေးပေါသော အိုးထဲတွင် ထည့်ထားသည်ဟု နှိုင်းယှဉ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသတင်စေသူ၏
ပျက်စီးလွယ်မှုသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ ထူးချွန်ပြီး တန်ခိုးရှိသော အမှုတော်သည်
ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုတော် မဟုတ်ကြောင်း သက်သေပြသည်
(အပိုဒ် ၇၊ ၆:၇၊ ၁၂:၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ဘုရားသခင်သည် ဖုံးမှုန့်မှ ပါဝလုကို ဖန်ဆင်းပြီး
ကိုယ်တော်၏ အသိပညာကို ဖြန့်ကျက်ရန် ခန့်အပ်ခဲ့သော်လည်း အိုးအဖြစ် ပါဝလုသည်
ပျက်စီးလွယ်ပြီး အားနည်းသည်။ သူ၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်မှာ ဘုရားသခင်ပင်
ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို ရန်သူများ၏ ရန်စွယ်မျိုးစုံကို
ခံနိုင်ရည်ရှိစေခဲ့သည် (၁:၄၊ ၈-၁၁ ကြည့်ပါ)။ ကယ်တင်ခြင်းသတင်း မျှဝေခြင်းကြောင့်
ဖြစ်ပေါ်လာသော ဒုက္ခများသည် သူ၏ အမှုတော်တွင် ပါဝင်ပြီး ယေရှု၏ အမှုတော်တွင်လည်း
ပါဝင်ခဲ့သည် (၁၂:၁၀)။ ကိုယ်တော်၏ လက်တော်ထဲတွင် တမန်တော်၏ ဒုက္ခများသည်
ကောရိန္သုတို့၏ ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် ကောင်းချီးဖြစ်လာနိုင်သည် (၄:၇-၁၂၊ ၁:၃-၇ နှိုင်းယှဉ်)။
Paul begins the first part of this section
(4:7–18) by declaring that it is the gospel that is of ultimate value, not the
messenger who proclaims it. The relationship between the messenger of the
gospel and the gospel itself is likened to an expensive ointment contained in
an inexpensive and easily broken container. The frailty of the gospel messenger
demonstrates that the excellent and powerful ministry of salvation is the work
of God and not of us (v. 7; cf. 6:7; 12:9). God formed Paul from the dust of the
ground and appointed him to disseminate His knowledge (cf. Gen. 2:7; Is. 29:16;
Lam. 4:2; 1 Thess. 2:4), but as a vessel Paul was fragile and weak. His only
hope was in God, who enabled him to withstand all sorts of animosities (see
1:4, 8–11). These sufferings, which are occasioned by the sharing of the
message of salvation, were part of his ministry as they were of Jesus’s
ministry (12:10). In the hands of the Lord, the apostle’s sufferings could
become a blessing for the Corinthians’ Christian experience (4:7–12; cf.
1:3–7).
အပိုဒ် ၁၃-၁၈ တွင်
ပါဝလုသည် ညှဉ်းဆီးခြင်းများကြားမှ နောက်ဆုတ်ခြင်း မပြုရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို
မျှဝေသည်။ သူသည် အရှက်ကွဲခြင်းတွင်ပင် ကိုယ်တော်သည် သူ့ကို ကယ်တင်မည်ဟု ယုံကြည်သည်
(အပိုဒ် ၁၃)။ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ဇွဲလုံ့လသည် အတူတကွလိုက်ပါလာပြီး တမန်တော်သည်
သူ၏ သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာကို သတ်ပစ်ခံရသော်လည်း ခရစ်တော်၏
ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ထမြောက်စေမည်ဟု
ယုံကြည်နိုင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ သူ၏ ယုံကြည်မှုနှင့် မျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်၏
ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် အာမခံခံရသော အနာဂတ်ထမြောက်ခြင်းတွင် အမြစ်တည်သည်။
ဘုရားသခင်ဘက်တွင် ရှိသောကြောင့် အပြင်ပိုင်းဖိအားများသည် အနာဂတ်ဘုန်းတန်ခိုးနှင့်
လုံးဝ မနှိုင်းယှဉ်နိုင်ပါ။ ဒုက္ခသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိခိုက်နေသော်လည်း
ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွင်းစိတ်ကို နေ့စဉ် အသစ်ပြုပြင်တော်မူသည်။ ပါဝလုသည်
သူ၏ ဒုက္ခများကို “ပေါ့ပါး” ပြီး ယာယီဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ထမြောက်ပြီးနောက်
ထာဝရအသက်ရှင်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇-၁၈၊ ၁ ကော ၁၅:၄၃၊
ဖိလိပ္ပိ ၃:၂၁၊ ကောလောသီ ၁:၁၆ နှိုင်းယှဉ်)။ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားနေရသည်မှာ
ယာယီဖြစ်သည်။ သို့သော် မျှော်လင့်ခြင်းတွင် ကြည့်ရှုနေသော မမြင်ရသေးသော အရာသည်
အမြဲတည်တံ့သည်။ ဒုက္ခသည် ဘုရားသခင်၏ လက်တော်ထဲတွင် ကောင်းချီးဖြစ်လာသော်လည်း
သူကိုယ်တိုင်ကား လိုလားအပ်သော အရာ မဟုတ်ပါ။ ဒုက္ခသည် အဆုံးသတ်လိမ့်မည်။
In vv. 13–18, Paul shares his motivation for not
retreating in the face of persecutions. He was persuaded that even in his
humiliation the Lord would deliver him (v. 13). Hope and perseverance come
together, allowing the apostle to say that even if his mortal body were killed,
he would be confident that God would raise him up at the Second Coming (v. 14).
His confidence and hope were grounded in the resurrection of Christ
guaranteeing his future resurrection. With God on his side, the outward
pressures were not in any way commensurate with the future glory. Suffering may
be taking a toll on us, but the Lord is renewing us in our inner being day by
day. Paul called his sufferings “light” and temporal in comparison with the
experience of eternal life after the resurrection (vv. 17–18; cf. 1 Cor. 15:43;
Phil. 3:21; Col. 1:16). What we experience is temporary; but that which is not
yet visible—what we contemplate in hope—is permanent. Although suffering
becomes a blessing in the hands of God, it is not by itself desirable. It will
come to an end.
လူသားမျိုးနွယ်နှင့်
ဖန်ဆင်းခံရသမျှသည် ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို တောင့်တလျက်ရှိသည် (ရောမ ၈:၂၂-၂၃၊
ကမ္ဘာဦး ၃:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ပါဝလုသည် ကိုယ်ခန္ဓာများ၏ အဆုံးစွဲသော
ရွေးနှုတ်ခြင်းကို တောင့်တခြင်းကို ၂ ကောရိန္သု ၅:၁-၁၀ တွင် ဖွံ့ဖြိုးစေသည်။
အပိုဒ် ၁ တွင် ပါဝလုသည် ၄:၁၈ ၏ ရှင်းလင်းချက်ကို ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ၅:၁-၁၀ ကို
ပါဝလု၏ လက်ရှိ ကမ္ဘာပေါ်ဒုက္ခများနှင့် ကိုယ်တော်၏ ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ဆုလာဘ်ကို
နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် ယာယီသော ကမ္ဘာပေါ်အိမ်တောင်ကို ပိုမိုလိုလားအပ်သော
ထာဝရမိုးကောင်းကင်အိမ်တော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ ပါဝလုသည် လက်ရှိယာယီအိမ်တောင်ကို
သူ၏ သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် (၄:၁၀-၁၁၊ ၁၆)။ သို့သော် သူသည်
ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသော မိုးကောင်းကင်အိမ်တော် (သို့မဟုတ် မသေနိုင်ခြင်း) ကို
ဝတ်ဆင်လိုသည် (၅:၂-၄)။ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏ အမှုကို ရှင်းရှင်းဖော်ပြသည် (အပိုဒ်
၅)။ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို မသေနိုင်ခြင်းကို ဝတ်ဆင်စေမည်။
“အဝတ်မရှိဖြစ်နေခြင်း” (အပိုဒ် ၃) သည် သေခြင်းကို ဥပမာပြုခြင်း ဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်များ၏ မျှော်လင့်ချက်သည် သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာမှ ခွဲခွာခြင်း
မဟုတ်ဘဲ အသစ်သော မသေနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာများဖြင့် ပြန်လည်ဖန်ဆင်းခြင်း ဖြစ်သည်။
ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း ဝိညာဉ်တော်၏ တက်ကြွစွာ အမှုပြုခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏
ကြွလာတော်မူချိန်တွင် မသေနိုင်ခြင်းကို ဝတ်ဆင်ရမည်ဟူသော မျှော်လင့်ချက်နှင့်
အာမခံချက်၏ အရင်းအမြစ် ဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၂၃၊ ၂၆၊ ဧဖက် ၂:၁၀၊ ၁ ပေ ၅:၁၀)။
Humanity and all of creation yearn for freedom
from affliction (Rom. 8:22–23; cf. Gen. 3:17). Paul develops the idea of
yearning for the ultimate redemption of our bodies in 2 Corinthians 5:1–10. In
v. 1, Paul provides an explanation of 4:18. We should therefore understand
5:1–10 in the context of Paul’s earthly suffering and his reward at the return
of the Lord. He contrasts the temporal earthly tent-house with the more
desirable and eternal heavenly house. Paul likens the earthly tent to his
mortal body, susceptible to corruption (4:10–11, 16). But he was yearning to be
clothed with the heavenly house (or immortality) made by God (5:2–4). Paul
refers clearly here to the work of God (v. 5), who will clothe us with
immortality. Not being “found naked” (v. 3) is a metaphor for death. Thus, the
hope of Christians is not to be separated from our mortal bodies but to be
remade with new immortal bodies. The active working of the Spirit in us is a
source of hope and assurance that we shall be clothed with immortality at the
coming of the Lord (Rom. 8:23, 26; Eph. 2:10; 1 Pet. 5:10).
၂ ကောရိန္သု ၅:၆-၁၀
အပိုဒ်များသည် ပါရုသိယ (ခရစ်တော်၏ ကြွလာတော်မူခြင်း) တွင် ကမ္ဘာပေါ်အိမ်တောင်ကို
မိုးကောင်းကင်ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဝတ်ဆင်ခြင်း၏ သေချာသော
မျှော်လင့်ချက်တွင် အထွတ်အထိပ်ရောက်သည်။ ပါဝလုသည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိရန်
ကိုယ်ခန္ဓာမှ ဝေးရန် လိုလားသည် (အပိုဒ် ၈)။ ဤနေရာအထိ သူသည် ဒုက္ခခံနေရသော
ကိုယ်ခန္ဓာကို မိုးကောင်းကင်မှ မသေနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် နှိုင်းယှဉ်နေခဲ့သည်
(အပိုဒ် ၁-၄)။ ကိုယ်တော်မှ ဝေးနေခြင်း (အပိုဒ် ၆) သည် ကမ္ဘာပေါ်အိမ်တောင်တွင်
ရှိနေခြင်း၊ ဆိုလိုသည်မှာ သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာ (၄:၁၀-၁၁၊ ၁၆၊ ၅:၁) နှင့်
အပြိုင်ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိရန်၊ ကိုယ်တော်နှင့် အိမ်တွင်
ရှိရန် အသင့်ရှိသည် (အပိုဒ် ၈)။ ဤစကားကို အချို့က ခရစ်တော် ကြွလာတော်မမီ
ဖြောင့်မတ်သူသေသူများ၏ အလယ်အလတ်အခြေအနေကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု နားလည်ကြသည်။ သို့သော်
ပါဝလု၏ ကမ္ဘာပေါ်နှင့် မိုးကောင်းကင်အရာများကို ဖော်ပြရန် အချို့စကားလုံးများကို
တသမတ်တည်း သုံးစွဲမှုကို လိုက်နာလျှင် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိခြင်း၊ ကိုယ်တော်နှင့်
အိမ်တွင်ရှိခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာတော်မူချိန်တွင် လက်ခံရမည့်
အမြဲတည်တံ့ပြီး ထာဝရမိုးကောင်းကင်အိမ်တော်ကို ဝတ်ဆင်ခြင်းနှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်ဟု
ဆိုနိုင်သည် (၁ သက် ၄:၁၄-၁၇၊ ၁ ကော ၁၅:၅၁-၅၄၊ ၂ တိ ၄:၆-၈ နှိုင်းယှဉ်)။ ပါဝလုသည်
အခြားနေရာတွင် သေတတ်သော ကိုယ်ခန္ဓာများကို မသေနိုင်သော ကိုယ်ခန္ဓာများအဖြစ်
ပြောင်းလဲခြင်းသည် သေချိန်တွင် မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်၏ ဘုန်းတန်ခိုးနှင့်
ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည် (၁ ကော ၁၅:၅၂)။ ပါဝလုသည်
ယုံကြည်စိတ်ချမှုနှင့် ကိုယ်တော်နှင့်အတူ ရှိရန် အသင့်ရှိကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။
ဘုရားသခင်သည် သူ့တွင် ပြုပြင်တော်မူသော သူ၏ အမှုတော်အသီးကို ခရစ်တော်ရှေ့တွင်
လက်ခံနိုင်မည်ဟု သိသည် (၂ ကော ၅:၁၀)။ ပါဝလုသည် ယေရှုခရစ်ကို ဖြောင့်မတ်သော
တရားသူကြီးအဖြစ် တင်ပြသည်။ ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ပြုခဲ့သော အမှုများအပေါ် ယုံကြည်သူနှင့်
မယုံကြည်သူများကို စီရင်မည် (၁ ကော ၄:၅ နှိုင်းယှဉ်)။ မိုးကောင်းကင်တရားရုံး၏
တရားစီရင်ချက်များသည် သက်သေခံချက်အပေါ် အခြေခံပြီး စိတ်ကြိုက်မဟုတ်ပါ။
ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုများသည် အဆုံးထိ ယုံကြည်ခြင်းဆက်ဆံရေးတွင် ရှိနေသည်ကို ပြသည်။
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သန့်ရှင်းသော ဘဝနှင့် ခွဲခွာနိုင်ခြင်း
မရှိပါ။ ယေရှုကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံသူများသည် အမှောင်ထဲတွင်
ဆက်လက်လျှောက်လှမ်းခြင်း မပြုရ။ အလင်းသားသဖန်းများအဖြစ် ယုံကြည်သူများသည်
၎င်းတို့၏ ကောင်းသောအမှုများကို ထင်ရှားစေရမည် (မဿဲ ၅:၁၆၊ ၁၂:၅၀)။
ဤကောင်းသောအမှုများသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကယ်တင်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့သော်
ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးကြောင်း သက်သေခံချက် ဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည်
ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်း၏ အသီးဖြစ်သည်။ သို့မဟုတ် အခြားနည်းဖြင့် ဆိုရလျှင်
ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှုများသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိစေသော ဂုဏ်ကျေးဇူး မဟုတ်ပါ။
ယုံကြည်ခြင်း၏ စစ်မှန်မှုကို သက်သေပြသည်။ ပါဝလု မျှော်လင့်ခဲ့သော
တရားစီရင်ခြင်းသည် သူ၏ အမှုတော်တွင် ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေရန် လုပ်ဆောင်ရန်
လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ သူသည် နှစ်ပေါင်းများစွာ အရင်က အပ်နှံခဲ့သော
ဧဝံဂေလိတရား၏ သစ္စာရှိ အမှုတော်ဆောင်ခဲ့သည်။
Verses 6–10 of 2 Corinthians 5 climax in the
assured hope of clothing the earthly tent-house with a heavenly, glorified body
at the parousia, that is, the return
of Christ. Paul emphatically wished to be with the Lord but away from the body
(v. 8). Up to this point, he had been contrasting his afflicted body with the
immortal body from heaven (vv. 1–4). To be absent or away from the Lord (v. 6)
parallels being in the earthly tent-house, which is the mortal body (4:10–11,
16; 5:1). Paul was ready to be present with, or at home with, the Lord (v. 8).
This statement has been understood by some to refer to the intermediate state
of the righteous dead before the coming of Christ. However, following Paul’s
consistent use of certain phrases to describe earthly and heavenly realities in
5:1–4, it can be maintained that to be present with the Lord and at home with
Him parallels being clothed with the permanent and eternal heavenly house,
which is the resurrected immortal body to be received at the Second Coming of
the Lord (1 Thess. 4:14–17; cf. 1 Cor. 15:51–54; 2 Tim. 4:6–8). Paul taught
elsewhere that the transformation of our mortal bodies into immortal ones does
not occur when we die but at the moment of the glorious return of Christ (1
Cor. 15:52). It was with confidence that Paul expressed his readiness to be
present with the Lord. He knew that the fruits of his ministerial work wrought
by God in him would be acceptable to Christ (2 Cor. 5:10). Paul presented Jesus
Christ as a righteous judge who was to judge believers and unbelievers on the
basis of works done in the mortal body (cf. 1 Cor. 4:5). The legal decisions in
the heavenly tribunal are based on objective evidence and are not arbitrary.
Our works show whether we have remained in a faith relationship with the Lord
to the end. Justification by faith cannot be separated from a sanctified life.
Those who accept Jesus as Savior should not continue to walk in darkness (1
Cor. 6:9). As children of light, believers must show forth their good works
(Matt. 5:16; 12:50). These good works do not save us, but they testify to the
fact that we have been saved. They are the fruit of our salvation. Or, to put
it another way, our works are not meritorious—they do not earn our salvation.
Rather, they demonstrate the authenticity of our faith. The judgment that Paul
foresaw motivated him to do what was pleasing to God in his ministerial work
(v. 9). He had been a faithful minister of the gospel that had been entrusted
to him many years earlier.
အခန်းကြီး - ၅
၅:၁၁–၆:၁၀။
တမန်တော်အမှုတော်၏ နေရာနနှင့် အခန်းကဏ္ဍ။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းသည်
ရောက်လာတော့မည်ဖြစ်သောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌
ကြောက်ရွံ့ခြင်းနှင့်အတူ ဧဝံဂေလိတရားကို နှိမ့်ချစွာကြေညာခဲ့သည်။ ထိုအမှုတော်၌
ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ထင်ရှားပြတော်မူသော
ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သူ့ကိုတွန်းအားပေးနေခဲ့သည် (၅:၁၁–၁၅)။ ရှင်ပေါလု၏
တမန်တော်အမှုတော်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးတရားနှင့်
နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ဆက်စပ်နေပြီး ထိုတရားဖြင့်ပင် အဓိပ္ပာယ်ဖွဲ့ခံရသည်
(၅:၁၆–၆:၂)။ ခရစ်တော်၌ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး၏ သတင်းကောင်းသည်
အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် မိမိ၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုတော်ကို
ပျက်ပြားမသွားစေရန် အပြစ်ကင်းသောဘဝကို အသက်ရှင်ခဲ့သည် (၆:၃–၁၀)။
5:11–6:10.
Place and Role of the Apostolic Ministry. The coming judgment was motivating Paul to proclaim the gospel with
humility, because in this work he was being propelled by the love of Christ
manifested in His sacrificial death (5:11–15). Paul’s apostolic ministry was
deeply connected with and defined by the message of reconciliation through
Christ (5:16–6:2). Because the good news of reconciliation in Christ is so
important, Paul was living a blameless life to avoid damaging his ministry of
reconciliation (6:3–10).
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းသည်
ဧကန်အမှန်ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ တရားသူကြီးဖြစ်တော်မူကြောင်း (၅:၁၀)
သိသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် လူများကို ဧဝံဂေလိတရားလက်ခံရန်
အလေးအနက်တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ သို့သော် မာနမပါဘဲ
ကိုယ်ကျိုးမဖက်သောနည်းဖြင့်ပင် ပြုခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုအရ အကယ်၍ တစ်စုံတစ်ယောက်က
ဝါကြွားရမည်ဆိုလျှင် ရှင်ပေါလုမှတစ်ဆင့် ကယ်တင်ခြင်းတရားကို သိရှိလာသော
ကောရိန္သုမြို့သားများသာ ဝါကြွားခွင့်ရှိသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ထိုသိမှုသည်
လိမ်ညာတရားဟောဆရာများ၏ စွပ်စွဲချက်များကို ဖြေရှင်း အဖြေပေးနိုင်စေသည်။
အသင်းတော်သားများသည် ရှင်ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်၏ ရည်ရွယ်ချက်အမှန်ကို
အပြည့်အဝနားလည်လာလျှင် ဧဝံဂေလိတရားဆန့်ကျင်သူတိုင်းကို ခုခံနိုင်မည်ဖြစ်သည်
(၅:၁၂)။ ငြင်းခုံရန်အလို့ငှာ ရှင်ပေါလုသည် ဆန့်ကျင်သူများ၏ စွပ်စွဲချက်ကို
လက်ခံပြီး မိမိသည် ရူးသွပ်သူဖြစ်သည်ဟု ယူဆသည်။ ထိုရူးသွပ်ဟန်သည်
ဘုရားသခင်အတွက်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်က ခွင့်ပြုတော်မူခြင်းခံရသည်။ သက်သေမှာ
အသင်းတော်သည် ရှင်ပေါလု၏ အမှုတော်မှ ကောင်းချီးများကို ခံစားခဲ့ရခြင်းပင်ဖြစ်သည်
(အပိုဒ် ၄:၁၂၊ ၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
In view of the certainty of the final judgment
and Christ being the divine judge (5:10), Paul was earnestly trying to persuade
people to embrace the gospel (v. 11), but in an unselfish way. According to
Paul, if someone were to boast, it should have been the Corinthians who had
come to know the message of salvation through Paul (v. 12). This knowledge
enabled them to give an answer to the charges raised against Paul by the false
teachers. If the church members were to fully come to appreciate the true intent
of his apostolic ministry, they could withstand any gospel detractors (5:12).
For the sake of argument, Paul accepts the charge of the detractors that he is
insane. This apparent insanity is at the service of God and approved by Him.
The evidence for this is that the church had experienced the blessings of
Paul’s ministry (cf. 4:12, 15).
ရှင်ပေါလုအရ
အမှုတော်၏ အနက်ရှိုင်းဆုံးတွန်းအားမှာ ခရစ်တော်၏
ကိုယ်တိုင်အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့် ထင်ရှားပြတော်မူသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာပင်ဖြစ်သည်
(“တစ်ပါးအတွက် အသေခံခြင်းနှင့် အားလုံး၏သေခြင်း” ကို စာမျက်နှာ ၁၆၆၉ တွင်
ကြည့်ပါ)။ ထိုနားလည်မှုဖြင့် ခရစ်တော်ကို လက်ခံသူတိုင်းကို
ရှင်သန်ပြီးထမြောက်တော်မူသော သခင်ဘုရားအတွက် ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော
အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရန် တိုက်တွန်းထားသည် (၅:၁၄–၁၅)။ ခရစ်ယာန်တိုင်း အသစ်သောဘဝ၌
လျှောက်လှမ်းရမည် (ရောမ ၆:၄; ကောလောသဲ
၃:၁–၂)။ ရှင်ပေါလု၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော အမှုတော်သည် ခရစ်တော်နှစ်သက်သော ဘဝကို
အသက်ရှင်နေကြောင်း သက်သေပြသကဲ့သို့ ယုံကြည်သူတိုင်း ခရစ်တော်နှစ်သက်သော ဘဝကို
အသက်ရှင်ရမည်။ ယုံကြည်သူများသည် အပြစ်၏အာဏာအောက်တွင် ကျွန်မဟုတ်တော့ဘဲ
ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ကျွန်များဖြစ်သည် (ရောမ ၆:၁၉; ၂ ကော ၅:၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
According to Paul, the deepest motivation for
ministry is the love of Christ manifested in His sacrificial death for all (see
“The Death of the One and the Death of the All,” p. 1669). With this
understanding, Paul urges everyone who has accepted Christ to unselfish service
to Him as the resurrected Lord (5:14–15). Every Christian is to walk in newness
of life (Rom. 6:4; Col. 3:1–2). Just as Paul’s selfless ministry serves as
evidence of living a life that pleases Christ, so also every believer must live
a life that pleases Christ. Believers are no longer servants of the power of
sin but are servants of righteousness (Rom. 6:19; cf. 2 Cor. 5:21).
၅:၁၆–၆:၂။
ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုတော်။ လူတိုင်းသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံတော်မူခြင်းအားဖြင့်
ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရာဝတ္ထုဖြစ်ခဲ့လျှင် ကယ်တင်ခြင်းစီးပွားရေး၏
တန်ဖိုးစဉ်းစားရာတွင် လူမျိုးရေးခွဲခြားမှု နေရာမရှိတော့ချေ။ လူသားအားလုံးသည်
ဘုရားသခင်နှင့် အတွင်အ�
eternal ခွဲခွာခြင်း၏
သေမင်းတရားကို အတူတူပိုင်ဆိုင်ကြသည် (ရောမ ၃:၉၊ ၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
လူတိုင်းအတွက် ခရစ်တော်သည် အပြစ်တင်း၏ယဇ်အဖြစ် ကိုယ်တိုင်အပ်နတော်မူခြင်းအားဖြင့်
ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းကို ပေးအပ်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကြောင့် ဘုရားသခင်သည်
ကိုယ်တော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကြားရှိ အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးတော်မူပြီး
ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ကိုယ်တော် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်ခြင်းကို ဖြစ်နိုင်စေတော်မူသည်
(၅:၁၉)။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သမျှအားလုံးကို ခရစ်တော်အားဖြင့ ပြီးစီးပြီ။
ကျွန်ုပ်တို့လုပ်ရမှာက ဘုရားသခင်ပြီးမြောက်ပေးထားပြီးသောအရာကို လက်ခံရုံသာ။
ထိုနည်းအားဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးသည် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းတစ်ရပ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည်
ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးလုပ်ငန်းစဉ်တွင် အစပထမဦးစွာ လှုပ်ရှားတော်မူပြီး
ခရစ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်နိုင်စေတော်မူသည်
(အပိုဒ် ၁၉)။ ခရစ်တော်ကို လက်ခံသူများသည် အသစ်သောသတ္တဝါများဖြစ်လာသည်။ သူတို့သည်
ခရစ်တော်နှင့်အတူ သေပြီး ယခုအခါ ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်သော
အသစ်သောဖန်ဆင်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အစပထမဦးစွာ လှုပ်ရှားခြင်းသည်
ကျွန်ုပ်တို့ အမှန်တကယ် ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်သောအခါ
ရည်မှန်းချက်ပြည့်မြောက်သည် (၅:၁၆a၊
၁၇–၁ြမ်း–၁၈a; ယောဟန်
၃:၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
5:16–6:2.
Ministry of Reconciliation. If every person has been an object of divine love through the death of
Christ, then there is no place for ethnic prejudice on the scale of values of
the economy of salvation. All humans share the same deadly fate of eternal
separation from God (cf. Rom 3:9, 23), and to everyone has been offered
reconciliation through Christ, who gave Himself as a sin offering for all. On
account of the work of Christ, God removed all barriers between Him and us,
making our reconciliation with Him possible (5:19). All that is necessary for
salvation has been accomplished through Christ. We simply need to accept what
God has already done for us. In that sense, reconciliation is an invitation.
God has taken the initiative in the process of reconciliation, making it
possible for us to be reconciled to Him through Christ (v. 19). Those who
accept Christ become new creatures. They have died through Christ and they are
now a new creation, at peace with God. The divine initiative reaches its goal
when we are actually reconciled to Him (5:16a, 17–18a; cf. John 3:16).
|
တစ်ပါးအတွက်
အသေခံခြင်းနှင့် အားလုံး၏သေခြင်း ၂ ကောရိန္သု
၅:၁၄–၁၅ သည် ခရစ်တော်၏ အသေခံတော်မူခြင်း၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းအကြောင်း နားလည်ရန်
အရေးကြီးသော အပိုဒ်ဖြစ်သည်။ “တစ်ပါးသေလျှင် အားလုံးသေသည်” ဟူသော စကားစုသည်
အထူးအာရုံစိုက်ခံရထိုက်သည်။ The Death of the One and the Death of the All |
|
Second Corinthians 5:14–15
is an important passage for the understanding of the significance of the
saving power of the death of Christ. The phrase noting that if One “died for
all,” then “all died” deserves particular attention.
၁. ခရစ်တော်၏
အသေခံခြင်း။ သေတော်မူသောသူမှာ ယေရှုခရစ်ပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏
ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ရှင်ပေါလုကို အမှုတော်တွင် သစ္စာရှိစေရန် တွန်းအားပေးခဲ့သည်။
ကိုယ်တော်သေတော်မူခြင်းမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင်ပင်။ ဂရိစကားလုံး hyper
(“အတွက်”) ကို
“အစားထိုးသည်” သို့မဟုတ် “အတွက်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ သို့သော်
ကျမ်းသစ်ကျမ်းခေတ်တွင် ထိုစကားလုံးသည် အစားထိုးခြင်းအဓိပ္ပာယ်ကို
ဖော်ညွှန်းလာခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၁:၅၀ ကို ဥပမာကြည့်ပါ)။ အကြောင်းအရာအရ
အစားထိုးခြင်းအဓိပ္ပာယ်လည်း ပါါဝင်သည် (၂ ကော ၅:၂၁)။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏
ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ်သာမက အစားထိုးအဖြစ် (“ကျွန်ုပ်တို့နေရာ၌”) အသေခံတော်မူခဲ့သည်။
ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် အခြားသူများအတွက် အကျိုးရှိပြီး
ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်အတွက် အကျိုးမရှိချေ။ 1. Christ’s Death. The one who died is obviously Jesus, whose love compelled Paul to
faithfulness in his ministry. His death was on the cross. The Greek
preposition hyper (“for”) could be
translated “on behalf of”; but since by the NT period it had come to express
the idea of substitution, it could also be rendered “in place of” (e.g., John
11:50). The context suggests that the idea of substitution is also present
here (2 Cor. 5:21). Jesus did not only die as our representative (“for us”)
but also as our substitute (“in our place”). His death was for the benefit of
others and not for His own benefit.
၂. ကိုယ်တော်၏
အသေခံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူး။ “အားလုံး” ဆိုသည်မှာ ယေရှု၏ ဖြေရှင်းယဇ်သေခြင်း၏
အတိုင်းအတာကို ဆိုလိုသည်။ ကိုယ်တော်သည် ရွေးချယ်ခံရသူများအတွက်သာမက
ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် အခါခပ်သိမ်း အသက်ရှင်ခဲ့ဖူးသူ သို့မဟုတ် ရှင်သန်လတံ့သော
လူသားအားလုံးအတွက် အသေခံတော်မူခဲ့သည်။ “အားလုံး” ဆိုသည်မှာ အပိုဒ် ၁၉ တွင်
ဖော်ပြထားသော “ကမ္ဘာ” ကို အခြားနည်းဖြင့် ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ယေရှု၏
အသေခံခြင်း၏ လူသားအားလုံးအပေါ် သက်ရောက်မှုကို အလေးပေးထားသည်။ ကိုယ်တော်သည်
ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများအတွက် အသေခံတော်မူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့်ပင်
ယောဟန် ၄:၄၂ တွင် “ကမ္ဘာ့ကယ်တင်ရှင်” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏
ယဇ်အသေခံခြင်းတွင် လူမျိုးရေးအတားအဆီး သို့မဟုတ် အခြားအတားအဆီးမရှိချေ။
အကြောင်းမှာ လူတိုင်းအပြစ်ရှိပြီး ကယ်တင်ရှင်လိုအပ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။
ထိုအသေခံခြင်းသည် အတိုင်းအတာနှင့် အရေးကြီးမှုတွင် လူသားအားလုံးအတွက်ဖြစ်သည်။ 2. Benefit of His Death. “All” refers to the extent of Jesus’s atoning death.
He did not only die for the elect but for every human being who has ever
lived or will live in this world. “All” is probably another way of referring
to the “world,” mentioned in v. 19. The universal impact of the death of
Jesus is emphasized. He died for Jews and Gentiles. This is the meaning of
the phrase “Savior of the world” in John 4:42. His sacrificial death did not
involve ethnic barriers or any other barrier, because all are sinners and in
need of a Savior. It is universal in its range and significance.
၃.
ခရစ်တော်အားဖြင့် သေခြင်း။ တစ်ပါးသေလျှင် အားလုံးသေသည်ဟူသော အယူအဆသည်
နားလည်ရန်ခက်ခဲသည်။ အားလုံးသည် မည်သို့သေကြသနည်း။ မည်သည့်သေခြင်းမျိုးနည်း။
ခရစ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းမှာ အမှန်တကယ်၊ စာသားအတိုင်း
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသက်ရပ်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် “အားလုံး”
နှင့်ပတ်သက်၍ ထိုသို့မဆိုနိုင်ချေ။ ထို့ကြောင့် အားလုံးသည်
မည်သည့်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် သေကြသနည်းဟု မေးရမည်။ ဤအပိုဒ်တွင် ရှင်ပေါလုက
ရှင်းလင်းစွာ မဖြေထားချေ။ ပညာရှင်များက ဖြစ်နိုင်ခြေအမျိုးမျိုးကို ပေးထားက်သည်။
သို့သော် အပိုဒ် ၁၅ က တစ်ခုကို ညွှန်ပြထားပုံရသည်။ အသက်ရှင်နေသူများမှာ
မိမိကိုယ်ကို သေပြီး ဗတ္တိဇံအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ထမြောက်၍ အသစ်သောဘဝအတွက်
အသက်ရှင်သူများဖြစ်သည် (ရောမ ၆:၁–၆)။ 3. Dying through Christ. The idea that One died and then all died is difficult
to understand. How did all die? What kind of death is this? With respect to
Christ, His death was a real, literal one; He expired on the cross. This
cannot be said concerning the “all.” Hence, we have to ask, In what sense did
all die? In our passage, Paul does not provide a clear answer to this
question. Scholars have provided different possible answers. But v. 15 seems
to provide one, suggesting that those who are alive are those who died to
self and were also resurrected with Christ to a new life through baptism
(Rom. 6:1–6). အကြောင်းအရာတွင်
ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အမှန်တကယ်အသေခံခြင်းမှလွဲ၍ ပါဝင်သော
တစ်ခုတည်းသော သေခြင်းမှာ မိမိ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာသောသဘာဝကို သေခြင်းပင်ဖြစ်သည်။
ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ယုံကြည်သူ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းကို သေခြင်းကြား
ဆက်စပ်မှုသည် ရှင်ပေါလု၏ ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အယူအဆ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။
ထို့ကြောင့် “အားလုံးသေသည်” (အပိုဒ် ၁၄) ဆိုသည်မှာ လူသားတို့အပေါ် ချမှတ်ထားသော
အသေဒဏ်တရားသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်၌ အမှန်တကယ် ကျခံပြီးဖြစ်ကြောင်း၊
ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ပျက်စီးစရာအကြောင်းမရှိတော့ကြောင်းကို ဆိုလိုသည်ဟု
အကြံပြုနိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် လူသားတို့၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ပေးဆပ်ပြီးဖြစ်သည်။
အခြားစကားဖြင့် ခရစ်တော်သေတော်မူသောအခါ အားလုံးသေသည်ဟု ဆိုလိုရင်း လူသားတို့သည်
ထိုက်တန်သော အတွင်အ eternal သေခြင်းမှ
လွတ်မြောက်ရုံသာမက ကယ်တင်ရှင်အတွက် အသစ်သောဘဝကို အသက်ရှင်နိုင်ခြင်းလည်း
ရရှိပြီးဖြစ်သည်။ သေခြင်းသည် လူသားတို့၏ ရှောင်လွှဲ၍မရသော ကံကြမ္မာမဟုတ်တော့ချေ။
အပိုဒ် ၂၁ အရ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အပြစ်ဖြစ်စေခြင်းခံရပြီး
ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသေခံတော်မူကာ အားလုံးအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးတော်မူသည်။
ကိုယ်တော်သည် အားလုံးအစား အသေခံတော်မူခဲ့သဖြင့် ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည်
အားလုံး၏ သေခြင်းဖြစ်သည် (သို့သော် လူတိုင်းမသေသေးပေ)။ ဤအပိုဒ်သည်
လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ဆိုင်ရာ
အရေးကြီးမှုနှင့် လူသားတို့အပေါ် သက်ရောက်မှုကို အလေးပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ The only death implicit in
the context, apart from the physical death of Christ on the cross, is death
to our selfish nature. The connection between the death of Christ and the
death of the believer to self is part of Paul’s theology and teaching. It could
then be suggested that the phrase “all died” (v. 14) simply means that the
death sentence pronounced against humanity was actually executed in the
person of Christ on the cross and that there is no reason for anyone to
perish. Christ paid the penalty for the sin of humanity. In other words, when
Christ died, all died in the sense that they were given not only the
possibility of escaping their deserved destiny of eternal death but also the
possibility of living a new life for their Savior. Death was no longer the
inexorable destiny of humanity. According to v. 21, Christ was made sin for
us and died for us, providing salvation for all. He died in place of all and
consequently His death is objectively the death of all, though not all have
yet actually died to sin. It is only in the sense that when He died, we all
died. The passage is thus stressing the objective significance of Christ’s
death on the cross and its implication for humanity. |
ခရစ်တော်အားဖြင့်
ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးတရားကို ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏အတူလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံ
အပ်နှံထားသည် (၂ ကော ၅:၁၈ခြမ်း–၆:၂)။ ထိုတရားအရ ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏
ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး၏ တစ်ဦးတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ထိုအမှုတော်၌
ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ မုန်းတီးမှု၏ အရာဝတ္ထုအဖြစ် တစ်ဦးတည်း
လုပ်ဆောင်တော်မူသည်မဟုတ်။ ဘုရားသခင်သည် “ခရစ်တော်၌” ကမ္ဘာကို ကိုယ်တော်နှင့်
ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူသည် (၅:၁၉)။ ယေရှုခရစ်၏ ဘုရားဖြစ်တော်မူခြင်းနှင့်
လူဖြစ်လာတော်မူခြင်းကို ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အထွတ်အထိပ်အမှန်တရားကို
ညွှန်ပြရန် အလေးပေးထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်ကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက်
အပြစ်ဖြစ်စေတော်မူသည် (အပြစ်ယဇ်အဖြစ် ဖြစ်စေတော်မူသည်) သို့မှသာ ကျွန်ုပ်တို့သည်
ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားဖြစ်လာနိုင်မည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဘုရားသခင်၏
ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပေါင်းစည်းမှုမှတစ်ဆင့်သာ
ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်ရခြင်းဖြစ်သည် (ယောဟန် ၁:၁၄၊ ၁၈; ဖိလိပ္ပိ ၂:၇ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
This message of reconciliation through Christ had been given to Paul and
his fellow workers (2 Cor. 5:18b–6:2). According to it, Christ is the exclusive
means of divine reconciliation. But in this task Christ was not acting alone,
as if He were an object of divine hatred: God was “in Christ” reconciling the
world to Himself (5:19). The divinity of Jesus Christ, as well as His
incarnation, is emphasized here to indicate the sublime truth of divine love.
God made Jesus Christ a sin offering for us (i.e., to be sin for us) in order
for us to become the righteousness of God in Christ (v. 21). God’s
righteousness is ours only in our union with Christ (cf. John 1:14, 18; Phil.
2:7).
လူ့အမြင်အရ
ရှင်ပေါလုသည် ယခင်က ယေရှုခရစ်ကို ပျက်စီးသွားသော မယ်ရှိယတစ်ပါးအဖြစ် ရှုမြင်ခဲ့သည်
(၂ ကော ၅:၁၆ခြမ်း; တမန်တော်
၅:၃၄–၃၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဒမားရှက်လမ်းပေါ်တွင်
အတွေ့အကြုံရပြီးနောက် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်တော်မူသော ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်ပြီး
ကိုယ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် ယုံကြည်သူများအတွက် ထာဝရအသက်ကို အာမခံချက်ပေးကြောင်း
နားလည်လာခဲ့သည်။ ထိုတရားကို ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံ ခရစ်တော်၏
သံတမန်များအဖြစ် အပ်နှံထားသည်။ ခရစ်တော်အတွက် ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန္သုအသင်းတော်သို့
“ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ကြလော့” ဟု တောင်းပန်ခဲ့သည် (၂ ကော ၅:၂၀)။
ကောရိန္သုသားများအတွက် ထိုပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် တောင်းဆိုချက်သည် မလိုအပ်ဟု
ထင်ရစေသော်လည်း သူတို့သည် ခရစ်တော်၌ ယုံကြည်သူများဖြစ်သည်။ သို့သော်
ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းသည် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက်
ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းနှင့် ခွဲ၍မရချေ။ ကောရိန္သုသားအချို့သည် ရှင်ပေါလုနှင့်
ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် လိုအပ်နေသည် (၁၃:၅–၆)။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပေါလုသည်
သူ၏အမှုတော်နှင့် သူတို့၏ သဘောထားကို အပြုသဘောဆောင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ချရန်
တောင်းပန်ခဲ့သည် (၆:၁–၂; ဟေရှာယ
၄၉:၇–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူ၏ သခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်ကဲ့သို့ပင်
ရှင်ပေါလုသည် နောင်တမရသေးသူများကို ဘုရားသခင်အပေါ် ကတိကဝုတ်ကို
ပြန်လည်သန္နိဋ္ဌာန်ချရန် စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် စိတ်အားထက်သန်စွာ ကူညီခဲ့သည် (၂ ကော
၆:၂; လု
၁၅:၇–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
From the human point of view, Paul had previously
regarded Jesus Christ as one of the failed messiahs (2 Cor. 5:16b; cf. Acts
5:34–39). But after his Damascus experience, he came to appreciate Jesus as the
divinely appointed Savior whose death had guaranteed eternal life to believers.
This message was entrusted to Paul and his workers as ambassadors of Christ. On
behalf of Christ, Paul appealed to the Corinthian church to “be reconciled to
God” (2 Cor. 5:20). This call to reconciliation for the Corinthians may appear
superfluous because they were believers in Christ. But our reconciliation to
God is inseparable from our reconciliation to each other, and the
Corinthians—at least some of them—needed to be reconciled to Paul (13:5–6). So,
Paul pled with them to make a positive decision regarding their attitude toward
him and his ministry (6:1–2; cf. Is. 49:7–9). Like his Master and Savior, Paul
sincerely and passionately sought to help the unrepentant to renew their
commitment to God (2 Cor. 6:2; cf. Luke 15:7–10).
ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးအမှုတော်ကို ရှက်ဖွယ်မဖြစ်စေရန်
ဇွဲရှိရှိ ရပ်တည်ခဲ့သည် (၆:၃–၁၀)။ အပိုဒ် ၃ သည် အပိုဒ် ၁ နှင့် ၅:၂၀ ၏
ဆက်စပ်မှုကို ဆက်လက်ဖော်ပြထားပြီး ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များထံ
အပ်နှံထားသော အမှုတော်ကို အလေးပေးထားသည်။ ရှင်ပေါလုနှင့်
သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် မည်သူ့အတွက်မျှ ဧဝံဂေလိတရားကို ပျက်ပြားစေမည့်
အတားအဆီးတင်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိခဲ့ချေ (၆:၃)။ အပိုဒ် ၄–၁၀ တွင် ရှင်ပေါလုသည်
ကောရိန္သုသားများရှေ့တွင် သူ၏ အမှုတော်ကို ထောက်ခံပြသောအမှုတော်ဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများစာရင်းကို
ဖော်ပြထားသည် (အောက်တွင် “ရှင်ပေါလု၏ အမှုတော်ပုံစံ” ကို ကြည့်ပါ)။
မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ရှင်ပေါလုနှင့် သူ၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များသည် ဧဝံဂေလိတရားကို
အသရေဖျက်ခွင့် မပေးခဲ့ချေ (တမန်တော် ၁၄:၁၄–၁၉; ၂၀:၇–၁၁၊ ၁၃၊ ၃၁; ၂၇:၂၁–၂၂; ၂ ကော ၁၁:၂၅–၂၇ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အခြားစကားဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားသည် လူ့မာနနှင့် နှစ်သက်ရာများထက်
အဆမတန် တန်ဖိုးရှိသည် (လု ၉:၂၄; ဧဖက်
၆:၁၃–၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လက်ရှိအခြေအနေမည်သို့ပင်ရှိစေ ဧဝံဂေလိတရား၏
အမှုတော်ဆောင်များသည် မိမိတို့ကို အမှုတော်ဆောင်ခေါ်တော်မူသော သူတော်စင်ကို
ဘုန်းထင်ရှားစေရန်သာ အမြဲကြိုးစားရမည် (မဿဲ ၅:၁၆; ဗျာဒိတ် ၂:၁၀ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Paul and his workers had learned to remain
resolute in order for the ministry of reconciliation not to be ridiculed
(6:3–10). Verse 3 continues the logic of v. 1 and 5:20 with its focus on the
ministry entrusted to Paul and his workers. It had not been the intention of
Paul and his workers to put stumbling blocks in anybody’s way so as to damage
the gospel (6:3). In vv. 4–10, Paul provides a list of ministerial experiences
that would commend his ministry to the Corinthians (see below, “A Profile of
Paul’s Ministry”). Under any circumstances, Paul and his workers had not given
occasion for anyone to dishonor the gospel (cf. Acts 14:14–19; 20:7–11, 13, 31;
27:21–22; 2 Cor. 11:25–27). In other words, the gospel is far more valuable
than human pride and preferences (cf. Luke 9:24; Eph. 6:13–17). Irrespective of
present circumstances, the minsters of the gospel should always seek to glorify
the One who called them to His service (cf. Matt. 5:16; Rev. 2:10).
|
ပါဝလု၏ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်း၏ပုံရိပ် ၂ကော်ရိန်သုတေသနစာအုပ်တွင်
ပါဝလု၏ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်းဆိုင်ရာ အတွေ့အကြုံများနှင့် ယုံကြည်ချက်များကို
စာရင်းလုပ်ထားသည့်နေရာလေးခုပါဝင်သည် (၄:၈-၉၊ ၆:၄-၁၀၊ ၁၁:၂၃ခ-၂၉၊ ၁၂:၁၀)။
အထူးသဖြင့် ၆:၄-၁၀ တွင်ပါသော စာရင်းသည် ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား
ပါဝလု၏ဓမ္မအမှုကို ချီးကျူးရန်ရည်ရွယ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤစာရင်းသည်
ပါဝလုကိုယ်တိုင် မိမိကိုယ်ကိုမည်သို့မြင်ခဲ့သည်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့်
ဘုရားသခင်၏ခေါ်တော်မူခြင်းအလင်းရောင်အောက်တွင် မိမိ၏ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်းဆိုင်ရာ
အတွေ့အကြုံများကို မည်သို့ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ပညာရှင်များက ဤစာရင်းကို
အနည်းငယ်ကွဲပြားစွာ ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာကြသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အချက်များကိုသာ
စာရင်းပြုစုပြီး နိဂုံးအချို့ကို ဆွဲယူပါမည်။ A Profile of Paul’s Ministry |
|
Second Corinthians
contains four lists of Paul’s ministerial experiences and convictions (4:8–9;
6:4–10; 11:23b–29; and 12:10). In 6:4–10, the list specifically aims at
commending his ministry to the Corinthians. It reveals how Paul perceived
himself and how he dealt with his ministerial experiences in the light of the
cross and his divine calling. Scholars have analyzed the list in slightly
different ways, but we will simply list the items and draw some conclusions
from it.
၁.
ခက်ခဲသောအခြေအနေများကို ရင်ဆိုင်ခြင်း။ “များစွာသောသည်းခံခြင်း၌” (သို့မဟုတ်
“ကြီးစွာသောခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း၌”) ဟူသောစကားစုသည် အနည်းဆုံး အောက်ပါ
ခက်ခဲသောအခြေအနေကိုးမျိုးကို ပါဝလုမည်သို့ရင်ဆိုင်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြထားသည်။
ဤအရာအားလုံးကို ဂရိစကားလုံး en (“၌”
သို့မဟုတ် “အလယ်၌”) ဖြင့် စတင်ထားသည်။ ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်း၌၊ လိုအပ်ခြင်း၌
(ဘေးဒုက္ခများ သို့မဟုတ် ဘေးဒုက္ခများ)၊ ကျပ်တည်းခြင်း၌
(နှလုံးသားညှဉ်းဆွးခြင်း)၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်း၌၊ ထောင်ချခြင်း၌၊
မငြိမ်မသက်ဖြစ်ခြင်း၌ (ဆူပူမှုများ သို့မဟုတ် အဓိကရုဏ်းများ)၊ အလုပ်ကြမ်းများ၌
(ဒုက္ခများ၊ အလုပ်ပင်ပန်းခြင်း)၊ အိပ်ရေးမဝခြင်း၌၊ အစာရှောင်ခြင်း၌
(ဆာလောင်ခြင်း) (အပိုဒ် ၄-၅)။ 1. Facing Difficult Circumstances. The phrase “in much patience” (or “in great
endurance”) is probably describing how Paul faced at least the following nine
difficult circumstances in his
ministry, all of them introduced by the Greek preposition en (“in”; “in the midst of”): in
tribulations (troubles), in needs (hardships or calamities), in distresses
(anguishes), in stripes (beatings), in imprisonments, in tumults
(disturbances or riots), in labors (hardships, hard work), in sleeplessness,
in fasting (hunger) (vv. 4–5).
၂.
ဓမ္မအမှုဆောင်ရန်လိုအပ်သော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် နည်းလမ်းများ။ ထို့နောက် ပါဝလုသည်
ထိရောက်သောဓမ္မအမှုအတွက် လိုအပ်သော ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် နည်းလမ်းများကို
ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည်။ ဤအရာအားလုံးကို ထပ်မံ၍ en (“၌”) ဖြင့် စတင်ထားသော်လည်း၊ ယခုမူ
“အားဖြင့်” (by) ဟူသော
အဓိပ္ပာယ်ရှိသည်။ ဖြူစင်ခြင်းအားဖြင့်၊ ဉာဏ်အမြင်အားဖြင့်၊
နှေးကွေးစွာဒုက္ခခံခြင်းအားဖြင့် (သည်းခံခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း)၊
ကြင်နာခြင်းအားဖြင့် (ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ ရက်ရောခြင်း)၊
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့်၊ စစ်မှန်သောချစ်ခြင်းအားဖြင့် (စစ်မှန်သော အဂပေချစ်ခြင်း)၊
သမ္မာတရားစကားအားဖြင့် (သမ္မာတရားစကား သို့မဟုတ် ယုံကြည်စိတ်ချရသောစကား၊
ဧဝံဂေလိတရားကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်)၊ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့်
(ဘုရားသခင်ထံမှ ပေးသနားတော်မူသော တန်ခိုး) (အပိုဒ် ၆-၇အ)။ ပါဝလုသည်
ဂုဏ်သတ္တိများနှင့် နည်းလမ်းများစာရင်းကို dia (“အားဖြင့်”၊ “မှတစ်ဆင့်”) ဖြင့်
ဆက်လက်ဖြည့်စွက်သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ခါးပန်းနှင့် လက်နက်များအားဖြင့်။ ဤနေရာ၌
သူ၏ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဓမ္မအမှုကို အခြားသူများမြင်ပုံအပေါ် အခြေခံသော
ဆန့်ကျင်ဘက်စာရင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ စာရင်းသည် သူ၏ဓမ္မအမှုတွင် အရေးကြီးသော
အတွေ့အကြုံများကို ဆက်လက်အလေးပေးထားဆဲဖြစ်သည်။ ဂုဏ်အသရေနှင့်
အသရေမဲ့ခြင်းအားဖြင့်၊ ဆိုးသောနာမည်နှင့် ကောင်းသောနာမည်အားဖြင့်
(နာမည်ပျက်စေခြင်း သို့မဟုတ် ကဲ့ရဲ့ခြင်းနှင့် ကောင်းသောနာမည် သို့မဟုတ်
ဂုဏ်သတင်း)။ 2. Virtues and Means for Ministry. Paul next adds a number of qualities or virtues and
means needed for an effective ministry. All of them are again introduced by
the preposition en (“in”), but this
time with the sense of “by” (“by means of”): by purity (sincerity), by
knowledge (understanding), by longsuffering (patience, forbearance), by
kindness (goodness, generosity), by the Holy Spirit, by sincere love (genuine
love [agapē]), by truthful speech
(by the word of truth, or the reliable word; probably a reference to the
gospel), by the power of God (power provided by or coming from God; vv.
6–7a). Paul continues his list of qualities or means using the preposition dia (“by,” “through,” or “by means
of”): by the armor and weapons of righteousness. At this point he shifts to a
list of antitheses based on perceptions of his person and ministry. The list
still emphasizes important experiences in his ministry: by honor and
dishonor, by evil or bad report and good report (defamation or slandering and
good report or reputation).
၃.
စစ်မှန်သောဓမ္မအမှုထမ်းတစ်ဦး။ ထို့နောက် ပါဝလုသည် hōs (“အနေဖြင့်”) ဟူသော
ပုဒ်မ၏အသုံးပြုမှုသို့ ပြောင်းလဲသွားပြီး၊ သူ့အကြောင်း
အခြားသူများပြောဆိုချက်နှင့် အမှန်တရားကို ဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြသည်။
လှည့်စားသူများဟူ၍ ယူဆခံရ၍လည်း စစ်မှန်သည် (လိမ်ညာသူများဟူ၍ ယူဆခံရ၍လည်း
ရိုးသားသည်၊ သမ္မာတရားရှိသည်၊ စစ်မှန်သည်)၊ မသိကျိုးကျွံပြုခံရ၍လည်း
လူအများသိသည် (ထင်ရှားမှုမရှိသူ သို့မဟုတ် မသိကျိုးကျွံပြုခံရ၍လည်း
ကောင်းစွာသိခြင်းခံရ)။ သူသည် ခြိမ်းခြောက်မှုအချို့မှ ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းကို
ဖော်ပြထားသည်။ သေမတတ်ဖြစ်၍လည်း အသက်ရှင်သည်၊ အပြစ်ဒဏ်ခတ်ခြင်းခံရ၍လည်း မသေရ
(အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်း၊ စည်းကမ်းထိန်းခြင်း၊ ရိုက်ပုတ်ခြင်းခံရ၍လည်း အသေမခံရ)။ သူသည်
အခက်အခဲများရှိသော်လည်း ဓမ္မအမှု၏အကြီးမြတ်မှုကို အလေးပေးကာ
အပြုသဘောဆောင်သောနိဂုံးချုပ်သည်။ သူသည် “ဝမ်းနည်းပါး၍လည်း
အစဉ်မပြတ်ဝမ်းမြောက်သည်” (အပိုဒ် ၁၀)၊ “ဆင်းရဲ၍လည်း သူတစ်ပါးများကို
ချမ်းသာစေသည်” (အပိုဒ် ၁၀၊ ငယ် ၈:၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ “ဘာမျှမပိုင်ဆိုင်၍လည်း
အလုံးစုံကိုပိုင်သည်” (အပိုဒ် ၁၀၊ ၁ကော်ရိန် ၃:၂၁-၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဟု
မိမိကိုယ်ကိုဖော်ပြသည်။ 3. A True Minister. Paul next shifts to the use of the conjunction hōs (“as”) to contrast the truth about him with what others have
said about him: as deceivers, and yet true (as impostors, but honest,
truthful, genuine); as unknown, and yet well known (as not well known or
regarded as unknown, and yet being well known). He also mentions divine
deliverance from some threatening experiences: as dying, and yet living; as
chastened, and yet not killed (punished, disciplined, beaten, and yet not put
to death). He concludes on a positive note, stressing the greatness of his
ministry in spite of its difficulties. He describes himself as being
“sorrowful, yet always rejoicing” (v. 10); as “poor, yet making many rich”
(v. 10; cf. 8:9); and as “having nothing,” yet possessing everything (v. 10;
cf. 1 Cor. 3:21–23).
၄.
ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်း၏အမှန်တရား။ ပါဝလုသည် မိမိ၏ဓမ္မအမှုကို ချီးကျူးရာတွင်
ခရစ်ယာန်ဓမ္မအမှုဆောင်ခြင်းကို နားလည်ရန် အခြေခံအချက်အချို့ကို ပေးထားသည်။
ပထမဦးစွာ၊ ခရစ်ယာန်ဓမ္မအမှုသည် ဘေးဒုက္ခအခြေအနေထဲတွင် ဖြစ်ပေါ်ပြီး
ယုံကြည်သူများထံမှ ခိုင်မာစွာဆက်လက်ရှင်သန်ရန် ဆန္ဒပြင်းပြမှုကို တောင်းဆိုသည်။
ဒုတိယ၊ ဘေးဒုက္ခသည် အသင်းတော်ပြင်ပမှ (ဥပမာ၊ ထောင်ချခြင်း) သို့မဟုတ်
အသင်းတော်ဘဝအခြေအနေထဲတွင် (ဥပမာ၊ နာမည်ပျက်စေခြင်း) ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။
နှစ်မျိုးလုံးတွင် ဆက်လက်ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုအပ်သည်။ တတိယ၊ ဓမ္မအမှုကို
ဆန့်ကျင်ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏သန့်ရှင်းခြင်းသို့ အပ်နှံသောဘဝဖြင့် (ဥပမာ၊
ဖြူစင်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ရှိနေခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊
သမ္မာတရားကို ပြည့်စုံစွာသိခြင်း) ကျော်လွှားရမည်။ မပြစ်မှားနိုင်သော
ဖြောင့်မတ်သောဘဝသည် ဓမ္မအမှုကို တန်ခိုးရှိစေပြီး ထိရောက်စေသည်။ စတုတ္ထ၊
ဓမ္မအမှုနှင့် သတင်းစကားသည် ခွဲမရနိုင်သည်။ ပါဝလုသည် မိမိ၏ဓမ္မအမှုကို
ပြင်းပြစွာကာကွယ်ရခြင်းမှာ ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့က ထိုဓမ္မအမှုကို
ငြင်းပယ်ခြင်းသည် သူဟောပြောနေသော သတင်းစကားကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်လိမ့်မည်ဟူသော
အကြောင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမ၊ ဓမ္မအမှုသည် ဘေ ဘေးဒုက္ခအလယ်၌
အပြုသဘောဆောင်သောသဘောထားကို လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို
အစဉ်မပြတ်ကယ်တင်နိုင် သို့မဟုတ် ခွန်အားပေးနိုင်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်အပေါ်တွင်
အခြေခံသည်။ သခင်ဘုရားတွင် အစဉ်ဝမ်းမြောက်ရန်နှင့် ကိုယ်ကိုကိုယ် ကိုယ်တော်၌
ချမ်းသာသူများဟု မြင်ရန်၊ ဧဝံဂေလိတရားဖြင့် အခြားသူများကို
ချမ်းသာစေနိုင်သူများဟု မြင်ရန် အကြောင်းအရင်းအစဉ်ရှိသည်။ 4. Overview of Ministry. In commending his ministry, Paul provides some basic
elements in a Christian understanding of ministry. First, Christian ministry
takes place in a context of adversity and requires from believers a strong
willingness to persevere. Second, adversity arises from outside the
parameters of the church (e.g., imprisonment) or in the context of the life
of the church (e.g., defamation). In both cases, perseverance is needed.
Third, opposition to the ministry is to be overcome through a consecrated
life (e.g., purity, love, the presence of the Spirit, righteousness, and a
full knowledge of the truth). A life of unquestionable integrity makes
ministry powerful and effective. Fourth, ministry and message are
inseparable. Paul’s intense defense of his ministry was motivated by the fact
that a rejection of it by the Corinthians would have been a rejection of the
message he was proclaiming. Fifth, ministry requires a positive attitude in
the midst of adversity based on the conviction that God can always deliver us
or strengthen us. There is always reason to rejoice in the Lord and to see
ourselves as rich in Him and able to enrich others with the gospel truth. |
အခန်းကြီး - ၆
၆:၁၁–၇:၄။
ပွင့်လင်းမှုနှင့် တမန်တော်ဓမ္မအမှု။ ခရစ်တော်ယေရှု၏ သံတမန်များအနေဖြင့်
ပါဝလုနှင့် သူ၏အလုပ်ဖော်များသည် ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား
အလုံးစုံချစ်ခြင်းကို ထပ်မံဖော်ပြခဲ့သည် (၆:၁၁)။ သူတို့၏ဓမ္မအမှုသည် ပါဝလုနှင့်
အသင်းတော်ကြားတွင် ဖခင်နှင့်သားသမီးဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်
(၁:၁၈-၁၉၊ ၃:၂၊ ၁၀:၁၄၊ တမန်တော် ၁၈:၂-၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တိမောသေနှင့်
တိတုသည် အသင်းတော်၏ညီအစ်ကိုများဖြစ်ပြီး (၁:၁၊ ၁၂:၁၈)၊ ပါဝလုသည် အဓိပ္ပာယ်အရ
ဖခင်ဖြစ်သည် (၂ကော်ရိန် ၆:၁၃၊ ၁၂:၁၄-၁၅၊ ၁ကော်ရိန် ၄:၁၄-၁၅)။ တမန်တော်ခံခဲ့ရသမျှအရာအားလုံသည်
အသင်းတော်၏အကျိုးအတွက်ဖြစ်သည် (၂ကော်ရိန် ၁:၄၊ ၆၊ ၄:၁၂၊ ၁၅၊ ၅:၁၃)။ သူတို့သည်
တူညီသောသမိုင်းနှင့် မျှော်လင့်ချက်ကို မျှဝေထားပြီး (ငယ် ၁:၁၄
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ အသင်းတော်နှင့်အတူ သေရန်နှင့် အသက်ရှင်ရန် အသင့်ရှိသည်
(၇:၃)။ ပါဝလုအတွက်မူ သူသည် ကော်ရိန်သုတေသနအသင်းတော်၏ ဖခင်အဖြစ်
ဆက်လက်တည်ရှိနေဆဲဖြစ်သည် (၆:၁၃)။ ထို့ကြောင့် သူသည် ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား
သူတို့၏ချစ်ခြင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားရန် (အပိုဒ် ၁၁-၁၃) နှင့်
ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများနှင့် ခွဲခွာရန် (အပိုဒ် ၁၄–၇:၄) တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည်။
6:11–7:4.
Openness and the Apostolic Ministry. As ambassadors for Christ Jesus, Paul and his workers once again were
registering their unconditional love for the Corinthians (6:11). Their ministry
among them had resulted in a filial relationship between them and the church
(1:18–19; 3:2; 10:14; cf. Acts 18:2–17). Both Timothy and Titus were brothers
of the church (1:1; 12:18), and Paul in a sense was the father (2 Cor. 6:13;
12:14–15; 1 Cor. 4:14–15). Everything the apostle had experienced had been for
the benefit of the church (2 Cor. 1:4, 6; 4:12, 15; 5:13). They shared one
common history and hope (cf. 1:14), and he was ready to die together and live
together with the church (7:3). As far as Paul was concerned, he was still the
father of the Corinthian church (6:13). Therefore, he was appealing to the
Corinthians to reconsider their love toward him (vv. 11–13) and to disengage
themselves from unbelievers (vv. 14–7:4).
ပထမဦးစွာ၊ ပါဝလုသည်
ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား သူ့အပေါ် နှလုံးသားဖွင့်ဟရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
သူသည် စိတ်ခံစားမှုပြင်းထန်စွာ ထိခိုက်နေချိန်တွင်သာ နာမည်ဖြင့်
တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုတတ်သည် (ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၊ ၆:၁၁၊ ဂလာတိ ၃:၁၊ ဖိလိပ္ပိ
၄:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူ့ဘက်မှ သူတို့အပေါ် ဘာမျှစိတ်မကောင်းစိတ်မရှိ။
ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည် သူတို့၏ချစ်ခြင်းကို ပြန်မပေးဘဲ
ထိန်းသိမ်းထားကြသည်ကို သူသိပြီး၊ သူတို့ကို သားသမီးများအနေဖြင့် သူ့အပေါ်
ချစ်ခြင်းကို လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂-၁၃၊ ၁၁:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
First, Paul was appealing to the Corinthians to
open up their hearts to him. He only addressed his audience by name
(Corinthians) when his emotions had been deeply affected (6:11; cf. Gal. 3:1;
Phil. 4:15). As far as he was concerned, there was nothing in his heart against
them. He recognized that the Corinthians were holding back their affections
from him and was entreating them to unleash their love toward him as his
children (vv. 12–13; cf. 11:2).
ဒုတိယ၊ ပါဝလုထံ
ပြန်လာခြင်းသည် ပါဝလု၏ဧဝံဂေလိတရားကို မယုံကြည်သူများနှင့် ခွဲခွာခြင်းကို
ဆိုလိုသည်။ အစပိုင်းတွင် ၂ကော်ရိန် ၆:၁၄–၇:၁ သည်
ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏ချစ်ခြင်းတောင်းဆိုမှုကို ရပ်တန့်စေပုံရသော်လည်း (၇:၂
တွင် ပြန်လည်ဆက်လက်သည်)၊ ၎င်းကို ဆွေးနွေးချက်၏ ယုတ္တိရှိသောဖွံ့ဖြိုးမှုဟုလည်း
ယူဆနိုင်သည်။ ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည် ပါဝလုထံ ချစ်ခြင်းပြန်ပေးမည်ဆိုပါက၊
ထိုအသစ်လှုပ်ရှားမှုကို ဆန့်ကျင်နေသော အခြားဆက်ဆံရေးကို ရပ်တန့်ရမည်။ ပျက်စီးနေသော
ဆက်ဆံရေးကို ပြုပြင်ရန်လိုအပ်သလို၊ ပြုပြင်မှုကို မဖြစ်နိုင်စေမည့် ရှိရင်းစွဲဆက်ဆံရေးကို
ရပ်တန့်ရန်လည်း အရေးကြီးသည်။ အချို့က ၆:၁၄–၇:၁ ကို ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား
မယုံကြည်သူများနှင့် သူတို့ဩဇာမှ ခွဲခွာရန် ပါဝလု၏ညွှန်ကြားချက်ဟု နားလည်ကြသည်။
အိမ်ထောင်ရေး၊ စီးပွားရေး၊ ရုပ်တုပူဇော်သောအစာစားခြင်း၊ မယုံကြည်သူတရားရုံးများတွင်
အမှုရင်ဆိုခြင်းကဲ့သို့ ဆက်ဆံရေးမျိုးများကို မလုပ်သင့်ဟု ဆိုသည်။ ဤနားလည်မှုသည်
ဖြစ်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ပါဝလုသည် ယခင်စာများတွင် ထိုဆက်ဆံရေးအချို့ကို
တားမြစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၁ကော်ရိန် ၁:၁၁-၁၂၊ ၅:၁-၂၊ ၉-၁0၊ ၆:၁-၈၊ ၇:၁၂-၁၅၊ ၁၀:၁၉-၂၈
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် အကြောင်းအရာအရ ပါဝလုသည် ပါဝလု၏ဧဝံဂေလိတရားကို
ငြင်းပယ်ထားသော ခရစ်ယာန်များဖြစ်သည့် မယုံကြည်သူများကို ဆိုလိုပြီး၊
ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား သူတို့နှင့် မညီညွတ်စွာ ထမ်းဘိုးမချီကြနှင့်ဟု
တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည် (၂ကော်ရိန် ၆:၁၄)။ (အောက်တွင် “မယုံကြည်သူများ”
ကြည့်ပါ)။
Second, returning to Paul would mean breaking
away from those who were unbelievers in the gospel of Paul. At first, 2
Corinthians 6:14–7:1 seems to break the flow of Paul’s appeal for the affection
of the Corinthians, which is resumed in 7:2. But it can also be considered a
logical development of the discourse. If the Corinthians were to return their
affection to Paul, they would need to break away from any other relationship
militating against this new move. While it was necessary to heal a broken relationship,
it was equally significant to discontinue an existing one that would make
healing impossible. Some have understood 6:14–7:1 as Paul’s charge to the
Corinthians to dissociate themselves from pagans and their influence. It is
maintained that pagan relationships such as marriage, business, eating of food
offered to idols, and solving issues at pagan courts should not be entertained.
This understanding is possible since Paul had already discouraged some of these
relationships in his previous correspondence (cf. 1 Cor. 1:11–12; 5:1–2, 9–10;
6:1–8; 7:12–15; 10:19–28). However, contextually Paul was talking about
unbelievers who were Christians who had rejected the gospel he was proclaiming,
and he was encouraging the Corinthians not to be unequally yoked with them (2
Cor. 6:14). (See below, “Unbelievers”).
၆:၁၄အ တွင် ပါဝလုသည်
မတူညီသောတိရစ္ဆာန်မျိုးစပ်ခြင်းကို တားမြစ်သော ဓမ္မဟောင်းပိုင်း ပုံရိပ်ကို
အသုံးပြုပြီး ကော်ရိန်သုတေသနယုံကြည်သူများနှင့် မယုံကြည်သူများကြား
ပေါင်းသင်းခြင်းကို တားမြစ်သည် (လေဝိ ၁၉:၁၉၊ တရားဟော ၂၂:၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
သူသည် အဖြေမှားမျှော်လင့်ထားသော ပြောဆိုချက်ငါးခုကို အသုံးပြုသည် (၂ကော်ရိန်
၆:၁၄ခ-၁၆အ)။ ဤမေးခွန်းများသည် ကော်ရိန်သုတေသနယုံကြည်သူများနှင့်
မယုံကြည်သူများကြား ဆက်ဆံရေး (အိမ်ထောင်ရေးအပါအဝင်) မညီညွတ်မှုကို အလေးပေးသည်။
ထို့နောက် ဓမ္မဟောင်းကို ကိုးကားပြီး အသင်းတော်ဝင်များအား မယုံကြည်သူများနှင့်
ခွဲခွာကာ ဘုရားသခင်ကို ဖခင်အဖြစ် ပြန်လည်လက်ခံရန် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁၆ခ-၁၈၊
ထွက်မြောက်ရာ ၄:၂၂၊ ဟေရှာယ ၅၂:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပါဝလုသည်
ဘုရားသခင်၏နေရာတော်ဖြစ်သော အသင်းတော်ကို ညစ်ညမ်းခြင်းမှ ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းစေရန်
တိုက်တွန်းသည် (၇:၁)၊ ၆:၁၄အ တွင် မိတ်ဆက်ထားသော အကြောင်းအရာကို ထပ်မံဖော်ပြသည်။
In 6:14a, Paul appeals to an OT imagery of
crossbreeding animals of different kinds to discourage the union between the
Corinthians and unbelievers (cf. Lev. 19:19; Deut. 22:10). He also employs five
rhetorical questions with expected negative answers (2 Cor. 6:14b–16a). These
questions stress the incompatibility of a relationship between Corinthian
believers and unbelievers that would have included marriage. He further quotes
the OT to appeal to the church members to dissociate themselves from unbelievers
and to return to God as their Father (vv. 16b–18; cf. Ex. 4:22; Is. 52:11).
Paul was encouraging the church as the temple of God to cleanse itself from
uncleanness (7:1), restating the theme introduced in 6:14a.
နောက်ဆုံး၊
မှားယွင်းသောဓမ္မအမှုထမ်းများနှင့် ခွဲခွာရန် တိုက်တွန်းပြီးနောက်၊ ပါဝလုသည်
ဤအခန်းကို ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ထပ်မံတောင်းဆိုခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (၇:၂-၄)။
ပါဝလုပြသခဲ့သည့်အတိုင်း သူသည် မည်သူ့ကိုမျှ မထိခိုက်စေခဲ့၊ အသင်းတော်က ထိုအရာကို
သက်သေခံနိုင်သည် (၄:၂၊ ၅:၁၁၊ ၆:၃)။ သူတို့အား ဓမ္မအမှုဆောင်စဉ်တွင်
ငွေကြေးအကျိုးအမြတ်ယူခဲ့ခြင်းမရှိ (၁၁:၉၊ ၁၂:၁၆-၁၈၊ ၁သက် ၂:၉-၁၀၊ ၂သက် ၃:၇-၁၀
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပါဝလုသည် ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား
သူ၏ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် ဓမ္မအမှုအပေါ် မှားယွင်းသောစွပ်စွဲချက်များမှ ကင်းလွတ်စေရန်
ကြိုးစားခြင်းသည် သူတို့ကို စွန့်ပစ်ခြင်းမဟုတ်ကြောင်း နားလည်စေလိုသည်။ သူသည်
သူတို့ကို ဆက်လက်ချစ်ဆဲဖြစ်သည် (၇:၃၊ ၁၁:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အခြားစကားဖြင့်
ထိုစွပ်စွဲချက်များအပါအဝင် ဘာမျှ သူ့ကို သူတို့အပေါ် စိတ်အေးစက်စေနိုင်မည်မဟုတ်။
သူတို့၏ပြဿနာများကို ပွင့်လင်းစွာပြောဆိုခဲ့သည်မှာ မှန်သော်လည်း၊ တစ်ချိန်တည်းတွင်
အခြားသူများအား သူတို့အကြောင်း ကြီးမြတ်သောအရာများကို ပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။
ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့နှင့်ပတ်သက်၍ ပါဝလု၏အမြင်သည် အလွန်အပြုသဘောဆောင်သည်။
ဤနေရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် စစ်မှန်သောသိုးထိန်းဆရာ၏နှလုံးသားကို မြင်နေရသည်။
Finally, after appealing for disengagement from
the false ministers, Paul closes this section of the epistle by pleading again
for reconciliation (7:2–4). As Paul had demonstrated, he had not offended
anybody and the church could bear witness to this (4:2; 5:11; 6:3). He had not
taken financial advantage of anyone when ministering among them (11:9;
12:16–18; cf. 1 Thess. 2:9–10; 2 Thess. 3:7–10). He was wanting the Corinthians
to understand that his attempt to exonerate himself of the false charges against
his integrity and ministry was not amounting to his disowning them. He still
loved them (7:3; cf. 11:2). In other words, nothing, including these charges,
could make him grow cold toward them. It is true that he had freely spoken to
them about their problems, but at the same time he had been telling others
great things about them (v. 4). Paul’s outlook with respect to the Corinthians
was very positive. Here, we are looking into the heart of a true pastor.
|
မယုံကြည်သူများ နည်းပညာအရ
ဂရိစကားလုံး apistoi (“မယုံကြည်သူများ”)
ကို ပါဝလု၏စာများတွင် ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများကို ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည် (၁ကော်ရိန်
၆:၆၊ ၇:၁၂-၁၅၊ ၁၀:၂၇၊ ၁တိ ၁:၁၃၊ ၅:၈)။ သို့သော် စကားလုံးများကို အကြောင်းအရာက
အဓိပ္ပာယ်ပေးသည်။ ၂ကော်ရိန် ၆:၁၄–၇:၁ တွင် ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများသည်
ယုံကြည်ခြင်းမှ ထွက်ခွာသွားပြီဖြစ်သော အခြေအနေကို ဆွေးနွေးနေသည်။ Unbelievers |
|
Technically speaking, the
Greek term apistoi (“unbelievers”)
as used in Paul’s writings commonly refers to non-Christians (1 Cor. 6:6;
7:12–15; 10:27; 1 Tim. 1:13; 5:8). However, it is context that gives meanings
to words. In 2 Corinthians 6:14–7:1, Paul discusses a situation in which
believers were no longer in the faith.
၁.
အကြောင်းအရာဆိုင်ရာ စဉ်းစားချက်များ။ ၂ကော်ရိန်သုတေသနစာအုပ်ကို
စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ၊ ပါဝလု၏ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ခေါ်ဆိုမှုတွင် သူ၏ဓမ္မအမှုနှင့်
သတင်းစကားနှစ်ခုစလုံးကို တွေးတောနေကြောင်း ရှင်းလင်းသည် (၅:၁၈–၆:၄)။ ဤအရာက
ကော်ရိန်သုတေသနယုံကြည်သူများသည် ပါဝလု၏ဓမ္မအမှုနှင့် သစ္စာစောင့်သိမှုအတွက်
ယှဉ်ပြိုင်နေသော ဓမ္မအမှုမှ ခွဲခွာရမည်ဟု ညွှန်ပြသည် (၆:၁၁-၁၂၊ ၇:၂)။ သူသည်
မှားယွင်းသောဧဝံဂေလိဆရာများရှိကြောင်း သိရှိပြီး၊ ထိုသူများသည်
ပါဝလု၏တမန်တော်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်ကာ ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏
သစ္စာစောင့်သိမှုကို ဖျက်ဆီးခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၁၁:၁–၁၂:၁၃)။
ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည် ခရစ်တော်ကို မဟုတ်ဘဲ မိမိတို့ကိုယ်ကို ချီးကျူးသော
ထိုမှားယွင်းသောဓမ္မအမှုထမ်းများထံ ဆွဲဆောင်ခံနေကြသည ။ ထို့ကြောင့်
ပါဝလုနှင့် သူ၏အပေါင်းအသင်းများသည် ခရစ်တော်၏ စစ်မှန်သောသံတမန်များမဟုတ်သော
ထိုသူများနှင့် ခွဲခွာရန် တိုက်တွန်းနေခြင်းဖြစ်သည် (၅:၂၀)။ ပါဝလု၏အမြင်အရ
ထိုလူမျိုးများသည် “မယုံကြည်သူများ” ဖြစ်သည်။ အလားတူစွာ ၁ကော်ရိန် ၁၅:၃၃ တွင်
သေပြီးနောက်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို မေးခွန်းထုတ်သူများဖြင့်
လှည့်စားခံနေခြင်းမှ မဆက်လက်ခွင့်ပြုရန် ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့ကို
ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်တွန်းထားသည် (၁ကော်ရိန် ၁၅:၁၂ခ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဤသည်မှာ ခရစ်တော်အပေါ် ကော်ရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့်
ယှဉ်ပြိုင်နေသော ရှိရင်းစွဲဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ရန် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်
(၂ကော်ရိန် ၆:၁၄အ)။ 1. Contextual Considerations. When we examine 2 Corinthians, it is clear that in
Paul’s call to the Corinthians to be reconciled he was thinking about both
his ministry and his message (5:18–6:4). This suggests that the believers in
Corinth were expected to dissociate themselves from a ministry that was
competing with Paul’s ministry for their loyalty (6:11–12; 7:2). He was aware
of false ministers of the gospel who most probably thwarted the Corinthians’
loyalty to Paul by questioning his apostolic authority (11:1–12:13). The
Corinthians had started to allow themselves to be courted by these false
ministers, who commended themselves, not Christ. So, Paul and his associates
were urging them to dissociate themselves from these false ministers, who
were not the true ambassadors of Christ (5:20). From Paul’s perspective, such
individuals were “unbelievers.” Similarly, in 1 Corinthians 15:33, the
Corinthians were strongly urged not to continue to allow themselves to be
deceived by those questioning the resurrection of the dead (cf. 1 Cor.
15:12b). This was a call to break away from an already existing relationship
that was competing for the Corinthians’ loyalty to Christ (2 Cor. 6:14a).
၂. ခရစ်ယာန်များကို
အပိတ်စ် (apistos) ဟုခေါ်ခြင်း။
ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများအား မယုံကြည်သူများဖြစ်သည့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်သူ၊
လောဘကြီးသူ၊ လိမ်လည်လှည့်စားသူ၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကို
တားမြစ်ခဲ့သည် (၁ကော်ရိန် ၆:၉-၁၀) နှင့် ထိုအလေ့အထများပါဝင်သော
ယုံကြည်သူဟုဆိုသူနှင့် ဆက်ဆံခြင်းကို တိတိကျကျ တားမြစ်ခဲ့သည် (၁ကော်ရိန်
၅:၁၁-၁၂ခ)။ ဤအပိုဒ်တွင် apistoi (“မယုံကြည်သူများ”) ဟူသော နည်းပညာစကားလုံးကို မသုံးသော်လည်း၊
အယူအဆအရ ယုံကြည်သူများကို apistoi (“မယုံကြည်သူများ”) ဟု သတ်မှတ်နိုင်သည် (၂ကော်ရိန် ၄:၁-၆၊ တိတု
၁:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခရစ်ယာန်အပေါ် ဆိုးရွားစွာ ကူးစက်စေသော
မယုံကြည်သူများနှင့် ခရစ်ယာန်ဆက်ဆံရေးကို ဖြတ်တောက်ရမည်။ ယုံကြည်သူများသည်
ထိုဆက်ဆံရေးများကို ဖြတ်တောက်ရာတွင် ဦးစွာပထမ လှုပ်ရှားရမည်။ တစ်ခုတည်းသော
ခြွင်းချက်မှာ ယုံကြည်သူနှင့် မယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ပြုပြီးသူဖြစ်သည်။
ထိုကိစ္စတွင် ယုံကြည်သူသည် မယုံကြည်သူကို စွန့်ပစ်ရန် ဦးစွာလှုပ်ရှားခြင်း မပြုရ� (၁ကော်ရိန် ၇:၁၂-၁၅)။
အိမ်ထောင်ရေး၏သန့်ရှင်းမှုကို ပါဝလုက အဓိကအလေးပေးခဲ့သည် (၁ကော်ရိန် ၇:၁၀)။ 2. Christians as Apistos. Paul discouraged believers from associating with nonbelievers
who were fornicators, coveters, extortionists, and idolaters (1 Cor. 6:9–10)
and specifically forbade association with any believer who also shared in
these habits (1 Cor. 11–12b). Though the technical term apistoi (“unbelievers”) is not used in this passage, conceptually
believers can be designated as apistoi
(“unbelievers”; cf. 2 Cor. 4:1–6; Titus 1:15). Any Christian relationship
with unbelievers that was negatively infectious to the Christian was to be
severed. Believers were expected to take the initiative in breaking away from
these associations. Perhaps the only exception was a believer already married
to an unbeliever. In such a case, a believer was not to take the initiative
to leave the unbeliever (1 Cor. 7:12–15); the sanctity of marriage was
essentially revered by Paul (1 Cor. 7:10). ခရစ်ယာန်အခြေခံမူများနှင့်
ကွဲပြားသော သတင်းစကားကို မြှင့်နှံသူကို “မယုံကြည်သူ” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ဖွဲ့ဆိုနိုင်သည်ဟု အကြံပြုထားသည်။ ကော်ရိန်သုတေသနဆိုင်ရာ စာများတွင်
“ယုံကြည်သူ” (pistos) ဆိုသည်မှာ
ပါဝလု၏ဧဝံဂေလိတရားနှင့် သဘောတူညီမှုရှိသူကို ဆိုလိုသည်။
သူ၏ဧဝံဂေလိတရားအကြောင်းအရာကို မေးခွန်းထုတ်သော အဆိုအမိန့်မည်သည်မဆို
မှားယွင်းခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုသို့သောအဆိုကို ရောင်းချသူမည်သည်မဆို
မယုံကြည်သူဖြစ်သည် (၂သက် ၃:၆)။ It is suggestive that a
believer can essentially be termed an “unbeliever” if he or she is promoting
a message different from the basic rudiments of the Christian faith. It is
clear that in the Corinthian correspondence, a “believer” (pistos) was one in a consensual
agreement with Paul’s gospel. Any teaching that questioned the content of his
gospel to the Corinthians was a farce, and any peddler of such a teaching was
an unbeliever (2 Thess. 3:6). |
အခန်းကြီး - ၇
၇:၅–၁၆ တိတုသည်
ပြန်လာခြင်း
မိမိ၏ဓမ္မအမှုကို
ထောက်မပြီးသော ဟောပြောချက် (၂:၁၄–၇:၄) ပြီးနောက် ပါဝလုသည် တိတုကို မက္ကဒေါနိယပြည်၌
ရှာဖွေခဲ့သည့် အဖြစ်အပျက်ကို ဆက်လက်ရေးသားခဲ့သည် (၇:၅; တ၂:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
တိတုသည် ကောရိန်သို့မှ ပြန်လာသောအခါ ပါဝလုသည် နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ခံရသည် (၇:၅–၇)။
တိတုမှတစ်ဆင့် ကောရိန်သားများထံ ပေးပို့ခဲ့သော နာကျင်စေသောစာကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော
အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ပါဝလုက ပြန်လည်ဖော်ပြသည် (၇:၈–၁၆)။
7:5–16
Titus’s Return
After the discourse vindicating his ministry (2:14–7:4), Paul resumes the
account of his movement in search of Titus in Macedonia (7:5; cf. 2:13). The
return of Titus from Corinth brought comfort to Paul (7:5–7). Paul recounted
the effect of the painful letter that had been sent through Titus to the
Corinthians (7:8–16).
၇:၅–၁၁။
နာကျင်စေသောစာ၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု။ ၂ပု ၂:၁၃ ၌ ပါဝလုက တိတုမှတစ်ဆင့်
ကောရိန်သားများထံ ပေးပို့ခဲ့သော နာကျင်စေသောစာ၏ ရလဒ်ကို သိလိုသောကြောင့်
တြိုအတ်မြို့မှ မက္ကဒေါနိယသို့ ထွက်ခွာခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ တြိုအတ်မြို့၌
တိတုမတွေ့သဖြင့် စိတ်ပင်ပန်းနေခဲ့သည် (၇:၅–၇)။ မက္ကဒေါနိယသို့ ရောက်သောအခါ
ခန္ဓာကိုယ်အားဖြင့် မအေးချမ်းဘဲ စိတ်ထဲ၌လည်း စိုးရိမ်ပူပန်နေခဲ့သည်။
တိတုရောက်လာသောအခါ ကောရိန်သားများသည် နောင်တရခြင်းနှင့် ပါဝလု၏ ဓမ္မအမှုဂုဏ်ကို
ထောက်မပြလိုသော ဆန္ဒကို ပြသခဲ့သည့်အတွက် ပါဝလုသည် နှစ်သိမ့်ခြင်းကို ခံရသည် (အပိုဒ်
၇; တ၂:၅–၁၀
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသဘောထားပြောင်းလဲမှု၌ မိမိ၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများအတွင်း
ဘုရားသခင်ထံမှ နှစ်သိမ့်ခြင်းကို တွေ့ရှိခဲ့သည် (တ၁:၁–၉ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နောင်တရခြင်း၏ တန်ခိုးကို ဘုရားသခင်အား သံယောဇဉ်တွယ်ခဲ့သည်။
7:5–11.
Impact of the Painful Letter. In 2:13, Paul indicated that in his quest to know the result of the
painful letter that he had sent to the Corinthians through Titus, he left Troas
for Macedonia. In Troas, he was emotionally distressed because Titus did not
show up (7:5–7). On coming to Macedonia, he was physically restless and
emotionally anxious as he waited to see Titus. With the coming of Titus, Paul
was comforted because the Corinthians showed signs of repentance and a desire
to defend Paul’s ministerial integrity (v. 7; cf. 2:5–10). Paul found in this
change of attitude divine comfort in his afflictions (cf. 1:1–9), attributing
the power of repentance to God.
တစ်ခါက
ကောရိန်သားများကို နာကျင်စေခဲ့သော စာကို ပေးပို့ခဲ့သည်ကို ပါဝလုနောင်တရခဲ့သည်
(၇:၈)။ သို့သော် တိတုက ကောရိန်သားများတွင် စိတ်သဘောထားပြောင်းလဲလာသည်ကို
ပြောပြပြီးနောက် ပါဝလုရည်ရွယ်ခဲ့သည်အတိုင်း ပြည့်စုံသွားသဖြင့် ထိုစာကို
ရေးပို့ခဲ့သည်ကို ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ တြိုအတ်နှင့် မက္ကဒေါနိယ၌ တိတုကို
ရှာဖွေစဉ် ပါဝလု၏ စိတ်မတည်မငြိမ်ဖြစ်နေရခြင်းမှာ ထိုစာကြောင့် ကောရိန်သားများနှင့်
ဆက်ဆံရေးပိုမို ပျက်စီးသွားမည်ကို စိုးရိမ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော်
ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှလုံးသားကို လှုပ်ရှားစေပြီး စာ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို
နားလည်စေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ကောရိန်သားများသည် စာကြောင့် နာကျင်ခဲ့ရသော်လည်း
အပြုသဘောဆောင်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သက်သေပြခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၁)။
At some point, Paul regretted sending the letter
that had hurt the Corinthians (7:8). But after Titus reported to him the change
of mind among the Corinthians, what Paul had intended to accomplish, he was
happy that he had written it (v. 9). The emotional instability of Paul during
his search for Titus in Troas and Macedonia was the result of his fear that the
letter could have had an adverse effect on his already estranged relationship
with the Corinthians. But God worked on their hearts to appreciate the intent
of the letter (v. 10). The Corinthians bore witness to the positive effect of
the letter even though it had caused them pain (v. 11).
၇:၁၂–၁၆။ အသင်းတော်၏
တုံ့ပြန်မှု။ ပါဝလုသည် နာကျင်စေသောစာ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်နှင့် ရည်မှန်းထားသော
ရလဒ်ကို ထောက်ပြခဲ့သည်။ အမှားကျူးလွန်သူ၏ သဘောထားကို မကျေနပ်ကြောင်း ပြသရန်အပြင်
ကောရိန်သားများအား ဘုရားသခင်၏ ရှုထောင့်မှ သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နားလည်စေရန်
လိုအပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ကောရိန်အသင်းတော်ကို တည်ထောင်ပြီးစဉ်မှစ၍ ပါဝလုသည်
အသင်းတော်ကို ချစ်ခြင်းကို အမြဲပြသခဲ့သည်။ ကောရိန်သားများ၏
ချစ်ခြင်းအေးစက်သွားသောအခါပင် ပါဝလု၏ ချစ်ခြင်းမှာ မပြောင်းလဲခဲ့ချေ။ ဤအခြေအနေကို
အခွင့်ယူ၍ သူတို့အပေါ် ချစ်ခြင်းကို ပို၍ပြသခဲ့သည် (တ၂:၂–၃ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အသင်းတော်၏ အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှုက သူ့ကို
ပို၍ဝမ်းမြောက်စေခဲ့သည်။ အသင်းတော်၏ ခမည်းတော်အဖြစ် တိတုအား ဆက်ဆံရေး
ယာယီပျက်စီးနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဝါကြွားခဲ့သည်။ တိတုသည် ကောရိန်သားများထံတွင်
ကောင်းစွာလက်ခံခြင်းခံရပြီး ပါဝလုသည် သူ၏တောင်းဆိုချက်များကို နာခံခြင်းနှင့်
လက်ခံခြင်းအတွက် ဝမ်းမြောက်ခဲ့သည် (တ ဧဖက် ၆:၅; ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၂ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တုံ့ပြန်မှုအတွက် ဝမ်းမြောက်သော်လည်း ကောရိန်ယုံကြည်သူ
လူနည်းစုတွင် ချုပ်တည်းမှုအချို့ ရှိနေသေးသည် (၂ကော ၁:၁၄; ၃:၅–၆; ၁၁:၇–၁၂; ၁၂:၁၃–၁၆)။ ပါဝလုသည် သူ့ကို လက်ခံထားသော
လူအများစုအတွက်သာမက ကျန်ရှိသေးသူများ၏ ချစ်ခြင်းကိုပါ ရယူလိုခဲ့သည်။ တိတုသည်
ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ထားပြီးဖြစ်ရာ ပါဝလုသည် ထိုဆက်ဆံရေးကို
အခွင့်ယူ၍ သူတို့၏ ချစ်ခြင်းကို ထပ်မံပြသရန် တိုက်တွန်းရန် အသင့်ဖြစ်နေသည်။
7:12–16.
Response of the Church to the Letter. Paul next highlighted the ultimate purpose and intended result of the
painful letter. Apart from the fact that he had to demonstrate his
dissatisfaction for the attitude of the erring believer, Paul needed to make
the Corinthians appreciate his love for them from God’s perspective (v. 12).
Since the founding and nurturing of the Corinthian church, Paul had
consistently shown his affection for the church. Even when the Corinthians’
love grew cold toward Paul, his love for them did not. He capitalized on the
situation to show his love even more to them (cf. 2:2–3). The positive response
of the church made him happier. In his experience as the father of the church,
he boasted to Titus that the ailing relationship was temporary. Titus was well
received by the Corinthians, and Paul was pleased with the reception of and
obedience to his demands (cf. Eph. 6:5; Phil. 2:12). Paul was happy with the
response, but there was still a restraint among a minority of the Corinthian
believers (2 Cor. 1:14; 3:5–6; 11:7–12; 12:13–16). Paul cared not only for the
majority that had embraced him but equally sought to gain the affection of the
others too. Titus had established a good relationship that Paul was ready to
capitalize on in order to reinitiate a call for a further demonstration of
their love.
|
ကောရိန်သားများ၊
ပါဝလုနှင့် ယနေ့အသင်းတော် ပါဝလု၏ ဓမ္မအမှုကို
ထောက်မပြခြင်းနှင့် ကောရိန်သားများကို ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် ရှည်ကြာစွာ
ကြိုးပမ်းခဲ့ခြင်းသည် ယနေ့အသင်းတော်တွင် ဖြစ်ပေါ်နေသော
အတွင်းစီးပွားရေးပဋိပက္ခများကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် သင်ခန်းစာပေးထားသည်။
သူ၏ဟောပြောချက်မှ အသင်းတော်အတွင်း ပဋိပက္ခများကို ကိုင်တွယ်နည်းနှင့်
ရှောင်ရှားနည်းကို သင်ယူနိုင်သည်။ The Corinthians, Paul, and the Church Today |
|
The lengthy attempt by
Paul to defend his ministry and to call the Corinthians to reconciliation
with him speaks to the church today as it faces similar internal conflicts.
From his discourse we can learn how to deal with conflicts in the church and
avoid them.
၁. ကောရိန်သားများ၏
အတွေ့အကြုံမှ အရေးကြီးဆုံးသင်ခန်းစာတစ်ခုမှာ ယနေ့ခေတ် အသင်းတော်သည်
သန့်ရှင်းသော်လည်း ဘုရားသခင်မျှော်လင့်ထားသည်အတိုင်း မဖြစ်သေးခြင်းဖြစ်သည်။
ထိုပြည့်စုံမှုဆီသို့ ခရီးဦးကြိုပြုနေဆဲဖြစ်ပြီး ရောက်ရှိပြီးစီးခြင်း
မဟုတ်သေးချေ။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်အတွင်း ပဋိပက္ခများက ဘုရားသခင်သည်
အသင်းတော်ကို သန့်ရှင်းစေပြီး လမ်းပြလျက်ရှိသည်ဟူသော ကျွန်ုပ်တို့၏
ယုံကြည်ချက်ကို အားလျော့စေခြင်း မပြုသင့်ချေ။ အသင်းတော်၏ မစုံလင်မှုမှာ
အဖွဲ့ဝင်များ၏ မစုံလင်မှုပင် ဖြစ်သ and ကျွန်ုပ်တို့၏ မစုံလင်မှုများက အသင်းတော်၏ စည်းစည်းလုံးလုံးကို
ပျက်စီးစေခြင်း မပြုရန် အကောင်းဆုံး ကြိုးစားရမည်။ ခရစ်တော်၏
ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသော တန်ခိုးအားဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏
မစုံလင်မှုများရှိနေသော်လည်း အသင်းတော်၏ စည်းစည်းလုံးလုံးကို ထိန်းသိမ်းနိုင်မည်
ဖြစ်သည်။ 1. Perhaps one of
the most important things we learn from the experience of the Corinthians is
that even today the church, in spite of being holy, is not yet what God
expects it to be. It is on a journey toward that ideal, but it has not yet
arrived. Therefore, we should not allow conflicts within it to weaken our
conviction that God is indeed sanctifying and leading the church. The
imperfections of the church are the imperfections of its members, and we
should do all we can to avoid allowing our imperfections to damage the unity
of the church. It is only through the reconciling power of Christ that the
unity of the church can be preserved in spite of our imperfections.
၂. ကောရိန်သားများ၏
အတွေ့အကြုံးက အသင်းတော်အတွင်း မငြိမ်မသက်ဖြစ်ရခြင်းမှာ လူမှားဆရာများကဲ့သို့
မာန်တက်ပြီး အင်အားသုံးသော တစ်ဦးချင်းများကြောင့် ဖြစ်တတ်သည်ဟု ပြောထားသည်။
သူတို့၏ တရားစီရင်တတ်သော သဘောထားများက အသင်းတော်ဝင်များ၏ စိတ်ထဲတွင်
မယုံကြည်မှုစေ့များကို စိုက်ပျိုးတတ်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော
ဓမ္မဆရာများကို ကျော်လွှားပြီး ကိုယ်တိုင်ကိုယ်ကျ ကယ်တင်ခြင်းသတင်းကို
အမှန်တကယ်ဟောပြောသူများဟု ခန့်အပ်တတ်ကြသည်။ တကယ်တမ်းတွင်မူ
သူတို့ယူဆောင်လာသည်မှာ ခွဲခွာခြင်း၊ ရန်ငြိုးထားခြင်းနှင့် ပဋိပက္ခများသာ
ဖြစ်သည်။ 2. The experience of
the Corinthians tells us that turmoil in the church is often the result of
self-asserting and strenuous individuals, like false teachers, whose
judgmental attitudes plant seeds of distrust in the minds of its members.
They usually bypass God’s appointed ministers and appoint themselves as true
exponents of the message of salvation when in reality what they bring is
division, animosity, and conflict.
၃. ပါဝလုက
ဤကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်များသည် သတင်းကို မတိုင်ပင်ဘဲ
ရှင်းလင်းစွာ ပြောဆိုရမည်ဟု ပြောထားသည်။ ဤသည်မှာ ပါဝလုက ကောရိန်သားများထံ
နာကျင်စေသောစာ ပေးပို့ခဲ့ရသည့် ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ပုံရသည်။ ပါဝလုအတွက် သူ၏
ဓမ္မအမှုကို တိုက်ခိုက်ခြင်းအားဖြင့် ခြိမ်းခြောက်ခံနေရသော
ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းသတင်းသည် တိုက်ပွဲဝင်ရကျိုးနပ်သည်။ ဤသတင်းမှာ
သူနှင့်ဆိုင်သည်မဟုတ်၊ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်လည်း ဆိုင်သည်မဟုတ်၊ ထမြောက်တော်မူသော
သခင်ယေရှုခရစ်တော်က ပေးသနားထားသော သတင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ဟောပြောရန်သာ
ရွေးချယ်ခွင့်ရှိသည်။ အသင်းတော်ပဋိပက္ခတစ်ခုခုတွင် ခရစ်တော်အားဖြင့်
ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိကို ထပ်မံအတည်ပြုရမည်။ အသင်းတော်ဘဝအတွက် ထိုဧဝံဂေလိ၏
အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြရမည်။ အကြောင်းမူ ခရစ်တော်အားဖြင့်
ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိသာလျှင် ကျွန်ုပ်တို့ကို စည်းစည်းလုံးလုံး
ဖြစ်စေနိုင်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ 3. Paul is telling
us that in such situations church leaders are to clearly speak up and not to
negotiate the message of the church. This appears to have been the purpose of
the painful letter that Paul had sent to the Corinthians. For Paul, his
message of reconciliation that was being threatened through attacks against
his ministry was worth fighting for. This message was not his to
negotioate—and neither is it ours—but it was given to him and to all of us by
our resurrected Lord. We have no choice but to proclaim it. In any situation
of church conflict, the gospel has to be reaffirmed and its implications for
the life of the church made clear, because only the gospel of salvation
through Christ can unify us.
၄. အသင်းတော်အတွင်း
ပဋိပက္ခများကို ဖြေရှင်းရာတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည်
ကျွန်ုပ်တို့ပြောဆိုလုပ်ဆောင်သမျှ၌ ထင်ရှားရမည်။ ပါဝလုသည် ကောရိန်သားများအပေါ်
သူ၏ချစ်ခြင်းကို အမြဲတည်ပြီး သူ၏လုပ်ရပ်အားလုံးသည် စင်ကြယ်ကြောင်း အစဉ်အမြဲ
ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်။ အပြောင်းအလဲဖြစ်စေသော အင်အားအကြီးဆုံးမှာ
ကျွန်ုပ်တို့နှလုံးသားတွင် အလုပ်ဆောင်နေသော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ဤချစ်ခြင်းသည် မကြာခဏ ယုံကြည်သူညီအစ်ကိုများ၏ ချစ်ခြင်းအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ထံ
ရောက်ရှိလာတတ်သည်။ ပါဝလုသည် သူ့ကိုစော်ကားသူများကို လက်စားချေရန် ရှာသည်မဟုတ်၊
ခွင့်လွှတ်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့ကို ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာစေရန်သာ ရှာသည်။
အသင်းတော်စည်းကမ်းပြဌာန်းခြင်း၏ အခြေခံရည်ရွယ်ချက်မှာ ပါဝင်ပတ်သက်သူအားလုံးကို
ကုသခြင်းဖြစ်သည်။ 4. In seeking to
resolve conflicts within the church, love should characterize all we do and
say. Paul constantly reaffirmed his love for the Corinthians, as well as the
sincerity of all his actions toward them. The most powerful agent of change
is the love of God working in our hearts. Often this love reaches us through
the love of fellow believers. Paul was not seeking revenge against those who
offended him but their restoration through forgiveness. The most fundamental
purpose of church discipline is bringing healing to all the parties involved.
၅.
အသင်းတော်ပဋိပက္ခ၏ အဓိကရင်းမြစ်မှာ ကိုယ်တိုင်ခန့်အပ်ထားသော
ဆရာများဖြစ်ပုံရသဖြင့် ပါဝလုက ခွဲခွာခြင်းကို ရှောင်ရှားရန်သာမက အသင်းတော်တွင်
သဟဇာတဖြစ်မှုကို ပြန်လည်ရရှိရန်အတွက် အသင်းတော်ဝင်များသည် ထိုသူများနှင့်
ခွဲခွာရမည်ဟု ဆိုသည်။ သူတို့၏ ဩဇာကို ထိန်းချုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး ဤသည်ကို
အသင်းတော်ဝင်များက လုပ်ဆောင်ရမည်။ အချို့အခြေအနေမျိုးတွင် သူတို့၏
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အသင်းတော်ကို ထိခိုက်စေနိုင်သော ဆက်ဆံရေးမျိုးကို
အဆုံးသတ်ခြင်းဖြင့် ထိုသူများနှင့် ခွဲခွာရန် လိုအပ်ပေမည်။ 5. Since the main
source of church dissension seems to be self-appointed teachers, Paul states
that in order to avoid division or to restore harmony in the church, it is
indispensable for church members to separate themselves from such
individuals. Their influence needs to be restrained, and this is something
that church members must do. In some situations, it would be necessary for
them to disengage from such individuals by ending any type of relationship
that would be damaging to their faith and the church.
၆. ပါဝလုအတွက်
ကောရိန်သားများ၏ နှလုံးသားပြောင်းလဲလာခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသော
ကျေးဇူးတော်ကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ သူကိုင်တွယ်ခဲ့ပုံကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင်
တစ်ခါတစ်ရံ သူ၏နည်းလမ်းအချို့ကို နောင်တရပုံရသည်။ အနည်းဆုံး နာကျင်စေသောစာ
ပေးပို့ခဲ့သည်ကို နောင်တရခဲ့သည်။ သို့သော် ပါဝလုနှင့်အတူ ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့၏ မစုံလင်မှုများရှိသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ကို အသုံးချနိုင်သည်ဟု
နားလည်ရမည်။ သူ၏ဘုန်းတော်အတွက်နှင့် သူ၏အသင်းတော်အကျိုးအတွက် ဖြစ်သည်။
အသင်းတော်သည် အတွင်းပဋိပက္ခများနှင့် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘုရားသခင်သည် အသင်းတော်ကို
စွန့်ပစ်တော်မူသည် မဟုတ်၊ ကုသခြင်းဖြစ်ပေါ်လာစေရန် အတွင်း၌ အလုပ်ဆောင်တော်မူသည်။
ဤအမှုတော်တွင် ဘုရားသခင်သည် မိမိကို အသုံးချရန် နှိမ့်ချသော
အသင်းတော်ဝင်များနှင့် ဓမ္မဆရာများကို အသုံးတော်မူသည်။ အသင်းတော်အပေါ်
သူ၏ချစ်ခြင်းပြင်းထန်မှုကြောင့် ချစ်လှစ်သော လက်တော်မှ အသင်းတော်ကို ဘယ်တော့မှ
လွှတ်ချတော်မူမ Cole မည်
မဟုတ်ချေ။ 6. For Paul, the
change that took place in the hearts of the Corinthians was a display of the
reconciling grace of God. In examining the way he had handled the situation,
he at times seems to have regretted some of his techniques. At least he
regretted sending the painful letter. But together with Paul, we should
realize that God is powerful enough to use us, in spite of our imperfections,
to His glory and for the benefit of His church. God does not abandon His
church when it faces internal conflicts, but He works within it to bring
about healing. In this task, God uses church members and ministers who are
humble enough to be used by Him. The intensity of His love for the church is
such that He will never let it go from His loving hands. |
အခန်းကြီး - ၈
၈:၁–၉:၁၅ ယုဒဲပြည်ရှိ
သန့်ရှင်းသူများအတွက် အကူအညီစုဆောင်းခြင်း
ဆက်ဆံရေး
နာမကျန်းဖြစ်နေမှု ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာပြီးနောက် တိုင်းတာနိုင်သော တာဝန်အချို့ကို
ဂရုစိုက်ရန် လိုအပ်လာသည်။ ၁ကောရိန် ၁၆:၁၊ ၃ တွင် ပါဝလုက ယေရုရှလင်မြို့ရှိ
ဆင်းရဲနေသော သန့်ရှင်းသူများအတွက် ငွေကြေးအကူအညီ ပေးရန် ကောရိန်သားများကို
တိုက်တွန်းခဲ့သည် (ရော ၁၅:၂၅–၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤညွှန်ကြားချက်ကို
ဂလာတိနှင့် မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များကိုလည်း ပေးခဲ့ပြီး သူတို့က လိုက်နာခဲ့ကြသည်
(၂ကော ၈:၁–၂; ၁ကော
၁၆:၁)။ ပါဝလု၏ နားလည်မှုအရ ချမ်းသာသော ယုံကြည်သူများသည် ဆင်းရဲသော ယုံကြည်သူများ၏
လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် တာဝန်ရှိသည် (ရော ၁၅:၂၇; ၁ကော ၁၆:၁)။ တိမောသေသည် ကောရိန်မြို့၌
ဆိုးရွားစွာ ဆက်ဆံခံရပြီးနောက် ပါဝလု၏ နာကျင်စေသော ခရီးစဉ်ဖြစ်သဖြင့်
ဤငွေကြေးအကူအညီကို တောင်းခံနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ သို့သော် ကောရိန်အသင်းတော်သည်
ပါဝလုပေးပို့သော စာကို အပြုသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်ပြီးနောက် ယေရုရှလင်ရှိ ဆင်းရဲသော
သန့်ရှင်းသူများအတွက် ငွေကြေးတာဝန်ကို သတိပေးနိုင်ခဲ့သည်။ ပါဝလုသည်
ကောရိန်သားများ၏ ငွေကြေးအခြေအနေကို သိသဖြင့် မဖြစ်နိုင်သော တောင်းဆိုမှု
မပြုခဲ့ချေ။ ပါဝလုသည် ကောရိန်မြို့တွင် ဓမ္မအမှုပြုစဉ် ကောရိန်သည်
ဆိပ်ကမ်းနှစ်ခုရှိသောကြောင့် အာခေယစီးပွားရေး၏ ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။
ကောရိန်ယုံကြည်သူများသည် တစ်ပတ်လျှင် ပဌမနေ့မှစ၍ ငွေစုနိုင်သော တက်ကြွသော
အလုပ်သမားများဖြစ်သည် (၁ကော ၁၆:၁–၄ အပေါ် မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ပါဝလုသည်
နှစ်နည်းဖြင့် ဆင်းရဲသောသူများအတွက် ပါဝင်ကူညီရန် တာဝန်ကို သတိပေးခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ
အကူအညီရန်ပုံငွေသို့ ပါဝင် Donna ရန်
လိုအပ်ကြောင်း စိတ်ကို လန်းဆန်းစေခဲ့သည် (၂ကော ၈:၁–၁၅)။ ဒုတိယအနေဖြင့် သူ၏
တတိယအကြိမ် ကောရိန်ခရီးစဉ်မတိုင်မီ ငွေစုဆောင်းမည့် သံတမန်များ၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို
အကြောင်းပြခဲ့သည် (၈:၁၆–၉:၁၅)။ အခန်း ၈ နှင့် ၉ သည် ယေရုရှလင်ရှိ ဆင်းရဲသော
သန့်ရှင်းသူများအတွက် ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် ပါဝလု၏ တိုက်တွန်းချက်ဖြစ်သည်။
8:1–9:15
THE
COLLECTION FOR THE SAINTS IN JUDEA
Once the ailing relationship apparently had been restored, certain
measurable obligations needed attention. In 1 Corinthians, Paul had urged the
Corinthians to give financial aid to the needy saints in Jerusalem (16:1, 3;
cf. Rom. 15:25–27). This directive had also been given to the churches in
Galatia and Macedonia, and they complied (2 Cor. 8:1–2; 1 Cor. 16:1). In Paul’s
understanding, it was the responsibility of the well-to-do believers to attend
to the needs of impoverished believers (Rom. 15:27; 1 Cor. 16:1). Since Paul’s
painful visit occurred after Timothy had been ill-treated in Corinth, Paul
could not request this financial aid. But now that the Corinthian church had
responded positively to the letter sent by Paul through Titus, Paul could
remind them of their financial responsibility toward the needy saints in
Jerusalem. It is important to note that Paul knew the financial strength of the
Corinthians; hence, he did not make an unreasonable demand. When Paul
ministered to the Corinthians, Corinth was the hub of the Achaean economy owing
to its location and two sea ports. It can be said that the Corinthian believers
were active workers who could start saving money from the first day of the week
(see commentary on 1 Cor. 16:1–4). Paul reminded them in two different ways
about their responsibility for the needy. First, he refreshed their minds
concerning the need to contribute to the aid fund (2 Cor. 8:1–15). Second, he
made a case for the integrity of the envoys who were to gather the money in
anticipation of his third visit to Corinth (8:16–9:15). Chapters 8–9 constitute
Paul’s appeal to the Corinthians to prepare to give liberally for the needy
saints in Jerusalem.
၈:၁–၁၅ ရက်ရောခြင်း
လိုအပ်ခြင်း
ဤအပိုဒ်တွင်
ကောရိန်သားများအား ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် သတိပေးခဲ့သည်။ ပါဝလုသည်
မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များ၏ ရက်ရောမှုကို ဥပမာပေးပြီး စတင်ခဲ့သည် (ဖိလိပ္ပိ၊
သက်သာလောနိတ်၊ နှင့် ဗေရဲယ အသင်းတော်များ) (၈:၁–၅)။ ထို့နောက် ကောရိန်သားများအား
ရက်ရောစွာ ပေးရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆–၁၅)။
8:1–15
The Need for Liberality
In this section, the Corinthians were reminded of the need to give
generously. Paul began by citing the generosity of the Macedonian churches,
namely, the congregations in Philippi, Thessalonica, and Berea (8:1–5). He then
appealed to the Corinthians to give generously (vv. 6–15).
၈:၁–၅။
မက္ကဒေါနိယသားများ၏ လွတ်လပ်စွာ ပေးကမ်းခြင်း။ ကောရိန်သားများထံမှ ရန်ပုံငွေ
တောင်းခံမှုမပြုမီ ပါဝလုသည် မက္ကဒေါနိယသားများ၏ ရက်ရောမှုကို ဥပမာပေး၍
ကောရိန်သားများကို လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။ မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များသည်
ညှဉ်းဆီးခြင်းခံနေရပြီး ငွေကြေးအားဖြင့် အားနည်းနေသော်လည်း ကြွယ်ဝစွာ
ပေးကမ်းခဲ့ကြသည် (၈:၁–၃)။ ညှဉ်းဆီးခြင်းသည် များသောအားဖြင့် ဆင်းရဲစေတတ်သည် (ဗျာ
၂:၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤကဲ့သို့ ခက်ခဲသော အခြေအနေများရှိနေသော်လည်း
မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များသည် ယေရုရှလင်ရှိ သန့်ရှင်းသူများ၏ ပို၍အရေးတကြီး လိုအပ်ချက်ကို
သက်သာစေရန် ပါဝင်ခွင့်ပေးရန် ပါဝလုကို အတင်းတောင်းဆိုခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၄)။
ယုံကြည်သူများ၏ အရေးကြီးသော လိုအပ်ချက်ကို ကူညီခြင်းသည် အခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်ပြီး
သခင်ယေရှုခရစ်အား ကိုယ်စင်္ကာပါ လွှတ်တော်မူသော နှလုံးမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။
ကိုယ်စင်္ကာပါ သခင်ယေရှုခရစ်အား လွှတ်တော်မူလျှင် ပစ္စည်းဥစ္စာအားလုံးကို
ရက်ရောစွာ သူ့အမှုတ၌ ပေးဆပ်နိုင်သည်။ ဤတောင်းဆိုချက်အားဖြင့် ပါဝလုက
ကောရိန်သားများသည် ခရစ်တော်နှင့် သူတို့၏ ကတိကဝတ်ကို အမှန်တကယ် အသစ်ပြုလုပ်ပြီး
ခရစ်တော်ဗဟိုပြု စီမံခန့်ခွဲမှုကို နားလည်လေ့ကျင့်ကြံရန် ဆန္ဒရှိသည်ဟု
ညွှန်ပြခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် မက္ကဒေါနိယသားများ၏ စိတ်သဘောထားမှာ ဘုရားသခင်၏
အလိုတော်ကြောင့် ဖြစ်သည်။
8:1–5.
The Free Giving of the Macedonians. Before his appeal for funds from the Corinthians, Paul cited the
generosity of the Macedonians to motivate the Corinthians to give generously
(v. 5). Even though the Macedonian churches were facing persecution and were
financially weak, they gave abundantly (8:1–3). Persecution usually renders one
poor (cf. Rev. 2:9). In spite of these imposing situations, the Macedonian
churches insistently pleaded with Paul to be given the opportunity to
contribute to alleviate the more pressing needs of the saints in Jerusalem (v.
4). Serving the dire needs of believers is a privilege and flows from a heart
that has been voluntarily given to the Lord. If the whole self is willingly
surrendered to the Master Jesus Christ, then all material things can generously
be given to His service. Through this request, Paul implies that the
Corinthians were willing to truly and fully renew their commitment to Christ
and to him so as to understand and practice Christ-centered stewardship. Ultimately,
the disposition of the Macedonians was occasioned by God’s will.
၈:၆–၁၅။
ကောရိန်သားများအား တိုက်တွန်းခြင်း။ မက္ကဒေါနိယသားများ၏ ချို့တဲ့မှုအခြေအနေတွင်
ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းသော ဥပမာကို ကြည့်၍ ကောရိန်သားများသည်လည်း လွတ်လပ်စွာ ပေးကမ်းရန်
ဆန္ဒရှိရမည်။ တိတုသည် ကောရိန်သားများထံတွင် ကောင်းစွာ လက်ခံခြင်းခံရသဖြင့် ပါဝလုက
ရန်ပုံငွေစုဆောင်းရန် ပြီးပြည့်စုံသော သံတမန်ဟု ယူဆခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆၊ ၁၀)။
တမန်တော်အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် တမန်တော်ညွှန်ကြားချက်ကို နာခံခြင်း
ဆက်စပ်မှုရှိသည်ဟု ပါဝလုမြင်သည် (အပိုဒ် ၇)။ ၁ကောရိန် ၁၆:၁ တွင် ပါဝလု၏
အမိန့်ပေးချက်နှင့် မတူဘဲ သူတို့ကို လွတ်လပ်စွာ ပါဝင်ရန် တောင်းဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်
(၂ကော ၈:၁–၈)။ အသံပြောင်းလဲရခြင်းမှာ သူတို့၏ ဆက်ဆံရေးအသစ်ကို ထင်ဟပ်ခြင်းဖြစ်သည်။
ပါဝလုအတွက် မက္ကဒေါနိယသားများ၏ ဥပမာပေးသော ပေးကမ်းမှုသည် ရက်ရောသော ပေးကမ်းမှု၏
အရေးကြီးဆုံး လှုံ့ဆော်မှု မဟုတ်ချေ။ ယေရှုခရစ်ပင် ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်ဖြစ်သဖြင့်
ချမ်းသာသော်လည်း လူသားတို့၏ လိုအပ်ချက်နှင့် သက်ဆိုင်ရန် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်
ဆင်းရဲသွားခဲ့သည် (ယော ၁:၁၄; ၂ကော
၅:၂၁; ဖိလိပ္ပိ
၂:၆–၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အမှန်တကယ် စီမံခန့်ခွဲမှုသည် ခရစ်တော်၏
ယဇ်ပွဲခံခြင်းတွင် အမြစ်တွယ်နေသည် (၂ကော ၈:၁၀)။ ဆင်းရဲသောသူများကို ကူညီရင်း
ကောရိန်သားများ ဝန်လေးပြီး ဆင်းရဲသွားရန် မသင့်တော်ချေ။ သူတို့၏ အလိုက်အထိုက်
ပါဝင်ရန် တိုက်တွန်းခြင်းခံရသည်။ ပါဝလု၏ တိုက်တွန်းချက်၏ အဓိကအချက်မှာ အသင်းတော်က
ရန်ပုံငွေသို့ ပါဝင်ရန် ကတိပေးခဲ့ခြင်းကို ပြည့်စုံစေရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁–၁၅;
တ ၉:၅ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပါဝလုသည် ပျင်းရိခြင်းကို အားမပေးခဲ့ချေ (၁သက် ၄:၁၁–၁၂;
၂သက် ၃:၁၀–၁၃ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရုရှလင်ရှိ ဆိုးရွားသော အခြေအနေမှာ ပထမရာစုနှစ်
ပထမနှစ်ဝက်တွင် ယုဒဲပြည်ကို ဝိုင်းရံခဲ့သော အစာခေါင်းပါးမှုကြောင့် ဖြစ်သည် (တ ၁၁:၂၈–၂၉
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရုရှလင်ရှိ လိုအပ်ချက်မှာ အမှန်တကယ် တရားမျှတသည်။
ယုဒဲပြည်ပြင်ပတွင် နေထိုင်သော ယုံကြည်သူညီအစ်ကိုများသာလျှင် ယုဒယုံကြည်သူများ
ရင်ဆိုင်နေရသော ပြင်းထန်လာသော ဆန့်ကျင်မှုကြောင့် သူတို့၏ တကယ့်အကူအညီရင်းမြစ်
ဖြစ်သည်။
8:6–15.
Appeal to the Corinthians. In view of the exemplary generosity of the Macedonians in their
disadvantaged situation, the Corinthians were also to be willing to give. Since
Titus was well received by the Corinthians, Paul considered him to be the
perfect envoy to help gather the collection (vv. 6, 10). Paul saw a correlation
between recognition of apostolic authority and obedience to apostolic
directives (v. 7). Unlike his command in 1 Corinthians 16:1, he was pleading
with them to willingly contribute to the aid fund (2 Cor. 8:1–8). The change in
tone is a reflection of their renewed relationship. For Paul, the exemplary
giving of the Macedonians was not the most important motivation for liberal
giving; it was Jesus. Even though He is God, and therefore rich, He identified
Himself with the needs of humanity by becoming poor for us (cf. John 1:14; 2
Cor. 5:21; Phil. 2:6–8). True stewardship is grounded in the sacrifice of
Christ (2 Cor. 8:10). This does not mean it was appropriate that the Corinthians
should have been overburdened and destitute as a result of helping the needy.
They were entreated to contribute according to their means. The stress of
Paul’s appeal lies in the fulfillment of the promise made by the church to
contribute to the aid fund (vv. 11–15; cf. 9:5). It is important to note that
Paul did not encourage laziness (cf. 1 Thess. 4:11–12; 2 Thess. 3:10–13). The
dire conditions in Jerusalem were the result of extreme and prolonged poverty
brought about by a famine that struck Judea in the first half of the first
century (cf. Acts 11:28–29). The need in Jerusalem was certainly legitimate.
And due to the growing opposition Jewish believers encountered from their
fellow Jews, their only real source of help would be their fellow believers
living outside of Judea.
၈:၁၆–၉:၅ တိတု၏
အမှုတော်နှင့် ချီးကျူးခြင်း
ကောရိန်သားများ
ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် အသင့်ဖြစ်နေမည်ဟု ယူဆ၍ ယုံကြည်ရသော လူတစ်ဦးက ငွေကို
သွားရောက်စုဆောင်းရန် လိုအပ်သည်။ တမန်တော်အနေဖြင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောကြောင့်
ပါဝလုသည် ငွေစုဆောင်းရန် အချို့လူများကို အကြံပေးရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။
သူသည် တိတုနှင့် အခြားယုံကြည်သူ နှစ်ဦးကို အကြံပေးပြီး ကောရိန်သားများကို
ကြိုဆိုရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၈:၁၆–၂၄)။ သူတို့လာရောက်မည့်အတွက် ကောရိန်သားများသည်
ပြင်ဆင်ပြီး သံတမန်များနှင့် ပူးပေါင်းရမည် (၉:၁–၅)။ ပါဝလုသည် ရက်ရောစွာ
ပေးကမ်းခြင်းမှ ရရှိနိုင်သော ကောင်းချီးများကို အလေးပေးခဲ့သည် (၉:၆–၁၅)။
8:16–9:5
Mission and Commendation of
Titus
Assuming that the Corinthians would be ready to give generously, a
trustworthy person had to go and collect the money. In view of his apostolic
integrity, Paul felt obliged to recommend certain individuals to collect the
money. He recommended Titus and two other believers and urged the Corinthians
to welcome them (8:16–24). In view of their visit, the Corinthians were to
prepare and cooperate with the delegates (9:1–5). Paul emphasized the blessings
that may accrue from generous giving (9:6–15).
၈:၁၆–၂၄။ တိတုနှင့်
သူ၏အဖော်များ၏ ဖြောင့်မတ်မှု။ ပါဝလုနှင့် တိတုသည် ယေရုရှလင်ရှိ သန့်ရှင်းသူများကို
ကူညီရန် ရန်ပုံငွေစုဆောင်းရာတွင် တူညီသော စိတ်အားထက်သန်မှု ရှိခဲ့သည်။ တိတုသည်
ကောရိန်သားများနှင့် ကောင်းမွန်သော ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ထားပြီး ကောရိန်သို့ ရန်ပုံငွေအတွက်
ပြန်လာရန် လွတ်လပ်စွာ ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ဤပေးကမ်းမှုတွင် ပါဝင်သော
လွတ်လပ်မှုကို ထင်ရှားစေရန် စကားလုံးများကို ဂရုတစိုက် ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ သူသည်
တိတုကို အဖော်အလုပ်သမားအဖြစ် ဤအမှုအတွက် ချီးကျူးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ၁၇၊ ၂၃)။
အသင်းတော်သည် ဤအချက်ကို သက်သေခံနိုင်သဖြင့် ပါဝလု၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို မည်သူမျှ
မေးခွန်းထုတ်နိုင်မည် မဟုတ်ချေ (တ ၂:၁၃)။ ပါဝလုသည် ရန်ပုံငွေစုဆောင်းပုံနှင့်
ယေရုရှလင်သို့ ပို့ဆောင်ပုံတွင် လုံးဝ ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိစေလိုသည်။ ပညာရှိ
သင်းအုပ်ဆရာတစ်ဦးအနေဖြင့် သံသယဖြစ်စရာ နေရာမထားခဲ့ချေ (၈:၂၀)။ တိတုအပြင်
ယုံကြည်ခြင်းညီအစ်ကို နှစ်ဦးကိုလည်း စုဆောင်းရန်တွင် ပါဝင်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။
ပထမညီအစ်ကိုမှာ ဧဝံဂေလိအမှုတွင် စိတ်ရင်းမှန်ကန်စွာ ဆောင်ရွက်သည်ကို
မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များက သိရှိပြီး အသင်းတော်များက ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။
ပါဝလုသည် ဤပထမညီအစ်ကို ခန့်အပ်ရာတွင် ပါဝင်ခြင်း မရှိခဲ့ချေ။ ဘုရားသခင်နှင့်
ယုံကြည်သူများရှေ့တွင် သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို ကာကွယ်ရန် အဖြစ်အပျက်များကို အတိအကျ
ဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈–၁၉၊ ၂၁)။ နောက်ထပ်ညီအစ်ကိုတစ်ဦးမှာ အကြိမ်များစွာ
အလုပ်အကိုင်ထက်သန်မှု သက်သေပြခဲ့ပြီး သံတမန်တစ်ဦးအဖြစ် ချီးကျူးခြင်းခံရသည်။
ဤပုဂ္ဂိုလ်များမှာ တ ၂၀:၄ တွင် အမည်ဖြင့် ဖော်ပြထားသော သံတမန်အဖွဲ့ဝင်များထဲတွင်
ပါဝင်ပုံရပြီး ထိုအထဲတွင် မက္ကဒေါနိယသား သုံးဦး ပါဝင်သည် (ဗေရဲယမှ သောပတ်၊
သက်သာလောနိတ်မှ အဲရဇ္စတ်နှင့် သက္ကုန်)။ မည်သူမဆို ဤနှစ်ဦးမှာ
မက္ကဒေါနိယအသင်းတော်များ၏ အထူးသံတမန်များဖြစ်ပြီး တိတုမှာ ပါဝလု၏
ဓမ္မအမှုဖော်ဖြစ်ပြီး ကောရိန်အသင်းတော်က သိရှိပြီးသား ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည်
ငွေကြေးကိစ္စများတွင် ပွင့်လင်းမြင်သာမှု ရှိခြင်းသည် ဓမ္မအမှုတွင် သူ၏
ဖြောင့်မတ်မှုကို တည်ဆောက်ပြီး ထိန်းသိမ်းရန် သေချာသော နည်းလမ်းတစ်ခုဟု
အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။
8:16–24.
Integrity of Titus and His Companions. Both Paul and Titus shared the same passion for raising funds to help
the saints in Jerusalem. Titus had developed a good relationship with the
Corinthians (cf. 8:6) and had willingly decided to go back to Corinth for the
collection. Paul chose his words carefully to underscore the willingness
involved in the act of that specific giving. He commended Titus for this task
as a fellow worker (vv. 16, 17, 23). The church could attest to this
information, so no one could question the integrity of Paul (cf. 2:13). Paul
wanted total transparency in the way the collection was being gathered and
regarding the process of taking it to Jerusalem. As a wise pastor, he left no
room for suspicion (8:20). In addition to Titus, Paul also recommended two
unnamed brothers in the faith to participate in the collection. The first
brother was known by the Macedonian churches for his sincere service to the
gospel and was chosen by the churches. Paul was not involved in the appointment
of this first brother. Paul reported exactly what happened to safeguard his
integrity before God and believers (vv. 18–19, 21). Another brother, who had
proved diligent on several occasions, was commended to be one of the delegates.
These individuals are likely part of the group of delegates identified by name
in Acts 20:4, three of whom were Macedonians (Sopater from Berea and
Aristarchus and Secundus from Thessalonica). Whoever they were, these two
unnamed brothers were special messengers of the Macedonian churches while Titus
was Paul’s partner in ministry and known to the Corinthian church. Paul
recognized that one sure way of building up and preserving his integrity in the
ministry was to be transparent in financial matters.
အခန်းကြီး - ၉
၉:၁–၅။ စုဆောင်းရန်
ပြင်ဆင်ခြင်း။ အခန်း ၈ ၏ အကြောင်းအရာမှာ လွတ်လပ်စွာ ပေးကမ်းရန် ကောရိန်သားများကို
လှုံ့ဆော်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်သည်။ ယခင်နှစ်က ကတိပေးခဲ့သည်အတိုင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ်
၁၀)။ ရန်ပုံငွေသို့ ပါဝင်ရန် သူတို့၏ ပထမဆူးပုတ်မှုက မက္ကဒေါနိယသားများကို ပေးကမ်းရန်
လှုံ့ဆော်ခဲ့သည် (၈:၁၁; ၉:၂)။
အခန်း ၉ တွင် ပါဝလု၏ စိုးရိမ်မှုမှာ သံတမန်များ ရောက်လာသောအခါ အာခေယဒေသ အပါအဝင်
ကောရိန်သားများ၏ လှူဒါန်းမှုကို ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် ကတိအတိုင်း
လိုက်နာမည်လားဟူသော အချက်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၊ ၅)။ ကောရိန်သားများကို
မက္ကဒေါနိယသားများအကြောင်း သတိပေးရခြင်းမှာ အုပ်စုနှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်၍
လှူဒါန်းမှု အရွယ်အစားတိုးစေရန် မဟုတ်ချေ။ သူတို့၏ ဂုဏ်သတင်းသာမက ပါဝလု၏
ဂုဏ်သတင်းပါ ဤကိစ္စတွင် အန္တရာယ်ရှိနေသည်ဟု သတိပေးရန် ဖြစ်သည်။ ကောရိန်သားများ
ကတိအတိုင်း မလိုက်နာပါက ရှက်ရွံ့ခြင်းခံရမည်ကို မလိုလားသဖြင့် ပါဝလုသည် သူတို့၏
စုပေါင်းသောမျှော်လင့်ချက်ကို တိုက်တွန်း၍ သံတမန်များနှင့် ပူးပေါင်းရန်
စည်းရုံးခဲ့သည်။ အကယ်၍ ပူးပေါင်းလျှင် သူ၏ သူတို့၏ စူးပုတ်မှုကို
ဝါကြွားခဲ့ခြင်းကို အတည်ပြုပေးမည်။ အကယ်၍ မက္ကဒေါနိယသားအချို့နှင့်အတူ ကောရိန်သို့
သူရောက်လာပြီး သူတို့ မပြင်ဆင်ထားပါက သူ၏ ဖြောင့်မတ်မှု အန္တရာယ်ရှိနိုင်သည်။
ထို့ကြောင့် အသင်းတော်သည် သူ့ကို ဝိညာဉ်ရေးခမည်းတော်အဖြစ် ထပ်မံလက်ခံပြီဆိုလျှင်
မနှစ်သက်ဘဲ မပေးဘဲ ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်းအားဖြင့် သူ့ကို ဂုဏ်ပြုရန် သင့်တော်သည်။
ယခုအချိန်အထိ ပါဝလုသည် သုံးနည်းဖြင့် တိုက်တွန်းခဲ့သည်- (၁) မက္ကဒေါနိယသားများ၏
ဥပမာပေးသော ရက်ရောမှု၊ (၂) ယေရှု၏ ကိုယ်တိုင်လွှတ်တော်မူပြီး လွတ်လပ်စွာ
ယဇ်ပွဲခံခြင်း၊ (၃) ပါဝလုနှင့် ကောရိန်သားများ၏ ဖြောင့်မတ်မှု။ ဤအခြေအနေသုံးရပ်သည်
ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းရန် လှုံ့ဆော်ရန် ဖြစ်သည်။
9:1–5.
Preparation for the Collection. The content of chapter 8 was intended to motivate the Corinthians to
give willingly, as they had promised the previous year (v. 10). It was their
initial zeal to contribute to the fund that inspired the Macedonians to give
(8:11; 9:2). Paul’s concern in chapter 9 was to make sure that the Corinthians
would follow through on their promise to give generously when the delegates
arrived to collect the donations of the Achaeans, including the Corinthians
(vv. 2, 5). Paul’s purpose in reminding the Corinthians about the Macedonians
was not to increase the size of the offering by pitting one group of believers
against another; it was to remind the Corinthians that not only was their
reputation at stake on this issue but his was as well. Not wanting to be shamed
if the Corinthians failed to honor their zeal to give, Paul appealed to their
collective conscience to persuade them to cooperate with the delegates in their
generous gift. If they would cooperate, his boasting of their zeal to
contribute to the aid would be affirmed. If he would come with some of the
Macedonians to Corinth and they would not be prepared, his integrity might be
at stake. Therefore, if the church had again embraced him as their spiritual
father, it was appropriate that they would honor him by giving generously but
not grudgingly. So far, Paul had appealed to them in three scenarios: (1) the
exemplary generosity of the Macedonians; (2) the selfless and voluntary
sacrifice of Jesus; and (3) the integrity of Paul and the Corinthians. These
scenarios were to motivate them to give generously.
၉:၆-၁၅။
ရက်ရောမှု၏အကျိုးသီအာ။ ဆင်းရဲသောသူတို့ကို ကူညီရခြင်း၏ စတုတ္ထအကြောင်းပြချက်မှာ
ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်းမှ ရရှိလာသော ကောင်းချီးများနှင့် ဆိုင်သည်။ ဘုရားသခင်သည်
လူသားများကို အသုံးပြု၍ အခြားလူသားများအပေါ် ကောင်းချီးများ ပေးသနားတော်မူသည်
(ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ကမ္ဘာဦး ၁၂:၂)။ ပတ်လုသည် လယ်ကွင်းတွင် မျိုးစေ့ခြင်းနှင့်
ရိတ်သိမ်းခြင်းဆိုင်ရာ အသိဉာဏ်နှင့် တူညီသော ဥပစာကို အသုံးပြုခဲ့သည် (၂ကော ၉:၆၊
ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ လု ၆:၃၈၊ ဂလာ ၆:၇)။ ဤဥပစာကို ရက်ရောစွာ ပေးကမ်းခြင်း
နိယာမကို အလေးပေးရန် အသုံးပြုသည် (၂ကော ၉:၅)။ ကောရိန်သုံးတို့သည်
ပစ္စည်းဥစ္စာချမ်းသာမှု အားလုံးသည် ဘုရားသခင်ပိုင်ဆိုင်ကြောင်း၊ ဆင်းရဲသောသူတို့၏
လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးသော ကုသိုလ်ရှင်တိုင်းကို ဘုရားသခင်က
ချီးမြှောက်တော်မူကြောင်း သတိရရမည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဆာ ၁၁၂:၃၊ ၉)။
ထိုကုသိုလ်ရှင်သည် ထာဝရဘုရားထံမှ ကောင်းချီးခံရလိမ့်မည်။ ရှိသောသူတို့သည်
ဆင်းရဲငတ်မွှေးသောသူတို့ကို ကူညီလိုစိတ်ရှိရမည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ လု ၁၂:၁၊
၁၃-၂၁၊ ၁၄:၁၄)။ ပတ်လုသည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးများကို ပုံမှန်ရက်ရောမှု
ပြုလုပ်ရန်အတွက် ခံယူရကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည် (၂ကော ၉:၁၁)။ ကောရိန်သုံးတို့၏
ရက်ရောမှုသည် သန့်ရှင်းသူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရုံသာမက (အပိုဒ်
၁၂က) ထာဝရဘုရားအား ဂုဏ်တင်စေမည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၁ခ၊ ၁၂ခ)။ ထို့ပြင် ယေရုရှလင်ရှိ
သန့်ရှင်းသူတို့သည် သူတို့အတွက် ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းပေးကြလိမ့်မည်။ အားလုံးကို
အနှစ်ချုပ်ရလျှင် ကောရိန်သုံးတို့သည် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ယေရှုခရစ်၏
လက်ဆောင်ကို သတိရရမည်။ ထိုလက်ဆောင်ကြောင့် သူတို့ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြသည်
(ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ရော ၅:၁၅၊ ၁၇၊ ၆:၂၃၊ ၁ကော ၁:၇)။ ဘုရားသခင်၏
စကားမဆိုနိုင်သော လက်ဆောင် (၂ကော ၉:၁၅) သည် လူသားများကို ကိုယ်ကျိုးရှာသော
သတ္တဝါများမှ အကြီးဆုံးပေးကမ်းသူ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ယေရှုခရစ်ကို အတုယူလိုသော
သတ္တဝါများအဖြစ် ပြောင်းလဲပေးသည်။
9:6–15.
The Result of Liberality. The fourth motivation for helping the needy involves the blessings that
accrue from generous giving. God uses mortal beings to shower His blessings on
other mortal beings (cf. Gen. 12:2). Paul employed a common shared analogy of
reaping what one sows on the field (2 Cor. 9:6; cf. Luke 6:38; Gal. 6:7). This
analogy is used to stress the principle of generous giving (2 Cor. 9:5). The
Corinthians were to remember that all material prosperity belongs to God, and
He distributes His gifts to any benefactor who attends to the needs of the poor
(cf. Ps. 112:3, 9). Such a benefactor will be blessed by the Lord. Those who
have should be willing to assist the destitute (cf. Luke 12:1, 13–21; 14:14).
Paul was persuaded that we receive God’s blessings in order to practice
liberality regularly (2 Cor. 9:11). The liberality of the Corinthians would not
only supply the needs of the saints (v. 12a) but would also bring glory to the
Lord (vv. 11b, 12b). Additionally, the saints in Jerusalem would pray to God on
their behalf. All in all, the Corinthians were to remember the gift of Jesus
Christ, whom God had given to them so that they might be saved (cf. Rom. 5:15,
17; 6:23; 1 Cor. 1:7). The indescribable gift of God (2 Cor. 9:15) is what
transforms humans from selfish creatures into beings willing to emulate the
Greatest Giver of all, our Lord and Savior.
အခန်းကြီး - ၁၀
၁၀:၁–၁၃:၁၀ ပတ်လု၏
တမန်တော်အဖြစ် ခုခံကာကွယ်ခြင်း
ပတ်လုသည် မိမိ၏
တမန်တော်အာဏာနှင့် ဆိုင်သော အကြောင်းအရာများကို ဆွေးနွေးရန် အကြောင်းပြောင်းလဲသည်။
၂ကောရိန်သုံး ၁-၉ အခန်းများ၏ လေသံသည် မကြာသေးမီက သက်သာလာသော ပျက်စီးနေသော
ဆက်ဆံရေးကို ထင်ဟပ်စေသည်။ အခန်း ၁၀-၁၃ တို့တွင်မူ မသက်မသာ ခံစားချက်ကို ပြသထားသည်။
နိဒါန်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဤလေသံ ပြောင်းလဲမှုကြောင့် အခန်း ၁၀-၁၃ တို့သည်
ပတ်လု၏ မူလစာတမ်းတွင် ပါဝင်ခြင်း ရှိ/မရှိကို အချို့က သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ အချို့ကမူ
ဤအခန်းများကို ပတ်လု၏ စစ်မှန်သော စာများဟု ယူဆပြီး တမန်တော်၏ စိတ်နှလုံး
အလွန်ပြောင်းလဲတတ်သည်ဟု ဝေဖန်ခဲ့ကြသည်။ ဤနှစ်မျိုးလုံး နိဂုံးချုပ်ချက်များ
မလိုအပ်ပါ။ ဂရိလက်ရေးစာမူ တစောင်မျှ မူလစာသည် အခန်း ၉ တွင် ပြီးဆုံးသည်ဟု
ထောက်ခံခြင်း မရှိပါ။ ဧဝံဂေလိတရားအမှုတော်၌ မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးခြင်းနှင့်
ပတ်သက်၍ အဓိက အပိုင်းနှစ်ခုလုံးတွင် ဖော်ပြထားသည် (၂:၁၇၊ ၃:၁-၃၊ ၅:၁၂၊ ၁၀:၁၂၊
၁၁:၂၂-၂၄)။ ဤမကြာခဏ ရည်ညွှန်းချက်များက ကောရိန်သုံးတွင် ယေရုရှလင်မှ ဖြစ်နိုင်သော
လိမ်ညာသော ဆရားများ ရှိနေကြောင်း ညွှန်ပြသည် (၁၁:၂၂-၂၃)။ ထိုသူများသည်
ကောရိန်သုံးတို့၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကို ယှဉ်ပြိုင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် အခန်း
၁၀-၁၃ တို့သည် ကောရိန်သုံးတို့၏ သဘောထားတွင် ရုတ်တရက် ဆိုးရွားသော
ပြောင်းလဲမှုသတင်းကြောင့် ပတ်လုရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ချေ။ အကြောင်းမူကား၊
နောင်တမရသေးသော အပြစ်ရှိသူများကို ရည်ညွှန်းချက် (၁၂:၂၁–၁၃:၂) က အခန်း ၁၀-၁၃ တွင်
ဖြေရှင်းထားသော ပြဿနာအချို့သည် ကြာရှည်စွာ ရှိနေခဲ့သည်ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့ပြင်
ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့ကို သူတို့ချစ်ခင်သည်ထက် ပို၍ ချစ်ကြောင်း
စာတမ်းတစောင်လုံးတွင် ထင်ရှားသည် (ဥပမာ၊ ၆:၁၃၊ ၁၁:၁၁၊ ၁၂:၁၅)။ ထို့ပြင် ပတ်လုသည်
မိမိ၏ တတိယအကြိမ် လာရောက်မည်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၂:၁၄၊ ၁၃:၁)။
ထိုလာရောက်မှုသည် အရင်ဖော်ပြခဲ့သော နာကျင်ဖွယ် လာရောက်မှု (၁:၂၃–၂:၄) ကို
ရှင်းရှင်းလိုက်နာသည်။ အခန်း ၁၀-၁၃ ၏ လေသံသည် အခန်း ၁-၉ နှင့် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ
ကွဲပြားပုံရသော်လည်း၊ စာတမ်းတစောင်လုံးသည် ငြင်းခုံရေးဆန်ကြောင်း အရေးကြီးသည်။
၎င်းသည် ပတ်လု၏ တမန်တော်အမှုတော်၏ ဖြူစင်မှုကို ခုခံကာကွယ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။
10:1–13:10
Paul’s Defense of His
Apostolate
Paul changes gears to discuss issues relative to the defense of his
apostolic authority. The tone of 2 Corinthians 1–9 is a reflection on bruised
relations that had recently been eased. Chapters 10–13 present a picture of
uneasiness. As noted in the introduction, this change of tone has led some to
question whether chapters 10–13 constitute part of Paul’s original letter,
while others who see these chapters as authentically Pauline have criticized
what they see as the mercurial temperament of the apostle. Neither of these
conclusions are necessary. Not a single Greek manuscript supports the view that
the original letter ended at chapter 9. And the issue of commending oneself in
the gospel ministry has been addressed in both major sections (2:17; 3:1–3; 5:12;
10:12; 11:22–24). These frequent references suggest the presence of false
teachers in Corinth, perhaps from Jerusalem (11:22–23), who had been competing
for the loyalty of the Corinthians. Thus, chapters 10–13 do not necessarily
indicate that Paul wrote them because he had received fresh information about
any sudden and negative changes of attitude on the part of the Corinthians
toward him. After all, the reference to sinners who should have repented but
who had not (12:21–13:2) suggests that some of the issues addressed in chapters
10–13 had been longstanding ones. And the impression that Paul loved the
Corinthians more than they loved him permeates the entire letter (e.g., 6:13;
11:11; 12:15). In addition, Paul had repeatedly mentioned his upcoming visit as
his third one (12:14; 13:1), which clearly seems to follow the painful visit
mentioned earlier in 1:23–2:4. Although the tone of chapters 10–13 seems to
deviate from chapters 1–9 to some degree, it is important to recognize that the
entire letter is polemic; it seeks to defend the integrity of Paul’s apostolic
ministry as a whole.
ဤအမြင်အရ
စာတမ်းတစောင်လုံးသည် တိတု၏ ကောရိန်သုံးအခြေအနေဆိုင်ရာ အစီရင်ခံစာကို
နှစ်မျိုးဖြင့် ဖြေကြားခဲ့သည်။ အသင်းတော်အချို့၏ သူ၏ယခင်စာကို အပြုသဘောဆောင်သော
တုံ့ပြန်မှုကို အခြေခံ၍ ပတ်လုသည် အခန်း ၁-၉ တွင် အသင်းတော်နှင့် ကောင်းမွန်သော
ဆက်ဆံရေး တံတားများ တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အခန်း ၁၀-၁၃ တွင် ပြဿနာ၏
အဓိကအချက်—ပတ်လု၏ တမန်တော်ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် အမှုတော်၏ ဖြူစင်မှုကို
ကောရိန်သုံးတို့၏ စိတ်ထဲ သံသယဖြစ်စေခဲ့သော သူများကို ဖြေရှင်းသည်။
ဤနောက်ဆုံးအခန်းများတွင် ပတ်လုသည် မိမိ၏ တမန်တော်အာဏာကို ခုခံကာကွယ်ခြင်းကို လမ်းကြောင်းသုံးသွယ်ဖြင့်
ဖွံ့ဖြိုးစေသည်။ ပထမအချက်၊ သူတို့အကြား ညီအစ်ကို ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုခိုင်မာစေရန်
မိမိတမန်တော်အဖြစ်၏ ဝိညာဉ်ရေးအာဏာ၏ သဘောကို ဖော်ပြသည် (၁၀:၁-၁၈)။ ဒုတိယ၊
မှန်ကန်သော တမန်တော်နှင့် လိမ်ညာသော တမန်တော်တို့၏ သဘောကို တိကျစွာ ခွဲခြားသည်
(၁၁:၁–၁၂:၁၃)။ နောက်ဆုံး၊ တတိယအကြိမ် လာရောက်မည်ကို ထပ်မံကြေညာသည်။ ထိုအချိန်တွင်
ကောရိန်သုံးရှိ ဒုက္ခပေးသူများ ငြင်းခုံရေးလမ်းမှ မလှည့်ပါက မိမိတမန်တော်အာဏာ၏
တန်ခိုးကို အခြေအနေကို ဆုံးဖြတ်စွာ အဆုံးသတ်ရန် ပြသမည် (၁၂:၁၄–၁၃:၁၀၊
ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၉:၄-၅)။
Understood from this perspective, the entire
letter appears to have served as a twofold response to Titus’s overall report
on the situation in Corinth. Building on the positive reaction of some in the
church to his earlier letter, Paul first erects bridges of goodwill with the
church in chapters 1–9. Then in chapters 10–13, he addresses the crux of the
problem—the individuals who had created doubt in the minds of the Corinthians
about the integrity of his apostolic calling and ministry. In these final chapters,
Paul develops the defense of this apostolic authority along three lines. First,
he brings to view the nature of the spiritual authority of his apostleship so
as to further strengthen their fraternal bond among themselves (10:1–18).
Second, he specifically outlines the nature of a true apostle over against that
of the false apostles (11:1–12:13). Finally, he again announces his upcoming
third visit, at which time, if the troublemakers in Corinth had not turned from
their contentious ways, he would have demonstrated the power of his apostolic
authority in bringing the situation to a decisive end (12:14–13:10; cf. 9:4–5).
၁၀:၁-၁၁။ တမန်တော်၏
ဝိညာဉ်ရေးအာဏာ။ အချို့၏ အဆိုအရ ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့ကို လာရောက်စဉ်
မိမိအာဏာနှင့် အောင်မြင်မှုများကို ဝါကြွားရမည်။ သို့သော် သူတို့သည် စာရေးစဉ်မှသာ
ရဲရင့်စွာ အာဏာရှိစွာ ပြုမူသည်ကို တွေ့ခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၀)။ ပတ်လုသည် ခရစ်တော်၏
နှိမ့်ချမှုနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုအားဖြင့် သူတို့ကို တောင်းပန်ခဲ့သည်။
သူတို့နှင့် ရဲရင့်စွာ မပြုလုပ်ရဘဲ နေနိုင်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ သို့သော်
လူ့ဇာတိအတိုင်း လျှောက်လှမ်းသည်ဟု စွပ်စွဲသော သူများနှင့် ရဲရင့်စွာ ပြုလုပ်ရန်
စိုးရိမ်ခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၁-၂)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် မလမ်းမူဘဲ
ဤလောကစံနှုန်းအတိုင်း နေထိုင်သည်ဟု ဆိုသော သူများပင် ဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည်
သူ၏နှိမ့်ချမှုကို သတ္တိမရှိခြင်းနှင့် မရောထွေးရပါ။ သူသည် ကောရိန်သုံးတို့ကို
“လှံတံ” ဖြင့် စည်းကမ်းပြဌာန်းရန် သို့မဟုတ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်
နူးညံ့သိမ်မွေ့မှုဖြင့် လာရန် တမန်တော်အခွင့်ရှိသည် (၁ကော ၄:၂၁)။ သူသည်
တစ်နည်းအားဖြင့် လူ့ဇာတိအတိုင်း လျှောက်လှမ်းကြောင်း ဝန်ခံသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ
လူတိုင်းနှင့် အတူတူ လူသားဖြစ်ကြောင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရာတွင်
လူ့နည်းဖြင့် စစ်မကြောင်း၊ ဤလောကနည်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးဖြင့်
စစ်မကြောင်း ငြင်းခုံသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သူ၏အမှုတော်ကို လူ့စံနှုန်းဖြင့်
မဆုံးဖြတ်နိုင်ကြောင်း၊ ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ဆိုင်ကြောင်း ဖြစ်သည် (၂ကော ၁၀:၃-၅၊
ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဧဖက် ၆:၁၁-၁၇)။ ဤစစ်ပွဲတွင် ဝိညာဉ်ရေးလက်နက်များသည် ရန်သူ၏
ငြင်းခုံချက်များနှင့် လူ့ဉာဏ်ပညာများကို အနိုင်ယူနိုင်ပြီး နောက်ဆုံး
အောင်နိုင်သည်ဟု ပတ်လုဖော်ပြသည်။ ရလဒ်မှာ ခရစ်တော်နာခံမှုသို့ လူများကို
ယူဆောင်လာခြင်းဖြစ်သည် (၂ကော ၁၀:၆)။ သတင်းစကားကို ဆန့်ကျင်သော သူများကို
အပြစ်ပေးခြင်း ဖြစ်သည်။ ပတ်လုသည် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန် အာဏာရရှိခဲ့သည်။
ထို့ကြောင့် အာရုံစိုက်ရမည်မှာ သူ့အပေါ်မဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်အပေါ် ဖြစ်သည် (အပိုဒ်ငယ်
၇-၈)။ လောကီစံနှုန်းနှင့် အကဲဖြတ်မှုအားဖြင့် သူသည် စကားပြောကျွမ်းကျင်မှု
သို့မဟုတ် ကိုယ်ကာယအင်အား ပြသနိုင်ခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူ၏အာဏာကို
ပျက်ပြားစေလိုသော သူများပင် သူ၏စာများသည် အကြောင်းအရာတွင် တန်ခိုးရှိကြောင်း
ဝန်ခံကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူသည် လာရောက်စဉ် ရဲရင့်ခြင်း သို့မဟုတ်
တန်ခိုးရှိခြင်းကို လိုချင်ကြောင်း ထပ်မံဖော်ပြသည်။ လိုအပ်သောအခါသာ ရဲရင့်ခြင်း
ရွေးချယ်သည်။ အသင်းတော်အချို့က သူ၏အမှုတော်ဗျူဟာကို နားလည်မှု လွဲခဲ့သည်။ သူသည်
ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာကို တည်ဆောက်ရန် စိတ်ဝင်စားပြီး ဖျက်ဆီးရန် မဟုတ်ပါ
(အပိုဒ်ငယ် ၉-၁၁)။
10:1–11.
The Spiritual Authority of the Apostle. By the measure of some, Paul should have been boastful of his authority
and accomplishments when he visited the Corinthians. Instead they observed that
he had acted with boldness and authority only when he wrote to them (v. 10).
Paul appealed to them by the humbleness and gentleness of Christ, hoping that
he would not have to be bold with the Corinthians, even though he feared that
he would need to be bold with those who argued that he walked according to the
flesh (vv. 1–2), that is, with those who claimed that he was not guided by the
Spirit and was living according to the standards of this world. These
individuals were not to confuse his humility with timidity. He had the
apostolic right to come to the Corinthians “with a rod” to discipline or in
love and gentleness (1 Cor. 4:21). He acknowledged that in one sense he did
walk in the flesh, that is to say, that he was human just like everyone else.
However, in the performance of his ministry, he was not waging war according to
the flesh—in a worldly manner—but in the power of the Spirit. In other words,
Paul was arguing that his ministry could not be judged according to human
standards because his ministry had to do with spiritual matters (2 Cor. 10:3–5;
cf. Eph. 6:11–17). Paul indicates that in this war the spiritual weapons were
powerful enough to overcome the arguments and human sophistries of the enemy
and to finally defeat them. The results involve bringing people to obedience to
Christ (2 Cor. 10:6) and punishment to those who oppose the message. Paul had
been given the authority to build up the church. Thus, the focus was not to be
on him but on Christ (vv. 7–8). In terms of worldly standard and appraisal, he
may not have displayed rhetorical competence or physical strength. However,
even those who sought to subvert his authority admitted that his letters were
powerful in content. Therefore, he was repeating his desire to be bold or
powerful when he would visit them; he chose to be bold only when necessary.
Somehow a section of the church had misunderstood his ministerial strategy. He
was interested in building up the body of Christ, not in tearing it down (vv.
9–11).
၁၀:၁၂-၁၈။
တမန်တော်ဝါကြွားခွင့်နေရာ။ ပတ်လုသည် မိမိအာဏာကို ဝါကြွားရပါလျှင်ပင်
နေရာတစ်ခုနှင့် သင့်လျော်သော နည်းလမ်းရှိသည်။ ဒမာသက်အတွေ့အကြုံတွင် ပတ်လု၏
တာဝန်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်၏
ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ရပ်ကို တရားဝင် ဟောပြောရန် ယုဒနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့အတွက်
အာဏာပေးခဲ့သည် (တမန် ၉:၁၅)။ ဤအာဏာကို ယေရုရှလင်အစည်းအဝေးတွင် ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့သည်
(တမန် ၁၅:၁-၂၁)။ ယေရုရှလင်အသင်းတော်သည် ကောရိန်သုံးတို့အပါအဝင်
တပါးအမျိုးသားတို့အတွက် အမှုတော်ဆောင်ရန် သူ၏အာဏာကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်
(ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဂလာ ၂:၇-၈)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဝါကြွားရပါလျှင်
သူအမှုတော်ဆောင်ခဲ့ရာ နေရာတွင် ဝါကြွားမည်။ ထိုအခြေအနေတွင် သူတည်ထောင်ခဲ့သော
ကောရိန်သုံးအသင်းတော်သည် သူ၏ဝါကြွားခြင်း၏ အကြောင်းအရာပင် ဖြစ်သည်။ ဤနားလည်မှုသည်
သူ၏အမှုတော်နယ်မြေကို ကျူးကျော်ပြီး မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးနေသော
အတုအယောင်တမန်တော်များကို သင်ကြားပေးရန် ဖြစ်သည် (၂ကော ၁၀:၁၃-၁၅)။ အပေါလိုနှင့်
မတူဘဲ ဤအလုပ်ရှုပ်သူများသည် ပတ်လုကို အစားထိုးရန် ကောရိန်သုံးသို့ ရောက်လာခဲ့သည်
(ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၁ကော ၃:၅-၆)။ ပတ်လုသည် ဧဝံဂေလိမျိုးစေ့ မစိုက်ခဲ့ရာ
နေရာတွင် မှန်ကန်သော တမန်တော်များ မာန်မာန မဖြစ်သင့်ကြောင်း ယုံကြည်ခဲ့သည် (၂ကော
၁၀:၁၆၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ရော ၁၅:၁၈-၂၁)။ သို့သော် သတ်မှတ်နယ်နိမိတ်အတွင်း
မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးခြင်းထက် ထာဝရဘုရားပြုသော ချီးကျူးခြင်းက ပိုအရေးကြီးသည်
(အပိုဒ်ငယ် ၁၇-၁၈)။ တရားမျှတသော ဝါကြွားခြင်းသည် ခရစ်တော်က ကျွန်ုပ်တို့အတွက်
သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့အားဖြင့် ပြုတော်မူသောအရာကို ဝါကြွားခြင်းသာ ဖြစ်သည် (ရော
၁၅:၁၈၊ ဂလာ ၆:၁၄)။ ဂုဏ်အားလုံးကို အောင်မြင်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်အား
ပေးသည်။ ပတ်လုကဲ့သို့သော ထိုလူမျိုးသာ ယေရှု၏ ချီးကျူးခြင်းကို ခံရလိမ့်မည် (၂ကော
၁၀:၁၇-၁၈၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၅:၉-၁၀)။
10:12–18.
The Place for Apostolic Boasting. Even if Paul had to boast about his authority, there was a place and a
proper way to do it. In his Damascus experience, the mission of Paul was
clearly spelled out. God gave him the authority to officially relay the saving
act of Christ to Gentiles and Jews (Acts 9:15). This authority was further
affirmed at the Jerusalem Council (Acts 15:1–21). The Jerusalem church had
recognized his authority to minister to Gentiles, including the Corinthians
(cf. Gal. 2:7–8). In other words, if he were to boast, he would do it in a
place where he had ministered. In such a situation, the Corinthian church,
established by him, was evidently the subject of his boasting. This
understanding was to inform and educate the so-called apostles who had invaded
his ministerial territory and were commending themselves (2 Cor. 10:13–15).
Unlike Apollos, these busybodies had come to Corinth to supplant Paul (cf. 1
Cor. 3:5–6). Paul shared the conviction that true apostles should not be prideful
in a place where they had not sown the seed of the gospel (2 Cor. 10:16; cf.
Rom. 15:18–21). But more important than commending oneself in a defined
jurisdiction is the commendation that is done by the Lord (vv. 17–18). The only
legitimate boasting is boasting in what Christ has done for or through us (Rom.
15:18; Gal. 6:14). All glory is thus given to God as the source of our success.
It is only this kind of individual who, like Paul, will receive the
commendation of Jesus (2 Cor. 10:17–18; cf. 5:9–10).
အခန်းကြီး - ၁၁
၁၁:၁–၁၂:၁၃ မှန်ကန်သော
တမန်တော်နှင့် လိမ်ညာသော တမန်တော်တို့၏ လက္ခဏာ
ဤအပိုင်းတွင်
ပတ်လုသည် ယေရှုခရစ်ချီးကျူးသော တမန်တော်များနှင့် မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးသော
တမန်တော်များအကြား တိကျသော ကွဲပြားမှုများကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ဤနည်းဖြင့်
ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့ကို လိမ်ညာသော သတင်းစကားရှိသူများမှ ကာကွယ်ရန်
ကြိုးစားခဲ့သည် (၁၁:၁-၆)။ သူသည် ကောရိန်သုံးအသင်းတော်မှ ငွေကြေးအကူအညီ
မတောင်းခဲ့သောကြောင့် အသင်းတော်ကို မချစ်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ ဤနေရာတွင် သူသည်
ထိုစွပ်စွဲချက်ကို ဖြေရှင်းပြီး မိမိအမှုတော်အရည်အချင်းကို ခုခံကာကွယ်ကာ လိမ်ညာသော
တမန်တော်များ၏ လုပ်ရပ်များကို ဖော်ထုတ်သည် (အပိုဒ်ငယ် ၇-၁၅)။ ငြင်းခုံရန်အတွက်
လိမ်ညာသော ဆရားများနည်းတူ အရူးအမူးဖြင့် ဝါကြွားသည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၆-၃၃)။ သို့သော်
အမှန်တကယ် ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော်အဖြစ် အခွင့်အရေးများသည် ငြင်းမရနိုင်ဘဲ ယေရှုကို
မှီခိုစေသော အရာများကို ဝါကြွားသည် (၁၂:၁-၂)။ နောက်ဆုံး မိမိတမန်တော်အမှုတော်အတွက်
အမှုတစ်ခု တည်ဆောက်သည် (၁၂:၁၁-၁၃)။
11:1–12:13
Characteristics of True and
False Apostles
In this part of his defense, Paul continues to outline specific
differences between apostles commended by Jesus Christ and self-commended ones.
In this regard, Paul confined his effort to safeguarding the Corinthians
against false messengers (11:1–6). He had been charged with lacking love toward
the church because he had not requested financial aid from it for his personal
sustenance. Here, he responds to this charge so as to defend his ministerial
credentials and expose the works of the false apostles (vv. 7–15). For the sake
of argument, he boasts in the same way as the false teachers, namely, as fools
(vv. 16–33). But in truth, his privileges as an apostle of Jesus Christ were
uncontested and he boasted in what made him dependent on Jesus (12:1–2). He finally
makes a case for his apostolic ministry (12:11–13).
၁၁:၁-၆။ လိမ်ညာသော
သတင်းစကားများမှ အသင်းတော်ကို ကာကွယ်ခြင်း။ ကောရိန်သုံးအချို့သည် မိမိကိုယ်ကို
ချီးကျူးသော လိမ်ညာသော ဆရားများကို စာနာခဲ့ကြသည် (၅:၁၂၊ ၁၀:၇၊ ၁၂၊ ၁၁:၁၂-၁၈)။
ပတ်လုသည် သူ့ရန်သူများကဲ့သို့ တမန်တော်အရည်အချင်းကို ဝါကြွားရန် သူတို့ကို
ခွင့်ပြုရန် တောင်းပန်နေသည် (၁၁:၁-၆)။ ပတ်လုသည် ဤနည်းဖြင့် ဝါကြွားခြင်းမှာ
မသင့်လျော်ကြောင်း ရှင်းရှင်းခံစားရသော်လည်း၊ သူ့ရန်သူများက ထိုနည်းျကို
တောင်းဆိုပြီး ကောရိန်သုံးတို့ကိုယ်တိုင်လည်း တန်ဖိုးထားပုံရသောကြောင့်
ထိုသို့ပြုသည် (အပိုဒ်ငယ် ၄)။ သို့ဖြစ်၍ ပတ်လုသည် ဝါကြွားခွင့်ပြုရခြင်း
အကြောင်းသုံးချက် ပေးသည်။ ပထမ၊ ကောရိန်သုံးအသင်းတော်သည် သူ၏အမှုတော်ကြောင့်
ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်လာတော်မူသည်အထိ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ဖြူစင်မှုအတွက်
တာဝန်ရှိသည်ဟု ခံစားရသည်။ ဣသရေလအတွက် ဘုရားသခင်၏ မနာလိုမှုနှင့်အတူ ပတ်လုသည်
ခရစ်တော်၊ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ခင်ပွန်းအတွက် သီးသန့်ချစ်ခြင်းကို မနာလိုသည်
(ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ထွက် ၃၄:၁၂-၁၆၊ ဟောရှေ ၂:၁၉-၂၀၊ ၄:၁၂၊ ၆:၄၊ ၁၇:၈)။
ပတ်လုသည် သတို့သမီး၏ ဖခင်အဖြစ် ကိုယ်ကိုယ်ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယအကြိမ်
လာတော်မူချိန်တွင် သတို့သမီးကို ဖြူစင်စွာ သတို့သားဖြစ်သော ယေရှုခရစ်အား
ပြန်လည်ပေးအပ်ရမည် (၂ကော ၁၂:၁၄၊ ၁ကော ၄:၁၅)။ ဤမင်္ဂလာဆောင်ပုံစံက
သူ၏သင်းအုပ်တာဝန်နှင့် ကယ်တင်သောသူများအတွက် ချစ်ခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဤဆက်ဆံရေးအရ
ထာဝရဘုရားတွင် ခဏတာ ဝါကြွားခွင့် ရရမည် (၂ကော ၁၁:၂-၃)visa။ ဒုတိယ၊ မိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးသော
ဒုက္ခပေးသူများထံမှ ကွဲပြားသော ဧဝံဂေလိသတင်းစကားကို ကောရိန်သုံးတို့
လက်ခံခဲ့သောကြောင့် လိမ်ညာသော ဆရားများ ပြုသည်နှင့်အမျှ ထာဝရဘုရားတွင် ပြုရန်
ပတ်လုကို ခွင့်ပြုရမည်။ ထိုသို့သော ဘာသာရေးလှည့်စားသူများဖြင့် အသင်းတော်သည် လွယ်ကူစွာ
လှည့်စားခံရနိုင်ကြောင်း ပတ်လုအသိအမှတ်ပြုသည် (အပိုဒ်ငယ် ၃-၄)။ တတိယ၊
ထိုဒုက္ခပေးသူများကို လက်ခံရာအခြေအနေတွင် ပတ်လုကို နိမ့်ကျသည် သို့မဟုတ်
ချို့တဲ့သည်ဟု မယူဆရ။ ဤ“အကြီးကျယ်သော” တမန်တော်များသည် ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏
“တိုင်ကြားများ” သို့မဟုတ် တဆယ့်နှစ်ပါးတမန်တော်များနှင့် ကွဲပြားပြီး
ကောရိန်သုံးအသင်းတော်ကို ဒုက္ခပေးနေသော လိမ်ညာသော ဆရားများကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်
(တမန် ၁၅:၆၊ ၁ကော ၁၅:၅၊ ဂလာ ၂:၉)။ ၂ကောရိန်သုံး ရေးသားစဉ်တွင်
ယေရုရှလင်အသင်းတော်သည် ပတ်လု၏ အမှုတော်နှင့် ဧဝံဂေလိကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့ပြီး
ဖြစ်သည် (တမန် ၁၅:၂၂-၂၇)။ ထိုသူများ၏ သတင်းစကားသည် ပတ်လု၏သတင်းစကားနှင့် ကွဲပြားသည်
(၂ကော ၁၁:၄)။ သူတို့ထက် စကားပြောကျွမ်းကျင်မှု နည်းပါးသော်လည်း ဧဝံဂေလိဗဟုသုတတွင်
အလွန်ကျွမ်းကျင်သည်။ သူ့အတွက် စတိုင်လ်ထက် အနှစ်သာရက ပိုအရေးကြီးသည်။
11:1–6.
Safeguarding the Church against False Messages. Some of the Corinthians had been sympathetic to
the false teachers who commended themselves (5:12; 10:7, 12; 11:12–18). Paul
was imploring them to bear with him as he, like his opponents, boasted about
his apostolic credentials (11:1–6). Although Paul clearly felt that boasting in
this manner was improper, he still did so since this was the type of criterion
his opponents laid claim to and that was apparently valued by the Corinthians
themselves (v. 4). Accordingly, Paul offers three reasons for why he should be
allowed to boast. First, the Corinthian church was the result of his ministry.
He felt responsible for their spiritual purity until Christ’s coming. Like
God’s own jealousy for Israel, Paul was jealous for the Corinthians’ exclusive
love for Christ, their spiritual husband (cf. Ex. 34:12–16; Hos. 2:19–20; 4:12;
6:4; 11:8). Paul described himself as the father of the bride. As such, it was
his responsibility to present her as chaste to her bridegroom, Jesus Christ, at
the Second Coming (2 Cor. 12:14; 1 Cor. 4:15). This nuptial imagery reveals his
pastoral responsibility and love for his converts. Based on this relationship,
he was to be allowed to boast briefly in the Lord (2 Cor. 11:2–3). Second,
since the Corinthians had entertained a different gospel message from the
self-promoting troublemakers, they were to allow Paul to do what the false
teachers did but to do so in the Lord. Paul recognized how vulnerable the
church was to being deceived by these sorts of religious charlatans (vv. 3–4).
Third, in the context of entertaining these troublemakers, the Corinthians were
not to regard Paul as inferior or lacking in comparison to the eminent or
“super” apostles. It appears that these ostensibly great apostles were
different from the “pillars” of the Jerusalem church or the twelve apostles and
probably refers to the false teachers troubling the church in Corinth (Acts
15:6; 1 Cor. 15:5; Gal. 2:9). At the time 2 Corinthians was being written, the
Jerusalem church had recognized Paul’s ministry and gospel (Acts 15:22–27). The
message of these people was considered different from Paul’s (2 Cor. 11:4).
Even though he was not as versed in rhetorical training and skill as they were,
he was more than proficient in the knowledge of the gospel. To him, style was
less important than substance.
၁၁:၇-၁၅။ ပတ်လု၏
ငွေကြေးကိုယ်တိုင်ရပ်တည်မှု။ ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့၏ ငွေကြေးအကူအညီကို
ငြင်းပယ်သောကြောင့် သူတို့ကို မချစ်ဟု စွပ်စွဲခံရသည်။ ၁ကောရိန်သုံးတွင် ပတ်လုသည်
ကယ်တင်သောသူများထံမှ လစာရရှိရန် တမန်တော်အခွင့်အရေးကို ငြင်းခုံခဲ့သည် (၁ကော
၉:၃-၁၈)။ ဂရိ-ရောမခေတ်တွင် ခရီးသွားပညာရှင်အချို့သည် သင်ကြားမှုအတွက် အခကြေးယူ၍
ကိုယ်ထောက်ပိုင်ခဲ့ကြသည်။ အချို့က ဂုဏ်သတင်းထိန်းသိမ်းရန် အလုပ်အကိုင်ဖြင့်
ကိုယ်ထောက်ပိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် ပတ်လု၏ နိယာမသည် ခရစ်တော်နှင့်
တမန်တော်အသင်းတော်၏ နိယာမကို မဆန့်ကျင်သော်လည်း (လု ၉:၃-၄၊ ၁၀:၄၊ ၇၊ ၁ကော ၉:၆၊ ၁၁၊
၁၄၊ ၁တိ ၅:၁၇-၁၈၊ ၃ယော ၅-၈) သူသည် မကြာသေးမီက တည်ထောင်နေသော ကယ်တင်သောသူများထံမှ
ငွေကြေးအကူအညီ အသိအမှတ်ပြုစွာ ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၉၊ ၁ကော ၁၆:၁၇၊ ဖိ ၄:၁၄-၁၆၊
၁သက် ၂:၉)။ သတင်းစကားလက်ခံပြီး အသင်းတော်တည်ထောင်ပြီးမှ ကယ်တင်သောသူများထံမှ
ငွေကြေးအကူအညီ လက်ခံမည် (၁ကော ၁၆:၆၊ ၁၁)။ ကောရိန်သုံးတွင် တည်ထောင်စဉ် သူသည်
ပန်းရံလုပ်ငန်းဖြင့် ကိုယ်ထောက်ပိုင်ခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၉၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊
တမန် ၁၈:၃)။ ဧဝံဂေလိ မတားဆီးရန် ကိုယ်ထောက်ပိုင်ခဲ့သည် (၁ကော ၉:၁၂)။ ရှိလတ်နှင့်
တိမောသေ မက်ဆီဒေါနိမှ ရောက်လာသောအခါ ပတ်လုသည် ဧဝံဂေလိဟောပြောရန် အပြည့်အဝ
မြှုပ်နှံခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၅)။ ရှိလတ်နှင့် တိမောသေသည် မက်ဆီဒေါနိမှ
ငွေကြေးလက်ဆောင်ကို ပတ်လုထံ ယူဆောင်လာခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့်
ဧဝံဂေလိကို အပြည့်အဝ ဟောပြောရန် အားပေးခဲ့သည် (ဖိ ၄:၁၅၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊
၁သက် ၃:၆)။ ပတ်လုတွင် လျှို့ဝှက်ရည်ရွယ်ချက် မရှိ၊ ဘုရားသခင်သည်
ကောရိန်သုံးတို့အတွက် သူ၏ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ချစ်ခြင်းကို သိတော်မူသည် (၂ကော ၁၁:၁၁)။
သို့သော် ကောရိန်သုံးရှိ သူ၏ရန်သူများသည် သူတို့၏ ဧဝံဂေလိအတွက်
ကောရိန်သုံးတို့ထံမှ ငွေယူခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူတို့၏ အပြုအမူကို
အချည်းနှီးဖြစ်စေရန် ပတ်လု၏ တမန်တော်အမှုတော်ကို အသရေဖျက်ခဲ့သည်။ ပတ်လုနှင့်
လိမ်ညာသော တမန်တော်များအကြား ကွဲပြားမှုသည် ရှင်းလင်းသည်။ ကောရိန်သုံးတို့သည်
ငွေကြေးဆုလာဘ်ကို စိတ်ဝင်စားသော လိမ်ညာသော တမန်တော်များကို နားထောင်မည့်အစား
မှန်ကန်သော တမန်တော်ဖြစ်သော ပတ်လုကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ရမည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၂)။
11:7–15.
Paul’s Financial Self-Reliance. Paul had been accused of not loving the Corinthians because he had
rejected their financial help. In 1 Corinthians, Paul had argued for the
apostolic right to be remunerated by his converts (1 Cor. 9:3–18). In fact,
some itinerant philosophers in the Greco-Roman period often supported
themselves by charging a fee for their tutorial services. Others worked at a
trade as they sought to maintain their reputation. However, while Paul’s
principle did not contravene that of Christ and the apostolic church (Luke
9:3–4; 10:4, 7; 1 Cor. 9:6, 11, 14; 1 Tim. 5:17–18; 3 John 5–8), he consciously
refused to accept any financial help from new converts to whom he was currently
ministering at his founding visit (2 Cor. 11:9; 1 Cor. 16:17; Phil. 4:14–16; 1
Thess. 2:9). He would receive financial help from his converts after the
message had been accepted and the church had been established (1 Cor. 16:6,
11). In Corinth, he worked at his trade as a tentmaker during his founding
visit (2 Cor. 11:9; cf. Acts 18:3). He provided for himself so that the gospel
would not be hindered (1 Cor. 9:12). After Silas and Timothy arrived from
Macedonia, Paul devoted himself to the preaching of the gospel (Acts 18:5). It
can be implied that Silas and Timothy brought some monetary gift from Macedonia
to Paul, which encouraged him to devote himself entirely to preaching the
gospel (Phil. 4:15; cf. 1 Thess. 3:6). Paul had no hidden agenda, and God knew
his motive and love for the Corinthians (2 Cor. 11:11). Paul’s opponents in
Corinth had, however, taken money from the Corinthians for sharing their
gospel. Then, in order to justify their behavior, they had sought to discredit
Paul’s apostolic ministry for not receiving remuneration. The difference
between Paul and the false apostles was clear, and the Corinthians should have
been able to identify him as the true apostle rather than listening to the
false apostles whose interest lay in financial reward (v. 12).
အပိုဒ်ငယ် ၁၃-၁၅ တွင်
ပတ်လုသည် ဤမိမိကိုယ်ကို ချီးကျူးသော ဆရားများကို စာတန်၏ အမှုတော်ဆောင်များဟု
ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် လှည့်စားသော အလုပ်သမားများဖြစ်ပြီး လိမ်ညာခြင်း၏ ဖခင်ကို
အတုယူကြသည် (ယော ၈:၄၄)။ လှည့်စားရန် စာတန်သည် အလင်းတမန်တော်အဖြစ်
ပြောင်းလဲနိုင်သည် (၂ကော ၁၁:၁၄၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဗျာ ၁၃:၁၃)။
ဤလှည့်စားသူများသည် ပတ်လု၏ ငွေကြေးလွတ်လပ်မှုကို ကောရိန်သုံးတို့အတွက်
ချစ်ခြင်းမရှိဟု လိမ္မာစွာ သရုပ်ဖော်ခြင်းဖြင့် ကောရိန်သုံးအချို့၏ သစ္စာကို
ရရှိခဲ့သည်။ ဤသူများသည် ဧဝံဂေလိအမှုတော်ဆောင်ဟု ဆိုသော်လည်း သူတို့၏ မမှန်ကန်သော
အပြုအမူကြောင့် ရန်သူ၏ အမှုတော်ဆောင်များ ဖြစ်သွားခဲ့သည်။
အရင်ဖော်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း သူတို့သည် ကွဲပြားသော ဧဝံဂေလိကို ဟောပြောခဲ့သည် (၂ကော
၁၁:၄)။ သူတို့၏ သတင်းစကားတွင် ဧဝံဂေလိ၏ စစ်မှန်သော အနှစ်သာရ ချို့တဲ့သည်
(ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ အပိုဒ်ငယ် ၆)။ ထိုသို့သော “တမန်တော်များ” သည် သူတို့၏
လုပ်ရပ်များဖြင့် တရားစီရင်ခြင်းခံရလိမ့်မည် (အပိုဒ်ငယ် ၁၅)။ ဤထုတ်ပြန်ချက်သည်
ဘုရားသခင်ပေးအပ်သော တာဝန်နှင့် ကတိကဝတ်များကို ကျွန်ုပ်တို့ ကိုင်တွယ်ပုံကို
နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် အကဲဖြတ်ခံရမည်ဟူသော ပတ်လု၏ ယုံကြည်ချက်ကို ထပ်မံအတည်ပြုခြင်း
ဖြစ်သည် (၅:၁၀)။
In vv. 13–15, Paul identifies these
self-acclaimed teachers as ministers of Satan. They were deceitful workers,
mimicking the father of all lies (John 8:44). In his attempt to deceive, Satan
was able to transform himself into an angel of light (2 Cor. 11:14; cf. Rev.
13:13). These deceivers had won the loyalty of some of the Corinthians by
cunningly mischaracterizing Paul’s financial independence as a demonstration of
his lack of affection for the Corinthians. Even though these individuals
claimed to be ministers of the gospel, their misconduct had rendered them
ministers of the adversary. As noted earlier, they preached a different gospel
(2 Cor. 11:4). Their message lacked the true substance of the gospel (cf. v.
6). Such “apostles” would also be subject to judgment by their works (v. 15).
This statement is a reaffirmation of Paul’s belief that the way we execute our
divinely assigned responsibilities and commitments will be evaluated in the
final judgment (5:10).
၁၁:၁၆-၃၃။ အရူးအဖြစ်
ပတ်လု၏ ဝါကြွားခြင်း။ ပတ်လုသည် “အသိဉာဏ်မရှိသော” (အဖရုန်၊ “အရူး”၊
“အဓိပ္ပါယ်မရှိ”၊ “သင်ယူမှုမရှိ”) လူအဖြစ် ကောရိန်သုံးတို့ကို ဖြေရှင်းနေခဲ့သည်။
အရူးများသည် သူတို့၏ ကန့်သတ်အတွေ့အကြုံအပေါ် ဝါကြွားတတ်ပြီး သူတို့၏ ဗလာကွဲမှုကို
ဖော်ပြတတ်သည်။ ပတ်လုသည် အရူးတမန်တော်များကို သူတို့၏ အရူးအမူးအတိုင်း
ဖြေရှင်းနေခြင်း ဖြစ်သည် (သုတ္တံ ၂၆:၅)။ ထိုအရူးစကားကို ခဏခွင့်ပြုရန်
ကောရိန်သုံးတို့ကို တောင်းပန်နေသည်။ သူတို့သိသည့်အတိုင်း သူသည် ထိုနည်းဖြင့်
မဝါကြွားပေ။ သို့သော် ငြင်းခုံရန်အတွက် အနည်းငယ် ဝါကြွားလိုသည် (၂ကော ၁၁:၁၆၊
ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ အပိုဒ်ငယ် ၁)။ ဤအရူးဝါကြွားခြင်းသည် ထာဝရဘုရားတွင် မဟုတ်ဘဲ
“ခရစ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့မှု” (၁၀:၁) ကို မအတုယူပါ။ ယုဒမှ ကျူးကျော်သူများ၏
လမ်းကြောင်းကို လိုက်သည် (၁၁:၁၇-၂၂)။ ကောရိန်သုံးတို့သည် ကွဲပြားသော
ဧဝံဂေလိဟောပြောမှုအတွက် လိမ်ညာသော တမန်တော်များကို အလိုရှိစွာ လက်ခံခဲ့ပုံရသည်။
အကြောင်းမူကား ကောရိန်သုံးတို့သည် ထိုလှည့်စားသူများကို ဝမ်းမြောက်စွာ
ခံယူခဲ့လျှင် ပတ်လုအား အနည်းငယ် ဝါကြွားခွင့် ပေးရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ
ကောရိန်သုံးတို့၏ သဘောထားက ပတ်လု၏ ဝါကြွားမှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ်
၁၉-၂၀)။
11:16–33.
Paul’s Boasting as a Fool. Paul had been responding to the Corinthians as an “ignorant” (aphrōn, “foolish,” “senseless,”
“unlearned”) person. Foolish people tend to boast about their limited
perspective of experience, hence betraying their emptiness. Paul was answering
the ignorant apostles according to their ignorance (Prov. 26:5). He was pleading
with the Corinthians to entertain his ignorant speech as well. They knew that
he did not boast like that, but for the sake of argument he craved their indulgence
as he was doing a little boasting (2 Cor. 11:16; cf. v. 1). This ignorant
boasting was not in the Lord in that it did not mimic the “gentleness of
Christ” (10:1); rather, it followed the line of the intruders from Judea
(11:17–22). It appears that the Corinthians had recognized the false apostles
by foolishly remunerating them for their preaching of another gospel. The point
was that if the Corinthians had gladly put up with these peddlers, they should
give Paul a little room for boasting. In other words, the attitude of the
Corinthians had occasioned Paul’s boasting (vv. 19–20).
ပတ်လုသည်
အရူးအဖြစ်သာမက အရူးအမူးဖြင့်လည်း ဝါကြွားနေခဲ့သည်။ ရှက်ဖွယ်ဝါကြွားခြင်း
ဖြစ်သော်လည်း ဝါကြွားရန် မတတ်နိုင်ခဲ့ပါ။ ကောရိန်သုံးတို့သည် လိမ်ညာသော
တမန်တော်များ၏ ဟေဗြဲအမွေအနှစ်ကို ချစ်မြတ်နိုးခဲ့ကြသည်။ နှိုင်းယှဉ်ရန်အတွက်
ပတ်လုသည် သူ၏ ကြွယ်ဝသော ဟေဗြဲယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ်ကို ကောရိန်သုံးတို့ကို
သတိပေးခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁၂ခ-၁၅၊ ဧဖက် ၂:၁၂၊ ဖိ ၃:၅)။ ပတ်လုနှင့် လိမ်ညာသော
တမန်တော်များသည် အမျိုးသားရေးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအမွေအနှစ် တူညီသည်။ ထိုနည်းတွင်
သူတို့သည် သူ့ထက် မပိုပါ (၂ကော ၁၁:၂၁-၂၂)။ အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏
အမှုတော်ဆောင်ဟု ဆိုကြသည်။ ပတ်လုက သူသည် ပို၍ပင် ဖြစ်သည်ဟု ငြင်းခုံသည်။
ဆိုလိုသည်မှာ ကောရိန်သုံးတို့က သူတို့ကို အကြီးကျယ်သော တမန်တော်ဟု ယူဆပါက ပတ်လုကို
ပို၍ မြင့်မြတ်စွာ ယူဆရမည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၃က)။
Paul was not boasting as an ignorant fool but
also as a madman. It was a shameful boasting, but he had no choice but to
boast! The Corinthians had fallen in love with the Hebrew heritage of the false
apostles; for the sake of comparison, Paul reminded the Corinthians of his rich
Hebrew cultural heritage (Acts 18:12b–15; Eph. 2:12; Phil. 3:5). Both he and
the false apostles shared the same national identity and cultural heritage.
They were not better than him in this regard (2 Cor. 11:21–22). In relation to ministry,
they claimed to be ministers of Christ. Paul contended that he was even more.
This means that if the Corinthians were regarding them as supreme apostles (v.
5), then it was necessary that they regard Paul even more highly (v. 23a).
ကောရိန်သုံးသို့
ရောက်ပြီးမကြာမီ ပတ်လုသည် ရောမရှိ ယုံကြည်သူများကို စာရေးခဲ့သည်။ ရောမအင်ပါယာ၏
အရှေ့မြေထဲပင်လယ်ဒေသ တစ်လျှောက် အသင်းတော်များ စိုက်ပျိုးခဲ့ရုံသာမက ယေရုရှလင်ရှိ
ဆင်းရဲသော သန့်ရှင်းသူများအတွက် အကူအညီရန်ပုံငွေ စုဆောင်းပြီးသည်ဟု သူတို့ကို
ပြောခဲ့သည် (ရော ၁၅:၁၉၊ ၂၆-၂၇)။ တမန်ကျမ်းတွင် ပတ်လု၏ မစ်ရှင်နယ်လှုပ်ရှားမှုများက
တမန်တော်၏ အမှုတော် ပထဝီနှင့် အရေအတွက်အားဖြင့် ကြီးမားကြောင်း ညွှန်ပြသည် (တမန်
၉:၂၂-၂၆၊ ၁၃:၄–၁၄:၂၆၊ ၁၆:၆–၁၈:၁၉၊ ၁၉:၁–၂၀:၃၁)။ ပတ်လုသည် ဘုရားသခင်၏
ကျေးဇူးတော်ဖြင့် တမန်တော်များထက်ပင် ပို၍ အလုပ်လုပ်ခဲ့ကြောင်း ရဲရင့်စွာ
ပြောဆိုနိုင်ခဲ့သည် (၁ကော ၁၅:၉-၁၀)။ ထို့ကြောင့် လိမ်ညာသော တမန်တော်များ
မယှဉ်နိုင်သော အလုပ်အားဖြင့် အမှုတော်ကောင်းမွန်ခြင်းကို ပတ်လုသည် ရဲရင့်စွာ
ဆိုနိုင်ခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၂၃ဂ)။
Shortly after arriving in Corinth, Paul wrote to
the believers in Rome. He told them that not only had he planted churches all
across the eastern Mediterranean region of the Roman Empire (Rom. 15:19) but he
had also finished collecting the aid fund for the impoverished saints in
Jerusalem (Rom. 15:26–27). The account of Paul’s missionary activities in Acts
indicates the large geographical scope of the apostle’s ministry (Acts 9:22–26;
13:4–14:26; 16:6–18:19; 19:1–20:31). Paul was consciously aware of both the
spatial and numerical scope of his ministry. He was able to boldly and without
provocation opine that by the grace of God he had labored more than even the
apostles themselves (1 Cor. 15:9–10). Therefore, the claim that the false
apostles could not match him in terms of labor was certainly true (2 Cor.
11:23c).
ပိုမိုကောင်းမွန်သော
အမှုတော်တွင် ဘာပါဝင်သည်ကို ရှင်းလင်းစေရန် ပတ်လုသည် မှန်ကန်သော တမန်တော်ကို
ခွဲခြားသိမြင်စေသော ခက်ခဲသော အမှုတော်အတွေ့အကြုံများ စာရင်းတစ်ခု ထပ်မံပေးသည်။
မှန်ကန်သော တမန်တော်မျှသာ ထိုအရာများကို ဖြတ်ကျော်ပြီး ဘုရားသခင်၏
ခေါ်တော်မူခြင်းကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ထမ်းဆောင်နိုင်သည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၃ခ-၂၇)။
လုကာက တမန်ကျမ်းတွင် ပတ်လု၏ အမှုတော်ကို ဖော်ပြသော်လည်း ယနေ့သိရှိနိုင်မည့် ပတ်လု၏
ဒုက္ခများကို အသေးစိတ် မပေးနိုင်ပါ။ လုကာနှင့် ပတ်လုတို့တွင် ရေးသားရခြင်း
အကြောင်းရင်းများ ကိုယ်စီ ရှိသည်။ သို့သော် တစ်ခါတစ်ရံ သူတို့၏ ရေးသားချက်များသည်
ပတ်လု၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော အရေးကြီးသမိုင်းဖြစ်ရပ်အချို့ကို
ဖြည့်စွမ်းပေးသည်။ ဥပမာ၊ ပတ်လုသည် မကြာခဏ ထောင်ချခြင်း၊ ပြင်းထန်စွာ
ရိုက်နှက်ခြင်း၊ မကြာခဏ သေခြင်းအန္တရာယ်တို့ကို ခံခဲ့ရကြောင်း ဆိုသည် (၂ကော
၁၁:၂၃)။ လုကာက ကောရိန်သုံးသို့ ပတ်လု၏ တည်ထောင်ခရီးမတိုင်မီ ဖြစ်ပွားခဲ့သော
ဖိလိပ္ပိတွင် ဖမ်းဆီးခံရခြင်း၊ ရိုက်နှက်ခံရခြင်း၊ ထောင်ချခံရခြင်းကို
ဆက်စပ်ဖော်ပြသည် (တမန် ၁၆:၂၃-၄၀)။ သေခြင်းအန္တရာယ်ဖြင့် အမှုတော်ကို အထွေထွေ
သရုပ်ဖော်ခြင်းအပြင် (၂ကော ၁၁:၂၃) ပတ်လုသည် လုကာ၏ တမန်ကျမ်းတွင် မပါဝင်သော
အဖြစ်အပျက်အချို့ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ပတ်လုသည် အကြိမ်ငါးကြိမ်
အချိုးအချွန်သုံးဆယ့်ကိုးချက် ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုအပြစ်ဒဏ်သည်
အချို့အပြစ်များအတွက် ရိုးရာယုဒအပြစ်ဒဏ် ဖြစ်သည် (တရားဟော ၂၅:၁-၃)။ သုံးကြိမ်
တုတ်ဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရ၊ တစ်ကြိမ် ကျောက်ခဲဖြင့် ပစ်ပေါက်ခံရ၊ သုံးကြိမ်
သင်္ဘောပျက်ခဲ့ရသည် (၂ကော ၁၁:၂၅)။ ဤတိကျသော ပတ်လု၏ ကိုယ်ပိုင်ဒုက္ခများသည်
အလွန်အမင်း စမ်းသပ်ခံရသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို သစ္စာရှိစွာ
ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ခဲ့သော အမှုတော်ဆောင်ကို ပြသသည်။ သို့သော် စာရင်းသည် ထိုနေရာတွင်
မရပ်တန့်ပါ။ ပတ်လုသည် ဧဝံဂေလိအတွက် ကိုယ်ပိုင်ဆင်းရဲဒုက္ခများ၊ အနားယူခြင်း၊
အစာရေစာ၊ အဝတ်အစား၊ နွေးထွေးမှု မရှိခြင်းတို့ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ ထို့ပြင်
အသင်းတော်များ၏ ကောင်းကျိုးအတွက် အဆက်မပြတ် စိုးရိမ်နေခဲ့သည်။ သူတို့၏
အတွေ့အကြုံများနှင့် အတူ သူကိုယ်တိုင် ခံစားခဲ့သည် (အပိုဒ်ငယ် ၂၈)။
To clarify even more what is involved in a better
ministry, Paul provides another list of difficult ministerial experiences
identifying him as a true apostle, because only a true apostle could go through
them and remain committed to the divine calling (vv. 23b–27). While Luke’s
account of Paul’s ministry in Acts fills in some events that otherwise would
not have been known today, we should not expect it to provide us with a
detailed perspective of Paul’s afflictions in ministry. Both Luke and Paul had
their own individual reasons for writing. Still, at times, their writings offer
us a complementary view of some of the significant historical events that took
place during Paul’s career. For example, Paul stated that he suffered frequent
imprisonments, severe beatings, and frequent exposure to death (2 Cor. 11:23).
Luke related one of these events that occurred before Paul’s founding visit to
Corinth—his arrest, beating, and imprisonment in Philippi (Acts 16:23–40). In
addition to the general characterization of his ministry as one beset with the
threat of death (2 Cor. 11:23), Paul goes on to list a number of more specific
events, some of which are not found in Luke’s account in Acts. Paul recalls
that he received thirty-nine lashes five times, the traditional Jewish
punishment for certain offenses (Deut. 25:1–3). Three times he was beaten with
rods, once he was stoned, and three times he suffered shipwreck (2 Cor. 11:25).
These specific incidents of Paul’s personal afflictions portray a minister who
had been tested almost beyond measure but who had stayed true to this calling.
But the list does not stop there. Paul goes on to mention other experiences
involving personal deprivations for the gospel, such as physical rest, food,
water, clothing, and warmth. And on top of all of that, he was constantly
concerned for the well-being of the churches, identifying himself with their
experiences (v. 28).
ခရစ်ယာန်အပါးအဝန်ဆိုသည်မှာ
ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့အား ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော အမှုတော်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသော
သဘောရှိ၏။ ပါလုသည် ကောရိန္သုမြို့သားများအား
မိမိ၏အမှုတော်ဆောင်ဘဝအတွေ့အကြုံများကို ညည်းတွားခြင်း သို့မဟုတ်
အစီရင်ခံစာတင်ပြခြင်း မဟုတ်ချေ။ သူသည် သူတို့အား တာဝန်ခံရသူ မဟုတ်၊
သခင်ခရစ်တော်အားသာ တာဝန်ခံရသူ ဖြစ်၏။ သူ၏ကိုယ်ကျင့်တရားဖြင့်ဖြစ်စေ၊ မဖြစ်စေကာမူ
ဖြစ်တည်လာသော အသင်းတော်အားလုံးကို ဂရုတစိုက် စောင့်ရှောက်ခဲ့၏ (ရောမ ၁:၅၊ ၈-၁၁၊
၁၅:၂၀-၂၃၊ ၁ကော ၃:၆၊ ၄:၁၅၊ ကော ၂:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူမျိုးမတူ၊ အတွေးအခေါ်မတူသူများကြား
ကောင်းမွန်သောဆက်ဆံရေးကို မွေးမြူရန် နက်နက်စွာ စိတ်ဝင်စားခဲ့၏ (ရောမ ၁၁၊ ၁၄:၁-၁၃၊
ဧဖက် ၂:၁၀-၁၉၊ ဖိလိပ္ပိ ၄:၂၊ ဖိလေမုန် ၁၀-၁၂၊ ၁၇)။ ယုံကြည်သူများနှင့်
ဘုရားသခင်ကြားရှိ အမြဲတည်မြဲသော ဒေါင်လိုက်ဆက်ဆံရေးကိုလည်း ဂရုစိုက်ခဲ့၏ (ဖိလိပ္ပိ
၁:၉-၁၀၊ ကောလောသဲ ၁:၉-၁၀၊ ၁သက် ၅:၁၇-၁၉၊ ၂၂၊ ၂သက် ၁:၁၁-၁၂)။ ဆင်းရဲသောသူများ၏
အခြေခံဘဏ္ဍာရေးလိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် အလွန်စိတ်ဆတ်စွာ
ဂရုစိုက်ခဲ့သော်လည်း (၂ကော ၈-၉၊ ရောမ ၁၅:၂၅-၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊
ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဉာဏ်ရည်ကို မဖြည့်ဆည်းဘဲ ပျင်းရိသောယုံကြည်သူများကို
အလွန်ဆုံးမခဲ့၏ (ဧဖက် ၄:၂၈၊ ၂သက် ၃:၁၀-၁၁၊ ၁တိ ၅:၈)။ ယုံကြည်သူတစ်ဦးဦး အပြစ်ထဲသို့
ချော်လဲသောအခါ၊ ထိုသူကို ကိုယ်ကျိုးမဖက်ဘဲ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းခဲ့၏။
အပြစ်ကျူးလွန်သူများတွင် နောင်တရခြင်းလက္ခဏာ မပြပါက ပါလုသည် ခရစ်တော်ထံ
ပြန်လည်ဆည်းကပ်ရန်ရည်ရွယ်၍ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခဲ့၏။ အပြစ်ကျူးလွန်သူများ
နောင်တရသောအခါ ပါလုသည် သူတို့၏နောင်တတွင် ဝမ်းမြောက်ဝမ်းသာ ဖြစ်ခဲ့၏ (၂ကော ၂:၆၊
၇:၉-၁၂၊ ၁တိ ၁:၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူသည် စာများနှင့်
ကိုယ်စားလှယ်များမှတစ်ဆင့် ဝေးကွာရာမှ အသင်းတော်များအား အမှုတော်ဆောင်ခဲ့၏ (၂ကော
၂:၁၃၊ ရောမ ၁:၇-၁၂၊ ၁ကော ၄:၁၇၊ ၇:၇-၈၊ ဂလာတိ ၆:၁၁၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၂၅၊ ကောလောသဲ ၁:၇၊
၄:၁၂)။
Such is the nature of a Christian ministry that
is characterized by unselfish service to God’s people. Paul was not complaining
or giving a report to the Corinthians of his ministerial experiences; he was
not accountable to them but to the Lord. He simply cared for all the churches
that came into existence with or without his ministry (cf. Rom 1:5, 8–11;
15:20–23; 1 Cor. 3:6; 4:15; Col. 2:1). He shows deep interest in fostering good
relationships between people of different descents and ideologies (Rom. 11;
14:1–13; Eph. 2:10–19; Phil. 4:2; Philem. 10–12, 17). He also ensures a
consistent vertical relationship of believers with God (Phil. 1:9–10; Col.
1:9–10; 1 Thess. 5:17–19, 22; 2 Thess. 1:11–12). Whereas he fervently cared to
attend to the basic financial needs of the poor (2 Cor. 8–9; cf. Rom.
15:25–26), he was equally discouraging to lazy believers who failed to develop
their God-given intelligence to take care of themselves and those in need (Eph.
4:28; 2 Thess. 3:10–11; 1 Tim. 5:8). When a believer stumbled in sin, he
selflessly dealt with such a person. If sinners did not show signs of
repentance, Paul disciplined them with the view of restoring them to Christ.
When sinners repented, Paul rejoiced in their repentance (cf. 2 Cor. 2:6;
7:9–12; 1 Tim. 1:20). He also ministered to churches from a distance through
letters and delegates (2 Cor. 2:13; Rom. 1:7–12; 1 Cor. 4:17; 7:7–8; Gal. 6:11;
Phil. 2:25; Col. 1:7; 4:12).
ပါလုသည်
ကောရိန္သုမြို့သားများ မိမိ၏ဝါကြွားခြင်း၏ရည်ာဉ်ကို နားလည်မှားမည်ကို စိုးရိမ်၍
သတိပေးခဲ့၏။ သူတို့ထင်ထားသည်နှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သူသည်
မိမိ၏အားနည်းချက်များကိုသာ ဝါကြွားနိုင်၏ (၂ကော ၁၁:၃၀)။ သခင်ဘုရားတွင်သာ
ဝါကြွားနိုင်၏။ အကြောင်းအားနည်းချက်များအတွင်း၌ပင် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်ကြီးသော
လက်တော်ကို ထင်ရှားစေခဲ့၏ (၁:၈-၁၀၊ ၄:၇၊ ၁၀-၁၁၊ ၁၂:၅-၁၀)။ ထိုအားနည်းချက်များအလယ်၌
သူ၏လုံလောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာခဲ့၏ (၃:၅)။
Paul reminded the Corinthians, lest they
misunderstood the object of his boasting, that contrary to what they may have
been thinking, he could boast only about his weaknesses (2 Cor. 11:30). It was
only in the Lord that he could boast, because in his weaknesses the mighty hand
of God was evinced (1:8–10; 4:7, 10–11; 12:5–10). His sufficiency amid these
weaknesses was coming from God (3:5).
ဘုရားသခင်ကို
ပါလု၏အရေးကိစ္စများအတွက် သက်သေအဖြစ် မကြာခဏဖော်ပြခြင်းသည် သူ၏ဖြူစင်မှုနှင့်
တမန်တော်အမှုတော်ကို ခို ခုခံကာကွယ်ခြင်း၏ ထူးခြားချက်ဖြစ်၏ (၁:၁၇-၁၈၊ ၂၃ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပိုမိုတိကျစေရလျှင် ကောရိန္သုမြို့သားများ
သူ၏မရေမတွက်နိုင်သော ခက်ခဲသောအတွေ့အကြုံများကို သံသယဝင်မည်ကို စိုးရိမ်၍
ဒါမတ်စကတ်မှ ညအချိန် လွတ်မြောက်ခဲ့ရသည်ကို စာတွင် ဖော်ပြထား၏ (၁၁:၃၂-၃၃)။ လုကာက
အတည်ပြုခဲ့သည်မှာ ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် ချက်ချင်း ပါလုသည် ဒါမတ်စကရှိ
ယုဒလူများနှင့် ယေရှုသည် ဘိသိက်ခံခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြခဲ့၏။ ထို့ကြောင့်
ယုဒခေါင်းဆောင်များက သူ့ကိုသတ်ရန် ကြံစည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ညအချိန်တွင် မြို့မှ
လွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့၏ (တမန် ၉:၂၂-၂၅)။ ဒါမတ်စကအုပ်ချုပ်ရေးမှူးသည် နာဘာတေးမင်းကြီး
အာရေတ ၄ ပါး၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် ရှိ၏။ ပါလုသည် ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့်
ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် အာရေဗျသို့သွား၍ ဒါမတ်စကသို့ ပြန်လာခဲ့ကြောင်း သတိရသင့်၏
(ဂလာတိ ၁:၁၇)။ နာဘာတေးမင်းကြီးသည် ပါလု၏ဧဝံဂေလိတရားဟောခြင်းကို ဆန့်ကျင်၍
ဒါမတ်စကရှိ ကိုယ်စားလှယ်အား ဖမ်းဆီးရန် ညွှန်ကြားခဲ့ဖွယ်ရှိ၏။
ပြတင်းတစ်ခုမှတစ်ဆင့် ပါလု၏ အန္တတွင်းလွတ်မြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်၏
(၂ကော ၁၁:၃၃)။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ၂ကောရိန္သု ၁၁:၃၁-၃၂ ၏ အရေးကြီးချက်မှာ ပါလု၏
ကိုယ်ရေးကိုယ်တာဆင်းရဲဒုက္ခများ၏ မှတ်တမ်းများသည် ယုံကြည်ထိုက်ကြောင်း ဖြစ်၏။
ထိုဆင်းရဲဒုက္ခများကို သူသည် မိမိ၏အားနည်းချက်များဟု ယူဆခဲ့၏။ ဝါကြွားရလျှင်
ဘုရားသခင်သည် သူ့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သမျှကို ဝါကြွားမည်ဖြစ်၏။ ဤအချက်ကို
နောက်အပိုင်းတွင် ရှင်းပြထား၏။
A frequent reference to God as a witness to
Paul’s claim characterizes the defense of his integrity and apostolic ministry
(cf. 1:17–18, 23). To be more specific, in case the Corinthians would doubt his
uncountable difficult experiences, the epistle recounts Paul’s nocturnal escape
from Damascus (11:32–33). Luke confirmed that immediately after conversion,
Paul engaged the Jews in Damascus, proving that Jesus was the anointed Savior.
Consequently, the Jewish leaders plotted to kill him, but he was able to escape
from the city during the night (Acts 9:22–25). The governor of Damascus was
under the rule of Aretas IV, king of the Nabataeans. It should be recalled that
Paul went to Arabia after his call and conversion and returned again to
Damascus (Gal. 1:17). It is conceivable that the Nabataean king opposed Paul’s
evangelistic activities and had instructed his representative in Damascus to
apprehend him. Paul’s narrow escape through a window was an act of God (2 Cor.
11:33). In any event, the import of 2 Corinthians 11:31–32 is the
trustworthiness of the accounts of Paul’s personal afflictions, which he
considered to be his weaknesses. If Paul were to boast, he would boast about
what God had done for him. This is elaborated in the next section.
အခန်းကြီး - ၁၂
၁၂:၁-၁၀။
ခရစ်တော်၏ရူပါရုံနှင့် ဝါကြွားခြင်း။ ဝါကြွားခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းရန်
ပါလုသည် ၁၄ နှစ်ကြာခဲ့သော ရူပါရုံအတွေ့အကြုံကို ဆက်စပ်ဖော်ပြခဲ့၏ (အပိုဒ် ၂)။
လုကာ၏မှတ်တမ်းအရ ပါလုသည် ရူပါရုံအတွေ့အကြုံ အများအပြားရှိခဲ့၏။ ပထမအနေဖြင့်
ဒါမတ်စကလမ်းပေါ်တွင် ခေါ်တော်မူခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရစဉ် ယေရှုသည် ရူပါရုံ၌
ကြားသိနိုင်စွာ စကားပြောခဲ့၏ (တမန် ၉:၁၀၊ ၂၆:၁၉၊ ဂလာတိ ၁:၁၆)။ ဒုတိယခရီးစဉ်အတွင်း
တြောမြို့၌ အမှုတော်ဆောင်ရန် ရည်ရွယ်စဉ် မက္ကဒေါနိယသို့ လာရန် လူတစ်ဦးက ရူပါရုံ၌
လှမ်းခေါ်နေသည်ကို မြင်ခဲ့၏ (တမန် ၁၆:၈-၉)။ ထို့အပြင် ကောရိန္သုမြို့၌
ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် ကြောက်ရွံ့စဉ် ဘုရားသခင်သည် ရူပါရုံ၌ ဘုရားသခင်၏ကာကွယ်မှုကို
ကတိပေးခဲ့၏ (တမန် ၁၈:၉-၁၁)။ ထို့ပြင် ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီးနောက် ယေရုရှလင်သို့
ချက်ချင်းသွားစဉ် ဗိမာန်တော်၌ ဆုတောင်းနေစဉ် ရူပါရုံတစ်ခုရခဲ့၏။ ထိုအတွေ့အကြုံ၌
ယေရှုသည် လူများ၏ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံရန်ငြင်းဆန်မှုကြောင့် ယေရုရှလင်မှ
ထွက်ခွာရန် တိုက်တွန်းခဲ့၏ (တမန် ၂၂:၁၇-၂၁)။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ပါလုဖမ်းဆီးခံရစဉ်
သခင်ဘုရားသည် ရောမမြို့၌ သူ့အတွက် အမှုတော်ဆောင်ရမည်ဟု ကတိပေးရန် ပေါ်ထွန်းခဲ့၏
(တမန် ၂၃:၁)။ ယေရှုနှင့်တွေ့ဆုံမှု၏ပုံစံကို မဖော်ပြထားသော်လည်း ရူပါရုံ၌
ပေါ်ထွန်းခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်၏ (တမန် ၂၇:၂၃၊ ၂၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဤဇာတ်လမ်းများတွင် လုကာသည် ပါလုကြားခဲ့သည်များနှင့် မြင်ခဲ့သည်များကို ဖော်ပြထား၏။
12:1–10.
Vision of Christ and Boasting. In order to clarify his understanding of boasting, Paul relates his
visionary experience from fourteen years earlier (v. 2). According to Luke,
Paul had several visionary experiences. First, during Paul’s call and
conversion on the road to Damascus, Jesus audibly spoke to him in a vision
(Acts 9:10; 26:19; Gal. 1:16). Again, during his second missionary journey
while intending to minister in Troas, Paul saw a man in vision beckoning him to
come to Macedonia (Acts 16:8–9). Also, when he was afraid to preach the gospel
in Corinth during his second missionary journey, God assured him of divine
protection in a vision (Acts 18:9–11). Furthermore, when Paul visited Jerusalem
immediately after his conversion, he was praying in the temple when he had a
vision. In this experience, Jesus asked him to leave Jerusalem because of the
unreceptive attitude of the people to the gospel (Acts 22:17–21). Finally, when
Paul was arrested, the Lord appeared before him to assure him that Paul would
minister for Him in Rome (Acts 23:1). The form of Paul’s encounter with Jesus
is not described, but it can be assumed that Jesus appeared to him in a vision
(cf. Acts 27:23, 24). In these supernatural experiences, Luke describes what
Paul heard and saw.
၂ကောရိန္သု ၁၂:၁-၂
တွင် ပါလုသည် ထိုအတွေ့အကြုံကို သွယ်ဝိုက်စွာ၊ အခြားသူတစ်ဦးအား ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည့်နှယ်
ဆက်စပ်ဖော်ပြခဲ့၏။ ၂ကောရိန္သုစာကို အေဒီ ၅၆ တွင် ရေးသားခဲ့သည်ဖြစ်၍ ဤအတွေ့အကြုံသည်
အေဒီ ၄၂ ခန့်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ဖွယ်ရှိ၏။ ပါလုသည် အေဒီ ၃၇ မှ ၄၅ အထိ တာဆုမြို့၌ နေထိုင်ခဲ့သည်ဟု
အများအားဖြင်း လက်ခံကြ၏။ အခြားစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် ဤဗျာဒိတ်တော်သည်
ပါလု၏တမန်တော်အမှုတော်၏ အစောပိုင်းနှင့် မသိရှိရသေးသော တာဆုနှစ်များတွင်
ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်၏။ ထိုအချိန်တွင် ပါလုသည် အရေးပါသူ မဟုတ်သေး။ သူသည်
ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် (ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ) သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာမပါဘဲ (ဝိညာဉ်ရေးရာ၊
ရူပါရုံအနေဖြင့်) ကောင်းကင်သို့ ဆွဲဲယူခံရခြင်းကို အံ့ဩမိခဲ့၏။ ဤအတွေ့အကြုံသည်
လုကာနှင့် အခြားပါလု၏စာများတွင် သက်သေခံထားသော အတွေ့အကြုံအားလုံးနှင့် ထူးခြား၏။
ပါလုသည် ဤထူးခြားသောအတွေ့အကြုံကို အဘယ်ကြောင့် ဖော်ပြခဲ့သနည်း။
In 2 Corinthians 12:1–2, Paul recounts his
experience in an indirect way, as if it had happened to some other person.
Since 2 Corinthians was written in A.D. 56, this experience may have occurred
around A.D. 42. It is commonly held that Paul remained in Tarsus from A.D. 37
to 45. In other words, this revelation would have occurred in the early and
unknown years of Paul’s apostolic ministry in Tarsus—a time when Paul was no
one important. He betrayed his bewilderment concerning whether he was caught up
to heaven in the body (physically) or out of the body (spiritually; in a
vision). This experience is unique to all the attested experiences in Luke and
other Pauline writings. Why did Paul refer to this unique experience?
အပိုဒ် ၂-၃ ကို
ဖတ်ကြည့်လျှင် ပါလုသည် အခြားသူ၏အောင်မြင်မှုကို ဝါကြွားနေသည်ဟု ထင်ရလိမ့်မည်။
အပိုဒ် ၂ တွင် သူသည် “ခရစ်တော်အထဲ၌ရှိသော လူတစ်ဦး” ဟု ဖော်ပြထား၏။
ဝါကြွားခြင်းအကြောင်းအရာတွင် အခြားသူ၏အတွေ့အကြုံကို အကိုးအကားပြုခြင်းသည်
သူ၏အငြင်းခုံကို အားနည်းစေမည် (အပိုဒ် ၅)။ သို့သော် သူသည် ဤအတွေ့အကြုံနှင့်
ဝါကြွားခြင်း၏ဆက်စပ်မှုကို ပထမလူဦးဆွင် သုံးစွဲခဲ့၏ (အပိုဒ် ၇)။
သူ၏အစောပိုင်းအတွေ့အကြုံ၏ တိကျသောသဘောကို ဘုရားသခင်သာလျှင် သိတော်မူ၏ (အပိုဒ်
၃-၄)။ တတိယကောင်းကင်သို့ ဆွဲယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏လုပ်ဆောင်ချက်ဖြစ်၏။ ဤအတွေ့အကြုံသည်
တဖန်တဖန်တိုးတက်မှုမဟုတ်ဘဲ ရုတ်တရက် တတိယကောင်းကင်သို့မဟုတ် ပါရာဒိသတ်သို့
ဆွဲယူခံရခြင်း ဖြစ်၏။
A cursory reading of vv. 2–3 would lead one to
think that Paul was boasting about another person’s achievement. In v. 2, he
refers to “a man in Christ.” In the context of boasting, appealing to the
experience of somebody else would weaken his argument (v. 5). But he then
employs the first-person singular as he relates the connection between this
experience and his boasting (v. 7). Only God knew the precise nature of his
earlier experience (vv. 3–4). Taking Paul to the third heaven was an act of
God. This experience was not gradual but a sudden ascent to the third heaven or
paradise.
ထိုခေတ်က
ယုဒဗျာဒိတ်တော်စာပေများအရ အချို့ယုဒလူများသည် ကောင်းကင် ၇ ထပ်ရှိသည်ဟု
ယုံကြည်ခဲ့ကြ၏။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်၏ရှိတော်မူခြင်းကို
ဗျာဒိတ်တော်ခံယူလိုသူများသည် ကောင်းကင်များကို ရူပါရုံဖြင့် ဖြတ်သန်းတက်ရ၏။
ပါလုသည် ဤအတွေ့အကြုံ၏အခြေအနေကို မသိရှိသော်လည်း မတူညီသောကောင်းကင်များကို
ရှင်းလင်းစွာ သိရှိခဲ့၏။ သို့သော် သူသည် ကောင်းကင် ၇ ထပ်ရှိသည်ဟူသော
ဗျာဒိတ်တော်အမြင်ကို မျှဝေခဲ့ဖွယ် မရှိချေ။ အကယ်၍ ထိုသို့မျှဝေခဲ့လျှင်
ဆန့်ကျင်သူများက တတိယကောင်းကင်သို့သာ ရောက်ခဲ့သည်ဟု အလွယ်တကူ ဝေဖန်နိုင်မည်ဖြစ်၏။
ထို့ပြင် ဤအပိုဒ်ပြင်ပတွင် ပါလုသည် ကောင်းကင်များကို ရူပါရုံဖြင့်
တက်ခြင်းအကြောင်း ဘာမျှ မပြောခဲ့ချေ။ ခရစ်တော်၏ဗျာဒိတ်တော်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်သည်
ကမ္ဘာမြေသို့ ဆင်းသက်လာခြင်းကိုသာ ပြောခဲ့၏။ တတိယကောင်းကင်ဟူသည်
အမြင့်ဆုံးကောင်းကင်၊ ဘုရားသခင်နေထိုင်ရာ နေရာကို ဆိုလို၏ (၁ရာ ၈:၂၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
Jewish apocalyptic literature of the time reveals
that some Jews believed in the existence of seven heavens, beyond which was the
divine throne. Those who desired to experience a revelation of the presence of
God had to embark on a visionary ascent through the heavens. While Paul lacked
awareness of the condition of this experience, he had a clear knowledge of
different heavens. However, it is very unlikely that he shared the apocalyptic
viewpoint of a seven-heaven cosmology. If he had, his opponents could have
easily criticized him for having only been taken to the third heaven. Moreover,
outside of this passage, Paul says nothing about visionary ascents through the
heavens; he speaks only of God’s descent to the earth through the revelation of
Christ. By the third heaven, Paul is referring to the highest heaven, the
dwelling place of God (cf. 1 Kin. 8:27).
အပိုဒ် ၄ တွင်
ပါလု၏စကားလုံးများသည် “တတိယကောင်းကင်” မှ “ပါရာဒိသတ်” သို့ ပြောင်းလဲသွား၏။
“ပါရာဒိသတ်” ဟူသောစကားလုံးသည် ပါရှန်းစကားမှ ဆင်းသက်လာပြီး “ဘုရားသခင်၏ဥယျာဉ်” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ထိုအဓိပ္ပာယ်အတိုင်း ယုဒဘာသာတွင် ဣဒင်ဥယျာဉ်ကို ဆိုလို၏။
ယေရှု၏ခေတ်နောက်ပိုင်းစာများတွင် ဘုရားသခင်နေထိုင်ရာနေရာနှင့်
ဖြောင့်မတ်သောသေလွန်သူများ၏နေရာကိုလည်း ဆိုလို၏။ ပါလုသည် ယခင်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်
တတိယကောင်းကင်နှင့် တူညီစွာ သုံးစွဲခဲ့ဖွယ်ရှိ၏ (အပိုဒ် ၂၊ ၄၊ လု ၂၃:၄၃၊ ဗျာ ၂:၇၊
၂၂:၂၊ ၁၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်နေထိုင်ရာနေရာကို ဆိုလို၏။
တတိယကောင်းကင်သို့မဟုတ် ပါရာဒိသတ်တွင် ကြားခဲ့ရသမျှသည် သူတစ်ဦးတည်းအတွက်သာ
ရည်ရွယ်ထားသည်ဖြစ်၍ ထိုအို ကိစ္စကို ခန့်မှန်းစရာ မလိုချေ။
ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဤဂုဏ်ကို ဝါကြွားရန် သူ့တွင် အခွင့်အရေးအပြည့်အဝရှိ၏
(၂ကော ၁၂:၅က)။ သို့သော် ပါလုသည် မိမိ၏အားနည်းချက်များကို ဝါကြွားရန် ရွေးချယ်ခဲ့၏
(အပိုဒ် ၅ခ)။ ထိုသို့ရှားပါးသော အခွင့်ထူးများကို ဝါကြွားခြင်းသည် လူမိုက်များသာ
ပြုတတ်၏။ သူမူကား လူမိုက် မဟုတ်ချေ (အပိုဒ် ၆)။ ဤရူပါရုံအတွေ့အကြုံများကြောင့်
မာန်ထောင်လွှားလာရန် လူ့သဘာဝသဘောကို အသိအမှတ်ပြုသော်လည်း သူသည် ထိန်းချုပ်ခဲ့၏။
မမှန်ကန်သော တမန်တော်များသည် သူတို့၏ရူပါရုံအတွေ့အကြုံများကို ဝါကြွားခဲ့ဖွယ်ရှိ၏။
ထို့ကြောင့်ပင် ပါလုသည် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဤရှားပါးဂုဏ်ကို
ပြန်လည်ဆက်စပ်ဖော်ပြခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်၏။ သို့သော် သူ၏အချက်မှာ
ရူပါရုံအတွေ့အကြုံများသည် စစ်မှန်သောအမှုတော်ကို အတည်ပြုခြင်း မဟုတ်ချေ။
ထိုအရာများကို အတုအယောင်လုပ်နိုင်၏ (၁၁:၁၃-၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
In v. 4, Paul’s terminology switches from being
caught up to the “third heaven” to being caught up into paradise. The word
“paradise” was borrowed from a Persian word, which meant “Garden of God.”
Following this sense, it was used in Judaism to refer to the Garden of Eden. In
later writings dating to the time of Jesus, it also came to refer to the place
of God’s dwelling, as well as that of the righteous dead. It appears that Paul
uses it in the former sense as an equivalent of the third heaven (vv. 2, 4; cf.
Luke 23:43; Rev. 2:7; 22:2, 14), that is, the place where God dwells. Since
what he heard in the third heaven or paradise was reserved for him alone, there
is no need for us to speculate about it. He certainly had every right to boast
about this honor God granted him (2 Cor. 12:5a). However, Paul preferred to
boast in his weaknesses (v. 5b). Only fools would boast of such rare
privileges, and he was not a fool (v. 6). Though he recognized the natural
human tendency to be proud as a result of these visionary experiences, he
refrained. It is likely that the false apostles boasted of their visionary
experiences in their ministry. This may have called forth Paul’s recounting of
this rare honor that God had granted him. But his point is that visionary
experiences do not necessarily validate true ministry. They can be falsified
(cf. 11:13–15).
ေပါလုသည်
ဝါကြွားခြင်းထဲသို့ မကျရောက်နိုင်ဟု ကင်းလွတ်သူ မဟုတ်ချေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည်
မိမိ၏ဉာဏ်ပညာတော်ဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိုအရာမှ ကာကွယ်တော်မူ၏ (၁၂:၇-၁၀၊ ၄:၆-၇
နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ပါလုကို နှိမ့်ချထားရန်
ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ ဒုက္ခဝေဒနာကို ခွင့်ပြုတော်မူခဲ့၏ (၁၂:၇)။ ဤဝေဒနာကို
စာတန်၏တမန်နှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ပြုထားပြီး ဘုရားသခင်ထံမှ မဟုတ်ချေ။ သို့သော်
ဘုရားသခင်သည် ပါလုအကျိုးအတွက် ထိုအရာကို အသုံးပြုတော်မူ၏။ ပါလုနှင့်
သူ၏ခေတ်သူများသိရှိသော်လည်း ကျွန်ုပ်တို့ မသိရှိသော ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ အနာရောဂါတစ်ခုခု
ဖြစ်နိုင်၏။ ဧကန်စင်စစ် ပါလုမုန်းတီးသော အရာဖြစ်၏။ ထိုအနာရောဂါကို သခင်ဘုရားထံမှ
ဖယ်ရှားပေးပါရန် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် တောင်းပန်ခဲ့၏ (အပိုဒ် ၈)။ အနာကင်းစင်ရန်
ဆုတောင်းခြင်း၏ ထပ်ကဲမှုသည် ထိုအနာရောဂါ၏ အားနည်းစေသောသဘောနှင့်
ပါလု၏တောင်းပန်မှု၏ ရိုးသားမှုကို ပြသသည် (၂ဓမ္မရာဇာ ၁၂:၁၆-၂၃ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သခင်ဘုရား၏အေးချမ်းဖွယ်ဖြေကြားချက်မှာ ပါလုတွင်
ထိုအနာရောဂါ၏ဒုက္ခများကို လွန်ကဲစေမည့် ကျေးဇူးတော် အမြဲရှိမည်ဟူ၏။ လူ့ဝေဒနာကို
ဘုရားသခင်သိတော်မူကြောင်း၊ ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် လိုအပ်သော ကျေးဇူးတော်ကို
ပေးတော်မူကြောင်း ဤကတိတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခံနိုင်ရည်ကို
အားပေးသင့်၏။ အနာကင်းစင်ရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ဆုတောင်းချက်ကို
မျှော်လင့အပ်သည့်နည်းဖြင့် မဖြေကြားနိုင်သော်လည်း ဘုရားသခင်သည်
ကျွန်ုပ်တို့၏ဝန်ကို သည်းခံစွာ ထမ်းပိုးနိုင်ရန် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် အားပေးတော်မူ၏။
ပါလုကဲ့သို့ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထောက်မထားမြဲစေသော ဘုရားသခင်၏
တန်ခိုးတော်ကြီးကို ဝါကြွားသင့်၏ (၂ကော ၁၂:၉-၁၀)။ ထို့ကြောင့်ပင် ပါလုသည်
ခရစ်တော်သည် သူ့ကို ခွန်အားပေးတော်မူသောကြောင့် အရာအားလုံးကို လုပ်နိုင်၏ဟု
ရဲဝံ့စွာ ကြွေးကြော်နိုင်ခဲ့၏ (ဖိလိပ္ပိ ၄:၁၃)။ ဤဆင်းရဲစရာဝေဒနာသည် သူ၏အမှုတော်ကို
ဟန့်တားပုံရသော်လည်း ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို နှိမ့်ချစွာ လက်ခံခဲ့၏။
Paul was not immune to falling prey to boasting.
But God, in His own wisdom, is willing to protect us from it (12:7–10; cf.
4:6–7). This God had done for Paul by allowing him to experience a physical
affliction (12:7). This was personified as a messenger of Satan and was not
from God; but God was using it for the benefit of Paul, that is, to keep him
humble (cf. Matt. 26:67; Mark 14:65). It is likely that Paul suffered from some
bodily ailment known to him and his contemporaries but unknown to us. Certainly,
it was something Paul detested. Three times he requested that the Lord take it
away from him (v. 8). The repetitiveness of the prayer for healing demonstrates
the debilitating nature of the ailment and the sincerity of Paul’s request (cf.
2 Sam. 12:16–23). The Lord’s answer was sublime and reassuring. Paul would
always have enough grace to outweigh the difficulties inflicted by the ailment.
The assurance that God is aware of human pain and that He provides the grace we
need to bear such things should strengthen our faith and perseverance in the
midst of hardships and unbearable situations. Our prayer for healing may not be
answered in the way we expect, but God answers it by strengthening us through
His grace to bear patiently our burden while trusting in Him. We, like Paul,
should boast in the magnificent power of God that sustains and preserves us (2
Cor. 12:9–10). That is why Paul could boldly claim that he could do everything
through Christ who gave him strength (Phil. 4:13). This distressing affliction
may have appeared to hinder his ministry, yet he humbly accepted the will of
God for him.
အပြစ်ကြောင့်
လူသားမျိုးနွယ်သည် ရှင်းမပြနိုင်သော အနာရောဂါများ၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့်
ညှဉ်းဆဲဝေဒနာများကို ခံရ၏။ ဤအပြစ်ရှိသော ကမ္ဘာပေါ်တွင် ရှိနေသမျှကာလပတ်လုံး
ယုံကြည်သူများသည် ဤအခြေအနေများမှ ကင်းလွတ်ခွင့် မရှိချေ (လု ၁၃:၁၆ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအရာများသည် ခရစ်တော်ကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်
ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်၏။ သို့သော် မသေချာမရေရာမှုနှင့် အာသာမဲ့မှုအလယ်၌
ယေရှုခရစ်၏ အမြဲရှိနေတော်မူခြင်းကို အာမခံချက်ရှိ၏ (မ ၂၈:၂၀ခ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ပါလု၏ဆုတောင်းချက်ကို သူလိုချင်သည့်နည်းဖြင့် မဖြေကြားခဲ့ချေ။
ယုံကြည်ခြင်းမလုံလောက်သောကြောင့် မဟုတ်ချေ။ ဘုရားသခင်သည် မိမိကျွန်အတွက်
အကောင်းဆုံးကို သိတော်မူသောကြောင့် ဖြစ်၏။ ဤနေရာတွင် ကိစ္စမှာ ယုံကြည်ခြင်း မဟုတ်
(ယာကုပ် ၅:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ဖြစ်၏။ ဘုရားသခင်သည်
ပါလုအားဖြင့် ကြီးမားသော နိမိတ်လက္ခဏာများနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများကို
ပြုတော်မူခဲ့သော်လည်း ဤတစ်ကြိမ်တွင် မပြုခဲ့ချေ (၂ကော ၁၂:၁၂)။ ဘုရားသခင်သည်
အရာများကောင်းစဉ်တွင်သာမက အထီးကျန်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခအလယ်၌၌လည်း
ကောင်းမြတ်တော်မူ၏။ မိမိ၏အလိုတော်သည် ကလေးများအတွက် အကောင်းဆုံးကို ရှာတော်မူ၏။
ယေရှုသည် သုမြနာမြို့ယုံကြည်သူများ၏ ညှဉ်းဆဲဆင်းရဲမှုကို တိတိကျကျ
သိတော်မူသော်လည်း သေခန်းတိုင်အွယ် သစ္စာရှိကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့၏ (ဗျာ ၂:၁၀)။
Sin has subjected humanity to inexplicable
diseases, hardships, and tormenting pains. As long as we are on this sinful
earth, believers are not exempt from these predicaments (cf. Luke 13:16). They
test our persistent faith and love for Christ. But we are assured of the ever
abiding presence of Jesus Christ amid uncertainty and hopelessness (cf. Matt.
28:20b). God did not answer Paul’s prayer the way he wished. It was not because
Paul did not have enough faith but because God knew what was best for him. Here
the issue is not faith (cf. James 5:15) but the will of God for His servant. God had performed great signs and
wonders through Paul, but not this time (2 Cor. 12:12). God is not only good
when things are going well for us but He is also good to us in the midst of our
loneliness and suffering. His will seeks always what is the best for His
children. Jesus had an accurate knowledge of the tormenting persecutions of the
believers at Smyrna. However, He urged them to be faithful until death (Rev.
2:10).
၁၂:၁၁-၁၃။
ပါလု၏တမန်တော်အမှုတော်၏သက်သေ။ ဝါကြွားခြင်း၏ဓလေ့ကို တွန်းလှန်ရန်
ကြိုးစားနေသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အနည်းငယ်ဝါကြွားရန် မလွှဲမရှောင်သာ ဖြစ်ခဲ့၏။
ကောရိန္သုအသင်းတော်သည် မမှန်ကန်သောအမှုဆောင်များ၏ လူမိုက်ဆန်သောဝါကြွားခြင်းကို
လက်ခံခဲ့သောကြောင့် (၁၁:၁၉-၂၀) သင့်လျော်စွာ တုံ့ပြန်ရန် လှုံ့ဆော်ခံရ၏။
သူ၏အမှုတော်ခံရသောအခါ အသင်းတော်က ချီးမွမ်းကာကွယ်ပေးရန် မျှော်လင့်ခဲ့၏ (၁၂:၁၁)။
ပါလုသည် မိမိကိုယ်ကို အမှုတော်၏ဗဟိုချက်ပြုရန် စိတ်မဝင်စားခဲ့ချေ (၄:၆ နှင့်
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် လူ့အနေဖြင့် မမှန်ကန်သော ကိုယ်တိုင်ခန့်အပ်ထားသော
တမန်တော်များထက် နိမ့်ကျသူ မဟုတ်ချေ (၁၁:၅၊ ၂၁-၂၂)။ လူ့အနေဖြင့်ပင် သူသည်
သခင်ဘုရားအသုံးပြုသော ကယ်တင်ခြင်းနှုတ်ကပတ်တော်ကို ဖြန့်ဝေရန် အိုးခွက်တစ်ခုသာ
ဖြစ်၏ (၄:၆-၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ကောရိန္သုတို့သည် သူတို့အကြား၌ ပြုခဲ့သော
နိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံ့ဖွယ်အမှုနှင့် တန်ခိုးတော်များကို သက်သေခံနိုင်၏။
ညှဉ်းဆဲဆင်းရဲမှုများရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် ပါလု၏အမှုတော်ကို တန်ခိုးတော်ဖြင့်
အတည်ထောင်တော်မူခဲ့၏ (၁၂:၁၂၊ ဟေဗြဲ ၂:၄)။ သူ၏အမှုတော်တွင် တမန်တော်ဆိုင်ရာ
နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဖွယ်အမှုများသည် သူ၏တမန်တော်ရာထူးကို ထောက်ခံခဲ့၏ (တမန်
၅:၁၂၊ ၁၅:၁၂၊ ရော ၁၅:၁၈-၁၉၊ ၁ကော ၂:၄-၅)။ တမန်တော်အနေဖြင့် နိမ့်ကျသူ
မဟုတ်သောကြောင့် ကောရိန္သုအသင်းတော်သည် သူတည်ထောင်ခဲ့သော အခြားအသင်းတော်များထက်
နိမ့်ကျသူ မဟုတ်ချေ။ ကောရိန္သုတို့သည် ပါလု၏တမန်တော်အမှုတော်၏ အကျိုးအားလုံးကို
ခံစားခဲ့ရသော်လည်း ပါလုကို ဘဏ္ဍာရေးထောက်ပံ့ရန် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ခဲ့ရ (၂ကော
၁၂:၁၃)။ အခကောက်အချခံရန်သည် သူ၏အခွင့်အရေး ဖြစ်သော်လည်း မဖြစ်မနေ မဟုတ်ချေ။
သူ၏အမှုတော်ကို ကာကွယ်ရန် ဗျူဟာကျကျ ငွေကြေးအကူအညီကို ငြင်းပယ်ခဲ့၏။
မည်သည့်ယုံကြည်ထိုက်သော တမန်တော်များထက်မဆို သူ့တွင် ထိုအခွင့်အရေး ပိုမိုရှိ၏
(၁ကော ၉:၁၂)။ ကောရိန္သုတို့၏ ဘဏ္ဍာရေးအကူအညီကို ငြင်းပယ်ခြင်းက ကောရိန္သုတို့ကို
စိတ်နာစေခဲ့လျှင် ပါလုသည် တောင်းပန်၏ (၂ကော ၁၂:၁၃)။
12:11–13.
Evidence of Paul’s Apostolic Ministry. Even though Paul had been trying to resist the temptation of boasting,
he finally realized that he had been compelled to boast a little. Since the
Corinthians entertained and recognized the foolish boastings of the false
ministers (11:19–20), he was moved to respond appropriately. When his ministry
was attacked, he expected the church to commend and defend it (12:11). Paul was
never interested in making himself the center of his own ministry (cf. 4:6).
But humanly speaking, he was not inferior to the false and self-appointed
apostles (11:5, 21–22). Again, humanly speaking, he was just a vessel that the
Lord employed to disseminate His saving word (cf. 4:6–7). The Corinthians could
bear witness to the signs, wonders, and mighty deeds wrought among them. God
demonstrated and authenticated Paul’s ministry with mighty deeds even in the
face of persecution (12:12; Heb. 2:4). The apostolic signs and wonders in his
ministry underlined his apostolic office (Acts 5:12; 15:12; Rom. 15:18–19; 1
Cor. 2:4–5). Since Paul was not inferior as an apostle, the Corinthian church
was not inferior to other churches that he had established. The Corinthians had
enjoyed all the benefits of his apostolic ministry but had not had to bear any
of the financial burden of supporting Paul (2 Cor. 12:13). Remuneration was his
right but not a mandate. He strategically forwent their financial help to
safeguard his ministry even though he had more right to receive it than any
credible apostles (1 Cor. 9:12). If his refusal to accept their financial
assistance offended the Corinthians, Paul was sorry (2 Cor. 12:13).
၁၂:၁၄-၁၃:၁၀ ပါလု၏တတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်း
ကြေညာချက်
ဤနားလည်မှုလွဲမှားမှုကို
ရှင်းလင်းပြီးနောက် ပါလုသည် တတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်းကို ယုံကြည်စိတ်ချစွာ
ကြေညာနိုင်ခဲ့၏။ ဤတတိယအကြိမ်လာရောက်ခြင်းတွင် ကောရိန္သုတို့၏ ဘဏ္ဍာရေးအရ
လွတ်လပ်နေမည် ဆက်လက်ဖြစ်၏။ အခကောက်အချခံခြင်းကို မပြုဘဲ သူတို့အပေါ် မေတ္တာကို
ခိုင်မာစေရန် ပိုမိုခိုင်မာစွာ ရပ်တည်ခဲ့၏် (၁၂:၁၄-၁၈)။
အသင်းတော်၏သန့်ရှင်းမှုနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသော
အကျင့်ညစ်ညူးမှုမှ ရှင်းထုတ်ရန် ရည်ရွယ်၏ (အပိုဒ် ၁၉-၂၁) နှင့် အမြဲမနာခံသူများကို
လာရောက်ချိန်တွင် မလွှဲမရှောင်သာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းမှုကို သတိပေး၏ (၁၃:၁-၄)။
နောက်ဆုံးအနေဖြင့် သူ၏အမှုတော်ကို သံသယဝင်သူများကို လာရောက်မှုမတိုင်မီ
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် စစ်ဆေးကြရန် တိုက်တွန်း၏ (အပိုဒ် ၅-၁၀)။
12:14–13:10
Announcement of Paul’s Third
Visit
With this misunderstanding clarified, Paul could confidently announce his
third visit to the church. During this third visit, he would continue to be
financially independent of the Corinthians. He took a firmer stand on his
policy not to be remunerated but rather to consolidate his love toward them
(12:14–18). He was seeking to purge the church from the moral uncleanness that
was threatening the sanctity and unity of the church (vv. 19–21) and was
warning the persistently disobedient of an inevitable discipline at his coming
(13:1–4). Finally, he made an appeal to those who questioned his ministry to
examine themselves before he would come to see whether they were in the faith
(vv. 5–10).
၁၂:၁၄-၁၈။
ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုး မဖြစ်ရန် ကတိပြုခြင်း။ ပါလုသည် တတိယအကြိမ် လာရောက်ရန်
အသင်းတော်သို့ အဆင်သင့်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့၏။ ဤလာရောက်ခြင်းသည် အံ့အားသင့်ဖွယ်
မဟုတ်ရ။ တမန်တော်သည် ဤကြေညာချက်ကို အသုံးချ၍ ရည်ရွယ်ချက်များစွာ အောင်မြင်ရန်
ရည်ရွယ်၏။ ပထမအနေဖြင့် ကောရိန္သုတို့အပေါ် မိမိ၏မေတ္တာကို ထပ်မံအတည်ပြုရန် ဖြစ်၏။
ထို့နောက် သူတို့သည်လည်း သူ့ကို ချစ်ရန် သင်ယူကြမည်။ အသင်းတော်တည်ထောင်သူအနေဖြင့်
ဘဏ္ဍာရေးအရ ကိုယ်ပိုင်အားကိုးနေမည့် မူဝါဒကို ဆက်လက်ထားမည်။
အမှုတော်အခွင့်အရေးအနေဖြင့် အခကောက်အချခံရန် သို့မဟုတ် ငြင်းဆိုရန် ရှိကြောင်း၊
ထိုအရာသည် သူ့ကို တမန်တော်အဖြစ် နိမ့်ကျစေခြင်း မဟုတ်ကြောင်း နားလည်လာသောအခါ
သူ၏အမှုတော်၏ အနက်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်ကို အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ဆက်ဆံနိုင်မည်။် သူသည်
သူတို့၏ဝိညာဉ်ရေးကျန်းမာမှုကိုသာ ရှာဖွေ၏၊ သူတို့ထံမှ ရရှိနိုင်သောအရာကို မဟုတ်ချေ
(၁၂:၁၄-၁၅)။ ဤအသင်းတော်နှင့် သူ၏အမှုတော်အရ ဖော်ပြထားသော
မိဘ-သားသမီးဆက်ဆံရေးဆိုင်ရာ နိယာမကို တင်းတင်းကျပ်ကျပ် လိုက်နာရန် မဟုတ်ချေ (၁ကော
၄:၁၄-၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအကြံဉာဏ်သည် ယုံကြည်သူများကို
မိမိဆွေမျိုးများအပါအဝင် မိဘများကို ဂရုစိုက်ရန် ပါလု၏တိုက်တွန်းချှက်နှင့် မဆန့်ကျင်ချေ
(၁တိ ၅:၈၊ မာ ၇:၁၀-၁၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတည်ထောင်ခဲ့သော
ဖိလိပ္ပိအသင်းတော်အနည်းဆုံးသည် ဘဏ္ဍာရေးအကူအညီ ပေးခဲ့၏ (ဖိလိပ္ပိ ၄:၁၅-၁၆)။
သူး၏ဘဏ္ဍာရေးလွတ်လပ်မှုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အလုံးစုံသောသဘောထားဖြင့်
ဟောပြောခြင်းကို ထင်ရှား၏။ ဧဝံဂေလိတရားဟောရင်း ကိုယ်ပိုင်အလုပ်အကိုင်ဖြင့်
နေထိုင်ခြင်းသည် အလုပ်အေပေါ် အပြုသဘောဆောင်သော သဘောထားကို ပြသသည်။ သူ၏အလုပ်သည်
ဧဝံဂေလိတရားဝေမျှနိုင်သော လူများနှင့် တွေ့ဆုံရန် နည်းလမ်းလည်း ဖြစ်၏။
ကယ်တင်ခြင်းခံရသူများကို ဤဥပမာကို လိုက်နာရန် ပြင်းပြင်းထန်ထန် တိုက်တွန်းခဲ့၏ (၂သက်
၃:၈-၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ခရစ်တော်ကို ချစ်ခြင်းသည် ပျင်းရိမှုကို
အကြောင်းပြခြင်း သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ဖွံ့ဖြိုးမှုကို ဟန့်တားခြင်း မဟုတ်ချေ။
မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပါလုသည် ကောရိန္သုတို့ကို လိမ်လည်ကောက်ယူခဲ့သည် မဟုတ်ချေ (၂ကော
၁၂:၁၆)။ ကိုယ်တိုင်ခန့်အပ်ထားသော တမန်တော်များက ပါလုသည် တိတုအားဖြင့် သူတို့ကို
လိမ်လည်ခဲ့သည်ဟု ဆိုနိုင်၏ (အပိုဒ် ၁၇-၁၈)။ ပါလုသည် သူတို့၏စွပ်စွဲချက်ကို
သက်သေပြရန် စိန်ခေါ်ခဲ့၏။ သူသိသလောက် တိတုသည်လည်း ဖြူစင်၏။ အသင်းတော်သည် ဤအချက်ကို
သက်သေခံနိုင်၏။
12:14–18.
Promise Not to Be Burdensome. Paul expressed his readiness to visit the Corinthians a third time. This
coming would not be a surprise visit because the apostle wanted to utilize its
announcement to achieve several objectives. First, he intended to reaffirm his
love toward the Corinthians, which would mean that they would learn to equally
love him. How was he going to demonstrate his love? As the founder of the
church, he would continue to maintain his policy of self-reliance in financial
matters. Once they would come to appreciate it as his apostolic right to either
enjoy or forgo remuneration from them and that this did not render him less
apostolic, they could meaningfully relate to the ultimate intent of his
ministry. He made clear that his interest lay in their spiritual well-being,
not what he could get from them (12:14–15). This expressed his love for the
church. The principle he espoused here concerning parent-child relationships
should be strictly taken in the context of his ministry to the Corinthians (cf.
1 Cor. 4:14–15). This counsel is not in conflict with Paul’s appeal to
believers to care for their relatives, including parents (1 Tim. 5:8; cf. Mark
7:10–12). At least the Philippian church, which he had established, had been
helping him financially (Phil. 4:15–16). His financial independence underlines
a holistic attitude to the proclamation of the gospel. By working at a trade
while evangelizing an area, he demonstrated a positive attitude toward work.
His work also provided him with a way to meet individuals with whom he could
share the gospel. Converts were strongly urged to follow this example (cf. 2
Thess. 3:8–10). Love for Christ does not warrant laziness or discourage
personal development. In any event, as far as Paul was concerned, he had not
defrauded the Corinthians (2 Cor. 12:16). The self-appointed apostles may have
claimed that Paul defrauded them through Titus (vv. 17–18). Paul challenged
them to give evidence of their claim because, as far as he knew, Titus was also
clean. The church could bear witness to this fact.
၁၂:၁၉–၂၁။
နောင်တမရလိုသူများကို တိုက်တွန်းခြင်း။ ပါဝလုသည် သူ၏လာရောက်မည့်ခရီးကို
ကြေညာရခြင်း၏ ဒုတိယရည်ရွယ်ချက်မှာ အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့သူများကို နောင်တရစေရန်
လှုံ့ဆော်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏လက်ရှိအခြေအနေသည် ပါဝလုကို စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ
ထိခိုက်စေနိုင်သည် (၂:၃ နှိုင့်နှိုင်း)။ ပထမဦးစွာ၊ သူသည် ကောရိန်သုတော်သားများအား
သူ၏အမှုတော်နှင့် သမာသမတ်ကျမှုကို ခုခံကာကွယ်ခြင်းကို စွပ်စွဲချက်များအတွက်
အပြစ်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုသည်ဟု မမြင်ရန် သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူတို့အား
တာဝန်ခံရမည်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်အား တာဝန်ခံရမည်သာဖြစ်သည် (၅:၁၀ နှိုင့်နှိုင်း)။
သူ၏ခုခံကာကွယ်မှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်မဟုတ်၊ တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်
(၁၂:၁၉)။ အရေးကြီးဆုံးမှာ ဘုရားသခင်အပေါ် သူတို့၏အပြည့်အဝ သစ္စာရှိမှုဖြစ်သည်။
ဒုတိယအချက်မှာ ပါဝလုသည် ဝမ်းနည်းဖွယ်ခရီးစဉ်အတွင်း ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်များကို
ထပ်မံကြုံတွေ့ရခြင်းမှ ရှောင်ရှားလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကောရိန်သုသို့
ရောက်ရှိလာသောအခါ ပြင်းထန်သောပြဿနာများ မရှိတော့ရန် မျှော်လင့်နေသည် (အခန်းငယ်
၂၀–၂၁ တွင် စာရင်းကိုကြည့်ပါ)။ သူသည် ငြိမ်းချမ်းသောဆက်ဆံရေးကို မျှော်လင့်ပြီး
သူရော သူတို့ရော စိတ်ပျက်မှု မဖြစ်ရန် မျှော်လင့်သည်။ သူတို့နှစ်ဦးစလုံးသည်
အပြစ်၏ခွဲထွက်စေသော ရှိနေမှုမှ ကင်းလွတ်သော ကောင်းမွန်သောအတွေ့အကြုံကို
ရှေ့ရောက်မျှော်လင့်ရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်ရန်အတွက် အပြစ်ကျူးလွန်ခဲ့သူများ
နောင်တရရန် လိုအပ်သည် (အခန်းငယ် ၂၁)။ ၁ ကောရိန်သု ပဌမစောင်တွင် ပါဝလုက
ယုံကြည်သူအချို့သည် ယခင်က ကြောက်မက်ဖွယ်အပြစ်ရှိသူများဖြစ်ခဲ့သော်လည်း
“သခင်ယေရှုခရစ်၏နာမတော်” အားဖြင့် ဆေးကြောခြင်း၊ သန့်ရှင်းခြင်း၊ တရားမျှတခြင်း
ခံခဲ့ရသည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (၁ ကော ၆:၉–၁၁)။ ယခု ပါဝလုသည် သူတို့ကို ခရစ်တော်အား
မညစ်ညမ်းသော၊ သန့်ရှင်းသော ကညာသမီးကဲ့သို့ ပြသလိုသည် (၂ ကော ၁၁:၂)။ သူသည်
သူတို့၏အစောပိုင်းကယ်တင်ခြင်းကိုသာ စိတ်ဝင်စားခြင်းမဟုတ်၊ ခရစ်တော်ပြန်လာသည်အထိ
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုတွင် ခိုင်ခံ့စေရန်လည်း
စိတ်ဝင်စားသည် (၄:၁၄)။
12:19–21.
An Appeal to the Unrepentant. Paul’s second objective for announcing his visit was to motivate those
who had sinned to repent. Their present situation could emotionally impact him
(cf. 2:3). First of all, he was reminding the Corinthians not to see the
defense of his ministry and integrity as implying that he was guilty of the
charges. He was not accountable to them but to God (cf. 5:10). The purpose of
his defense was to build them up and not to tear them down (12:19). What
mattered most was their full devotion to God. Second, Paul wanted to avoid
again going through what he had experienced during the sorrowful visit. He was
hoping that when he arrived at Corinth there would not be serious problems (see
the list in vv. 20–21). He was expecting a peaceful relationship and hoping
that neither he nor they would be frustrated. They both were to look forward to
a good experience free from the divisive presence of sin. This would require
the repentance of those who had sinned (v. 21). In 1 Corinthians, Paul had
stated that some of the believers were once dreadful sinners but had been
washed, sanctified, and justified “in the name of the Lord Jesus” (1 Cor.
6:9–11). Now Paul wanted to present them to Christ as an undefiled, chaste
bride (2 Cor. 11:2). He was not only interested in their early conversion but
also in establishing them in faith and devotion to God until the coming of
Christ (4:14).
၁၃:၁–၄။ မလွဲမသွေ
အပြစ်ပေးမည်ဟု သတိပေးခြင်း။ ကောရိန်သုတော်သားများ နောင်တမရပါက မလွဲမသွေ
ဖြစ်ပေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။ နောင်တမရသူများအတွက် ပါဝလု၏ တတိယအကြိမ် လာရောက်ခြင်းသည်
သတင်းကောင်းမဖြစ်တော့ချေ။ ပါဝလုက “နှုတ်ကပတ်တိုင်းကို သက်သေ နှစ်ယောက်
သုံးယောက်အားဖြင့် တည်ထောင်ရမည်” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် (၁၃:၁ခ)
နောင်တမရသူများအတွက် အကြိမ်ကြိမ် သတိပေးခံရပြီးနောက် မလွှဲမရှောင်
အပြစ်ပေးခြင်းကို ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အခန်းငယ် ၂ တွင်
သူ၏ယခုသတိပေးချက်နှင့် ယခင်သတိပေးချက်များကို နားမထောင်ပါက တတိယအကြိမ်လာရောက်စဉ်
အပြစ်ပေးခံရမည်ဟု ဆိုထားသည်။ ၁၂:၂၁ တွင် ကောရိန်သုအချို့သည် မဖောက်ပြန်ခြင်း
(ပိုနီးယ) နှင့် အလွန်အမင်း အကျင့်ပျက်ခြစားခြင်း (အာဆေလဂီးယ) တို့တွင်
ပါဝင်ခဲ့ကြသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤစကားလုံးများသည်
အသင်းတော်အသင်းဝင်အချို့၏ ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော လိင်ဆက်ဆံရေးကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
13:1–4.
Warning of Inevitable Discipline. The inevitable would happen if the Corinthians would not repent. For the
unrepentant, Paul’s third coming would not be good news. Paul’s reference to
the establishment of every word by “two or three witnesses” (13:1b) may point
to the inevitable discipline due to unrepentant sinners who had been cautioned
severally in this context. This understanding is confirmed in v. 2, where he
states that failure to heed his present as well as previous admonitions would
subject them to discipline during his third visit. It is clear in 12:21 that
some of the Corinthians had been involved in fornication (porneia) and lasciviousness (aselgeia;
12:21). These words are descriptive of the unbridled sexual behavior of some of
the church members.
ေပါလု၏
ပြင်းထန်သောစကားများကို နားလည်နိုင်သည်မှာ ကောရိန်သုအချို့က ပါဝလုသည် အားနည်းသည်ဟု
နိဂုံးချုံးခဲ့ပြီး ခရစ်တော်သည် သူ့ကို အသုံးမပြုတော့ဟု ယူဆကာ ခရစ်တော်သည်
ပါဝလုအားဖြင့် မိန့်ဆိုနေသည်ဟူသော သက်သေကို တောင်းဆိုခဲ့ကြခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်
(၁၃:၃)။ သူသည် စွပ်စွဲချက်ကို တုံ့ပြန်ရင်း အရေးကြီးသောအချက်မှာ ခရစ်တော်သည်
သူတို့နှင့်ဆိုင်ရာတွင် အားနည်းခြင်းမဟုတ်၊ အစွမ်းထက်ခြင်းနှင့် တန်ခိုးတော်နှင့်
ပြည့်စုံသည်ဟု ငြင်းခုံသည်။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို
ခံစားခဲ့ကြပြီးဖြစ်သည်။ ထို့နောက် သူသည် ခရစ်တော်နှင့် မိမိကိုယ်ကို တထပ်တည်း
သတ်မှတ်သည်။ ခရစ်တော်သည် အားနည်းခြင်းနှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခဲ့သော်လည်း
ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့် အသက်ရှင်တော်မူသည် (အခန်းငယ် ၄)။ အဓိကအကျဆုံးမှာ
ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးသည် အားနည်းခြင်းတွင် ထင်ရှားသည်ဟူသော အယူအဆဖြစ်သည်။ ပါဝလု၏
နိဂုံးမှာ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ အားနည်းခြင်း (လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ
အသေခံခြင်း) တွင် အားနည်းသော်လည်း ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ တန်ခိုးကို
ခံစားရမည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ ထိုတန်ခိုးသည် ကောရိန်သုတော်သားများတွင် ယခုပင်
အလုပ်လုပ်နေပြီးဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ကောရိန်သုတော်သားများကို မေးခွန်းမှာ သူ
အားနည်းသလားဟူသာ မဟုတ်၊ ခရစ်တော်၏ အားနည်းခြင်းကို ခံစားခဲ့ပြီး
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ တန်ခိုးအားဖြင့် အသက်ရှင်နေကြသလားဟူသော အချက်ဖြစ်သည်ဟု
ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ အကျိုးဆက်မှာ အသင်းတော်အတွင်း လိင်အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့်
ကွဲလွဲမှုများ ရှိနေခြင်းသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ညွှန်ပြပြီး သူသည် လာရောက်စဉ်
ထိုအခြေအနေကို ကိုင်တွယ်မည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ အသင်းတော်အတွင်း
အပြစ်ရှိသူများအပေါ် ပါဝလု၏ သဘောထားသည် ခရစ်တော်၏ အဆုံးအမများနှင့် ကိုက်ညီပြီး
သင့်လျော်သည် (မ ၁၈:၁၅–၂၀ နှိုင့်နှိုင်း)။ ပါဝလုသည် ထိုအပြစ်ရှိသူများကို
နှုတ်ဖြင့် သတိပေးခဲ့သော်လည်း သူတို့ကို အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းထက်
နောင်တရစေရန်သာ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသည် (၁ ကော ၅:၅၊ ၁၃ နှိုင့်နှိုင်း)။ သို့သော်
သူတို့သည် အပြစ်ထဲတွင် ဆက်လက်ရှိနေပါက သူသည် ချမ်းသာပေးမည်မဟုတ်ချေ။
Paul’s strong words are understandable if we keep
in mind that some of the Corinthians had concluded that Paul was weak and that
Christ was not using him; they wanted evidence that Christ was speaking through
Paul (13:3). He was reacting to the accusation by arguing that what really
mattered was that Christ was not weak in relationship to them but rather full
of might and power. They had experienced the saving power of Christ. Then, he
identified himself with Christ, who was crucified in weakness but lives by the
power of God (v. 4). The idea is that the power of God is revealed in weakness.
By way of argument, Paul’s conclusion was that we are all weak in Christ’s
weakness (the Crucifixion), but we will experience the power of the
resurrection of Christ. This power was already working in the Corinthians. Paul
was simply telling the Corinthians that the question was not whether he was
weak but whether they had experienced the weakness of Christ and were living by
the power of His resurrection. The implication is that the presence of sexual
immorality and dissension in the church seemed to point to the contrary and
that he would deal with this situation when he visited them. Paul’s attitude
toward sinners in the church is appropriate and consistent with Christ’s
teachings (cf. Matt. 18:15–20). Paul had verbally warned these sinners, but he
was more interested in their repentance than in excommunicating them (cf. 1
Cor. 5:5, 13). However, if they remained in their sin, he would not spare them.
၁၃:၅–၁၀။
ကိုယ်ကိုကိုယ် စစ်ဆေးရန် တိုက်တွန်းခြင်း။ ကောရိန်သုအချို့သည် ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၏
ပြောရေးဆိုခွင့်ရှိသူ ဟုတ်မဟုတ် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ကြသော်လည်း၊ သူတို့ဘဝတွင် ပါဝလုကို
ခရစ်တော်သည် အသုံးပြု၍ သိသာထင်ရှားသော ပြောင်းလဲမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်မှာ
ထင်ရှားသည်။ ထိုပြောင်းလဲမှုများသည် ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် လက်ခံခြင်း၏
ရလဒ်ဖြစ်သည် (၈:၉၊ ၁၃:၃–၄၊ ၁ ကော ၆:၁၁ နှိုင့်နှိုင်း)။ ပါဝလု၏ အာဏာကို
စိန်ခေါ်ခြင်းသည် တစ်နည်းအားဖြင့် သူ၏အာဏာ၏ အရင်းအမြစ်နှင့် ထာဝရဘုရားသည်
သူတို့တွင် ပြုလုပ်ခဲ့သော အမှုကို အသိအမှတ်မပြုခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည်
ခရစ်တော်သည် သူ၏အမှုတော်၏ အရင်းအမြစ်၊ အကြောင်းအရာနှင့် အကြောင်းပြချက်ဖြစ်သည်ဟု
အမြဲပြောခဲ့သည် (၂ ကော ၁:၁၊ ၅၊ ၁၉၊ ၂:၁၀၊ ၁၅၊ ၄:၅၊ ၅:၁၄၊ ၁၀:၁၄ နှိုင့်နှိုင်း)။
ယခု ပါဝလုသည် သူတို့ကို ယုံကြည်ခြင်းထဲတွင် ရှိမရှိ ကိုယ်ကိုကိုယ် စစ်ဆေးကြရန်
တိုက်တွန်းနေသည် (၁၃:၅)။ သူ့အတွက် ဤအရာသည် သူ၏တမန်တော်အာဏာ၏ စစ်မှန်မှုကို
ထပ်မံတည်ထောင်ရန်ထက် ပိုမိုအရေးကြီးသည်။ ပါဝလုယုံကြည်သည်မှာ စစ်ဆေးမှု
မအောင်မြင်နိုင်သော ဖြစ်နိုင်ခြေ ရှိသော်လည်း ခရစ်တော်သည် သူတို့တွင်
ရှိသောကြောင့် သူတို့ အောင်မြင်မည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ အချို့သည် သူ (ပါဝလု) သည်
အရည်အချင်းမပြည့်မီ၊ ခရစ်တော်သည် သူတွင် မရှိဟု ယခုထက်ထိ ယုံကြည်နေကောင်း
ယုံကြည်နေနိုင်သော်လည်း ထိုအချက်သည် ပါဝလုကို ယခုအခါ စိတ်အနှောင့်အယှက်
မဖြစ်စေတော့ချေ။ အရေးကြီးသောအချက်မှာ သူတို့သည် မှန်ကန်ပြီး
ဂုဏ်သိက္ခာရှိသောအရာကို ပြုလုပ်ကြရန်ဖြစ်ပြီး (အခန်းငယ် ၇) ထိုရည်ရွယ်ချက်အတွက်
သူသည် စာတမ်းကို အဆုံးသတ်လာချိန်တွင် သူတို့အတွက် ဆုတောင်းနေသည်။ သူတို့အားလုံးသည်
အမှန်တရားအတွက် လုံးလုံးကတိကဝတ်ပြု၍ အလုပ်လုပ်ကြရမည် (အခန်းငယ် ၈)။ ပါဝလုက
သူတို့သည် ခရစ်တော်တွင် အားကောင်းနေသရွေ့ သူ အားနည်းနေရသည်ကို ဝမ်းမြောက်မည်ဟု
နူးညံ့စွာ ပြောသည် (အခန်းငယ် ၉)။ သူသည် သူတို့ ကတာတီးဆစ် (katartisis) ဖြစ်ရန်
ထပ်မံဆုတောင်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ “ပြည့်စုံစေခြင်း”၊ “ပြီးဆုံးစေခြင်း” သို့မဟုတ်
“ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း” ဟူ၍ အဓိပ္ပာယ်ရသည် (အခန်းငယ် ၉)။ သူသည် ခရစ်တော်တွင်
တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ဖြစ်ခဲ့သော မူလအခြေအနေသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိရန်
ဆုတောင်းနေခြင်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၁)။
13:5–10.
Appeal for Self-examination. Although some of the Corinthians had questioned whether Paul was a
spokesperson for Christ, it was evident in their lives that Christ had used
Paul to effect significant changes in them. These changes were the result of
accepting Christ as Savior (8:9; 13:3–4; cf. 1 Cor. 6:11). In a sense,
challenging Paul’s authority amounted to discrediting the source of his
authority and the work that the Lord had performed in them. Paul had
consistently told them that Christ was the source, the content, and the reason
for his ministry (cf. 2 Cor. 1:1, 5, 19; 2:10, 15; 4:5; 5:14; 10:14). Paul was
now appealing to them to examine themselves to see whether they were in the
faith (13:5). For him, doing this was more important than seeking again to
establish the authenticity of his apostolic authority. Paul believed that
although there was a possibility of failing the test, they would pass it
because Christ was in them. Some of them may still have believed that he was
disqualified, that Christ was not in him, but that at this point did not bother
Paul. What was important for him was that they would do what was right and
honorable (v. 7), and to this end he was praying for them when coming to the
end of his letter. They were all to be totally committed to and working for the
truth (v. 8). Paul tenderly told them that he would be glad to be weak as long
as they were strong in Christ (v. 9). He was praying again that they may katartisis, which means to be “made
perfect,” “completed,” or “restored” (v. 9). He was praying for their
restoration to their original state when they were one in Christ (v. 11).
မည်သည့်ခေါင်းဆောင်ကောင်းမဆို
တင်းမာမှုများကို ကိုင်တွယ်ရန် စိတ်မဝင်စားချေ။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည်
ကောရိန်သုတော်သားများထံ စာရေးသားပြီး သူ လာရောက်သောအခါ တမန်တော်အာဏာကို အသုံးပြု၍
အပြစ်ပေးရန် မလိုတော့ရန် မျှော်လင့်နေခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် သူသည် အချို့ကို အပြစ်ပေးရမည်ဆိုပါက
သူတို့ကို ဖျက်ဆီးရန်မဟုတ်၊ တည်ဆောက်ရန်သာ ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း
ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ အသင်းတော်အပြစ်ပေးခြင်းကို
အသုံးချရာတွင် စစ်မှန်သော သင်းအုပ်ဆရာ၏ စိုးရိမ်မှု ရှိနေသည်။
No good leader is interested in dealing with
tensions. That is why Paul was writing to the Corinthians hoping that when he
visited them there would not be any need to use his apostolic authority to
apply discipline. But he was making it clear that if he had to discipline some
of them, they should understand that he was trying to edify them and not to
destroy them (v. 10). There is a genuine pastoral concern in the application of
church discipline.
အခန်းကြီး - ၁၃
၁၃:၁၁–၁၄
နိဂုံး
ပါဝလု၏စာများတွင် ထူးခြားသည်မှာ ဂရိ-ရောမစာများကဲ့သို့
နိဂုံးချုပ်တွင် နှုတ်ဆက်စကားများ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော်
လောကီဂရိ-ရောမစာများနှင့် မတူဘဲ ပါဝလုသည် များသောအားဖြင့် ချီးမွမ်းခြင်း
သို့မဟုတ် ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ထည့်သွင်းသည်။ ဤကိစ္စတွင် သူသည် အနည်းငယ်မျှ
တိုက်တွန်းချက်များ၊ အတိုချုံးနှုတ်ဆက်စကားနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြင့်
နိဂုံးချုပ်သည်။
13:11–14
CONCLUSION
Characteristic of Paul’s letters as well as Greco-Roman letter writing is
the use of greetings in the epilogue. But unlike the secular Greco-Roman
letters, Paul generally added a doxology or benediction. In this case, he
closes with a few exhortations, a brief greeting, and a benediction.
အခန်းငယ် ၁၁ အစတွင်
အသုံးပြုသော ခါယ်ရိုး (chairō) ဟူသော
စကားလုံးသည် စာသားအတိုင်း “ဝမ်းမြောက်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး (ဖြစ်နိုင်လျှင်
ချစ်ခင်စွာ နှုတ်ဆက်ခြင်း) ပါဝလုသည် အလွန်ထိလွယ်ရှလွယ် ပြဿနာများကို
ကိုင်တွယ်ခဲ့သော စာတစ်စောင်ကို အဆုံးသတ်ရန် အကောင်းဆုံးနည်းလမ်းဖြစ်သည် (အခန်းငယ်
၉ နှိုင့်နှိုင်း)။ ဝမ်းမြောက်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်တော်၏ အသီးဖြစ်ပြီး (ဂလာ ၅:၂၂)
ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို ခံစားခဲ့ရသူများတွင် ရှိနေသည်။ ဝမ်းမြောက်ရန်
ခေါ်ဆိုခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့် တစ်သွေမတိမ်း ဆက်နွယ်နေရန် ခေါ်ဆိုခြင်းဖြစ်သည်။
ထို့နောက် ကတာတီဇိုး (katartizō) “ပြည့်စုံစေခြင်း”၊
“ပြီးဆုံးစေခြင်း”၊ “ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း”၊ “အစဉ်အဆက် ပြန်ထားခြင်း” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရသည့် စကားဖြင့် တိုက်တွန်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်တွင်
တစ်စုတစ်ဝေးတည်း ဖြစ်ခဲ့သော အသင်းတော်၏ မူလအခြေအနေသို့ ပြန်သွားရန်ဖြစ်သည်။
ပါဝလုသည် ပါရာကလေအို (parakaleō) “နှစ်သိမ့်ခြင်း၊
အားပေးခြင်း၊ တိုက်တွန်းခြင်း” ဟု အသုံးပြုပြီး “ကျွန်ုပ်၏ တိုက်တွန်းချက်များကို
နားထောင်ကြပါ” သို့မဟုတ် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း “ရွှင်လန်းကြပါ” ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။
ထို့နောက် ပါဝလုက သူတို့ကို “တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်ကြပါ” (တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး
သဘောတူကြပါ သို့မဟုတ် တူညီသောစိတ်ရှိကြပါ) ဟု ဆိုသည်။ ၂ ကောရိန်သု ၁၃:၁၁ တွင်
ဤစာတမ်းတွင်နှင့် သူ၏ညွှန်ကြားချက်အားလုံးတွင် ပါဝလုသွန်သင်ခဲ့သော
ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆိုင်ရာ တစ်စိတ်တစ်ဝမ်းတည်း ဖြစ်ရန်ဖြစ်သည်။ သူတို့၏
ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံတွင် သူတို့ကို အတူတကွ စုစည်းထားနိုင်သော ယုံကြည်ချက်များ
ရှိခဲ့သည်။
The term chairō,
used at the outset of v. 11, literally means “to rejoice” (i.e., expressing a
fond farewell) and is an excellent way of ending a letter in which Paul had
dealt with very sensitive issues (cf. v. 9). Joy is a gift of the Spirit (Gal.
5:22) and is present in those who have experienced the saving power of Christ.
A call to rejoice is a call to remain in union with Christ. This is followed
with an exhortation to be katartizō
(“to perfect,” “to complete,” “to restore,” “to put back into order”), that is,
to return to their original condition as a church when they were one in Christ.
Paul’s use of parakaleō (“to comfort,
“to encourage,” “to exhort”) may mean “listen to my exhortations” or simply
“cheer up.” Paul next tells them to “be of one mind” (or “agree with one
another” or “be like-minded”) in 2 Corinthians 13:11 with respect to the faith
taught to them by Paul in this epistle and in all of his instructions to them.
There was a body of beliefs that could keep them together in their Christian experience.
ေပါလု၏ “ငြိမ်သက်စွာ
နေကြပါ” ဟူသော တိုက်တွန်းချက် (အခန်းငယ် ၁၁) သည် ကောရိန်သုတော်သားများ၏ ပြဿနာ၏
အမြစ်ကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ပါဝလုနှင့် အချင်းချင်း
ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန် လိုအပ်သည်။ ထိုငြိမ်သက်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ကို
ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် တရားဓမ္မနှင့် ပြည့်စုံခြင်း၏ ရလဒ်ဖြစ်သည် (ရော ၈:၁)။ ပါဝလုက
ထင်ရှားသော ကတိတစ်ခုကို မိတ်ဆက်သည်။ “ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏
ဘုရားသခင်သည် သင်တို့နှင့်အတူ ရှိနေတော်မူမည်” (၂ ကော ၁၃:၁၁)။ အနက်မှာ
ကောရိန်သုတော်သားများသည် တိုက်တွန်းချက်များကို လိုက်နာပါက ဘုရားသခင်သည်
သူတို့နှင့်အတူ ရှိနေမည်ဟု မဆိုလိုချေ။ သူတို့သည် ထိုတိုက်တွန်းချက်များကို
လက်တွေ့အကောင်အထည်ဖော်ရန် ကြိုးစားနေသမျှ ဘုရားသခင်သည် သူတို့နှင့်အတူ
ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းသာ ကျွန်ုပ်တို့ကို အချင်းချင်း
ချစ်မြတ်နိုးနိုင်ပြီး ငြိမ်သက်နိုင်စေသည်။ စာတမ်း၏ နောက်ဆုံးတိုက်တွန်းချက်မှာ
“သန့်ရှင်းသော နမ်းရွှေ့ဖြင့် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကြပါ” ဟူ၍ဖြစ်သည် (၁၃:၁၂)။
ဤနှုတ်ဆက်ပုံသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (က ၂၇:၂၆၊
၃၁:၂၈၊ ၁ ဘု ၁၉:၂၀၊ ဆာ ၂:၁၂၊ သီချင်း ၁:၂၊ ၈:၁၊ ရော ၁၆:၁၆၊ ၁ ကော ၁၆:၂၀၊ ၂ ကော
၁၃:၁၂၊ ၁ သက် ၅:၂၆၊ ၁ ပေ ၅:၁၄)။ ဂျူးယောက်ျားများနှင့် မိန်းမများသည်
ဗိမာန်တော်တွင် ကိုးကွယ်စဉ် တူညီသော ကျားမအမျိုးအစားကို နမ်းရွှေ့၍ ချစ်ခင်မှုကို
ဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ထိုနမ်းရွှေ့သည် ဆိုးယုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်များကို ဖုံးကွယ်ရန်
အသုံးပြုနိုင်သည် (၂ ဓမ ၁၅:၅၊ ၂၀:၉၊ မ ၂၆:၄၈၊ မာ ၁၄:၄၄၊ လု ၇:၄၅၊ ၂၂:၄၇)။ ပါဝလုသည်
ရိုးရိုးပုံစံတစ်ခုနှင့် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လေးစားမှု
ပြသခြင်းကို “သန့်ရှင်းသော နမ်းရွှေ့” ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းအားဖြင့်
ခွဲခြားသတ်မှတ်ခဲ့သည် (၂ ကော ၁၃:၁၂၊ ရော ၁၆:၁၆၊ ၁ ကော ၁၆:၂၀၊ ၁ သက် ၅:၂၆ ကြည့်ပါ)။
ထို့ကြောင့် မည်သည့်ဆိုးယုတ်သော ရည်ရွယ်ချက်မှ ကင်းလွတ်ပြီး ခရစ်တော်တွင်
တွေ့ရှိခဲ့သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။
Paul’s admonition to “live in peace” (v. 11)
addresses the root of the problem of the Corinthians; they needed to be
reconciled with God and Paul and with each other. This peace would be the
result of being justified by faith in Christ (Rom. 8:1). Paul introduces a
statement or a promise: “The God of love and peace will be with you” (2 Cor.
13:11). The idea is not that if the Corinthians were to follow the exhortations
God would be with them but that God would be with them as they procured to put
them into practice. Only God’s presence makes it possible for us to love each
other and be at peace. The final exhortation in the letter is to greet each
other with a “holy kiss” (13:12). This form of greeting expressed love and
peace (Gen. 27:26; 31:28; 1 Kin. 19:20; Ps. 2:12; Song 1:2; 8:1; Rom. 16:16; 1
Cor. 16:20; 2 Cor. 13:12; 1 Thess. 5:26; 1 Pet. 5:14). Jewish men and women
expressed their affection by kissing those of the same gender in the synagogues
during worship. Such a kiss could be misused to hide evil intentions (2 Sam.
15:5; 20:9; Matt. 26:48; Mark 14:44; Luke 7:45; 22:47). Paul made a distinction
between a mere formality and a meaningful demonstration of love and respect by
calling it a “holy kiss” (see 2 Cor. 13:12; Rom. 16:16; 1 Cor. 16:20; 1 Thess.
5:26). As such it would have been free from any evil motivation, expressing the
unity of love they had found in Christ.
ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏
လူမျိုးအားလုံး (“သန့်ရှင်းသူများ” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသောသူများ”၊ အခန်းငယ် ၁၃)
ထံမှ နှုတ်ဆက်စကားဖြင့် စာကို နိဂုံးချုပ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ စာရေးစဉ်အခါက
သူရှိနေသော မကေဒေါနိယဒေသ အသင်းတော်ဝင်များထံမှ နှုတ်ဆက်စကားဖြစ်သည်။ ပါဝလု၏
စာများနိဂုံးတွင် နှုတ်ဆက်စကားများသည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့်
တစ်ခုတည်းတည်ရှိမှုကို အလေးပေးသည်။ ကောင်းချီးပေးခြင်းကို သုံးပါးတစ်ဆူ
ပုံသေနည်းဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (အခန်းငယ် ၁၄)။ သူသည် သခင်ယေရှုခရစ်၊ ဘုရားသခင်နှင့်
သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ကောင်းချီးများကို တောင်းဆိုသည်။ ဤစာတမ်းတွင်သာ ပါဝလုသည်
ကယ်တင်ခြင်းအမှုတွင် ဘုရားသခင်၏ ထူးခြားသော အခန်းကဏ္ဍများကို မီးမောင်းထိုးပြရန်
သုံးပါးတစ်ဆူ ပုံသေနည်းကို နိဂုံးတွင် အသုံးပြုသည် (ရော ၁၆:၂၇၊ ၁ ကော ၁၆:၂၃–၂၄၊
ဂလာ ၆:၁၈ နှိုင့်နှိုင်း)။ ၂ ကောရိန်သုစာသည် လမ်းမှားနေသော ကောရိန်သုတော်သားများအပေါ်
ပါဝလု၏ ချစ်ခင်မှုကို ဖော်ပြရန် ပြင်းထန်သော စိတ်ခံစားမှုဆိုင်ရာ
ဘာသာစကားများနှင့် ပြည့်နှက်နေသည် (၂ ကော ၂:၄၊ ၆:၆၊ ၁၁–၁၂၊ ၁၁:၁၁၊ ၁၂:၁၅)။
သုံးပါးတစ်ဆူ၏ ထူးခြားသော အစဉ်အတိုင်း (ယေရှုခရစ်၊ ဘုရားသခင်၊ သန့်ရှင်းသော
ဝိညာဉ်တော်) သည် အဓိကအားဖြင့် လုပ်ဆောင်ချက်ဆိုင်ရာ ဖြစ်သည်။ ယေရှုခရစ်သည် ပါဝလု၏
တမန်တော်ဖြစ်မှု၏ အရင်းအမြစ်ဖြစ်သည် (၂ ကော ၁:၁)။ သူ (ယေရှုခရစ်) သည် ပါဝလု၏
တမန်တော်သတင်းစကား၏ အကြောင်းအရာ (၄:၅–၇) အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်သူများကို
ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခဲ့သည် (၅:၁၇–၁၉)။ ဤကောင်းချီးပေးခြင်းတွင်
ယေရှုခရစ်၏ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို
အလေးပေးထားသည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်တွင် ဆက်သွယ်ရေး သို့မဟုတ်
အတူတကွ ဆက်နွယ်မှုကို ဖန်တီးပေးသူဖြစ်ပြီး ကယ်တင်ခြင်း၏ တံဆိပ်နှင့်
အာမခံချက်ဖြစ်သည် (၁:၂၂၊ ၃:၃၊ ၅:၅ နှိုင့်နှိုင်း)။ ကျေးဇူးတော်၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊
ဆက်သွယ်ရေးတို့သည် လူသားများအတွက် သဘာဝအတိုင်း မရှိချေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏
အဖွဲ့ဝင်များထံမှ ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်များအဖြစ် အသင်းတော်သို့ စီးဆင်းလာသည်။
ဤလက်ဆောင်များသည် ကောရိန်သုအသင်းတော်ကို ကုစားပေးနိုင်ပြီး သခင်ဘုရား
ပြန်လာချိန်တွင် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက် ပြည့်စုံရန် ပြင်ဆင်ပေးနိုင်သည်။
Paul closes the letter with a greeting from all
of God’s people (“the saints” or “holy ones”; v. 13), that is to say, from the
church members in Macedonia where he was located when he wrote the letter. The
greetings at the end of Paul’s Epistles emphasize the solidarity and oneness of
the Christian church. The benediction is expressed using a Trinitarian formula
(v. 14). He invokes the blessings of the Lord Jesus Christ, God, and the Holy
Spirit. It is only in this book that Paul employs the Trinitarian formula in
the epilogue to highlight the distinctive roles of the Godhead in the work of
salvation (cf. Rom. 16:27; 1 Cor. 16:23–24; Gal. 6:18). Second Corinthians is
replete with high emotive language used to depict Paul’s affection for the
wayward Corinthians (2 Cor. 2:4; 6:6, 11–12; 11:11; 12:15). The unusual order
of the Trinity is prominently functional (Jesus Christ, God, and the Holy
Spirit). Jesus Christ is the source of the apostleship of Paul (2 Cor. 1:1). It
was through Him—the content of Paul’s apostolic message (4:5–7)—that God
reconciled believers to Himself (5:17–19). In this benediction, the saving
grace of Jesus Christ and the love of God are emphasized. The Holy Spirit is
the One who creates fellowship or communion in the church and is the seal and
guarantee of salvation (1:22; cf. 3:3; 5:5). Grace, love, and communion are not
natural to human beings, but they flow to the church from the members of the
Godhead as divine gifts. These were the gifts that could heal the church in
Corinth and that would prepare it for the realization of the Christian hope at
the return of the Lord.
No comments:
Post a Comment