ကောရိန္သု​ဩဝါဒစာ​ပဌမစောင်-၁ကော-1 Corinthians – 1 Cor.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
အခန်းကြီး - ၇
အခန်းကြီး - ၈
အခန်းကြီး - ၉
အခန်းကြီး - ၁၀
အခန်းကြီး - ၁၁
အခန်းကြီး - ၁၂
အခန်းကြီး - ၁၃
အခန်းကြီး - ၁၄
အခန်းကြီး - ၁၅
အခန်းကြီး - ၁၆

၁ ကောရိန္သု

နိဒါန်း

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ပတ်လီ၏ ဧဝံဂေလိစာများအားလုံးနှင့်အမျှ၊ ကောရိန္သုမြို့သားခရစ်ယာန်များသို့ ဤစာသည် မူလက ခေါင်းစဉ်တစ်ခုမျှ မပါရှိခဲ့ပါ။ ပတ်လီ၏ စာများကို ကူးယူ၍ အသင်းတော်အချင်းချင်း မျှဝေလာသည့်အခါ၊ စာအုပ်ကြီးအတွင်း စာတစ်စောင်နှင့်တစ်စောင် ခွဲခြားနိုင်ရန် ခေါင်းစဉ်များ ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။ အဟောင်ဆုံး လက်ရှိတွေ့ရှိရသော စာမူတွင် “ကောရိန္သုသို့ အ” ဟူ၍ ခေါင်းစဉ်တပ်ထားသည်။ အဖွင့်နှုတ်ဆက်စကားအရ နောက်ပိုင်းကူးယူသူများက ပတ်လီကို ရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့ကြပြီး၊ အချို့က သူ့ကို “တမန်တော်” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသူ” ဟုလည်း ထပ်မံဖော်ပြခဲ့ကြသည်။ ရာစုနှစ်များတစ်လျှောက် ကူးယူသူများက နောက်ထပ်ဖော်ပြချက်များ ထည့်သွင်းခဲ့ကြပြီး၊ စာကို မည်သည့်နေရာတွင် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆသည်ကို စာအဆုံးတွင် ထည့်သွင်းရေးသားခဲ့ကြသည် (အများစုက ဧဖက်မြို့၊ အချို့က ဖိလိပ္ပိမြို့ဟု မှားယွင်းစွာ ရေးသားခဲ့သည်)။ ခေါင်းစဉ်မျိုးစုံ ရှိသော်လည်း၊ စာမူအားလုံးက ဤစာကို “ကောရိန္သုသို့ အ” သို့မဟုတ် “၁ ကောရိန္သု” ဟု ဖော်ပြထားပြီး၊ ကောရိန္သုသားများသို့ ပတ်လီက ဤစာတစ်စောင်တည်း ရေးသားခဲ့ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။

1 CORINTHIANS

INTRODUCTION

Title and Authorship. Like all of Paul’s Epistles, this letter to the believers in the city of Corinth did not originally have a title attached to it. As Paul’s letters began to be copied and shared with other congregations, titles were added to help separate and distinguish one text from another in the larger collection of Paul’s letters. “To the Corinthians A” is the title found in the oldest extant manuscript of the epistle. Based on the information in the opening salutation, later scribes identified Paul as the author, with some describing him further as an “apostle” and/or as “holy.” Over the centuries, other scribes added further descriptions, even including in the subscript their thoughts on where they believed the letter had been written, often Ephesus, with others erroneously suggesting Philippi. While there is some variety among the titles, all the manuscripts identify this epistle as either “Corinthians A” or “First Corinthians,” indicating that this was not the only epistle that Paul wrote to the Corinthians.

 

ပတ်လီက ၁ ကောရိန္သုကို ရေးသားခဲ့သည်ကို ပညာရှင်အနည်းငယ်သာ ငြင်းဆိုကြသည်။ စာအဖွင့်ကြောင်းများတွင် သူကိုယ်တိုင် ရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး၊ အမှုတော်ဖော် ဆော့သတနိတ်ကို ပူးတွဲဖော်ပြထားသည်။ ဆော့သတနိတ်ကို ကောရိန္သုသားများ သိကြသည်ဖြစ်၍ စာရေးရာတွင် ကူညီသူ သို့မဟုတ် စာရေးသူအဖြစ် ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ စာတစ်စောင်လုံးတွင် ပတ်လီက အဓိကရေးသားသူဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ထင်ရှားသည်။ ကောရိန္သုသားများ ရင်ဆိုင်ကြုံတွေ့နေရသော ပြဿနာများကို ရင်ဆိုင်ရင်း သူသည် သူတို့ထံတွင် သူ၏ သီးခြားအမှုတော်များကို ရည်ညွှန်းသည် (၁ ကော ၁:၁၃–၁၅)။ စာရေးနေသူမှာ သူပင်ဖြစ်ကြောင်း ပင်ဖော်ပြသည် (၄:၁၄)။

Few scholars dispute the fact that Paul wrote 1 Corinthians. He identifies himself as the author in the opening verses of the letter along with Sosthenes, a ministerial colleague. Sosthenes is likely mentioned because he was known to the Corinthians and may have helped Paul in some way with the letter as a scribe. Whatever the case, throughout the letter Paul clearly reveals his role as the primary writer. While confronting some of the problems the Corinthians faced, he refers to his specific actions among them (1 Cor. 1:13–15). He even refers to himself as the one addressing them in the letter (4:14).

 

ရေးသားခဲ့သည့်အချိန်။ ပတ်လီက ၁ ကောရိန္သုကို အေဒီ ၅၅ ခုနှစ်ဝန်းကျင်တွင်၊ သူ၏ တတိယမြောက် ဓမ္မခရီးစဉ်အတွင်း ဧဖက်မြို့တွင် နေထိုင်စဉ် ရေးသားခဲ့သည်။ ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် ကောရိန္သုအသင်းတော်ကို တည်ထောင်ပြီးနောက်၊ ပတ်လီက မြို့ကို စွန့်ခွာကာ အန္တိအုတ်သို့ ပြန်သွားခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁–၁၁၊ ၁၈)။ လမ်းတွင် ဧဖက်မြို့သို့ ခဏမျှ ရပ်တန့်ခဲ့ရာ အပြုသဘောဆောင်သော တုံ့ပြန်မှုရရှိသဖြင့် ပြန်လည်လာရောက်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁၉–၂၁)။ ထိုအချိန်တွင် ကောရိန္သုအသင်းတော်၌ စိန်ခေါ်မှုများ ရှိနေကြောင်း သတင်းကြားခဲ့ရသည်။ ၁ ကောရိန္သုကို ထိုပြဿနာများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ စာအဆုံးတွင် ပတ်လီက သူ၏ အခြေအနေကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ပင်တေကုတ္တနေ့အထိ ဧဖက်မြို့တွင် နေမည်၊ အကြောင်းမှာ ထိရောက်သော အမှုတော်အတွက် တံခါးကြီး ဖွင့်လှစ်ထားပြီး ဆန့်ကျင်သူများလည်း များပြားနေသည်ဟု ဆိုသည် (၁ ကော ၁၆:၈–၉)။

Date. Paul appears to have written 1 Corinthians around A.D. 55 while residing in the city of Ephesus during his third missionary journey. After founding the church in Corinth during his second missionary journey, Paul left the city to return to Antioch in Syria (Acts 18:1–11, 18). A brief, but positive, stop in Ephesus along the way prompted him to return to Ephesus (Acts 18:19–21). It was during that time that news reached Paul regarding some challenges facing the church in Corinth. First Corinthians was written in response to those problems. At the end of the letter, Paul revealed his circumstances at the time of his writing by telling the Corinthians that his plans at the moment were to stay in Ephesus until Pentecost, because a significant door for effective work was open and there were many who opposed him (1 Cor. 16:8–9).

 

နောက်ခံသမိုင်း။ ပတ်လီ သိခဲ့သော ကောရိန္သုမြို့သည် ဂရိသမိုင်းတွင် ထင်ရှားသော မြို့ပြ-နိုင်ငံ မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ယူလီယမ်စီဇာက အေဒီ ၄၄ ခုနှစ်တွင် ရောမကိုလိုနီအဖြစ် ပြန်လည်တည်ထောင်ခဲ့သော မြို့ဖြစ်သည်။ ရောမတပ်များက အေဒီ ၁၄၆ ခုနှစ်တွင် ရှေးမြို့ကို ဖျက်ဆီးခဲ့ပြီး နှစ်ပေါင်းတစ်ရာကျော် စွန့်ပစ်ထားခဲ့သည်။ ဂရိပင်လယ်မြေနှင့် ပဲလော့ပါနီးဆွဲ ကျဉ်းမြောင်းသော မြေနေရာချင်းဆက်တွင် မဟာဗျူဟာကျသော တည်နေရာကြောင့်၊ ရောမကောရိန္သုသည် ရှေးခေတ်မြေထဲပင်လယ်၏ အဓိက ကုန်သွယ်ရေးဗဟိုပြန်ဖြစ်လာရန် ကာလကြာမြင့်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ မြောက်-တောင် ကုန်သွယ်လမ်းကို ထိန်းချုပ်ရုံမျှမက၊ အရှေ့ဘက် ဆင်ခေးယားဆိပ်ကမ်း၊ အနောက်ဘက် လေခေးယံဆိပ်ကမ်းနှစ်ခုတို့ဖြင့် အေဂျီယံပင်လယ်နှင့် အိုင်ယိုနီယံပင်လယ်ကို ဆက်သွယ်ထားသော အရှေ့-အနောက် ကုန်သွယ်လမ်းကိုလည်း ထိန်းချုပ်ထားသည်။ ပဲလော့ပါနီးဆွဲ တောင်ဘက်စွန်းရှိ အန္တရာယ်များသော ရေလမ်းကို ရှောင်ရှားလိုသော ကုန်သည်များက ကောရိန္သုတွင် ကုန်ပစ္စည်းများကို ဆိပ်ကမ်းတစ်ခုမှ တစ်ခုသို့ ပို့ဆောင်ရန် ကုန်ကျစရိတ်ကို ပေးဆပ်ရကျိုးနပ်သည်ဟု ယူဆကြသည်။

Backgrounds. The city of Corinth known to Paul was not the fabled city-state of Greek history, but the city that Julius Caesar refounded as a Roman colony in 44 B.C. The armies of Rome destroyed the earlier city in 146 B.C., and it was abandoned for more than a hundred years. Due to its strategic location on the narrow land bridge connecting mainland Greece with the Peloponnese peninsula, it did not take long for Roman Corinth to quickly reestablish itself as a major center of trade in the ancient Mediterranean. It not only controlled the trade routes running north and south, but with two harbors—the port of Cenchreae in the east and Lechaeum in the west—it also controlled the east-west trade route connecting the Aegean and Ionian Seas. Rather than risk transporting their cargo around the notoriously dangerous southern tip of the Peloponnesus, merchants preferred to pay the necessary costs to transfer their goods from one port to another in Corinth instead.

 

စီးပွားရေးအခွင့်အလမ်းများနှင့်တကွ လူမှုရေးတက်လှမ်းနိုင်ခြင်း၏ဖြစ်နိုင်ခြေတို့က အမျိုးမျိုးသောလူမျိုးနွယ်များကို ကောရိန်သို့ ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ထိုမြို့သည် အငြိမ်းစားစစ်မှုထွက်များ၊ ရောမလူမျိုး၊ ဂရိလူမျိုး၊ လက်မှုပညာသည်များ၊ လွတ်မြောက်လာသော ကျွန်များ၊ ကျွန်များနှင့် ဂျူးလူမျိုးအများအပြားပါဝင်သည့် မတူကွဲပြားသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတစ်ခု အလျင်အမြန်ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလု ထိုမြို့သို့ရောက်ရှိလာချိန်တွင် လူဦးရေသည် တစ်သိန်းခန့်သို့ တိုးပွားလာခဲ့ပြီး ရောမအင်ပါယာ၌ အကြီးဆုံးနှင့် အရေးအပါဆုံးမြို့များထဲမှ တစ်မြို့အဖြစ် ရောက်ရှိနေခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

The opportunity of financial prosperity, and with it the possibility of upward social mobility, attracted all sorts and nationalities of people to Corinth. It quickly became a diverse melting pot of retired veterans, Romans, Greeks, artisans, freedmen, slaves, and even a large number of Jews. By the time Paul visited the city, the population had grown to around a hundred thousand people, making it one of the larger and more important cities in the Roman Empire.

 

ထိုမြို့၏ စီးပွားရေးပြန်လည်နာလန်ထခြင်းသည် အခြားအကျိုးကျေးဇူးများကိုပါ ယူဆောင်လာခဲ့ပြီး မြို့၏အရေးပါမှုကို ပိုမိုတိုးပွားစေခဲ့သည်။ ရောမအင်ပါယာက ထိုမြို့ကို အာခဲယခရိုင်၏ မြို့တော်အဖြစ် သတ်မှတ်ပေးခြင်းဖြင့် ကောရိန်သုံးမြို့ကို ဆုချခဲ့သည်။ ဤသည်က ကောရိန်သုံးမြို့ကို နိုင်ငံရေးအရ အရေးပါစေခဲ့သည်။ ထို့ပြင် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်းနှင့် သူ၏လူများလည်း ထိုမြို့၌ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲပြီးလျှင် ဒုတိယအရေးပါဆုံး ဂရိလူမျိုးတစ်မျိုးလုံးပါဝင်သည့် အားကစားပွဲတော်ဖြစ်သော ဣသမုတ်အားကစားပွဲလည်း ကောရိန်သုံးမြို့သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ဤအားကစားပွဲတော်ကို နှစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ကျင်းပပြုလုပ်ပြီး နိုင်ငံခြားသားများကို အလွန်များပြားစွာ ဆွဲဆောင်နိုင်ခဲ့သဖြင့် မြို့အတွက် ဝင်ငွေအရင်းအမြစ်တစ်ခု ထပ်မံဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

The economic revival of the city brought other benefits that increased its significance even more. Rome rewarded the city by designating it the capital of the province of Achaea. This made Corinth important politically. It also meant that the Roman governor and his attendants would reside in the city. The Isthmian Games, the Panhellenic athletic festival second only to the Olympics in importance, also returned to Corinth. These games, which were held once every two years, attracted large crowds of foreigners and generated yet another source of revenue for the city.

 

အတော်လတ်ဆတ်သော မြို့တစ်မြို့ဖြစ်သည့်အလျောက် ကောရိန်သုံးမြို့သည် မြေထဲပင်လယ်တစ်လျှောက်ရှိ အလွန်ရှေးကျပြီး ဓလေ့ထုံးတမ်းကို လေးလေးနက်နက်ကိုင်းရှိုင်းသော မြို့အများစုထက် နိုင်ငံခြားသားများကို ပိုမိုကြိုဆိုတတ်သည်နှင့် အတွေးအခေါ်သစ်များကို ပိုမိုလက်ခံတတ်သည်။ ဤသည်က ထမြောက်တော်မူပြီးသော ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားသည် မြို့သူမြို့သားများအကြား လက်ခံမှုကောင်းများ ရရှိနိုင်သည့် မျှော်လင့်ဖွယ်နေရာတစ်ခုဖြစ်စေခဲ့သည်။ ပါတ်လက် ထိုမြို့၌ ပြုသော ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းအမှုမှာ ထင်ရှားသောသက်သေဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ကောရိန်သုံးမြို့၏ မတူကွဲပြားမှုကို လက်ခံလာနိုင်စွမ်းသည် ဧဝံဂေလိတရားအမှုအတွက် စိန်ခေါ်မှုများလည်း ရှိခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်လာကြသော တပါးအမျိုးသားတို့ထဲမှ အချို့သည် ဧဝံဂေလိတရားနှင့် မကိုက်ညီသည့် အခြားအတွေးအခေါ်များနှင့် အလေ့အကျင့်များကိုလည်း ပိုမိုလက်ခံလာနိုင်သည်။ ပါတ်လက် ကောရိန်သုံးသားများထံ စာပေးစာယူဆက်သွယ်ရာတွင် သူ၏အမှုတော်အတွင်း ဤအခြေအနေနှစ်ရပ်လုံးကို ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်မှာ ထင်ရှားလှသည်။

As a relatively new city, Corinth was far more welcoming of the presence of foreigners and open to new ideas than most of the much older tradition-conscious cities across the Mediterranean. This made Corinth a promising location for the message of the risen Christ to find a receptive audience among the city’s population, as is evident in Paul’s evangelistic work in the city. At the same time, however, the openness to diversity in Corinth also had its challenges for the work of the gospel. It meant that some of the Gentiles who had come to faith in Christ in Corinth might have also been more open and accepting of other ideas and practices that were not in harmony with the gospel. It is evident in Paul’s correspondence with the Corinthians that he experienced both of these circumstances during his ministry in Corinth.

 

တမန်တော်ဝတ္ထုအရ၊ ပတ်လီက ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် ကောရိန္သုမြို့သို့ ပထမဆုံးရောက်ရှိခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁–၁၈)။ ဘာနဘမဟုတ်ဘဲ ဤတစ်ကြိမ်တွင် သီလမြို့သား ဆီလက်နှင့်အတူ ယခင်တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များကို ပြန်လည်လည်ပတ်ခဲ့သည်။ လုတ္တရာမြို့တွင် တိမောသေက အဖွဲ့သို့ ပါဝင်လာခဲ့ပြီး၊ တြိုအာမြို့တွင် လုကာက ပါဝင်လာခဲ့သည်ဟု ယူဆရသည်။ မက္ကေဒေါနိယသို့ လာရောက်ရန် ရူပါရုံအရ တုံ့ပြန်ပြီး၊ ပတ်လီနှင့် အဖွဲ့သားများက ဖိလိပ္ပိနှင့် သက်သာလောနိကမြို့များတွင် အသင်းတော်များ တည်ထောင်ခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိဟောပြောမှုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော အခက်အခဲများကြောင့် ထိုမြို့နှစ်ခုလုံးမှ ထွက်ပြေးခဲ့ရသည်။ ဘေရဲနှင့် အာသင်မြို့များတွင် ခဏမျှနေပြီးနောက် ကောရိန္သုမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။

According to the book of Acts, Paul first visited Corinth during his second missionary journey (Acts 18:1–18). Rather than traveling with Barnabas, this time Paul was accompanied by Silas as they revisited the churches which Paul had founded on his previous journey. Timothy joined the missionary team in Lystra, and Luke appears to have done the same in Troas. After responding to a vision urging him to come to Macedonia, Paul and his colleagues traveled to Philippi and Thessalonica, where they founded churches. Due to difficulties that arose in response to his evangelistic efforts, Paul ultimately was forced to leave both of these cities. After brief stays in Berea and Athens, he finally arrived in the city of Corinth.

 

ကောရိန္သုသို့ ရောက်သောအခါ ပတ်လီက အာကွီလနှင့် ပရိစိလတို့ ယုဒဇနီးမောင်နှံကို တွေ့ဆုံခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဧအန်ကြောဒို ကလောဒိယက အေဒီ ၄၉ ခုနှစ်တွင် ထုတ်ပြန်သော အမိန့်ကြောင့် ရောမမြို့မှ ယုဒလူမျိုးအားလုံးကို နှင်ထုတ်ခဲ့သဖြင့် မကြာမီရောက်ရှိလာသူများ ဖြစ်သည်။ အာကွီလနှင့် ပရိစိလတို့သည် တဲထိုးလုပ်ငန်းဖြင့် အသက်မွေးကြပြီး မြို့တွင် ဆိုင်ဖွင့်ထားသည်။ ပတ်လီလည်း ထိုအလုပ်ကို လုပ်သဖြင့် သူတို့နှင့် အတူနေထိုင်ကာ အလုပ်လုပ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁–၃)။ ထိုကာလတွင် ပတ်လီက တရားတောင်တွင် ယေရှုသည် ပဋိညာဉ်တည်းဟူသော ခရစ်တော်ဖြစ်ကြောင်း အင်အားရှိစွာ ကြေညာခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၄–၅)။ အချို့က လက်ခံခဲ့သော်လည်း အခြားယုဒများက ပြင်းထန်စွာ ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပတ်လီက တပါးအမျိုးသားများထံ လှည့်ခဲ့ပြီး ကောရိန္သုသားများစွာ ယုံကြည်ကာ နှစ်ခြင်းခံခဲ့ကြသည်။

On arriving in Corinth, Paul met Aquila and Priscilla, a Jewish couple who had themselves just recently arrived in the city from Rome because of a decree issued by Emperor Claudius in A.D. 49. The decree had banished all Jews from the capital. Aquila and Priscilla were tentmakers by trade and had set up a shop in the city. Since Paul was of the same trade, he ended up staying and working with them (Acts 18:1–3). During this time, Paul attended the synagogue and powerfully proclaimed that Jesus was the promised Messiah/Christ (Acts 18:4–5). While some accepted his message, other Jews rose up in strong opposition. In response, Paul turned to the Gentiles and many Corinthians believed and were baptized.

 

ပတ်လီ၏ ဧဝံဂေလိဟောပြောမှုကို ရပ်တန့်စေလိုသော ယုဒများက အုပ်ချုပ်ရေးမင်း ဂလ္လိယိုရှေ့တွင် တရားစွဲဆိုရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ဂလ္လိယိုသည် ရောမဒဿနပညာရှင် ဆီနီကာ၏ ညီဖြစ်သူဖြစ်ပြီး အေဒီ ၅၁ ဇူလိုင်လမှ ၅၂ ဇူလိုင်လအထိ ထိုရာထူးတွင် ရှိခဲ့ကြောင်း ရှေးဟောင်းမှတ်တမ်းများအရ သိရသည်။ ထို့ကြောင့် ပတ်လီသည် ထိုကာလတွင် ကောရိန္သုမြို့၌ ရှိနေခဲ့သည်။ ယုဒများ စွဲဆိုခဲ့သော အမှုသည် ဂလ္လိယို၏ ရာထူးစတင်ချိန်အစောပိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်ခဲ့ခြေယူရသည်။ ယုဒများ စိတ်ပျက်စရာမှာ ဂလ္လိယိုက အမှုကို ပယ်ချခဲ့ပြီး၊ ယုဒဘာသာရေးအချင်းချင်း အငြင်းပွားမှုသာဖြစ်ပြီး ရောမဥပဒေနှင့် မသက်ဆိုင်ကြောင်း ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁၂–၁၆)။ ပတ်လီက မြို့တွင် လေးလံချိနှစ်ဝက် (၁၈ လ) နေထိုင်ခဲ့ပြီး (တမန် ၁၈:၁၁)၊ အမိန့်ချမှတ်ခံရပြီးနောက် ရက်များစွာ ထပ်မံနေထိုင်ကာ အေဒီ ၅၂ နွေဦးတွင် ထွက်ခွာခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (တမန် ၁၈:၁၈)။

Hoping to end Paul’s evangelistic efforts, local Jews attempted to bring legal charges against Paul before the governor, a man named Gallio. Ancient records indicate that Gallio, who was the younger brother of the famous Roman Stoic philosopher Seneca, held this position from July A.D. 51 to July A.D. 52. This indicates that Paul would have been in Corinth during that time. The charges leveled against Paul likely occurred in the early stages of Gallio’s proconsulship. Much to the chagrin of the Jews, however, Gallio dismissed the case. It appeared to him to be merely a religious dispute among Jews with no bearing on Roman civil law (Acts 18:12–16). Paul ended up spending eighteen months in the city (Acts 18:11) before ultimately heading back to Antioch in Syria. Since he stayed on for many days after his acquittal, he may have left in the spring of A.D. 52 (Acts 18:18).

 

ရှုရိယသို့ ပြန်လည်ထွက်ခွာရာလမ်းတွင် ဧဖက်မြို့သို့ ခဏမျှ ရပ်တန့်ခဲ့သည်။ ယုဒများ၏ ဧဝံဂေလိတုံ့ပြန်မှု ကောင်းမွန်ခဲ့သဖြင့် ရှုရိယတွင် ကိစ္စပြီးဆုံးပါက ပြန်လာမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁၉–၂၁)။ ထိုကတိအတိုင်း တတိယခရီးစဉ်တွင် ဧဖက်မြို့သို့ ပြန်လာခဲ့ပြီး၊ အခွင့်အလမ်းကောင်းသဖြင့် အေဒီ ၅၅ ခုနှစ်အထိ သုံးနှစ်နီးပါး နေထိုင်ခဲ့သည် (တမန် ၁၉:၈၊ ၁၀၊ ၂၀:၃၁)။

On his way to Syria, Paul briefly stopped in Ephesus. Since the initial response of the Jews to the gospel message was positive, Paul promised to return once he settled his business in Syria (Acts 18:19–21). True to this word, he returned to the city during this third missionary journey. The opportunity in Ephesus was apparently so promising that Paul remained there for nearly three years, until A.D. 55 (Acts 19:8, 10; 20:31).

 

ပတ်လီ မရှိစဉ် ကောရိန္သုခရစ်ယာန်များတွင် ပြဿနာများ ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့သည်။ ပထမဆုံး သတင်းကို မည်သို့ရရှိခဲ့သည်ကို မသေချာသော်လည်း၊ ပတ်လီက စာတစ်စောင် ရေးသားပို့ဆောင်ခဲ့သည် (၁ ကော ၅:၉ တွင် ရည်ညွှန်းထားပြီး ယခု မတွေ့ရှိရတော့ပါ)။ ထို့နောက် ခလောဣ၏ လူများ (၁:၁၁) က ဧဖက်သို့ လာရောက်ပြီး အသင်းတော်အတွင်း ကွဲပြားခြားနားမှုနှင့် ပါတီပြိုင်စိတ် ဖြစ်ပေါ်နေကြောင်း သတင်းပို့ခဲ့သည် (၁:၁၂–၁၅၊ ၁၁:၁၈)။ ထိုအချိန်တူတူပင် အသင်းတော်မှ စီးပွားရေးကိုယ်စားလှယ် သုံးဦး ရောက်ရှိလာပြီး အခြေအနေကို သူတို့ဘက်မှ ရှင်းပြခဲ့ကြသည် (၁၆:၁၇–၁၈)။ သူတို့က အသင်းတော်မှ အကြံဉာဏ်တောင်းထားသော စာလည်း ယူဆောင်လာခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ၇:၁)။ ဤအခြေအနေများကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ပတ်လီက ဒုတိယမြောက်စာဖြစ်သော ယခု ၁ ကောရိန္သုဟု ခေါ်ဆိုရသော စာကို ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ ကောရိန္သုသားများသို့ ပတ်လီ၏ စာဆိုမှုလုပ်ငန်းတစ်ခုလုံးကို ပိုမိုအသေးစိတ်သိရှိလိုပါက ၂ ကောရိန္သု နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ။

Several problems had arisen among the believers in Corinth during Paul’s absence. Although it is uncertain how Paul first learned of these problems, it is clear that he responded by writing them a letter. Paul refers to this earlier letter in 1 Corinthians 5:9, but unfortunately it no longer exists. Sometime after that, Paul received a report from a group of individuals identified as people associated with Chloe (1:11). Some commentators and translators take this as a reference to Chloe’s household, while others refer to them more generically as “Chloe’s people.” The Greek simply has a genitive article followed by Chloe’s name. They had apparently traveled to Ephesus on business in her behalf. They informed Paul that during his absence dissension had arisen among the believers and a spirit of factionalism was undermining the church (1:12–15; 11:18). At about that same time, three official delegates from the church also arrived in Ephesus sharing their own perspective on the situation in Corinth (16:17–18). They also brought a letter from the church asking for Paul’s advice on several issues (cf. 7:1). It is in response to these circumstances that Paul wrote a second letter to the Corinthians, the letter now known as 1 Corinthians. For a fuller discussion of Paul’s correspondence with the Corinthians, see 2 Corinthians: Introduction.

 

ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုသည် ရောမရိုးရာဘာသာမြို့တစ်မြို့၌ နေထိုင်နေရပုံ၊ ထိုမြို့၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု၊ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၊ လူ့ဉာဏ်ပညာကို လွန်စွာစိတ်ဝင်စားမှုတို့၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိနေသည်ကို ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သိရှိရသည်။ ဤသင်းပုံစာကို စေ့စေ့စပ်စပ်လေ့လာကြည့်သောအခါ၊ ပါဝလု၏ အဓိကစိတ်ဝင်စားမှုမှာ ထိုနေရာတွင် ခရစ်ယာန်ဘဝကို မည်သို့နေထိုင်ရမည်ကို ယုံကြည်သူများအား ညွှန်ကြားခြင်းဖြစ်သည်မှာ ထင်ရှားလာသည်။ ဤသင်းပုံစာတစ်လျှောက်လုံးတွင် အလေးပေးထားသည်မှာ ခရစ်တော်၏အသင်းတော်ကို သမ္မာကျမ်းစာအရ နားလည်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ထိုအသင်းတော်သည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်ပြီး၊ ဝိညာဉ်ရေးရာအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုဖြစ်၍၊ သခင်ဘုရားနှင့် အချင်းချင်းထံ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် စည်းလုံးညီညွတ်ကာ၊ ဘုရားသခင်၊ ခရစ်တော်နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်ကို အခြေခံထားသည်။

Theology and Purpose. In 1 Corinthians we learn about the experience of a community of Christian believers living in a Roman pagan city under the influence of its idolatry, immorality, and a deep interest in human wisdom. As we examine the letter, it becomes clear that Paul’s primary interest was on instructing believers how to live the Christian life in such a setting. The emphasis throughout the letter is on the biblical understanding of the church of Christ. It is the body of Christ, a spiritual community united in love to the Lord and to each other, grounded in the work of God, Christ, and the Spirit.

 

၁. အသင်းတော်နှင့် တြိယတည်ဘုရားသခင် အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်၏ရလဒ်ဖြစ်ပြီး၊ ဤမြေကြီးပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ အဖိုးတန်ဆုံးပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည် (၂:၇)။ ထိုအသင်းတော်သည် ခမည်းတော်နှင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာအသေခံခဲ့သော ခရစ်တော်၏အမှုတော်အားဖြင့် ပြည့်စုံလာသော ဘုရားသခင်၏ဉာဏ်ပညာ၏ရလဒ်ဖြစ်သည် (၁:၁၈-၂၅)။ ထိုဉာဏ်ပညာကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏အမှုတော်အားဖြင့် ယုံကြည်သူများထံ ဗျာဒိတ်ပေးထားသည် (၂:၁၀)။ ဘုရားသခင်၏ဘုန်းကြီးသောအစီအမံတွင် ခရစ်တော်အားဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ရွေးနုတ်ခြင်းပါဝင်သည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ပသခါပွဲသိုးသငယ်ဖြစ်၍ အသေခံတော်မူခဲ့သည် (၅:၇၊ နှိုင်းယှဉ် ၆:၂၀၊ ၇:၂၃) နှင့် “ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များအတွက် အသေခံတော်မူခဲ့သည်” (၁၅:၃)။ ခရစ်တော်အတွင်းရှိ ဘုရားသခင်၏ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် နက်နဲသောအရာကို သဘာဝလူသားတို့၏ မစွမ်းနိုင်မှုကို ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ကျော်လွှားနိုင်ခဲ့သည် (၂:၁၂)။

1. The Church and the Trinity. The church is the result of the saving activity of God and is His most valuable possession on earth (2:7). It is the result of the wisdom of God brought to fruition through the work of the Father and the crucified Christ (1:18–25), and it is revealed to believers through the work of the Spirit (2:10). The divine plan included the redemption of humanity through Christ, our Passover who was sacrificed (5:7; cf. 6:20; 7:23) and “died for our sins” (15:3). The natural human inability to grasp and understand the wisdom or mystery of God in Christ is overcome through the Spirit of God (2:12).

 

ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်၏အသင်းတော် သို့မဟုတ် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာကို ဖွဲ့စည်းကြပြီး၊ သူတို့သည် “သခင်ယေရှုခရစ်၏နာမ” တော်အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ “ကျွန်ုပ်တို့ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်” အားဖြင့်လည်းကောင်း၊ ဆေးကြောခြင်း၊ သန့်ရှင်းခြင်း၊ တရားဓမ္မရှိခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်း ခံကြရသည် (၆:၁၁) ဟု ဆိုသည်—ဘုရားသခင်၏ သုံးပါးတစ်ဆူလုံး အပြစ်သားများကို ကယ်တင်ရာတွင် ကိုယ်တိုင်ပါဝင်ဆောင်ရွက်ထားသည်။ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းကြီးသောအမှုတော်နှင့် လူ့နှလုံးသားထဲတွင် ထိရောက်စွာဆောင်ရွက်သော ဝိညာဉ်တော်၏အမှုတော်၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ ထိုအသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ဉာဏ်ပညာကို သိုလှောင်ရာနေရာဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာအဖွဲ့ဝင်များကို ခမည်းတော်၊ မယ်ရှိယာ၊ အသင်းတော်တည်ဆောက်ရန် လက်ဆောင်များပေးသနားတော်မူသော ဝိညာဉ်တော်တို့၏ အမှုတော်အားဖြင့် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်ညှိနှိုင်းထားသည်။ အသင်းတော်ကို ပျက်စီးစေရန်ကြိုးပမ်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို တိုက်ရိုက်တိုက်ခိုက်ခြင်းပင်ဖြစ်သည် (၃:၁၆-၁၇)။

Those who believe constitute the church of Christ or the body of Christ and they are washed, sanctified, and justified in “the name of the Lord Jesus” and “by the Spirit of our God” (6:11)—the three members of the Godhead are personally and directly involved in the salvation of sinners. The church is the result of the majestic work of God through Christ and the effective work of the Spirit in the human heart. It is the depository of the wisdom of God. The members of Christ’s body have been joined together through the work of the Father, the Messiah, and the Spirit who gives gifts that contribute to the building up of the church. Any attempt to damage the church is considered a frontal attack on God (3:16–17).

 

၂. အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှု အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် လူ့ဉာဏ်ပညာ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အမှန်တရားများနှင့် မမှန်ကန်သောဘုရားများ ပြည့်နှက်နေသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ဘုရားသခင်ထံမှ ထူးခြားသောဖြစ်ရပ်တစ်ခုအဖြစ် ခွဲခြားထားသည်—ယုံကြည်ချက်အမျိုးမျိုးနှင့် မှောင်မိုက်ခြင်း၏ ဈေးကွက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် လူမျိုးရေး၊ လူမှုရေး၊ ကျားမ အထက်စီးဆန်မှုများကို ခမည်းတော်၊ ခရစ်တော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်အားဖြင့် ကျော်လွှားထားသော ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော စည်းစည်းညီညီရှိမှုကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် သတိရှိရှိနေခြင်းနှင့် အဆက်မပြတ်သွန်သင်ခြင်းများ လိုအပ်သည်။ ပထမကောရိန်သင်းပုံစာတွင် ပါဝလုသည် အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသော အဓိကအန္တရာယ်အချို့ကို ဖြေရှင်းပေးထားပြီး၊ ယနေ့ခေတ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့လည်း ရင်ဆိုင်နေရသော အလားတူစိန်ခေါ်မှုများအတွက် လမ်းညွှန်ချက်များ ပေးထားသည်။

2. Unity of the Church. The unity of the church sets it apart as a unique phenomenon from God in a society characterized by a host of contradictory expressions of human wisdom and false gods—an ideological market of confusion and darkness. The church is a body within which ethnic, social, and gender superiority is overcome through the work of the Father, Christ, and the Spirit. In order to preserve such oneness, vigilance and constant instruction are required. In 1 Corinthians, Paul addresses some of the main threats to the unity of the church, providing the guidance needed as we face similar challenges today.

 

အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ အဓိကနှလုံးသားတွင် ခရစ်တော်၏လက်ဝါးကပ်တိုင်သတင်းစကားရှိသည်။ ပါဝလုအတွက် ဤသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် သူသည် ယေရှုခရစ်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာအသေခံခ └တော်မူခြင်းကိုသာ သူ၏သတင်းစကားတစ်လျှောက်လုံး၏ ဗဟိုချက်အဖြစ် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ကြေညာခဲ့သည် (၂:၂)။ ဤသတင်းစကားသည် ရိုမရိုးရာလူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အတွေးအခေါ်ကို ဆန့်ကျင်ပြီး၊ ဂရိလူမျိုးများအတွက် မိုက်မဲခြင်းဟု ယူဆခံရပြီး၊ ယုဒလူမျိုးများအတွက် သ Staceyတားပိတ်ဆို့ခြင်းဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့သော်လည်း လူ့ဉာဏ်ပညာကို ရှက်ကြောက်စေခဲ့သည် (၁:၂၁-၂၅)။ လူ့ဉာဏ်ပညာသည် အစစ်အမှန်ဘုရားသခင်ကို သိနိုင်စွမ်းမရှိ (၁:၂၁)။ ထိုဉာဏ်ပညာသည် လူများကို မာန်မာနနှင့် မောက်မာမှုဖြင့်သာ ပြည့်စေပြီး၊ သူတို့၏ဘဝတွင်းပြောင်းမှုမှ လွတ်မြောက်ရန် မစွမ်းနိုင်ခဲ့ပေ။ ထိုသို့သောအတွေးအခေါ်သည် ကောရိန်သုတ်အသင်းတော်အချို့ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသောအခါ၊ အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပျက်စီးစေသော ခွဲခြားမှုနှင့် အငြင်းပွားမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။

At the heart of the unity of the church is the message of the cross of Christ. For Paul, this was so important that he unequivocally stated that Jesus Christ crucified was the all-pervasive focus of his message (2:2). This message went against the thought of a pagan society and was considered foolishness by the Greeks and a stumbling block by the Jews. And yet it puts to shame human wisdom (1:21–25). Human wisdom is unable to know the true God (1:21); it only fills humans with pride and arrogance and is consequently unable to free them from their existential predicament. If such a way of thinking comes into the church, as it did among some of the Corinthians, it will cause divisions and contentions that damage the unit of the church.

 

ခရစ်တော်၏လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် အသင်းတော်ဘဝ၏ဗဟိုချက်တွင်ရှိလျှင် ခွဲခြားမှုနှင့် အငြင်းပွားမှုများသည် နေရာမရှိပေ။ သို့သော် ကောရိန်မြို့တွင် အချို့သည် သူတို့၏တရားဟောဆရာများနှင့် ဆရာများ၏ ဉာဏ်ပညာကြောင့် အလွန်အမင်းစွဲမှိတ်ခဲ့ကြပြီး သစ္စာခံအဖွဲ့များ ဖန်တီးခဲ့ကြသည် (၁:၁၂)။ လူပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် သူတို့၏လူ့စွမ်းရည်များကို ချီးကျူးခြင်းတွင် ပါဝလုသည် အသင်းတော်အတွင်း ခရစ်တော်နှင့် သူ၏အသင်းတော်၏ စည်းစည်းညီညီမှုကို ခြိမ်းခြောက်လာသော လူ့ဉာဏ်ပညာ၏ ဝင်ရောက်မှုကို တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ ပါဝလုက ဧဝံဂေလိတရားဟောဆရာများ၏အခန်းကဏ္ဍမှာ ခရစ်တော်နှင့် သူ၏အသင်းတော်၏ ကျေးကျွန်များဖြစ်ရန်သာဖြစ်သည်ဟု ပြင်းထန်စွာ ကြေညာခဲ့သည် (၄:၁-၃)။ လူအားလုံးသည် ယေရှု၏နာမ်တော်အားဖြင့် နှစ်ခြင်းခံကြပြီး သူတို့အားလုံးသည် ယေရှုနှင့်သာ ပိုင်ဆိုင်ကြသည် (၁:၁၃)။ ယေရှုသည် လူ့ဉာဏ်ပညာကို ရှက်ကြောက်စေခဲ့သည်—ဘုရားသခင်သည် မာနနှင့်မောက်မာမှုမဟုတ်ဘဲ၊ နှိမ့်ချခြင်း၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏အားနည်းချက်ကို အသုံးပြု၍ လူသားများကို အပြစ်၏ဘေးဒုက္ခမှ ရွေးနုတ်တော်မူခဲ့သည်ဟူသော အမှန်တရားကို ကမ္ဘာအား ဗျာဒိတ်ပေးခဲ့သည် (၁:၁၆-၂၁)။ လူ့ဉာဏ်ပညာဖြင့် မအောင်မြင်နိုင်ခဲ့သည်ကို ဘုရား၏နှိမ့်ချသောဉာဏ်ပညာဖြင့် အားလုံးအတွက် အောင်မြင်စေခဲ့သည်။ ဤဘုရားသခင်၏အောင်မြင်မှုသည် ယခုအသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုတွင်နှင့် ကောရိန်သုတ်အချို့က သံသယဝင်နေသော ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်တွင် မြင်နိုင်သည် (၁၅:၁၂)။

If the cross of Christ is at the center of the life of the church, division and contention are out of place. Yet, in Corinth some were claiming to have been so impressed by the wisdom of some of their preachers and instructors that they created loyalty clans (1:12). In this exaltation of individuals and their human skills, Paul saw the inroad of human wisdom within the church threatening the oneness of Christ and His church. Paul emphatically stated that the role of the preachers of the gospel is to be servants of Christ and His church (4:1–3). All are baptized in the name of Jesus and they all belong to Him (1:13). Jesus shamed human wisdom by revealing to the world that God used humility, the weakness of the cross, and not pride and arrogance as the means of redeeming humans from the plight of sin (1:16–21). What human wisdom could not accomplish, the humbleness of divine wisdom accomplished for all. This divine achievement is now visible in the oneness of the church and in the hope of the resurrection, which was also being questioned by some of the Corinthians (15:12).

 

အသင်းတော်သည် တစ်ဆူတည်းသောဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်ခြင်းတွင် စည်းလုံးညီညွတ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို တစ်ဆူတည်းဟု နားလည်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူများအား ရိုမရိုးရာဘာသာဘုရားများစွာကို နှစ်သက်စေရန် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ၊ တစ်ဆူတည်းသောအစစ်အမှန်ဘုရားသခင်ထံသို့ သစ္စာရှိရှိထားနိုင်စေသည်။ ရလဒ်မှာ ခရစ်တော်အားဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာငြိမ်းချမ်းခြင်းဖြစ်သည်။ ကောရိန်သုတ်ယုံကြည်သူများသည် တစ်ဆူတည်းသော ခရစ်ယာန်ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကြသည် (၈:၄-၆)။ ထို့ကြောင့် အချို့သည် မရှိသောဘုရားများအား ပူဇော်သက္ကာပေးထားသော အသားကို ရုပ်တုများရှိရာ ဘုရားကျောင်းများတွင် စားသုံးရန် ဆန္ဒရှိကြသည် (၈:၁၀)။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရာတွင် သူတို့သည် မမှန်ကန်သောဘုရားများ၏နောက်ကွယ်တွင် လှုပ်ရှားနေသော နတ်ဆိုးများနှင့် ထိတွေ့နေကြခြင်းဖြစ်သည် (၁၀:၂၀)။ နတ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ရိုက်ဖြစ်စေ၊ သွယ်ဝိုက်ဖြစ်စေ (ဘိုးဘွားစဉ်ဆက်ဝိညာဉ်များ သို့မဟုတ် နတ်ဝင်ခြင်း၊ စိတ်ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာများနှင့် ထိတွေ့ခြင်းအားဖြင့်) ဆက်ဆံခြင်းသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သောသခင်ခရစ်တော်နှင့် အသင်းတော်၏ဆက်ဆံရေးနှင့် လုံးဝမလိုက်ဖက်ပေ (နှိုင်းယှဉ် ၁၀:၂၀-၂၁)။ ၎င်းသည် ယုံကြည်သူများကို ခွဲခွာစေနိုင်ပြီး၊ သခင်ဘုရားကို စွန့်ပစ်ရောက်စေနိုင်သည်။

The church is united in the worship of the one God. This monotheistic understanding of God makes it possible for believers to place their absolute loyalty in the only true God without having to be concerned about pleasing the multiplicity of pagan deities. The result is spiritual peace through Christ. The Corinthians believed in the one Christian God (8:4–6), and because of this some were willing to eat meat offered to idols—gods who did not exist—in pagan temples (8:10). In doing this they were exposing themselves to demonic powers that were active behind the mask of false gods (10:20). Fellowship with demons, directly or indirectly (through loyalty to the spirits of the ancestors or to exposure to the occult or spiritualism) is incompatible with the church’s fellowship with the risen Lord (cf. 10:20–21). It could pull believers apart, even resulting in their abandoning the Lord.

 

သို့သော် ဘုရားသခင်ကို အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်စေသောနည်းဖြင့် ကိုးကွယ်ရမည်။ ပါဝလုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သောသခင်ယေရှုခရစ်တော်နှင့် အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ထူးခြားစွာဖော်ပြသော သခင်ဘုရား၏ညစာပွဲကို ဥပမာအဖြစ်အသုံးပြုခဲ့သည် (၁၁:၂၃-၂၆)။ ဤညစာပွဲသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ခရစ်တော်၏အသေခံခြင်းကို အမှတ်ရစေသော အလွန်သန့်ရှင်းသောအချိန်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်အားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပြန်လည်ညွှန်ပြပြီး၊ ခရစ်တော်နှင့်နှင့် ရွေးနုတ်ခံရသူအားလုံးနှင့် ထာဝရစည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းပေးမည့် ခရစ်တော်၏အနာဂတ်ကြွလာခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် ကောရိန်သုတ်အချို့အတွက် ဤအချိန်သည် ချမ်းသာသူများနှင့် ဆင်းရဲသောအသင်းသားများကို မထီမဲ့မြင်ပြုကာ အလွန်အမင်းစားသောက်သောအချိန်ဖြစ်ခဲ့သည် (၁၁:၁၇-၂၂)။ ဘုရားသခင်နှင့်အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဖော်ပြသောအချိန်အစား၊ သခင်ဘုရား၏ညစာပွဲသည် ရိုမရိုးရာအစာအာဟာရပွဲများတွင် ပြုလုပ်သလို စားသောက်ခြင်းကြောင့် ယုံကြည်သူများကို ခွဲခွာစေခဲ့သည်။ ကိုးကွယ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်စေရမည်၊ အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဖော်ပြရမည်။ ပါဝလုအသုံးပြုပြီး မြှင့်တင်ခဲ့သော နိယာမများမှာ သင့်လျော်မှုနှင့် စည်းကမ်းရှိမှုဖြစ်သည် (၁၄:၄၀)။

But God is to be worshiped in a way that builds up the church. Paul used, as an example, the worship service that expresses in a unique way the union of the church with the resurrected Lord Jesus Christ, namely, the Lord’s Supper (11:23–26). This is a memorial of the death of Christ on our behalf, a most sacred moment. It points back to the oneness made possible through the cross of Christ and also to the future coming of Christ that will perpetuate forever a union with Him and with all the redeemed ones. Yet, for some of the Corinthians, this was a moment of gluttony and disdain toward the less fortunate members of the church (11:17–22). Instead of being a time for expressing unity and love toward God and each other, the Lord’s Supper was pulling believers apart because they were partaking of the food in the way it was done at some pagan meals. Worship must bring honor to God and express the unity of the church. The principles that Paul used and promoted are propriety and order (14:40).

 

ကိုးကွယ်ခြင်းကို ခရစ်ယာန်တန်ဖိုးများကို လေးစားပြီး၊ ယဉ်ကျေးမှုပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသင်းတော်၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို မပျက်စီးစေသောနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ရမည်anything။ အသင်းတော်ပွဲတွင် အမျိုးသမီးများ၏အခန်းကဏ္ဍသည် ပါဝလုအတွက် အရေးကြီးခဲ့သည်။ သူသည် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းပြုသောအခါ ခေါင်းကိုဖုံးရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၁၁:၂-၁၆) ဟု ဆိုသည်—ယောက်ျားများကို လေးစားကြောင်းပြသရန်နှင့် ရိုမရိုးရာပတ်ဝန်းကျင်တွင် အသင်းတော်၏နာမည်ဂုဏ်သတင်းကို ကာကွယ်ရန်ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ကိုးကွယ်ပွဲအတွင်း အငြင်းပွားမှုများကို ဖြေရှင်းရန် အဖွဲ့အစည်းအမျိုးမျိုးကို တိတ်ဆိတ်နေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (၁၄:၂၈၊ ၃၂)၊ အငြင်းပွားမှုများတွင် ပါဝင်နေသော အမျိုးသမီးများအပါအဝင် (၁၄:၃၄-၃၅)။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ရာနေရာ၊ ကယ်တင်ရှင်နှင့်သခင်အဖြစ် နာခံခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတင်ခြင်းကို ယုံကြည်သူများပြသရာနေရာဖြစ်ရမည်။ ခရစ်တော်နှင့်သူ၏သတင်းစကားတွင် စည်းစည်းညီညီရှိမှုသည် မှန်ကန်သောကိုးကွယ်ခြင်းတွင် သူတို့ကို စည်းစည်းစေရမည်။ ထိုကိုးကွယ်ခြင်း၏နှလုံးသားတွင် ခရစ်တော်၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ရှိသည် (၂:၂)။

Worship should also be done in a way that respects Christian values and does not damage the reputation of the church in its cultural setting. The role of women in the worship service is something that was important for Paul. He established that when praying and prophesying in church they should do it in a proper way. In such cases, it was important for women to cover their heads (11:2–16) in order to show respect to their husbands and thus protect the reputation of the church in the pagan environment. Paul also addressed controversies during worship, requesting different groups to be quiet (14:28, 32), including women who were apparently involved in controversial issues (14:34–35). The church should be a place where God is glorified and believers show their submission and gratitude to Him as Savior and Lord. The oneness in Christ and His message should unite them in true worship. At the heart of that worship is the cross of Christ (2:2).

 

အသင်းတော်သည် ၎င်းကို သန့်ရှင်းစေသော ဝိညာဉ်တော်၏တန်ခိုးအားဖြင့် စည်းလုံးညီညွတ်သည်။ ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အကျင့်ပျက်ခြစားမှုသည် သခင်နှင့်စည်းလုံးမှုကို ဖျက်ဆီးပြီး ကမ္ဘာနှင့်စည်းလုံးစေသည်။ မှားယွင်းသောဓမ္မသွန်သင်ချက်သည် အကျင့်ပျက်ခြစားသောအပြုအမူကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၅:၁-၂)။ ကောရိန်သုတ်အချို့သည် ရုပ်ခန္ဓာသည် ပစ္စည်းဖြစ်သဖြင့် သဘာဝအတိုင်း ဆိုးယုတ်ပြီး ရွေးနုတ်မရနိုင်ဟူသော ရိုမရိုးရာအတွေးအခေါ်ကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပြုမူသမျှသည် လူ၏ဝိညာဉ်ရေးအတိုင်းအတာကို မပျက်စီးစေနိုင်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည်။ လူ၏မြင့်မြတ်သောဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေသည် ခန္ဓာကိုယ်ကို ကျော်လွန်ပြီး ၎င်း၏အပြုအမူများဖြင့် မပျက်စီးနိုင်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ကျမ်းစာအရ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းတော်မူသော ခန္ဓာကိုယ်သည် ကောင်းမြတ်ပြီး ခရစ်တော်အားဖြင့် ရွေးနုတ်ခြင်းခံရမည် (နှိုင်းယှဉ် ရောမ ၈:၂၃)။ ၎င်းသည် သေဆုံးသော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး ပြောင်းလဲခြင်းခံရမည်၊ ပျက်စီးယိုယွင်းမှုနှင့် သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်မည် (၁၅:၅၂-၅၃)။ ဝိညာဉ်၊ စိတ်နှလုံး၊ ခန္ဓာကိုယ်ပါဝင်သော လူတစ်ယောက်လုံးသည် နှစ်ခြင်းခံခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့် စည်းလုံးသည်။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုက ယုံကြည်သူများသည် ခန္ဓာကိုယ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်တင်ရမည်ဟု ဆိုသည် (၆:၂၀)။ အသင်းတော်၏သန့်ရှင်းမှုသည် ယုံကြည်သူတိုင်း၌နေတော်မူပြီး အသင်းတော်ကို ဘုရားသခင်၏နေရာတော်အဖြစ် ဖွဲ့စည်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်နှင့် တန်ခိုးအားဖြင့် အခြေခံထားသည် (၆:၁၉၊ ၃:၁၆-၁၇)။ ထိုဝိညာဉ်တော်သည် ၎င်းကို ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာအဖြစ် ဖွဲ့စည်းတော်မူသည်။

The church is united by the power of the Spirit that sanctifies it. Immorality within the community of believers breaks its union with the Lord and brings it into oneness with the world. Wrong theology can lead to immoral behavior (cf. 5:1–2). Some of the Corinthians appear to have accepted the pagan idea that the body, being composed of matter, is by nature evil and irredeemable. Therefore, whatever was done with it could not damage the spiritual dimension of the person. The exalted spiritual condition of the person transcended the body and could not be damaged by its actions. Not so according to the Scriptures. The body, created by God, is good and will experience redemption through Christ (cf. Rom. 8:23). Though it dies, it will be resurrected and transformed at the Second Coming of Christ and will be free from its corruptibility and mortality (15:52–53). It is the whole person in spirit, mind, and body that is united to Christ through baptism. Consequently, Paul said that believers were to glorify God in their bodies (6:20). The holiness of the church is grounded in the work and power of the Spirit who dwells in each believer (6:19) and in the church as the temple of God (3:16–17). He constitutes it in the body of Christ.

 

သန့်ရှင်းသောဘဝနေထိုင်မှုသည် ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်ရေးနှင့် လိုက်ဖက်သည်။ ပါဝလု၏အိမ်ထောင်ရေးဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များသည် အသင်းတော်အတွင်း သန့်ရှင်းမှုနှင့် ဆက်စပ်နေသည် (အခန်း ၇)။ လူ့လိင်စိတ်ဆန္ဒကို ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်ရေး၏သန့်ရှင်းမှုနယ်နိမိတ်အတွင်း၌သာ ဖြည့်ဆည်းရမည်၊ ပြည့်တန်ဆာများနှင့်မဟုတ် (၇:၂၀)။ ဇနီး၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ယောက်ျားလက်အောက်တွင်ရှိပြီး၊ ယောက်ျား၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ဇနီးလက်အောက်တွင်ရှိသည် (၇:၄)။ ဇနီးမောင်နှံသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လေးစားမှုဖြင့် အချင်းချင်းနာခံကြပြီး၊ တန်းတူညီမျှအခွင့်အရေးရှိကြသည်။ ဤအချက်သည် ရိုမရိုးရာဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်။ ရိုမရိုးရာကမ္ဘာ၏ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို အချို့ယုံကြည်သူများက သည်းခံခဲ့သော်လည်း၊ ၎င်းသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့်စည်းလုံးသော အသင်းတော်၏သန့်ရှင်းမှုနှင့် လုံးဝမလိုက်ဖက်ပေ (၆:၁၅-၁၇)။ ဤသည်မှာ အလွန်အရေးကြီးသဖြင့် ပါဝလုသည် အကျင့်ပျက်ခြစားစွာနေထိုင်နေသော အသင်းသားများကို ချက်ချင်းဆောင်ရွက်ရန် အသင်းတော်အား တောင်းဆိုခဲ့သည် (၅:၃-၅)။

Holiness of life is compatible with a Christian marriage. Paul’s instructions about marriage are to some extent connected with his concern for holiness in the church (chap. 7). Human sexuality is to be satisfied within the boundaries of the holiness of a Christian marriage and not with prostitutes (7:20). The body of the wife is under the authority of the husband and that of the husband under the authority of the wife (7:4). The couple submits to each other in love and respect; they have equal rights. This particular insight went against pagan practices. The immorality of the pagan world, tolerated by some believers at Corinth, was incompatible with the holiness of a church joined by faith and love with Christ (6:15–17). This is so important that Paul required the church to act immediately against those members living immoral lives (5:3–5).

 

အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် ခရစ်တော်အား နာခံခြင်းအပေါ်လည်း အခြေခံသည်။ ယုံကြည်ခြင်းမရှိမီ ယုံကြည်သူများသည် အပြစ်၏ကျွန်ဖြစ်ကာ၊ ရိုမရိုးရာလူများနည်းတူ နေထိုင်ခဲ့ကြသည် (၆:၉-၁၀)။ သို့သော် ယခုသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်လာပြီး၊ အပြစ်၏တန်ခိုးမှ လွတ်မြောက်ကာ ခရစ်တော်အား နာခံစွာနေထိုင်ကြသည်။ ခရစ်တော်အတွင်း လွတ်လပ်မှုအသစ်ကို အသုံးပြုပုံသည် ပါဝလုအတွက် အလွန်အရေးကြီးသော စိုးရိမ်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။ ကောရိန်သုတ်အချို့သည် ရုပ်တုများအား ပူဇော်သောအသားစားရေးကိစ္စတွင် သဘောထားကွဲလွဲသူများအပေါ် မည်သို့သက်ရောက်မှုရှိသည်ကို ဂရုစိုက်ခြင်းမရှိဘဲ၊ ကိုယ်ပိုင်အကျိုးစီးပွားအတွက် လွတ်လပ်မှုကို အလွဲသုံးစားပြုနေကြသည် (၈:၉)။ ပါဝလုသည် အခြားသူများ၏ကောင်းကျိုးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုထိန်းချုပ်ရန် သူတို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် အခြားသူများ၏ကောင်းကျိုးကို ဦးတည်ရမည်၊ ထိုသို့ပြုရန် ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ရန်ပင် လိုအပ်သည် (၈:၁၁-၁၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၆:၇)။ ပါဝလုသည် ဧဝံဂေလိအမှုတော်တွင် အခွင့်အာဏာအလွဲသုံးစားပြုသည်ဟု လူများစွပ်စွဲမှုမဖြစ်စေရန်၊ တမန်တော်အဖြစ် ငွေကြေးအကျိုးခံစားခွင့်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ကိုယ်ပိုင်အလေ့အကျင့်ဖြင့် သူ၏အငြင်းအခုံကို သရုပ်ဖော်ခဲ့သည် (၉:၁၅-၁၈)။ လူများပြုမူပုံသည် အခြားသူများကို ကူညီစေနိုင်သလို ပျက်စီးစေနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ပြုသမျှတွင် သတိထားရမည်။ မဟုတ်ပါက ကိုယ်ကျိုးရှာသော နှလုံးသားက ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သည်။ ကောရိန်သုတ်ယုံကြည်သူများကို ကိုယ်ကျိုးမယစ်မှုကို ကျော်လွှားနိုင်ရန် ပါဝလုသည် ယေရုရှလင်အသင်းတော်ဆင်းရဲသောသူများအတွက် ငွေကောက်ခံရန် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည် (၁၆:၁-၄)။

The unity of the church is also based on submission to Christ. Before conversion, believers were enslaved to sin, living in the way pagans lived (6:9–10). But now they had become the property of God, had been delivered from the power of sin, and were living in submission to Christ. The use of the new freedom in Christ was a matter of serious concern for Paul. Some of the Corinthians were misusing their freedom to achieve their own personal interests. There was little concern for how their conduct was impacting those who disagreed with them on, for instance, the matter of eating meat sacrificed to idols (8:9). Paul called them to control themselves for the good of others. Christians are to be oriented toward the well-being of others, even if this requires abstaining from something that they feel is their right to do (8:11–13; cf. 6:7). Paul illustrated his argument with his personal practice of abstaining from his right to receive financial benefits for his work as an apostle. He did not want people to accuse him of abusing his authority in the gospel (9:15–18). What people do can help or damage others. Consequently, we should be vigilant in all we do. Otherwise, we may be controlled by our selfish hearts. In order to assist the Corinthians in overcoming selfishness, Paul invited them to participate in the collection for the poor in the church in Jerusalem (16:1–4).

 

ထိုသို့သောအပြုအမူ—အခြားသူများ၏ကောင်းကျိုးအတွက် မခွဲခြားသောစိတ်ထားမျိုး—၏အခြေခံမှာ ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း များစွာပြောခဲ့သည် (အခန်း ၁၃)။ သူ၏အဆိုအရ ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာမပါဘဲ ပြုသမျှသည် အသုံးမကျသောဆူညံသံသာဖြစ်ပြီး အမှန်တကယ် အကျိုးမရှိသော အလဟဿဖြစ်သည် (၁၃:၁၊ ၃)။ လူ့ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် အသိပညာသည် မာနကို ဖောင်းပွစေသော်လည်း၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် တည်ဆောက်စေသည် (၈:၁)။ ၎င်းသည် အားလုံးတစ်ခုတည်းအဖြစ် အတူတကွလုပ်ဆောင်၍ အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်နိုင်သော အကြောင်းအရာကို ဖန်တီးပေးသည်။ အမှန်မှာ ခရစ်ယာန်လွတ်လပ်မှု၏ မှန်ကန်သောအသုံးပြုမှုသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွင် တွေ့ရှိရသည် (၁၃:၅)။ သူ၏သင်းပုံစာနိဂုံးတွင် ပါဝလုသည် ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏အခန်းကဏ္ဍကို ပြန်လည်ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည် (၁၆:၁၄)။

The foundation of this type of behavior—undivided concern for the goodness of others—is the love of God. Paul had much to say about love (chap. 13). According to him, anything we do detached from God’s love is simply useless noise—a wasted and truly unproductive action (13:1, 3). Human wisdom or knowledge inflates pride (lit. “puffs up”), but love edifies (lit. “builds up”; 8:1); it creates the context within which all can work together as one to edify the church. In fact, the proper use of Christian freedom finds its true expression in love (13:5); toward the end of his letter, Paul returns to the role of love in the Christian life (16:14).

 

ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်များသည် အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပံ့ပိုးပေးသည် (၁၂:၄)။ ဝိညာဉ်တော်သည် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန်အတွက် လက်ဆောင်များကို ခွဲဝေပေးသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လက်ဆောင်များကို ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း၏ အကျိုးအတွက် အသင်းသားတိုင်းအား ပေးသနားခြင်းဖြစ်သည် (၁၂:၇-၁၁)။ ဤလက်ဆောင်များသည် လူပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦး၏ သီးသန့်အကျိုးအတွက်သာ ပေးသောကိုယ်ပိုင်လက်ဆောင်များ မဟုတ်ပေ။ လက်ဆောင်များ၏ ကွဲပြားမှုသည် အသင်းတော်၏ ရှုပ်ထွေးမှုနှင့် များပြားလှသော လိုအပ်ချက်များကို ပြသသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၂:၄-၁၁)။ သို့သော် လက်ဆောင်များရရှိသော အဖွဲ့ဝင်များစွာသည် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုတည်းကို ဖွဲ့စည်းကြသည် (၁၂:၂၀)။ သူတို့အားလုံး အချင်းချင်း လိုအပ်ကြပြီး အခြားသူများအား အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရန်ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လက်ဆောင်ရရှိသော ယုံကြည်သူများသည် “ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာ” ကို ဖွဲ့စည်းကြသည် (၁၂:၂၇)။ ဤနှိုင်းယှဉ်ချက်သည် ယုံကြည်သူများနှင့် ခရစ်တော်ကြားရှိ နက်ရှိုင်းသောစည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ဖော်ပြပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေခြင်းနှင့် လွှမ်းမိုးမှုအားဖြင့် ခရစ်တော်သည် အထူးသဖြင့် လှုပ်ရှားနေသော နေရာအဖြစ် အသင်းတော်ကို ဖော်ပြသည်။

The gifts of the Spirit contribute to the unity of the church (12:4). The Spirit distributes the gifts in order to build up the church; that is to say, gifts are given to each church member for the benefit of the community of believers (12:7–11). These are not private gifts given for the exclusive benefit of the person. The diversity of the gifts shows the complexity of the church and its multiple needs (cf. 12:4–11); nevertheless, the many members who receive the gifts constitute one body (12:20). They all need each other and are to be at the service of others. Believers, gifted by the Spirit, constitute the “body of Christ” (12:27). The metaphor expresses the deep unity that exists between believers and Christ and serves to identify the church as the place in which Christ is particularly active through the presence and influence of the Spirit of God.

 

လက်ဆောင်များကို အလွဲသုံးစားပြုခြင်းသည် အသင်းတော်အတွင်း ခွဲခြားမှုနှင့် ပဋိပက္ခများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ကောရိန်သုတ်အချို့သည် အရေးကြီးဆုံးလက်ဆောင်များမှာ ဘာသာစကားများနှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်များဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြပြီး၊ ဘာသာစကားလက်ဆောင်ကို အခြားယုံကြည်သူများထက် ဝိညာဉ်ရေးရာအဆင့်မြင့်မားမှုဟု သတ်မှတ်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် မာန်ဖြင့် ပြည့်စုံလာခဲ့ကြသည်။ ထိုလက်ဆောင်ကို ကိုးကွယ်ပွဲတွင် အဓိကနေရာပေးခဲ့ကြသဖြင့် ကိုးကွယ်ခြင်းသည် နားမလည်နိုင်သော၊ ဆူညံပြီး စည်းကမ်းမဲ့သော လှုပ်ရှားမှုဖြစ်လာခဲ့သည် (၁၄:၆-၁၂)။ သူတို့သည် လက်ဆောင်ကို သီးသန့်ပိုင်ဆိုင်ပြီး ကိုယ်ဂုဏ်အတွက် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ၎င်းသည် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ခြင်းမရှိတော့ပေ။ ပါဝလုအတွက် မည်သည့်လက်ဆောင်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောရိန်သုတ်ယုံကြည်သူများ၏ အလွဲသုံးစားပြုမှုကို ငြင်းပယ်ပြီး၊ နားလည်နိုင်ပြီး အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်စေသော ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်ကို ဦးစားပေးခဲ့သည် (၁၄:၄-၅)။ အခြေခံဓမ္မပညာအယူအဆမှာ ကိုးကွယ်ပွဲအတွင်း သင့်လျော်သောစည်းကမ်းနှင့် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်စေရန် လက်ဆောင်များကို စည်းကမ်းရှိစွာအသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်ကို လူပုဂ္ဂိုလ်ကို ချီးမြှောက်ရန်အသုံးပြုခြင်းသည် အလွဲသုံးစားပြုခြင်းဖြစ်ပြီး အသင်းတော်၏စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ပျက်စီးစေသည်။ လက်ဆောင်များအားဖြင့် ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်နှင့် အသင်းတော်၏အကျိုးအတွက် ကျွန်ုပ်တို့ကို အသုံးပြုတော်မူသည်။

The misuse of gifts can result in division and conflict within the church. Some of the Corinthians believed that the most important gifts were the gifts of tongues and prophecy, but they assigned to tongues a higher spiritual significance. They thought that to have this gift meant to enjoy a higher spiritual experience than the rest of the believers, and thus they were becoming filled with pride. They also assigned the gift a predominant role during worship, and this was transforming the worship act into an unintelligible, noisy, and disorderly activity (14:6–12). They had privatized the gift and used it for their own glorification. It was no longer building up the church. For Paul, the purpose of any gift was to edify the church and consequently he rejected the misuse of the gift by the Corinthians and gave priority to the gift of intelligible and churchedifying prophecy (14:4–5). The basic theological concept is that of proper order during the worship service and the orderly use of the gifts to edify the church. Any gift of the Spirit that is used to exalt the person is a misuse of it and damages the unity of the church. Through the gifts, the Spirit uses us for the glory of God and the benefit of the church.

 

၃။ မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်။ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ခြင်းသည် ၁ကော်ရိန်သုကျမ်းတွင် အဓိကနေရာယူထားပြီး၊ ကျန်ကျမ်းစာအုပ်များတွင်ကဲ့သို့ပင် ယေရှုခရစ်၏အမှုတော်နှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေသည်။ ထိုမျှော်လင့်ခြင်းသည် ပါဝလုက ကော်ရိန်သားများအား ဟောပြောနေသော ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ခွဲမရနိုင်အောင် ပါဝင်နေသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်လက်ခံရရှိခဲ့သမျှကို သူတို့အား ပေးအပ်ခဲ့သည်မှာ ခရစ်တော်သည် သူတို့၏အပြစ်များအတွက် အသေခံတော်မူခဲ့ပြီး၊ သင်္ဂြိုဟ်ခံရပြီး၊ တတိယနေ့၌ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူခဲ့သည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည် (၁၅:၃-၄)။ ထို့ပြင် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းဆိုင်ရာ ကတိတော်ကိုလည်း ထည့်သွင်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ယုံကြည်သူများသည် ထာဝရခံပွဲတွင် ပါဝင်ခြင်းအားဖြင့် ထိုကတိတော်ကို အမြဲလတ်ဆတ်စွာ သတိရနေကြသည် (၁၁:၂၆)။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည် (၁:၇)။ ဤမျှော်လင့်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်နေသော ယုံကြည်သူအသင်းတော်၏ သဘာဝကို သတ်မှတ်ပေးသည်။ ပါဝလုသည် ၁ကော်ရိန်သုကျမ်းတွင် ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ထိုအချိန်က စောင့်မျှော်ရင်း ကွယ်လွန်သွားသော သူတို့၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ အမှန်မှာ သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ခြင်းသည် ယေရှုခရစ်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းပေါ်တွင် မှီတည်နေသည်။ ပါဝလုက ဘုရားသခင်သည် ထာဝရခရစ်တော်ကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေတော်မူသည်အတိုင်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ကိုလည်း ထိုတန်ခိုးတော်အားဖြင့် ထမြောက်စေမည်ဟု ဆိုသည် (၆:၁၄)။

3. Hope and Christ. The Christian hope plays a central role in 1 Corinthians and, as in the rest of the NT, it is directly related to the work of Jesus. It is an indissoluble part of the gospel that Paul was preaching to the Corinthians. He specified that what he was delivering to them was what he had received, namely, that Christ had died for their sins, was buried, and was raised up on the third day (15:3–4). To this we should add the promise of Christ’s Second Coming, kept fresh in the minds of believers by their participation in the Lord’s Supper (11:26) and for which they are eagerly waiting (1:7). This hope defines the nature of the church as the body of believers living in expectation of the coming of Christ. Paul emphasizes in 1 Corinthians the resurrection of Christ and of those who died while waiting for Him. In fact, the hope of the resurrection from the dead is dependent on the resurrection of Jesus. Paul states that as God raised up the Lord from the dead, so He will also raise us up through His power (6:14).

 

အကြောင်းတစ်ခုခုကြောင့် ကော်ရိန်မြို့ရှိ ယုံကြည်သူအချို့သည် သေသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိဟု နိဂုံးချုံးခဲ့ကြသည် (၁၅:၁၂၊ ၁ကော်ရိန်သု ၁၅:၁-၅၈ အပိုဒ်ကို ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတစ်ခုတည်းသာ လုံလောက်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ပါဝလုအတွက်မူ ယေရှုခရစ်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်များ ရှင်ပြန်ထမြောက်ရန်အတွက် မရှိမဖြစ် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် သေသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိဟု ယုံကြည်ခြင်းသည် အမှန်တကယ်ဆိုလျှင် ခရစ်တော်သည် အသေမခံရနိုးမှုနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ရနိုးမှု မလိုအပ်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ တစ်ခုမရှိလျှင် ကျန်တစ်ခုလည်း မရှိနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ခြင်းသည် ထိုနေရာ၌ပင် တည်ရှိသည်။ အကယ်၍ ခရစ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိခဲ့ပါက ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းသည် အချည်းနှီးဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်၏အုပ်စိုးခြင်းအောက်၌ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်ကာ ဤလောက၌ မျှော်လင့်စရာတစ်စုံတစ်ရာ မရှိတော့ပေ (၁၅:၁၃-၁၉)။ ခရစ်တော်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ «ပဌမဦးသီး» ဖြစ်တော်မူပြီး၊ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာချိန်၌ ထိုသခင်၏သူများသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ခံစားရမည် (၁၅:၂၃)။ ဆိုးယုတ်သူများသည် ထောင်နှစ်ပြည့်ပြီးနောက် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းအတွက် ရှင်ပြန်ထမြောက်ကြမည်။ ပါဝလုက ခရစ်ယာန်များသည် လောကီသားများနှင့် ကောင်းကင်တမန်အပေါင်းတို့ကို တရားစီရင်မည်ဟု ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့ပြီး၊ ဤနောက်ဆုံးကာလဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ခြင်းကို အသုံးချကာ ခရစ်ယာန်များသည် ညီအစ်ကိုခရစ်ယာန်များကို လောကီတရားရုံးများသို့ တရားစွဲဆိုခြင်းမပြုရန် ဆန့်ကျင်တားမြစ်ခဲ့သည် (၆:၁-၆)။

For some reason, a group of believers at Corinth concluded that there would not be a resurrection of the dead (15:12; see commentary on 1 Cor. 15:1–58). They believed that the resurrection of Christ was enough for them. For Paul the death of Jesus and His resurrection were necessary, even indispensable, in order for Christians to be resurrected. Therefore, to believe that there is no resurrection of the dead means in fact that Christ would not have had to die and be resurrected. We cannot have one without the other. It is there that our hope is located; for if Christ did not come back to life, then the Christian faith is futile and we are still under the power of sin and without hope in this world (15:13–19). Christ was the “firstfruits” of the resurrection, and at the Second Coming those who belong to Him will experience the resurrection (15:23). The wicked will be resurrected at the end, after the Millennium, for the final judgment. Paul expressed his belief that Christians will judge the world and fallen angels and used this eschatological expectation to oppose Christians taking other believers to secular courts (6:1–6).

 

ပါဝလုအတွက် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သေခြင်းတရားကိုယ်တိုင် အပြီးတိုင် အနိုင်ခံရပြီး ဘုရားသခင်၏လူမျိုးတို့သည် ထိုတန်ခိုးအောက်မှ နောက်ဆုံးအကြိမ် လွတ်မြောက်ခံရမည့်အချိန်ဖြစ်သည် (၁၅:၅၄-၅၅)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သူများနှင့် ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာချိန်၌ အသက်ရှင်နေသေးသော သစ္စာရှိသူများအားလုံးသည် ပြောင်းလဲခြင်းခံရမည်။ သူတို့၏ ခြေနှင့်မကွဲပြားသော ကိုယ်ခြေသစ်များသည် သေတတ်ခြင်းနှင့် အပြစ်ရှိသော လူ့သဘာဝ၏ ပျက်စီးခြင်းမှ လွတ်ကင်းမည် (၁၅:၅၂-၅၃)။ ထိုအချိန်တွင် အသင်းတော်သည် လွှတ်ငြိမ်းသောသူများ၏ အသိုက်အဝန်းအဖြစ် ဤလောက၌ တည်ရှိနေပြီး၊ ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာလျက် ရှေ့သို့ ချီတက်နေကာ ခရစ်တော်အတွင်း သူတို့၏ မျှော်လင့်ခြင်း ပြည့်စုံခြင်းကို မိုးကုပ်စက်ဝိုင်းတွင် စောင့်မျှော်နေသည်။

For Paul, the resurrection is the moment when death itself will be permanently defeated and God’s people will be finally delivered from its power (15:54–55). The resurrected ones as well as the faithful ones alive at the Second Coming will both be transformed. Their new real bodies will be free from mortality and from the corruption of a sinful human nature (15:52–53). Meanwhile, the church exists on earth as the community of the forgiven ones, moving forward while proclaiming the gospel of salvation and looking at the horizon in anticipation of the realization of their hope in Christ.

 

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်ချက်စာအုပ်

COMMENTARY

1:1–9

Introduction

၁:၁-၉ နိဒါန်ပိုဒ်

ပါဝလုသည် ဂရိစာပေနှင့် ဂျူးဓလေ့ထုံးတမ်းနှစ်ရပ်လုံးကို ကျွမ်းကျင်စွာ အသုံးချကာ ဂရိစာစဉ်ပုံစံအတိုင်း စာစတင်ရေးသားရာတွင် ပြုပြင်ထည့်သွင်းခဲ့ပြီး၊ သေဘလွန်ဆုံးမခြင်းနှင့် ပြည့်နှက်နေသော နှုတ်ဆက်စကား (၁:၁-၃) သာမက ခက်ခဲသော ကော်ရိန်အသင်းတော်အတွက် နက်နဲသော ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း (အနှစ် ၄-၉) ကိုပါ ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ နိဒါန်ပိုဒ်တွင် ပါဝလုဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်ထားသော ပြဿနာများကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြထားပြီး၊ သူဖော်ပြပုံ၌ ထိန်းထိန်းသိမ်းသိမ်း ကောင်းမြတ်စွာ ဆက်ဆံခြင်းသည် ငြိမ်သက်ခြင်းဧဝံဂေလိတရားအတွက် သူ၏ ကတိကဝတ်ကို သက်သေပြလျက်ရှိသည်။

Paul showed a mastery of both Greek and Jewish customs by utilizing and amending the standard Greek epistle format to include not only a theologically packed greeting (1:1–3) but also a profound statement of thanksgiving for the difficult Corinthian congregation (vv. 4–9). The introduction alludes to the problems that Paul intended to address, and the level of restraint and goodwill with which he expressed himself is a testament to his commitment to the gospel message of peace.

 

၁:၁-၃။ နှုတ်ဆက်စကား။ ပါဝလုသည် ကိုယ်တိုင်သည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အားဖြင့် ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော်ဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ စတင်ဖော်ပြသည် (၁:၁)။ သူ၏ တမန်တော်အဖြစ် အရည်အချင်းကို ဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ကော်ရိန်သားများအား ဘုရားသခင်၏ အခွင့်အာဏာကို ဆက်ဆံရေးသားနေခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစေခဲ့သည် (ကိုး၊ ၁၄:၃၇-၃၈)။ သူသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ဖြန့်ကျက်ပြီး အသင်းတော်များ တည်ထောင်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။ ဆိုသနဲစ်ကိုလည်း စာတွဲပို့သူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ဆိုသနဲစ်၏ အခန်းကဏ္ဍသည် အကောင်းဆုံးအားဖြင့် စာရေးကူညီသူအဖြစ်သာ ရှိခဲ့ဖွယ်ရှိပြီး၊ ပါဝလု၏ စာရေးကူညီသူဖြစ်နိုင်သည် (ကိုး၊ ရောမ ၁၆:၂၂)။ ကော်ရိန်သားများသိကျွမ်းသောကြောင့်သာ သူ့ကို ဖော်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ မဟုတ်ပါက ပါဝလုသည် သူ့ကို «ကျွန်ုပ်တို့၏ ညီအစ်ကို» ဟုသာ ဖော်ပြမည်မဟုတ်ပေ (၁ကော်ရိန်သု ၁:၁)။ ဆိုသနဲစ်သည် တမန်ခရစ်ဝင် ၁၈:၁၇ တွင် ဖော်ပြထားသော သူနှင့် တူညီသူဖြစ်နိုင်ပြီး၊ ထိုဖြစ်ရပ်ပြီးနောက် ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

1:1–3. Greeting. Paul opens with the assertion that he was an apostle of Jesus Christ through the will of God (1:1). In stating his apostolic credentials, Paul was making it clear to the Corinthians that he was writing to them as one who bore the authority of God (cf. 14:37–38). He was called to spread the gospel and establish churches. Sosthenes is also mentioned as the co-sender of the letter. As already noted, Sosthenes’s role in the letter was limited at most to some sort of scribal activity, perhaps as Paul’s amanuensis (cf. Rom. 16:22). He was most likely mentioned because he was known to the Corinthians; otherwise Paul would not have identified him only as “our brother” (1 Cor. 1:1). Sosthenes may be the same person mentioned in Acts 18:17. If so, he would have become a Christian sometime after that event.

 

ကော်ရိန်အသင်းတော်ကို «ဘုရားသခင်၏ အသင်းတော်» ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းအားဖြင့် (၁ကော်ရိန်သု ၁:၂) ပါဝလုသည် အသင်းတော်သည် မည်သည့်ဒေသန္တရခေါင်းဆောင်၊ ချမ်းသာသော ထောက်ပံ့သူများ၊ သို့မဟုတ် အမျိုးမျိုးသော လက်ဆောင်များရရှိပြီး ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ မြင့်မြတ်သည်ဟု မြင်သော အသင်းသားများပိုင်မဟုတ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ယင်းအစား အသင်းတော်သည် နေရာအနှံ့အပြားရှိ ယုံကြည်သူများ၏ ကြီးမားသော ကွန်ရက်ပိုင်ဖြစ်ကြောင်း အကြံပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ကော်ရိန်သားများအား သူနှင့်သာမက ခရစ်တော်၏ တစ်ကိုယ်လုံးတည်းသော အသင်းတော်နှင့် ဆက်နွယ်နေကြောင်း သတိပေးရန် ပါဝလု၏ အားထုတ်မှုကို ထင်ရှားစေသည်။ ပါဝလုသည် ယေရှုခရစ်၏ နာမတော်ကို ပဌနာပြုသော နေရာအနှံ့ရှိ ယုံကြည်သူများကို ရည်ညွှန်းခြင်းအားဖြင့် သူ၏အချက်ကို ပိုမိုအလေးပေးခဲ့သည်—ထိုသခင်ယေရှုသည် ယုံကြည်သူအားလုံး၏ သခင်ဖြစ်တော်မူသည် (အနှစ် ၂)။ သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ပါဝလု၏ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသည် ထာဝရခရစ်တော်၏ နာမတော်ကို ပဌနာပြုသူအားလုံးအတွက် သက်ဆိုင်သည် (ယောအလ ၂:၃၂၊ ကိုး၊ ဆာ ၉၉:၆၊ တမန် ၂:၂၁၊ ရောမ ၁၀:၁၃)—ဤခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို ၁ကော်ရိန်သု ၆:၉-၁၁ တွင် ထပ်မံဖော်ပြမည်။ သူသည် နှုတ်ဆက်စကားကို «ဘုရားသခင်ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း» ဟူသော ဆုတောင်းနှင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ဤဆုတောင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်အတွင်း ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေသော ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဤလက်ဆောင်များသည် ဘုရားသခင်ထံမှ စီးဆင်းလာပြီး လူ့အားထုတ်မှု၏ ရလဒ်မဟုတ်ပေ။

In referring to the Corinthian church as “the church of God” (1 Cor. 1:2), Paul may have been intimating that the church did not belong to any local leader—neither to its wealthy patrons nor to those members who had a variety of gifts and considered themselves spiritually superior. Instead, he suggested that the church belonged to the larger network of believers in all places. This reflects Paul’s concerted effort to remind the Corinthians of their affiliation not only with him but with the universal body of Christ. Paul further emphasized his point with reference to believers everywhere who call on the name of Jesus—He is Lord of all believers (v. 2). Paul’s call to holiness applies to everyone who calls on the name of the Lord (Joel 2:32; cf. Ps. 99:6; Acts 2:21; Rom. 10:13)—a call that will be repeated in 1 Corinthians 6:9–11. He concludes his greeting with the blessing of grace and peace from “God our Father and the Lord Jesus Christ” (1:3). The blessing points to the saving grace of God that through faith in Christ reconciles believers with God. These gifts flow from God and are not the result of human achievements.

 

၁:၄-၉။ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အတွက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း။ ကော်ရိန်တွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ထိခိုက်စေသော ပြဿနာများကို ချက်ချင်းဖြေရှင်းလိုသော်လည်း၊ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ကော်ရိန်သားများအား ပေးသနားတော်မူသော ကျေးဇူးတော်အတွက် ဘုရားသခင်ကို အရင်ရှေ့ဆုံး ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် စကားပြောဆိုခြင်း (ဂရိ၊ လိုဂေါစ်) နှင့် ဉာဏ်အလင်း (ဂရိ၊ ဂနိုးဆစ်) လက်ဆောင်များကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းတွင် ထည့်သွင်းခဲ့ခြင်းသည် ထူးခြားသည်။ နောက်ပိုင်းစာတွင် ရှင်းလင်းလာသည်အတိုင်း၊ ဤလက်ဆောင်နှစ်ခု၏ အလွဲသုံးစားမှုသည် ကော်ရိန်တွင် ပြဿနာတစ်စိတ်တစ်ဒေသဖြစ်ခဲ့သည် (ကိုး၊ ၁:၁၇-၁၈၊ ၂:၁-၄၊ ၁၃:၁-၁၄:၂၅)။ ဤလက်ဆောင်များအတွက် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းအားဖြင့် ပါဝလုသည် ပြဿနာမှာ လက်ဆောင်များကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ ကော်ရိန်သားများ၏ သဘောထားကြောင်း ရှင်းလင်းစေခဲ့သည်။ လက်ဆောင်များကို မှန်ကန်သော သဘောထားနှင့် အသုံးပြုခြင်းကို စာနောက်ပိုင်းတွင် ဖြေရှင်းမည်။

1:4–9. Thanksgiving for God’s Grace. Although Paul was anxious to address the problems undermining the gospel in Corinth, he first paused to give thanks to God for the grace He had given to the Corinthians through Christ. It is remarkable that Paul includes in his thanksgiving the gifts of speech or utterance (Gr. logos) and knowledge with which they had been enriched. As will become clear later in the letter, it is the abuse of these two gifts that was part of the problem in Corinth (cf. 1:17–18; 2:1–4; 13:1–14:25). In thanking God for these gifts, Paul makes it clear that the problem was not the gifts themselves but the attitude of the Corinthians toward them. He addresses the proper attitude and use of these gifts later in the letter.

 

ဤလက်ဆောင်များဖြင့် ကော်ရိန်သားများ ကြွယ်ဝခဲ့သော်လည်း၊ ပါဝလုသည် သူတို့သည် ထာဝရခရစ်တော် ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေရဆဲဖြစ်ကြောင်း သွယ်ဝိုက်သတိပေးခဲ့သည် (၁:၇)။ ပါဝလုပြောသော «ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း» (ဂရိ၊ အာပေါကလွပ်ဆစ်) သည် ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်၏တန်ခိုးအောက်၌ ဆက်လက်ခံစားနေရသော လောက၌ သခင်ယေရှု၏ ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်ခြင်းသည် လွယ်ကူသည်မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ကော်ရိန်သားများသည် စိတ်ပျက်အားငယ်ရန် မလိုပါ။ နောက်ဆုံးနေ့တွင် ခရစ်တော်သည် သူတို့ကို ခိုင်ခံ့စေမည် (၁:၃၀၊ ၆:၁၁၊ ကိုး၊ ရောမ ၃:၂၁-၂၆၊ ၅:၁၇-၂၁) ဖြစ်၍ ထာဝရခရစ်တော်၏ နေ့တွင် အပြစ်ကင်းစင်စေမည်ဟု အာမခံချက်ရှိသည် (၁ကော်ရိန်သု ၁:၈)။ ဤမျှော်လင့်ခြင်း၏ သေချာမှုသည် ကော်ရိန်သားများ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေတွင် အမြစ်တွယ်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံအရ အပြစ်ကင်းစင်သူများမဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ကတိတော်များကို သစ္စာရှိစွာ ထားတော်မူသောကြောင့်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ထိုသားတော်၏ အတူယှဉ်တွဲခြင်းသို့ ခေါ်ဝေါ်တော်မူခဲ့သည် (အနှစ် ၉)။

Although the Corinthians were enriched with these gifts, Paul subtly reminded them that they had not yet arrived since they still were eagerly waiting for the Lord Jesus Christ to be revealed (1:7). The “revelation” (apokalypsis) of which Paul speaks is the hope of the Second Coming. Waiting for the coming of the Lord in a world still suffering under the power of sin is not easy. The Corinthians did not need to despair, however. They could rest in the fact that Christ would confirm or establish them in the end (1:30; 6:11; cf. Rom. 3:21–26; 5:17–21) so that they would be blameless in the day of the Lord (1 Cor. 1:8). The certainty of this hope was not rooted in the spiritual condition of the Corinthians; they were anything but blameless in their own experience. It was based solely on the fact that God is faithful to His covenant promises. And He had called them into the fellowship of His Son (v. 9).

 

၁:၁၀-၄:၂၁ အသင်းတော်အတွင်း ခွဲထွက်ခြင်းနှင့် ရန်တွေ့ခြင်း ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်အချို့နှင့် လိုက်စားပြီး အချင်းချင်း မြင့်မြတ်စေသော ကော်ရိန်သားများ၏ သတင်းကြားရသောအခါ ပါဝလုသည် သူတို့သည် ယေရှုခရစ်၏ ဗဟိုချက်ကို မေ့လျော့နေကြောင်း သိလိုက်သည်။ သူတို့၏ ပြုမူမှုသည် သူတို့ကိုယ်တိုင် လိုက်နာသည်ဟု ဆိုသော ဧဝံဂေလိတရားနှင့် အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းကို ပျက်ပြားစေနေကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဗဟိုပြုသော စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းသို့ ပထမဦးစွာ ခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပြီး (၁:၁၀-၁၇)၊ လူ့ဉာဏ်ပညာမဟုတ်ဘဲ (အနှစ် ၁၈-၃၁)၊ ယေရှု၏ သတင်းစကားတွင် စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းရှိကြောင်း (၂:၁-၉)၊ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဉာဏ်ပညာဗျာဒိတ်ပေးခြင်းတွင် စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းရှိကြောင်း (အနှစ် ၁၀-၁၆) ငြင်းခုံခဲ့သည်။ အသင်းတော်အတွင်း ခွဲထွက်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ မရင့်ကျက်မှုကို ပြသပြီး (၃:၁-၉) ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ကို အတူတကွ တည်ဆောက်ရန် မဖြစ်နိုင်စေပေ (အနှစ် ၁၀-၁၇)။ ရန်တွေ့ခြင်း၏ ပြဿနာတစ်စိတ်တစ်ဒေသမှာ မာန်မာနဖြစ်စေသော ကိုယ်ကိုကိုယ်မှားယွင်းမြင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကော်ရိန်သားများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ထိုအသင်းတော်၏ ကျေးကျွန်များအဖြစ် မြင်ရမည် (၃:၁၈-၄:၅)။ အမှန်မှာ ခရစ်တော်အတွက် နှိမ့်ချခံရသော သူများအဖြစ် မြင်ရန် ဆန္ဒရှိရမည် (၄:၆-၁၃)။ အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ထိုအသင်းတော်၏ ကျေးကျွန်အဖြစ် ပါဝလုကို အတုယူရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည် (၄:၁၄-၂၁)။

1:10–4:21

Division and Dissension in the Church

News that the Corinthians had aligned themselves with certain spiritual leaders, who they were exalting over and against others, made it clear to Paul that the believers in Corinth had forgotten the centrality of Jesus. He was warning them that their behavior was undermining the very gospel they claimed to follow and the unity of the church. Paul begins with a call to unity (1:10–17) centered on the cross of Christ and not on human wisdom (vv. 18–31). He argues that unity is centered in the message of Jesus (2:1–9) and on His revelation through the Spirit of wisdom (vv. 10–16). Division in the church demonstrates a spiritual immaturity (3:1–9) that makes it almost impossible for believers to work together to build up the temple of God (vv. 10–17). Part of the problem with dissensions is a wrong self-perception that leads to pride. Instead, the Corinthians were to see themselves as servants of God and of His church (3:18–4:5). In fact, they were to be willing to see themselves as fools for Christ (4:6–13). Paul closes his discussion on the unity of the church with a call to imitate him as a servant of God and His church (4:14–21).

 

၁:၁၀-၁၇။ စည်းလုံးညီညွတ်ရန် ပါဝလု၏ တိုက်တွန်းခြင်း။ အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ကို ပါဝလုသည် အာဏာရှင်ဆန်သော ဘာသာစကားကို ရှောင်ရှားကာ စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် စကားပြောရာတွင် အချင်းချင်း တူညီစေရန် တောင်းပန်တိုက်တွန်းခဲ့သည် (စာသားအတိုင်း «တူညီသောစကားကို ပြောကြလော့»၊ အနှစ် ၁၀က)။ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခြေအဖြစ် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် သူတို့အကြား ခွဲထွက်ခြင်း (ဂရိ၊ ရှစ်မာ) မရှိရ (၁:၁၀ခ၊ ကိုး၊ အနှစ် ၁၂)။ ရှစ်မာ ဟူသော စကားလုံးကို များသောအားဖြင့် ပြန်လည်ပြုပြင်ရမည့် အကွဲအပြဲ သို့မဟုတ် မျက်ရည်ယိုခြင်းကို ဖော်ပြရာတွင် သုံးသည်။ ဤပြဿနာများသည် တစ်ချိန်က ကျန်းမာသော အသင်းတော်အတွင်း ခွဲထွက်မှုကို ဖြစ်စေနိုင်သည်။ ခန္ဓာကိုယ်ကို အဖွဲ့ဝင်တစ်ခုချင်း ဆွဲဖြဲဖျက်ဆီးခြင်းပုံစံဖြစ်သည် (ကိုး၊ အခန်း ၁၂)။

1:10–17. Paul’s Exhortation for Unity. Paul begins his discussion on the unity of the church by avoiding authoritarian language. He appeals to his readers and exhorts them to agree with each other in their speaking (lit. “speak the same”; v. 10a). Since the church is connected as the body of Christ, there should be no divisions (Gr. schisma) among them (1:10b; cf. v. 12). The word schisma, often used to describe a rift or tear to be mended, indicates that these problems could cause separation within a once-healthy congregation. The picture is that of a body being torn limb from limb and destroyed (cf. chap. 12).

 

ပါဝလု၏ စိုးရိမ်မှုအကြောင်းမှာ ခလိုအိမ်နှီးသူများထံမှ သူတို့အကြား ရန်တွေ့မှုများ ရှိကြောင်း ကြားသိရခြင်းဖြစ်သည် (၁:၁၁)။ ခလိုသည် ကော်ရိန်သားများ ကောင်းစွာသိကျွမ်းသော မိန်းမဖြစ်သော်လည်း၊ သူမကို ဤနေရာတွင်သာ ဖော်ပြထားသောကြောင့် သူမအကြောင်း အနည်းငယ်သာ သိရှိရသည်။ အခြေအနေအတိအကျကို ကျွန်ုပ်တို့ မသိရသော်လည်း၊ ကော်ရိန်ယုံကြည်သူများသည် စည်းလုံးညီညွတ်မှုမရှိဘဲ၊ သူတို့နှစ်သက်သော ဆရာများ၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် တွဲချိတ်ကာ ဆန့်ကျင်ဘက်အုပ်စုများ ဖြစ်နေကြောင်း ထင်ရှားသည်။ အချို့သည် ပါဝလုကို လိုက်သူဟု ဆိုကြပြီး၊ အချို့သည် အပေါလု၊ ကေဖ၊ သို့မဟုတ် ခရစ်တော်ကို လိုက်သူဟု ဆိုကြသည် (အနှစ် ၁၂)။ ဤသည်မှာ ပါဝလု၊ ပေတရု၊ အပေါလုတို့ အယူဝါဒအရ ပဋိပက္ခဖြစ်နေသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ မဟုတ်ပါက ပါဝလုက သူတို့ကို ဆူပူဆုံးမမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းအစား သူတို့၏ လိုက်သူများသာ ပဋိပက္ခဖြစ်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအုပ်စုများသည် သဘောထားကွဲလွဲရုံသာမက ကလေးဆန်သော ရန်ဖြစ်မှုများထဲ ကျရောက်ပြီး အသင်းတော်အတွင်း ကိုယ်ဂုဏ်ကိုယ်တွင်နှင့် တန်ခိုးတိုးမြှင့်ရန် ကြိုးစားနေကြသည် (ကိုး၊ ၄:၆)။ ပါဝလုသည် ဤပါတီစိတ်ဓာတ်ကို လုံးဝအဓိပ္ပါယ်မရှိသော အရာအဖြစ် ဆူပူဆုံးမခဲ့ပြီး၊ သူ့နာမကို ချီးမွမ်းသူများပါ ပါဝင်သည်။ ဤသည်မှာ လောကီဉာဏ်ပညာကို ထင်ဟပ်စေပြီး ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအကြား နေရာမရှိပေ။

The reason for Paul’s concern was the report he had received from people associated with Chloe that there were rivalries among them (1:11). Although Chloe was a woman well known to the Corinthians, we know little about her since she is mentioned only here. While the exact nature of the situation is unknown to us, it appears that instead of being united together, the believers in Corinth were divided into various opposing groups, each attached to the wisdom of their favorite teacher. Some claimed to be followers of Paul, others of Apollos or of Cephas (the Aramaic form of the name Peter), and others of Christ (v. 12). This does not necessarily mean that Paul, Peter, and Apollos were in doctrinal conflict—otherwise, Paul would have rebuked them for it—but rather that their would-be “followers” were. These factions appear to not only have had disagreements but also to have fallen into childish or immature rivalries trying to increase their own prestige and power at the expense of others in the congregation (cf. 4:6). Paul was rebuking this partisan mentality as complete foolishness, including those who championed his name. It was reflecting the wisdom of the world, and it had no place among God’s people.

 

သူတို့၏ ပါတီစိတ်ဓာတ်၏ အဓိပ္ပါယ်မရှိမှုကို သရုပ်ပြရန် ပါဝလုသည် ကော်ရိန်သားများကို ပြန်လည်မေးခွန်းသုံးခု မေးခဲ့သည် (၁:၁၃)။ ပထမမေးခွန်းသည် အခက်ဆုံးဖြစ်သည်။ ခရစ်တော် ခွဲခြားခံရသလော။ ဤသည်မှာ «ခရစ်တော်ကို အပိုင်းပိုင်းခွဲခြားခံရသလော» ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ခရစ်တော်သည် အသင်းတော်ကို စည်းလုံးစေသောသူ မရှိတော့ပေ။ သို့မဟုတ် အုပ်စုတစ်ခုသည် ကိုယ်ကို «ခရစ်တော်အုပ်စု» ဟု သတ်မှတ်ထားသောကြောင့်၊ «ခရစ်တော်ကို အုပ်စုတစ်ခုတည်းသာ ပိုင်ဆိုင်အောင် ခွဲဝေပေးခံရသလော» ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ပါဝလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ မည်သည့်အဓိပ္ပါယ်ဖြစ်စေ အဖြေမှာ ပြတ်သားစွာ မဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော် ခွဲခြားခံရခြင်းမရှိ၊ အသင်းတော်လည်း ခွဲခြားခံရမည်မဟုတ်ပေ။

To illustrate the foolishness of their partisan spirit, Paul asked the Corinthians three rhetorical questions (1:13). The first question is the most difficult to understand: Is Christ divided? It could mean, “Has Christ been divided up into bits and pieces?” If so, then Christ would no longer be the One holding the church together. Or, since one of the groups appears to have designated themselves as the “Christ party,” it may have the meaning “to apportion out”: “Has Christ been apportioned out so He belongs to only one group?” Whatever sense Paul had in mind, his obvious answer was an emphatic no. Christ is not divided and neither should the church be divided.

 

နောက်တစ်ခုတွင် ပါဝလုသည် သူသည် သူတို့အတွက် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံခဲ့သလော၊ သို့မဟုတ် သူတို့သည် သူ့နာမဖြင့် နှစ်ခြင်းခံခဲ့သလောဟု မေးသည် (အနှစ် ၁၃)။ ဟုတ်ပါသည်၊ မဟုတ်ပါ။ ပါဝလုသည် မည်သည့်အုပ်စု၏ ခေါင်းဆောင်မှ မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းခုံခဲ့သည်။ ကော်ရိန်သားများသည် နှစ်ခြင်းအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့် စည်းလုံးခဲ့ပြီး ပါဝလုနှင့် မဟုတ်ပေ။ ကော်ရိန်သားများသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အခြေခံဖြစ်သော ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ဗဟိုချက်ကို လျစ်လျူရှုနေကြသည်။ ခရစ်တော်မှလွဲ၍ မည်သူမျှ ကယ်လဗာရီတောင်ပေါ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ပြုတော်မူခဲ့သည်ကို မည်သူမျှ မလုပ်နိုင်ပေ။

Paul next asks his readers if he was crucified for them, or if they were baptized in his name (v. 13). Of course not! Paul was arguing that he was not the leader of any particular group, because the Corinthians were united to Christ through baptism and not to him. The Corinthians were overlooking the very foundation of the message of the gospel itself—the centrality of the cross of Christ. No other person could accomplish what Christ did in our behalf at Calvary.

 

ပါဝလုနှစ်ခြင်းပေးခဲ့သူများပင် ဝါကြွားစရာ မရှိပါ။ အမှန်မှာ ကော်ရိန်တွင် သူနှစ်ခြင်းပေးခဲ့သူ များပြားခြင်းမရှိသောကြောင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသည်ဟု ဆိုသည် (အနှစ် ၁၄)။ ပါဝလုသည် နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို အဓိပ္ပါယ်မရှိစေခြင်းမဟုတ်ပါ (ကိုး၊ ရောမ ၆:၃-၄၊ ဂလာ ၃:၂၇)။ ကော်ရိန်တွင် နှစ်ခြင်းပေးခဲ့သူ နည်းပါးမှုကို အသုံးချကာ လူများကို ကိုယ်တိုင်ထံ ချည်နှောင်ရန် မကြံစည်ဘဲ ခရစ်တော်ထံသို့ ချည်နှောင်ရန်သာ ရည်ရွယ်ကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ သူသည် ကော်ရိန်တွင် လူအနည်းငယ်ကို နှစ်ခြင်းပေးခဲ့သည်။ အထူးသဖြင့် ကရစ်ပတ်နှင့် ဂါယုတ်တို့ကို နှစ်ခြင်းပေးခဲ့သည် (အနှစ် ၁၄)။ ကရစ်ပတ်သည် ကော်ရိန်တွင် ယနေးချိန်ရှိ အာဇာနည်အုပ်ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်ကို လိုက်လာခဲ့သူဖြစ်နိုင်သည် (တမန် ၁၈:၈)။ ပါဝလုသည် ဂါယုကို ကော်ရိန်တွင် သူ၏အိမ်ရှင်ဟု ဖော်ပြခဲ့သောကြောင့် (ရောမ ၁၆:၂၃)၊ သူသည် ဘုရားသခင်ကို ကိုးကွယ်သူ တိတုယုတ်နှင့် တူညီသူဖြစ်နိုင်ပြီး ပါဝလု၏ အိမ်ရှင်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (တမန် ၁၈:၇)။ သူ၏ ရောမအမည်အပြည့်အစုံမှာ ဂါယုတိတုယုတ်ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့နောက် ပါဝလုသည် စတေဖန၏ အိမ်သူအိမ်သားကိုလည်း နှစ်ခြင်းပေးခဲ့ကြောင်း သတိရခဲ့သည် (၁ကော်ရိန်သု ၁:၁၆၊ ကိုး၊ ၁၆:၁၅၊ ၁၇)။ သူတို့အားလုံးကို ပါဝလု၏ နာမဖြင့် နှစ်ခြင်းမပေးခဲ့ဘဲ ခရစ်တော်၏ နာမဖြင့်သာ ပေးခဲ့သည်။

Even those who were baptized by Paul were not to boast. In fact, he expresses thankfulness that he did not baptize many in Corinth (v. 14). Paul was not disparaging the rite of baptism itself (cf. Rom. 6:3–4; Gal. 3:27), but he was using the fact that he baptized so few in Corinth to show that he was not seeking to bind people to himself, but to Christ. He did baptize a few individuals in Corinth, specifically Crispus and Gaius (v. 14). Crispus was likely the ruler of the synagogue in Corinth who quickly became a follower of Christ (Acts 18:8). Since Paul identified Gaius as his host in Corinth (Rom. 16:23), it is possible that he was to be identified with another early convert, Titius Justus, a worshiper of God also mentioned as Paul’s host in Corinth (Acts 18:7). His full Roman name would have been Gaius Titius Justus. Then Paul remembered that he had also baptized the household of Stephanas (1 Cor. 1:16; see 16:15, 17). None of them were baptized in Paul’s name but in Christ’s.

 

တမန်တော်၏ အဓိကတာဝန်မှာ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရာတွင် ကယ်တင်ခြင်းတန်ခိုးကို ဗျာဒိတ်ပေးရန်ဖြစ်သည်။ လူ့ဉာဏ်ပညာသက်သက်သည် ဧဝံဂေလိတရားကို အကျိုးမဲ့စေသည်။ ကော်ရိန်သားများသည် ဟောပြောသူ၏ ဉာဏ်ပညာကို အလေးပေးပြီး တစ်ဦးတစ်ယောက်နှင့် တွဲချိတ်ခဲ့သောအခါ ဧဝံဂေလိတရားကိုယ်တိုင်ကို လျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ လူ့စကားပြောကျွမ်းကျင်မှုသည် လူအများကို ဆွဲဆောင်နိုင်ပြီး နားထောင်သူများ ဟောပြောသူ၏ အရည်အချင်းကို ချီးကျူးစေနိုင်သော်လည်း၊ ဤအချက်ကို မြင့်မြတ်စေခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို တန်ခိုးမဲ့စေသည် (၁:၁၇)။ စစ်မှန်သော ဧဝံဂေလိဟောပြောခြင်းသည် ဟောပြောသူကို မြင့်မြတ်စေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်ကို မြင့်မြတ်စေသည်။

The apostle’s primary function was to preach the gospel in such a way that its saving power would be revealed to the audience. Merely human wisdom makes the gospel ineffective. When the Corinthians had emphasized the wisdom of a particular preacher and had aligned themselves with one of them, they had lost sight of the gospel itself. Mere human eloquence may attract a crowd and cause people to admire the abilities of the speaker, but exalting this feature makes the cross of Christ void of its power (1:17). Genuine gospel preaching does not exalt the preacher; it exalts Christ.

 

၁:၁၈-၃၁။ လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် လူ့ဉာဏ်ပညာ။ ပါဝလုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ သတင်းစကားနှင့် လောကီဉာဏ်ပညာကြား ကွာခြားမှုကို ပိုမိုအားဖြည့်ခဲ့သည်။ ရောမယဉ်ကျေးမှုတွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ခံရခြင်းသဘောတရားသည် စက်ဆုပ်ဖွယ်ဖြစ်ပြီး၊ ဂရိ-ရောမအတွေးအခေါ်တွင် ဘုရားနှင့်လူ နယ်ပယ်ကို တင်းကြပ်စွာ ခွဲခြားထားသောကြောင့် ဘုရားလူယေရှုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံရခြင်းသဘောတရားသည် နားလည်ရန် မဖြစ်နိုင်ဘဲ အဓိပ္ပါယ်မရှိခြင်းသာဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများကို ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်ကို အာရုံစိုက်ရန်နှင့် လူ့ဉာဏ်ပညာကို မအာရုံစိုက်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဣရှာယ ၂၉:၁၄ ကို ကိုးကားကာ ဘုရားသခင်သည် ဉာဏ်ရှိသူများ၏ ဉာဏ်ပညာကို ဖျက်ဆီးမည်ဟု ကတိပြုခဲ့ပြီး ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် ထိုသို့ပြုခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ပါဝလုသည် ပြန်လည်မေးခွန်းများ တစ်တန်မေးခဲ့ပြီး (၁ကော်ရိန်သု ၁:၂၀က) ဘုရားသခင်သည် လောက၏ အချစ်ဆုံးအတွေးများကို အားနည်းချက်တစ်ခုဖြစ်သော ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်အားဖြင့် ရှုပ်ထွေးစေခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။ ဘုရားသခင်သည် လောကီဉာဏ်ပညာသည် အဓိပ္ပါယ်မရှိကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ အမှန်မှာ ဟောပြောခြင်း၏ အဓိပ္ပါယ်မရှိမှုအားဖြင့် (အနှစ် ၂၁) ကော်ရိန်သားများ ခရစ်တော်ကို လိုက်သူဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

1:18–31. The Cross and Human Wisdom. Paul strengthened the contrast between the message of the cross and the wisdom of the world. In Roman culture, the notion of crucifixion was deplorable, and coupled with the strict separation of divine and human realms in Greco-Roman thinking, the idea of the God-man Jesus dying on the cross was beyond comprehension; just foolishness. Paul exhorted believers to concentrate on Christ as the wisdom of God and not on human wisdom. Quoting Isaiah 29:14, he points out that God had promised to destroy the wisdom of the wise and had done so through the gospel. Paul asks a series of rhetorical questions (1 Cor. 1:20a) to show that God had confounded the most cherished ideas in the world through an act of weakness, the cross of Christ. God had demonstrated that the wisdom of the world is foolishness. After all, it was through the foolishness of the proclamation (v. 21) that the Corinthians were drawn to become followers of Christ.

 

လူ့ဉာဏ်ပညာသည် ဘုရားသခင်ကို စစ်မှန်စွာ ကယ်တင်နိုင်သော အသိပညာသို့ မရောက်နိုင်ပါ။ ထိုအသိပညာသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ အဓိပ္ပါယ်မရှိမှုအားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည် (အနှစ် ၂၁)။ လောကသည် နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် ဉာဏ်ပညာကို တောင်းဆိုသော်လည်း၊ ပါဝလုသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်ခံခရစ်တော်ကို ရဲဝံ့စွာ ဟောပြောခဲ့သည်။ ထိုသခင်သည် ဂျူးများအတွက် တုံးတိုင်ချင်စရာဖြစ်ပြီး တပါးအမျိုးသားများအတွက် အဓိပ္ပါယ်မရှိခြင်းဖြစ်သည် (အချို့လက်ရေးမူနှင့် ဘာသာပြန်များတွင် «ဂရိလူမျိုး» ဟု ဖော်ပြသည်၊ အနှစ် ၂၃ခ)။ ဂျူးနှင့် တပါးအမျိုးသားများအကြား အငြင်းပွားစရာဖြစ်ခဲ့သော အချက်သည်ပင် သူတို့ကို တစ်ကိုယ်တည်းအဖြစ် ပေါင်းစည်းစေခဲ့သည်။ လူများကို စည်းလုံးစေသောအရာမှာ လူ့ဉာဏ်ပညာမဟုတ်ဘဲ လက်ဝါးကပ်တိုင်ခံခရစ်တော်ဖြစ်သည်။ သူ၏ ငြင်းခုံချက်ကို အားဖြည့်ရန် ပါဝလုသည် ကော်ရိန်သားများ၏ ဧဝံဂေလိသို့ ခေါ်ဝေါ်ခံရမှုကို သတိပေးခဲ့ပြီး (အနှစ် ၂၆) သူတို့သည် ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် အရည်အချင်းပေါ်မူတည်၍ မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာနှင့် ကံဇာတာအားဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခံရခြင်းဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိသတင်းစကားသည် လူ့မျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားအားလုံးကို ဆန့်ကျင်ပြီး ဘုရားသခင်သည် မရှိသောအရာများအား အသုံးပြု၍ ရှိသောအရာများကို ပယ်ဖျက်သည် (အနှစ် ၂၈)။ ထို့ကြောင့် မည်သူမျှ ထာဝရခရစ်တော်ရှေ့တွင် ဝါကြွားခြင်း သို့မဟုတ် ဂုဏ်ယူခြင်း မပြုရ။ ကျွန်ုပ်တို့ရရှိသမျှသည် ယေရှုအားဖြင့်သာ ရရှိခြင်းဖြစ်ပြီး ထိုသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဉာဏ်ပညာ၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းခြင်း၊ ရွေးနုတ်ခြင်းဖြစ်တော်မူသည် (အနှစ် ၃၀)။ အရေးကြီးသောအရာမှာ တရားဓမ္မနှင့်အညီ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းခြင်း၊ ရွေးနုတ်ခြင်းရရှိစေသော ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဝါကြွားသူ (သို့မဟုတ် «ဂုဏ်ယူသူ») သည် ထာဝရခရစ်တော်တွင် ဝါကြွားရမည် (အနှစ် ၃၁၊ ယေရမိ ၉:၂၄)။ မာနသည် ခွဲခြားစေပြီး ခရစ်တော်သည် စည်းလုံးစေသည်။

Human wisdom cannot lead to a true saving knowledge of God, which is only available through the foolishness of the gospel (v. 21). While the world requires signs and wisdom, Paul boldly preached Christ crucified, who is a stumbling block to the Jews and foolishness to the Gentiles (some manuscripts and translations have “Greeks”; v. 23b). It was this point of contention for Jews and Gentiles that bridged the gap between them and made them one body. What unites people is not human wisdom but Christ crucified. To reinforce his argument, Paul reminded the Corinthians of their calling to the gospel (v. 26), emphasizing that they were not called on the basis of their wisdom or abilities but by God’s loving and providential will. The gospel message defies all human expectations and logic as God uses the things which are not to negate the things that are (v. 28). Consequently, no one should glory or boast before the Lord, because everything we have comes through Jesus who is our wisdom, righteousness, sanctification/holiness, and redemption (v. 30). What matters is the wisdom of God through which we are justified, sanctified, and redeemed. Consequently, the one who boasts (or “glories”) should do so in the Lord (v. 31; Jer. 9:24). Pride divides, but Christ unifies.

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁–၉။ တစ်ခတည်းသော သတင်းစကား၊ ခရစ်တော်။ အသင်းတော်အတွင်း ခွဲခြားမှုကို ပေါလုသည် ရှုတ်ချခဲ့သည်မှာ၊ သူသည် သူ့ကိုယ်သူ ဟောပြောခဲ့ခြင်းမဟုတ်ဘဲ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံတော်မူသော သခင်ခရစ်တော်ကိုသာ ဟောပြောခဲ့ကြောင်း ယုံကြည်သူများအား သတိပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူ၏သတင်းစကား၏ စည်းရုံးနိုင်စွမ်းသည် သူ၏ စကားပြောအဆင့်အတန်းကို ပြသခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် စကားပြောအတတ်သူ အဆင့်မြင့်သူ မဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏သတင်းစကားသည် စကားပြောကျွမ်းကျင်သူတိုင်း၏ စကားထက် အဓိပ္ပါယ်ပိုမိုနက်ရှိုင်းသည်။ အကြောင်းမူ သူသည် ကောရိန်သို့လူများအား ဘုရားသခင်၏ မစ်စတေးရီယံ (လျှို့ဝှက်ချက်) ကို ကြေညာခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (၂:၁ခ)။ မစ်စတေးရီယံ ဟူသော စကားလုံးသည် ယခင်က ဖော်မပြခဲ့သော်လည်း ယခုဖော်ပြခြင်းခံရသော လျှို့ဝှက်ချက်ကို ဆိုလိုသည်။ ဤနေရာတွင် အချို့က ယင်းကို “သက်သေခံချက်” ဟု ပိုမိုယေဘုယျဘာသာပြန်ကြသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ဤကြေညာချက်၏ အကြောင်းအရာသည် အဓိကအားဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံတော်မူသော ခရစ်တော်ကို ဗဟိုပြုသည် (အခန်း ၂ခ)။ ပေါလုသည် ကောရိန်သို့လူများရှေ့တွင် အားနည်းခြင်း၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်း၊ တုန်လှုပ်ခြင်းနှင့် ပေါ်လာခဲ့သော်လည်း (အခန်း ၃)၊ သူ၏ယုံကြည်မှုသည် သူ့ကိုယ်ကိုယ်ကို မမှီခိုဘဲ ဘုရားသခင်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားသတင်းကို မှီခိုခဲ့သည်။ ပေါလု၏ဘဝနှင့် ဓမ္မအမှုသည် လူ့ဉာဏ်ပညာကို အားမကိုးဘဲ ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးကို အားကိုးရမည်ဟု သက်သေခံခဲ့သည် (အခန်း ၅)။

2:1–9. One Message: Christ. Paul condemned division in the church by reminding believers that when he came to them he did not speak to them about himself but about the crucified Lord. In fact, the persuasiveness of his message was a demonstration not of his oratorical skills but of the power of the Spirit. While Paul may not have been a master of rhetoric, his message had far more substance than any skilled speaker for he had declared to the Corinthians the mystērion of God (2:1b) The word mystērion refers to a revealed mystery that had previously been unrevealed. Here it has sometimes been translated more generically as “testimony.” In either case, the content of this proclamation involved as its major focus the crucified Christ (v. 2b). Although Paul had appeared to the Corinthians in weakness, fear, and trembling (v. 3), his confidence was not in himself but in God and in the gospel message. The life and ministry of Paul testified that we should not trust in human wisdom but in the power of God (v. 5).

 

ပေါလုသည် လူ့အကြောင်းပြချက်ကို ဖယ်ရှားပစ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်အောက်တွင် လျှော့ချခဲ့ခြင်းသာဖြစ်သည်။ သူသည် ရင့်ကျက်သူများအကြား ဉာဏ်ပညာနှင့် ဟောပြောခဲ့ကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (အခန်း ၆)။ ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာသည် လူ့ဉာဏ်ပညာအမျိုးမျိုးတွင် မတွေ့ရပါ။ ယင်းသည် မစ်စတေးရီယံဖြစ်သည် (အခန်း ၇က)။ ဆိုလိုသည်မှာ ယခင်က လျှို့ဝှက်ထားသော ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် သူ့သားတော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်အမွေကို ယုံကြည်သူများအား ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကင်းစင်ခြင်းအတွက် ဤသို့ပြုတော်မူခဲ့သည် (အခန်း ၇ခ)။ အပြစ်၏ အမှောင်သည် ခရစ်တော်ခေတ်က အုပ်စိုးသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာကို နားမလည်ခဲ့ကြပါ (အခန်း ၈က)။ အကယ်၍ နားလည်ခဲ့လျှင် “ဘုန်းအသရေတော်ရှင်ကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ မရိုက်ပုတ်ကြပါအံ့” (အခန်း ၈ခ)။ “ဘုန်းအသရေတော်ရှင်” ဟူသော ဘွဲ့အမည်သည် ခရစ်တော်၏ အထွဋ်အထိပ်နှင့် အရာခပ်သိမ်းထက် ကျော်လွန်တော်မူကြောင်းကို အလေးပေးသည်။ သူ၏အချက်ကို ထောက်ခံရန် ပေါလုသည် ဟေရှာယ ၆၄:၄ ကို လွတ်လပ်စွာ ကိုးကားခဲ့ပြီး၊ ဟေရှာယ ၆၅:၁၇ နှင့် ပေါင်းစပ်ခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၁ကော ၂:၉)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်သည် ဤအရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်ကို သိသူများအတွက် ပြင်ဆင်တော်မူခဲ့သည်ဟု မဆိုဘဲ၊ ဘုရားသခင်ကို ချစ်သူများအတွက် ပြင်ဆင်တော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်ကို သတိပြုရန်အရေးကြီးသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဘုရားသခင်ပြင်ဆင်ထားသော ဗျာဒိတ်တော်ကို ဖွင့်ပေးသော သော့ချက်ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ကောရိန်သို့လူများအား အမှန်တကယ်အရေးကြီးသည်မှာ လူ့ဉာဏ်ပညာမဟုတ်ဘဲ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်ကြောင်း ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။

Paul did not eliminate the need for human reason, but merely subjected it to God. This is evident in his affirmation that he was speaking with wisdom among the mature (v. 6). The wisdom of God is not found in the different human sources of wisdom. It is a mystery (v. 7a); that is to say, it is the hidden wisdom of God or His eternal plan of salvation through His Son that is revealed to those who believe. This God has done for our glory (v. 7b). The darkness of sin is such that none of the rulers in Christ’s time (v. 8a) understood God’s wisdom; otherwise, “they would not have crucified the Lord of glory” (v. 8b). The title “Lord of glory” emphasizes His transcendence and preeminence over all things. To support his point, Paul offers a loose paraphrase of Isaiah 64:4, perhaps combining it with Isaiah 65:17 (1 Cor. 2:9). It is important to note that Paul does not say that God prepared all these things for those who know Him but rather those who love Him. Love is the key to unlock God’s divinely prepared revelation. Paul was telling the Corinthians that what truly matters is love and not human wisdom.

 

၂:၁၀–၁၆။ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် တစ်ခုတည်းသော ဗျာဒိတ်တော်။ ဝိညာဉ်တော်ကို အခန်းငယ် ၁၀–၁၄ တွင် ခြောက်ကြိမ်ဖော်ပြထားသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ဉာဏ်ပညာသည် ယခင်က လူသားမျိုးနွယ်ထံမှ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဖော်ပြခြင်းခံရသည်။ ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသောအရာများကို ဝိညာဉ်တော်သာလျှင် သိတော်မူသည် (အခန်း ၁၀)။ ပေါလုသည် ဤအရာကို ဥပမာတစ်ခုနှင့် ရှင်းပြသည်။ လူတစ်ဦး၏ စိတ်ထဲရှိအရာကို ထိုလူ၏ဝိညာဉ်သာလျှင် သိနိုင်သကဲ့သို့ (အခန်း ၁၁)၊ ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သာလျှင် သိတော်မူသည် (အခန်း ၁၂၊ သတိပြုရန်၊ လူ၏ဝိညာဉ်သည် ထိုလူအတွင်း၌ ရှိသကဲ့သို့၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်အတွင်း၌ မရှိပါ၊ အကြောင်းမူ ထိုဝိညာဉ်တော်သည် မတူညီသော ပုဂ္ဂိုလ်တော်ဖြစ်သည်)။ သခင်ဘုရား၏ ဝိညာဉ်တော်သည် လောက၏ ခွဲထွက်စေသော ဝိညာဉ်မဟုတ်ပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဝိညာဉ်တော်သည် လူသားမျိုးနွယ်အား ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော လက်ဆောင်ကို ဗဟိုပြုပြီး စည်းလုံးစေသည် (အခန်း ၁၂)။ ထိုဖော်ပြခြင်းခံရသော အမှန်တရားကို လူ့ဉာဏ်ပညာဖြင့် မထိခိုက်စေဘဲ၊ ဝိညာဉ်တော်ထံမှ ခံယူသည့်အတိုင်း အတာနှင့် အခြားသူများထံ ပေးပို့ရမည် (အခန်း ၁၃)။ အခန်းငယ် ၁၃ နိဂုံးရှိ ဂရိစကားစု—ပွန်မာတီကိုးစ် ပွန်မာတီကာ ဆင်ကရင်နွန်တက်စ်—ကို အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ကြသည်။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “ဝိညာဉ်ရေးရာအရာများကို ဝိညာဉ်ရေးရာအရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခြင်း” ဟု ရှိပြီး၊ အချို့က အကြောင်းအရာအရ “ဝိညာဉ်တော်သင်ပေးသော စကားလုံးများဖြင့် ဝိညာဉ်ရေးရာအမှန်တရားများကို ရှင်းပြခြင်း” သို့မဟုတ် “ဝိညာဉ်ရေးရာရာအမှန်တရားများကို ဝိညာဉ်ရေးရာလူများအား အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း” ဟု ဖော်ပြသည်။ သတိပြုရမည့်အချက်မှာ ပထမစကားလုံး (ပွန်မာတီကိုးစ်) သည် ဝိညာဉ်တော်သင်ပေးသောအရာကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ဒုတိယစကားလုံး (ပွန်မာတီကာ) သည် ထိုသင်ကြားမှု၏ အကြောင်းအရာ—အကြောင်းအရာအရ အခန်းငယ်အစရှိ “စကားလုံးများ” ကို ရည်ညွှန်းခြင်း သို့မဟုတ် သင်ကြားခံရသော လူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာသဘောကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအဓိပ္ပါယ်နှစ်ခုလုံးသည် အကြောင်းအရာအရ မှန်ကန်သည်။ လောကီအသိပညာကို လိုက်စားခြင်းကြောင့် လူသားများသည် အမှန်နှင့်အမှားကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်းမရှိကြပါ။ သို့သော် ခရစ်တော်အတွင်း၌ရှိသူများသည် လူ့နားလည်မှု၏ ပျက်စီးခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ စစ်မှန်သော ဝိညာဉ်ရေးရာ ဉာဏ်ပညာနှင့် ခွဲခြားနိုင်သည် (အခန်းငယ် ၁၄–၁၅)။

2:10–16. One Revelation through the Spirit. The Spirit is mentioned six times in vv. 10–14. The wisdom of the cross, which was once hidden from humanity, is revealed by the Spirit of God, for only the Spirit understands the deep things of God (v. 10). Paul explains this through the use of an analogy. In the same way that a person’s spirit is the only viable source of what is in his or her own mind (v. 11), so also only the Spirit of God knows God’s plans and purposes (v. 12; notice that although the spirit of a person is in him or her, the Spirit of God is not in God because He is a different Person). The Spirit of the Lord is not the divisive spirit of the world. On the contrary, the Spirit unites around God’s gift to humanity (v. 12). That revealed truth should be passed to others untouched by mere human wisdom but as it was received by us from the Spirit (v. 13). The Greek phrase used at the end of v. 13—pneumatikois pneumatika synkrinontes—has been rendered variously. Some translations have “comparing spiritual things with spiritual,” while others specify the meaning on the basis of the context to “explaining spiritual realities with Spirit-taught words,” or alternatively, “interpreting [or explaining] spiritual truths to spiritual people.” The important points to notice are that the first term (pneumatikois) refers to what had just been mentioned—what is taught by the Spirit—and the second term (pneumatika) refers to either the content of this teaching—contextually, the “words” mentioned at the beginning of the verse—or to the spiritual nature of the person being taught, the emphasis of the following verse. Both interpretations thus have contextual warrant. Due to the pursuit of worldly knowledge, humans are unable to discern truth from error, but those in Christ are able to discern the failure of human understanding with the true spiritual wisdom of God (vv. 14–15).

 

ပေါလုသည် ဟေရှာယ ၄၀:၁၃ ကို ကိုးကားပြီး သူ၏အငြင်းအခုံကို နိဂုံးချုပ်သည် (အခန်း ၁၆)။ သခင်ဘုရား၏ စိတ်တော်ကို အပြည့်အဝသိ၍ သွန်သင်နိုင်သူ မရှိပါ။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ စိတ်တော်ကို သိတော်မူကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဝိညာဉ်တော်ရှိသူများသည် ဝိညာဉ်တော်ဖော်ပြတော်မူသောအရာကို သိနိုင်သည်။ ဤအကြောင်းကြောင့် ပေါလုက “ငါတို့၌ ခရစ်တော်၏ စိတ်တော်ရှိသည်” ဟု ဆိုသည်။ ဤအခန်းငယ်တွင် အစောပိုင်းအသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်အကြောင်း ပြောထားသော ကျမ်းချက်များကို ခရစ်တော်အား အသုံးချပုံ၏ နမူနာတစ်ခု ရှိသည်။ ခရစ်တော်၏ စိတ်တော် ဟူသော စကားစုကို ကျမ်းချက်သစ်တစ်ခုလုံးတွင် ဤနေရာတွင်သာ တွေ့ရသဖြင့်၊ ပေါလုသည် ဤစကားစုဖြင့် အတိအကျ ဘာကို ဆိုလိုသည်ကို မေးခွန်းထုတ်စရာဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် ဤစကားစုကို ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၇ နှင့် ၂:၅ တွင် ပေါလုပြောသော နှိမ့်ချခြင်းနှင့် အသင်းတော်၏ စည်းစည်းညီညွတ်မှုနှင့် ဆက်စပ်သည်။ သို့သော် ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ စိတ်တော်ရှိခြင်းအားဖြင့် ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်မြင်တော်မူသည့်အတိုင်း လောကကို မြင်နိုင်ကြသည်ဟူသော အယူအဆကိုလည်း ထည့်သွင်းထားဖွယ်ရှိသည်။ ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်အားဖြင့်သာလျှင် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နက်နဲမှုကို အမှန်တကယ် နားလည်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်၏ စည်းစည်းညီညွတ်မှုကို တည်ထားပြီး ထိန်းသိမ်းထားသည်။

Paul concludes his argument by quoting Isaiah 40:13 in v. 16. No one knows the mind of the Lord so completely as to instruct Him. Paul had noted that the Spirit of God knows the mind of God, so those who have the Spirit can know what the Spirit reveals. For this reason, Paul states that we have the mind of Christ. In this verse, we have another example of the way in which the early church took texts that spoke of God and applied them to Christ. Since v. 16 is the only place in the NT where we find the phrase “the mind of Christ,” the question is what exactly Paul meant by this statement. Usually this expression is related to what Paul said in Philippians 1:27 and 2:5 about humility and unity in the church. But Paul may also have been including the idea that, by possessing the mind of Christ, Christians are now equipped in some sense or in some ways to see the world as God sees it. And it is only through the cross of Christ that the depths of God’s love for humanity can truly be understood. Thus, the unity of the church is established and preserved.

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၉။ ခွဲထွက်မှုနှင့် ရင့်ကျက်မှု မရှိခြင်း။ ကောရိန်အသင်းတော်အတွင်း ကြီးထွားလာသော အငြင်းပွားမှုများသည် အသင်းသားများ၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ခရစ်တော်ကို နားလည်နိုင်စွမ်းကို ပျက်ပြားစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကြွားဝါခြင်းနှင့် တန်ခိုးလိုချင်ခြင်းသည် အသင်းသားများအကြား လောကီသို့မဟုတ် ကာယသဘော (ဂရိစကား ဆာကီနော့စ်၊ “ဇာတိပကတိ”) အခြေအနေကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အသင်းတော်အတွင်း လူ့အာဏာနှင့်ပတ်သက်သော အငြင်းပွားမှုများနှင့် ယုံကြည်သူများကြား ခွဲထွက်မှုများသည် ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် သူတို့သည် ကလေးငယ်များအဖြစ် ရှိနေသေးကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည်။ သူတို့သည် ရင့်ကျက်သော လူကြီးခရစ်ယာန်များကဲ့သို့ ပြုမူမနေကြပါ (အခန်း ၁)။ ဘုရားသခင်၏ မစ်စတေးရီယံတွင် အပြည့်အဝပါဝင်ရန် သူတို့သည် ကြီးထွားရမည်။ သူတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေအရ နို့ရည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ကလေးစာဖြစ်သော နို့ကို ကျွေးရသည် (အခန်း ၂)။ ဝိညာဉ်ရေးရာ ရင့်ကျက်မှုမရှိခြင်းကို မနာလိုခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း (အချို့မူကွဲများတွင် အခန်း ၃ တွင် “ခွဲထွက်မှု” ကို ထပ်ထည့်ထားသည်) နှင့် ပေါလု သို့မဟုတ် အပေါလုအား သစ္စာခံကြခြင်းဖြင့် ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၃–၄)။ ဂရိခေတ်တွင် ဒဿနိကပညာရှင်နှင့် စကားပြောပညာရှင် ဆိုဖစ်စ် (sophist) တစ်ဦး မြို့တစ်မြို့သို့ ရောက်လာလျှင် သူ၏လာရောက်မှုကို ကြကိုးကြော်ပြီး လူများစုဝေးကြသည်။ လူများက ထိုဆရာအသစ်ကို ကြိုက်လျှင် အထက်တန်းစားမိသားစုများက သူတို့သားများကို တပည့်အဖြစ် ပို့ကြသည်။ ဆိုဖစ်စ်များသည် ကျွမ်းကျင်သော ဆရာများဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြပါက လစာကောင်းကောင်းရရှိသည်။ ကောရိန်ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်ယာန်ခရီးသွားဆရာများကို ဆိုဖစ်စ်အမျိုးအဖြစ် နားလည်ခဲ့ပုံရသည်။ အချို့က အပေါလု၏ စကားပြောနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာအမူအရာသည် ပေါလုထက် ပိုမိုကောင်းမွန်သောကြောင့် အပေါလုကို နှစ်သက်ကြသည်။ အချို့က ပေါလုသည် ပထမဆုံး ခရစ်ယာန်ဆရာအဖြစ် သူတို့နှင့် ဆုံတွေ့ခဲ့သောကြောင့် ပေါလုဘက်သို့ စုဝေးကြသည်။ ပေါလုသည် ဤနည်းဖြင့် ပြုမူခြင်းသည် သာမန်လူသားများကဲ့သို့ (စာသားအရ “လျှောက်လှမ်းခြင်း”) ပြုမူခြင်းဖြစ်ကြောင်း ကောရိန်သို့လူများကို ဆူပူသြမ်းဆူခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များကဲ့သို့ မဟုတ်ပါ (အခန်း ၃)။

3:1–9. Division and Immaturity. Growing disputes within the Corinthian church undermined the effectiveness of members’ ability to comprehend the cross of Christ. Their boasting and desire for power had created a mundane and worldly or carnal (Gr. sarkinos, “of the flesh”) status among the members. The controversies within the church over human authority and the divisions among believers were indications that the believers were, spiritually speaking, still infants. They were not acting like mature adult Christians (v. 1). They had to grow to participate fully in the mystery of God. Their current condition meant that they needed to be fed milk, that is to say, baby food (v. 2). This condition of spiritual immaturity was revealed through jealousy and strife (some manuscripts add “divisions” in v. 3) and by members claiming allegiance to Paul or Apollos (vv. 3–4). When a teacher of philosophy and rhetoric, known as a sophist, arrived in a Greek city, he would announce his arrival and people would gather to hear him. If people liked the new teacher, elite families would send their sons to be his disciples. Sophists were well paid if they proved themselves to be able teachers. Apparently, the believers in Corinth understood the itinerant Christian preachers as some kind of sophists. Some preferred Apollos because his oratory and bodily presence were better than Paul’s. Some rallied behind Paul because he was the first Christian teacher with whom they had come into contact. Paul chastised the Corinthians, because in acting in this way they were acting (lit. “walking”) like ordinary human beings (v. 3) rather than as followers of Christ.

 

ပေါလုသည် သူ့ကိုယ်သူနှင့် အပေါလုကို မှန်ကန်သောအခနေအထားတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ကျေးကျွန်နှစ်ဦး (အခန်း ၅) တူညီသောအမှုတွင် ပါဝင်ပြီး ယှဉ်ပြိုင်ခြင်းမဟုတ်ပါ။ ပေါလုက စိုက်ပျိုးပြီး၊ အပေါလုက ရေလောင်းသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်က ကြီးထွားမှုကို ပေးတော်မူသည် (အခန်း ၆)။ ဤစိုက်ပျိုးရေးဥပမာသည် ဘုရားသခင်သည် လယ်ကွင်း၏ တရားဝင်ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး အသီးအနှံ၏ အကျိုးခံစားခွင့်ရှင်ဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ ပေါလုနှင့် အပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ လယ်ကွင်းတွင် ကျန်းမာသောသီးနှံများ စိုက်ပျိုးပြီး ထိန်းသိမ်းသော ကျေးကျွန်မျှသာဖြစ်သည် (ဂရိစကား ဒီအာကိုနော့စ်)။ ရိတ်သိမ်းမှု၏ အောင်မြင်မှုသည် ပေါလု သို့မဟုတ် အပေါလုပေါ်တွင် မမူတည်ဘဘဲ ဘုရားသခင်ပေါ်တွင် မူတည်သည် (အခန်း ၇)။ ကျေးကျွန်များသည် စိုက်သူတစ်ဦး၊ ရေလောင်းသူတစ်ဦး စည်းစည်းလုံးလုံး အတူတကွ လုပ်ဆောင်ရပြီး ထိုက်တန်စွာ ဆုခံစားရမည်။ ပေါလုသည် ထိုဥပမာကို ကောရိန်အခြေအနေသို့ အသုံးချသည် (အခန်း ၉)။ ပေါလုနှင့် အပေါလုသည် အတူတကွလုပ်ဆောင်သူများဖြစ်ပြီး အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ လယ်ကွင်း သို့မဟုတ် အဆောက်အဦဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် အသင်းတော်ကို နောက်ဥပမာဖြစ်သော သန့်ရှင်းသော အဆောက်အဦသို့ ကူးပြောင်းရန် အဆောက်အဦဥပမာကို မိတ်ဆက်သည်။ လယ်ကွင်းတစ်ခုတည်းနှင့် အဆောက်အဦတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်။

Paul placed himself and Apollos in their proper roles: both servants of Christ (v. 5) involved in the same work and not in competition with each other. Paul planted, Apollos watered, but God provided the growth (v. 6). This agrarian analogy makes God the legitimate owner of the field and, therefore, the ultimate benefactor of any fruit. Paul and Apollos were mere servants (Gr. diakonos) planting and sustaining healthy crops in God’s field. Ultimately the success of the harvest was dependent on God and not on Paul or Apollos (v. 7). The servants had to work unitedly—one planting and the other watering—and were to be rewarded accordingly. Paul then applies the illustration to the situation in Corinth (v. 9). Paul and Apollos were coworkers while the church stood as God’s field or building. Paul introduces the analogy of the building as a transition to his next and preferred example of the church: the sacred or holy building. There is one field and one building.

 

၃:၁၀–၁၇။ ဘုရားသခင်၏ နေရာတော်။ ပေါလုသည် အသင်းတော်ကို အဆောက်အဦနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် (အခန်းငယ်၊ ၂ကော ၅:၁၊ ဧဖက် ၂:၂၁ နှိုင်းယယှဉ်)။ ကောရိန်အသင်းတော်၏ တည်ထောင်သူအဖြစ် သူသည် အခြားသူများ ဆောက်လုပ်မည့် အခြေခံအုတ်မြစ်ကို ချထားခဲ့သည်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုသည် (၃:၁၀)။ အသင်းတော်၏ အခြေခံအုတ်မြစ်မှာ ယေရှုခရစ်တော်ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၁)။ အသင်းတော်၏ အဓိကသတင်းစကားမှာ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံတော်မူသော ဧဝံဂေလိတရားဖြစ်သည် (၁:၂၃၊ ၂:၂၊ ၁၅:၁–၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများအား ထိုအခြေခံအုတ်မြစ်ပေါ်တွင် မည်သို့ဆောက်လုပ်သည်ကို သတိထားရန် လိုလားသည်။ သူတို့သည် တန်ခိုးနှင့် ရာထူးကို လိုက်စားခြင်းသက်သက်မဟုတ်ဘဲ တကယ့်ရည်ရွယ်ချက်များကို အကဲဖြတ်ရမည် (၃:၁၂–၁၃)။ ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် အဆောက်အဦတစ်ခု၏ အရည်အသွေးကို မီးခံနိုင်ခြင်းဖြင့် အဆုံးအဖြတ်ပေးသကဲ့သို့၊ ခရစ်တော်၏ နာမတော်ဖြင့် အသင်းတော်တွင် ပြုသောအမှုကိုလည်း မီးဖြင့် ဖော်ပြမည် (အခန်း ၁၃)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း၏ မီးဖြစ်သည် (၂သက် ၁:၇၊ ဗျာ ၁၈:၈)။ ထိုနေ့တွင် ခရစ်တော်၏ အကြောင်းအရင်းအတွက် လုပ်ဆောင်သူတိုင်းသည် သူ၏အမှုအတွက် တာဝန်ခံရမည်။ အရေးကြီးသည်မှာ အမှု၏ အရည်အသွေးဖြစ်သည် (မဿဲ ၇:၂၁–၂၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ပေါလုသည် ဆောက်လုပ်သူ သုံးမျိုးကို ဖော်ပြသည်။ ပထမတစ်ဦးမှာ ရွှေ၊ ငွေ၊ တန်ဖိုးကြီးကျောက်များဖြင့် ဆောက်သောကြောင့် အမှုများ ခံနိုင်ရည်ရှိသူဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားကို သစ္စာရှိရှိ ကြေညာသူဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သစ္စာရှိသော အလုပ်သမားများကို ဆုချီးမွေ့တော်မူမည် (၁ကော ၃:၁၄)။ ဒုတိယဆောက်လုပ်သူမှာ သစ်သား၊ ကောက်ရိုး၊ မြက်ခြောက်ဖြင့် ဆောက်သောသူဖြစ်သည် (အခန်း ၁၂ခ)။ ထိုသူများသည် ကောင်းသောရည်ရွယ်ချက်ရှိသော်လည်း အရေးအကြီးဆုံးကိစ္စများကို ဗဟိုမပြုသောကြောင့် အမှုမခံနိုင်ပါ။ ဤသည်မှာ အလုပ်မတတ်သူဖြစ်ပြီး မကောင်းသောသူမဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာတော်ဖြင့် ထိုသူကို နိုင်ငံတော်သို့ ကယ်တင်တော်မူမည် (အခန်း ၁၅)။ အခန်း ၁၂ တွင် တစ်ဦးတည်းသော ဆောက်လုပ်သူကို ရည်ညွှန်းပြီး အသင်းတော်အတွင်း ဆရာအချို့ကို ကိုယ်စားပြုဖွယ်ရှိသည်။ ထိုဆရာများတွင် ရွှေ၊ ငွေ၊ တန်ဖိုးကြီးကျောက်များနှင့် သစ်သား၊ ကောက်ရိုး၊ မြက်ခြောက်ကို ကိုယ်စားပြုသော အသိပညာမရှိမှု သို့မဟုတ် အမှားများရှိသည်။ ထို့ကြောင့် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းသည် မည်သည့်သင်ကြားမှုနှင့် အမှုများ မှန်ကန်ကောင်းမွန်သည်၊ မည်သည်က တန်ဖိုးနည်းသည်၊ မပြည့်စုံသည် သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက မတော်မမှန် သို့မဟုတ် ပေါ့ဆမှုကို ဖော်ပြမည်။

3:10–17. The Dwelling Place of God. Paul next equates the church with a building (cf. 2 Cor. 5:1; Eph. 2:21). He asserts that as the founder of the church in Corinth, he was the one who laid the foundation (3:10) on which others had built. The foundation of the church is Jesus Christ (v. 11), and the main message of the church is the gospel of Him crucified (cf. 1:23; 2:2; 15:1–9). For this reason, Paul desired that believers take heed of how they built on that foundation. They were to evaluate their ministry to make sure that their real intentions were not merely the pursuit of power and position (3:12–13). For just as the quality of a building in the ancient world was ultimately seen in its ability to survive a fire, so also the work done in the church in the name of Christ was to be revealed by fire (v. 13), that is, the fire of divine judgment (2 Thess. 1:7; Rev. 18:8). On that day, each worker in the cause of Christ will be held accountable for his or her work. What matters is the quality of the work (cf. Matt. 7:21–22). Paul describes three types of builders. The first is the individual whose work survives because it is built with gold, silver, and costly stones—this is someone who has faithfully proclaimed the gospel. God will reward the faithful laborers for the work done (1 Cor. 3:14). The second builder is the person who builds with the inferior supplies of wood, hay, and straw (v. 12b). Although such individuals may have good intentions, their work does not focus on the matters of most importance—and therefore it will not last. This is the case of an incompetent worker, not an evildoer. God, out of His mercy, will still save this individual to His kingdom (v. 15). It is also possible to find in v. 12 a reference to a single builder, representative of some teachers in the church. Such teachers had both valuable building materials of gold, silver, and costly stones as well as areas of ignorance or mistakes represented by wood, hay, and straw. Thus, the final judgment will reveal which teachings and work were essentially good and correct and which were less valuable, incomplete, or unintentionally misleading or negligent.

 

သို့သော် ကျွနု်ပ်တို့ တတိယဆောက်လုပ်သူဟု ခေါ်သော အခန်း ၁၇ တွင် ဖော်ပြထားသည်မှာ လုံးဝကွဲပြားသည်။ ဖျက်ဆီးသူနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ကို ညစ်ညူးစေသူဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ဥပမာကို ရှင်းပြသည်။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ထိုဗိမာန်တော်တွင် နေတော်မူသည် (၃:၁၆)။ ဂရိဘာသာတွင် ဒုတိယလူများပုံစံ (“သင်တို့အားလုံး”) ကို သုံးထားသောကြောင့် ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ တစ်ကိုယ်လုံးကို၊ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် အထူးနေထိုင်ရာ နေရာဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးသူကို ဘုရားသခင်သည် ဖျက်ဆီးတော်မူမည် (အခန်း ၁၇)။ ပေါလုသည် သဘောထားကွဲလွဲမှုဖြင့် အသင်းတော်၏ စည်းစည်းညီညွတ်မှုကို ပျက်ပြားစေပြီး ကိုယ်ပိုင်နောက်လိုက်များ ဖန်တီးရန် ကြိုးစားသော အသင်းသားတိုင်း၏ ကံကြမ္မာကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်မည့်အစား ခွဲထွက်စေသူများသည် ကိုယ်တိုင် ဖျက်ဆီးခြင်းခံရမည်။

What we are calling the third builder, described in v. 17, however, is an entirely different situation. It is the case of a builder who is destructive and profanes the temple of God. Paul explains the illustration: the church is God’s temple and the Spirit of God dwells in it (3:16). The use of the second-person plural in Greek (“you all”) indicates that Paul is referring to the entire body of Christ, the church. The church is the place where the Spirit of God dwells in a special way. Therefore, God will destroy those who destroy His temple (v. 17). Paul here is describing the fate of any church members who through dissension undermine the unity of the church. Instead of building up the church, they divide it in an attempt to create their own followers. Those who cause destruction will themselves be destroyed.

 

၃:၁၈–၄:၅။ စည်းစည်းညီညွတ်မှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် နားလည်မှု။ ကောရိန်သို့လူများရင်ဆိုင်ရမည့် အဓိကအန္တရာယ်မှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့သည် သူတို့ပြုနေသောအရာသည် ကောင်းသည်ဟု ယုံကြည်ပြီး ဉာဏ်ပညာရှိသည်ဟု ထင်မှတ်ကြသည်။ သို့သော် ဉာဏ်ပညာရှိရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လူမိုက်ဟု မြင်ရမည်။ အပြစ်ကြောင့် ကျွနု်ပ်တို့၏ သဘာဝကိုယ်နှိုင်ခံယူချက်သည် မှားယွင်းနေသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် မှန်ကန်စေရမည်။ ပေါလုသည် သူ၏အချက်ကို ထောက်ခံရန် ကျမ်းစာဟောင်းမှ ကျမ်းချက်နှစ်ခုကို ကိုးကားသည်။ ယောဘ ၅:၁၃ တွင် လူသားများ ကိုယ်ပိုင်အကွက်များတွင် ပိတ်မိတတ်ကြောင်း၊ ဆာလံ ၉၄:၁၁ တွင် လူသားတို့၏ အကြံအစည်များ အချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း ဘုရားသခင်သိတော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ကောရိန်သို့လူများ၏ အသင်းတော်အတွင်း အုပ်စုဖွဲ့မှုများအပေါ် အမြင်များ မည်မျှ မှားယွင်းနေသည်ကို သရုပ်ဖော်ရန် ပေါလုက ကောရိန်ယုံကြည်သူများသည် တမန်တော်များထံ မပိုင်ဆိုင်ကြောင်း၊ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် တမန်တော်များသည် အသင်းတော်၏ လိုအပ်ချက်များကို ဆည်းကပ်ရန် ဘုရားသခင်ပေးသော လက်ဆောင်များဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်သာလျှင် ပိုင်ဆိုင်ပြီး ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်ထံသို့ ပိုင်ဆိုင်သည် (၁ကော ၃:၂၁–၂၃)။

3:18–4:5. Unity and Self-Perception. The primary danger the Corinthians needed to face was that of self-deception. They believed that what they were doing was good and that they were wise. Yet in order to be wise, they needed to see themselves as foolish. On account of sin, our natural self-perception is skewed. It has to be set right by God’s Spirit. Paul cites two passages from the OT to support his point: Job 5:13, which indicates that humans often get trapped in their own schemes, and Psalm 94:11, which states that God knows that the thoughts of humans are futile. To illustrate just how distorted the views of the Corinthians were regarding the various factions within the church, Paul notes that the believers in Corinth did not belong to any of the apostles. On the contrary, the apostles belonged to them. The apostles were God’s gifts to minister to the needs of the church. The believers belonged only to Christ, and Christ to God (1 Cor. 3:21–23).

 

တမန်တော်များသည် အသင်းတော်အား ဘုရားသခင်ပေးသော လက်ဆောင်များဖြစ်လျှင် ကောရိန်သို့လူများသည် ခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်မှုကို မည်သို့နားလည်ရမည်နည်း။ ပေါလုသည် အပေါလု၊ ကေဖါ (ပေတရု) နှင့် သူကိုယ်တိုင်ကို တန်ခိုးကြီးအုပ်စိုးသူများအဖြစ် သူတို့၏အလိုတော်ကို ချမှတ်သူများအဖြစ် မမြင်ဘဲ၊ ခရစ်တော်၏ ကျေးကျွန်များနှင့် ဖော်ပြလာသော ဘုရားသခင်၏ မစ်စတေးရီယံများ၏ အုပ်ထိန်းသူများအဖြစ် မြင်ရန် တိုက်တွန်းသည် (၄:၁)။ ပေါလုသုံးသော စကားလုံးနှစ်လုံးစလုံးသည် ကျွန်ခံမှုကို ဆိုလိုသည် (မဿဲ ၂၃:၈–၁၂၊ မာ ၉:၃၅၊ ၁၀:၄၂–၄၅ နှိုင်းယှဉ်)။ ကောရိန်သို့လူများ၏ ခေါင်းဆောင်မှုအယူအဆနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ “ကျေးကျွန်” ဟု ဘာသာပြန်သော ဂရိစကား ဟူးပဲရေးတက်စ် (hypēretēs) သည် အခြားသူ၏ ညွှန်ကြားချက်များကို လိုက်နာရသော လက်ထောက်ကို ဆိုလိုသည်။ “အုပ်ထိန်းသူ” သို့မဟုတ် “ယုံကြည်ခံရသူ” ဟု ဘာသာပြန်သော အိုင်ကိုနိုမိုးစ် (oikonomos) သည် အခြားသူ၏ အိမ်အကိစ္စများကို စီမံသော သူကို ဆိုလိုသည်။ လက်ထောက်ကဲ့သို့ အုပ်ထိန်းသူသည်လည်း သခင်အား တာဝန်ခံရသည်။ ထိုသူများတွင် လိုအပ်သော အဓိကအရည်အချင်းမှာ ဉာဏ်ပညာ သို့မဟုတ် စကားပြောကျွမ်းကျင်မှု မဟုတ်ဘဲ သစ္စာရှိမှုဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်အမှုတော်ဆောင်များတွင်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။

If the apostles were gifts from God to the church, how were the Corinthians to understand Christian leadership? Paul urged them to consider Apollos, Cephas, and himself not as mighty rulers who imposed their will on others but rather as servants of Christ and trustees of God’s mysteries, which were being revealed (4:1). Both of the terms Paul uses to describe true Christian ministry involve servanthood (cf. Matt. 23:8–12; Mark 9:35; 10:42–45)—a concept foreign to the Corinthians’ idea of leadership. The Greek word translated as “servants” is hypēretēs, and it refers to an assistant whose task was to follow the instructions of another. The Greek word oikonomos—“steward” or “trustee”—was used of individuals who managed the affairs of another (e.g., the manager of a household). Like an assistant, a steward also had to give an account to his master. The main quality desired of such individuals was not wisdom or eloquence but faithfulness. The same is true of Christian ministers.

 

သခင်ယေရှုခရစ်အား သစ္စာရှိရှိ ကျွန်ခံရန် ပေါလုခေါ်တော်မူခြင်းခံရသောကြောင့် ကောရိန်သို့လူများ၏ သူ့အကြောင်း သို့မဟုတ် သူ၏အမှုတော်အကြောင်း ထင်မြင်ချက်ကို ဂရုမစိုက်ပါ (၁ကော ၄:၃)။ တမန်တော်အဖြစ် သူသည် သူတို့အား မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်တစ်ပါါးတည်းအား တာဝန်ခံရသည်။ ထို့ပြင် ကောရိန်သို့လူများတွင် သူ သို့မဟုတ် သူ၏အမှုတော်ကို တရားစီရင်ပိုင်ခွင့် မရှိပါ။ သူ့ကို တရားစီရင်နိုင်သောသူမှာ အရာခပ်သိမ်းကို သိတော်မူပြီး စီရင်နိုင်သော ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာဖြစ်သည် (အခန်း ၄)။ အခြားသူများကို တရားမစီရင်ရန် (အခန်း ၅)။ အခြားသူများကို မစီရင်ရန် သူ၏ဆုံးမစာသည် တန်ခိုးနှင့် ထိန်းချုပ်မှုကို လိုလားသော အုပ်စုဖွဲ့မှုကို ရှောင်ရှားရန် နည်းလမ်းတစ်ခုဖြစ်သည်။

Since Paul was called to be a faithful servant to the Lord Jesus, he was not worried about what the Corinthians thought of him or his ministry (1 Cor. 4:3). As an apostle, he was accountable not to them but to God alone. Moreover, the Corinthians had no right to sit in judgment of him or his ministry. The only person who could pass judgment on him was God, the One who knows everything and is able to judge all (v. 4). No one should pass judgment on others (v. 5). His admonition not to judge others is another way of avoiding the mentality that had led to the factions within the church who were interested in power and control.

 

အခန်းကြီး - ၄

၄:၆–၁၃။ ခရစ်တော်အတွက် လူမိုက်များ။ ပေါလုသည် အပေါလုနှင့် သူ့အကြောင်း ဆွေးနွေးမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အပေါလုကို ဝေဖန်ရန် မဟုတ်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အသင်းတော်အတွင်း ဆရာတိုင်းကို အလွန်အကျွံ အရေးကြီးဟု မထင်ရန် ရှင်းလင်းစေရန်ဖြစ်သည်။ ဆရာများသည် ခရစ်တော်ကို မြှင့်တင်ရန် အချင်းချင်း ဆန့်ကျင်ဘက် မဟုတ်ဘဲ အတူတကွ လုပ်ဆောင်နေကြောင်း သဘောပေါက်ရန် လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် အသင်းခေါင်းဆောင်များကို ဗဟိုပြုပြီး အုပ်စုဖွဲ့ခြင်းသည် အဓိပ္ပါယ်မရှိပါ။ ရေးထားသောအရာထက် မကျော်လွန်ရန် အရေးကြီးသော နိယာမကို သင်ယူရမည် (အခန်း ၆)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ဖော်ပြတော်မူသောအရာကို ဆိုလိုသည်။ ပေါလုသည် အသင်းတော်အတွင်း တန်ခိုးလိုချင်မှုနှင့် မာန်မာနကို ညီညွတ်စွာ ထပ်တူထည့်သည်။ အုပ်စုခွဲထွက်မှု၏ အဓိပ္ပါယ်မရှိမှုကို အလေးပေးရန် မေးခွန်းများဖြင့် ထောက်ပြသည် (အခန်း ၇)။ အသင်းသားအားလုံးသည် အထက်မှ လက်ဆောင်များကို ခံယူသောကြောင့် ကြွားဝါစရာ မရှိပါ။ ဘုရားသခင်ပေးသော လက်ဆောင်များကို အသင်းတစ်ခုလုံးအား ခွဲဝေပေးထားသောကြောင့် မည်သူမျှ အခြားသူထက် သာလွန်မန်ဟု မရှိပါ။ ကောရိန်သို့လူများ၏ မှားယွင်းသော ကြွားဝါမှုကို ပျက်ပြားစေရန် ပေါလုသည် သူတို့၏ မာနကို ဝိညာဉ်ရေးရာ အောင်မြင်မှုတွင် ကြွားဝါမှုအဖြစ် တွေ့ရသည် (အခန်း ၈)။ ဘုရားရှင်မင်းများအဖြစ် မအုပ်စိုးဘဲ ကောင်းကင်တမန်များပါ ပါဝင်သော ကောသမော့စ် (ကမ္ဘာလုံး သို့မဟုတ် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး) အား ပြပွဲဖြစ်စေခဲ့သော တမန်တော်များ၏ အတွေ့အကြုံနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ထားသည် (အခန်း ၉)။ တမန်တော်များသည့်သည် ရောမမြို့တွင် စစ်အောင်ပွဲခံပြီး အားကစားကွင်းတွင် အသေသတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားသော ဖမ်းဆီးခံရသော ကျွန်များကဲ့သို့ ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ကောရိန်အုပ်စုများ၏ မာနနှင့် နာမည်ကြီးမှုကို တမန်တော်များ၏ နှိမ့်ချမှုနှင့် ဂုဏ်မယူမှုကို ဆန့်ကျင်ဘက် သုံးချက်ဖြင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည် (အခန်း ၁၀)။

4:6–13. Fools for Christ’s Sake. Paul explains that the point of his discussion of the relationship between Apollos and himself had not been to criticize Apollos. The point was to make it clear that the Corinthians were not to exaggerate the importance of any teacher within their midst. They needed to realize that ministers were not working against each other but with each other, in order to lift up Christ. So, it made no sense to form cliques around church leaders. They were to learn an important principle of not going beyond what is written (v. 6), that is, what God had revealed. Paul was admonishing the congregation to remain close to the Scriptures so that they would not become conceited in their advocacy of one person against another (v. 6).

Paul equated the current power struggle within the church with arrogance and offered a set of rhetorical questions to emphasize the absurdity of the divisions (v. 7). As all members received their gifts from above, there was no room for boasting. No one was superior to another, given the wealth of divinely distributed gifts to the whole church. To undermine the misplaced boasting of the Corinthians, Paul found in their arrogance evidence of their pride in absolute spiritual achievements (v. 8). He contrasted that attitude with the experience of the apostles who, rather than reigning as kings, had been made a spectacle to the kosmos, which can mean “world” but here is more broadly defined because Paul mentions angels. Thus, the rendering “universe” is also appropriate in this context (v. 9). The apostles were like captured slaves paraded through the streets of Rome after a military victory and destined to die in the arena. Paul then notes the contrast with three ironic antitheses, which juxtapose the pride and notoriety of the Corinthian factions with the humility and disparaging of the apostles (v. 10).

 

ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်များကို ကမ္ဘာသို့ ဝေငှရန် တမန်တော်များ ဆန္ဒအလျောက် ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည် (အခန်းငယ် ၁၁–၁၂၊ ၂ကော ၁၁:၂၃–၂၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ဧဝံဂေလိတရားကို မှန်ကန်စွာ ဝေငှလျှင် ဒုက္ခများကို မလွှဲမရှောင်သာ ယူဆောင်လာမည်။ သို့သော် ထိုစိန်ခေါ်မှုများကို ခရစ်တော်၏ နည်းလမ်းနှင့် အညီ ရင်ဆိုင်ရမည်။ ဒုက္ခများအတွင်း ပေါလုသည် ကောင်းချီးပေး၊ သည်းခံ၊ တောင်းပန်ခဲ့သည် (၁ကော ၄:၁၂ခ–၁၃က)။ ကောရိန်တွင် အုပ်စုဖွဲ့သူများ၏ အမှုနှင့် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ဆောင်များ၏ ကြီးထွားလာသော ကွဲပြားမှုကို နိဂုံးချုပ်သည်။ အာဏာ သို့မဟုတ် ဂုဏ်အသရေကို မရှာဘဲ၊ ဘုရားသခင်၏ မစ်စတေးရီယံများကို ဝေငှသူများသည် အနိမ့်ဆုံးသော သူများဖြစ်လိုစိတ်ရှိရှိ ဖြစ်လာကြသည် (အခန်း ၁၃ခ)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏ အသင်းတော်၏ ကျေးကျွန်များပင် ဖြစ်သည်။

Paul continues the contrast by describing the sacrifices the apostles had willingly endured to share God’s revelations with the world (vv. 11–12a; cf. 2 Cor. 11:23–29; see “A Profile of Paul’s Ministry” p. 1670). The gospel, when properly shared, will inevitably bring difficulties, but these challenges must be met in a manner consistent with Christ’s methods. In the midst of the trials, Paul blessed, endured, and entreated (1 Cor. 4:12b–13a). He ends this section of reversals by demonstrating and comparing the growing disparity between the works of those promoting factions in Corinth and the ministers of Christ. Instead of seeking positions of authority or prestige, those who disseminate the mysteries of God willingly become the lowest of the low (v. 13b). They are indeed servants of God and of His church.

 

၄:၁၄–၂၁ ခရစ်တော်အတွင်း ပါလုကို တုပ၍နေကြလော့။ ပါလုသည် ပြင်းထန်သော ဆုံးမစကားများကို ဆက်တိုက်ပြောထားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ၏ဆုံးမခြင်းသည် မပြီးဆုံးသေးချေ။ အသင်းတော်သည် ခရစ်တော်၏တန်ခိုးတိုးပွားရန် ဆက်လက်ကြီးထွားရမည်ဖြစ်သည် (၁:၄–၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုပန်းတိုင်သို့ရောက်ရန် ပါလုသည် ချစ်လှစွာသောသားသဖွယ် အသင်းသားများကို သတိပေးမည်ဖြစ်သည် (၄:၁၄)။ အသင်းတော်တွင် ပြင်းထန်သောစကားသာမက ပါလု၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သတိပေးခြင်းလည်း လိုအပ်သည်။ ဆရာများနှင့် ဖခင်တို့၏ကွာခြားချက်ကို သူတို့အား သတိပေးသည်။ သူ၏စိုးရိမ်မှုသည် သစ္စာရှိအလုပ်သမားတစ်ဦးထက် ကျော်လွန်၍ ဖခင်ဖြစ်သည့်စိတ်နှင့် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ဝိညာဉ်ရေးဖခင်အနေဖြင့် ပါလုသည် ကောရိန်သားတို့အား သူ့ကိုတုပ၍နေကြရန် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ယခုပင်သူပြောခဲ့သော ဓမ္မအမှုတို၊ ဘုရားသခင်နှင့်အသင်းတော်၏ကျွန်အဖြစ် သူ၏ကိုယ်ကိုကိုယ်မြင်ပုံတို့ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။

4:14–21. Imitate Paul in Christ. Paul had presented a series of strong reproaches, but his admonition was far from over. It was necessary that the church continue to grow in the power of Christ (cf. 1:4–9), and to achieve this goal Paul would warn the members as his cherished children (4:14). The church required not only severe language but also reminders of Paul’s love for it. He reminded the believers of the difference between an instructor and a father; his concern for their welfare went beyond that of just a faithful worker; it was fatherly in nature (v. 15). As their spiritual father, Paul encouraged the Corinthians to become imitators of him (v. 16), referring to what he had just told them about his ministry and his self-perception as a servant of God and the church.

 

ပါလုသည် ထိုအချိန်၌ ကောရိန်သို့ မလာနိုင်သောကြောင့် တိမောတေကို စေလွှတ်မည်ဖြစ်သည်။ တိမောတေသည် ခရစ်တော်ယေရှုအတွင်း ပါလု၏လမ်းစဉ်၊ ယုံကြည်သူနှင့်တမန်တော်အနေဖြင့် သူ၏ဘဝနေထိုင်ပုံကို သတိပေးရန်ဖြစ်သည်။ အချို့သောကောရိန်သားများသည် ပါလု ဘယ်တော့မှ ပြန်မလာတော့ဟု မာန်ထောင်လွောင့်နေကြသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်အလိုတော်ရှိလျှင် သူလာမည်ဟု ကတိပြုသည် (အပိုဒ် ၁၈–၁၉)။ ထိုအခါ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်ကို ထင်ရှားစေသော တန်ခိုး၊ ယုံကြည်သူတို့၏ဘဝကို အုပ်စိုးသော ဘုရားသခင်၏အုပ်ချုပ်မှုတန်ခိုးသည် စကားလုံးချည်းသာမဟုတ် တန်ခိုးပါရှိရကြောင်း ထင်ရှားလာမည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ဉာဏ်ပညာနှင့်စကားဖြင့် အခွင့်အာဏာရယူနေသူတို့၌ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးနှင့်ယှဉ်လျှင် တကယ့်တန်ခိုးမရှိချေ။ အကယ်၍ သူတို့ မိမိအပြုအမူကို နောင်တရလျှင် ပါလုသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နူးညံ့သိမ်မွေ့သောစိတ်နှင့် လာမည်။ နောင်တမရပါက ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်ရန် အခြားနည်းလမ်းမရှိတော့ချေ။ ရွေးချယ်ခွင့်သည် သူတို့လက်ထဲတွင် ရှိသည် (အပိုဒ် ၂၁)။ အသင်းသားများသည် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန် ကြိုးစားကြရမည်၊ မဟုတ်လျှင် ခွဲထွက်ခြင်း၏အကျိုးကို ခံကြရမည်။

Since Paul was unable to go to the Corinthians at that time, He was sending Timothy to remind them of his way of life in Christ Jesus, that is, his lifestyle as a believer and as an apostle. While some in Corinth were continuing in their pride as though Paul would never return, he promised that, God willing, he would visit them (vv. 18–19). And then it would be clear that what really matters is not just eloquent words but power—the power that characterizes the kingdom of God, that is, God’s rule over the lives of the believers (v. 20). Those who were using wisdom and words to secure their authority had no real power compared to the power of God. If they would repent of their behavior, Paul would come in a spirit of love and gentleness; but if they remained unrepentant, he would have no other recourse than to deal with the problem. The choice belonged to them (v. 21): church members either work to build up the church or receive the results of dividing it.

 

အခန်းကြီး - ၅

၅:၁–၆:၂၀ အသင်းတော်အတွင်း အကျင့်ပျက်ခြစားမှု

အသင်းတော်အတွင်း အုပ်စုဖွဲ့ခြင်းပြဿနာကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ပါလုသည် ကောရိန်ယုံကြည်သူများအလယ်၌ ခရစ်ယာန်အဖြစ်ခေါ်တော်မူခြင်းကို ထိခိုက်စေပြီး ပြင်ပလူများ၏မျက်စိတွင် ဂုဏ်သတင်းပျက်စေသော ပြဿနာသုံးခုကို ဆက်လက်ဖြေရှင်းသည်။ ထိုပြဿနာများမှာ- ဆွေမျိုးပြုကျင့်ခြင်း (၅:၁–၁၃)၊ ယုံကြည်သူများအချင်းချင်း တရားစွဲဆိုခြင်း (၆:၁–၁၁)၊ ပြည့်တန်ဆာများနှင့် ဆက်ဆံခြင်း (၆:၁၂–၂၀) တို့ဖြစ်သည်။ ပါလုသည် ပါဝင်ပတ်သက်သူတစ်ဦးချင်းကို တိုက်ရိုက်မဆုံးမဘဲ အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဆုံးမခြင်းက အသင်းတော်သည် သန့်ရှင်းသောဗိမာန်တော်ဖြစ်ကြောင်း ယခင်ညွှန်ကြားချက်ကို ဆက်လက်တည်ဆောက်နေခြင်းဖြစ်သည်။ ထင်ရှားစွာပင် ဝိညာဉ်ရေးရာအသိပညာမြင့်မားသည်ဟု ဝါကြွားနေချိန် (၄:၆–၈၊ ၅:၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အသင်းသားများသည် အကျင့်သီလနှင့်ပတ်သက်၍ လျစ်လျူရှုထားသည်။ အသိပညာကို ဦးစားပေးခြင်းက အပြုအမူသည် အရေးမကြီးဟူသော အထင်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ပါလုသည် အကျင့်ပျက်အပြုအမူကို ရှုတ်ချပြီး လူသိရှင်ကြား သိရှိရသော အပြစ်များကို စည်းစည်းလုံးလုံးအတွက် ဖြေရှင်းရန် သတိပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုသို့သော ဘုရားမနှစ်သက်သောအပြုအမူမှ လှည့်ထွက်၍ သူတို့ခေါ်တော်မူခြင်းဖြစ်သော သန့်ရှင်းခြင်းကို လိုက်စားကြရန် တိုက်တွန်းသည်။

5:1–6:20

Immorality in the Church

Having addressed the problem with the various factions within the church, Paul next turns his attention to three issues among the believers in Corinth that were undermining their calling as Christians and tarnishing their reputation with outsiders: an incestuous relationship (5:1–13), lawsuits among believers (6:1–11), and consorting with prostitutes (6:12–20). The fact that Paul did not address the individuals involved directly but reprimanded the church as a whole suggests that he was building on his previous instruction regarding the church as a holy temple. Apparently, while boasting about their heightened state of spiritual knowledge (cf. 4:6–8; 5:6), the church members had developed a lax attitude toward morality. Their emphasis on the primacy of knowledge gave the impression that behavior was not as important. Paul condemned the immoral behavior and warned that publicly known sins should be addressed for the sake of unity. He therefore urged the church to turn away from such ungodly behavior and to pursue the holiness to which they were called.

 

၅:၁–၈ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် စည်းကမ်းပြစ်ဒဏ် ခလိုအိမ်သားများထံမှ ဖြစ်နိုင်ခြေ (၁:၁၁) သတင်းရောက်ရှိလာသည်မှာ အသင်းတော်အတွင်း လိင်အကျင့်ပျက်ခြစားမှု ရှိနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပါလုသုံးသော ဂရိစကားလုံး “ပေါ်နီးယ” (porneia) သည် တားမြစ်ထားသော လိင်ဆက်ဆံမှုအားလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤကိစ္စတွင် အမျိုးသားတစ်ဦးသည် ဖခင်၏ဇနီးနှင့် ဆက်ဆံနေခြင်းဖြစ်သည်။ “အက်ခွန်” (echō) ကြိယာသည် ဤနေရာ၌ လိင်ဆက်ဆံခြင်းအတွက် နူးညံ့စွာဖော်ပြသော စကားဖြစ်သည်။ ပါလုသုံးသော ဝေါဟာရများအရ ထိုမိန်းမသည် အမျိုးသား၏ဇီဝမိခင်မဟုတ် (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၀:၁၁၊ တရားဟောရာကျမ်း ၂၂:၃၀၊ ၂၇:၂၀ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သော်လည်း အခြေအနေပိုမိုကောင်းသည်မဟုတ်ချေ။ ထိုမိန်းမသည် ယုံကြည်သူမဟုတ်သဖြင့် သူမ၏အပြုအမူကို စီရင်ခြင်းမပြုခဲ့ချေ (၁ကော ၅:၁၂)။

5:1–8. Immorality and Discipline. News had reached Paul, perhaps from Chloe’s people (1:11), that there was sexual immortality within the church. The Greek word Paul uses (porneia) is a broad term that can refer to any form of forbidden sexual intercourse. In this case, the particular offense was that a man was having sexual relations with his father’s wife. The verb echō (lit. “has,” “hold”) here is a euphemism for sexual intercourse. The terminology Paul uses suggests that the woman was not the man’s biological mother (cf. Lev. 20:11; Deut. 22:30; 27:20), though that hardly makes the situation better. The woman apparently was not a believer, and therefore no judgment was passed on her conduct (1 Cor. 5:12).

 

ထိုအမျိုးသား၏ဖခင်သည် အသက်ရှင်နေသေးသလား၊ ကွာရှင်းပြတ်စဲထားသလားဟု မသိရပေ။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပါလုက ထိုဆက်ဆံရေးသည် တရားမဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြသည်။ ထိုဆက်ဆံရေးသည် ဝတ်ပြုရာဥပဒေဖြင့် တားမြစ်ထားရုံမျှမက (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၂၀:၁၁၊ တရားဟောရာကျမ်း ၂၂:၃၀၊ ၂၇:၂၀) ပါဠိတို့အနေဖြင့် လိင်ဆက်ဆံရေးမျိုးစုံကို ခွင့်ပြုထားသော်လည်း ဤအခြေအနေကို စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်ဟု ယူဆသည်ဟု ပါလုမှတ်သားသည်။ ပါလုကို အဓိကစိုးရိမ်စေသောအရာမှာ အသင်းတော်၏ဤအခြေအနေကို လျစ်လျူရှုထားခြင်းဖြစ်သည်။ အသင်းတော်က ဤအခြေအနေကို လျစ်လျူရှုလိုခြင်းက ထိုအမျိုးသားသည် စည်းစိမ်ဥစ္စာ သို့မဟုတ် ရပ်ရွာအသင်းတော်တွင် ခေါင်းဆောင်ရာထူးရှိသူ ဖြစ်နိုင်ခြေကို ညွှန်ပြသည်။ သူသည် တစ်စုံတစ်ယောက်၏နာယကဖြစ်ပါက သူ့အားအကြွေးရှိသူများ တစုံတခုလုပ်ရန် တွန့်ဆုတ်နေကြမည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အသင်းတော်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးပြီး ဤလူကို သူတို့အလယ်မှ ဖယ်ရှားရမည်ဟု ပါလုဆိုသည် (၅:၂)။

We do not know if the man’s father was still alive or had divorced the woman. Regardless, Paul makes it clear that the relationship was illicit. The relationship was not only prohibited by Levitical law (Lev. 20:11; Deut. 22:30; 27:20), but Paul notes that even the Gentiles, who themselves tolerated all sorts of sexual behavior, found this situation repulsive. What Paul found most troubling, however, was the indifference of the church toward the situation. The willingness of the church to overlook the situation suggests that the man was likely a person of influence in the church, either through wealth or a position of leadership in the community. If he were a patron of some sort, then those indebted to him would have been hesitant to do anything. Whatever the case may have been, Paul states that the church should have mourned and made sure that this person was removed from among them (1 Cor. 5:2).

 

အသင်းသားများ လုပ်ဆောင်ရန် ပျက်ကွက်သောကြောင့် ပါလုကိုယ်တိုင် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်ရသည်။ သူသည် ကိုယ်တိုင်မရှိသော်လည်း (ခန္ဓာကိုယ်အရ) ဝိညာဉ်အားဖြင့် ရှိနေသည်ဟု ဆိုခြင်းသည် သူ၏ဝိညာဉ်သည် ကောရိန်သို့ ခရီးထွက်မည်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ချေ။ သူသည် သူတို့အလယ်တွင် ရှိနေသလို၊ သူ၏အကြံဉာဏ်နှင့် တညီတညွတ်တည်း ဤကိစ္စကို မှန်ကန်စွာစီရင်ရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ထိုလူ၏ဘုရားသခင်၏ပညတ်ကို ရဲရဲတင်းတင်း ဆန့်ကျင်ခြင်းကို ချက်ချင်းပြင်းထန်စွာ လုပ်ဆောင်ရမည်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည်။ ထိုလူကို စာတန်ထံ လွှဲအပ်၍ လူ့ဇာတိပျက်စီးရာသို့ လွှဲအပ်ခြင်း (အပိုဒ် ၅) သည် ထိုလူ၏သေခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ချေ။ အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခြင်းကို ဥပစာပြုထားခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏အပြုအမူဖြင့် စာတန်၏နယ်မြေသို့ ဝင်ရောက်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သဖြင့် အသင်းတော်၏ဆုံးဖြတ်ချက်သည် သူ၏ရွေးချယ်မှုကို အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် သူ၏ဆိုးယုတ်သောအပြုအမူများ၏ အကျိုးဆက်ကို ခံစားရမည်။ သို့သော် အသင်းတော်၏လုပ်ရပ်သည် ပြစ်ဒဏ်သာမက ရွေးနုတ်ခြင်းအတွက်လည်း ရည်ရွယ်သည်။ ပါလုသည် ထိုလူအား သူ၏အပြုအမူသည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာပြင်ပသို့ ရောက်သွားကြောင်း သတိပေးလိုသည်။ ထို့နောက် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် လူ့ဇာတိ၏ပျက်စီးခြင်း၊ ဆိုးယုတ်သောဆန္ဒများ ပျက်စီးခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်ဟု မျှော်လင့်သည်။ အကယ်၍ ဤသို့ဖြစ်လာပါက ယေရှုပြန်ကြွလာချိန်၌ ထိုလူသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရမည်။

Since the church members had failed to act, Paul had to intervene. His statement about not being physically present (lit. “in body”) but present in spirit does not mean that his spirit would travel to Corinth. He was merely asking them to judge the case rightly, as if he were present in their midst and in agreement with his counsel. He had judged the case as if he were actually present among them. The man’s bold defiance of God’s law called for immediate and drastic action. The punishment of delivering the man to Satan for the destruction of the flesh (v. 5) does not refer to the death of the individual; it is a metaphor that refers to his expulsion from the church. Since by his actions he had chosen to enter the realm of Satan, the decision of the church was to confirm his choice. He would be left to suffer the consequences of his evil actions. The action of the church, however, was not intended to be only punitive but also redemptive. Paul wanted the man to recognize where his actions had taken him—outside of the body of Christ. In turn, he hoped this decision would ultimately result in the destruction of the man’s flesh, that is, his sinful inclinations. If this would occur, the man would receive the gift of salvation at the return of Jesus.

 

၅:၆–၁၃ ပျက်စီးယိုယွင်းသောအသင်းသားများနှင့် ဆက်ဆံရန်မဖြစ်မနေ ပါလုသည် ကောရိန်သားတို့၏ မာနကို ထပ်မံဆုံးမသည် (အပိုဒ် ၆)။ ယေရှုသည် နိုင်ငံတော်၏ကောင်းသောဩဇာကို ဆောင်ကြဉ်းပေးသည်ဟု တဆေးဥပစာဖြင့် သွန်သင်ခဲ့သော်လည်း (မဿဲ ၁၃:၃၃) ပါလုသည် အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၏ ဆိုးကျိုးကို သွန်သင်ရန် ဤနေရာ၌ သုံးသည်။ အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို သည်းခံခြင်းသည် တဆေးသဖွယ် မုန့်ညက်တစ်ခုလုံးကို ဖောင်းပွစေမည်။ ထို့ကြောင့် ဟောင်းနွမ်းသောတဆေးကို ရှင်းထုတ်ပါဟု ညွှန်ကြားသည် (၅:၇)။ ပါလုသည် ပသခါပွဲနှင့်ဆိုင်သော ဝေါဟာရများကို သုံးပြီး အသိုင်းအဝိုင်းကို သန့်ရှင်းစေရန် လိုအပ်ကြောင်း အလေးပေးသည် (တရားဟောရာကျမ်း ၁၆:၄)။ သူတို့၏သန့်ရှင်းခြင်းအတွက် ခရစ်တော်သည် ပသခါသိုးသငယ်အဖြစ် အသေခံခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ယဇ်ပွဲအားဖြင့်သာ ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းသည် အကျင့်သီလအရ သန့်ရှင်းစွာ ရပ်တည်နိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် ပါလု၏ “ပွဲခံကြလော့” ဖိတ်ခေါ်ချက် (၅:၈) သည် ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့်မကောင်းမှု၏ ဟောင်းနွမ်းသောတဆေးမပါဘဲ ခရစ်တော်နှယ် သန့်ရှင်းသောဘဝနေထိုင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုဘဝသည် သူ၏ကိုယ်စား အသေခံခြင်းကို အစားထိုးလာသော ညစာသန့်ရှင်းခြင်းပွဲတွင် အမှတ်ရစေသည် (အခန်း ၁၁ တွင် ဆွေးနွေးထားသည်)။ ရှေးဣသရေလလူမျိုးသည် ပသခါပွဲနှင့်ပတ်သက်၍ အိမ်မှ တဆေးကို ရှင်းထုတ်ခဲ့သလို ခရစ်ယာန်များသည်လည်း ခရစ်တော်၏ရွေးနုတ်ယဇ်ပွဲကို အမှတ်ရသော ညစာသန့်ရှင်းခြင်းပွဲနှင့်ပတ်သက်၍ ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့်မကောင်းမှု၏တဆေးကို ရှင်းထုတ်ရမည်။

5:6–13. Do Not Associate with Corrupted Members. Paul again addresses the pride of the Corinthians (v. 6). While Jesus used a parable of leaven to teach the good influence of the kingdom (Matt. 13:33), Paul employs it here to teach the bad influence of immorality. The tolerance of immorality within the church would influence the community as leaven or yeast ferments the whole dough. Therefore, Paul instructed them to clean out the old yeast (1 Cor. 5:7). Paul was using terminology associated with the Passover to emphasize the need to purify the community (Deut. 16:4). For their purity, Christ sacrificed Himself as the Passover lamb. Only through the sacrifice of Christ could the community of faith stand as a morally pure entity. In this context, Paul’s invitation to keep the feast (1 Cor. 5:8) without the old yeast of malice and wickedness was an invitation to live Christlike lives of moral purity in light of His sacrifice on our behalf, commemorated in the Communion service (which Paul discusses in chap. 11)—something that replaced Passover. Just as ancient Israel was to clean out the leaven from their homes in light of Passover, so should Christians clean out the leaven of malice and evil in light of Christ’s atoning sacrifice celebrated in Communion.

 

ယခင်စာတစ်စောင်တွင် (ဤ ၁ကော မတိုင်မီ ရေးသားခဲ့သော်လည်း ယခုမရှိတော့သော စာ၊ ၁ကောရိန်ကျမ်း နိဒါန်းကိုကြည့်ပါ) ပါလုသည် လိင်အကျင့်ပျက်သူများနှင့် ဆက်ဆံရန်မဖြစ်မနေဟု သတိပေးခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ အပိုဒ် ၉–၁၁ တွင် အခြားအပြစ်များကို ထပ်မံထည့်သွင်းသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ပါလုရှင်းပြသည်မှာ အသင်းတော်ပြင်ပရှိ ဤသို့သောအပြုအမူပြုသူများကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်။ ထိုသို့ဆိုပါက ယုံကြည်သူများသည် ဤလောက၌ နေထိုင်၍မရတော့ချေ (အပိုဒ် ၁၀)။ ခရစ်ယာန်များသည် လူများစွာကို ကယ်တင်ရန် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် တက်ကြွစွာနေရမည်။ ပါလုက ဤသို့သောလူများနှင့် ဆက်ဆံရန်မဖြစ်မနေ၊ သူတို့နှင့်ပင် အတူစားသောက်ရန်မဖြစ်မနေဟု ညွှန်ကြားသောအခါ အသင်းတော်အတွင်း ဤသို့ပြုမူသူများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၁)။

In an earlier letter, which Paul had written before he wrote 1 Corinthians but which no longer exists (see 1 Corinthians: Introduction), Paul had warned the church not to associate with sexually immoral people. He here expands the list in vv. 9–11 to include other sinful behaviors (v. 11). Paul clarifies that he was not referring to those who practice these sorts of behavior outside the church. That would be absurd since in that case believers could not even live in this world (v. 10). Christians were supposed to be active in society in order to save as many as possible. When Paul instructed them not to associate with such people, he was referring to those who practiced such things within the church. They were not to associate with such people or even eat with them (v. 11).

 

ခေတ်သစ်နားများအတွက် ပါလု၏ညွှန်ကြားချက်သည် ကျဉ်းမြောင်းပြီး ပြင်းထန်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ပထမရာစုနှစ်တွင် တစ်ဦးနှင့်အတူစားသောက်ခြင်းသည် စားပွဲချင်းမျှမက လူမှုဆက်ဆံရေးကို ဖန်တီးပြီး အခြားသူ၏အပြုအမူကို လက်ခံကြောင်း သင်္ကေတဖြစ်သည်ကို နားလည်ရန် လိုအပ်သည်။ ပါလုစိတ်ထဲရှိသူများသည် ထင်ရှားစွာ အကျင့်ပျက်နေသူများဖြစ်သောကြောင့် သူတို့၏အပြုအမူသည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်း၏အနက်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ဟု မည်သူမျှ နိဂုံးမချစေလိုချေ။ ခရစ်ယာန်များသည် လောကီလူများနှင့် မတိမ်းမယိမ်းဖြစ်နေပါက ဆုံးရှုံးသူများကို ကယ်တင်ရန် အသင်းတော်၏ရည်မှန်းချက်တစ်ခုလုံး အန္တရာယ်ရှိလာမည်။

To some modern ears, Paul’s instructions may sound narrow and harsh. However, it is important to realize that eating with a person in the first century involved much more than just a shared meal. It was an event that created a social bond and symbolized the acceptance of the other person—including his or her behavior. Since the individuals Paul had in mind were those living blatantly immoral lives, he did not want anyone to conclude that their conduct was representative of what it means to be a Christian. If Christians are seen to be no different than those in the world, the entire mission of the church to reach the lost will be jeopardized.

 

ပါလုသည် အသင်းတော်၏ဝိညာဉ်ရေးရာကျန်းမာရေးကို အဓိကစိုးရိမ်ပြီး လောကီအရေးကို မစိုးရိမ်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁၂–၁၃)။ အသင်းတော်သည် လောကီလူများကို ဘုရားသခင်အား ကိုင်တွယ်ခွင့်ပေးရမည်။ သို့သော် အသင်းတော်အတွင်း ထင်ရှားစွာ အကျင့်ပျက်မှုကို လျစ်လျူရှုလို့မဖြစ်ချေ။ ထိုကိစ္စမျိုးတွင် အသင်းတော်က လုပ်ဆောင်ရမည်။ အတွင်းလူများကို စီရင်ရန်သည် အသင်းတော်၏တာဝန်ဖြစ်သည်။ သူ၏ညွှန်ကြားချက်များကို ထောက်ပံ့ရန် တောရတ်ကျမ်းကို ကိုးကားသည် (အပိုဒ် ၁၃၊ တရားဟောရာကျမ်း ၁၉:၁၉ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အသင်းတော်အတွင်း ပြင်းထန်စွာအပြစ်ပြုသူများကို ဆုံးမသတိပေးခြင်းသည် ပါလုတီထွင်ခြင်းမဟုတ်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဣသရေလအသိုင်းအဝိုင်းမှ နှင်ထုတ်ရန် လိုအပ်သော အခြေခံစည်းကမ်းချက်များကို အသုံးချခြင်းဖြစ်သည် (တရားဟောရာကျမ်း ၂၂:၂၁–၂၂၊ ၃၀၊ ၁၃:၁–၅၊ ၁၇:၂–၇၊ ၁၉:၁၆–၁၉၊ ၂၁:၁၈–၂၁၊ ၂၄:၇ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပါလုသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏လူများကို လမ်းပြရန် ပေးထားသော နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သစ်၏ ယုံကြည်ချက်နှင့်အလေ့အကျင့်များအကြား ဆက်စပ်မှုကို ရှင်းလင်းစွာမြင်သည်။

Paul made it clear that his main concern for the church was the spiritual health of its members and not the state of affairs of the world (vv. 12–13). While the church must trust and allow God to deal with the world, it cannot overlook blatantly immoral acts committed within the church. In those cases, the church must take action. It is the task of the church to judge insiders. To support his instructions, Paul quoted the Torah (v. 13; cf. Deut. 19:19). His counsels and warnings against the defiant sinful actions of some in the church were not something that he invented. They were an application of the basic disciplinary standards in Deuteronomy that required exclusion from the community of Israel (cf. Deut. 22:21–22, 30; 13:1–5; 17:2–7; 19:16–19; 21:18–21; 24:7). Paul clearly saw continuity between the word of God that was given to guide God’s people in the OT and the belief and practices of the emerging Christian church.

 

အခန်းကြီး - ၆

၆:၁–၁၁ ယုံကြည်သူများအချင်းချင်း တရားစွဲဆိုခြင်း အသင်းတော်တွင် ထင်ရှားသောအပြစ်ပြဿနာသာမက ကြီးထွားလာသော သဘောထားကွဲလွဲမှုက အသင်းသားအချို့ကို အချင်းချင်းတရားစွဲဆိုစေခဲ့သည်။ ပါလုသည် ဤလုပ်ရပ်ကို အပိုင်းခွဲခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော အသင်းတော်ဖြစ်ရန် ပျက်ကွက်ခြင်း၏ နိမိတ်လက္ခဏာအဖြစ် မြင်သည်။ ကောရိန်သားတို့၏ အတွင်းရေးအငြင်းပွားမှုများကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်းမရှိခြင်းကို ပါလုက အံ့သြဖွယ်ဟု မြင်သည်။ ဉာဏ်ပညာနှင့်ဆုကျေးဇူးများဖြင့် ပြည့်စုံသည်ဟု ဝါကြွားနေသော်လည်း သူတို့အလယ်တွင် ဉာဏ်ပညာနှင့်စီရင်ချက်ဆုကျေးဇူးရှိသူ တစ်ဦးမျှမရှိသလော။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ချိန်တွင် ယုံကြည်သူများသည် လောကကို စီရင်မည်၊ ကောင်းကင်တမန်များပင် စီရင်ခံရမည်ဖြစ်သည်ကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် ပို၍အံ့သြဖွယ်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂–၃)။

6:1–11. Lawsuits between Believers. The congregation not only had a problem with open sin, but growing discord had caused some within the church to file lawsuits against other members. Paul saw this action as evidence of additional division and the failure of the church to be what God intended it to be. Paul saw the Corinthians’ inability to deal with their internal disputes as ironic. How could they boast about their wisdom and gifts, yet there was no one among them with the gift of wisdom and judgment? This is even more surprising in light of the fact that in the final judgment believers will judge the world and even fallen angels (vv. 2–3).

 

ဘုရားသခင်၏ရွေးချယ်သူများသည် လောကကို စီရင်ရာတွင် ပါဝင်မည်ဟူသော အယူအဆသည် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ချေ။ ယေရှုသည်လည်း ဒံယေလအနာဂတ္တိကျမ်းနှင့်ဆက်စပ်၍ ဤအကြောင်းကို ထိလာခဲ့သည် (ဒံယေလ ၇:၂၂၊ မဿဲ ၁၉:၂၈၊ လုကာ ၂၂:၃၀၊ ဗျာဒိတ် ၃:၂၁၊ ၂၀:၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှုက “နောက်ဆုံးနေ့တွင် ရွေးချယ်ခံရသူများသည် ဣသရေလဆယ့်နှစ်မျိုးနွယ်ကို စီရင်ရန် ထမ်းရင်းခုံဆယ့်နှစ်ခုံပေါ်တွင် ထိုင်ကြလိမ့်မည်” ဟု သွန်သင်ခဲ့သည် (မဿဲ ၁၉:၂၈)။ ပါလုသည် ခရစ်ယာန်များ နောက်ဆုံးအချိန်တရားစီရင်ခြင်းတွင် မည်သည့်နည်းဖြင့်၊ မည်သည့်အချိန်ပါဝင်မည်ကို တိကျစွာမဖော်ပြသော်လည်း ဗျာဒိတ်ကျမ်းတွင် ခရစ်တော်ဒုတိယလာရောက်ခြင်းနောက် ထောင်နှစ်ပြည့်ကာလအတွင်း ဖြစ်မည်ဟု ဆိုသည် (ဗျာဒိတ် ၂၀:၄)။ ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်များသည် ထာဝရကံမြေ့အရေးကြီးသော ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ရမည်ဖြစ်သောကြောင့် အသင်းတော်သည် အနည်းဆုံးကိစ္စများပင် စီရင်နိုင်စွမ်းမရှိဟု ဘာကြောင့်ထင်ရသနည်းဟု ပါလုမြင်သည် (၆:၂)။

The concept of God’s elect having a part in the judgment of the world was not new. Jesus also touched on this issue in connection to the prophecy of Daniel about the saints of the Most High possessing the kingdom (Dan. 7:22; Matt. 19:28; Luke 22:30; cf. Rev. 3:21; 20:4). Jesus taught that at the last day the elect will “sit on twelve thrones, judging the twelve tribes of Israel” (Matt. 19:28). Although Paul did not indicate precisely how or when Christians will be involved in the end-time judgment, in Revelation we are told that this will take place during the Millennium after the Second Coming of Christ (Rev. 20:4). Since God’s followers will be involved in such great matters of eternal destiny, Paul saw no reason why the church thought itself incapable of judging even the least significant cases (1 Cor. 6:2).

 

အပိုဒ် ၄ ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုပုံများ ကွဲပြားသည်။ အချို့က “အထင်အမြင်မထီလျှင်” (exouthenēmenous) ဆိုသည်မှာ အသင်းတော်ပြင်ပလူများကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆသည်။ ဤကိစ္စတွင် ကောရိန်ခရစ်ယာန်များသည် လောကီတရားရုံးများသို့ သွားရောက်စီရင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်မှာ မဖြစ်နိုင်ချေ။ ကောရိန်ယုံကြည်သူများသည် သူတို့ကိစ္စကို ကြားနာမည့် လောကီတရားသူကြီးများကို ခန့်အပ်ပိုင်ခွင့်မရှိချေ။ “အထင်အမြင်မထီလျှင်” ဆိုသည်မှာ အသင်းတော်အတွင်း အရေးမကြီးသူများကို ရည်ညွှန်းပြီး အပိုဒ် ၄ ကို ပညတ်အဖြစ် ဖတ်ရှုရန် ပို၍မှန်ကန်သည်- “ဤလောကီအရေးကိစ္စများနှင့်စပ်လျဉ်း၍ စီရင်ချက်ရှိလျှင် အသင်းတော်က အထင်အမြင်မထီသောသူများကို စီရင်ရန် ခန့်အပ်ကြလော့” ဤအဓိပ္ပာယ်သည် ပို၍မှန်ကန်ရုံမျှမက ပါလုက ကောရိန်သားများထံ စာများတွင် “exoutheneō” (အထင်အမြင်မထီခြင်း) ကို အသုံးပြုပုံနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထိုစကားလုံးကို အမြဲတမ်း အသင်းတော်အတွင်းလူများနှင့်သာ ဆက်စပ်သုံးသည် (၁ကော ၁:၂၈၊ ၆:၄၊ ၁၆:၁၁၊ ၂ကော ၁၀:၁၀)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် လောကက အထင်အမြင်မထီသောသူများကို အမှုတော်တွင် သုံးဆောင်ပုံ၏ နောက်ထပ်ဥပမာဖြစ်သည် (၁ကော ၁:၂၈ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Verse 4 has been understood in different ways. Some interpret the exouthenēmenous (“the despised ones”) as referring to those outside of the church. The appointing or asking for a ruling (lit. “to sit”) in this case would apply to the situation of the Corinthian Christians presenting their cases to secular courts to judge. This is unlikely because the Corinthian believers had no say in the appointment of the secular judges who would hear their cases. It makes more sense to consider the “despised ones” as those of little importance in the church, and to then read v. 4 as a command: “If then you have judgments concerning things pertaining to this life, appoint those who are least esteemed by the church to judge!” Not only does this make better sense, but it also agrees with the way Paul uses the word exoutheneō (“despised”) elsewhere in his letters to the Corinthians. It is always used in connection to members of the church, not to outsiders (1:28; 6:4; 16:11; 2 Cor. 10:10). This would then be another example of the way God uses those in His service who are despised by the world (cf. 1 Cor. 1:28).

 

ပါလုသည် ကောရိန်အခြေအနေကို အံ့သြခြင်းဖြစ်သည် (၆:၅)။ ဉာဏ်အလုံးစုံရှိသည်ဟု ဝါကြွားသူများသည် အတွင်းရေးအငြင်းပွားမှုများကို လောကီအာဏာပိုင်များကို အားကိုးနေရသည်ကို မည်သို့နားလည်ရမည်နည်းဟု သူမေးနေပုံရသည်။ လောကီတရားရုံးများသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အခန်းကဏ္ဍမရှိဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ချေ။ ရောမကျမ်းတွင် ပါလုက ရာဇဝတ်မှုများတွင် ဘုရားသခင်သည် ဆိုးယုတ်မှုကို ဟန့်တားပြစ်ဒဏ်ပေးရန် လောကီအုပ်ချုပ်သူများကို ခန့်အပ်ထားကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည် (ရော ၁၃:၁–၅)။ သူ၏စိုးရိမ်မှုမှာ ယုံကြည်သူများအကြား ပြည်သူ့ဥပဒေကိစ္စများကို တရားရုံးများသို့ ယူဆောင်သွားခြင်းဖြင့် ကောရိန်အသင်းတော်အတွင်း ခွဲထွက်မှုများ ပို၍ကြီးထွားလာမည်ဖြစ်သည်။ ရောမဥပဒေစနစ်သည် အလွန်အကျင့်ပျက်ပြီး စည်းစိမ်ရှိသူများသာ အကျိုးရှိသည်။ ထိုကိစ္စမျိုးတွင် ဆင်းရဲသောသူများသည် အမြဲတမ်း နစ်နာသည်။

Paul was shocked by the situation in Corinth (6:5). He seems to be asking how it is that those who boast of being full of wisdom rely on the secular powers to resolve their internal disputes. It is not that secular courts have no role to play in human society. Paul made it clear in Romans that in criminal matters God has appointed earthly magistrates to restrain and punish evil (Rom. 13:1–5). His concern was that in turning to the courts to decide issues of civil law between fellow believers, the divisions within the Corinthian church would only become greater. The Roman legal system was quite corrupt and the wealthy always had an advantage. In such matters, the poor were always at a disadvantage.

 

ပါလုသည် အခြေအနေတစ်ခုလုံးကို ရှုတ်ချသည် (၆:၇)။ ဤသို့သော အတွင်းရေးအငြင်းပွားမှုများတွင် မည်သည့်ရလဒ်ထွက်လာစေကာမူ ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် အားလုံးရှုံးနိမ့်သည်။ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော်အတွင်း ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ၏ ဆက်ဆံရေးဆုံးရှုံးရုံမျှမက ခရစ်တော်၏အသွင်ပြောင်းတန်ခိုးကို လောကီလူများအား သက်သေမပြနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသာမန်အငြင်းပွားမှုမျိုးတွင် ခရစ်တော်အတွက် နစ်နာခြင်း၊ လိမ်လည်ခံရခြင်းက ပို၍ကောင်းသည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းဖြင့် အခြားပါးကို လှည့်ပေးလော့ဟု သွန်သင်ခဲ့သော ယေရှုကိုယ်တိုင်မတရားနစ်နာခဲ့ရသည်ကို လိုက်နာခြင်းဖြစ်သည် (မဿဲ ၅:၃၉)။

Paul condemned the entire situation (1 Cor. 6:7). Regardless of the outcome in these sorts of internal disagreements, there is no winner; all lose spiritually. For in the process not only is the fellowship of brothers and sisters in Christ lost, but the church fails in witnessing to the secular world the transforming power of Christ in the lives of His followers. In such trivial disputes, it is better to be wronged and cheated for the cause of Christ. For in doing so, we follow the example of Jesus, who not only taught us to turn the other cheek (Matt. 5:39), but who Himself unjustly suffered wrong at the hands of others.

 

ညီအစ်ကိုယုံကြည်သူများကို နစ်နာစေခြင်း၊ လိမ်လည်ခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို ထင်ရှားစေရန် (၆:၈) ပါလုသည် သူတို့၏အပြုအမူသည် ဘုရားသခင်နှင့်ဆိုင်ကြောင်း သတိပေးသည် (အပိုဒ် ၉–၁၀)။ သူတို့၏လမ်းမှားအတိုင်း ဆက်လက်သွားပါက ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းအန္တရာယ်ရှိမည်။ ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တွင် မပါဝင်ရသူများစာရင်းကို ပါလုပေးသည်။ သူဖော်ပြသော အပြုအမူများသည် ဘုရားသခင်ကို ပွင့်လင်းစွာဆီးတားခြင်းဖြစ်သည်။ စာရင်းတွင် ယခင်ဖော်ပြခဲ့သော အပြစ်ခြောက်မျိုး (၅:၁၀–၁၁) ပါဝင်သည်- လိင်အကျင့်ပျက်သူ၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်သူ၊ လောဘသမား၊ မူးယစ်သူ၊ ကဲ့ရဲ့သူ၊ လိမ်လည်သူ။ နောက်ထပ်လေးမျိုးထပ်ထည့်သည်။ အိမ်ထောင်ပြင်ပ လိင်ဆက်ဆံသူ၊ “မာလာကော့စ်” (malakos) သည် “နူးညံ့သော” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး အထီးကျန်ဆက်ဆံရေးတွင် အမျိုးသမီးအခန်းကဏ္ဍယူသော ယောက်ျားလေးများကို ရည်ညွှန်းသည်။ “အာဆေနိုကိုအိတ်စ်” (arsenokoitēs) သည် အထီးကျန်ဆက်ဆံရေးတွင် အမျိုးသားအခန်းယူသူကို ဆိုလိုသည်။ နောက်ဆုံး “ကလက်တက်စ်” (kleptēs) သည် သူများ ကို ခိုးသူဖြစ်သည်။

To impress on the Corinthians how serious it is to wrong and cheat their fellow believers (1 Cor. 6:8), Paul reminded them that their actions mattered to God (vv. 9–10). If they were to persist in their wayward behavior, they would find themselves in danger of divine judgment. Paul provides a list of the kind of people who will not be part of God’s kingdom. The behaviors he describes are cases of open rebellion against God. The list includes six types of sinners who Paul had mentioned earlier (5:10–11): the sexually immoral, idolaters, covetous, drunkards, slanderers, and extortioners. He adds four more to the list. Adulterers are those involved in sex outside of marriage. The Greek word malakos (sometimes translated as “homosexuals”) means “soft” and was used in a pejorative sense specifically to describe effeminate men, often young boys, who assumed the role of the passive partner in a male same-sex relationship. The Greek word arsenokoitēs, which literally means “bedders of men,” describes the active partner in a homosexual relationship. The final term, kleptēs, is someone who steals from another (cf. “kleptomaniac”).

 

ပါလုသည် ယေရှုကိုလက်ခံမီနှင့် လက်ခံပြီးနောက် ယုံကြည်သူများ၏ဘဝကို ဆန့်ကျင်ဘက်ထား၍ သူတို့သည် လောကနှင့်ထက် အချင်းချင်းပို၍တူသည်ကို ပြသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ဓမ္မသီအားဖြင့် ကြွယ်ဝသောဘာသာစကားဖြင့် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်တွင် ယုံကြည်သူများ၏အဆင့်အတန်းကို အတည်ပြုသည်။ နောင်တရချိန်တွင် အသွင်ပြောင်းခရီးစတင်ခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတန်ခိုးသည် သူတို့ကို ဆေးကြောပေးခဲ့သည်၊ သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်၊ တရားမျှတစေခဲ့သည်။ သူတို့၏ကယ်တင်ခြင်းသည် သုံးဖက်မြင်ဖြစ်သည်။ ယခင်ဘဝ၏ညစ်ညမ်းမှု ဆေးကြောခံရသည်။ သန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် ဘုရားသခင်က ခွဲထားတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်နှင့်မှန်ကန်စေရန် တရားမျှတစေခဲ့သည်။ ပါလုသည် ယေရှုသည် သူတို့အတွက် အဘယ်သို့ပြုခဲ့ပြီးကြောင်း ယုံကြည်သူများ သတိရစေလိုပြီး အသင်းတော်အတွင်း ထိုအတိုင်းပြုမူကြရန် လိုလားသည်။

Paul contrasts the lives of the believers before and after they accepted Jesus, demonstrating that they had more in common with each other than with the world (v. 11). In theologically rich language, he affirms the status of the believers in the kingdom of God. When they repented, they began a transforming journey. The power of the gospel washed, sanctified, and justified them. Their salvation was three-dimensional. They were washed from the filth of their former lives; they were sanctified, set apart by God for holy purposes; and they were justified, so that they might be right with God. Paul wanted believers to remember what Jesus had already done for them so they would act accordingly within the church.

 

၆:၁၂–၂၀ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဝိညာဉ်ဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြလော့ ပညာရှင်အချို့က ဤအပိုင်းကို ယခင်အပိုဒ်များနှင့် ဆက်စပ်မှုမရှိဟု ယူဆကြသော်လည်း မလိုအပ်ပါ။ ဤအပိုင်းကို ခရစ်တော်အတွင်း လွတ်လပ်ခြင်းကို မှားယွင်းနားလည်၍ ထင်ရှားစွာ လိင်အကျင့်ပျက်ပြုမူနေသော အသင်းတော်အတွင်းလူများ၏ အကျိုးဆက်နှင့် ဆက်လက်မှုအဖြစ် ဖတ်ရှုနိုင်သည်။ “အရာအားလုံးသည် ငါ့အတွက် တရားသောအရာဖြစ်သည်” (၆:၁၂၊ ၁၀:၂၃) ဟူသော ဆောင်ပုဒ်သည် ကောရိန်အချို့၏ ဆောင်ပုဒ် သို့မဟုတ် ပါလု၏ဆောင်ပုဒ်ကို မှားယွင်းသုံးစွဲခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သူတို့က ဝိညာဉ်ရေးလွတ်လပ်ခြင်းက လိင်ဆက်ဆံရေးတွင် လိုသလောက်ပြုခွင့်ပေးသည်ဟု ငြင်းခုံသည်။ ပါလုက အားလုံးအကျိုးမဖြစ်၊ တန်ခိုးတစ်ခုခုအောက်တွင် ကျွန်ခံရခြင်း၏အားနည်းချက်ကို ထောက်ပြသည်။ သူတို့၏လွတ်လပ်ခြင်းဟု ထင်ထားသည်မှာ ကျွန်ခံခြင်းသာဖြစ်သည်။

6:12–20. Glorify God in Body and Spirit. Some scholars consider this section new and unrelated to the previous verses, but this is not necessarily so. This section can be read as the consequences and continuation of the mentality of some within the church who openly engaged in immoral sexual behavior as a result of a misinterpretation of their freedom in Christ. The reference to all things being lawful or permissible (6:12; 10:23) may have been a slogan of some in Corinth, or alternatively one from Paul that they may have been misusing. They argued that their spiritual freedom allowed them to do whatever they wanted with respect to sexuality. Paul contradicted this argument by pointing out the weakness of being subject to any power, because not everything is beneficial. Their supposed freedom was nothing more than slavery.

 

ပါလုသည် ကောရိန်သားများ လိင်လွတ်လပ်ခြင်းကို အတည်ပြုရန် သုံးနိုင်သော နောက်ထပ်ဆောင်ပုဒ်တစ်ခုကို ကိုးကားသည်- “အစာသည် ဗိုက်အဘို့၊ ဗိုက်သည် အစာအဘို့” (၆:၁၃က)။ ခန္ဓာကိုယ်၏အစာလိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းခြင်းမမှားသလို လိင်လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းခြင်းလည်း မမှားဟု သူတို့ဆင်ခြေပေးသည်။ ပါလုက ဆန့်ကျင်ဘက်ငြင်းခုံသည်- ခန္ဓာကိုယ်သည် လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်းအတွက်မဟုတ်၊ သခင်ဘုရားအတွက်ဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရားသည် ခန္ဓာကိုယ်အတွက်ဖြစ်သည်။ ပါလုသည် သူတို့၏အခြေခံကို စိန်ခေါ်ရုံမျှမက ဘုရားသခင်နှင့်ယုံကြည်သူများအကြား ဆက်သွယ်မှုနက်ရှိုင်းလာပုံကို အလေးပေးသည်။ ကောရိန်သားများ ဧဝံဂေလိကို လက်ခံပြီး သခင်ဘုရားနှင့်ပူးတွဲသောအခါ သခင်ဘုရားသည်လည်း သူတို့နှင့်ပူးတွဲခဲ့သည်။ သူ၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သူတို့၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အာမခံချက်ပေးသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ အနာဂတ်သည် သေခြင်းသို့မဟုတ်၊ အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ညွှန်ပြသည်။ ပါလု၏ငြင်းခုံချက်သည် ဤဘဝနှင့်လာမည့်ဘဝအကြား ဆက်စပ်မှုကို တင်ပြသည်။ ဤဘဝတွင် ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ပြုမူပုံသည် အနာဂတ်ကို သက်ရောက်မည်။ ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ကို မှန်ကန်စွာဂရုစိုက်ရမည်။ ကောရိန်အချို့သည် ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ဝိညာဉ်ကို ခွဲထားသော အယူအဆကို ကိုင်စွဲထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်နှင့်ပြုသမျှသည် အရေးမကြီး၊ ဘုရားသခင်က နောက်ဆုံးတွင် ဖျက်ဆီးမည်ဟု ယုံကြည်သည်။ ပါလုက ခန္ဓာကိုယ်ရှင်ပြန်ထမြောက်မည်ဟု ထောက်ပြပြီး လူတစ်ဦးလုံးကို အရေးတကြီးတန်ဖိုးထားသည်။

Paul quotes another slogan, again possibly used by the Corinthians to justify their sexual freedom: food (s) for the stomach and the stomach for food (s) (6:13a). They reasoned that just as it was not wrong to provide for the body’s need of physical food, neither was it wrong to satisfy the body’s need of sexual intimacy. Paul offered a counterargument: the body is not for the purpose of sexual immorality but rather for the Lord; and the Lord is for the body. Paul was not only challenging the premise of their argument but he was also emphasizing the deepening connection between God and the believers. When the Corinthians accepted the gospel and joined the Lord, the Lord also joined them to the point that His resurrection was assuring their resurrection (v. 14). The future did not point to death but to life. Paul’s argument presents continuity between this life and the life to come. What we do with our physical bodies in this life will impact our future, and therefore we should take proper care of our bodies. Some in Corinth had adhered to a dualistic view of the body, in which the new life did not apply to the body. They believed that what they did with the body did not matter, since God would destroy it in the end. Paul pointed out, however, that the body would be resurrected, thus placing a significant value on the whole person.

 

ဤနေရာတွင် ပါလုသည် တစ်ဦးချင်းကို ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာဟု ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်၊ ကောရိန်အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို ဆုံးမနေခြင်းဖြစ်သည်။ သူတို့၏ဘဝသည် ယေရှုနှင့် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်းချည်နှောင်ထားသည်။ မည်သည့်လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်းသည်လည်း ထိုဆက်ဆံရေးကို ပျက်စီးစေမည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ပါလုသည် ယခုခန္ဓာကိုယ်နှင့် အနာဂတ်ခန္ဓာကိုယ်ကို ထပ်မံဆက်စပ်သည် (အခန်း ၁၅ တွင် ချဲ့ကားဖော်ပြသည်)။ လိင်အကျင့်ပျက်ခွင့်လုံးဝမပေးခဲ့ချေ (အပိုဒ် ၁၆)။ အာဒံနှင့်ဧဝအိမ်ထောင်ရေးကို ကိုးကားပြီး လက်ရှိဘဝကို ဘုရားသခင်၏ဖန်ဆင်းရန်ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ဆက်စပ်သည်။ ဧဝံဂေလိကိုလက်ခံခြင်းကို အိမ်ထောင်စာချုပ်နှင့်တူသည်ဟု ပါလုယူဆပြီး ကျမ်းစာနှင့်ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်းကို ဝိညာဉ်ရေးရာ အိမ်ထောင်ဖောက်ခြင်းဟု တင်စားသည်။

What is significant here is that Paul was not pointing to any individual in particular as the body of Christ but rather was admonishing the entire Corinthian church. Their lives were intimately bonded with Jesus, and any sexual immorality would damage that connection (v. 15). Once again, in making this argument, Paul linked the present body with the future body, something he expands on in chapter 15. He left no room for licentiousness (6:16) and even connected the present life with the creative intention of God by referring to the marriage of Adam and Eve. Paul equated the acceptance of the gospel to a marriage contract and thus equated doing anything contrary to the Scriptures with spiritual adultery.

 

ပါလုသည် အာဒံနှင့်ဧဝ၏အိမ်ထောင်ရေးနှင့်ပတ်သက်၍ ကျမ်းပိုဒ်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ သူတို့၏ဆက်ဆံရေးသည် ခန္ဓာကိုယ်ရေးရာသာမဟုတ်၊ ဝိညာဉ်ရေးရာလည်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောရိန်သားများသည်လည်း ယေရှုနှင့် အကျင့်သီလသန့်ရှင်းခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသော ဝိညာဉ်ရေးပူးတွဲခြင်းကို ခံစားရမည် (အပိုဒ် ၁၇)။ လိင်အပြစ်၏ဆိုးကျိုးကို ပို၍နက်ရှိုင်းစေရန် ပါလုက အဆင့်မတူအောင်ထားသည် (အပိုဒ် ၁၈)- လိင်အပြစ်သည် ကိုယ်ခန္ဓာကိုယ်ကို အပြစ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤသည်ကို စာသားအတိုင်း သို့မဟုတ် အသင်းတော်နှင့်ခရစ်တော်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ပါလုသည် နှစ်မျိုးလုံးကို ဆိုလိုပြီး လိင်အပြစ်နှင့် ကျန်းမာသောဆက်ဆံရေးအစားထိုးခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်ရေးရာနှင့်ဝိညာဉ်ရေးရာ ဘဝနှစ်ခုလုံးကို ပျက်စီးစေသည်ဟု မြင်သည်။

Paul concludes with an exegetical insight concerning the marriage of Adam and Eve. Their relationship was not just physical but spiritual as well; therefore, the Corinthians also were to enjoy a spiritual union with Jesus (v. 17) manifested in moral purity. To deepen the gravity of sexual sin, Paul placed it on a different level (v. 18)—sexual sin is sinning against one’s own body. This may be taken literally or as referring to the church and Christ. It is likely that Paul meant both possibilities and that he saw sexual sin and the replacement of healthy intimacy as damaging both to one’s physical and spiritual lives.

 

အပိုဒ် ၁၉ တွင် ကိုယ်ပိုင်နာမ်စားအားလုံးသည် ဗဟုဝုစ်ဖြစ်သည်။ ပါလုအတွက် လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်း တစ်ခုတည်းသောလုပ်ရပ်သည် အသင်းတော်တစ်ခုလုံးကို အလွန်နက်ရှိုင်းစွာ သက်ရောက်သည်။ ကောရိန်ယုံကြည်သူများသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ဗိမာန်တော်ကို စုပေါင်းဖွဲ့စည်းထားသည်။ ဤတည်ဆောက်ပုံတွင် အမှားတစ်ခုသည် တစ်ခုလုံးကို ညစ်ညမ်းစေသည်။ အသင်းတော်သည် ခန္ဓာကိုယ်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်-ဝိညာဉ်အိမ်ထောင်စာချုပ်အတွင်း ရပ်တည်နေသည် (၁၁:၃ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်နှင့်ယုံကြည်သူများအကြား အိမ်ထောင်စာချုပ်သည် စျေးမကြီးခဲ့ချေ။ ခရစ်တော်၏ရွေးနုတ်သေခြင်းဖြင့် အဆုံးမဲ့စျေးနှုန်းပေးခဲ့သည် (၆:၂၀)။ ထို့ကြောင့် ခန္ဓာကိုယ်ရေးရာ (ကိုယ်ခန္ဓာ) နှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ (ဝိညာဉ်) နှစ်ခုစလုံးကို ဘုရားသခင်အား အပြည့်အဝမြှောက်စားရမည်။

All of the personal pronouns in v. 19 are plural. For Paul, the singular act of sexual immorality affects the entire church body in the deepest, most intimate way possible. The Corinthian believers collectively made up the temple of the Holy Spirit; one error in this construction marred the entire structure. As a body, the church stood within a physical-spiritual marriage contract and thus was subject to God (cf. 11:3). The marriage contract between God and believers did not come cheaply, but at an infinite cost, the redeeming death of Christ (6:20). For this reason, both the physical (body) and spiritual (spirit) were to be wholly consecrated to God.

 

အခန်းကြီး - ၇

၇:၁–၄၀ အိမ်ထောင်ရေးနှင့်ဆိုင်သော မေးခွန်းများ

ကောရိန်သုံးဘုရင်ခံအသင်းတော်တွင် သတင်းအချက်အလက်များကို ဖြေရှင်းပြီးနောက်၊ ပါဝလုသည် ယခုကျမ်းစာလွှာ၏ ကျန်ရှိသောအပိုင်း (အခန်း ၇–၁၆) တွင် ကောရိန်သုတ်တို့သည် သူတို့၏ နောက်ဆုံးစာတွင် မေးထားသော အကြောင်းအရာများကို ဆက်လက်ဖြေဆိုသည် (၇:၁ နှင့် ကိုးကား၍ ကောရိန်သုံးအမှတ်စဉ် နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ)။ ထိုမေးခွန်းများတွင် အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ကွာရှင်းခြင်း (အခန်း ၇)၊ ရုပ်တုများသို့ ပူဇော်သောအစာအကြောင်း (၈:၁–၁၁:၁)၊ အသင်းတော်ပွဲချင်းဆင်နွဲခြင်း (၁၁:၂–၁၄:၄၀)၊ လူသေများထမြောက်ခြင်း (အခန်း ၁၅)၊ ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ယုံကြည်သူများအတွက် လှူဒါန်းငွေ (၁၆:၁–၄) စသည်တို့ ပါဝင်သည်။ ပထမဆုံးအကြောင်းအရာမှာ အိမ်ထောင်ရေးနှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စများဖြစ်သည် (အခန်း ၇)။

7:1–40

Questions Related to Marriage

Having addressed the reports he had heard about the church in Corinth, Paul next turns his attention in the rest of the epistle (chaps. 7–16) to a number of issues that the Corinthians apparently raised in their most recent letter to him (cf. 7:1; see 1 Corinthians: Introduction). The questions deal with a wide range of items, including marriage and divorce (chap. 7), food offered to idols (8:1–11:1), church at worship (11:1–14:40), the resurrection from the dead (chap. 15), and an offering for the believers in Jerusalem (16:1–4). The first issue is related to matters of marriage (chap. 7).

 

အခန်း ၆ တွင် အိမ်ထောင်ရေးပုံဆောင်ချက်ကို ပြင်းထန်စွာသုံးထားသည်ကို ထည့်စဉ်းစား၍ ပါဝလုသည် ကောရိန်သုတို့ထံမှ လက်ခံရရှိသော အိမ်ထောင်ရေးဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို အရင်ဆုံးဖြေဆိုသည်။ ပါဝလု၏ အကြံဉာဏ်သည် အိမ်ထောင်ရေးနှင့်ပတ်သက်သော သီးခြားမေးခွန်းများကို ဖြေဆိုခြင်းဖြစ်သောကြောင့်၊ ဤနေရာတွင် သူပြောသော အကြံဉာဏ်သည် အိမ်ထောင်ရေးနှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏ အမြင်အားလုံးကို စနစ်တကျ ဖော်ပြထားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သတိပြုရန် လိုအပ်သည်။ ဥပမာ၊ ဧဖက်ဩဝါဒစာတွင် ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးအကြောင်း သူဆိုသော စကားများစွာကို ဤနေရာတွင် မတွေ့ရပါ။

Considering the strong marital image employed in chapter 6, Paul first addresses the questions related to marriage he had received from the Corinthians. Since Paul’s counsel is in response to specific questions about marriage, it is important to recognize that his response here does not represent a systematic account of all of his views on marriage. He had much to say about husbands and wives in Ephesians, for example, that is not found here.

 

၇:၁–၇။ အိမ်ထောင်ရှင်များအတွက် အကြံဉာဏ်။ ကျမ်းချက် ၁ ၏ နောက်တစ်ဝက်သည် ပါဝလု၏ စကားမဟုတ်ကြောင်း သတိပြုပါ။ ထိုစကားသည် ကောရိန်သုတို့ရေးသော စာမှ ကိုးကားထားခြင်းဖြစ်သည်။ “ထိခြင်း” (haptō) ဟူသော ကြိယာကို ဤနေရာတွင် လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို နူးညံ့စွာ ဖော်ပြသည့်နည်းဖြင့် သုံးထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဤမေးခွန်းသည် အိမ်ထောင်ရေးတွင် လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ရန် ကောင်းသလားဟု မေးခြင်းဖြစ်သည်။ လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ တုံ့ပြန်ရာတွင် အချို့သူများသည် အိမ်ထောင်တွင်းမှာပင် လိင်ဆက်ဆံခြင်းအားလုံးကို ရှောင်ကြဉ်သင့်သည်ဟု ယုံကြည်လာကြသည်။

7:1–7. Advice for the Married. Notice that the second half of v. 1 is not a statement from Paul. He was merely quoting a statement from the letter the Corinthians had written to him. The verb haptō (“to touch”) is used here as a euphemism referring to sexual intercourse. Thus, it is not a question about marriage in general, but about whether it is good to abstain from sex. In an extreme response to the issue of sexual immorality, some had come to believe that all sexual activity should be avoided, including sex within marriage.

 

ပါဝလုကိုယ်တိုင်သည် လင်မယားမရှိဘဲ နေထိုင်ရန် ရွေးချယ်ခဲ့သော်လည်း၊ အိမ်ထောင်ရှင်များအတွက် ဤအမြင်သည် အန္တရာယ်ရှိကြောင်း သူသိသည် (ကျမ်းချက် ၂)။ လင်မယားမရှိဘဲ နေရန် ကျိန်ဆိုခြင်းကြောင့် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးသည် လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်းသို့ ဆွဲငင်ခံရနိုင်သည်ကို စိုးရိမ်၍ ပါဝလုက အိမ်ထောင်ရှင်များသည် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး လိင်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ကို ပုံမှန်ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်ဟု တိုက်တွန်းသည် (ကျမ်းချက် ၃)။ ထိုခေတ်လူ့အဖွဲ့အစည်း ဓလေ့အရ ဇနီးသည်က ခင်ပွန်း၏ လိင်ဆိုင်ရာ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးရမည်ဟု မျှော်လင့်ခြင်းသည် သဘာဝကျသည်။ သို့သော် ခင်ပွန်းများတွင် အလားတူ တာဝန်မရှိခဲ့ပါ။ ပါဝလုက ထိုဓလေ့ကို ဆန့်ကျင်၍ ခင်ပွန်းနှင့်ဇနီးတို့၏ တန်ဖိုးတူညီမှုနှင့် တာဝန်ယူမှုကို ထောက်ခံအားပေးသည်။ ခင်ပွန်းသည် ဇနီး၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အုပ်စိုးပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ရေးသားသော်လည်း၊ ဇနီးသည်လည်း ခင်ပွန်း၏ခန္ဓာကိုယ်ကို အုပ်စိုးပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟုလည်း ဆိုသည် (ကျမ်းချက် ၄)။ ဆိုလိုသည်မှာ အိမ်ထောင်ရေးဆက်ဆံရေးတွင် အပြန်အလှန် နှိမ့်ချမှုရှိရမည်။

Although Paul had chosen to live a life of celibacy himself, he recognized the danger of this position for those already married (v. 2). Concerned that a vow of celibacy might cause one marriage partner to be drawn into sexual immorality, Paul insisted that married couples regularly provide for the sexual needs of their partners (v. 3). In accordance with social practices at the time, it was natural to expect that the wife would provide for her husband’s need for sexual intimacy. Husbands, however, were under no similar obligation. Paul counteracted the normal customs by advocating for the equal worth and responsibility between husbands and wives. While he wrote that the husband has authority over the wife’s body, he also stated that the wife has authority over the husband’s body (v. 4). In other words, the marriage relationship should be characterized by mutual submissiveness.

 

အိမ်ထောင်တွင် လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို ရှောင်ကြဉ်ခြင်းသည် စံနှုန်းမဖြစ်သော်လည်း၊ ပါဝလုက တစ်မျိုးတည်းသော အခြေအနေတွင်သာ ခွင့်ပြုသည်၊ ထို့ပြင် အချိန်ကန့်သတ်ချက်ဖြင့်သာ ခွင့်ပြုသည် (ကျမ်းချက် ၅)။ အိမ်ထောင်ဖက်နှစ်ဦးစလုံး သဘောတူပြီး ဆုတောင်းခြင်းအတွက်သာ လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို ခဏရပ်တန့်ခွင့်ရှိသည်။ သို့သော် အဘယ်ကြောင့် ထိုသို့လိုအပ်သည်ကို ပါဝလုမပြောပါ။ သဘောမတူလျှင် အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးက အခြားတစ်ဦး၏ဆန္ဒကို ဆန့်ကျင်၍ လုပ်ဆောင်ရန် ပါဝလုမမြင်ပါ။ ဤအရာအားလုံးသည် အိမ်ထောင်တွင်း လိင်ဆက်ဆံရေး၏ အရေးကြီးမှုနှင့် တန်ဖိုးတူညီသော လက်တွဲဖော်အဖြစ် လျှောက်လှမ်းရန် လိုအပ်ကြောင်း မီးမောင်းထိုးပြသည်။ ဤဆွေးနွေးချက်သည် အိမ်ထောင်ရေးတွင် အဆင့်ဆင့်ရှိမှုကို ထောက်ခံခြင်း မဟုတ်ပါ။

Although sexual abstinence is not to be the norm in a marriage, Paul did allow for it in one specific instance, but only for a limited time (v. 5). The only time when spouses should deprive themselves of sexual intimacy is when both agree to do so for the sake of prayer—but Paul did not say why this would even be necessary. He did not see a moment when the lack of agreement should guide a spouse to act against the wishes of the other. All this highlights the importance of conjugal intimacy and the need to walk as equal partners. The discussion does not support a marital hierarchy.

 

ကျမ်းချက် ၆ တွင် ပါဝလုဆိုသော ခွင့်ပြုချက်သည် အိမ်ထောင်ရေးတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အရင်ကျမ်းချက် (ကျမ်းချက် ၅) ၏ ချက်ချင်းအကြောင်းအရာဖြစ်သော ဆုတောင်းချိန်အတွက် အချိန်ကန့်သတ်ချက်ဖြင့် လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို ခဏရပ်တန့်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ၆–၇)။ ပါဝလုကိုယ်တိုင် လင်မယားမယူဘဲ နေရန် လက်ခံခဲ့သော်လည်း၊ ကောရိန်သုတို့အိမ်ထောင်ရှင်များသည် အချိန်ကန့်သတ်ချက်ဖြင့် လိင်ဆက်ဆံခြင်းရပ်တန့်ခြင်းအကြောင်း သူ၏စကားကို ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ဟု နားလည်စေလိုခြင်း မရှိပါ။ အိမ်ထောင်ရေးနှင့် ထိုတွင်ပါဝင်သော လိင်ဆက်ဆံရေးသည် ဘုရားသခင်ပေးသော လက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ အိမ်ထောင်ရေးသည် လိင်အကျင့်ပျက်ခြင်းကို လျော့နည်းစေပြီး ခင်ပွန်းဇနီးတို့၏ ရင်းနှီးမှုနှင့် စည်းလုံးမှုကို နက်ရှိုင်းစေသော အဓိပ္ပာယ်ရှိပြီး အပြန်အလှန် လိင်ဆိုင်ရာ ကျေနပ်မှုရရှိရန် လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ ပါဝလု၏ လင်မယားမယူလိုသော ဦးစားပေးမှုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် စွန့်လှူခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ လူတိုင်းကို ခရစ်တော်ကို ဤနည်းဖြင့် ဆောင်ရွက်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်း မဟုတ်ကြောင်း သူဝန်ခံသည် (ကျမ်းချက် ၇)။

The concession (v. 6) of which Paul speaks did not refer to marriage in general, but to the immediate context of the previous verse, namely, the temporary abstinence from sexual relations in marriage by mutual consent during special times of prayer (vv. 6–7). Although Paul embraced a life of celibacy, he did not want married couples in Corinth to conclude that his comments about temporary abstinence were a divine command. Marriage, and the sexual intimacy it involves, is a gift from God. Marriage provides a pathway for a meaningful and mutual sexual satisfaction that minimizes the temptation of sexual immorality and deepens the intimacy and unity of husband and wife. Paul’s preference for celibacy emerged as a sacrifice for the gospel, but he acknowledged that not all are called to serve Christ in this manner (v. 7).

 

၇:၈–၉။ ယခင်အိမ်ထောင်ရှိခဲ့ဖူးသူများအတွက် အကြံဉာဏ်။ အိမ်ထောင်ရှင်များကို ဖြေဆိုပြီးနောက် ပါဝလုသည် အသင်းတော်အတွင်းရှိ နောက်အုပ်စုတစ်ခုဖြစ်သော အိမ်ထောင်မရှိသူများနှင့် မုဆိုးမများကို ဆက်လက်ဖြေဆိုသည်။ “အိမ်ထောင်မရှိသူ” (agamos) ဟူသောစကားဖြင့် ပါဝလုသည် ယောက်ျားမုဆိုးများကို အဓိကရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (ဘယ်တော့မှ အိမ်ထောင်မပြုဖူးသူများကို ကျမ်းချက် ၂၅–၃၈ တွင် ကြည့်ပါ)။ ဤအခန်းတွင် ပါဝလုသည် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး၏ အခြေအနေကို ဖြေဆိုထားသောကြောင့် ကျမ်းချက် ၈ တွင် “မုဆိုးမ” ၏ အမျိုးသားပြိုင်ဘက်မှာ “ယောက်ျားမုဆိုး” ဖြစ်ရမည်မှာ ကျိုးကြောင်းဆီလျော်သည်။ အိမ်ထောင်ဖက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူများကို ပါဝလုက တစ်ဦးတည်း ဆက်လက်နေထိုင်ရန်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပါဝလုလိုပဲ နေရန် ကောင်းသည်ဟု အကြံပေးသည်။ သို့သော် ကိုယ်ကာမဂုဏ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်မှသာ ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရမည် (ကျမ်းချက် ၉)။ ပါဝလုသည် လင်မယားမယူရန် မတားမြစ်ပါ။ အိမ်ထောင်ဖက်မရှိသူများနှင့် ကိုယ်ကာမဂုဏ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်သူများကိုသာ အကြံပြုသည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ မထိန်းချုပ်နိုင်ပါက အိမ်ထောင်ပြုရန် အကြံပေးသည်။

7:8–9. Advice for the Formerly Married. Having addressed married couples, Paul next turns his attention to another group within the church: the unmarried and the widows. By “unmarried” (agamos), Paul was most likely referring to widowers (regarding those who never married, see vv. 25–38). Since Paul dealt with the situation of both men and women in the groups addressed in this chapter, it makes sense that the male counterpart to “widows” in v. 8 would be “widowers.” To those bereaved of their married partner, Paul advised that it would be good for them to remain single, that is, as Paul was. However, this should be done only if they had mastered self-control (v. 9). Once again, Paul did not mandate celibacy. He only recommended it when a person was not bound by marriage and was also able to control his or her sexual desires. If that was not possible, he recommended marriage.

 

၇:၁၀–၁၁။ ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်များ။ ခရစ်ယာန်များသည် ယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ဖက်များကို ကွာရှင်းရန် မသင့်ကြောင်း ပါဝလုအခိုင်အမာ ယုံကြည်သည်။ ယခင်အကြံဉာဏ်များနှင့် မတူဘဲ၊ ဤသည်မှာ သခင်ယေရှု၏ ပညတ်တော်ဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ၁၀)။ ပါဝလုသည် ကွာရှင်းခြင်းကို ဆန့်ကျင်သော ယေရှု၏ အဆုံးအမများကို သိရှိပြီး ခရစ်ယာန်များအတွက် အခွင့်အာဏာရှိသည်ဟု မြင်သည် (မဿဲ ၅:၃၁–၃၂၊ ၁၉:၃–၁၂၊ မာကု ၁၀:၂–၁၂၊ လုကာ ၁၆:၁၈)။ ဇနီးသည်သည် ရောမဥပဒေအရ ခင်ပွန်းကို စွန့်ခွာခွင့်ရှိသော်လည်း၊ ပါဝလုက ထိုအခွင့်ကို မသုံးရန် တိုကသည်။ သို့သော် လူများသည် ဘုရားသခင်၏ နိယာမများကို အမြဲလိုက်နာကြသည် မဟုတ်ကြောင်း သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် ဇနီးသည်က ခင်ပွန်းထံမှ ထွက်ခွာသွားပါက အိမ်ထောင်မပြုဘဲ နေရန်သာ သို့မဟုတ် ခင်ပွန်းနှင့် ပြန်လည်ပေါင်းသင်းရန်ဟု ဆိုသည် (ကျမ်းချက် ၁၁)။ ခရစ်ယာန်ဇနီးသည်မှ မျှော်လင့်ထားသည်ကို ခရစ်ယာန်ခင်ပွန်းမှလည်း မျှော်လင့်ခံရသည် (ကျမ်းချက် ၁၁)။ ယေရှုကဲ့သို့ပင် ပါဝလုသည် အိမ်ထောင်ရေးကို အမြဲတမ်းဆက်ဆံရေးဟု မြင်သည်။ အခက်အခဲများ ပေါ်ပေါက်လာနိုင်သော်လည်း၊ ကွာရှင်းခြင်းကို ပြဿနာဖြေရှင်းနည်းဟု ဘယ်တော့မှ မမြင်ရ။

7:10–11. Divorce and Christian Marriages. Paul firmly believed that Christians should not divorce their believing spouses. Unlike his previous counsel, this is not merely his advice, but a command from the Lord Jesus (v. 10). Paul was clearly aware of the teachings of Jesus against divorce—and he saw them as authoritative for the Christian (Matt. 5:31–32; 19:3–12; Mark 10:2–12; Luke 16:18). So, although he acknowledged that while a wife had the legal right under Roman law to leave her husband, he urged her not to exercise that option. At the same time, Paul recognized that people do not always follow God’s principles. So, if a wife did depart from her husband, he said she should remain unmarried or be reconciled to her husband (v. 11). What is expected of a Christian wife is also expected of the Christian husband (v. 11). Like Jesus, Paul viewed marriage as a permanent relationship. While difficulties will arise, divorce should never be viewed as a solution to the problem.

 

၇:၁၂–၁၆။ ကွာရှင်းခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းမတူညီသော အိမ်ထောင်များ။ အိမ်ထောင်ဖက်တစ်ဦးသည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်လာပြီး ကျန်တစ်ဦးမှာ မယုံကြည်သူအဖြစ် ဆက်လက်ရှိနေပါက မည်သို့နည်း။ ဤသည်မှာ ကွာရှင်းရန် တရားမျှတသော အကြောင်းပြချက်လော။ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် အခြားခရစ်ယာန်တစ်ဦးနှင့် လက်ထပ်ရန်အတွက် သူ၏မယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ဖက်ကို ကွာရှင်းသင့်သလော။ ယေရှုသည် ဤအခြေအနေကို မဖြေဆိုခဲ့သောကြောင့် ပါဝလုတွင် သခင်ထံမှ စကားမရှိပါ။ သို့သော် သူ၏အကြံဉာဏ်ကို ဘုရားသခင်ထုတ်ပြန်တော်မူသော နိယာမများနှင့် ကိုက်ညီသည်ဟု ယူဆသည် (၇:၄၀ နှင့် ကိုးကား)။ မယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ဖက်က ကွာရှင်းရန် ဇွတ်အတင်းလုပ်ဆောင်ပါက ယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ဖက်သည် အိမ်ထောင်ကို မချည်နှောင်ခံရကြောင်း ပါဝလုရှင်းပြသည် (ကျမ်းချက် ၁၂–၁၃)။ သို့သော် ယုံကြည်သူများကို မယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ဖက်များအပေါ် သည်းခံခြင်းနှင့် ကျေးဇူးပြုခြင်းကို ကျင့်သုံးရန်၊ အိမ်ထောင်ဖက်က ဆန္ဒရှိပါက ဆက်လက်နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။

7:12–16. Divorce and Mixed Marriages. What about those situations when one partner in a marriage becomes a Christian, while the other spouse remains an unbeliever? Is this a legitimate reason for divorce? Should a Christian divorce his or her spouse in order to marry another Christian? Since Jesus did not address this situation, Paul had no word from the Lord to share with the Corinthians. Nevertheless, he considered his advice as consistent with the divinely revealed principles concerning mixed marriages (cf. 7:40). Paul clarifies that believing spouses are not bound to a marriage if their partner persists in divorcing them (vv. 12–13). However, he urges believers to practice patience and grace toward their unbelieving spouses, striving to remain if the partner is willing.

 

ရှေးခေတ်ကမ္ဘာတွင် သန့်ရှင်းသူနှင့် မသန့်ရှင်းသူ ထိတွေ့ရုံဖြင့် သန့်ရှင်းသူ ညစ်ညမ်းသွားမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပါဝလုက အိမ်ထောင်ရေးတွင် အပြန်အလှန်ဖြစ်သည်ဟု ငြင်းခုံသည် (ကျမ်းချက် ၁၄)။ ယုံကြည်သူတစ်ဦး၏ ကောင်းချီးသည် အခြားတစ်ဦးကို သက်ရောက်သည်။ အိမ်ထောင်ကို ထိန်းသိမ်းထားသရွေ့ ယုံကြည်သူ၏ ဘုရားသခင်ရှိနေခြင်းသည် အိမ်တွင်းရှိ လူတိုင်းကို ပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။ ထိုနည်းဖြင့် မယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ဖက်နှင့် သားသမီးများသည် ခရစ်ယာန်အိမ်ထောင်ဖက်၏ ကျင့်ကြံမှုကြောင့် သက်ရောက်မှုရရှိပြီး သားသမီးများသည် “သန့်ရှင်း” နိုင်သည် (ကျမ်းချက် ၁၄ခ)။ ဆိုလိုသည်မှာ ယုံကြည်သူက ဆက်ဆံရေးကို စွန့်ခွာပါက ကယ်တင်ခြင်းရရှိနိုင်ခြေများ လျော့နည်းသွားမည်။ သို့သော် မယုံကြည်သူ အိမ်ထောင်ဖက်က ကွာရှင်းရန် လိုက်လျှောက်ပါက ယုံကြည်သူသည် မည်သို့လုပ်ဆောင်ရမည်နည်း။ စွန့်ပစ်ခံရပါက ယုံကြည်သူသည် ပြန်လက်ထပ်ခွင့်ရှိသည် (ကျမ်းချက် ၁၅)။ သို့သော် အိမ်ထောင်ကို အလွယ်တကူ စွန့်လွှတ်ရန် မတိုက်တွန်းပါ။ ပါဝလု၏ ကိုယ်တွေ့ဘဝတွင် ပြသသည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ မထင်မှတ်ထားသော နည်းဖြင့် လူများ၏ ဘဝတွင် အမှုတော်ဆောင်တော်မူနိုင်သည် (ကျမ်းချက် ၁၆)။

Instead of the pure becoming defiled by coming into contact with the unclean, which was a common belief in the ancient world, Paul argues that it is just the opposite in a married relationship (v. 14); the blessing of one impacts the other. As long as a marriage is maintained, the presence of God in the life of a believing spouse can have a transforming influence on all the individuals in a home. In this way, the unconverted spouse and the children are influenced by the Christian behavior of the spouse—the children can be “holy” (v. 14b). In other words, the probabilities of conversion diminish if the believing spouse leaves the relationship. What is the believer to do, however, if an unbelieving spouse pursues a divorce? In the case of abandonment, the believing partner is free to marry again (v. 15). At the same time, Paul encourages the believing spouse not to easily give up on the marriage (v. 16). As demonstrated in Paul’s own life, God can work in the lives of people in ways we would never imagine.

 

၇:၁၇–၂၄။ ကျွန်ုပ်တို့ရှိရာနေရာ၌ ဘုရားသခင်ကို ဆည်းကပ်ကြလော့။ ခရစ်ယာန်များနှင့် အိမ်ထောင်ရေးဆိုင်ရာ သီးခြားညွှန်ကြားချက်များမှ ခဏရပ်နားပြီး ပါဝလုသည် သူ၏အကြံဉာဏ်နောက်ကွယ်တွင် ရှိသော အထွေထွေ နိယာမများကို ဆင်ခြင်သည်။ ဤအပိုင်းတွင် သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ခရစ်ယာန်များသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း သူတို့၏ အဆင့်အတန်းကို ပြောင်းလဲရန် အဓိက ရည်ရွယ်ချက် မထားသင့်ကြောင်း အလေးပေးသည် (ကျမ်းချက် ၁၇၊ ၂၀၊ ၂၄)။ သူတို့ရှိရာမှာ ဘုရားသခင်ကို အကောင်းဆုံး ဆောင်ရွက်ရန် အာရုံစိုက်ရမည်။ ချက်ချင်းလူ့အဖွဲ့အစည်း အခြေအနေမှာ ယုံကြည်သူ၏ အိမ်ထောင်ရေးအဆင့်အတန်းဖြစ်သော်လည်း၊ ပါဝလုသည် အဓိကအချက်ကို သရုပ်ဖော်ရန် အခြားလူ့အဖွဲ့အစည်း အခြေအနေနှစ်ခုကို ဥပမာအဖြစ် သုံးသည်။ ထိုဥပမာမှာ အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် ကျွန်ခံခြင်းဖြစ်သည်။

7:17–24. Serve God Where We Are. Paul pauses momentarily from his specific instructions regarding Christians and marriage to reflect on the general principles behind his advice. Three times in this section he emphasizes the point that Christians are not to make it their primary purpose to change their position in society (vv. 17, 20, 24). Their focus should be on serving God to the utmost of their ability no matter where they find themselves. While the immediate social situation Paul had in mind was the marital status of a believer, he uses two other social settings as illustrative analogies to highlight his point: circumcision and slavery.

 

အရေဖျားလှီးခြင်းသည် အစောပိုင်းအသင်းတော်တွင် အငြင်းပွားဖွယ်အကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ဂျူးလူမျိုးများအတွက် အလွန်အရေးကြီးသော အမှတ်အသားဖြစ်လာသောကြောင့် ဂျူးခရစ်ယာန်အချို့က တပါးအမျိုးသားခရစ်ယာန်များ အရေဖျားလှီးရမည်ဟု တောင်းဆိုခဲ့ကြသည်။ ပါဝလုက ပြင်းပြင်းထန်ထန် ကန့်ကွက်သည်။ ခရစ်ယာန်ဖြစ်ရန် အရေဖျားလှီးခြင်းကို လိုအပ်ချက်အဖြစ် တောင်းဆိုခြင်းသည် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်၏ တစ်ဦးတည်းသော အခန်းကဏ္ဍကို ငြင်းပယ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်ဟု သူငြင်းခုံသည်။ ဤနေရာတွင် ဓမ္မသတ်ဆိုင်ရာ ပြဿနာ မဟုတ်ပါ။ ပါဝလုသည် အရေဖျားလှီးခြင်းကို လူမျိုးစုအမှတ်အသားအဖြစ် ရည်ညွှန်းသည်။ ဂျူးလူမျိုးလား တပါးအမျိုးသားလားဟူသော ခွဲခြားမှုမျိုးသည် ဘုရားသခင်အတွက် အဆုံးစွန်အားဖြင့် အရေးမကြီးကြောင်း ပါဝလုဆိုသည်။ ယေရှုတွင် ဘုရားသခင်၏ ခေါ်ဝေါ်ခြင်းကို တုံ့ပြန်သော ဂျူးများသည် တပါးအမျိုးသားမဖြစ်ရန် မလိုအပ်သလို၊ တပါးအမျိုးသားများသည်လည်း ယေရှုကို လိုက်ရန် ဂျူးမဖြစ်ရန် မလိုအပ်ပါ (ကျမ်းချက် ၁၈)။ ဧဝံဂေလိတရားသည် လူမျိုးစုခွဲခြားမှုများကို ကျော်လွန်ပြီး ပျောက်ပြားစေသည် (ဂလာတိ ၃:၂၈)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ စစ်မှန်သော အမှတ်သညာ ခရစ်တော်တွင် တည်ရှိပြီး အသစ်ဖြစ်သော ဖန်ဆင်းခြင်းအောက်တွင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် မလှီးခြင်းသည် ဘာမျှမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို စောင့်ထိန်းခြင်းသာ အရေးကြီးသည် (၁ကော ၇:၁၉)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝမပြောင်းလဲရဟု မဆိုလိုပါ။ ပြောင်းလဲရမည်။ ဘုရားသခင်ကို လိုက်ရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်နှင့် သူ၏အလိုတော်ကို ဘဝတွင် ဦးစားပေးပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို ပြောင်းလဲပေးရန် ခွင့်ပြုရမည်။ သို့သော် လူမျိုးစု၊ ကျား/မ၊ သို့မဟုတ် လူ့အဖွဲ့အစည်းအဆင့်အတန်း ပြောင်းလဲရန် မလိုအပ်ပါ။ ကောရိန်သုတို့၏ အိမ်ထောင်ရေးအဆင့်အတန်းကဲ့သို့ပင် ဖြစ်သည်။ ဘဝ၏ မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို ကျွန်ုပ်တို့၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ ခရစ်တော်ကို လိုက်ရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူချိန်တွင် မည်သည့်အခြေအနေတွင် ရှိနေသည်ကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန် ပါဝလု၏ နိဂုံးဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ၂၀)။

Circumcision was a controversial topic in the early church. It had become such an important mark of identity in Judaism that some Jewish Christians insisted that Gentile converts needed to be circumcised to become Christians. Paul strongly disagreed. He argued that insisting on circumcision as a prerequisite for becoming a Christian amounted to the rejection of the exclusive role of Christ as Savior. Here the question is not theological. Paul was referring to circumcision as a mark of ethnic identity—whether a person was a Jew or a Gentile. Paul was saying that these sorts of distinctions between humans do not ultimately matter to God. Jews who responded to God’s call in Jesus did not need to become Gentiles, nor did Gentiles need to become Jews to follow Jesus (v. 18). The gospel transcends and eliminates ethnic distinctions (Gal. 3:28). Our true identity is found in Christ, under the new creation. Therefore, circumcision and uncircumcision were nothing—keeping God’s commands was more important (1 Cor. 7:19). It is not that our lives should not change. They should. The call to follow God requires that we put God and His will first in our lives and that we allow Him to transform us. But it does not require us to change our race, gender, or social status—or, as in the case of the Corinthians, our marital status. No matter our situation in life, our primary goal should be to follow Christ. Therefore, Paul’s conclusion to this matter is that people should each remain in the condition in which they were when God called them (v. 20).

 

ဤနားလည်မှုဖြင့် ပါဝလု၏ ကျွန်ခံခြင်းအကြောင်း ထုတ်ဖော်ပြောဆိုချက်သည် သူ၏ အဓိကအချက်ကို ပို၍ သရုပ်ဖော်ရုံသာမက လွတ်မြောက်ခြင်း၏ အံ့ဖွယ်မက်ဆေ့ချ်ကို ပေးသည် (ကျမ်းချက် ၂၁)။ ပါဝလုသည် ကျွန်စနစ်ကို တည်မြဲစေရန် ထောက်ခံခြင်း မဟုတ်ပါ။ သူသည် ကျွန်စနစ်ကို ပွင့်လင်းစွာ ရှုတ်ချခြင်း မပြုသော်လည်း၊ သူ၏စာများတစ်လျှောက် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ရည်စူးထားသော အသင်းတော်အတွင်း ကျွန်ခံခြင်း၏ အခန်းကဏ္ဍကို ပြန်လည်သတ်မှတ်သည် (ဖိလမုန်စာ ၁:၁–၂၅ မှတ်ချက်ကို ကြည့်ပါ)။ ပါဝလု၏ ကျွန်လွတ်မြောက်ရေး မြှင့်တင်မှုနှင့် နှိမ့်ချသော သခင်များအတွက် အံ့ဖွယ်ခေါ်ဝေါ်မှုများ (ဧဖက် ၃:၆၊ ၉၊ ကောလောသဲ ၄:၁၊ ၁တိ ၆:၂ နှင့် ကိုးကား) တို့သည် သခင်နှင့်ကျွန်၏ ရိုးရာအခန်းကဏ္ဍများကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ပါဝလုသည် ကျွန်အဖြစ် ရောက်ရှိနေသော ခရစ်ယာန်များကို သူတို့၏ ကျွန်အဆင့်အတန်းက သူတို့ကို သတ်မှတ်ရန် မလိုကြောင်း သိရှိစေလိုသည်။ လွတ်မြောက်ခွင့် ရရှိနိုင်ပါက ထိုသို့လုပ်ဆောင်ရန် အားပေးသည်။ သို့သော် လွတ်လပ်သည်ဖြစ်စေ မလွတ်လပ်သည်ဖြစ်စေ ဘုရားသခင်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

With this understanding in mind, Paul’s statement about slavery not only illustrates his overall point even more but it also provides a stunning message of freedom (v. 21). Paul was not justifying the perpetuation of slavery. Although he did not openly condemn the institution of slavery, throughout his letters he redefines the role of slavery within a church dedicated to the gospel (see commentary on Philem. 1:1–25). Paul’s promotion of manumission along with his stunning calls for humble masters (cf. Eph. 3:6, 9; Col. 4:1; 1 Tim. 6:2) denied the traditional roles of master and slave. In this passage, Paul wanted Christians who found themselves as slaves to recognize that their status as slaves need not define them. If they could obtain their freedom, he encouraged them to do so; but free or not, they could still serve God.

 

ခရစ်တော်ကို လိုက်သော ကျွန်သည် ခရစ်တော်၏ လူလွတ်ဖြစ်သည်ဟု ပါဝလုရှင်းပြသည်။ ခရစ်ယာန်ကျွန်သည် သခင်ယေရှု၏ လွတ်လပ်သူဖြစ်ပြီး၊ လွတ်လပ်သော ခရစ်ယာန်သည် ခရစ်တော်၏ ကျွန်ဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ၂၂)။ လွတ်မြောက်သူဟူသည်မှာ ကျွန်ခံခြင်းမှ လွတ်မြောက်လာသူဖြစ်သော်လည်း လုံးဝလွတ်လပ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ လွတ်မြောက်ခြင်းအတွက် လဲလှယ်အနေဖြင့် လွတ်မြောက်သူများသည် တစ်သက်လုံး လိုအပ်သည့်အခါ သူတို့၏ ယခင်သခင်ကို ဆောင်ရွက်ပေးရန် ဥပဒေအရ တာဝန်ရှိသည်။ သို့သော် ယခင်သခင်သည် သူတို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ ဖြစ်လာသည်။ သူတို့၏ သာယာဝပြောရေးကို ဂရုစိုက်ရန် တာဝန်ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် လွတ်မြောက်သူများသည် သူတို့၏ ကာကွယ်စောင့်ရှောက်သူ၏ ဂုဏ်အသရေနှင့် အဆင့်အတန်းမှ အကျိုးခံစားခွင့်ရှိသည့်အတိုင်း၊ ပါဝလုက ခရစ်ယာန်များအဖြစ် ကျွ there နိုင်ငံ၏ အဆင့်အတန်းသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အဆင့်အတန်းဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ခရစ်တော်၏ အိမ်ထောင်စုအတွင်း ကျွန်ုပ်တို့၏ အဆင့်အတန်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ကြောင်း မှတ်သားထားသည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ ပိုင်ဆိုင်ပြီးသောကြောင့် ကမ္ဘာ့တန်ဖိုးများကို ကျွန်ုပ်တို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် အရေးပါမှုကို ဆုံးဖြတ်ခွင့်မပေးရ။ ကျွန်ု、日本 တို့ကို တန်ဖိုးရှိစွာ ဝယ်ယူခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့် လူတို့၏ ကျွန်မဖြစ်ကြလင့် (ကျမ်းချက် ၂၃)။ ပါဝလုသည် ယခင်က ပြောခဲ့သော အကြံဉာဏ်ကို ထပ်မံပြောဆိုပြီး နိဂုံးချုပ်သည် (ကျမ်းချက် ၂၄)။

Paul explains that the slave who becomes a follower of Christ belongs to Christ. A Christian slave is the Lord’s free person, and a free Christian is Christ’s slave (1 Cor. 7:22). Although a freed person was a former slave who had been released from slavery, the former slave was not entirely free. In return for their freedom, freed slaves were legally obligated to serve their former masters whenever needed for the rest of their lives. At the same time, however, the former master became their patron. He was obligated to look after their welfare. Thus, in the same way that freed persons benefited from the status and honor of their patron, so Paul notes that as Christians our status is not determined by our own position in society—whether free or slave—but on the basis of our position in the household of Christ. Therefore, since we now belong to Christ, we should not allow the values of the world to determine our sense of worth and importance. We were bought at a price; therefore, we should not become slaves of people (v. 23). Paul ends his counsel by repeating the advice he stated earlier (v. 24).

 

၇:၂၅–၃၈။ ထိမ်းမြမ်းလက်ထပ်ထားသူများအတွက် အကြံဉာဏ်။ အိမ်ထောင်ရှင်များနှင့် အိမ်ထောင်ဖက်ဆုံးရှုံးခဲ့ရသူများ၏ အခြေအနေကို ဖြေဆိုပြီးနောက် ပါဝလုသည် အသင်းတော်အတွင်း “ကညာများ” (parthenos) ဟူ၍ ဖော်ပြထားသော အုပ်စုတစ်ခုကို ဆက်လက်ဖြေဆိုသည်။ ဤစကားသည် အိမ်ထောင်မပြုရသေးသော အမျိုးသမီးနှင့် အမျိုးသားနှစ်ဦးစလုံးကို ကျယ်ပြန့်စွာ ရည်ညွှန်းနိုင်သော်လည်း (ကျမ်းချက် ၂၈၊ ၃၄၊ ၃၆၊ ၃၇၊ ၃၈၊ ဗျာဒိတ် ၁၄:၄ နှင့် ကိုးကား)၊ အကြောင်းအရာအရ ဤနေရာတွင် အသင်းတော်အတွင်း ထိမ်းမြမ်းလက်ထပ်ထားသော အမျိုးသမီးငယ်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည် (၁ကော ၇:၃၆၊ မဿဲ ၁:၁၈၊ ၂၃၊ လုကာ ၁:၂၇၊ ၂ကော ၁၁:၂ နှင့် ကိုးကား)။ ဤအမျိုးသမီးငယ်များ လက်ထပ်သင့်/မသင့် မေးခွန်းရှိခဲ့ပုံရသည်။

7:25–38. Advice for the Engaged. Having addressed the situation of married persons and those bereaved of their spouses, Paul next turns his attention to a group within the church described as virgins (parthenos). Although the term can refer in a broad sense to both unmarried women and men (cf. vv. 28, 34, 36, 37, 38; Rev. 14:4), the context suggests that here it refers to betrothed young women within the church (1 Cor. 7:36; cf. Matt. 1:18, 23; Luke 1:27; 2 Cor. 11:2). There was apparently some question about whether these women should go ahead and marry.

 

ဤသီးခြားအခြေအနေနှင့်ပတ်သက်၍ ပါဝလုက သခင်ထံမှ ပညတ်တော် မရှိကြောင်း ကောရိန်သုတို့အား ပြောသည် (ကျမ်းချက် ၂၅)။ ယုံကြည်ခြင်းမတူညီသော အိမ်ထောင်များကဲ့သို့ ယေရှု၏ အမှုတော်ဆောင်ချိန်တွင် ဤမေးခွန်းကို မဖြေဆိုခဲ့ပါ။ သို့သော် ပါဝလု၏ အကြံဉာဏ်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မယူသင့်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် သူသည် သခင်၏ ကရုဏာတော်ဖြင့် ယုံကြည်ထိုက်သူဖြစ်သည် (ကျမ်းချက် ၂၅)။ အရင်အပိုင်း (ကျမ်းချက် ၁၇–၂၄) တွင် သူပြောခဲ့သည်ကို ထည့်စဉ်းစား၍ သူ၏ အကြံဉာဏ်သည် အံ့သြစရာ မဟုတ်ပါ။ ပါဝလုက တစ်ဦးတည်း နေရန် အားပေးသည်။ ပါဝလု၏ “ဒုက္ခဆင်းရဲ” (anankē၊ ကျမ်းချက် ၂၆) ဟူသော စကားကို လက်ရှိ၊ ဒေသဆိုင်ရာ၊ ယာယီညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆနိုင်သည်၊ သို့မဟုတ် အနာဂတ်ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ၏ သတိပေးချက်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ပါဝလုသည် အသင်းတော်၏ လက်ရှိပြဿနာများကို သိရှိပြီး အချိန်ကုန်ဆုံးခါနီးတွင် အသင်းတော်ရင်ဆိုင်ရမည့် အနာဂတ်ဒုက္ခများ၏ နိမိတ်လက္ခဏာဟု မြင်သည်။ ပါဝလုအတွက် ယေရှု၏ ဒုတိယလာရောက်ခြင်းကို အမြဲ နီးကပ်လာနေသည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ပါဝလု၏ အကြံဉာဏ်သည် ရိုးရှင်းပြီး လက်တွေ့ကျသည်။ အိမ်ထောင်ပြုခြင်းတွင်လည်းကောင်း၊ တစ်ဦးတည်း နေခြင်းတွင်လည်းကောင်း အပြစ်မရှိပါ (ကျမ်းချက် ၂၇)။ မည်သည့်ဆုံးဖြတ်ချက်ကိုမဆို ချမှတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ချိုးဖောက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျမ်းချက် ၂၈ တွင် ဖော်ပြထားသော “ဒုက္ခ” သည် အသင်းတော်သည် လူ့အဖွဲ့အစည်းပဋိပက္ခများနှင့် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် မိသားစုများ ရင်ဆိုင်ရနိုင်သော ပြဿနာများကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်။

Regarding this specific situation, Paul told the Corinthians that he had no commandment from the Lord (v. 25). As in the case of those who were married to pagan spouses, Jesus never addressed this question in His ministry. Nevertheless, Paul’s counsel should not be taken lightly. After all, he was one who by the Lord’s mercy was reliable (v. 25). In light of what he said in the previous section (vv. 17–24), his advice should not come as a surprise; Paul encouraged them to remain single. Paul’s use of the word distress (anankē; v. 26) can be taken to refer to a local, present, temporal persecution, or it can be a warning of future persecutions to come. Paul recognized the current problems of the church and saw them as signs of the future troubles the church would face at the end of time. For Paul, the expectation of Jesus’s return was always seen as imminent. The advice of Paul is quite simple and pragmatic: There is nothing wrong with being married or with remaining single (v. 27). Making either decision is not a violation of the will of God. The “trouble” mentioned in v. 28 probably refers to the problems that families could face when the church would encounter social conflicts and persecutions.

 

ကျမ်းချက် ၂၉ တွင် ပါဝလုသည် အိမ်ထောင်ရှင်များကို လင်မယားမရှိဘဲ နေရန် ထောက်ခံခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျမ်းချက် ၁–၇ တွင် သူသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ငြင်းခုံထားသည်။ သူဆိုလိုသည်မှာ အိမ်ထောင်ရှင်များသည် ဤကမ္ဘာ့အရာများသည် ယာယီသာဖြစ်ကြောင်း အသိဖြင့် နေထိုင်ရမည် (ကျမ်းချက် ၃၁)။ အဆုံးစွန်သော အဖြစ်မှန်သည် အသစ်ပြုပြင်မည့် အနာဂတ်ကမ္ဘာတွင် ရှိသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တာဝန်မှာ ဤကမ္ဘာမှ ထွက်ခွာရန်မဟုတ်ဘဲ၊ အရာအားလုံး မပြည့်စုံကြောင်း နားလည်မှုဖြင့် ဘဝတွင် အဓိပ္ပာယ်ရှိစွာ ပါဝင်ရန်ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ဆက်ဆံရေးများ၏ ဆက်လက်တည်ရှိမှုကို အလေးပေးသော်လည်း ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယလာရောက်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်ကို ဗဟိုပြုထားသော ပြောင်းလဲထားသော စိတ်ထားဖြင့် နေထိုင်ရန် တိုက်တွန်းသည်။

In v. 29, Paul is not advocating that married couples should adopt a life of celibacy. He argues for just the opposite in vv. 1–7. What he means is that those who are married should live in recognition that the things of this world are only temporary (v. 31). Ultimate reality lies in the future world made new. Our duty, therefore, is not to depart from the world but to participate meaningfully in life with the understanding that everything is incomplete. Paul is emphasizing the continuity of relationships within society but with a changed mindset centered on the hope of the Second Coming of Jesus Christ.

 

ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်းကို အမျိုးသားများသို့သာ ကန့်သတ်ထားသည်ဟု ပါဝလုမယုံကြည်ပါ။ အမျိုးသမီးများသည်လည်း ခရစ်တော်၏ အမှုတော်တွင် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍရှိကြောင်း သူရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံး ဧဝံဂေလိကို ဝေမျှရန် ခေါ်ဝေါ်ခံရသော်လည်း၊ တစ်ဦးတည်းနေသူများသည် မိသားစုဘဝ၏ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် အာရုံပျံ့လွင့်ခြင်း မရှိသောကြောင့် အားသာချက်ရှိသည်ဟု ပါဝလုယုံကြည်သည် (ကျမ်းချက် ၃၄–၃၅)။ သူ၏ နောက်ဆုံးစကားများ (ကျမ်းချက် ၃၆–၃၇) ကို အလွန်ကွဲပြားစွာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ အဓိက အခက်အခဲမှာ ကျမ်းချက် ၃၆ အစတွင် စကားစုကို မရေရာခြင်းဖြစ်သည် (စာသားအတိုင်း “အကယ်၍ တစ်ဦးဦးသည်”)။ ပါဝလုသည် မည်သူ့ကို စိတ်ထဲထားသနည်း။ အချို့က အိမ်ထောင်ပြုနိုင်သော အရွယ်ရောက်လာသော သမီးကို အိမ်တွင် ဆက်ထားရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားရသော ဖခင်၏ ဒုက္ခကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ဤအခြေအနေတွင် ဖခင်က သမီးကို အိမ်တွင် ဆက်ထားရန် မသင့်တော်ဟု ခံစားရပါက လက်ထပ်စေခွင့်ရှိသည်။ သို့သော် ဖခင်က သမီးကို တစ်သက်လုံး လင်မယားမယူဘဲ နေစေလိုပါက ပါဝလုက ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို အတည်ပြုသည်။ ဤအပိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဖခင်များအကြောင်း သီးခြားမပြောထားသောကြောင့် ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် မဖြစ်နိုင်ပုံရသည်။ ထို့ပြင် ပါဝလုသည် သမီးကို တစ်သက်လုံး လင်မယားမရှိဘဲ နေစေသော ဖခင်ကို ချီးကျူးမည်ဟု ယုံကြည်ရန် ခက်ခဲသည်။

Paul did not believe that the proclamation of the gospel should be limited to men; he made it clear that women also have an important role to play in the cause of Christ. Yet while men and women are both called to share the gospel, Paul believed that single persons have an advantage since they are not distracted by the cares of family life (vv. 34–35). His final comments (vv. 36–37) have been understood in very different ways. The difficulty centers on the ambiguity of the expression that begins v. 36 (lit. “if anyone”). Who did Paul have in mind? Some claim that Paul was referring to the dilemma a father faces in deciding if he should marry off a daughter who has reached marriageable age. According to this scenario, if the father feels it is improper to keep his daughter at home, he has the right to arrange for her to marry. On the other hand, if the father is determined that his daughter should remain single, Paul affirmed his decision to keep her at home. Since Paul said nothing specifically about fathers in this entire passage, this interpretation seems unlikely. Moreover, it is hard to believe that Paul would actually commend a father who destined his daughter to a life of celibacy.

 

နောက်ထပ်အမြင်တစ်ခုက ပါဝလုသည် ဥပဒေအရ အိမ်ထောင်ပြုပြီးသော်လည်း လိင်ဆက်ဆံခြင်း မပြုရသေးသော စုံတွဲများကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုသည်။ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် လိင်စင်ကြယ်ခြင်း ကျိန်ဆိုထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ဤအခြေအနေတွင် အမျိုးသားသည် ကာမဂုဏ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ခက်ခဲနေသည်။ ကျိန်ဆိုချက်ကို ဖျက်ပြီး အိမ်ထောင်ကို ပြီးပြည့်စုံစေပါက အပြစ်ရှိမရှိ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်။ ပါဝလုက သူ၏လုပ်ရပ်ကို ရှုတ်ချမည် မဟုတ်သော်လည်း၊ မပြုလုပ်ရင် ပိုကောင်းသည်ဟု ယူဆသည်။ ဤအမြင်သည် မဖြစ်နိုင်ပါ။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အိမ်ထောင်ရှင်များသည် လိင်ဆက်ဆံရန် ထိန်းသိမ်းရမည်ဟု ယခင်က ပါဝလု၏ အကြံဉာဏ် (ကျမ်းချက် ၂–၇) နှင့် ဆန့်ကျင်နေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။

Another view claims that Paul addressed couples who had legally married but had not consummated the relationship, since they had taken a vow of sexual chastity. In this scenario, the man was having a difficult time restraining his sexual desires. The question was whether he would be committing a sin if he broke his vow and consummated the marriage. While Paul would not condemn him for his actions, he believed it would be better if he did not. This can hardly be right, for it contradicts Paul’s earlier counsel that married couples should maintain sexual relations (vv. 2–7).

 

 

အလွန်ဖြစ်နိုင်ဆုံးအခြေအနေမှာ ဤကဏ္ဍတစ်ခုလုံးတွင် ပေါလုသည် စေ့စပ်ထားသူစုံတွဲများကို ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် စေ့စပ်ထားသူစုံတွဲများ လက်မထပ်ဘဲနေနေခြင်းသည် သူ၏အမြင်အရ ပိုကောင်းသည်ဟု ငြင်းခုံခဲ့သော်လည်း၊ ထိုဆုံးဖြတ်ချက်သည် လူတိုင်းအတွက်မဟုတ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ယောက်ျားသည် မိမိ၏လိင်စိတ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ရုန်းကန်နေရပါက လက်ထပ်ခြင်းသည် အပြစ်မဟုတ်ပေ။ တကယ်တော့ စေ့စပ်ထားသူ သူ၏ကညာမြူးကညောက်စ်နှင့်ပတ်သက်၍ မသင့်မြတ်စွာ ပြုမူခြင်းထက် လက်ထပ်ခြင်းသည် ပိုကောင်းသည် (အပိုဒ် ၃၆)။ သို့သော် လိင်စိတ်ဆန္ဒကို ထိန်းချုပ်နိုင်ပါက ပေါလုသည် သူတို့မလက်ထပ်ရန် ယခင်ကတည်းက နှစ်သက်ခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အိမ်ထောင်ကျပြီး အိမ်ထောင်ဖက်သေဆုံးသွားသူများကို သူပေးခဲ့သော အကြံဉာဏ်နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈-၉)။

The most likely scenario is that Paul is addressing engaged couples throughout this entire section. While Paul had argued that it was better in his opinion that engaged couples remain single, he acknowledged that decision is not for everyone. So, if the man is struggling to restrain his sexual drive, it is not a sin to marry. In fact, it is better to marry instead of acting inappropriately in regard to his betrothed virgin (v. 36). Of course, if sexual desire could be restrained, Paul would still have preferred they not marry. This is, in effect, the same counsel he gave to those who were married but whose spouse had passed away (vv. 8–9).

 

7:39–40. ဇနယားနှင့် မုဆိုးမများအတွက် နိဂုံးချုပ်အကြံပေးချက်။ အိမ်ထောင်ရေးဆိုင်ရာ အကြံပေးချက်ကို ပေါလုသည် အိမ်ထောင်ပေါင်းဖက်ဆက်ဆံရေး၏ အမြဲတမ်းတည်တံ့မှုကို နောက်ဆုံးအကြိမ် သတိပေးခြင်းဖြင့် နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၉အစ)။ ထို့အတူပင် ယောက်ျားသေဆုံးပါက သူ၏ဇနီးသည် ထပ်မံလက်ထပ်ခွင့်ရှိကြောင်း ပေါလုက အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် သူသည် ထိုစကားကို ကန့်သတ်ချက်တစ်ခုထည့်ပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၉ခ)၊ ဆိုလိုသည်မှာ သူမလက်ထပ်မည့်ယောက်ျားအသစ်သည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ရမည်ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။ သို့ပေမဲ့ နောက်တစ်ဖန် ပေါလုသည် သူမတစ်ယောက်တည်းနေပါက ပိုမိုပျော်ရွှင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၀)။ ပေါလုသည် အဘယ်ကြောင့်ဟု မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် မိမိ၏ဆုံးဖြတ်ချက်များချရာတွင် ဘုရားသခင်၏နလုံးတော်ရှင်၏ ကူညီမှုရရှိကြောင်း ဝန်ိုခံခဲ့သည်သာ ဖြစ်သည်။

7:39–40. Concluding Advice for Wives and Widows. Paul concludes his counsel on marriage with a final reminder about the permanence of the marriage union (v. 39a). At the same time, Paul emphasizes that if a husband dies, his widow is free to marry again. He does, however, qualify a statement (v. 39b), suggesting that her new husband should be a Christian. Yet once again, Paul believed she would be happier if she were to remain single (v. 40). Paul does not say why. He merely acknowledges that he had the help of the Spirit of God in making his judgments.

 

အခန်းကြီး - ၈

8:1–11:1 နတ်ဘုရားကျောင်းတွင် ပူဇော်သက္ကာပြုထားသည့် အစားအသောက်နှင့်ပတ်သက်သော မေးခွန်းများ

ပေါလုသည် ကောရိန္သုချူင်က သူ့ထံစာရေးသားပေးပို့ခဲ့သည့်စာတွင် မေးမြန်းထားသည့် နောက်ထူးတစ်ခုကို ဆက်လက်ဖြေဆိုတော်မူသည် (၇:၁ ကိုကြည့်ပါ)၊ ဆိုလိုသည်မှာ နတ်ဘုရားကျောင်းတွင် ပူဇော်သက္ကာပြုထားသည့်အသားစားခွင့်ရှိ-မရှိ မေးခွန်းဖြစ်သည်။ ချူင်အတွင်း တစ်စုံတစ်ဖွဲ့သည် နတ်ဘုရားကျောင်းအသားစားရန် လုံးဝအဆင်ပြေသည်ဟု ယူဆသော်လည်း အခြားတစ်စုံတစ်ဖွဲ့ကမူ ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ခဲ့ကြသည်။ ဤအကြောင်းအရာကို ချူင်ဘဝနေ့စဉ်ဘဝ၏ အမျိုးမျိုးသောနယ်ပယ်များတွင် အသုံးချခဲ့သည်။

8:1–11:1

Questions Regarding Food Dedicated to Idols

Paul next turns his attention to another issue that the Corinthians had raised in the letter they had written to him (see 7:1): the question of whether it was permissible to eat food that had been dedicated to idols. One group within the church had no qualms about the legitimacy of eating idol meat, while others were seriously opposed to it. The discussion of this topic is applied to several aspects in the life of the church.

 

8:1–13. အသိပညာနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ။ ပေါလုသည် နတ်ဘုရားကျောင်းအသားနှင့်ပတ်သက်၍ ခရစ်ယာန်များအားလုံးပိုင်ဆိုင်သည့် အသိပညာကို ထောက်ပြခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ ပညာရှင်အချို့က ဤနေရာတွင် ပေါလုသည် ကောရိန္သုတို့၏ ဆောင်ပုဒ်တစ်ခုကို ကိုးကားနေသည်ဟု ယူဆကြသော်လည်း ထိုသို့မဟုတ်မှန်း သေချာမသိရပေ။ ပေါလုသည် ယခင်က ချူင်အတွင်း “မာန်တက်သူ” သို့မဟုတ် “မာန်နှင့်ပြည့်နှက်နေသူ” ဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည့် အဖွဲ့ကို ထပ်မံဖော်ပြခဲ့သည် (၄:၆၊ ၁၈–၁၉)၊ သူတို့သည် ဘုရင်ကဲ့သို့ ပြုမူနေသူများဖြစ်သည် (၄:၈)။ သူတို့၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို မြင့်မြတ်စွာမြင်မှုကြောင့် နတ်ဘုရားကျောင်းပူဇော်သက္ကာအသားနှင့်ပတ်သက်၍ ချူင်အတွင်းရှိ အခြားသူများထက် ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် များစွာသာလွန်သည့် အသိပညာရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။

8:1–13. Knowledge versus Love. Paul begins his discussion on idol meat by noting the knowledge that all Christians have. Some scholars believe that Paul is quoting a slogan of the Corinthians here, but this is not certain. Paul had previously addressed a group within the church who were identified as “arrogant” or “puffed up” (4:6, 18–19), the ones who acted like they were kings (4:8). Their exalted view of themselves led them to believe that they possessed a far greater knowledge about spiritual things than others in the church—and particularly about food offered to idols.

 

ပေါလုသည် သူတို့၏အသိပညာကို ငြင်းဆန်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ သို့ရာတွင် အသိပညာတစ်ခုတည်းသည် လုံလောက်မှုမရှိကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ အသိပညာသည် မာန်ကိုဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သော်လည်း စိတ်မဝင်စားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ (အကာပေ) ကမူ တည်ဆောက်ပေးသည် (၈:၁–၂)။ ပေါလုသည် သူတို့၏ သာလွန်အသိပညာရှိသည်ဟူသော အဆိုကို ပယ်ချခဲ့သည်။ အဓိပ္ပာယ်မှာ “သင်တို့သည် တစ်စုံတစ်ရာသိသည်ဟု ထင်နေကြသည်၊ ဖြစ်နိုင်တော့မည်၊ သို့သော် ဤသည်မှာ စစ်မှန်သောအသိပညာမဟုတ်ပေ” ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ စစ်မှန်သောအသိပညာသည် သတင်းအချက်အလက်မျှမှ မပေါ်ပေါက်ပေ။ ဆက်ဆံရေးအပေါ်တွင်သာ အမြဲတမ်းအခြေခံသည်။ ခရစ်ယာန်အတွေ့အကြုံ၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို သိကျွမ်းခြင်းသည် ကိုယ်ပိုင်နားလည်မှုအပေါ် အခြေခံထားသည့် အချက်အလက်မျှသာ မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်ထံဆွဲယူရန် ဦးစွာကြိုးပမ်းခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်ဘဝတစ်ခုလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ တုံ့ပြန်မှုသာ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့် ကိုယ်တော်၏နိုင်ငံတော်နှင့်ဆိုင်သော အရာများကို သိကျွမ်းထားသည်ဟု မာန်ဖြင့်ကြွားဝါခြင်းသည် နားလည်မှုလွဲခြင်းဖြစ်သည်။

While Paul did not contest their knowledge, he noted that mere knowledge itself is not sufficient. Knowledge itself can lead to arrogance, while disinterested love (agapē) edifies (8:1–2). Paul disqualified their claim about having superior knowledge. In effect, he was saying, “You think that you know something—perhaps you do; but this is not real knowledge.” True knowledge does not emerge from mere information; it is always based on relationships. The knowledge of God that is part of the Christian experience is not a set of facts that we possess based on our own understanding. God is the One who took the initiative in drawing us to Himself because of His love for us. Thus, the entire Christian life is really only a response to God’s love for us. So, it is foolish to boast about our knowledge of God and the things related to His kingdom.

 

နတ်ဘုရားကျောင်းတွင် ပူဇော်သက္ကာပြုထားသည့် အစားအသောက်နှင့် ပေါလု၏အငြင်းအခုံဆက်စပ်မှုကို ပိုမိုနားလည်ရန်၊ ရိုမန်ဘာသာနတ်ဘုရားကျောင်းသည် ပူဇော်ပသရန်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ရန်နေရာသာမက စားသောက်ဆိုင်တစ်ခုအဖြစ်ပါ လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း သတိပြုရန်လိုအပ်သည်။ တိရစ္ဆာန်တစ်ခုကို နတ်ဘုရားကျောင်း၏ နတ်ဘုရားသို့ ပူဇော်ပြီးနောက်၊ ယဇ်အသားအချို့ကို ချက်ပြုတ်၍ နတ်ဘုရားကျောင်းအဆောက်အအုံအတွင်း ဧည့်ခံပွဲခန်းမများတွင် ပူဇော်သူနှင့်မိသားစုအား ပျော်ရွှင်ဖွယ်နံပွဲတော်အစားအစာအဖြစ် ကျွေးမွေးလေ့ရှိသည်။ ထိုပွဲမျိုးသည် အခြားမဖြစ်မနေ အမူအကျင့်ယိုယွင်းမှုများ၊ အထူးသဖြင့် လိင်အကျင့်ယိုယွင်းမှုများသို့ ဦးတည်လေ့ရှိသည်။ လူများစွာလက်ခံနိုင်သည့် အများပြည်သူနေရာများ နည်းပါးသောကြောင့် နတ်ဘုရားကျောင်းများသည် နံပွဲတော်အစားအသောက်ပါဝင်သည့် ပွဲလမ်းသဘင်များကျင်းပရန် လူကြိုက်များသည့်နေရာများ ဖြစ်ခဲ့သည်။

To better understand the relationship of Paul’s argument to the question of food sacrificed to idols, it is important to recognize that a pagan temple functioned not only as a place of worship and sacrifice, but also as a sort of restaurant. After an animal had been dedicated and sacrificed to a temple’s god or goddess, a portion of the sacrificial meat would often be cooked and then served to the worshiper and family as part of a celebratory meal in one of the many banqueting rooms within a temple complex. Such celebrations were notorious for leading to other forms of unseemly behavior, particularly sexual immorality. With few public spaces large enough to accommodate significant events, temples were a popular place to gather for celebratory events involving a meal.

နတ်ဘုရားကျောင်းတွင် ပူဇော်သက္ကာပြုထားသည့် အစားအသောက် ဤအကြောင်းအရာ၏ အရေးကြီးပုံသည် ချူင်သည် ရိုမန်ဘာသာအလေ့အထများလွှမ်းမိုးထားသည့် လူမှုအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း မည်သို့ဆက်ဆံရမည်နည်းဟူသော ညွှန်ကြားချက်လိုအပ်နေခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ပေါလုသည် ဤအကြောင်းကို အချိန်ယူဆွေးနွေးခဲ့ခြင်းက ဤပြဿနာသည် ချူင်ကိုခွဲထွက်စေနိုင်သည့် အလားအလာရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ Food Dedicated to Idols

The importance of the topic of food offered to idols is to some extent related to the fact that the church needed instruction on how to relate to other pagan practices that predominated in its social context. The fact that Paul spends some time discussing the topic reveals that this issue had the potential to split the church.   ၁. အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့။ ယုံကြည်သူတစ်စုသည် နတ်ဘုရားကျောင်းတွင် ပူဇော်သက္ကာပြုထားသည့်အသားကို စားရုံသာမက နတ်ဘုရားကျောင်းအတွင်း၌ပင် စားရန် လုံးဝအဆင်ပြေသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည် (၈:၁၀)။ ရိုမန်နတ်ဘုရားများသည် တကယ်မရှိပေ၊ ခရစ်ယာန်တိုင်း သိရှိပြီးသားဖြစ်သည် (ငယ် ၁၊ ၄ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထို့ပြင် ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်များအား ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများနှင့် ဆက်ဆံရေးဖြတ်တောက်ရန် တားမြစ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ထို့ကြောင့် သူငယ်ချင်း၏ မင်္ဂလာပွဲသို့မဟုတ် ဈာပနပွဲကို နတ်ဘုရားကျောင်းတွင်ကျင်းပပြီး တက်ရောက်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ကောရိန္သုမြို့၌ နတ်ဘုရားကျောင်းများစွာရှိရာ လူမှုရေး သို့မဟုတ် စီးပွားရေးလှုပ်ရှားမှုများတွင် ပါဝင်ရန် အဘယ်နေရာတွင် အန္တရာယ်ရှိသနည်း။ ကိုယ့်ဉာဏ်ပညာကို အလွန်ယုံကြည်မှုများလွန်းသော ထိုသူများသည် မတူညီသည့်အမြင်ရှိသူများကို ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် ရိုးရှင်းလွန်းသည်ဟု ချပြီး မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြသည်။ 1. Two Groups. One group of believers not only saw nothing wrong with eating meat that had been part of a sacrifice offered in a pagan temple but they also saw nothing wrong with eating the meat in a pagan temple (8:10). After all, the pagan gods were not real—every Christian would have known that (cf. 8:1, 4). Moreover, Paul had not barred Christians from fellowshiping with nonbelievers. So, where was the harm in attending a wedding feast or funeral for a friend that was held in a pagan temple, as they regularly were, or in participating in social or business activities that would have required joining in a meal being hosted at one of the many temples in Corinth? Overly confident in their own wisdom, these individuals looked down on those with different opinions as spiritually naive.   နတ်ဘုရားကျောင်းအသားစားခြင်းကို ဆန့်ကျင်သူများကမူ အလွန်ကွဲပြားခြားနားသော အမြင်ရှိခဲ့ကြသည်။ သူတို့လည်း တစ်ပါးတည်းသော အနန္တတန်ခိုးရှင်ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာရှိကြောင်း ယုံကြည်သော်လည်း၊ ရိုမန်ဘာသာနတ်ပူဇော်မှုနှင့် မည်သည့်အရာမျှ ပတ်သက်လိုခြင်း လုံးဝမရှိခဲ့ပေ။ မည်သူမဆို ဘာပြောပြော နတ်ဘုရားကျောင်းတွင်စားသည်ဖြစ်စေ၊ ဒေသဈေးတွင်ဝယ်သည်ဖြစ်စေ နတ်ဘုရားကျောင်းပူဇော်သက္ကာအသားနှင့် ပတ်သက်လိုခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ပေါလုသည် ဤသူများကို “အားနည်းသူ” ဟုခေါ်ဆိုခဲ့သည်၊ အကြောင်းမှာ သူတို့၏အသိစိတ်က နတ်ဘုရားကျောင်းပူဇော်သက္ကာအသားကို စားခွင့်မပြုပေ (ငယ် ၉–၁၂ နှင့်နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် နတ်ဘုရားကျောင်းအသားစားရန် အဆင်ပြေသည်ဟုယူဆသော ချူင်အဖွဲ့ဝင်များ၏ အလေ့အကျင့်က “အားနည်းသူ” များကို ခက်ခဲသောအခြေအနေသို့ တွန်းပို့ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ချူင်အတွင်း ညီအစ်ကိုခရစ်ယာန်များထံမှ ဖိအားများသာမက ချူင်ပြင်ပမှ လူမှုဖိအားများကိုပါ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသည်၊ အကြောင်းမှာ အခြားခရစ်ယာန်များသည် နတ်ဘုရားကျောင်းပွဲများသို့ တက်ရောက်နေချိန်တွင် သူတို့ကမူ အဘယ်ကြောင့် ငြင်းဆန်ရသည်ကို ရှင်းပြရခက်ခဲခဲ့သည်။ ဤသို့သော လူချင်းဆက်ဆံရေးပြဿနာမျိုးတွင် ဖြစ်လေ့ရှိသည့်အတိုင်း “အားနည်းသူ” များက နတ်ဘုရားကျောင်းအသားစားခွင့်ကို လွတ်လပ်စွာတောင်းဆိုနေသည်ဟူသော အကြောင်းပြချက်ဖြင့် “အားကြီးသူ” များကို ရှုတ်ချခဲ့ကြသည် (၁၀:၂၉–၃၀)။ Those who were opposed to eating idol meat saw the situation in a very different light. Although they also believed in the existence of only one almighty God, they were extremely uncomfortable with having anything to do with idolatry. They recognized that the pagan cult was very dangerous. No matter what anyone said, they wanted nothing to do with meat offered to idols, whether it was eaten in a temple or even bought in a local market. Paul refers to these individuals as the “weak,” since their consciences would not allow them to eat meat sacrificed to idols (cf. 8:9–12). The practice of those in the church who had no problem with eating food offered to idols, however, put the “weak” in a difficult position. They not only had to deal with the pressure from their fellow Christians within the church but they also faced the social pressure from outside the church as they struggled to explain why they refused to join in public celebrations at pagan temples, while other Christians had no problem in doing so. As is often the case in these sorts of interpersonal problems, the “weak” apparently responded by condemning the “strong” for claiming the freedom to eat idol meat (10:29–30).   ၂. ပေါလု၏နည်းလမ်း။ ယေရုရှလင်ကောင်စီတွင် နတ်ဘုရားကျောင်းပူဇော်သက္ကာအစားအသောက်နှင့်ပတ်သက်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်ချမှတ်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် (တမန် ၁၅:၂၀၊ ၂၉၊ ၂၁:၂၅)၊ ပေါလုသည် ကောရိန္သုတို့အား ထိုဆုံးဖြတ်ချက်ကို လိုက်နာရန် တောင်းဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ သို့သော် သူသည် ထိုအကြောင်းကို တစ်ခွန်းမျှ ထည့်မပြောခဲ့ပေ။ ပေါလုသည် ကောရိန္သုခရစ်ယာန်များသည် စည်းမျဉ်းအသစ်တစ်ခု ထပ်မံလိုအပ်နေခြင်းမဟုတ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့သည်။ ချူင်တွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ပြဿနာများရှိနေသည်။ သူတို့သည် သတင်းအချက်အလက်ချို့တဲ့နေခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထိုအချက်အလက်များသည် ခရစ်ယာန်ဘဝနေထိုင်ပုံကို မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်စေရမည်ကို မမြင်နိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကောရိန္သုတို့အား ခရစ်တော်၏အမှုတော်ကို တုံ့ပြန်၍ ပိုမိုရင့်ကျက်သော နာခံမှုအဆင့်သို့ ရောက်ရှိစေရန် ကူညီပေးလိုခဲ့သည်။ 2. Paul’s Approach. Since the Jerusalem Council in Acts 15 had already reached a decision about the question of food offered to idols (Acts 15:20, 29; 21:25), Paul could have responded to the situation in Corinth by requiring them to comply with that decision. But he did not even mention it. Paul recognized that the believers in Corinth needed far more than just another rule. The church had deeper issues that needed to be addressed. They were not struggling with a lack of information but with the failure to see how that information should affect the way they lived the Christian life. He wanted to address the situation in a way that would help the Corinthians to develop a more mature level of obedience in response to the work of Christ.   ထို့ပြင် ပေါလုသည် ဤပြဿနာတွင် တစ်ဖက်တစ်ချက်ကို ဘက်လိုက်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ ပထမတစ်ချက်တွင် သူ၏ “အားကြီးသူ” များအား နတ်ဘုရားကျောင်းအတွင်း အသားမစားရန် “အားနည်းသူ” များအတွက် တောင်းဆိုခြင်း (အခန်း ၈) သည် ပေါလုကိုယ်တိုင် နတ်ဘုရားကျောင်းအသားကို ဆန့်ကျင်သူဘက်တွင် ရပ်တည်နေပုံပေါ်သည် (ငယ် ၇–၁၃)။ နတ်ဘုရားပူဇော်မှုကို သတိပေးခြင်း (အခန်း ၁၀) ကလည်း အလားတူပင်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ပေါလုသည် “အားနည်းသူ” ဘက်သို့ ရပ်တည်နေပုံပေါ်ချိန်တွင်ပင် သူသည် အသားဈေးတွင် ဝယ်လို့ရသမျှ စားလို့ရသည်ဟု ပြောလိုက်ပြန်သည် (၁၀:၂၅)။ ဤသည်မှာ “အားနည်းသူ” များ၏ ရပ်တည်ချက်လုံးဝမဟုတ်ပေ။ ပေါလုသည် အသားဈေးတွင် ဘယ်မှအသားပဲဖြစ်ဖြစ် ဝယ်စားရာတွင်လည်းကောင်း၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူ၏အိမ်သို့ ဖိတ်ကြားခံရလျှင် ဘာအသားပဲဖြစ်ဖြစ် နတ်ဘုရားကျောင်းပူဇော်သက္ကာဟုတ်-မဟုတ် စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ စားရန်လည်းကောင်း ပြဿနာမရှိဟု မြင်ခဲ့သည် (ငယ် ၂၇)။ It is also important to note that Paul chose not to take a particular side on the issue. At first glance, his appeal to the “strong” (chap. 8) to discontinue eating meat in an idol’s temple for the sake of the “weak” (vv. 7–13) appears to place Paul in the camp of those opposed to idol meat. His warning against idolatry (chap. 10) also gives the same appearance. Yet just when it seems that Paul is taking the side of the “weak,” he turns around and says that believers should eat whatever they can buy in the meat market (10:25). This certainly was not the position of the “weak.” Not only did Paul not see a problem with Christians purchasing and eating meat offered in the meat market, wherever its source, he added that when invited to the house of an unbeliever they should also eat whatever food was served to them without worrying about whether it had been offered to an idol (v. 27).   ၃. ပေါလု၏ရည်ရွယ်ချက်။ ပေါလုသည် ဤပြဿနာကို အလယ်အလတ်မှ ဖြေရှင်းလိုခြင်းမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဗဟိုပြု၍ ပြဿနာကို ပြန်လည်သတ်မှတ်ဖြေရှင်းရန် ဖြစ်သည်။ သူသည် “အားကြီးသူ” များအား ကိုယ်ကိုယ်တိုင်သာမက ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ကြည့်ရန် လိုလားခဲ့သည်။ ချူင်တစ်ခုလုံး၏ စည်းစည်းစည်းလုံးလုံးမှုနှင့် ချူင်၏ရစ်ရှင်တော်ကို မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်မည်နည်း၊ ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း အခြားသူများ၏ ဝိညာဉ်ဘဝနှင့် ခရစ်တော်ထံဆွဲဆောင်လိုသော သူများအပေါ် မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်မည်နည်းဟု စဉ်းစားစေလိုခဲ့သည်။ ပေါလု၏ရှင်းလင်းချက်သည် ဤမေးခွန်းများကို ဖြေဆိုရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ 3. Paul’s Goal. Paul’s ultimate goal in trying to stay above the fray was so he could solve the problem by reframing it around the issue of love. He wanted the “strong” to look at the issue from a larger perspective than just themselves. He wanted them to consider the issue from the standpoint of unity. How would their actions affect the church as a whole and its mission? What impact would their actions have on the spiritual life of others within the community of faith and on those they worked to attract to Christ? Paul’s exposition aimed at answering these questions.

 

ဤအကြောင်းအရာအတွင်း ပေါလုသည် ပထမဦးစွာ နတ်ဘုရားရုပ်ထွားသည် တကယ်မရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (ငယ် ၄)။ ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကြသည် (ငယ် ၆)။ ထို့ကြောင့် ကောရိန္သုတွင် နတ်ဘုရားကျောင်းသို့ ပူဇော်သက္ကာပြုထားသည်-မပြု ဘာမှမထူးဟု ငြင်းခုံခဲ့သူများသည် တစ်နည်းအားဖြင့် မှန်ကန်ခဲ့သည်၊ ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် အစားအသောက်သာဖြစ်သည်။ သို့သော် ထို့အတူပင် အသင်းတော်အတွင်း ထိုအသိပညာမရှိသူများလည်း ရှိနေကြောင်း နားလည်စေလိုခဲ့သည် (ငယ် ၇)။ ထိုအဖွဲ့သည် နတ်ဘုရားကျောင်းပူဇော်သက္ကာအစားအသောက်ကို စားခြင်းကို ရိုမန်ဘာသာနတ်ပူဇော်မှုနှင့် ခွဲခြားရန် ခက်ခဲနေသူများဖြစ်သည်။ ထိုအဖွဲ့တွင် ခရစ်ယာန်မဖြစ်မီ ရိုမန်နတ်ပူဇော်မှုတွင် ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့ဖူးသူများ ပါဝင်နိုင်သည်။ သူတို့အတွက် နတ်ဘုရားကျောင်းအသားစားခြင်းသည် အမြဲတမ်း နတ်ပူဇော်ခြင်းပင် ဖြစ်ခဲ့သည်။

It is within this context that Paul first affirms that an idol has no real existence (v. 4). Christians recognize that there is one God (v. 6). So, there is a sense in which those in Corinth who had argued that it did not matter whether food had been dedicated to an idol or not were correct—either way, it was just food. Yet at the same time, Paul wanted them to realize that there were others in the congregation who did not possess that knowledge (v. 7). It was this group within the church who had a difficult time separating the eating of food dedicated to an idol with participation in the pagan cult itself. This group likely included individuals who had been caught up in pagan idolatry before becoming Christians. For them, eating idol food had always been an act of worship.

 

ကောရိန္သုအချို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို ကြိုမြင်ပြီး၊ သူတို့စာထဲမှ စကားတစ်ခွန်းကို ကိုးကားနေခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည်၊ ပေါလုသည် နတ်ဘုရားကျောင်းသို့ ပူဇော်သက္ကာပြုထားသည့်အသားကို စားခြင်းသည် ဘုရားရှေ့တွင် သူတို့ကို ပိုကောင်းစေသည်လည်းမဟုတ်၊ ပိုဆိုးစေသည်လည်းမဟုတ်ကြောင်း ဝန်ခံခဲ့သည် (ငယ် ၈)။ သို့သော် ကောရိန္သုတို့သည် နတ်ဘုရားကျောင်းအသားစားခွင့်ကို အတင်းတောင်းဆိုခြင်းသည် “အားနည်းသူ” များအတွက် နှောင့်ယှက်ခြင်း (ငယ် ၉) မဖြစ်စေရန် သတိထားရမည်ဟု နားလည်စေခဲ့သည်။ ပေါလုစိတ်ထဲရှိ နှောင့်ယှက်ခြင်းမှာ အခြားခရစ်ယာန်များ နတ်ဘုရားကျောင်းတွင် အသားစားနေသည်ကို မြင်၍ စိတ်ဆိုးခြင်းမဟုတ်ပေ (ငယ် ၁၀)။ အားနည်းသော ညီအစ်ကိုမောင်နှမတစ်ဦးသည် နတ်ပူဇော်မှုနှင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်နိုင်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်မိပြီး ရိုမန်ဘာသာ၏ဆိုးယုတ်မှုများသို့ ပြန်လည်ဆွဲခေါ်ခံရနိုင်ပြီး ခရစ်တော်အတွက် သေဆုံးခဲ့ရသူများ ထာဝရပျက်စီးခြင်းသို့ ရောက်ရှိသွားနိုင်သည် (ငယ် ၁၁) ဖြစ်သည်။

Anticipating the response of some within Corinth, and perhaps even quoting a statement from the letter they had written to him, Paul acknowledged that it was true that the food offered to idols that they ate, would, in general, not make them better or worse before God (v. 8). However, the Corinthians also had to realize that they needed to be careful that insisting on their right of eating idol meat would not become a stumbling block to the weak (v. 9). The “stumbling” Paul had in mind here was not that other Christians might be offended by seeing them eating in pagan temples (v. 10). It was that a “weak” brother or sister might conclude that idolatry and Christianity are compatible and thus be drawn back into the evils of paganism, which could lead to those for whom Christ died being eternally lost (v. 11).

 

ပေါလုသည် အကျိုးဆက်များကို ဆိုးရွားစွာတင်ပြခဲ့သည်။ မာန်တက်နေသော ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်၌ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအပေါ်သာမက ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင်အပေါ်ပါ အပြစ်ပြုမိခြင်းဖြစ်သည် (ငယ် ၁၂)။ ထို့နောက် ပေါလုသည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမတစ်ဦး နှောင့်ယှက်ခံရပါက အသားကို ဘယ်တော့မှ ထပ်မစားတော့ဟု ကြေညာခဲ့သည် (ငယ် ၁၃)။ အားကြီးသူ” များအား သူတို့၏အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ရန် တိုက်ရိုက်မမှာကြားဘဲ၊ အခန်း ၉ တွင် သူ၏ဓမ္မအမှုတော်သည် မိသားစုဖြစ်စေ၊ ငွေကြေးဖြစ်စေ သူ့အခွင့်အရေးကို ရယူခြင်းအပေါ် အခြေမချဘဲ (ငယ် ၅–၁၂က)၊ အခြားသူများအကျိုးအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ဘဝနှင့် လုပ်ဆောင်ကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည် (ငယ် ၁၂၊ ၁၅–၂၃)။

Paul presents the consequences as tragic. The arrogant believers were not only committing a sin against their own brothers and sisters in Christ but they also were committing sin against Christ Himself (v. 12). Then Paul declared that he would never again eat meat if it would make his brother or sister stumble (v. 13). Instead of commanding “the strong” to surrender their rights, Paul explained, in chapter 9, how his own ministry was not based on getting what rightfully belonged to him, whether familial or financial rights (9:5–12a), but in living a life of self-denial for the benefit of others (vv. 12, 15–23).

 

အခန်းကြီး - ၉

၉:၁–၁၄။ ပေါလု၏ တမန်တော်အဖြစ် ထောက်ပံ့ခံခွင့်။ ပေါလုသည် မိမိတမန်တော်အဆင့်အတန်းနှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းမေးချက်များစွာ မေးမြန်းခဲ့သည် (ငယ် ၁)။ သူ၏အခွင့်အာဏာကို မေးခွန်းထုတ်နိုင်သူများအား အနည်းဆုံး သူသည် သူတို့အား တမန်တော်ဖြစ်ကြောင်း၊ သူတို့သည် သခင်ဘုရားအတွင်း သူ၏တမန်တော်အဖြစ်၏ တံဆိပ်ဖြစ်ကြောင်း (ငယ် ၂က)၊ သူတို့၏ယုံကြည်ပြောင်းလဲခြင်းက သူတမန်တော်အဖြစ် ခေါ်ဝေါ်ခံရခြင်းကို သက်သေပြသည်ဟု ယုံယုံမှားမှား ဖြေဆိုခဲ့သည် (ငယ် ၂ခ)။

9:1–14. Paul’s Apostolic Right of Support. Paul asked a number of rhetorical questions about his status as an apostle (v. 1). Responding to those who might question his authority, Paul stated that at the very least, he was an apostle to them (v. 2a; cf. 4:15). He then affirmed with confidence that they were the seal of his apostleship in the Lord (v. 2b); their conversion demonstrated that he was called to be an apostle.

 

၄–၁၁ အုပ်ချုပ်ရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် အခြားသော မေးခွန်းများကို ထပ်မံမေးရင်း၊ တမန်တော်တစ်ပါးအနေဖြင့် ဓမ္မအမှုတာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခြင်းအတွက် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုခံယူခွင့်ရှိကြောင်း သူသိရှိထားကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ အမှန်ပါသည်၊ အကယ်၍ သူသည် အခြားတမန်တော်များကဲ့သို့ အိမ်ထောင်ရှိခဲ့လျှင် ဇနီးအတွက်ပါ ထောက်ပံ့မှုခံယူခွင့်ရှိသည် (ငယ် ၄–၅)။ ထို့နောက် ရှင်ပေါလုသည် နေ့စဉ်ဘဝမှ ဥပမာများကို ထုတ်ယူဖော်ပြခဲ့သည်။ လုပ်အားနှင့်အညီ လစာခံယူကြသည်ကို တွေ့ရသည် (ငယ် ၇)။ သို့သော် ထိုထက်မက၊ လစာခံယူခွင့်သည် လူ့ဓလေ့သက်သက်မျှင်မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်ပင်ဖြစ်သည် (ငယ် ၉၊ တရားဟောရာ ၂၅:၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပညတ်တော်၏ စာသားအရ တိရစ္ဆာန်များအတွက်ဖြစ်သော်လည်း ထိုနိယာမတူညီသည်မှာ လူသားများအတွက် ပို၍သင့်လျော်သည်။ ဂျုံနယ်နေသော တိရစ္ဆာန်ဖြစ်စေ၊ လူသားဖြစ်စေ၊ ဂျုံကို စားသုံးခွင့်ရှိသည်။ ဂျုံနှင့်ပတ်သက်၍ ဤသို့ဖြစ်လျှင် ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ယဇ်ပလ္လင်တွင် အမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်သူများ ယဇ်ပူဇော်သောအရာများကို ခွဲယူစားသုံးရသည့် ဓမ္မဟောင်းဥပမာကိုလည်း ထည့်သွင်းဖော်ပြခဲ့သည် (ငယ် ၁၃)။ ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိတရားအမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်သူများသည် အသင်းတော်၏ ဆယ်ဘို့တဘို့ဖြင့် အကျိုးရရှိသင့်သည် (ငယ် ၁၄)။ အသင်းတော်သည် ၎င်းတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးသင့်သည်။

In vv. 4–11, Paul asks another set of rhetorical questions, demonstrating that as an apostle he was aware of his rights to receive financial support in return for his ministerial work. In fact, if he were married like the other apostles, he could also have received support for a wife (vv. 4–5). Paul then provides other examples drawn from everyday life of people receiving compensation for their work (v. 7). But even more than that, the right of compensation was not merely a human practice but a divine command (v. 9; cf. Deut. 25:4). Although the letter of the law applies to animals, the same principle applies even more so to humans. Whether it is the beast or the human who threshes the grain, each has a right to the grain. If this is true of grain, it is just as true in regard to the proclamation of the gospel. Paul also uses the example of those serving in the temple receiving tithe in the OT (v. 13). The implication is that gospel workers should benefit from the tithe of the church (v. 14); the church should provide for their needs.

 

၉:၁၅–၂၃ ရှင်ပေါလု၏ အခွင့်အရေးကို ငြင်းပယ်ခြင်း။ ရှင်ပေါလုတွင် ဓမ္မအမှုအတွက် လစာခံယူခွင့်ရှိသော်လည်း ထိုအခွင့်အရေးကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ စွန့်လွှတ်ခဲ့သည် (ငယ် ၁၅)။ ဧဝံဂေလိတရားကို အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအဖြစ် ပြုလုပ်မည်ဟု စိတ်ကူးတောင် မယဉ်နိုင်ခဲ့ပါ (ငယ် ၁၅ခ)။ ရှင်ပေါလု၏ လုပ်ရပ်ကို နားလည်းရန် ဒမာသကပ်လမ်းပေါ်တွင် ခရစ်တော်နှင့် သူ့အတွေ့အကြုံပြင်းထွေ့ဆုံမှုကို သတိရကြရမည် (တမန်တော် ၉:၁–၂၂)။ ထိုအချိန်တွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် ထာဝရဘုရားနှင့် အသင်းတော်ကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သော သူ၏အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ထို့အတူ ကျေးဇူးတော်သည် သူ့ကို ပြောင်းလဲပေးပြီး ထာဝရဘုရား၏ တမန်တော်အဖြစ် ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသမျှသည် ကျေးဇူးတော်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်သောကြောင့်၊ ကျေးဇူးတုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရာတွင်လည်း ထိုကျေးဇူးတော်ကို ပြသခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဓမ္မအမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်သူများအတွက် ထာဝရဘုရားပင်ပညတ်ထားသော ပစ္စညးထောက်ပံ့မှုကို ရှောင်ကြဉ်ခဲ့သည် (၁ကော ၉:၉–၁၄၊ လု ၁၀:၇)။ ဧဝံဂေလိတရားကို အခမဲ့ကြေညာခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ဝါကြွားခွင့်ရရှိခဲ့ပြီး၊ သူ၏ တမန်တော်အဖြစ်ကို ဆန့်ကျင်သူများကို အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လက်နက်ဖြုတ်သိမ်းနိုင်ခဲ့သည် (ငယ် ၁၈)။

9:15–23. Paul’s Rejection of His Rights. Although Paul had the right to receive compensation for his ministerial work, he had chosen to waive that right (v. 15). He could not even entertain the idea of making a living off the gospel (v. 15b). To understand Paul’s practice, we should remember the dramatic encounter he had with Christ on the road to Damascus (Acts 9:1–22). At that moment the grace of God had forgiven his sin against the Lord and His church, which he was persecuting. Equally important was the grace of the Lord that had transformed him and called him to be an apostle of the Lord. Everything Paul had received from God was a gift of grace, and his grateful response was to show the same grace in the preaching of the gospel by abstaining from receiving the material provisions that the Lord Himself commanded for the ministers of the gospel (1 Cor. 9:9–14; Luke 10:7). Proclaiming the gospel free of charge gave Paul the privilege of boasting in God’s grace and to some extent contributed to disarming those who opposed his apostleship (v. 18).

 

ငယ် ၁၉–၂၂ တွင် ဧဝံဂေလိတရားပျံ့နှံ့ရန်အတွက်သာ သူပြုသမျှကို လုပ်ဆောင်ခဲ့ကြောင်း ရှင်ပေါလုက ဖော်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ဓမ္မအမှုဆိုင်ရာ အခြေခံသဘောတရားသုံးချက်ကို ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ လူတိုင်းမှ လွတ်လပ်နေသော်လည်း လူတိုင်းကို ရရှိနိုင်ရန် ကိုယ်တိုင်ကျွန်ခံခဲ့သည် (ငယ် ၁၉)။ “ငါသည် လွတ်လပ်သည်မဟုတ်လော” ဟု ငယ် ၁ တွင် မေးခွန်းထုတ်ခဲ့သည်မှာ ဤနေရာသို့ ပြန်လည်ချိတ်ဆက်ထားသည်။ တမန်တော်အခွင့်အရေးကို တောင်းဆိုမည့်အစား လူတိုင်းအတွက် ကျွန်ဖြစ်ရန် ကိုယ်တိုင်စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ အာဏာနေရာမှ ဓမ္မအမှုမထမ်းဆောင်ဘဲ၊ အားနည်းခြင်းမှတစ်ဆင့်၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ နားလည်မှုလွဲခြင်းတွင် အမြစ်တွယ်နေသော ဓမ္မအမှုကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်ထံ လူများပိုမိုရရှိရန် ဤသို့ပြုခဲ့သည် (ငယ် ၁၉)။ “ရရှိသည်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကားလုံး (kerdainō) သည် စီးပွားရေး၊ ကုန်သွယ်ရေး၊ အမြတ်အစွန်းနယ်ပယ်မှ ဆင်းသက်လာသည် (ငယ် ၁၉၊ ၂၀ [နှစ်ကြိမ်]၊ ၂၁၊ ၂၂၊ ဖိ ၃:၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ရှင်ပေါလုရရှိသည့် အမြတ်မှာ ယုဒလူမျိုးရော၊ တပါးအမျိုးသားရော ခရစ်တော်ထံသို့ ဆွဲဆောင်နိုင်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ၎င်းတို့ကို ရောက်ရှိရန် နည်းလမ်းများကို လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်ခဲ့သည် (ငယ် ၂၀–၂၂)။ တရားမဲ့သလို ပြောဆိုနေသည်ဟု ထင်ရသော်လည်း တကယ်တရားမဲ့ခြင်းကို အားပေးခြင်းမဟုတ်။ ချက်ချင်းပင် ခရစ်တော်၏ တရားအောက်တွင် ရှိကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်ရှင်းပြထားသော တရားပင်ဖြစ်သည် (မဿဲ ၅:၁၇–၃၂၊ ၂ကော ၃:၁၂–၁၆၊ ဂလာ ၆:၂)။ လူတိုင်းအတွက် အရာရာဖြစ်လာခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားအလေးပေးမှုရှိသည် (ငယ် ၂၂)။

In vv. 19–22, Paul notes that everything he did was done for the sake of spreading the gospel. This led him to make three statements about the fundamental nature of his ministry. Although he was free from all people, he willingly made himself a servant to all (v. 19). His claim about being free harkens back to the question in v. 1, “Am I not free?” Instead of demanding his rights as an apostle, Paul willingly laid them down so he could become the slave of all. Instead of conducting his ministry from a position of power, he did it through weakness—a ministry rooted in the foolishness of the cross. He did this so that he might win more people to the cause of Christ (v. 19). The Greek word translated “win” (kerdainō) belongs to the field of business, merchandise, and profit (cf. vv. 19, 20 [2×], 21, 22; Phil. 3:8). The profit that Paul gained was bringing both Jews and Gentiles to Christ, doing so by adapting his methods to reach them (vv. 20–22). By appearing in some sense as one who was literally speaking “lawlessness,” Paul was not actually promoting lawlessness, for he immediately clarified his status as being under the law of Christ, that is to say, the law as interpreted by Christ (Matt. 5:17–32; 2 Cor. 3:12–16; Gal. 6:2). His becoming all things to all people had an evangelistic emphasis (v. 22).

 

ဤနေရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်ထံ ဆွဲဆောင်လိုသောလူများ၏ လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် ဓမ္မအမှုကို လိုက်လျောညီထွေပြုလုပ်ခဲ့သည်နည်းတူ၊ ကောရိန်သုံးတွင် “အားကြီးသူ” များသည် “အားနည်းသူ” များ၏ လိုအပ်ချက်ကို ထိလိမ့်မည်ကို မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ “အားကြီးသူ” များသည် ဧဝံဂေလိတရားကြေညာရန် “အားနည်းသူ” များကို ဆွဲဆောင်နိုင်ရန် ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြသင့်ပြီး၊ အစာနှင့်ပတ်သက်သော ကိစ္စများတွင် အခွင့်အရေးကို စွန့်လွှတ်ရလိမ့်မည်။ ရှင်ပေါလုသည် နောက်ပိုင်းတွင် သူ့ကို နမူနာယူကြရန် တောင်းဆိုမည်ဖြစ်သောကြောင့် (၁၁:၁) အသင်းတော်စည်းစည်းညီညွတ်မှု ထိန်းသိမ်းနိုင်ရန် အသင်းတော်အတွင်း အုပ်စုနှစ်စုလုံး၏ အပြုအမူပြောင်းလဲမှုကို မျှော်လင့်ခဲ့သည်။

The implication here is that in the same way that Paul adapted his ministry to meet the needs of the people he was seeking to win for Christ, he wanted the “strong” in Corinth to be sensitive to the needs of the “weak.” The “strong” must love the “weak” in order to win them for the proclamation of the gospel, even if it means that they must waive their rights in matters of food. Since Paul would later request that he be used as an example (11:1), it is clear that he was expecting some changes in the behavior of both groups within the church in order to maintain the unity of the church.

 

၉:၂၄–၂၇ အိစထမိယန်ပြိုင်ပွဲ၏ ဥပစ္စာပုံ။ ခရစ်ယာန်များသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အားမနာဘဲ ဇိမ်ခံစွာနေထိုင်ခမနေဘဲ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်သောဘဝနဲ့ နေထိုင်ရမည်ဖြစ်ကြောင်း သရုပ်ပြရန်၊ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်ဘဝကို ပြိုင်ပွဲဝင်ရန် ပြင်ဆင်နေသော အားကစားသမားတစ်ဦး၏ စည်းကမ်းရှိရှိ ဘဝနှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ တမန်တော်က ဆွဲယူသော ပုံရိပ်မှာ ကောရိန္သုမြို့သည် နှှစ်စဉ်နှစ်ကြိမ် ကျင်းပလေ့ရှိသော အိစထမိယန်ပြိုင်ပွဲမှ ဖြစ်နိုင်သည်။ အိစထမိယန်ပြိုင်ပွဲသည် အိုလံပစ်ပြိုင်ပွဲပြီးလျှင် အရေးကြီးဆုံး ဒုတိယပြိုင်ပွဲဖြစ်သောကြောင့်၊ ရှင်ပေါလုသည် အေဒီ ၅၁ နွေဦးတွင် ကောရိန္သုမြို့၌ ကျင်းပစဉ်က တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကိုယ်တိုင်ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်။ ဂရိပြည်အနှံ့မှ ဧည့်သည်များနှင့် အားကစားသမားများ မြို့တွင်းသို့ လှိုက်လှိုက်လာခဲ့ကြသည်။ ယနေဘုယျအားဖြင့် စပွန်ဆာများကဲ့သို့၊ ချမ်းသာသော နာယကများက မြို့တွင်း ပွဲတော်ပွဲလည်ပတ်စဉ် အစားအသောက်များကို ပေးဝေခဲ့ကြသည်။ အားကစားကွင်း၊ ဇာတ်ရုံနှင့် မြင်းလှည်းပြိုင်ကွင်းတို့တွင် ဝေးလံခေါင်သီသောနေရာများမှ လာရောက်ကြည့်ရှုသော ပရိသတ်များဖြင့် ပြည့်နှက်နေခဲ့သည်။ ပြေးခုန်ပစ်၊ နပန်း၊ လက်ဝှေ့၊ လေးလံတင်၊ လှံပစ်၊ မြင်းလှည်းပြိုင်ပွဲ စသည်တို့ကို ကြည့်ရှုရန် လာကြခြင်းဖြစ်သည်။

9:24–27. Analogy of the Isthmian Games. To illustrate that Christians should not live a life of self-indulgence but of self-restraint, Paul compared the Christian life with the disciplined life of an athlete preparing for a race. The imagery the apostle draws from is likely from the Isthmian Games, which the city of Corinth hosted every two years. Since the Isthmian Games were second in importance only to the Olympics, Paul would have experienced them in one way or another when they were held in Corinth in the spring of A.D. 51. Visitors and athletes from all across Greece would have flooded the city for the festivities. Like modern-day sponsors, wealthy patrons provided the food for banquets throughout the city. The stadium, theater, and hippodrome would have been packed with spectators who had come from far and near to watch the contests: footraces, wrestling, boxing, discus and javelin throwing, chariot racing, and more.

 

ဤကဲ့သို့သော ပြိုင်ပွဲများကို စိတ်ထဲထားလျက်၊ ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန္သုလူများကို သတိပေးခဲ့သည်မှာ အားကစားသမားများစွာ ပြိုင်ပွဲဝင်သော်လည်း ဆုရရှိသူမှာ တစ်ဦးတည်းသာ ဖြစ်သည် (၉:၂၄)။ ဒုတိယနေရာအတွက် ဆုမရှိသောကြောင့် ပြိုင်ပွဲဝင်သူများသည် အနိုင်ရရန် အစွမ်းကုန် ကြိုးစားရမည်ဖြစ်သည်။ အားကစားသမားတစ်ဦးသည် မည်သို့အနိုင်ရသနည်း။ အရာရာတိုင်းတွင် စည်းကမ်းရှိရှိ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်နိုင်ခြင်းဖြင့်ဖြစ်သည် (အခန်း ၂၅)။ ပြိုင်ပွဲဝင်ခွင့်ရရန် အားကစားသမားများသည် ကြိုတင်၍ ဆယ်လပတ်လုံး ပြင်းထန်စွာ လေ့ကျင့်ရန် သဘောတူရသည်။ ထိုလေ့ကျင့်မှုမှာ ခက်ခဲသော်လည်း၊ အနိုင်ရရှိသူအား ပေးအပ်သော ယာယီဂုဏ်—အိစထမိယန်ပြိုင်ပွဲတွင် များသောအားဖြင့် ညှိုးနွမ်းသော ဇလွန်ရွက်ဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အောင်နိုင်သရဖူ—ကို ရရှိရန် အခွင့်အရေးအတွက် အားကစားသမားများသည် ထိုဘဝကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။

With these sorts of competitions in mind, Paul was reminding the Corinthians that although many athletes compete in a race, only one receives the prize (9:24). Since there is no prize for second place, those who run the race should do everything they can to make sure they win. How does an athlete do that? By being disciplined and self-controlled in all things (v. 25). In order to participate in the events, athletes had to agree in advance to undergo ten months of rigorous training. Although such training was difficult, athletes were willing to do it just to have the opportunity of gaining the temporary honor associated with winning a perishable crown—a victory wreath that at the Isthmian Games was quite often made of withered celery.

 

အားကစားသမားများသည် ယာယီဂုဏ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ဖျက်ဆီးခံရလွယ်သော သရဖူကို ရရန်သာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်သောဘဝကို လက်ခံလျှင်၊ ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ထာဝရတည်တံ့သော ဆုကို ရရှိရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်သောဘဝနဲ့ နေထိုင်ရန် များစွာပို၍ ဆန္ဒရှိရမည်ဟု ရှင်ပေါလုဆိုသည် (အခန်း ၂၅)။ ရုပ်တုများအား ပူဇော်သောအစာစားခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ယခင်ပြဿနာကို ဤသွန်သင်ချက်ဖြင့် အသုံးချရာတွင်၊ ထိုအမှုသည် ကိုယ်တိုင်မှာ အပြစ်မဟုတ်သော်လည်း၊ ကောရိန္သုလူများအား စားခွင့်“ရှိသည်”ဟု အခိုင်အမာ တောင်းဆိုမနေဘဲ၊ ပိုမိုကြီးမားသော အကျိုးအတွက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်ရန် ရှင်ပေါလုလိုချင်ခဲ့သည်။ တစ်ဦးချင်းမဟုတ်ဘဲ အတူတကွ ဆုရရှိရန် ပြိုင်ပွဲဝင်ကြရန် ကောရိန္သုလူများကို ရှင်ပေါလုခေါ်တော်မူခဲ့သည်။

If athletes are willing to undergo a life of self-restraint simply to win a crown representing temporary honor, how much more, Paul says, should Christians be willing to live a life of self-restraint to obtain the honor of receiving a reward from God that will last forever (v. 25). Applying this teaching to the previous issue of eating food offered to idols, which may not be a sin in and of itself, Paul was wanting the Corinthians to practice self-restraint for the greater good instead of insisting on the “right” they had to eat. He called the Corinthians to run the race in order to win collectively instead of individually.

 

ကောရိန္သုလူများသည် မိမိ၏ နေထိုင်မှုပုံစံကို အတုယူကြရန် ရှင်ပေါလုလိုချင်သောကြောင့် (၁၁:၁)၊ ခရစ်ယာန်ဘဝကို မိမိမည်သို့နေထိုင်သည်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလု၏ ကတိကဝတ်တွင် တွန့်ဆုတ်ခြင်းမရှိခဲ့ပါ (၉:၂၆)။ လေထဲသို့ ထိုးနှက်ရုံသာ လက်ဝှေ့ထိုးနေသော အရိပ်လက်ဝှေ့သမားမဟုတ်ပါ။ ခရစ်တော်၏ အကြောင်းတရားအောင်မြင်ရန် မည်သည့်အရာကိုမဆို ရှင်ပေါလုပြုလုပ်မည်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ပြုရန် ကိုယ်ခန္ဓာကို နှိမ့်ချ၍ ထိန်းချုပ်သောဘဝနဲ့ နေခဲ့သည် (အခန်း ၂၇)။ ရှင်ပေါလုပြောသော ခန္ဓာကိုယ်ကို နှိမ့်ချခြင်းမှာ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ရိုက်နှက်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ ပိုမိုကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်အတွက် အချို့အခွင့်အရေးများကို စွန့်လွှတ်ရန် အားကစားသမားကဲ့သို့ သင်္ကေတအနေနဲ့ ပြောခြင်းဖြစ်သည်။ အခြားသူများကို ကယ်တင်နိုင်ရန် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ငြင်းပယ်ရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ အခြားသူများကို ပြုရန်တိုက်တွန်းနေသည်ကို ကိုယ်တိုင်ပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Since Paul wanted the Corinthians to imitate his manner of life (11:1), he explained to them that this was how he lived the Christian life. There was no hesitation in Paul’s commitment (9:26). He was no shadow boxer who merely threw punches at the air. Paul would do whatever it took for the cause of Christ to be triumphant. And he would do so by subjecting himself to a life of restraint (v. 27). The bringing of the body into submission of which Paul spoke is not self-flagellation. He was talking in a symbolic sense of his athlete-like willingness to forgo some rights for the sake of a greater goal. He was willing to deny himself in order to save others. He was doing what he was calling on others to do.

 

အခန်းကြီး - ၁၀

၁၀:၁–၁၃ ဣသရေလ၏ ဥပမာမှ သတိပေးချက်။ ကောရိန္သုမြို့တွင် ရုပ်တုများအား ပူူဇော်သောအစာနှင့် ပတ်သက်သော အခြေအနေကို ရှင်ပေါလုဆက်လက်ဖြေရှင်းရင်း၊ ကောရိန္သုရှိ “အားကြီးသူ”များကို နောက်တစ်ကြိမ် သတိပေးခဲ့သည်။ ရုပ်တုအသားစားခြင်းတွင် တကယ့်ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာ ရှိကြောင်း သိသောကြောင့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အန္တရာယ်မရှိဟု ပြောဆိုမှုကို တုံ့ပြန်ရာတွင်၊ ထိုအပြုအမူသည် “အားနည်းသူ”များ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အန္တရာယ်ဖြစ်စေကြောင်း (၈:၁၀–၁၃) ရှင်ပေါလုက တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ယခင်က ဧဝံဂေလိတရားအတွက် တမန်တော်အခွင့်အရေးများကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သော ကိုယ်ပိုင်ဥပမာကို သွယ်ဝိုက်စွာ အသုံးပြု၍ အသင်းတော်အတွင်း အခြားသူများကို ထိခိုက်စေသော အခွင့်အရေးကို အခိုင်အမာ တောင်းဆိုခြင်းကို ကောရိန္သုလူများ ရပ်တန့်ရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ယခု အခိုင်အမာမဆုတ်မဆိုင်သော သဘောထားသည် ဣသရေလလူမျိုးများကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပျက်စီးခြင်းသို့ ဦးတည်နိုင်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုဣသရေလလူမျိုးများသည် မောရှေ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အဲဂုတ္တုမှ ထွက်ခွာခဲ့သော်လည်း ပဋိညာဉ်ပြည်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့ပါ။

10:1–13. A Warning from the Example of Israel. Paul continues to address the situation in Corinth regarding food offered to idols by issuing another warning to the “strong” in Corinth. In response to the claim that eating idol meat involved no spiritual danger, since they knew that there was only one true God, Paul had appealed to them to consider that such behavior did, however, endanger the faith of the “weak” (8:10–13). Previously, Paul had used his own example of setting aside his apostolic rights for the sake of the gospel as an indirect model of how he hoped the Corinthians would themselves stop insisting on their rights at the expense of others in the church. Next, Paul warned the Corinthians that an uncompromising attitude might lead to their own spiritual downfall, as it did to the generation of Israelites who left Egypt under Moses and who failed to enter the promised land.

 

ဣသရေလလူများ၏ ထွက်မြောက်ခြင်းဇာတ်လမ်းကို ရှင်ပေါလုစတင်ပြန်ပြောင်းစဉ်၊ ဣသရေလလူများကို သူတို့၏ ဘိုးဘေးများဟု အတူပါဝင်စွာ ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ကောရိန္သုအသင်းတော်သည် အများစုမှာ တပါးအမျိုးသားများဖြစ်သောကြောင့် ဤအချက်မှာ အံ့သြစရာဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ အသင်းတော်နှင့်ပတ်သက်သော ရှင်ပေါလု၏ နအမြင်ကို ဖော်ပြသည်။ ဣသရေလ၏ သမိုင်းမှာ တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများ၏ တွဲဖက်သမိုင်းဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်လူမျိုးအပိုင်းဖြစ်လာ၍၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ ဣသရေလအပိုင်းဖြစ်လာခဲ့သည် (ရောမ ၁၁:၁၇–၂၄၊ ဂလာတိ ၆:၁၆)။ ဤသည်မှာ အာဗြဟံအား ကတိပြုထားသော “မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးတစ်မျိုးလုံး မင်းမျိုးမှတစ်ဆင့် ကောင်းချီးမင်္ဂလာရလိမ့်မည်” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ကတိ၏ နောက်ဆုံးခေတ်ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည် (တမန်တော် ၃:၂၅)။ ထို့ကြောင့် ထွက်မြောက်ခြင်းဇာတ်လမ်းမှာ ယုဒလူမျိုးများတင်မကဘဲ၊ ဓမ္မဟောင်းဘုရားသခင်ကို လက်ခံသော တပါးအမျိုးသားများအတွက်ပါ ဖြစ်သည်။

As Paul began to recount the story of Israel’s exodus from Egypt, he referred to the Israelites inclusively as their ancestors. Although this may sound like a surprise since the congregation in Corinth was largely Gentile, it reveals Paul’s understanding of the church. The history of Israel was the shared history of Gentile believers, because by faith they had become part of God’s covenant people, part of the Israel of faith (Rom. 11:17–24; Gal. 6:16). This was the eschatological fulfillment of God’s promise to Abraham that all families of the earth would be blessed through his offspring (Acts 3:25). Thus, the story of the Exodus belonged not only to the Jews but also to the Gentiles who had accepted the God of the OT.

 

ရှင်ပေါလုက ဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောင်းစဉ်၊ ဖြစ်ရပ်များ၏ အတူပါဝင်မှုသဘောကို အလေးပေးရန် “အားလုံး” ဟူသော နာမဝိသေသနကို ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဂရိစကားကျမ်း (ဆက်ပတုရန်) သို့မဟုတ် ဟေဗြဲကျမ်း (မာဆိုရက်ကျမ်း) မှ တိုက်ရိုက်ကိုးကားခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကျင့်ဝတ်နှင့် ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီဆိုင်ရာ မေးခွန်းများကို လွတ်လပ်စွာ မှတ်ချက်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုက အလေးပေးလိုသော အချက်ကို တိုက်ရိုက်မဖော်ပြသော်လည်း၊ “အားလုံး” (အခန်းကြီး ၁–၄) မှ “အချို့” (အခန်းကြီး ၇–၁၀) သို့ ပြောင်းလဲမှုနှင့် ဆက်စပ်နေပုံရသည်။ ကောရိန္သုရှိ အခြေအနေကို ဤဆန့်ကျင်ဘက်တွင် ထင်ဟပ်ပြခဲ့သည်ဟု ရှင်ပေါလုမြင်ခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ခရစ်တော်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို “အားလုံး” တုံ့ပြန်ခဲ့သော်လည်း၊ “အချို့” မှာ အဲဂုတ္တုမှ ထွက်ခွာခဲ့သော ဣသရေလလူများကဲ့သို့ လမ်းမှားရောက်နိုင်သော အန္တရာယ်ကြီးစွာ ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

As Paul recounts the story, he first emphasizes the inclusive nature of the events through the repeated use of the adjective “all.” Paul was not quoting directly from the Septuagint (the Greek text) or the Masoretic text (the Hebrew text). He was doing a loose commentary on the story that explored questions of ethics and theology. Although Paul did not directly state the point he was trying to emphasize, it appears to be connected with the change of the adjective “all” (vv. 1–4) to “some” (vv. 7–10). He likely saw in this contrast a reflection of the situation in Corinth, where although “all” had responded to the call of Christ, “some” were in grave danger of losing their way, just as many of the Israelites who left Egypt did.

 

ဣသရေလဟောင်းနှင့် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်များကြား ရှင်ပေါလုမြင်သော ဆက်စပ်မှုကို မီးမောင်းထိုးပြရန်၊ ဣသရေလ၏ အတိတ်ဖြစ်ရပ်များကို ခရစ်ယာန်ဓလေ့များကို ထင်ဟပ်သော ဝေါဟာရများဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဥပမာ၊ အခန်း ၂ တွင် ဖော်ပြချက်မှာ ယုံကြည်သူများကို “ခရစ်တော်အထဲသို့” ဗတ္တိဇံပေးခြင်း (ဂလာတိ ၃:၂၇၊ ရောမ ၆:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ပုံရိပ်ကို ဆွဲယူထားသည်။ မောရှေကို ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအတွက် ရွေးနုတ်ခြင်းယူဆောင်လာသော ခရစ်တော်၏ ပုံစံအဖြစ် ရှင်ပေါလုဖော်ပြခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့၏ အတွေ့အကြုံအရ၊ နှစ်ဖွဲ့စလုံးသည် ဝိညာဉ်ရေးခရီးစဉ်အစတွင် ဗတ္တိဇံဆန်သော ဖြစ်ရပ်မျိုးဖြင့် လွတ်မြောက်ခြင်းကို ခံစားခဲ့ကြသည်။

In order to highlight the connection Paul saw between the Israel of old and the followers of Christ, the apostle describes events from Israel’s past with terminology that reflects Christian practices. For example, the expression in v. 2 clearly draws from the imagery of baptism, where believers are baptized “into Christ” (Gal. 3:27; cf. Rom. 6:3). Paul portrays Moses as a type of Christ who brought redemption for the people of God. Thus, in terms of their experience, both groups have shared deliverance through a kind of baptismal event at the beginnings of their spiritual journeys.

 

ဣသရေလလူများ တောကန္တာရတွင် စားသုံးခဲ့သော “ဝိညာဉ်ရေးရာအစာ” (၁၀:၃) နှင့် “ဝိညာဉ်ရေးရာအချိုရည်” (အခန်း ၄) ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်များဖြင့် ဤကဲ့သို့သော အပြိုင်ဖြစ်ရပ်များကို ရှင်ပေါလုဆက်လက် မီးမောင်းထိုးပြခဲ့သည်။ ထိုရည်ညွှန်းချက်မှာ ဘုရားသခင်က ဣသရေလလူများအတွက် ပေးသနားတော်မူသော မန္နာနှင့် ရေဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုအတွက်၊ ထိုအစာနှင့်အချိုရည်မှာ သခင်ဘုရား၏ ညစာပွဲ၏ မုန့်နှင့်စပျစ်ရည်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖွယ်ရှိသည် (၁၀:၁၆၊ ယောဟန် ၆:၅၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ သခင်ဘုရား၏ ညစာပွဲ၏ သင်္ကေတများနှင့် အသုံးပြုပုံကို နောက်မှ ရှင်းပြမည်ဖြစ်ရာ၊ အသင်းတော်အဖွဲ့ဝင်များကြား အပြန်အလှန်လက်ခံမှုဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ရှင်ပေါလု၏ စိုးရိမ်ချက်တစ်ခုမှာ နောက်ပိုင်းတွင် ရုပ်တုဘုရားကျောင်းများအတွင်း ရုပ်တုပူဇော်သောအသားကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း စားသုံးနေသော “အားကြီးသူ”များ၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု ပါဝင်ခြင်းကို ဝေဖန်ရန် အသုံးပြုမည့် ဆက်စပ်မှုကို တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်သည်။

Paul continues to highlight these sorts of parallel events with references to the “spiritual food” (10:3) and “spiritual drink” (v. 4) of which the Israelites partook in the wilderness. The reference is to the manna and water that God provided for the Israelites. For Paul, the food and drink were analogous to the bread and the wine of the Lord’s Supper (10:16; cf. John 6:55). Paul will later explain the symbolism and function of the emblems of the Lord’s Supper as an example of the mutual acceptance among members. One of his concerns here was to establish a connection that would later serve as a critique of the idolatrous participation of the “strong” who were openly consuming idol meat served in pagan temples.

 

ဣသရေလလူများ လိုက်ပါလာသော ဝိညာဉ်ရေးရာကျောက်ဆောင်မှ သောက်သုံးခဲ့ကြပြီး၊ ထိုကျောက်ဆောင်မှာ ခရစ်တော်ဖြစ်သည် (၁ကော ၁၀:၄) ဟူသော ထုတ်ပြန်ချက်မှာ အရေးကြီးသည်။ ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်က ဣသရေလလူများအတွက် ရေကို  tvစ်ကြိမ် ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်—တောခရီးစဉ်အစတွင် ဆင်တောင်ကန္တာရရှိ ရေဖိဒိမ်တွင် တစ်ကြိမ် (ထွက် ၁၇:၆) နွနှင့် နောက်ဆုံးတွင် ကာဒေရှတွင် တစ်ကြိမ် (တောလည် ၂၀:၈–၁၁)။ သို့သော် ထိုအံ့ဖွယ်နှစ်ခုကြားတွင် ဣသရေလလူများ ရေကို မည်သို့ရရှိခဲ့သနည်း။ ရှေးခေတ်စာဖတ်သူအချို့က ထိုကျောက်ဆောင်နှစ်ခုမှာ တစ်ခုတည်းဖြစ်သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ဆောင်သည် ကန္တာရတစ်လျှောက် လိုက်ပါခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။ ရှင်ပေါလု၏ အချက်မှာ တကယ့်ကျောက်ဆောင်သို့မဟုတ် ၎င်းမှထွက်သော ရေနှင့် မပတ်သက်ပါ။ မောရှေ၏ သီချင်းတွင် ဘုရားသခင်အတွက် အသုံးပြုသော “ကျောက်ဆောင်” ခေါင်းစဉ် (တရားဟော ၃၂:၄၊ ၁၅၊ ၁၈၊ ၃၀၊ ၃၁) ကို စဉ်းစားနေပြီး ယေရှုနှင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျောက်ဆောင်မှာ ရေနောက်ကွယ်ရှိ ဘုရားသခင်၏ ရင်းမြစ်၊ လူမျိုးတို့၏ လိုအပ်ချက်ကို ကရုဏာသကျေးဇူးဖြင့် ဖြည့်ဆည်းပေးပြီး ကန္တာရတွင် အတူလိုက်ပါတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ရှိနေခြင်းအတွက် နှိုင်းယှဉ်ချက်ဖြစ်သည်။

The statement that the Israelites drank from a spiritual Rock that was with them, and that that Rock was Christ (1 Cor. 10:4), is significant. The biblical text states that God provided water twice for the Israelites—once at Rephidim in the Wilderness of Sin at the beginning of their desert pilgrimage (Ex. 17:6) and once again at the end in Kadesh (Num. 20:8–11). But what did the Israelites do for water between those two miracles? Some ancient readers believed that the two rocks were one and the same. So, the rock must have followed them through the desert. Paul’s point is not about an actual rock or the water it provided. He was thinking of “Rock” being used as a title for God in the Song of Moses (Deut. 32:4, 15, 18, 30, 31), which he connects to Jesus. The rock therefore serves as a metaphor for the divine source behind the water, the presence of God, who graciously provided for the needs of His people and accompanied them in the wilderness.

 

သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ကြွယ်ဝသော ကောင်းချီးမင်္ဂလာရှိသော်လည်း၊ ကယ်တင်ခြင်း၏ ကျောက်ဆောင်မှာ အချို့အတွက် အတားအဆီးကျောက်ဖြစ်လာခဲ့သည် (ရောမ ၉:၃၃)။ ဣသရေလ၏ ဆိုးရွားသော သမိုင်းမှာ အများစုက ကယ်တင်ခြင်း၏ ကကျောက်ဆောင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခဲ့ကြပြီး ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ခံကြရသည်။ အဲဂုတ္တုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို အားလုံးခံစားခဲ့သော်လည်း၊ အားလုံးမှာ ပဋိညာဉ်ပြည်သို့ မရောက်ခဲ့ကြပါ (၁ကော ၁၀:၅)။ သူတို့သည် ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများဖြစ်ခဲ့သည် (အခန်း ၇)၊ လိင်အိမ်မက်မက်မောမှုကို ကျင့်ခဲ့ကြသည် (အခန်း ၈)၊ သခင်ဘုရားကို စုံစမ်းသောကြောင့် မြွေများဖြင့် ဖျက်ဆီးခြင်းခံကြရသည် (အခန်း ၉)။ ရှင်ပေါလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကောရိန္သုယုံကြည်သူများလည်း ဆိုးသောအရာများကို တောင့်တခဲ့ကြောင်း (အခန်း ၆) ထောက်ပြရန်နှင့် သမိုင်းဇာတ်လမ်းများမှာ သတိပြချက်အဖြစ် ရေးမှတ်ထားကြောင်း (အခန်း ၁၁) သတိပေးရန်ဖြစ်သည်။

Yet in spite of God’s abundant blessing, the Rock of salvation became a stumbling block for others (Rom. 9:33). The tragic history of Israel is that many disdained the Rock of their salvation (Deut. 32:15) and became recipients of God’s judgment. Although they all experienced God’s deliverance from Egypt, not all of them made it to the promised land (1 Cor. 10:5). They became idolaters (v. 7), they practiced sexual immorality (v. 8), and because of their tempting of the Lord they were destroyed by serpents (v. 9). Paul’s purpose with these examples was twofold: to point out to the believers in Corinth that they also craved evil things (v. 6) and to remind them that the stories from history were written as a warning (v. 11).

 

ဣသရေလ၏ အတိတ်မှ ရှင်ပေါလုကိုးကားသော ဇာတ်လမ်းများမှာ ကောရိန္သုလူများအတွက် သတိပေးချက်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန် လေးပါးသော အပြစ်များကို ဖော်ပြထားသည်- ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း (အခန်း ၇)၊ လိင်အိမ်မက်မောမှု (အခန်း ၈)၊ ခရစ်တော်ကို စုံစမ်းခြင်း (အခန်း ၉) နှင့် ညည်းညူခြင်း (အခန်း ၁၀)။ ဤအပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလု၏ စိုးရိမ်ချက်တစ်ခုမှာ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုနှင့် ဆက်စပ်သည်။ ပထမဦးစွာ ရွှေနွားသငယ်ကိုးကွယ်မှု (ထွက် ၃၂) နှင့် ဆက်စပ်သော ဣသရေလ၏ အတွေ့အကြုံကို ရည်ညွှန်းသည်။ ရွှေနွားသငယ်ကို တိုက်ရိုက်မဖော်ပြဘဲ၊ လူများက ရှေ့မှောက်တွင် စားသောက်ခြင်းနှင့် ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲပြုလုပ်သောအပိုင်းကို ကိုးကားခဲ့သည်—ကောရိန္သုလူများ၏ ရုပ်တုဘုရားကျောင်းတွင် အသားစားခြင်းဓလေ့နှင့် ရှင်းလင်းစွာ ဆက်စပ်သည်။ ရှင်ပေါလု၏ အချက်မှာ ရှင်းသည်- ရုပ်တုများရှေ့မှောက်တွင် စားသောက်ခြင်းမှာ အန္တရာယ်ရှိသည်။ ဣသရေလလူများက ရှာဖွေတွေ့ရှိခဲ့သည်အတိုင်း၊ မကောင်းသော အပြုအမူသို့ မကြာခဏ ဦးတည်စေသည်။

The stories Paul referenced from Israel’s past outline four transgressions that were to function as a warning to the Corinthians: idolatry (v. 7), immorality (v. 8), putting Christ to the test (v. 9), and complaining (v. 10). One of Paul’s concerns through this section is related to the issue of idolatry. He refers first to the experience of Israel connected to the worship of the golden calf (Ex. 32). Instead of mentioning the golden calf explicitly, Paul quotes the part of the story that involved the people eating and drinking in its presence—a clear connection to the practice of the Corinthians in eating meat in an idol’s temple. Paul’s point seems clear: eating and drinking in the presence of idols is dangerous, for, as the Israelites discovered, it often leads to immoral behavior.

 

လူများ၏ ပျော်ပွဲရွှင်ပွဲတွင် ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်ပေါလု၏ ဒုတိယဥပမာ (၁ကော ၁၀:၈) တွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုရည်ညွှန်းချက်မှာ နှစ်ပေါင်း သုံးဆယ့်ရှစ်နှစ်အကြာတွင် ဘာလပေအောရတွင် ဖြစ်ပွားခဲ့သော ဆိုးရွားဖြစ်ရပ်ဖြစ်သည် (တောလည် ၂၅:၁–၉)။ မောဘအမျိုးသမီးများနှင့် လိင်အိမ်မက်မောမှုသို့ ဆွဲဆောင်ခံရပြီးနောက်၊ ဣသရေလလူများကို ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်။ မောဘ၏ နတ်ဘုရားများအား စားသောက်ပြီး ဦးညွှတ်ခဲ့ကြသည် (တောလည် ၂၅:၂)။ ဇာတ်လမ်းမှာ ဣသရေလ၏ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုကို တပါးအမျိုးသားနတ်ဘုရားများအား ပူဇော်သောယဇ်များကို စားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်စေသည်—ကောရိန္သုလူများအား ရုပ်တုဘုရားကျောင်းတွင် အသားစားခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော အန္တရာယ်ကို နောက်ထပ် ရှင်းလင်းစွာ သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။ ဣသရေလ၏ ပုန်ကန်မှုကြောင့် ပလိပ်ရောဂါကျရောက်ပြီး တစ်နေ့တည်းတွင် လူ နှစ်သောင်းသုံးထောင် သေဆုံးခဲ့သည် (၁ကော ၁၀:၈)။

What is implied in the people’s revelry is made explicit in Paul’s second example (1 Cor. 10:8). The reference here is to the tragic events that occurred thirty-eight years later at Baal-Peor (Num. 25:1–9). After being drawn into sexual immorality with the women of Moab, the Israelites were led into idolatry. They ate and bowed down to the gods of Moab (Num. 25:2). The story connects Israel’s idolatry with eating the sacrifices offered to the pagan gods—another clear warning to the Corinthians of the danger connected to eating meat in an idol’s temple. As a result of Israel’s rebellion, a plague fell on the nation and twenty-three thousand people died in a single day (1 Cor. 10:8).

 

တစ်နေ့တည်းတွင် သေဆုံးသူ “နှစ်သောင်းသုံးထောင်” ဟု ဖော်ပြမှုမှာ စကားပြန်များကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ တောလည်ကျမ်း ၂၅:၉ တွင် သေဆုံးသူအရေအတွက်မှာ နှစ်သောင်းလေးထောင်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အရေအတွက် တစ်ထောင်ကွာခြားရခြင်း အကြောင်းကို ပညာရှင်များက အမျိုးမျိုးအကြံပြုခဲ့ကြသည်။ အချို့အတွက် ဤသည်မှာ ရှင်ပေါလု၏ ရိုးရှင်းသော မှတ်ဉာဏ်ချို့ယွင်းခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုကြသည်။ အချို့က ပလိပ်ရောဂါပြီးနောက် လူဦးရေသန်းခေါင်စာရင်းမှ လေဝိအမျိုးသား နှစ်သောင်းသုံးထောင်နှင့် ရှုပ်ထွေးခဲ့သည်ဟု ဆိုကြသည် (တောလည် ၂ဏန်း ၂၆:၆၂)။ ရှင်ပေါလုက တစ်နေ့တည်းတွင် နှစ်သောင်းသုံးထောင်သာ သေဆုံးခဲ့ပြီး ကျန်တစ်ထောင်မှာ နောက်ပိုင်းတွင် သေဆုံးခဲ့သည်ဟု ဆိုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရှင်ပေါလုက နှစ်သောင်းသုံးထောင်ဟု ဖော်ပြရခြင်း အကြောင်းရင်းကို အတိအကျ မသိနိုင်သော်လည်း၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု၏ အန္တရာယ်နှင့် ပတ်သက်သော သူ၏ အဓိကအချက်ကို မထိခိုက်ပါ။

The mention of “twenty-three thousand” who died in single day (v. 8) has puzzled interpreters, because the number given for the dead in Numbers 25:9 is twenty-four thousand. Why is there a difference of one thousand people? Scholars have suggested several different solutions. For some, this is a simple lapse of memory on Paul’s part, while others claim that Paul may have confused the number with the twenty-three thousand male Levites from the census of the people taken after the plague (Num. 26:62). Perhaps Paul was saying that in one day only twenty-three thousand died, while the other thousand may have died subsequently. While it is impossible to know for certain why Paul mentions twenty-three instead of twenty-four thousand, it does not undermine his main point about the danger of idolatry.

 

ရှင်ပေါလုသည် အစာနှင့် ဆက်စပ်သော ဣသရေလ၏ အတိတ်မှ နောက်ထပ်ဇာတ်လမ်းတစ်ခုသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်—အဆိပ်မြွေများ၏ ဇာတ်လမ်း (၁ကော ၁၀:၉၊ တောလည် ၂၁:၄–၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဣသရေလလူများသည် မန္နာအစား ပုံမှန်အစာကို စားချင်သောကြောင့် ဒေါသထွက်ခဲ့ကြပြီး “ဘုရားသခင်နှင့် မောရှေကို” ဆန့်ကျင်စကားပြောခဲ့ကြသည် (တောလည် ၂၁:၅)။ တောလည်ကျမ်းတွင် လူများက “သခင်ဘုရားကို စုံစမ်းသည်” ဟု မဖော်ပြသော်လည်း၊ ထိုဇာတ်လမ်းကို ပြန်ပြောင်းစဉ် ဆာလံ ၇၈ တွင် ထိုအယူအဆ ပေါ်လာသည် (ဆာလံ ၇၈:၁၈၊ တောလည် ၂၁:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ “ခရစ်တော်” ဟု ဖော်ပြမှု (၁ကော ၁၀:၉) တွင် ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန္သုလူများ၏ ဇာတ်လမ်းကို ဣသရေလလူများ၏ သမိုင်းနှင့် ထပ်မံချိတ်ဆက်နေပုံရသည်။ ဣသရေလလူများ၏ သူတို့နှစ်သက်သော အစာအတွက် တောင့်တမှုမှာ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်မှုသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည်အတိုင်း၊ ကောရိန္သုလူများ၏ ရုပ်တုပူဇော်အသားအတွက် စိတ်ဝင်စားမှုလည်း အလားတူပင် အန္တရာယ်ဖြစ်စေနိုင်သည်။

Paul returns to another story from Israel’s past connected to food—the story of the deadly serpents (1 Cor. 10:9; cf. Num. 21:4–9). The children of Israel were angry with having to eat manna instead of regular food, and they “spoke against God and against Moses” (Num. 21:5). Although the account in Numbers does not mention the people “tempting” or “testing” God, that concept does appear in Psalm 78 when the story is retold (Ps. 78:18; cf. Num. 21:6). In referring to “Christ” (1 Cor. 10:9) instead of “the Lord,” Paul may have been again tying the story of the Corinthians to the history of the Israelites. As the cravings of the Israelites for the food they liked and wanted ultimately led to their rebellion against God, so the interest of the Corinthians in food offered to idols could also place them in danger of doing the same.

 

နောက်ဆုံးဇာတ်လမ်း (၁၀:၁၀) မှာ ဣသရေလလူများ၏ မောရှေ၏ ဦးဆောင်မှုကို ဆန့်ကျင်မှုကို ရည်ညွှန်းပုံရသည်။ ထိုဖြစ်ရပ်မှာ ကင်းထောက်များက ပဋိညာဉ်ပြည်တွင် Gျန်များ ပြည့်နှက်နေသည်ဟု အစီရင်ခံပြီးနောက် ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (တောလည် ၁၃:၃၁–၃၃)။ ထိုသို့ ပြင်းထန်စွာ ပုန်ကန်မှုကြောင့် သခင်ဘုရားက အသက် နှစ်ဆယ်နှစ်နှင့်အထက် ဣသရေလလူအားလုံးစုံးကို ယောရှုနှင့် ကလေဘ်မှလွဲ၍ တောတွင် သေကြရမည်ဟု ကြေညာတော်မူခဲ့သည် (တောလည် ၁၄:၂၇–၃၀၊ ၁ကော ၁၀:၅)။ မူရင်းဇာတ်လမ်းတွင် သူတို့ကို “ဖျက်ဆီးသူ” (ဥပမာ ကောင်းကင်တမန်) ၏ လက်ဖြင့် သေဆုံးခဲ့သည်ဟု မဖော်ပြသော်လည်း၊ ရှင်ပေါလုသည် ထွက်မြောက်ရျကျမ်း ၁၂:၂၃ မှ “ဖျက်ဆီးသူ” ဟူသော စကားလုံးကို ဆွဲယူ၍ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း၏ သဘောကို ရည်ညွှန်းခဲ့ပုံရသည် (၁ကော ၁၀:၁၀)။ ရှင်ပေါလုသည် မောရှေ၏ ဦးဆောင်မှုအပေါ် ဣသရေလလူများ၏ သဘောထားတွင် ကောရိန္သုလူများ၏ သူ(ရှင်ပေါလု) အပေါ် သဘောထာထားနှင့် အပြိုင်တွေ့မြင်ခဲ့သည်။ သူ့ကို ဆန့်ကျင်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်နေကြောင်း ကောရိန္သုလူများသိစေလိုခဲ့သည်။

The final story in 10:5 most likely refers to Israel’s opposition to Moses recorded in Numbers 14 after the spies reported that the promised land was filled with giants (Num. 13:31–33). In response to such outright rebellion, the Lord stated that all Israelites who were twenty years old and older were doomed to die in the desert, except for Joshua and Caleb (Num. 14:27–30; 1 Cor. 10:5). Although the original account does not refer to them dying at the hand of the destroyer (such as an angel), it appears that Paul was drawing on the language of the “destroyer” from Exodus 12:23 to refer to the nature of the divine judgment (1 Cor. 10:10). Paul likely was referring to this story because he saw in the attitude of the Israelites toward the leadership of Moses a parallel with the attitude of the Corinthians toward him. He wanted the Corinthians to be aware that in opposing him they were also opposing God.

 

တောကန္တာရတွင် ဣသရေလအပေါ် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော မှတ်ချက်များကို နိဂုံးချုပ်ရင်း၊ ဣသရေလ၏ သမိုင်းနှင့် ကောရိန္သုအတွေ့အကြုံကြား ဆက်စပ်မှုပြုရခြင်း အခြေခံကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြခဲ့သည် (အခန်း ၁၁)။ ယုဒယုံကြည်သူများအတွက် ဤအခြေခံနိယာမကို နားလည်မည်ဖြစ်သော်လည်း၊ အများစုမှာ တပါးအမျိုးသားများဖြစ်သော ကောရိန္သုအသင်းတော်အတွက် ထိုမျှ ရင်းနှီးမည် မဟုတ်ပါ။ ဣသရေလ၏ ဇာတ်လမ်းမှာ သမိုင်းတင်မကဘဲ၊ ယနေ့ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးများအတွက်၊ ခရစ်တော်အားဖြင့် ယခင်မျိုးဆက်များအား ပေးထားသော ကတိများ ပြည့်စုံခြင်းအလင်းတွင် နေထိုင်သူများအတွက် သက်ဆိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်များအနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ယခင်ကိုင်တွယ်ပုံများတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်အခြေအနေများတွင် လမ်းပြပေးနိုင်သော ဥပမာများကို တွေ့နိုင်သည်။ ကောရိန္သုလူများ၏ ကိစ္စတွင်အတိုင်း သတိပေးချက်အဖြစ် ဆောင်ရွက်နိုင်သည်။

In concluding his remarks about God’s judgment on Israel in the wilderness, Paul makes explicit the basis on which he made connections between Israel’s history and the experience of the Corinthians (v. 11). While Jewish believers would have understood this basic principle, it would not have been as familiar to the largely Gentile church in Corinth. The story of Israel is not just history. It is applicable for God’s people today, that is, those who live in light of Christ’s fulfillment of the promises made to earlier generations. As Christians, we can find in God’s prior dealings with His people some examples that can guide and direct us in our own circumstances or, just as in the case of the Corinthians, even serve as a warning for us.

 

စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းနှင့် အခက်အခဲများမှာ လူတိုင်းသို့ ရောက်လာသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်သည် သစ္စာရှိတော်မူ၍ ကျွန်ုပ်တို့ မခံနိုင်သောအထက်ျား စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခွင့် မပေးတော်မူပါ (အခန်း ၁၃)။ ထို့အပြင် ဘုရားသခင်သည် ခံနိုင်ရည်ရှိရန် အခြားလွတ်မြောက်လမ်းကို ပေးတော်မူမည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်များအနေဖြင့် ခက်ခဲသော အခြေအနေများကို မကြုံရဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ ကြုံရမည်ဖြစ်သည်။ အချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် ထိုအချိန်များကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် လိုအပ်သော ခွန်အားကို ပေးတော်မူမည်ဖြစ်သည်။

Temptations and trials come to all people, but God in His faithfulness will not allow us to be tempted beyond what we are able to bear (v. 13). Not only that, but God will also provide an alternative escape so that we can endure. This does not mean that as Christians we will not experience difficult circumstances. We will. The point is that God will give us the strength needed to endure those times.

 

၁၀:၁၄–၂၂ တပါးအမျိုးသားဘုရားကျောင်းများတွင် ပွဲတော်ဆင်နွှဲခြင်းကို တားမြစ်ခြင်း။ ယုံကြည်သူ၏ အခွင့်အရေးများ (အခန်း ၉) နှင့် ဓမ္မဟောင်းတွင် ရုပ်တုကိုးကွယ်မှုဆိုင်ရာ သတိပေးချက်များ (အခန်း ၁၀) ကို အလင်းပေးရင်း၊ ရှင်ပေါလုသည် အခန်း ၈:၁ မှ စတင်ခဲ့သော တပါးအမျိုးသားဘုရားကျောင်းများတွင် ပွဲတော်ဆင်နွှဲခြင်းကို ဆန့်ကျင်သော သူ၏ ရှည်လျားသော အငြင်းအခုံသို့ နောက်ဆုံးပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည်။ အစပိုင်းတွင် ထိုအပြုအမူမှာ “အားနည်းသူ” ယုံကြည်သူများအပေါ် ဆိုးကျိုးသက်ရောက်မှုကို ဖြေရှင်းခဲ့သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် ထိုဓလေ့များကို လိုက်နာသူများကိုယ်တိုင်အတွက် အန္တရာယ်ကို ဖြေရှင်းထားသည်။

10:14–22. Prohibition against Feasting at Pagan Temples. In light of his discussion of the rights of a believer (chap. 9) and the warnings against idolatry in the OT, Paul finally returns to his long argument against feasting in pagan temples that began in 8:1. While he initially approached the issue by addressing the detrimental effect such behavior had on “weaker” believers, here he addresses the danger that such practices pose for Christians who engage in such things themselves.

 

ဣဒၶိပိုးဝတ်ကိုကိုးကွယ်ခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ သတိပေးချက်များကို ဆက်လက်လိုက်နာပြီးနောက်၊ ပတ်လုသည် ဣဒၶိဘုရားကျောင်းအတွင်း အသားစားခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ယခင်က သူရောက်ရှိခဲ့သော နိဂုံးကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ လူအားလုံးသည် ဣဒၶိပိုးဝတ်ကိုးကွယ်ခြင်းမှ ရှောင်ပြေးကြရမည် (၁၀:၁၄)။ ကောရိန်သုံးမြို့ရှိ “သန်မာသူ” များသည် မိမိတို့၏ပညာကို ဂုဏ်ယူကြသဖြင့်၊ ပတ်လုသည် ဉာဏ်ပညာရှိပြီး အာဃာတရှိသောသူများအဖြစ် သူတို့ကို ဟောပြောခဲ့ပြီး၊ သက်သေခံချက်များကို သူတို့ကိုယ်တိုင် စဉ်းစားစေရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (၁၀:၁၅)။ သခင်ယေရှု၏ ညစာစားပွဲကို ဆင်နွှဲခြင်းတွင် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကို အခြေခံ၍၊ ခရစ်တော်၏သွေးနှင့်ကိုယ်ခန္ဓာကို ကိုယ်စားပြုသော ခွက်နှင့်မုန့်သင်္ကေတများကို စားသုံးသူများသည် တူညီသောမုန့်တစ်ခုတည်းမှ မျှဝေစားသုံးသောကြောင့် တစ်ခန္ဓာတည်းဖြစ်လာကြသည်ဟု သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သည် (၁၀:၁၆-၁၇)။ အလားတူပင် ဂျူးဘုရားကျောင်းတွင် ငြိမ်သက်ခြင်းယဇ်ပူဇော်ခြင်းများ (ဝတ်ပြုရာကျမ်း ၃) တွင်လည်း ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသာမက လူမျိုးများပါ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းမှ အပိုင်းအစကို ရရှိကြပြီး၊ တူညီသောယဇ်အစာကို စားသုံးခြင်းအားဖြင့် ထိုအဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့သည် တူညီသောယဇ်ပလ္လင်နှင့် ဆက်နွှယ်လာကြသည် (၁၀:၁၈)။ ထိုသူများသည် သခင်ဘုရားရှေ့တော်၌ ဆက်သွယ်ရေးညစာစားပွဲကို ခံစားကြသည်။ ထို့ကြောင့် ပတ်လု၏အချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ ခရစ်ယာန်များနှင့် ဂျူးများသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ မျှဝေခံစားသော သန့်ရှင်းသောညစာစားပွဲသည် ကိုးကွယ်ခံရသောအရှင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ဖန်တီးပေးသည်။

Following on the heels of the warnings against idolatry, Paul reaffirms the conclusion he had reached earlier about eating meat in an idol’s temple: all were to flee from idolatry (10:14). Since the “strong” in Corinth prided themselves on their wisdom, Paul addressed them as wise and sensible people and asked them to consider the evidence for themselves (v. 15). On the basis of their own experience in celebrating the Lord’s Supper, he reminded them that those who partake of the emblems of the cup and the bread, which symbolize Christ’s blood and body (v. 16), become one body, for they all share from the same bread (v. 17). The same principle was true with the peace offerings in the Jewish temple (Lev. 3). Not only did the priests receive a portion of the offerings but the people also received a portion as well—and by eating of the same sacrificial food, the two groups became connected to the same altar (v. 18); they enjoyed a communion meal in the presence of the Lord. Thus, Paul’s point is simple: the sacred meal that Christians and Jews shared among themselves in the presence of God created a bond with the One being worshiped.

 

ဣဒၶိဘုရားကျောင်းများတွင် ဣဒၶိအသားစားခြင်းကို ကောရိန်သုံးသို့ မအသုံးချမီ၊ ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့က သူ၏တွေးခေါ်ပုံကို ကန့်ကွက်နိုင်သည်ဟု အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ တစ်ဆူတည်းသောတကယ့်ဘုရားသခင်သာရှိသည်ကို သူတို့သိသောကြောင့် ဣဒၶိဘုရားကျောင်းတွင် စားသုံးခြင်းသည် ပြဿနာမဟုတ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ပတ်လုသည် ဣဒၶိများသည် အမှန်တကယ်မရှိဟု သဘောတူသော်လည်း (ကိုး၍ ၁ ကောရိန် ၈:၄)၊ ဤကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်သော အခြားနာမ်ဝိညာဉ်အင်အားစုများရှိသည်။ ထိုအင်အားစုများမှာ နတ်ဆိုးများဖြစ်သည်။ မူရင်းရိုးရာဘုရားကျောင်းများတွင် ဖြစ်ပျက်နေသောအရာများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်မှာ ထိုနတ်ဆိုးအင်အားစုများပင်ဖြစ်သည် (၁၀:၁၉-၂၀)။ တပါးအမျိုးသားများသည် ဘုရားသခင်အား မဟုတ်ဘဲ နတ်ဆိုးများအား ယဇ်ပူဇော်နေကြသဖြင့်၊ ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့အား နတ်ဆိုးများနှင့် ဆက်ဆံရေးမရှိစေလိုခဲ့ပေ (၁၀:၂၀)။ နှစ်မျိုးလုံးကို မျှဝေနိုင်သည်မဟုတ်။ မူရင်းရိုးရားယဇ်ပွဲနှင့်ဆက်စပ်သော ဆိုးယုတ်သောအင်အားစုများနှင့် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို တပြိုင်နက် မျှဝေနိုင်သည်မဟုတ်။ သခင်ယေရှု၏ညစာစားပွဲမှတစ်ဆင့် ယေရှုနှင့် ဆက်ဆံရေးရှိသော တစ်ခန္ဓာတည်းဖြစ်မည်လော မဖြစ်မည်လော။ ဘုရားသခင်သည် အပြည့်အဝသစ္စာရှိမှုကို တောင်းဆိုသည် (၁၀:၂၁)။ ထို့ကြောင့် ဣဒၶိအသားသည်_that ကိုယ်တိုင်အားဖြင့် အန္တရာယ်မရှိသော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်များသည် မူရင်းရိုးရားဘုရားကျောင်းများနှင့် ဆက်စပ်၍ ဣဒၶိအသားကို စားသုံးခြင်းမပြုနိုင်ဘဲ အပျက်သဘောဆောင်သောဩဇာသက်ရောက်မှုမရှိဘဲ မနေနိုင်ပေ။ ပတ်လုသည် သူတို့အား ဘုရားသခင်ထက် သန်မာသည်မဟုတ်ကြောင်းနှင့် သူ၏မနာလိုမှုကို မနှိုးဆွသင့်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည် (၁၀:၂၂)။

Before applying the situation to the Corinthians partaking of idol meat in pagan temples, Paul recognized that the Corinthians might object to his line of reasoning by claiming that his logic was faulty because they knew that there is only one true God—so eating in an idol temple was not a problem. Although Paul agreed that idols have no real existence (cf. 1 Cor. 8:4), there are other spiritual forces at work in this world arrayed against God, namely, demons. And it is those demonic forces that were connected to what went on in pagan temples (10:19–20). Since the Gentiles were sacrificing to demons and not to God, Paul wanted the Corinthians to not participate in fellowship with demons (v. 20). They could not have it both ways. It was impossible to share both in the fellowship with the evil powers connected to the pagan cult and in fellowship with God. Either they were one body in fellowship with Jesus through the Lord’s Supper or not. God demands absolute loyalty (v. 21). So, while idol meat may not have been harmful in and of itself, Christians could not eat idol meat in connection with pagan temples without being negatively influenced. Paul reminded them that they were not stronger than God and should not arouse His jealousy (v. 22).

 

၁၀:၂၃–၁၁:၁။ ဈေးတွင်ဝယ်ယူသောအစားအစာနှင့်စပ်လျဉ်း၍။ ဣဒၶိဘုရားကျောင်းတွင် အစာစားခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ သူ၏ရပ်တည်ချက်ကို ထုတ်ဖော်ပြီးနောက်၊ ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့အား ခရစ်တော်အတွင်း သူတို့၏လွတ်လပ်မှုကို အခြားသူများနှင့်ဆက်စပ်၍ မည်သို့ကျင့်သုံးရမည်နည်းဟု လက်တွေ့ကျသောအကြံဉာဏ်များဖြင့် အကြောင်းအရာတစ်ခုလုံးကို နိဂုံးချုပ်သည်။ သူ၏အကြံဉာဏ်သည် လက်ရှိဣဒၶိပူဇော်သောအစာစားခြင်းကိစ္စနှင့် ဆက်စပ်သော်လည်း၊ နောက်ကွယ်ရှိနိယာမသည် ခရစ်ယာန်ဘဝတစ်ခုလုံးတွင် အသုံးချနိုင်သည်။

10:23–11:1. Regarding Food Purchased in the Market. Having already stated his position on the question of eating food in an idol’s temple, Paul next draws the entire topic to a close by providing the Corinthians with some practical advice on how they were to exercise their freedom in Christ in relation to others. While his advice is related to the current issue of eating food, the principle behind it is applicable to the entire Christian life.

 

ပတ်လုသည် ခရစ်ယာန်လွတ်လပ်မှုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ ကောရိန်သုံးတို့နှင့် စိတ်ကူးယဉ်ဆွေးနွေးပွဲတစ်ခုကို စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် ယခင်က ၁ ကောရိန် ၆:၁၂ တွင် ဖော်ပြခဲ့သော ကောရိန်သုံးတို့၏ အလွဲသုံးစားခံရသော နိယာမနှင့် ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ဆောင်ပုဒ်ကို ထပ်မံဖော်ပြခြင်းအားဖြင့် ပြုသည်။ ထိုကိစ္စမျိုးတွင် အရာအားလုံးသည် ခွင့်ပြုထားသည် သို့မဟုတ် လွတ်လပ်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ဟုတ်ပါသည်၊ ထိုကိစ္စများတွင် မှန်ကောင်းမှန်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုအရာအားလုံးသည် အကျိုးမဖြစ်ထွန်းဘဲ တည်ဆောက်မှုမရှိပေ (၁၀:၂၃)။ ကောရိန်သုံးတို့သည် မည်သူ့ကိုမျှ ဂရုမစိုက်ဘဲ မိမိတို့၏လွတ်လပ်မှုကို ထုတ်ဖော်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ ဤကဲ့သို့သော စိတ်ထားမျိုးသည် ခရစ်ယာန်ဘဝ၏အနှစ်သာရမှာ အသိပညာနှင့် အခွင့်အရေးများတွင် ရှိသည်ဟု သူတို့ယုံကြည်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဤကဲ့သို့သော ရှုထောင့်နှင့်ပြဿနာမှာ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် တစ်ကိုယ်ကောင်းဆန်သောအပြုအမူသို့သာ ဦးတည်စေသည်။ ပတ်လုသည် ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ တကယ့်အနှစ်သာရမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်ဟု ငြင်းခုံသည်။ ဘုရားသခင်နှင့် အခြားသူများအပေါ် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသာလျှင် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ပြီး ယုံကြည်သူများအား အခြားသူများ၏အကျိုးအတွက် မိမိတို့၏လွတ်လပ်မှုကို ကျင့်သုံးရန် အားပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့အား မိမိတို့၏ကိုယ်ကျိုးကိုသာ မရှာကြဘဲ အခြားသူများ၏ကျိုးကို ရှာကြရန် ဆုံးမခဲ့သည် (၁၀:၂၄)။

Paul begins by entering into an imaginary conversation with the Corinthians on the issue of Christian freedom. He does this by restating the misused principle and possible slogan of the Corinthians mentioned earlier in 1 Corinthians 6:12—that all things (in regard to these types of issues) are lawful or permissible. Yes, that may be true in these cases, but all of these things are not of benefit or edifying in their import (10:23). The Corinthians believed that they had the right to express their freedom without regard to anyone. This sort of mentality indicates that they believed that the essence of the Christian life was found in knowledge and rights. The problem with this sort of perspective is that it leads only to pride and selfish behavior. Paul argues that the true essence of the Christian life is rooted in love. For it is only love for God and others that builds up the church and encourages believers to exercise their freedom for the benefit of others. Therefore, Paul admonished the Corinthians to not seek only their own good, but that of others (v. 24).

 

အခြားသူများ၏ ကျန်းမာရေးအတွက် နေထိုင်သောဘဝဆိုသည်မှာ ယုံကြည်သူ၏ လွတ်လပ်မှုနှင့် အခွင့်အရေးများသည် အခြားသူများ၏ လိုအပ်ချက်များအောက်တွင် အမြဲရှိနေရမည်ဟု ဆိုလိုသည် (၈:၁၊ ၁၃:၅၊ ၁၅:၂၊ ရောမ ၁၄:၇၊ ဂလာတိ ၆:၂၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၁-၄)။ ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့အား ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွက် အကောင်းဆုံးကို စဉ်းစားရန်နှင့် မိမိတို့ကိုယ်တိုင်နှင့် မိမိတို့၏ အကျိုးစီးပွားကိုသာ မစဉ်းစားရန် လိုချင်ခဲ့သည်။

A life lived for the well-being of others means that the freedom and rights of a believer must always be subservient to the needs of others (8:1; 13:5; 15:2; Rom. 14:7; Gal. 6:2; Phil. 2:1–4). Paul wanted the Corinthians to think about what is best for the body of Christ instead of merely thinking about themselves and their own interests.

 

ဤအချက်ကို သရုပ်ပြရန်၊ ပတ်လုသည် ဣဒၶိပူဇော်သောအစာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဥပမာနှစ်ခုကို ပေးသည်။ ပထမတစ်ခုမှာ ဈေးတွင်ရောင်းချသော အစားအစာဖြစ်သည်။ ရှေးကမ္ဘာတွင် အသားသည် အရသာရှိသောအစားအစာဖြစ်သောကြောင့်၊ တပါးအမျိုးသားဈေးတွင် အသားအများစုမှာ ဒေသခံဘုရားကျောင်းများတွင် ယဇ်ပူဇော်ခဲ့သော ပိုလျှံအသားများဖြစ်သည်။ ထိုကဲ့သို့သော အခြေအနေမျိုးတွင်၊ ပတ်လုသည် ခရစ်ယာန်သည် အသားကို ဣဒၶိအား ပူဇော်ခဲ့ စိုးရိမ်စရာမလိုဘဲ ဝယ်ယူစားသုံးပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ဆိုသည် (၁၀:၂၅-၂၆)။ ရောင်းသူအား အသားမှာ မည်သည့်နေရာမှလာသည်ကို မမေးဘဲ၊ ခရစ်ယာန်များသည် အစာအစာကို ပေးသနားတော်မူသော သခင်ဘုရားကို ကျေးဇူးတင်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ပတ်လုသည် ဣဒၶိဘုရားကျောင်းတွင် အသားစားခြင်းကို ဆန့်ကျင်သော်လည်း၊ အသားကိုယ်တိုင်ကို စိုးရိမ်ခြင်းမရှိပေ။

To illustrate this point, Paul provides two examples related to the issue of food offered to idols. The first involves food offered for sale in the marketplace. Since meat was a delicacy in the ancient world, much of the meat in a Gentile market was surplus meat that had been originally offered as part of a sacrifice in one of the local temples. In such circumstances, Paul said the Christian had the right to purchase the meat and to eat it without worrying about whether it had been dedicated to an idol at some earlier point (10:25–26). Instead of asking the seller where the meat came from, Christians were to thank the Lord for providing them with food. So, while Paul was opposed to eating meat in an idol’s temple, he was not concerned about eating the meat itself.

 

ပတ်လု၏ ဒုတိယဥပမာမှာ မယုံကြည်သူ၏ အိမ်တွင် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးညစာစားပွဲသို့ ခရစ်ယာန်တစ်ဦးကို ဖိတ်ကြားခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်သည် မည်သို့တုံ့ပြန်ရမည်နည်း။ ပတ်လုသည် ယုံကြည်သူများသည် ထိုကဲ့သို့ဖိတ်ကြားချက်များကို လက်ခံပါက (ပတ်လုမတားမြစ်ခဲ့)၊ တင်ပြထားသောအရာအားလုံးကို ကိုယ်ခံစားမှုနှင့်ပတ်သက်၍ မေးခွန်းမထုတ်ဘဲ စားသုံးရမည်ဟု ဆိုသည် (၁၀:၂၇)။ ပတ်လု၏အချက်မှာ ဈေးတွင်အသားဝယ်ယူခြင်းနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (၁၀:၂၅)။ ဣဒၶိသည် အမှန်တကယ်မရှိသောကြောင့်၊ ယုံကြည်သူသည် အသားမှာ ဘုရားကျောင်းမှလားဟု အိမ်ရှင်ကို မေးခြင်းဖြင့် ရှက်ရွံ့စေခြင်းမပြုသင့်ပေ။ ထို့နောက် ထိုကဲ့သို့ဖိတ်ကြားချက်များကို လက်ခံခြင်းသည် မယုံကြည်သူများနှင့် ဆက်ဆံရေးတည်ဆောက်ရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို မျှဝေရန် အံ့ဖွယ်နည်းလမ်းဖြစ်သည်။

Paul’s second example concerns an invitation for a Christian to attend a private meal in the home of an unbeliever. How should a Christian respond? Paul said that if believers were to accept such invitations, which Paul did not discourage, they were to eat whatever was presented to them without asking questions of conscience about it (v. 27). Paul’s point here was the same as buying meat in the marketplace (v. 25). Since an idol is really nothing, the believer should not embarrass the host by asking whether the meat had come from a temple. After all, accepting such invitations was a wonderful way for Christians to build relationships and to share the gospel with nonbelievers.

 

သို့သော် ပတ်လုသည် တစ်ခုတည်းသော ခြွင်းချက်ကို ပြုခဲ့သည်။ ဧည့်သည်ယုံကြည်သူများအား အစာမှာ ဣဒၶိများအား ပူဇော်ခဲ့သည်ဟု အတိအလင်း ပြောကြားခဲ့ပါက၊ ထိုအစာကို သတင်းပေးသူနှင့် ထိုသူ၏ကိုယ်ခံစားမှုအတွက် စားသုံးခြင်းမပြုရ (၁၀:၂၈-၂၉)။ ဤသတင်းကို ပေးနိုင်သောသူမှာ မည်သူနည်း။ အချို့က အိမ်ရှင်ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဆိုကြပြီး၊ အချို့က မူရင်းရိုးရားဧည့်သည် သို့မဟုတ် အခြားခရစ်ယာန်ဧည့်သည် သို့မဟုတ် အိမ်တွင်းကျွန်ဟု ယုံကြည်ကြသည်။ အိမ်ရှင် သို့မဟုတ် မူရင်းရိုးရားဧည့်သည်ဖြစ်ပါက၊ ပတ်လုသည် အစာကို ဂုဏ်ပြုသော သို့မဟုတ် ပူဇော်ခဲ့သော မူရင်းရိုးရားနတ်ဘုရားများအား သစ္စာခံကြောင်း ညွှန်ပြသော ကြေညာချက်တစ်ခုကို စိတ်ထဲထားနိုင်သည်။ ထိုကိစ္စတွင် ခရစ်ယာန်သည် စားသုံးခြင်းမပြုရ၊ အကြောင်းမှာ စားသုံးခြင်းသည် ဘာသာရေးအလျှော့အတင်းဖြစ်လာနိုင်သည်။ နောက်ထပ်ဖြစ်နိုင်ခြေမှာ အိမ်ရှင် သို့မဟုတ် မူရင်းရိုးရားဧည့်သည်သည် ယဉ်ကျေးမှုအနေဖြင့် ခရစ်ယာန်အား အသားမှာ မူရင်းရိုးရားနတ်ဘုရားအား ပူဇော်ခဲ့သည်ဟု အသိပေးခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အိမ်ရှင်သည် ခရစ်ယာန်သည် မူရင်းရိုးရားနှင့်ဆက်စပ်မှုကြောင့် စားသုံးလိုမည်မထင်ဟု တွေးနေနိုင်သည်။ ပတ်လု၏အကြံဉာဏ်မှာ ထိုကိစ္စတွင် ယုံကြည်သူသည် အသားကို မစားသင့်ပေ။ ခရစ်ယာန်သည် အသားကို စားသုံးပါက မယုံကြည်သူများအား ခရစ်ယာန်များသည် မူရင်းရိုးရားကို ကန့်ကွက်ခြင်းမရှိကြောင်း ညွှန်ပြနိုင်သည်။

Paul did, however, make one exception. If the visiting believers were specifically told that the food had been offered to idols, they were not to eat it for the sake of the one who told them about the source of the meat and that other person’s conscience (vv. 28–29). Who is the person who might have provided this information? Some have suggested that it is a reference to the host, while others have believed it to be a pagan guest or another Christian guest or slave present at the meal. If it is the host or a pagan guest, Paul may have had in mind some sort of announcement about the food that honored or indicated allegiance to the pagan gods to whom the food had been dedicated. In that case, the Christian should not eat, since eating would have been an act of religious compromise. Another possibility would be that of the host or a pagan guest, as a courtesy, informing the Christian that the meat had been offered to a pagan god. The host may have been thinking that the Christian would not want to eat it because of its connections to paganism. Paul’s counsel was that in such a case the believer should not eat the meat. If the Christian were to eat the meat, it might indicate to the unbelievers that Christians had no objections to paganism.

 

အခြားတစ်ဖက်တွင်၊ ဣဒၶိများအား ပူဇော်ခဲ့သောအစာဟု ကြေညာသောသူမှာ အခြားခရစ်ယာန်တစ်ဦး၊ ဧည့်သည်တစ်ဦး သို့မဟုတ် အိမ်တွင်းကျွန်ဖြစ်ပါက၊ ပတ်လုသည် “သန်မာသူမဟုတ်သော” ယုံကြည်သူတစ်ဦးကို စိတ်ထဲထားခဲ့သည်။ ထိုသူသည် အစာစားသုံးခြင်းသည် ဘာသာရေးအလျှော့အတင်းဖြစ်မည်ဟု ကြောက်ရွံ့နေသည်။ ထိုကိစ္စတွင်လည်း ပတ်လုသည် ယုံကြည်သူသည် အသားကို မစားသင့်ဟု ဆိုသည်။ ဣဒၶိပူဇော်သောအသားကို စားသုံးခြင်းသည် “သန်မာသူမဟုတ်သော” ယုံကြည်သူအတွက် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဒုက္ခဖြစ်စေနိုင်ပြီး သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ဣဒၶိပူဇော်သောအစာဟု ကြေညာနိုင်သောသူ၏ ကိုယ်ခံစားမှုကို ရည်ညွှန်းရာတွင် (၁၀:၂၉)၊ ပတ်လုသည် ခရစ်ယာန်များသည် မိမိတို့၏လွတ်လပ်မှုကို မည်သို့ကျင့်သုံးရမည်နည်းဟု သူ၏အဓိကနိယာမကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်သိသည်မျှသာ မဟုတ်၊ အခြားသူများယုံကြည်သည်များကိုလည်း ထည့်စဉ်းစားရမည်။ ခရစ်တော်အတွင်း ခရစ်ယာန်၏လွတ်လပ်မှုသည် အမြဲတမ်း အခြားသူများ၏ အကျိုးစီးပွားကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရမည်။

On the other hand, if the person announcing that the food had been offered to idols was a fellow Christian, perhaps another guest or a household slave, then Paul had in mind one of the “weaker” believers fearing that eating the food would be an act of religious compromise. In this case, Paul also said that the believer should not eat the meat. Eating meat offered to idols would create a moral dilemma for the “weaker” believer that could destroy his or her faith. In referring to the conscience of the person who might announce that the food had been offered to idols (v. 29), Paul was stating his main principle about how Christians should exercise their freedom. It is not only what the Christian knows that matters; what others believe should also be considered. A Christian’s freedom in Christ should always take into account the interests of others.

 

ဈေးတွင်ဝယ်ယူသောအစာ သို့မဟုတ် မယုံကြည်သူ၏အိမ်တွင် စားသုံးရန် ဖိတ်ကြားချက်ကို လက်ခံရန် ခရစ်ယာန်သည် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိသည်ဟု သူ၏အဓိကအချက်မှ သွေဖည်ပြီးနောက်15၊ ပတ်လုသည် ယုံကြည်သူသည် တင်ပြထားသောအရာကို စားသုံးပိုင်ခွင့်ရှိသည်ဟု ရှင်းပြသည် (၁၀:၂၇၊ ၂၉-၃၀)။ တစ်ဦးဦးက အစာမှာ ဣဒၶိပူဇော်ခဲ့သည်ဟု ကြေညာမှလွဲ၍၊ ခရစ်ယာန်သည် ထိုအစာကို စားသုံးရန် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ဘုရားသခင်အား ဆုတောင်းကျေးဇူးတင်သောစိတ်ဓာတ်ဖြင့် စားသုံးပြီး အပြစ်တင်ခံရခြင်းမခံရသင့်ပေ။

Having digressed from his main point about the Christian being at liberty to eat food purchased in the marketplace or to accept an invitation to eat at the house of an unbeliever, Paul next explains why a believer has the right to eat what is offered to him or her (vv. 27, 29–30). Unless someone announces that food has been offered to idols, a Christian has the freedom to eat that food. Christians should eat in a prayerful spirit of thanksgiving to God and not feel condemned.

 

ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့ လိုက်နာလိုသော အခြေခံနိယာမကို ထပ်မံဖော်ပြသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် အခြားသူများကို ထည့်စဉ်းစားခြင်းမရှိဘဲ မိမိတို့၏အခွင့်အရေးကို တောင်းဆိုခြင်းမပြုသင့်ပေ။ စားသောက်ခြင်းနယ်ပယ်တွင်၊ ကျွန်ုပ်တို့၏လုပ်ရပ်များဖြင့် အခြားသူများကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေခြင်းကို စေ့စေ့စပ်စပ် ရှောင်ရှားရမည်။ ဤကိစ္စတွင် ပတ်လုသည် ကိုယ်တိုင်ဥပမာအဖြစ် ပေးခဲ့သည် (၁၀:၃၃)။ ပတ်လုသည် ကောရိန်သုံးတို့အား သူလိုက်ခရစ်တော်ကို အတုယူသကဲ့သို့ သူ့ကို အတုယူကြရန် လိုချင်ခဲ့သည် (၁၁:၁)။

Paul again restates the basic principle that he was longing for the Corinthians to follow: Christians should not insist on their rights without considering others. In the area of eating and drinking, we should thoughtfully avoid causing offense to others by our actions. And in this matter, Paul offered himself as an example (v. 33). Paul desired that the Corinthians would imitate him, just as he also imitated Christ (11:1).

 

အခန်းကြီး - ၁၁

၁၁:၂–၁၄:၄၀ အသင်းတော်ဝတ်ပြုခြင်း

ကောရိန်သုံးစာတွင် နောက်ထပ်အဓိကအပိုင်းသည် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း၏ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုနှင့်ဆက်စပ်သော ကိစ္စအမျိုးမျိုးကို ကိုင်တွယ်သည်။ ပတ်လုသည် အများပြည်သူဝတ်ပြုချိန်တွင် အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများ၏ သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော အမူအရာနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာကိစ္စများကို ဦးစွာဖြေရှင်းသည် (၁၁:၂-၁၆)။ ထို့နောက် အသင်းတော်အတွင်း ခွဲခြားမှုများ သခင်ယေရှု၏ညစာစားပွဲတွင် ထင်ရှားစွာပေါ်ပေါက်နေသော စိုးရိမ်ဖွယ်သတင်းများကို တုံ့ပြန်သည် (၁၁:၁၇-၃၄) နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ထင်ရှားမှုနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ကောရိန်သုံးတို့ မေးခွန်းထုတ်ခဲ့ပုံရသော ကိစ္စများကို ဖြေရှင်းသည် (၁၂:၁–၁၄:၄၀)။

11:2–14:40

The Church at Worship

The next major section of Corinthians deals with a variety of issues connected to the worship practices of the community of believers in Corinth. Paul first addresses cultural issues related to the proper decorum of men and women during public worship (11:2–16). He then responds to troubling reports about divisions within the church manifested in the celebration of the Lord’s Supper (11:17–34) and addresses questions that the Corinthians appear to have raised regarding the manifestation of the Spirit in worship (12:1–14:40).

 

ဤအပိုင်းတစ်ခုလုံးကို ၁၀:၂၃ တွင် ပတ်လု၏အကြံဉာဏ်နှင့် ဆက်စပ်ဖတ်ရှုရမည်။ ပတ်လုဖြေရှင်းခဲ့သော အခြေအနေတိုင်းတွင် သူ၏စိုးရိမ်မှုမှာ ကောရိန်သုံးတို့သည် မိမိတို့၏ကိုယ်ကျိုးကိုသာ မရှာကြဘဲ အခြားသူများ၏ကျိုးကို ရှာကြရန် သင်ယူကြရန်ဖြစ်သည် (၁၀:၂၄)။ ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာအဖြစ် အများပြည်သူဝတ်ပြုရန် စုဝေးချိန်တွင် အထူးသဖြင့် ထိုသို့ဖြစ်ရမည်။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်မှုကို စနစ်တကျနှင့် ဂုဏ်သိက္ခာရှိစွာ ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး အချင်းချင်း ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လေးစားမှုရှိသော လေထုအတွင်း ပြုလုပ်ရမည်။

The entire section needs to be read in continuity with Paul’s advice in 10:23. In each of the situations Paul addressed, his concern was that the Corinthians would learn not to seek only their own good, but that of others (v. 24). This should especially be the case for the church when gathering together for public worship as the body of Christ. Worship should be conducted in an orderly and dignified manner and within an atmosphere of mutual love and respect.

 

၁၁:၂-၁၆။ အသိုင်းအဝိုင်းဝတ်ပြုခြင်းနှင့် ဦးခေါင်းဖုံးအကြောင်း။ ပတ်လုထံစာရေးရာတွင် ကောရိန်သုံးတို့သည် ပတ်လုထံမှ လက်ခံရရှိခဲ့သော ဓလေ့ထုံးတမ်းများနှင့် အလေ့အကျင့်များကို သစ္စာရှိကြောင်း အတည်ပြုခဲ့ကြသည်။ တမန်တော်သည် သူ့ကို အောက်မေ့ကြသောကြောင့် သူတို့ကို ချီးကျူးသော်လည်း (၁၁:၂)၊ အမျိုးသမီးများသည် အများပြည်သူဝတ်ပြုချိန်တွင် ဦးခေါင်းဖုံးမတပ်တော့ခြင်းကို သဘောမတူခဲ့ပေ။

11:2–16. Communal Worship and Head Coverings. In their letter to Paul, the Corinthians appear to have affirmed their loyalty to the traditions and practices they had received from Paul. While the apostle praised them for remembering him (11:2), he did not approve of the practice of women no longer wearing head coverings in public worship.

 

အမျိုးသမီးများ ဦးခေါင်းမဖုံးခြင်းတွင် မူလကိုယ်တိုင် အပြစ်မရှိသော်လည်း၊ ယဉ်ကျေးမှုအရ ပြဿနာဖြစ်သည်။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် အများပြည်သူ၌ ဦးခေါင်းမဖုံးသော အမျိုးသမီးကို မဖြူစင်သူဟု ရှုမြင်ကြသည်။ ထို့ကြောင့် ထိုအမျိုးသမီးများသည် ဝတ်ပြုချိန်တွင် အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေပြီး ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းကို ရှက်ဖွယ်ဖြစ်စေကာ ခင်ပွန်းများကို ဂုဏ်မယူစေခဲ့ပေ။ ပတ်လုသည် ဤကိစ္စကို အဆင့်သုံးဆင့်ဖြင့် ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းစနစ်၊ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်သော ဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့် လူမှုဓလေ့များ၊ နှင့် သဘာဝ၏အခြေခံနိယာမများ။

Although there was nothing intrinsically wrong with women not covering their heads, it was a problem culturally. A woman who did not cover her head in public in the Greco-Roman world was seen as immodest. As such, these women were causing a distraction during worship that was bringing shame on the Christian community and was also dishonoring their husbands. Paul addressed the issue on three levels: the order of creation; the customs and social practices of propriety in the Greco-Roman world; and the basic principles of nature.

 

ထိုအမျိုးသမီးများအား မိမိတို့နည်းလမ်းကို ပြောင်းလဲရန် တိုက်တွန်းရာတွင်၊ ပတ်လုသည် မိမိတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဦးခေါင်းနှင့်ဆိုင်သော အပြုအမူများသည် သူတို့၏ဉာဏ်ရည်ဦးခေါင်း၊ ခင်ပွန်းများအတွက် ကြီးမားသောသက်ရောက်မှုရှိသည်ဟု ငြင်းခုံခဲ့သည် (၁၁:၃)။ ပတ်လုသည် အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများ၏ ဖန်ဆင်းခြင်းစနစ်ပုံစံ (ကိုး၍ ကမ္ဘာဦး ၂:၁၈-၂၅၊ ၁ ကောရိန် ၁၁:၈) နှင့် ခရစ်တော်နှင့်ဆက်စပ်၍ သူ၏အငြင်းအခုံကို အခြေခံခဲ့သည်။ အချို့သော မှတ်ချက်ပေးသူများသည် ပတ်လု၏ “ဦးခေါင်း” (kephalē) ကို အဆင့်ဆင့်အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာ၌ “အာဏာ” ဟု နားလည်ကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် နားလည်ပါက၊ ပတ်လု၏အငြင်းအခုံမှာ အမျိုးသား သို့မဟုတ် ခင်ပွန်းသည် အမျိုးသမီး သို့မဟုတ် ဇနီးအား အာဏာရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ “ဦးခေါင်း” ကို တင်စားအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် “အသက်ရှင်ခြင်း၏ရင်းမြစ်” ဟုလည်း နားလည်နိုင်သည်။ မြစ်ရင်းမြစ်ဖျားကဲ့သို့ပင်။ ဤသည်မှာ အခြားနေရာများတွင် များမကြာခဏ အဓိပ္ပာယ်မဟုတ်သော်လည်း၊ စကားလုံးကို သုံးစွဲသည့် အကြောင်းအရာသည် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤရှုထောင့်ကို ပိုမိုကျိုးကြောင်းဆီလျော်စေသောအရာမှာ အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများ၏ ရင်းမြစ်များအကြောင်း ပတ်လု ရှင်းပြသည့် နည်းဖြစ်သည် (၁၁:၁၂)။ ထို့ကြောင့် ၁၁:၃ တွင် ပတ်လုစိတ်ထဲထားသော သရုပ်ဖော်ဆက်ဆံရေးသုံးမျိုးမှာ (၁) ခရစ်တော်သည် လူသားအားလုံးကို လွှမ်းခြုံသော ရင်းမြစ် (ဧဖက် ၄:၁၃ ကဲ့သို့)၊ (၂) အမျိုးသား အာဒံသည် အမျိုးသမီး ဧဝ၏ ရင်းမြစ် (ကမ္ဘာဦး ၂:၂၁-၂၃)၊ (၃) ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့ကို ရွေးနုတ်ရန် ခရစ်တော် (မယ်ရှိယ) ကို စေလွှတ်ရာတွင် ရင်းမြစ်ဖြစ်သည် (ကိုး၍ လုကာ ၁:၃၁-၃၂)။

In appealing to these women to change their ways, Paul was arguing that their actions with their own heads had huge implications for their metaphorical head, that is, their husbands (v. 3). Paul based his argument on the pattern of relationships he saw in the creation order of men and women (cf. Gen. 2:18–25; 1 Cor. 11:8) and in reference to Christ. Some commentators understand Paul’s metaphorical use of “head” (kephalē) in a hierarchical sense, indicating “authority.” Understood in this way, Paul’s argument was that a man or husband has authority over the woman or wife. “Head” could be also understood in a metaphorical sense to mean “the source of existence,” as in the source or head of a river. Although this is not a common meaning elsewhere, the context in which a word is used matters most. But perhaps what makes this view more reasonably valid is that this is the way Paul explains his reasoning in 11:12 about the sources of men and women. Thus, the three illustrative relationships Paul had in mind in v. 3 are: (1) Christ as the source encompassing all of humankind (as in Eph. 4:13); (2) the man, Adam, as the source of the woman, Eve (Gen. 2:21–23); and (3) God as the source, in relation to Christ (the Messiah), in sending Him to redeem humankind (cf. Luke 1:31–32).

 

၁ ကောရိန် ၁၁:၄-၆ တွင် ပတ်လုသည် အသင်းတော်တွင် ဖြစ်ပျက်နေသော ပြဿနာကို ဖော်ပြသည်။ ကိစ္စမှာ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများအတွက် ဦးခေါင်းဖုံးတပ်ဆောင်ခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ယဉ်ကျေးမှုဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်များဖြစ်သည်။ သူ၏အထူးစိုးရိမ်မှုမှာ ယုံကြည်သူများ၏ ဤကိစ္စနှင့်ပတ်သက်သော အပြုအမူများသည် ဂုဏ်မယူမူှ ရှက်ဖွယ်ဖြစ်စေနေခြင်းဖြစ်သည် (၁၁:၄-၅)။ ဆုတောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ပရောဖက်ပြုခြင်းကို အထူးရည်ညွှန်းခြင်းသည် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း၏ ဝတ်ပြုဓလေ့များနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ဆွေးနွေးခြင်းဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ပတ်လုသည် အမျိုးသမီးများ အများပြည်သူတွင် ဆုတောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ပရောဖက်ပြုခြင်း ပါဝင်ခြင်း သို့မဟုတ် မပါဝင်ခြင်းကို စိုးရိမ်ခြင်းမဟုတ် (ကိုး၍ ၁၄:၁-၅)၊ ထိုနေရာတွင် သူတို့၏ ဝတ်စားဆင်ယင်ပုံနည်းကိုသာ ဖြစ်သည်။

In 1 Corinthians 11:4–6, Paul describes the problem that was occurring in the church. The issue had to do with cultural expectations for men and women within the Greco-Roman world regarding the wearing of a head covering. His specific concern was that the actions of believers in this regard were bringing dishonor rather than honor on their heads (vv. 4–5). The specific reference to praying or prophesying indicates that the discussion was in regard to the worship customs of the community of believers. Paul did not express concern about women’s involvement or noninvolvement in praying or prophesying (cf. 14:1–5) in public, but rather the way in which women attired themselves in that setting.

 

၁ ကောရိန် ၁၁:၆ တွင် ပတ်လု၏မှတ်ချက်များမှာ ထိုအချိန်က ဦးခေါင်းမဖုံးသော အမျိုးသမီးကို ပြည့်တန်ဆာဟု ယူဆနိုင်သည်ဟု ယုံကြည်ချက်မှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အချို့အမျိုးသမီးများ ဦးခေါင်းဖုံးမတပ်ဘဲ ဝတ်ပြုခြင်းသည် အတော်လေး အရှက်ရစေသည် (၁၁:၁၆)။ အမျိုးသားများသည် ဦးခေါင်းဖုံးတပ်သင့်သည်မဟုတ်၊ အမျိုးသမီးများတပ်သင့်သည်ဟု ရှင်းပြရန်၊ ပတ်လုသည် ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၂ တွင် အမျိုးသားနှင့်အမျိုးသမီးများ၏ ဖန်ဆင်းခြင်းအကြောင်းကို ထပ်မံဆွဲယူခဲ့သည်။ ၁ ကောရိန် ၁၁:၇-၉ တွင် ပတ်လုသည် အမျိုးသမီးသည် ဘုရားသခင်၏ပုံသဏ္ဍာန်နှင့် အမျိုးသား၏ တန်ဖိုးရှိသော လက်တွဲဖော်အဖြစ် ဖန်ဆင်းခံရသည်ကို ငြင်းဆိုခြင်းမဟုတ်၊ သို့သော် ပထမအမျိုးသမီးသည် အာဒံ၏ဘေးနှင့်မှ ဖန်ဆင်းခံရသည်ဟူသော အချက်က ဇနီးသည်သည် ခင်ပွန်းအား ဂုဏ်နှင့်ဂုဏ်ယူခြင်းကို ယူဆောင်လာသည်ဟု ငြင်းခုံခဲ့သည်။ ကောရိန်သုံးရှိ အမျိုးသမီးများ၏ အပြုအမူသည် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်နေသည်။ ခင်ပွန်းများကို ရှက်ဖွယ်မဖြစ်စေဘဲ၊ သူတို့သည် ဦးခေါင်းဖုံးတပ်ဆောင်ပြီး ဂုဏ်ယူစေရမည်။ ထိုသို့ပြုခြင်းအားဖြင့် ဝတ်ပြုချိန်တွင် ဂုဏ်အားလုံးနှင့် ဘုန်းအသရေအားလုံးကို ဘုရားသခင်အား ပေးအပ်မည်ဖြစ်သည်။

Paul’s comments in 11:6 emerge from the belief at that time that a woman who did not cover her head was in danger of being considered a prostitute. Thus, the practice of some women to worship without covering their heads would have been scandalous (v. 16). In order to explain why men should not wear a head covering and women should, Paul drew again on the Creation account of men and women in Genesis 2. In 1 Corinthians 11:7–9, Paul did not deny that the woman was created in God’s image and as man’s equal partner, but he argued that the fact that the first woman was created from Adam’s side indicates that a wife also brings glory and honor to her husband. The behavior of women in Corinth was doing just the opposite. Rather than shame their husbands, they were to cover their heads and bring honor to them, for in doing that all honor and glory during worship would be given to God.

 

သို့သော် ပတ်လုသည် ထိုနေရာတွင် မရပ်တန့်ပေ (၁၁:၁၁-၁၂)။ ပတ်လုပြောသော အိမ်ထောင်ရေးဂုဏ်ယူမှုသည် တစ်ဖက်သတ်လမ်းမဟုတ်။ အမျိုးသမီးသည် မူလက အမျိုးသားမှ ဖန်ဆင်းခံရသော်လည်း၊ ယနေ့အမျိုးသားများသည်လည်း အမျိုးသမီးများမှ လာကြသည်။ ထို့ကြောင့် ခင်ပွန်း သို့မဟုတ် ဇနီးသည် အခြားတစ်ဦးကို စိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်စေမည့် သို့မဟုတ် ဧဝံဂေလိတရား၏ ဩဇာကို ပျက်ပြားစေမည့် အရာမျှ မပြုသင့်ပေ။

But it is important to note that Paul does not stop there (vv. 11–12). The honor in marriage of which Paul speaks is not a one-way street. Although the woman was originally created from man, today men also come from women. This means that neither the husband nor the wife should do anything that would offend the other or damage the influence of the gospel.

 

၁၁:၁၀ သည် ကျမ်းချက်သစ်တွင် အတော်လေး ရှုပ်ထွေးသောကျမ်းချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ခက်ခဲမှုမှာ ကောင်းကင်တမန်များ၏ အမှတ်အသားနှင့် ပတ်လုဆိုလိုသော “ဦးခေါင်း”၊ “အာဏာ” နှင့် “ကောင်းကင်တမန်များ” ရည်ညွှန်းချက်များနှင့် ဆိုင်သည်။ ကောင်းကင်တမန်များမှာ မည်သူနည်း။ အချို့မှတ်ချက်ပေးသူများက ပတ်လုသည် ဆိုးယုတ်သော ကောင်းကင်တမန်များကို တွေးနေသည်ဟု အကြံပြုခဲ့ကြသည်။ သူတို့က ပတ်လုသည် အမျိုးသမီးများကို လျှံကြွလိုသောဆန္ဒရှိသော ဆိုးယုတ်ကောင်းကင်တမန်များမှ ကာကွယ်စေလိုသည်ဟု ငြင်းခုံကြသည်။ ရေလွှမ်းမိုးခြင်းမတိုင်မီ လူသားများနှင့် အတူနေခဲ့သော ကောင်းကင်တမန်များကဲ့သို့ပင် (ကိုး၍ ကမ္ဘာဦး ၆:၁ နောက်ပိုင်း)။ သို့သော် ပတ်လုသည် သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များကို စိတ်ထဲထားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထိုကောင်းကင်တမန်များသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ မိမိတို့မျက်နှာကို ဖုံးအုပ်ထားကြသည် (ဟေရှာယ ၆:၂)။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်ရှိ အမျိုးသမီးများသည်လည်း ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရာတွင် သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ ဝတ်စားဆင်ယင်ရမည်။ တိမောသေဦးထံ ပထမစာတွင် ပတ်လုက ကျွန်ုပ်တို့၏အပြုအမူများသည် ဘုရားသခင်သာမက “ရွေးချယ်ခံရသော ကောင်းကင်တမန်များ” ကိုပါ မြင်နိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသည် (၁ တိမောသေ ၅:၂၁၊ ကိုး၍ ၁ ပေတရု ၁:၁၂)။

Verse 10 is one of the most puzzling verses in the NT. The difficulty revolves around two issues: the identity of the angels and what Paul meant by the references to “head,” “authority,” and “angels.” Who are the angels? Some commentators have suggested that Paul was thinking of evil angels. They have argued that Paul wanted women to protect themselves from the lustful desires of evil angels, like those who, in the opinion of some, cohabited with humans before the Flood (cf. Gen. 6:1ff.). It is more likely, however, that Paul had in mind holy angels, who veil their own faces in the presence of God (Is. 6:2). Thus, women in church should also dress with propriety for worshiping God. In his first letter to Timothy, Paul also acknowledges that our actions are not only visible to God but also to the “the elect angels” (1 Tim. 5:21; cf. 1 Pet. 1:12).

 

အချို့အမြင်အရ၊ ၁ ကောရိန် ၁၁:၁၀ တွင် ပတ်လုဆိုသည်မှာ ဦးခေါင်းဖုံးသည် အမျိုးသမီးတစ်ဦးကို ချထားခံရသော အာဏာ၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဦးခေါင်းဖုံးတပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် အမျိုးသမီးသည် အမျိုးသားအောက်တွင် နာခံမှုကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ သို့သော် ဤအမြင်ဖြစ်ပါက၊ ပတ်လုသည် “အာဏာ” စကားလုံးကို သုံးပြီး “နာခံမှု” စကားလုံးကို မသုံးရခြင်းသည် ထူးဆန်းသည်။ အချို့က ဦးခေါင်းဖုံးသည် အမျိုးသားအောက် နာခံမှု၏ အမှတ်အသားမဟုတ်ဘဲ အမျိုးသမီး၏ အာဏာ သို့မဟုတ် လွတ်လပ်မှုကို ဆုတောင်းခြင်း ပရောဖက်ပြုခြင်း အများပြည်သူတွင် ပြုလုပ်နိုင်သော သင်္ကေတဟု ဆိုသည်။ ဤကိစ္စတွင် ဦးခေါင်းဖုံးသည် သူမမလုပ်နိုင်သော အခန်းကဏ္ဍကို ပြည့်စုံစေရန် အာဏာကို ပေးသည်။ ဤအမြင်နှစ်ခုလုံး၏ အဓိကခက်ခဲမှုမှာ “သင်္ကေတ” စကားလုံးကို စာသားတွင် အမှန်တကယ် မပါဝင်ခြင်းဖြစ်သည်။ အချို့ဘာသာပြန်သူများက စာဖတ်သူကို နားလည်စေရန် ကူညီရန် ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။

According to some, Paul was saying in 1 Corinthians 11:10 that a head covering is a symbol of the authority under which a woman has been placed. Thus, by choosing to wear a head covering, a woman was acknowledging her subjection to a man. If this is the case, however, it seems strange that Paul would use the word “authority” and not the word “subjection” itself. Others claim that the head covering is not an indication of a woman’s subjection to a man but rather a symbol of her authority or freedom to pray and prophesy in public worship. In this case, the head covering gives her the authority to fulfill a role she otherwise could not have performed before. One of the main difficulties with both of these views is that the word “symbol” is not actually in the text. Some translators have added it in an attempt to help the reader make sense of the passage.

 

စာသားအတိုင်း စာသားလုံးလုံးကို ဖတ်ရှုပါက “အမျိုးသမီးသည် မိမိဦးခေါင်းပေါ်တွင် အာဏာရှိရမည်” ဟု ဆိုသည်။ အခြားစကားဖြင့် အမျိုးသမီးတွင်သာ မိမိဦးခေါင်းပေါ်တွင် အာဏာရှိသည်။ ဤရှုထောင့်မှ နားလည်ပါက၊ ပတ်လုသည် အမျိုးသမီးသည် မိမိဦးခေါင်းနှင့်ပတ်သက်၍ လုပ်ချင်သည်ကို လုပ်ပိုင်ခွင့် (ဆိုလိုသည်မှာ ရွေးချယ်ရန်လွတ်လပ်ခွင့်) ရှိသည်ဟု ရိုးရှင်းစွာ ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူ၏ယခင်မှတ်ချက်များ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ရှက်ဖွယ်ဖြစ်မှုနှင့် ဝတ်ပြုချိန်တွင် သန့်ရှင်းသော ကောင်းကင်တမန်များ ရှိနေမှုကို ထည့်စဉ်းစားလျှင်၊ ပတ်လုသည် အမျိုးသမီးများသည် ဦးခေါင်းဖုံးတပ်ဆောင်ခြင်းဖြင့် မိမိတို့၏အာဏာကို ကျင့်သုံးရန် လိုချင်ခဲ့သည်။ တပ်ဆောင်ရွေးချယ်ခြင်းဖြင့် အမျိုးသမီးများသည် ခင်ပွန်းများကို ဂုဏ်ပြုပြီး မိမိတို့၏ ဂုဏ်သိက္ခာကို ထိန်းသိမ်းကြမည်ဖြစ်သည်။

The text literally reads, “a woman ought to have authority over her head.” In other words, it is the woman, not anyone else, who has authority over her own head. Understood from this perspective, Paul is simply saying that the woman has the authority (i.e., the freedom to choose) to do as she pleases with her own head. She has the authority to decide whether she should wear a head covering. In light of his earlier remarks about honor and dishonor, and in light of the presence of the holy angels during worship, Paul desired that women should exercise their authority by wearing a head covering. In choosing to wear it, the women would honor their husbands and maintain their dignity.

 

‌ေပါလုသည် အမျိုးသမီးတို့အား ခေါင်းဖုံးအကြောင်း သူ၏တိုက်တွန်းချက်ကို သဘာဝမှ ဆွဲထုတ်သော နောက်ဆုံးအကြောင်းပြချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လူ့အဖွဲ့အစည်းက သဘာဝဟု ယုံကြည်ခဲ့သည့်အရာမှ ဆွဲထုတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယောက်ျားများသည် ဆံပင်တိုထားရန်နှင့် အမျိုးသမီးများသည် ဆံပင်ရှည်ထားရန် သဘာဝကျသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၄-၁၅)။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် ဆံပင်အရှည်သည် ကျား/မ ကွဲပြားခြင်းကို ညွှန်ပြသည့်အမှတ်အသားဖြစ်သည်။ ယောက်ျားများသည် ဆံပင်တိုထားကြပြီး အမျိုးသမီးများသည် ဆံပင်ရှည်ထားကြသည်။ ဆံပင်ရှည်ကို ယောက်ျားပီမစွဲခြင်း၏ အမှတ်အသားဟု ယူဆသောကြောင့် ယောက်ျားတစ်ဦးတွင် ဆံပင်ရှည်ရှိခြင်းကို ကျား/မ ရောထွေးခြင်း၏ အမှတ်အသားအဖြစ် မြင်ကြပြီး ထိုသို့သဘာဝမကျဟု ယူဆကြသည်။ ပါဝလု၏ပြောစကားကို ရောမကမ္ဘာ၏ ယဉ်ကျေးမှုအမြင်များကို ဘုရားသခင်က အတည်ပြုခြင်းဟု နားလည်သင့်သည်မဟုတ်ပေ။ သူသည် သူ၏ပရိသတ်နားလည်နိုင်ရန် လက်ရှိဓလေ့ထုံးတမ်းများကို အသုံးချ၍ အချက်တစ်ချက်ကို ရှင်းပြခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဤကိစ္စတွင် ဆံပင်ရှည်သည် အမျိုးသမီးအား သဘာဝအတိုင်း ဖုံးလွှမ်းမှုပေးသည်နှင့်အတူတူပင်၊ ဝတ်ပြုချိန်တွင် ခေါင်းဖုံးသည် သဘာဝအတိုင်းရှိသောအရာကို ထပ်မံအတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။

Paul concludes his appeal with a final reason drawn from nature regarding why women should cover their heads, that is, from what society believed was natural. It was natural for men to have short hair and for women to have long hair (vv. 14–15). In the Greco-Roman world, hair length was an indication of gender distinction. Men kept their hair short, while women kept their hair long. Since long hair was believed to be sign of effeminacy, long hair on a man was seen as a mark of gender confusion—and thus unnatural. Paul’s comments should not be understood as a divine endorsement of the cultural views of the Roman world. He was simply drawing on the prevailing customs to make a point his audience could identify with. In this case, it is simply that in the same way long hair provides a woman with a natural covering, a head covering during worship reaffirms that which is natural.

 

ယနေ့ခေတ် ခရစ်ယာန်များသည် ခေါင်းဖုံးနှင့်ပတ်သက်၍ ပါဝလု၏အကြံပေးချက်ကို မည်သို့ဆက်ဆံသင့်သနည်း။ သူ၏အကြံပေးချက်ကို အမျိုးမျိုးသော နည်းလမ်းများဖြင့် အသုံးချခဲ့ကြသော်လည်း၊ မှတ်သားထိုက်သော အဓိကအမြင်သုံးမျိုးရှိသည်။ ပထမအမြင်မှာ ပါဝလု၏အမြင်များသည် သူ၏ခေတ်ယဉ်ကျေးမှုတွင် အလွန်ခိုင်မာစွာ အမြစ်တွယ်နေသောကြောင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသော ကမ္ဘာတွင်နေထိုင်သော ခရစ်ယာန်များအတွက် မသက်ဆိုင်တော့ပေ။ ပါဝလု၏ပြောစကားများသည် သူ၏ခေတ်ယဉ်ကျေးမှုတန်ဖိုးများကို ဖော်ပြခြင်းသာဖြစ်ပြီး ခရစ်ယာန်များသည် ပါဝလု၏အကြံပေးချက်ကို စိုးရိမ်စရာမလိုဟု ဆိုသည်။ ဒုတိယအမြင်သည် အတိအကျဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ပါဝလု၏ညွှန်ကြားချက်များသည် လူ့ယဉ်ကျေးမှုကို ကျော်လွန်ပြီး စာသားအတိုင်း လိုက်နာသင့်သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤယုံကြည်ချက်ကို ယဉ်ကျေးမှုအားလုံးနှင့် ခေတ်အားလုံးရှိ ခရစ်ယာန်များအတွက် အသုံးချသည်။ အနောက်နိုင်ငံများတွင် သာမန်မဟုတ်သော်လည်း၊ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ ခရစ်ယာန်ဓလေ့များတွင် အမျိုးသမီးများသည် ဘုရားကျောင်းတွင် ခေါင်းဖုံးဆောင်းသည်ကို ဤအမြင်၏ဩဇာကို တွေ့ရသည်။ တတိယအမြင်သည် အထက်ပါနှစ်ခုကြားတွင် ရှိသည်။ ပါဝလု၏ညွှန်ကြားချက်များသည် ရေးသားခဲ့သည့် ယဉ်ကျေးမှုအခြေအနေများနှင့် ဆက်စပ်နေသော်လည်း၊ ခေတ်အားလုံးနှင့် ယဉ်ကျေးမှုအားလုံးတွင် သက်ဆိုင်သော အခြေခံမူများပါရှိသည်။ ဤကိစ္စတွင် ပါဝလု၏အဓိကအချက်မှာ ခေါင်းဖုံးကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ၊ ဖန်ဆင်းခြင်းဇာတ်လမ်းတွင် အမြစ်တွယ်နေသော ယောက်ျားနှင့်အမျိုးသမီးကြား ကွဲပြားခြင်းဆိုင်ရာ ပိုမိုအခြေခံသော ပြဿနာဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ယောက်ျားနှင့်အမျိုးသမီးကြား ကွဲပြားခြင်းလက္ခဏာများကို မှုန်ဝါးစေရန် မကြိုးစားသင့်ပေ။ ယဉ်ကျေးမှုအမျိုးမျိုးသည် အဝတ်အစားအမျိုးမျိုးနှင့် ပြင်ပပုံစံများဖြင့် ထိုကွဲပြားခြင်းကို ဖော်ပြနိုင်သော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်များသည် ထိုကွဲပြားခြင်းများကို ပျက်ပြားစေရန် မကြိုးစားသင့်ပေ။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအပေါ် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသော အရာကိုသာ ယူဆောင်လာမည်ဖြစ်သည်။

How should modern Christians relate to Paul’s counsel regarding head coverings? While his counsel has been applied in a variety of different ways, there are three main views that should be noted. The first is that Paul’s views are so firmly rooted in the culture of his day that they simply do not apply to Christians living in a very different world. Paul’s remarks are merely descriptive of the cultural values of his day and Christians, therefore, need not concern themselves with Paul’s counsel. The second view argues the exact opposite. Paul’s instructions transcend human culture and should therefore be taken literally. This conviction is then applied to Christians in all cultures and at all times. Although it is not as common in the Western world, the influence of this viewpoint can be seen in various Christian traditions around the world where women cover their heads in church. A third view falls between the two just mentioned. While Paul’s instructions are certainly related to the cultural conditions in which they were written, they nevertheless contain general principles that apply to all ages and cultures. In this case, Paul’s main point was not head coverings in and of themselves but the more fundamental issue of the distinction between men and women that is ultimately rooted in the Creation account. Christians should not seek to blur the lines of distinction between men and women. While various cultures may express that distinction through different types of clothing and outward forms of expression, Christians should not seek to eradicate those distinctions. Attempting to do so will only bring shame on the Christian community.

 

ထို့ပြင် ပါဝလုသည် ယောက်ျားနှင့်အမျိုးသမီးကြား ရှင်းလင်းသော ကွဲပြားခြင်းကို အတည်ပြုခဲ့သော်လည်း၊ ထိုကွဲပြားခြင်းကို အမျိုးသမီးများ အများပြည်သူဝတ်ပြုခြင်းတွင် ပါဝင်ပြောဆိုခြင်းကို တားမြစ်ရန် အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် သူသည် ဝတ်ပြုခြင်းတွင် ယောက်ျားနှင့်အမျိုးသမီးနှစ်ဦးစလုံ၏ လုပ်ဆောင်ခ ménage တူညီခြင်းကို ငြင်းခုံခဲ့သည်။ ယောက်ျားနှင့်အမျိုးသမီးတို့သည် ဘုရားကျောင်းတွင် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းကို ပြုလုပ်ရမည်—သာဓကအားဖြင့် သူတို့၏အိမ်ထောင်ဖက်၊ သူတို့ကိုယ်တိုင် သို့မဟုတ် အသိုင်းအဝိုင်းအပေါ် ရှက်ဖွယ်မဖြစ်စေသော နည်းဖြင့်သာ ပြုလုပ်ရမည်။ ယဉ်ကျေးမှုများ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းတွင် ကွဲပြားသောကြောင့် ဤမူကို အသုံးချပုံလည်း ကွဲပြားမည်ဖြစ်သည်။

In addition, although Paul affirmed a clear distinction between men and women, he did not use that distinction to prohibit women from participating and speaking in public worship. On the contrary, he argued for the functional equality of both men and women in worship. Men and women are to pray and prophesy in church—they just need to do so in a manner that does not bring shame on their spouses, themselves, or the community. Since cultures vary around the world, the application of this principle will also vary.

 

ပါဝလုသည် အပိုဒ် ၁၆ တွင် နောက်ဆုံးတိုက်တွန်းချက်ဖြင့် ဤအခန်းကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ “ရန်တွေ့တတ်သူ” ဟု များသောအားဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုသော ဂရိစကားလုံး philoneikos သည် ရန်ဖြစ်ခြင်းကို နှစ်သက်သူကို ဆိုလိုသည်။ ပါဝလုသည် အမျိုးသမီးများ ခေါင်းဖုံးဆောင်းရန် အရေးကြီးမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ဆန့်ကျင်ပုန်ကန်သော သဘောထားရှိနေသေးသူအချို့ကို စိတ်ထဲထားခဲ့ပေမည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် ပါဝလုသည် သူပြောခဲ့သမျှသည် “ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်များ” ၏ ဘုံဓလေ့ထုံးတမ်းကို ထင်ဟပ်ကြောင်း သူတို့ကို သတိပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၆)။

Paul ends this section with a final appeal in v. 16. The word usually translated as “contentious” (Gr. philoneikos) means to be fond of strife. Paul probably had in mind some in the church who still may have had a defiant attitude about the importance of a woman wearing a head covering. If that is the case, Paul was reminding them that what he had said reflects the common custom of “the churches of God” (v. 16).

 

၁၁:၁၇–၃၄။ ထာဝရဘုရား၏ညစာကို ဆင်နွှဲခြင်း။ အသင်းတော်ဝတ်ပြုချိန်တွင် သင့်လျော်သော သဘောထားများနှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးချက်နှင့် ညွှန်ကြားချက်များ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသည်။ ဤအခန်းတွင် ပါဝလုသည် ထာဝရဘုရား၏ညစာကို ဆင်နွှဲရာတွင် ပေါ်ပေါက်လာသော ပြဿနာများကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် အခန်း၏အစတွင် ကောရိန်တို့အား သူပို့ခဲ့သော ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းကြောင်း ချီးကျူးခဲ့သော်လည်း (အပိုဒ် ၂)၊ ဤအခန်းတွင် ထိုသို့ချီးကျူးခြင်းမရှိပေ။ အမှန်မှာ သူသည် ချီးကျူးခြင်းမပြုကြောင်း နှစ်ကြိမ်တိတိ အထူးဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၇၊ ၂၂)။ အသင်းတော်စုဝေးချိန်တွင် အဖွဲ့ဝင်များကြားတွင် ခွဲထွက်မှုများရှိကြောင်း ပါဝလုအား သတင်းပို့ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၈)။

11:17–34. The Celebration of the Lord’s Supper. The discussion and instructions on the appropriate attitudes in corporate worship continue. In this section, Paul directs his attention to problems related to the celebration of the Lord’s Supper. Though Paul began the chapter by praising the Corinthians for maintaining the traditions he had delivered to them (v. 3), in this section he offers them no such praise. In fact, he specifically mentions his lack of praise twice (vv. 17, 22). Paul had been informed that during the church gathering there were divisions among the members (v. 18).

 

ဘုရားကျောင်းအဆောက်အအုံများ တတိယရာစုနှောင်းပိုင်းတွင်သာ ပေါ်ပေါက်လာသောကြောင့် ခရစ်ယာန်များသည် လိုအပ်ချက်များကို လုံလောက်စွာ လက်ခံနိုင်သော အိမ်ကြီးများတွင် စုဝေးခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ခေတ် ကောရိန်မြို့ရှိ ရှေးဟောင်းသုတေသနတူးဖော်မှုများက ရောမဗီလာများတွင် အဓိကစားသောက်ရာနေရာ တစ်ခုဖြစ်သော triclinium နှင့် ဘေးပတ်လည်ရှိ အခန်းလေးငါးခန်း၊ မိုးရေစုဆောင်းရန် ရေကန်ပါသော atrium သို့မဟုတ် တိုင်ရှည်နေရာပါရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤရောမဗီလာများသည် လူ ၃၀ မှ ၅၀ အထိ လက်ခံနိုင်သည်။ အရေးကြီးဆုံး၊ ဂုဏ်အသရေရဆုံးသူများ (၉ ဦးမှ ၁၀ ဦးခန့်) သည် အိမ်ရှင်နှင့်အတူ triclinium တွင် စုဝေးပြီး အကောင်းဆုံးအစားအသောက်ကို စားသုံးကြသည်။ ဒုတိယအဆင့်ဧည့်သည်များနှင့် သူငယ်ချင်းများသည် ဘေးအခန်းများတွင် စုဝေးကြပြီး အဆင့်နိမ့်ဆုံး၊ ဆင်းရဲသောသူများနှင့် ကျွန်များသည် atrium ပတ်လည်တွင် စုဝေးပြီး အဆိုးဆုံးအစားအသောက်ကို ရရှိကြသည်။ ပါဝလုစိတ်ထဲထားခဲ့သော ယုံကြည်သူများ စုဝေးပွဲသည် ဤကဲ့သို့သော အိမ်တွင် ဖြစ်သည်။

Since church buildings did not emerge until the second half of the third century, Christians gathered together in homes that were large enough to accommodate their needs. Modern archaeological excavations in Corinth have revealed the existence of Roman villas with a main dining space, known as a triclinium, with four or five adjacent rooms with an entrance to an atrium or a colonnade place in the center around a pool to collect rainwater. These Roman villas could accommodate between thirty and fifty people. The most important, honored people (around nine or ten) would gather together with the host in the triclinium and partake of the best food. Next in importance were the second-class guests and friends, who would gather in the adjacent rooms. Those of least importance, the poor and slaves, would meet around the atrium and would be served the worst of the food. It was a gathering of believers in a home similar to this one that Paul had in mind.

 

ပထမခေတ်ခရစ်ယာန်များသည် ထာဝရဘုရား၏ညစာကို agapē (“ချစ်ခြင်း”) ပွဲဟုခေါ်သော စားသောက်ပွဲနှင့် ဆက်စပ်၍ ဆင်နွှဲခဲ့ကြသည်။ ဤပေါင်းစပ်ဝတ်ပြုခြင်းသည် ယေရှုသည် သူသစ္စာဖောက်ခံရမည့်ညတွင် တပည့်များနှင့် ဆင်နွှဲခဲ့သော ပသခါပွဲကို အမှတ်ရစေသည်။ အဖွဲ့ဝင်တစ်ဦးချင်းစီသည် အစားအသောက်များ ပါဝင်ပေးကြပြီး အသိုင်းအဝိုင်းသည် အတူတကွ စားသုံးကြသည်။ ၎င်းသည် အသင်းတော်၏ဘဝကို သရုပ်ဖော်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လက်ခံခြင်း၏ သင်္ကေတဖြစ်သည်။ အသင်းတော်သည် လူမျိုးစုနှင့် လူမှုအဆင့်အတန်းဖြင့် ခွဲခြားခံရသောနေရာမဟုတ်၊ သူတို့သည် ခရစ်တော်၌ တစ်ခုတည်းဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရား၏ညစာနှင့် ဆက်စပ်၍ စားသောက်ပွဲကို ဆင်နွှဲခြင်းဓလေ့သည် စတုတ္ထရာစုခန့်အထိ ဆက်လက်ခဲ့ပြီး၊ အသင်းတော်များ ကြီးမားလာသောအခါ ဤနည်းဖြင့် ဘုံစားသောက်ပွဲ မဆင်နွှဲနိုင်တော့ချိန်တွင် ထာဝရဘုရား၏ညစာသည် သီးခြားဝတ်ပြုခြင်းဖြစ်လာခဲ့သည်။

Early Christians celebrated the Lord’s Supper in connection to a meal known as an agapē (“love”) feast. The combined service served as a commemoration of the Passover meal Jesus celebrated with His disciples on the night He was betrayed. Individual members contributed food to the meal and the community then ate the meal together. It was a symbolic expression of the love and acceptance that characterized the life of the church. The church was not a place where people were divided by caste or social status; they were one in Christ. The practice of sharing a meal in connection to the Lord’s Supper continued until about the fourth century, when churches became too large to celebrate a common meal together in this manner. At that time, the Lord’s Supper became a separate service.

 

သို့သော် ကောရိန်တွင်မူ အဖွဲ့ဝင်များသည် အတူတကွ စားသုံးပြီးမှ ထာဝရဘုရား၏ညစာကို မျှဝေခြင်းအစား၊ အချို့သည် အခြားသူများ မရောက်မီ စားသောက်ကြသောကြောင့် အချို့သည် ဗိုက်ဆာနေပြီး အချို့သည် မူးယစ်နေကြသည် (၁၁:၂၁)။ ထာဝရဘုရား၏ညစာပတ်လည်ရှိ ခွဲထွက်မှုများအတွက် အလားအလာရှိဆုံးရှင်းပြချက်မှာ အသိုင်းအဝိုင်းအဖွဲ့ဝင်များ၏ မတူညီသော စီးပွားရေးအဆင့်အတန်းများဖြစ်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် အသင်းတော်သည် ပထမအဆင့်နှင့် ဒုတိယအဆင့်ယုံကြည်သူများ သို့မဟုတ် ဂရိဘာသာအရ “ရှိသူများ” နှင့် “မရှိသူများ” ဟူ၍ ခွဲခြားခံရသည်။ ဤကဲ့သို့အပြုအမူသည် ပုဂ္ဂလိကအိမ်တွင် ဖြစ်နေကျဖြစ်သော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ထာဝရဘုရား၏ညစာကို ဆင်နွှဲရန် စုဝေးလာသည့်အခါ မသင့်လျော်ပေ။ ပါဝလုသည် အလုံးစုံအခြေအနေကို ရှက်ဖွယ်ကောင်းသည်ဟု ယူဆခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။

In Corinth, however, instead of members partaking of a meal together and then sharing in the Lord’s Supper, some were eating before others so that some remained hungry and others got drunk (11:21). The most likely explanation for the divisions surrounding the Lord’s Supper is the different economic statuses of the members of the community. As a result, the congregation had divided into first- and second-class believers, or, as the Greek indicates, the “haves” and the “have-nots.” While this type of behavior was common in a private home, it was not appropriate for a community of Christians gathered together to celebrate the Lord’s Supper. Paul found the entire situation shameful (v. 22).

 

သူ၏အချက်ကို ရှင်းလင်းစေရန် ပါဝလုသည် ထာဝရဘုရား၏ညစာနှင့်ပတ်သက်သော ဓလေ့ကို ကောရိန်တို့ကို သတိပေးခဲ့သည်။ ပါဝလု၏စာသည် ဧဝံဂေလိတွေ့လေးခုထက် စောသဖွယ်ရှိသောကြောင့်၊ ဤသည်မှာ ပထမခေတ်ခရစ်ယာန်ဘာသာတွင် ထာဝရဘုရား၏ညစာဆင်နွှဲခြင်းဓလေ့နှင့်ပတ်သက်၍ စောဆုံးမှတ်တမ်းတင်ထားသော ပါးစပ်ဓလေ့ဖြစ်နိုင်သည်။ ပါဝလုသည် ထာဝရဘုရား၏ညစာသင်္ကေတများကို စားသုံးရသူများသည် ယေရှုကို အမှတ်ရရန် ပြုလုပ်ရမည်ဟု ယေရှုမိန့်ဆိုခဲ့သည်ကို ကောရိန်တို့ကို သတိပေးခဲ့သည်။ ကျိုးပဲ့သောမုန့်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကျိုးပဲ့ခဲ့သော ခရစ်တော်၏ပြီးပြည့်စုံသောဘဝကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ ခွက်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် သွန်းလောင်းခဲ့သော သူ၏အသွေးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ မုန့်ကို စားပြီး ခွက်မှသောက်ရင်း ကျွန်ုပ်တို့အား ကိုယ်စားပြု၍ အသေခံခဲ့သော ယေရှု၏အသွေးကို တွေးတောရန် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစားအသောက်သည် လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို အသက်ပေးသည်နှင့်အတူတူ၊ နောင်တရပြီး ယုံကြည်သူသည် ယေရှုထံမှ ဝိညာဉ်ရေးအသက်ကို ရရှိသည်။ အသွေးတော်အားဖြင့် သစ္စာရှိသော ပဋိညာဉ်သစ်ကို ဖြစ်နိုင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ဤပဋိညာဉ်သစ်သည် ဓမ္မဟောင်းကတိတော်များ၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည် (ယေရမိ ၃၁:၃၁–၃၄)။ ဓမ္မဟောင်းယဇ်ပူဇော်စနစ်တွင် ဖော်ပြထားသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းကတိသည် ယခုတွင် အမှန်တကယ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။

To make his point, Paul reminded the Corinthians of the tradition regarding the Lord’s Supper. Since Paul’s letter likely predates the four Gospels, this may be the earliest recorded recollection in early Christianity of an oral tradition about the practice of the celebration of the Lord’s Supper. Paul reminded the Corinthians of what Jesus said regarding those who were to partake of the emblems of the Lord’s Supper: they were to do so in remembrance of Him. The broken bread symbolizes Christ’s perfect life that was broken for us, while the cup symbolizes His blood shed for us. As we eat the bread and drink from the cup, we are called to reflect on the substitutionary death of Jesus on our behalf. In the same way that physical food gives life to the human body, so the repentant, believing sinner derives spiritual life from Jesus. The new covenant was made possible through the blood of Christ (v. 25). This new covenant is the fulfillment of the covenant promises of God in the OT (Jer. 31:31–34). The promise of forgiveness portrayed in the sacrificial system in the OT is now a reality.

 

ပါဝလုသည် ထာဝရဘုရား၏ညစာကို ခရစ်တော်၏လာခြင်းဆိုင်ရာ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်နှင့်လည်း ဆက်စပ်ခဲ့သည်။ ၎င်းသည် ပါဝင်သူများကို ယေရှု၏အသေခံခြင်းကို ပြန်တွေးရန်နှင့် သူ၏လာခြင်းကို ရှေ့မျှော်ရန် ကူညီပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ထာဝရဘုရား၏ညစာသည် ကယ်တင်ခြင်းသမိုင်းတွင် အရေးကြီးဆုံးဖြစ်ရပ်နှစ်ခုကို ဆက်စပ်ပေးသော တံတားဖြစ်သည်။ ထာဝရဘုရား၏ညစာသည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ပါဝလုသည် မည်သူမဆို မုန့်ကိုစားပြီး ထာဝရဘုရား၏ခွက်ကို “မသင့်လျော်သောနည်းဖြင့်” သောက်သူသည် ထာဝရဘုရား၏ကိုယ်ခန္ဓာနှင့်အသွေးကို အပြစ်ရှိသူဖြစ်လာမည်ဟု ကောရိန်တို့ကို သတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၇)။ အမှန်မှာ ဤသတိပေးချက်သည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ပါဝလုသည် အပိုဒ်သုံးခုအတွင်း နှစ်ကြိမ်ထပ်မံဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၉)။ “မသင့်လျော်သောနည်းဖြင့်” ပါဝင်ခြင်းဆိုသည်မှာ အဘယ်နည်း။ ကံမကောင်းစွာဖြင့် လူများစွာသည် ဤအရာကို ပါဝင်ရန် လုံလောက်စွာ ထိုက်တန်ရမည်ဟု မှားယွင်းစွာ နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ထိုအရာသည် အမှန်တကယ်မှ အလှမ်းဝေးလှသည်။ ထာဝရဘုရား၏ညစာသည် ကျွန်ုပ်တို့ မထိုက်တန်ကြောင်း သတိပေးချက်ဖြစ်သည်မဟုတ်ပါလား။ ကျွန်ုပ်တို့အားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ခွင့်လွှတ်ခြင်းလိုအပ်သော အပြစ်သားများဖြစ်သည်။

Paul also connected the Lord’s Supper with the Christian hope of Christ’s coming. It helps the participants to look back on the death of Jesus and forward to His coming. Therefore, the Lord’s Supper is a bridge that connects the two most important events in redemptive history. Since the Lord’s Supper was such a significant event, Paul warned the Corinthians that anyone who ate of the bread and drank from the cup of the Lord “in an unworthy manner” would become guilty of the body and blood of the Lord (v. 27). In fact, the warning is so important that Paul states it twice within just three verses (v. 29). What does it mean to participate in “an unworthy manner”? Unfortunately, many have mistakenly understood this to mean that a person must be worthy enough to participate. Nothing, however, could be further from the truth. The Lord’s Supper is, after all, a reminder that we are not worthy. We are all sinners in need of Christ’s forgiveness.

 

အကြောင်းအရာအရ ပါဝလုသည် ထာဝရဘုရား၏ညစာကို မသင့်လျော်သောနည်းဖြင့် ဆင်နွှဲခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ ကောရိန်တို့သည် မတော်မတရားနည်းဖြင့် စားပွဲကို စားသုံးနေကြသည်။ သူတို့သည် ပုံမှန်စားသောက်ပွဲအလား ဆက်ဆံနေကြပြီး အချို့သည် မူးယစ်နေကြသည်သာမက၊ အတူတကွတောင် မစားကြပေ။ သူတို့သည် လူမှုစီးပွားရေးအဆင့်အတန်းအရ အုပ်စုများခွဲ၍ အခြားသူများ၏လိုအပ်ချက်ကို မစိုက်မြင်ဘဲ ခွဲခြားထားကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် သူတို့သည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သော ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း၏ စစ်မှန်သောသဘောကို မခွဲခြားနိုင်ခဲ့ကြပေ (အပိုဒ် ၂၉)။ အသင်းတော်အတွင်း အခြားသူများကို ဂရုမစိုက်ဘဲ၊ သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်ဝိညာဉ်ရေးဘဝနှင့် လူမှုအခွင့်အရေးများကိုသာ အာရုံစိုက်၍ တကိုယ်ကောင်းဆန်စွာ ပြုမူနေကြသည်။ အသင်းတော်ကို ခရစ်တော်၌ တစ်ကိုယ်တည်းဟု သတ်မှတ်ပေးသော အခမ်းအနားတွင် ကောရိန်တို့သည် အသင်းတော်နှင့် မတူညီသောနည်းဖြင့် ပြုမူနေကြသည်။

Contextually, Paul was talking about the unworthy manner of celebrating the Lord’s Supper. The Corinthians were partaking of the table in an irreverent way. They were not only treating it like a regular meal, with some people even getting drunk, but they did not even eat the meal together. They were divided up into different groups based on their socioeconomic positions within society without regard for the needs of others. It is in this sense that they were not discerning Christ’s body (v. 29), that is, the true nature of the community of believers that make up the church, the body of Christ. Instead of caring for others within the church, they were acting in a selfish manner, focusing on their own spiritual life and their social privileges. In the very act that defined the church as one body in Christ, the Corinthians were acting like anything but a church.

 

ထာဝရဘုရား၏ညစာနှင့်ဆက်စပ်၍ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို ခံစားရမည့်အစား၊ ကောရိန်တို့သည် တရားစီရင်ခြင်းကို ခံစားနေကြရသည်။ ကောရိန်ရှိ ယုံကြည်သူအချို့၏ ဝေဒနာနှင့်သေခြင်းသည် သူတို့၏မူးယစ်ခြင်းနှင့် လျှံတွေခြင်းကြောင့်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း၊ ပါဝလုအတွက်မူ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်း၏ သက်သေဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၀)။ ဤအရာကို အသင်းတော်အတွက် သတိပေးချက်အဖြစ် သူလိုချင်ခဲ့သည်။ ကောရိန်တို့သည် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခြင်းအောက်သို့ မကျရောက်လိုပါက၊ သူတို့၏အပြုအမူကို စစ်ဆေးသုံးသပ်ရမည် (အပိုဒ် ၃၁)။ ပါဝလုသည် နောက်တစ်ကြိမ် အတူတကွစားရန် စုဝေးလာသောအခါ အချင်းချင်း စောင့်ဆိုင်းပြီး အတူတကွစားနိုင်ရန် သူ၏အကြံပေးချက်ကို နားထောင်ရန် လိုလားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၃)။ ဗိုက်ဆာနေသူမည်သူမဆို အိမ်တွင်အရင်စားရန် ဆုံးမခဲ့သည်။ ကောရိန်တွင် အခြားကိစ္စများကို သူဆွေးနွေးလိုသော်လည်း၊ ထိုအခြေအနေများကို လူကိုယ်တိုင်ရောက်မှ ဆွေးနွေးမည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၃၄)။

Instead of experiencing God’s grace in connection with the Lord’s Supper, the Corinthians were experiencing judgment. While the suffering and death of some of the believers in Corinth may have been a consequence of their drunken and gluttonous behavior, to Paul it also was the evidence of God’s judgment (v. 30). He wanted this to be a warning to the church. If the Corinthians did not want to fall under God’s judgment, they were to take the time to evaluate their own behavior (v. 31). Paul desired that they would heed his advice so that the next time they came together to eat, they would wait for each other so they could eat together (v. 33). And if anyone was hungry, they were admonished to eat at home first. Paul had other issues he wanted to deal with in Corinth, but he did not say what those were. Whatever they were, he wanted to deal with those circumstances in person (v. 34).

 

အခန်းကြီး - ၁၂

၁၂:၁–၁၁။ လက်ဆောင်များစွာရှိသော်လည်း တစ်ဝိညာဉ်တည်း။ အခန်း ၁၂ သည် ၁၁:၂ မှ ၁၄:၄၀ အထိ ကျယ်ပြန့်သော အခန်းတွင် ပါဝင်ပြီး အသင်းတော်ဝတ်ပြုခြင်းနှင့်ဆိုင်သော ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။ အခန်း ၁၂–၁၄ တွင် တိကျသောပြဿနာမှာ ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များကို သင့်လျော်စွာ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပါဝလုသည် အသင်းတော်အတွင်း လက်ဆောင်အမျိုးမျိုး၏အခန်းကဏ္ဍကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် နိဒါန်းပြုထားသည် (၁၂:၁–၃၁က)။ ဤအခန်းကို နာမည်ကြီးသော ချစ်ခြင်းဆိုင်ရာ အခန်း (အခန်း ၁၃) က လိုက်သည်။ ချစ်ခြင်းအကြောင်းသည် ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များကို ဖော်ပြရန် ပါဝလုလိုချင်သော အခြေခံအုတ်မြစ်ဖြစ်သည်။ အခန်း ၁၄ တွင် ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များဆွေးနွေးရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းတစ်ခုကို တွေ့ရှိရသည်—ဘာသာစကားလက်ဆောင်နှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်များကို အသင်းတော်တွင် အလွဲသုံးစားလုပ်ခြင်းဖြစ်သည်။

12:1–11. Many Gifts but One Spirit. Chapter 12 is part of the larger section that stretches from 11:2 to 14:40 and deals with issues connected to the church at worship. The specific issue in chapters 12–14 revolves around the proper use of spiritual gifts. Here Paul sets the stage by describing the role of the various gifts within the church (12:1–31a). This chapter is followed by the famous passage on love (chap. 13). The subject of love is actually the fundamental basis on which Paul wanted the use of spiritual gifts to be expressed. It is in chapter 14 that we discover one of the reasons for the entire discussion of spiritual gifts: the abuse of the gifts of tongues and prophecy in church.

 

၁၂:၁ ၏ ပထမစကားလုံးများသည် အကြောင်းအရာအသစ်တစ်ခု မိတ်ဆက်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (အပိုဒ် ၇:၁၊ ၇:၂၅၊ ၈:၁၊ ၁၆:၁၊ ၁၂ နှို့)။ သမ္မာကျမ်းစာအများစုတွင် ဂရိစကားလုံး pneumatikōn ကို “ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များ” ဟု ဘာသာပြန်သော်လည်း၊ “ဝိညာဉ်ရေးရာလူများ” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ အခန်းတွင် ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များကို ဆွေးနွေးထားသော်လည်း၊ ပါဝလု၏နောက်ဆုံးစိုးရိမ်မှုမှာ ကိုယ်တိုင်ကို “ဝိညာဉ်ရေးရာသူ” ဟု ယူဆသူများဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄:၃၇ နှို့)။ အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပိုမိုမြင့်မားသော ဝိညာဉ်ရေးရာအဆင့်အတန်းရှိသည်ဟု ကိုယ်က claim လုပ်သူများရှိခြင်းသည် အန္တရာယ်ရှိပြီး အချို့ကိစ္စများတွင် အမှန်တကယ်ဖြစ်နေသည်။ ထိုကဲ့သို့သော စိတ်ထားကို ပါဝလုငြင်းပယ်ပြီး အောက်လက်ဆောင်ဟု ယူဆခံရသူများသည် မည်သူမဆို လိုအပ်ပြီး တန်ဖိုးရှိကြောင်း ရှင်းပြခဲ့သည် (၁၂:၂၂)။

The first words of 12:1 signal the introduction of a new topic (cf. 7:1; 7:25; 8:1; 16:1, 12). While most Bibles prefer to translate the Greek word pneumatikōn as “spiritual gifts,” it is possible to translate the term as “spiritual persons.” While spiritual gifts are discussed in the chapter, Paul’s ultimate concern was with the individuals who regarded themselves as “spiritual” (cf. 14:37). There was a danger—and in some cases a reality—of people claiming that they had a higher spiritual status within the community, which created disparity among the believers. Paul rejected this kind of mentality and explained that those who supposedly had inferior gifts were just as needed and valuable as anyone else (12:22).

 

အပိုဒ် ၂-၃ တွင် ပါဝလုသည် ဝိညာဉ်တော်၏ ပထမလက်ဆောင်မှာ “ယေရှုသည် သခင်ဖြစ်တော်မူသည်” ဟူသော ယုံကြည်ခြင်းဝန်ခံချက်ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးသည်။ ဤဝန်ခံချက်သည် ဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း၏ ရှင်းလင်းသောအမှတ်အသားဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ပြောဆိုသူများနှင့် မပြောဆိုသူများကို ခွဲခြားသော အခြေခံစည်းစည်းလူးလူးဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်ဖြင့် စတင်သည်။ အခြေခံဆုံးဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်မှာ ယေရှု၌ ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤလက်ဆောင်သည် ခရစ်ယာန်များကို ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများနှင့် ခွဲခြားပြီး ခရစ်ယာန်စည်းစည်းညီညီဖြစ်ခြင်း၏ အခြေခံဖြစ်သည်။

In vv. 2–3, Paul emphasizes that the first gift of the Spirit is the confession of faith that “Jesus is Lord.” This confession is a clear mark of the presence and activity of the Spirit. It constitutes a fundamental point of unity that distinguishes those who speak by the Spirit from those who do not. Faith begins with the gift of the Spirit. The most basic gift of the Spirit is faith in Jesus. This gift sets Christians apart from non-Christians and is the basis of Christian unity.

 

ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ကွဲပြားခြင်းရှိပြီး ၎င်းကို အဖွဲ့ဝင်များရရှိသော ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များနှင့် အမှုတော်များတွင် ထင်ရှားစွာ ပြသသည်။ ပါဝလုသည် ဤကွဲပြားခြင်းအလယ်တွင် စည်းစည်းညီညီဖြစ်ရန် ရှာဖွေခဲ့သည်။ “စည်းစည်းညီညီ” ဟူသောစကားသည် ကွဲပြားခြင်းကို အလေးပေးသည်။ လက်ဆောင်များသည် ကွဲပြားသော်လည်း၊ လက်ဆောင်ရရှိသူများသည် လက်ဆောင်ပေးသူတစ်ပါးတည်းဖြစ်သော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို အသိအမှတ်ပြုကြသည် (အပိုဒ် ၄)။ ထိုဝိညာဉ်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့ စည်းစည်းညီညီရှိကြသည်။ ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များကို မီးမောင်းထိုးပြရင်း ဘုရားသခင်နှင့် သခင်တို့၏လုပ်ဆောင်ချက်များကို ပါဝလုလျစ်လျူရှုခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ဘုရားသခင်၏အဖွဲ့ဝင်တိုင်းကို ဖော်ပြခဲ့သည်— “ထိုတူညီသော ဝိညာဉ်တော်” (အပိုဒ် ၄)၊ “ထိုတူညီသော သခင်” ဆ ၅) ဖြစ်တော်မူသော ယေရှုခရစ်၊ သားတော်၊ နှင့် “ထိုတူညီသော ဘုရားသခင်” (အပိုဒ် ၆) ဖြစ်တော်မူသော ခမည်းတော်။ သို့သော် အစီအစဉ်မှာ ခမည်းတော်-သားတော်-ဝိညာဉ်တော် မဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်တော်-သားတော်-ခမည်းတော် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏တစ်ပါးတည်းဖြစ်ခြင်းနှင့်အတူတူ၊ ယုံကြည်သူများသည် လက်ဆောင်၊ အမှုတော်၊ လုပ်ဆောင်ချက်များ၏ ကွဲပြားခြင်းအလယ်တွင် စည်းစည်းညီညီရှိနိုင်သည်။ ဤကွဲပြားသော လက်ဆောင်၊ အမှုတော်၊ လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးသည် သုံးပါးတစ်ဆူဘုရားထံမှ ဖြစ်ပြီး အသင်းတော်၏စည်းစည်းညီညီကို ခိုင်ခံ့စေသည်။ ပါဝလုသည် ဉာဏ်ပညာ၊ အသိပညာ၊ ယုံကြည်ခြင်းကို ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များအဖြစ် စာရင်းပြုစုခြင်းသည် အဖွဲ့ဝင်အချို့သာလျှင် ထိုလက်ဆောင်များကို ရရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ (၁:၅၊ ၂-၃၊ ၂:၅)။ ဤသို့ဆိုလျှင် အချို့အဖွဲ့ဝင်များတွင် ဉာဏ်ပညာနှင့် အသိပညာတွင် အထူးလက်ဆောင်ရှိသည်၊ အထူးသဖြင့် “စကား” သို့မဟုတ် “သတင်းစကား” (logos) တွင်၊ အချို့တွင် အထူးယုံကြည်ခြင်းလက်ဆောင်ရှိသည်၊ အထူးသဖြင့် အနာအဆာပျောက်ကင်းခြင်း၊ အံ့ဖွယ်အမှုများ၊ ပရောဖက်ပြုခြင်းတွင် ထင်ရှားစွာ၊ အချို့တွင် ဘာသာစကားများနှင့် ထိုဘာသာစကားများကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ အထူးလက်ဆောင်ရှိသည်ဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

Within the Christian community there is diversity, which is manifested not only in the different spiritual gifts the members have received but also in the ministries and activities. Paul sought unity amid this diversity. The word “unity” presupposes diversity. Gifts are diverse, but the recipients of those gifts recognize the Holy Spirit as the sole Giver of the gifts (v. 4). In Him we are united. While highlighting the gifts of the Spirit, Paul did not ignore the functions of God and the Lord. He mentions each member of the Godhead: “the same Spirit” (v. 4); “the same Lord,” that is, Jesus Christ, the Son (v. 5); and “the same God”—in this case a reference to the Father (v. 6). The order, however, is not Father-Son-Spirit, but Spirit-Son-Father. In the same way that the Godhead is one, so believers can experience unity in the midst of a diversity of gifts, ministries, and activities. All these diverse gifts, ministries, and activities are from the Triune God and strengthen the unity of the church. Paul’s listing of knowledge, wisdom, and faith as being spiritual gifts does not imply that only some members have access to these gifts. Clearly these are important for all members (1:5, 2–3; 2:5). If this is the case, he would be saying that some members have special gifts in wisdom and knowledge, particularly in “word” or “message” (logos), and that some have special gifts of faith, particularly as it is manifested in healing, miracles, and prophecy, and that some have special gifts regarding tongues and their interpretation.

 

ပါဝလုသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်များသည် အသင်းတော်တစ်ခုလုံး၏ အကျိုးအတွက် ပေးထားခြင်းဖြစ်ကြောင်း ရှင်းပြသည် (၁၂:၇)။ အပိုဒ် ၈-၁၀ တွင် ဝိညာဉ်တော်၏လက်ဆောင်အချို့ကို စာရင်းပြုစုထားပြီး အပိုဒ် ၂၈ တွင် ထိုလက်ဆောင်များ ထင်ရှားသော အမှုတော်များကို စာရင်းပြုစုထားသည်။ ဤနေရာတွင် ဖော်ပြထားသော ဉာဏ်ပညာစကား သို့မဟုတ် သတင်းစကား (အပိုဒ် ၈) သည် ကမ္ဘာ့ဉာဏ်ပညာမဟုတ် (၁:၁၇–၂:၁၆) ဖြစ်ဘဲ ဝိညာဉ်တော်၏ဉာဏ်ပညာဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ကောရိန်အချို့ တန်ဖိုးထားသော လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်သော လူ့ဉာဏ်ပညာကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခဲ့သော ခရစ်တော်သတင်းစကားကို ဘုရားသခင်၏စစ်မှန်သော ဉာဏ်ပညာအဖြစ် ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည် (၁:၂၄၊ ၃၀၊ ၂:၇)။ သုတ္တံကျမ်းစာတွင် ဉာဏ်ပညာသည် အသိပညာနှင့် နားလည်ခြင်းကို ဘဝတွင် ဖြောင့်မတ်စွာ အသုံးချခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဤနေရာတွင် ပါဝလုသည် ဤဖြောင့်မတ်သော အသုံးချခြင်း (ဉာဏ်ပညာ) ကို ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်အသေခံခြင်း၏ အသိပညာနှင့် နားလည်ခြင်းဖြင့် လမ်းညွှန်သင့်ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့သိသည်နှင့် ယုံကြည်သည်များသည် ကျွန်ုပ်တို့ပြုသည်နှင့် ပြုပုံတွင် အမှန်တကယ် ထင်ရှားရမည်ဖြစ်သည်။ အသိပညာစကား သို့မဟုတ် သတင်းစကား (၁၂:၈) ကို ဉာဏ်ပညာစကား သို့မဟုတ် သတင်းစကားကို အသိပေးရန် နားလည်သင့်သည်။

Paul explains that the gifts of the Holy Spirit are given for the benefit of the entire church (12:7). In vv. 8–10, he provides a list of some of the gifts of the Spirit while in v. 28 he provides a list of the various ministries in which these gifts are manifest. The word or message of wisdom (v. 8) referred to here is not of the world (1:17–2:16) but of the Spirit. It does not refer to an esoteric kind of human wisdom that some of the Corinthians valued but rather to the message of Christ crucified as the true wisdom of God (1:24, 30; 2:7). In the OT book of Proverbs, wisdom refers to the righteous application of knowledge and understanding to one’s life. Here Paul clarifies that this righteous application (wisdom) should be guided by the knowledge and understanding of Christ’s crucifixion. In other words, what we know and believe should find real manifestation in what we do and how we do it. The word or message of knowledge (12:8) should be understood as informing the word or message of wisdom.

 

ပါဝလုဖော်ပြသော ယုံကြည်ခြင်း (အပိုဒ် ၉) သည် လူတိုင်းရရှိသော ယုံကြည်ခြင်းမဟုတ်သောကြောင့်၊ ၎င်းသည် အံ့ဖွယ်အမှုများနှင့် ဆက်စပ်သော အထူးအံ့ဖွယ်ယုံကြည်ခြင်း—တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော ယုံကြည်ခြင်းမျိုး (၁၃:၂) ကို ရည်ညွှန်းရမည်။ အနာပျောက်ကင်းခြင်းလက်ဆောင်များ (၁၂:၉) သည် ယေရှုနှင့် တမန်တော်များ၏ အမှုတော်များတွင် ထင်ရှားခဲ့သည်။ ဤလက်ဆောင်သည် လူတိုင်းကို အချိန်မရွေး ပျောက်ကင်းစေနိုင်ခြင်းမဟုတ်ပေ။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်သည် သူ၏အနာပျောက်ကင်းစေနိုင်သော တန်ခိုးကို လူတစ်ဦးအား ကိရိယာအဖြစ် အသုံးပြုသော တိကျသောအခါ ပေးသောလက်ဆောင်ဖြစ်သည်။ အံ့ဖွယ်အမှုများ (အပိုဒ် ၁၀) သည် အနာပျောက်ကင်းခြင်းအပြင် အခြားအံ့ဖွယ်လုပ်ဆောင်ချက်အားလုံးကို ပါဝင်နိုင်သည်။

Since the faith (v. 9) Paul mentions is not the faith given to everyone, it must refer to a special manifestation of supernatural faith connected to miracles—the kind that can move mountains (13:2). Gifts of healings (12:9) were manifested in the ministries of Jesus and the apostles. This gift does not enable a person to heal everyone at any given time. It is a gift that is given in a specific instance when God uses someone as an instrument through which His healing power is manifest. Miracles (v. 10) may include all other kinds of supernatural activities beyond the healing of the sick.

 

ပရောဖက်ပြုခြင်း အမှုတော် (အပိုဒ် ၁၀) သည် ဘုရားသခင်က သူ၏ပရောဖက်များမှတစ်ဆင့် သူ၏လူမျိုးအတွက် ပေးသနားတော်မူသော ကြေညာချက်ဖြစ်သည်။ ဤအမှုတော်တွင် အနာဂတ်အဖြစ်အပျက်များကို ဖော်ပြခြင်း (“အနာဂတ်ဟောကြားခြင်း”) ပါဝင်နိုင်သော်လည်း အဓိကအားဖြင့် လက်ရှိအချိန်အတွက် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ကြေညာခြင်း (“လက်ရှိဟောကြားခြင်း”) ပင်ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်တွင် ပရောဖက်ပြုခြင်းသည် ရှင်ပေါလုဆုတောင်းလိုသော လူတိုင်းရရှိနိုင်သည့် အမှုတော်တစ်ခုဖြစ်သည် (၁၄:၁)။

The gift of prophecy (v. 10) is a declaration from God that is given to His prophets for His people. While this can at times include the disclosure of future events (i.e., “foretelling”), it is primarily a proclamation of God’s will for the present (i.e., “forth-Telling”). In the Christian church, prophecy was a gift that Paul wished all could have (14:1).

 

ဝိညာဉ်ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း (၁၂:၁၀) ကို အတိအကျဘာသာပြန်လျှင် “ဝိညာဉ်များကို ခွဲခြားသိမြင်ခြင်း” ဟု ဆိုသည်။ ဤအမှုတော်သည် ဝိညာဉ်များသည် ဘုရားသခင်ထံမှ လာခြင်းဟုတ်မဟုတ် စစ်ဆေးပြီး၊ အထူးသဖြင့် ပရောဖက်ပြုချက်များကို အကဲဖြတ်ရာတွင် အသုံးပြုသည် (ကိုးကား ၁ယောဟန် ၄:၁-၃)။ ဤအမှုတော်သည် စာရင်းတွင် ပရောဖက်ပြုခြင်းနောက်တွင် ချက်ချင်းလိုကှယ်သည်။ လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်း (၁ကော ၁၂:၁၀) သည် အငြင်းပွားဖွယ်ရာ အမှုတော်တစ်ခုဖြစ်ခဲ့သည်နှင့် ယနေ့တိုင်လည်း ဖြစ်နေဆဲဖြစ်သည်။ ကောရိန်သုမြို့သားအချို့၏ အကြိုက်ဆုံး အမှုတော်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်ပင် ရှင်ပေါလုက ဤအမှုတော်ကို စာရင်းအောက်ဆုံးနီးပါး ထားရှိခခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုက လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်း၏ အဖော်ဖြစ်သော ဘာသာပြန်ခြင်း (အပိုဒ် ၁၀) ကို ဘယ်တော့မှ မေ့မခဲ့ပါ။ လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းသည် နားမလည်နိုင်သောကြောင့် ဘာသာပြန်ခြင်းကို ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းနှင့် ဆင်တူနိုင်သည်။ ၎င်းသည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က လှုံ့ဆော်ပေးသော ပြောဆိုခြင်းအမှုတော်ဖြစ်ပြီး လျှာဖြင့်ပြောဆိုသူအား သို့မဟုတ် အခြားသူတစ်ဦးအား ပေးနိုင်သည်။ ရှင်ပေါလုက ကောရိန်သုမြို့သားများအား အမျိုးမျိုးသော အမှုတော်များအားလုံးကို တစ်ဦးတည်းသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သာ ခွဲဝေပေးတော်မူကြောင်း သတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁)။

 

The discerning or distinguishing of spirits (12:10) is literally “discernments of spirits.” This gift tests whether spirits are from God, and at the same time it is used particularly in judging prophecies (cf. 1 John 4:1–3). This gift immediately follows prophecy in the order of gifts listed. The gift of tongues (1 Cor. 12:10) was and is controversial. It was the favorite gift among some of the Corinthians. It is likely for this reason that Paul lists it near the bottom. Paul never forgot to mention its companion, that is, interpretation (v. 10). This is given because of the unintelligibility of the tongues. It could be something like translation. It is a Spirit-inspired gift of utterance, and it may be given either to the tongues speaker or to another. Paul concludes by reminding the Corinthians that one and the same Spirit is in charge of all the diversities of gifts (v. 11).

 

၁၂:၁၂-၃၁။ အသင်းတော်နှင့် ခန္ဓာကိုယ်နှဲ့ယှဉ်ချက်။ သူ၏အချက်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစေရန် ရှင်ပေါလုက အသင်းတော်ကို လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ခဲ့သည်။ အဖွဲ့ဝင်များစွာရှိသော်လည်း ကွဲပြားမှုထဲတွင် တစ်ခုတည်းဖြစ်သော ခရစ်တော်၏ခန္ဓာကိုယ်ကို ကိုယ်စားပြုသည်။ အသင်းတော်တွင် အဖွဲ့ဝင်များစွာရှိသော်လည်း အားလုံးသည် ခရစ်တော်၏တစ်ခုတည်းသော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ခန္ဓာကိုယ်သည် မျက်စိတစ်ခုတည်းသာ မလိုအပ်ဘဲ နားနှင့်နှာခေါင်းလည်း လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်က လူ့ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖန်ဆင်းတော်မူရာတွင် ဤကွဲပြားသော အင်္ဂါအားလုံး လိုအပ်အောင် ဖန်ဆင်းထားသည်။ ကွဲပြားမှုမရှိလျှင် ခန္ဓာကိုယ်ဟူ၍ မရှိတော့ဘဲ မျက်စိတစ်ခု၊ နားတစ်ခု၊ နှာခေါင်းတစ်ခု သို့မဟုတ် ခြေတစ်ချောင်းသာ ဖြစ်သွားလိမ့်မည်။

12:12–31. The Church and the Analogy of the Body. In order to make his point clearer, Paul uses an analogy that compares the church to a human body with many parts representing unity in diversity. Although the church has many members, they all constitute the one body of Christ. The body does not need only eyes but also ears and a nose. God created the human body in such a way that all these different organs are needed. If there were no diversity, there would be no body. Otherwise, it would just be an eye, an ear, a nose, or a foot.

 

လူ့ခန္ဓာကိုယ်တွင် အဖွဲ့ဝင်များစွာ ပူးပေါင်းဆောင်ရွက်၍ ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး၏ အကျိုးကို ရှေးရှုရသကဲ့သို့၊ အသင်းတော်သည်လည်း ကွဲပြားသော အဖွဲ့ဝင်များဖြင့် ဖွဲ့စည်းထားပြီး ကမ္ဘာပေါ်တွင် ခရစ်တော်ကို ကိုယ်စားပြုရန် အတူတကွ ဆောင်ရွက်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည်။ အသင်းတော်သည် ကျား၊ မ၊ လူမှုအဆင့်အတန်း၊ အတန်းအစား၊ လူမျိုးစုအရ နယ်နိမိတ်များကို ကျော်လွန်သည်။ ယောက်ျား၊ မိန်းမ၊ ချမ်းသာ၊ ဆင်းရဲ၊ ကျွန်၊ လွတ်လပ်သူ၊ ယုဒ၊ တပါးအမျိုးး (အပိုဒ် ၁၂-၁၃၊ ကိုးကား ဂလာတိ ၃:၂၈-၂၉) အားလုံးပါဝင်သည်။ ဤကွဲပြားမှုထဲတွင် တစ်ခုတည်းဖြစ်ခြင်းဖြင့်သာ ခရစ်တော်ကို ကမ္ဘာတွင် အပြည့်အဝ ကိုယ်စားပြုနိုင်မည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်၏ခန္ဓာကိုယ်ဝင်တစ်ဦးသည် အခြားဝင်တစ်ဦးအား “နင်မလိုအပ်ဘူး” ဟု ဘယ်တော့မှ မပြောသင့်ပါ (အပိုဒ် ၂၁)။ သူ၏အချက်ကို ပိုမိုထင်ရှားစေရန် ရှင်ပေါလုက များသောအားဖြင့် အားနည်းသည်ဟု ထင်မှတ်ခံရသော ခန္ဓာကိုယ်အစိတ်အပိုင်းများ (အပိုဒ် ၂၂)၊ ဂုဏ်မရှိဟု ယူဆခံရသော အစိတ်အပိုင်းများ၊ ပြသမထိုက်ဟု ယူဆခံရသော အစိတ်အပိုင်းများ (အပိုဒ် ၂၃) ၏ အဖိုးတန်မှုကို အလေးပေးပြောဆိုခဲ့သည်။ လူတိုင်းလိုအပ်ပြီး အားလုံးသည် တစ်ခုတည်းသော ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ဆက်စပ်နေသောကြောင့် အသင်းအဖွဲ့အတွင်း ခွဲထွက်မှု မရှိသင့်ပါ။

In the same way that the human body has many individual parts that work together for the overall good of the body, so the church is made up of different members who are called to work together to represent Christ in the world. The church crosses boundaries of gender, social status, class, and ethnic origins: men and women, rich and poor, slave and free, Jews and Gentiles (vv. 12–13; cf. Gal. 3:28–29). It is only in this oneness in diversity that Christ can be fully represented to the world. So, no member of the body of Christ should ever say to another member that he or she is not needed (v. 21). To make his point, Paul focused on how valuable those parts of the body are that are often thought to be weaker (v. 22), less honorable, and unpresentable (v. 23). Everyone is necessary and, since we are all connected together as one body, there should be no divisions in the community.

 

ကောရိန်သုမြို့သားများ အထူးခြားဆုံး၊ ကိုယ်ကျိုးရှာဆုံး၊ ဂုဏ်အရှိဆုံးဟု ထင်မှတ်ထားသော အမှုတော်များကို လိုက်စားရင်း မပျောက်ဆုံးစေရန် ရှင်ပေါလုက အလွန်ထူးကဲသော လမ်းတစ်ခုရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ ဂရိစာသားအတိုင်း ဘာသာပြန်လျှင် “အကောင်းဆုံးသော လမ်း” ဟု ဆိုနိုင်သည် (အပိုဒ် ၃၁)။ သူစဉ်းစားထားသည်မှာ အသင်းတော်ကို သက်သာစေရန်၊ အားပေးရန်၊ တည်ဆောက်ရန် လုပ်ဆောင်သော အမှုတော်များဖြစ်သည်။ ထိုအမှုတော်များ၏ အခြေခံမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အမှုတော်တစ်ခုမျှသာ မဟုတ်၊ အမှုတော်အားလုံး၏ အဆုံးစွန်သော ရည်ရွယ်ချက်သို့ ရောက်စေသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ ထိုသန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်ဆီသို့ ရှင်ပေါလု နောက်တွင် ဦးတည်သွားခဲ့သည်။

To prevent the Corinthians from getting caught up in the pursuit of the gifts they believed were the most spectacular, personally gratifying, and bestowed on them the greatest honor, Paul told them that there is a more excellent way. Indeed, as the Greek can and has been rendered, it is the most excellent way (v. 31). He had in mind those gifts that work to comfort, encourage, and edify the body of Christ. And the basis of all those gifts is love. Love is not one gift among many. It is the means through which all of the gifts reach their ultimate purpose. And it is to this gift of the Spirit that Paul next turns his attention.

 

အခန်းကြီး - ၁၃

၁၃:၁-၁၃။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ - အကောင်းဆုံးသောလမ်း။ ရှင်ပေါလု၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအကြောင်း ဟောပြောချက်သည် ဘေးချိတ်ပြောခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဝိညာဉ်ရေးအမှုတော်များဆွေးနွေးရာတွင် အရေးပါသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ အခြားသူများအပေါ် စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ (သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်၊ ရောမ ၅:၅၊ ဂလာတိ ၅:၂၂) သည် ကောရိန်သုမြို့သားများ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာသော ဝိညာဉ်ရေးရာလိုက်စားမှုကို အစားထိုးရန် အလွန်လိုအပ်နေသောအရာဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုက ကောရိန်သုမြို့သားများ အလေးထားသော လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်း၊ ဉာဏ်အလင်း၊ ပရောဖက်ပြုခြင်း အမှုတော်များသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာမရှိလျှင် အသုံးမဝင်ကြောင်း စတင်ပြောဆိုခဲ့သည် (၁ကော ၁၃:၁-၃)။ ချစ်ခြင်းမရှိလျှင် လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းသည် ကြေးတီးခတ်သံသာဖြစ်ပြီး ဆူညံသံသက်သက်သာ ဖြစ်သည်။ ပရောဖက်ပြုခြင်းနှင့် လျှို့ဝှက်ချက်အားလုံး၊ ဉာဏ်အလင်အားလုံးကို နားလည်နိုင်သော ဉာဏ်အလင်းလည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂)။ ထိုသို့သော ဗျာဒိတ်ဉာဏ်အလင်းသည် အရေးကြီးသော်လည်း ချစ်ခြင်းမရှိလျှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော အချက်အလက်သာဖြစ်သည် (ကိုးကား ၈:၁-၃)။ ဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်တော်မူသောကြောင့် (၁ယောဟန် ၄:၈၊ ၁၆) ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှတစ်ဆင့်သာ ဘုရားသခင်ကို အပြည့်အဝ သိနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် တောင်များကို ရွှေ့ပြောင်းနိုင်သော အံ့ဖွယ်ယုံကြည်ခြင်းထက်ပင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် သာလွန်သည်။ ချစ်ခြင်းမရှိလျှင် ဘုရားသခင်ကို မသိနိုင်၊ ဘုရားသခင်မရှိလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘာမျှမဟုတ်ပေ (၁ကော ၁၃:၂)။

13:1–13. Love: The More Excellent Way. Paul’s discourse about love is not a digression. It plays a critical role in the discussion about spiritual gifts. Genuine love for others, which is a gift of the Spirit (Rom. 5:5; Gal. 5:22), was what the Corinthians desperately needed to replace their tendency toward self-centered spirituality. Paul begins by noting that the gifts of tongues, knowledge, and prophecy, which the Corinthians highly valued, are useless if they are devoid of love (1 Cor. 13:1–3). Without love, speaking in tongues is no better than a clanking chunk of brass; it is just noise. The same is true of the gift of prophecy and the ability to comprehend all mysteries and all knowledge (v. 2). As important as that kind of revealed knowledge can be, without love it is just meaningless information (cf. 8:1–3). Since God is love (cf. 1 John 4:8, 16), He can be fully known only through love. For this reason, love is even greater than the supernatural faith that can move mountains. Without love we cannot know God, and without God we are nothing (1 Cor. 13:2).

 

အပိုဒ် ၃ သည် ပထမတွေ့ချိန်တွင် အံ့ဩစရာဖြစ်နိုင်သည်။ ဆင်းရဲသားများကို ကူညီခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်းသည် အခြားသူများအတွက် ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းဟု ထင်ရသော်လည်း အမြဲတမ်း ထိုသို့မဟုတ်ပေ။ ပြင်ပလုပ်ရပ်များ၊ မည်မျှ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဖြစ်စေ လူ့စိတ်နှလုံး၏ စစ်မှန်သော ရည်ရွယ်ချက်ကို အမြဲ ဖော်ပြတတ်သည် မဟုတ်ပေ။ ယေရှုကိုယ်တိုင် မကြာခဏ ထောက်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ဘာသာရေးဆိုင်ရာ လုပ်ရပ်များကို ကိုယ်ဂုဏ်အတွက် လုပ်တတ်သည် (မဿဲ ၆:၁)။ ရှင်ပေါလု၏ အချက်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်ကျိုးစွန့်ခြင်းပါဝင်သော လုပ်ရပ်များပင်လျှင် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် မလှုံ့ဆော်ပါက အဓိပ္ပာယ်မရှိဟု ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။

Verse 3 may seem surprising at first because providing for the poor and submitting to affliction appear to be examples of self-sacrifice for the sake of others. Such things, however, are not always what they appear to be. Outward actions, no matter how impressive, do not always reveal the true motivations of the human heart. As Jesus often noted, religious behavior can often be done for one’s own glory (cf. Matt. 6:1). This appears to be Paul’s point as well. He is saying that even acts involving self-sacrifice are meaningless if they are not motivated out of love.

 

အပိုဒ် ၄-၈ခ တွင် ရှင်ပေါလုက ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ သဘောသဘာဝကို ရှင်းပြသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟူသည် မည်သည်ဖြစ်သည်၊ မည်သည်မဟုတ်သည်ကို ဖော်ပြသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ သဘောကို နာမဝိသေသနများဖြင့် မဖော်ပြဘဲ ကြိယာ ၁၆ မျိုးဖြင့် ဖော်ပြသည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် လုပ်ဆောင်မှုဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ အနုတ်လက္ခဏာ သို့မဟုတ် ဖျက်ဆီးတတ်သော ကြိယာ ၉ ခုနှင့် အပေါင်းလက္ခဏာ သို့မဟုတ် တည်ဆောက်တတ်သော ကြိယာ ၇ ခု ရှိသည်။

In vv. 4–8a, Paul explains the nature of love—what love is and what it is not. In describing love, Paul does not use adjectives to define the nature of love. He uses sixteen different verbs because love involves action; love is something we do. There are nine verbs with a negative or destructive value and seven with a positive or constructive value:

အပေါင်းလက္ခဏာ ဂုဏ်ရည်များ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် စိတ်ရှည်သည်း (အပိုဒ် ၄) ကြင်နာတတ်သည် (အပိုဒ် ၄) သမ္မာတရားကို ဝမ်းမြောက်သည် (အပိုဒ် ၆) အရာအားလုံးကို အကာအကွယ်ပေး သို့မဟုတ် ခံနိုင်ရည်ရှိသည် (အပိုဒ် ၇) အရာအားလုံးကို ယုံကြည် သို့မဟုတ် အမြဲယုံကြည်သည် (အပိုဒ် ၇) အရာအားလုံးကို မျှော်လင့်သည် (အပိုဒ် ၇) အရာအားလုံးကို ခံနိုင်ရည်ရှိ သို့မဟုတ် အမြဲခံယူသည် (အပိုဒ် ၈) အနုတ်လက္ခဏာ ဂုဏ်ရည်များ မနာလိုပါ (အပိုဒ် ၄) အင်တုံမပြ မဂုဏ်မယူပါ (အပိုဒ် ၄) မာနမထောင်ပါ (အပိုဒ် ၄) ရိုင်းစိုင်းမှု သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာမထိခိုက်စေပါ (အပိုဒ် ၅) ကိုယ်ကျိုးမရှာပါ (အပိုဒ် ၅) လွယ်လွယ်ဒေါသမထွက်ပါ (အပိုဒ် ၅) အမှားများကို မှတ်တမ်းမတင်၊ ဆိုးသွမ်းမှုကို မတွေးတောပါ (အပိုဒ် ၅) ဒုစရိုက်ကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းမရှိပါ (အပိုဒ် ၆) ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဘယ်တော့မှ မပျက်စီးပါ (အပိုဒ် ၈) Positive Qualities

Negative Qualities

Love is patient (v. 4) Love is kind (v. 4) Love rejoices in the truth (v. 6) Love endures/protects all things (v. 7) Love believes all things, or always trusts (v. 7) Love hopes all things (v. 7) Love endures all things, or always perseveres (v. 8)

Love does not envy (v. 4) Love does not boast (v. 4) Love is not arrogant (v. 4) Love is not rude/disrespectful (v. 5) Love is not self-seeking (v. 5) Love is not easily angered (v. 5) Love does not keep a record of wrongs and thinks no evil (v. 5) Love does not delight in evil (v. 6) Love never fails (v. 8)

 

ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အခြားသူများအပေါ် စိတ်ရှည်သည်းခံပြီး ချက်ချင်းကြင်နာတတ်သည် (အပိုဒ် ၄)။ နောက်ကြိယာ ၈ ခုသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟူသည် မည်သည်မဟုတ်ကို ဖော်ပြသည်။ မနာလိုခြင်း (zēloō၊ အပိုဒ် ၄) ကို အနုတ်လက္ခဏာအနေဖြင့် အခြားသူ၏အောင်မြင်မှုကြောင့် မနာလိုခြင်းကို ဆိုလိုပြီး ကောရိန်သုမြို့သားများ၏ ခွဲထွက်မှုနှင့် ရန်တွေမှုကို နောက်ကွယ်တွင် ရှိနေသော မနာလိုခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အပေါင်းလက္ခဏာအနေဖြင့်မူ တစ်စုံတစ်ရာကို “စိတ်အားထက်သန်စွာ တောင့်တခြင်း” ဟု ဆိုနိုင်သည် (ကိုးကား ၁၂:၃၁၊ ၁၄:၁၊ ၃၉)။ ကောရိန်သုမြို့သားများ၏ ဝိညာဉ်ရေးအမှုတော်များကို တောင့်တမှုက အခြားသူများကို မနာလိုစေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

Love involves a patient response to others and is kind in its immediate response (v. 4). The following eight verbs express what love is not. The Greek word for envy (zēloō; v. 4) can be used in either a negative or positive sense. Negatively, it can refer to feelings of jealousy because of another’s achievements. It was this sort of envy that was behind the division and strife among the Corinthians. It can be used in a positive sense to refer to an “earnest desire” for something (cf. 12:31; 14:1, 39). The desire the Corinthians had for spiritual gifts (14:12) may have led to the envy they had of others.

 

ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အင်တုံမပြ၊ ကိုယ့်ကိုယ်ကို ဂုဏ်မယူပါ။ အတိအကျဆိုရလျှင် “အင်တုံသဖွယ် ပြုမူခြင်း” သို့မဟုတ် “လေပြေလည်ချီးမွမ်းသူ” မဖြစ်ပါ။ ထိုသို့သော လက္ခဏာရှိသူများသည် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အာရုံစိုက်စေလိုသည်။ ရှင်ပေါလုက ကောရိန်သုမြို့သားအချို့၏ အင်တုံပြောဆိုမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အင်တုံပြောဆိုခြင်းနှင့် နီးစပ်သော မာန်ထောင်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖောင်းပွခြင်း (အပိုဒ် ၄) ကို ရှင်ပေါလုဆန့်ကျင်သော ကောရိန်သုမြို့သားများကို ဖော်ပြရာတွင် သုံးခဲ့သည် (၄:၆၊ ၁၈-၁၉၊ ၅:၂၊ ၈:၁)။

Love does not boast or parade itself. It literally means to “behave as a braggart,” or to “be a windbag.” People with such characteristics desire to call attention to themselves. Paul may have been alluding to the boastful mentality that seems to have characterized some of the Corinthians. Closely related to boasting is the idea of being puffed up or arrogant (v. 4). The Corinthians who stood against Paul were described as being proud or puffed up (4:6, 18–19; 5:2; 8:1).

 

ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ရိုင်းစိုင်းစွာ သို့မဟုတ် ဂုဏ်သိက္ခာမထိခိုက်စေသော ပြုမူမှု မရှိပါ (အပိုဒ် ၅)။ ဂရိကြိယာ aschēmoneō သည် ယေဘုယျအားဖြင့် ရှက်ဖွယ်ပြုမူမှုကို ဆိုလိုရုံသာမက လိင်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်လည်း ပါနိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရှင်ပေါလုက အသင်းပွဲတွင် အမျိုးသမီးများ၏ ရှက်ဖွယ်ပြုမူမှု၊ ထမင်းစားပွဲပွဲဆိုင်ရာ ရှက်ဖွယ်ပြုမူမှု (အခန်း ၁၁) နှင့် ယုံကြည်သူအချို့၏ အကျင့်ပျက်မှု (၅:၁-၂၊ ၆:၁၅) ကို စိတ်ထဲထားနိုင်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ကိုယ်ကျိုးမရှာပါ (၁၃:၅)။ ကောရိန်သုမြို့သားများ၏ အမှားတစ်ခုကို ရှင်ပေါလုက ထပ်မံထောက်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ကိုယ်အကျိုး၊ ကိုယ်တရား၊ ကိုယ်ဂုဏ်ထူးကို အခြားသူများထက် ဦးစားမပေးပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် အိမ်နီးချင်း သို့မဟုတ် ရန်သူ၏ အကျိုးကို ရှေးရှုသည်။ ထို့ကြောင့် အခြားသူများကြောင့် လွယ်လွယ်ဒေါသမထွက်၊ ဆိုးယုတ်မှုကို မတွေးတောပါ။ logizomai ကြိယာသည် “တွက်ချက်သည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ခံစားခဲ့ရသော အမှားများကို မှတ်တမ်းမတင်ဘဲ လက်စားချေရန် ရည်ရွယ်ခြင်း မရှိပါ။

Love does not behave rudely or dishonorably (v. 5). The Greek verb aschēmoneō may not only refer to shameful behavior in general but it may also have sexual overtones. If it does, Paul may not only have had in mind the shameful behavior of the women in worship and of the church in connection to the celebration of the Lord’s Supper (chap. 11) but also the immoral behavior of some of the believers in Corinth (cf. 5:1–2; 6:15). Love is also not self-seeking (13:5). Paul identified yet another one of the faults of the Corinthians. Love does not put its own interests above that of others, whether it is for self-gain, self-justification, or self-worth. To the contrary, it seeks the good of others, neighbor or enemy alike. Accordingly, it is not provoked (v. 5) easily to anger by others, nor does it think evil. The word logizomai literally means to “reckon.” In other words, love does not keep a record of the wrongs it has experienced with the goal of inflicting vengeance in return.

 

အပိုဒ် ၆ တွင် ပထမအပိုဒ်ငယ်ကို ဒုတိယအပိုဒ်ငယ်ဖြင့် ဟန်ချက်ညီအောင် ထားသည်။ ချစ်ခြင်းရှိသူသည် သမ္မာတရားအောင်ပွဲ၊ ခွင့်လွှတ်မှု၊ ကြင်နာမှုတိုင်းကို ဝမ်းမြောက်သည်။ စစ်ပွဲ၏ဆိုးယုတ်မှု၊ ဆင်းရဲသားများကို ဖိနှိပ်မှု၊ ညီအစ်ကိုတစ်ဦး၏ ပြိုလဲမှုကို ဝမ်းမြောက်ခြင်း မရှိပါ။ အပိုဒ် ၇ တွင် “အားလုံး” သို့မဟုတ် “အမြဲ” ဟူသော နှစ်လုံးဖြင့် စတင်သော ကြိယာ ၄ ခုပါဝင်ပြီး အကန့်အသတ်မရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြသည်။ stegō ကို များသောအားဖြင့် “သည်းခံသည်” သို့မဟုတ် “ခံနိုင်ရည်ရှိသည်” ဟု ဘာသာပြန်သော်လည်း “ကာကွယ်သည်” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ ၎င်း၏ အတိအကျအဓိပ္ပာယ်မှာ ဖုံးအုပ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ အကန့်အသတ်မရှိသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြရာတွင် ရှင်ပေါလုက အပိုဒ် ၅ ၏ အနုတ်လက္ခဏာ ၄ ခုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ဖော်ပြခဲ့သည်။

In v. 6, the first clause is balanced by the second clause. One who has love rejoices in the truth, over every victory gained, every forgiveness offered, and every kind act received. It does not rejoice in wickedness, the evils of war, the oppression of the poor, or the fall of a brother or sister. Verse 7 includes four action verbs preceded with the adjective “all” (or perhaps “always”) to describe an all-inclusive and unlimited love. The word stegō is usually translated as “bears” or “endures,” but it also can be and has been rendered as “protects.” Its literal meaning conveys the idea of covering. In describing a love without limits, Paul was contrasting true love with the four negatives characteristic of verse five.

 

ဤအပိုဒ်ငယ်များ၏ နိဂုံးတွင် ရှင်ပေါလုက ကောရိန်သုမြို့သားများ အလေးထားသော ပရောဖက်ပြုခြင်း၊ လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်း၊ ဉာဏ်အလင်း အမှုတော်များ၏ အမြဲတမ်းတည်တံ့မှုနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အမြဲတမ်းတည်တံ့မှုကို နှိုင်းယှဉ်သည်။ ဤလက်ရှိခေတ်တွင် မည်မျှ အထင်ကြီးစရာကောင်းသည်ဖြစ်စေ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် မပျက်စီးသောကြောင့် သာလွန်သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဝိညာဉ်ရေးအမှုတော်များမူ အကန့်အသတ်ရှိ၍ တစ်စိတ်တစ်ဒေသသာ ဖြစ်ပြီး ယာယီဖြစ်သည်။ ၎င်းတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံမှုကို စောင့်ဆိုင်းနေသော ခေတ်နှင့် သက်ဆိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အကောင်းဆုံးအနေဖြင့်ပင် လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို သိခြင်းနှင့် ဆက်သွယ်ခြင်း၏ သွယ်ဝိုက်သော နည်းလမ်းမျှသာ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၉-၁၀)။ ကလေးဘဝပစ္စည်းများကို လူကြီးဖြစ်လာသောအခါ စွန့်ပစ်ရသကဲ့သို့ ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာသောအခါ ဝိညာဉ်ရေးအမှုတော်များ မလိုအပ်တော့ပေ။ ထိုအခါ ဘုရားသခင်နှင့် သွယ်ဝိုက်ဆက်သွယ်မှုအားလုံး ပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး မျက်နှာချင်းဆိုင် ဆက်သွယ်မည် (အပိုဒ် ၁၂)။

In the conclusion of this section, Paul compares the permanence of love with the spiritual gifts so prized by the Corinthians—prophecy, tongues, and knowledge. No matter how impressive these spiritual gifts may appear to be in this present age, love is superior because love never fails (v. 8). Spiritual gifts, on the other hand, are limited, partial, and temporary. They belong to an age when things are only conceived and understood in part as we await the fullness of God’s presence. Thus, even at their best, the gifts of tongues and prophecy are merely indirect ways of knowing and communicating with God (vv. 9–10). Just as childish things are left behind when a person becomes an adult (v. 11), so spiritual gifts will no longer be necessary when Christ returns. Then all the indirect ways of communicating with God will become obsolete, because we will communicate with God face-to-face (v. 12).

 

ရှင်ပေါလုက ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ဝိညာဉ်ရေးအမှုတော်များထက် သာလွန်ရုံမျှမက ခရစ်ယာန်ဘဝကို ယခုခေတ်နှင့် လာမည့်ခေတ်တွင် သတ်မှတ်သင့်သော ဂုဏ်ရည်သုံးပါးထက်ပင် သာလွန်ကြောင်း နိဂုံးချုပ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်း၊ မြျှော်လင့်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဟူသော တည်မြဲသော ဂုဏ်ရည်သုံးပါးတွင် အကြီးဆုံးမှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်ပြီး ကောရိန်သုမြို့သားများ အထက်ကအားလုံးထက် တောင့်တရမည့်အရာဖြစ်သည် (၁၄:၁က)။

Paul concludes his discussion by noting that not only is love superior to spiritual gifts but also to the triad of virtues that should define the Christian life now and in the age to come. It was love—the greatest of the three enduring virtues of faith, hope, and love (v. 13)—that the Corinthians were to seek above all else (14:1a).

 

အခန်းကြီး - ၁၄

၁၄:၁-၅။ ပရောဖက်ပြုခြင်းနှင့် လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်း။ ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန်သုမြို့သားများအကြား လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းကို အလွဲသုံးစားလုပ်မှုကို ကိုင်တွယ်ရန်နှင့် အသင်းတော်တွင် ပရောဖက်ပြုခြင်းနှင့် လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းကို စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဖြစ်သည်။ လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းကို နှိမ့်ချခြင်းမပြုဘဲ ပရောဖက်ပြုခြင်း၏ သာလွန်မှုကို ပြသရန် ရည်ရွယ်သည်။ လူများစွာက ဤနေရာတွင် လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းသည် လူ့ဘာသာစကားမဟုတ်ဘဲ ဝိညာဉ်ရေးဘာသာစကားဟု ငြင်းခုံကြသော်လည်း ရှင်ပေါလု၏ လူ့ဘာသာစကားများအကြောင်း ရည်ညွှန်းချက် (အပိုဒ် ၁၀-၁၁) က ၎င်းသည် လူ့ဘာသာစကားများပင်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ တမန်တော်ဝတ္ထု၂ တွင် ဤအမှုတော်က တပါးအမျိုးသားဘာသာစကားများကို ပြောဆိုနိုင်စေခဲ့သည်။

14:1–5. Prophecy and the Gift of Tongues. Paul was ready to deal with the misuse of the gift of tongues among the Corinthians and to regulate its use and that of the gift of prophecy in the church. He intended to show the superiority of prophecy without undermining the gift of tongues. Many have argued that speaking in tongues here does not refer to human languages but to a spiritual language. Paul’s reference to human languages (vv. 10–11), however, suggests that the gift is about human languages. This is supported by the fact that in Acts 2, the gift enabled the apostles to speak other languages (see “Speaking in Tongues,” p. 1475).

 

ရှင်ပေါလုက ဝိညာဉ်ရေးအမှုတော်များကို တောင့်တခြင်းသည် ကောင်းသည်ဟု ကောရိန်သုမြို့သားများနှင့် သဘောတူသော်လည်း ပရောဖက်ပြုခြင်းကို ပို၍ တောင့်တစေလိုသည် (ကိုးကား ၁၂:၃၁)။ လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းကို နှိမ့်ချခြင်းမပြုဘဲ ပရောဖက်ပြုခြင်းကို ဦးစားပေးသည်။ အပိုဒ် ၂-၅ တွင် အမှုတော်နှစ်ခုကို နှိုင်းယှဉ်သည်။ လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းသည် အသင်းသားများနားမလည်နိုင် (ဘုရားသခင်အားသာ လျှို့ဝှက်ချက်များကို ပြောဆိုနေခြင်း) သောကြောင့် တစ်ဦးချင်းကိုသာ အကျိုးပြုသည်။ “လျှို့ဝှက်ချက်” ဟူသော စကားသည် ဖုံးကွယ်ထားသောအရာများကို ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်အားဖြင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က ဗျာဒိတ်ပေးသော အရာများကို ဆိုလိုသည် (ကိုးကား ၂:၁၊ ၇၊ ၄:၁၊ ၁၃:၂၊ ၁၄:၂၊ ၁၅:၅၁)။

Paul agreed with the Corinthians that it was good to desire the gifts of the Spirit, but he would have liked for them to have desired more the gift of prophecy (cf. 12:31). He gave priority to prophecy without disparaging the gift of tongues. In vv. 2–5, Paul contrasts the two gifts. Since speaking in tongues is not intelligible to the congregation (the person is speaking only to God), it benefits only the individual to whom the Spirit is revealing mysteries. The word “mysteries” does not necessarily refer to hidden or incomprehensible things but to things revealed through Christ by the Spirit (cf. 2:1, 7; 4:1; 13:2; 14:2; 15:51).

 

ပရောဖက်ပြုခြင်းသည် တည်ဆောက်ခြင်း၊ အားပေးခြင်း၊ သက်သာခြင်းတို့ဖြင့် ထင်ရှားသည်။ ဤနေရာတွင် ပရောဖက်ပြုခြင်းကို အနာဂတ်ဟောကြားခြင်းအဖြစ် မဖော်ပြထားဘဲ အသင်းသားများ၏ လက်ရှိအတွေ့အကြုံကို အလေးပေးထားသည်။ oikodomē (“တည်ဆောက်ခြင်း၊ အားပေးခြင်း”) နှင့် ဆက်စပ်ကြိယာ oikodomeō (“တည်ဆောက်သည်၊ အားပေးသည်”) တို့က ပရောဖက်ပြုခြင်း၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက်မှာ အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နောက်နှစ်ခု—အားပေးခြင်း နှင့် သက်သာခြင်း—က အမှုတော်၏ သင်းအုပ်ဆရာဆန်သော အသွင်ကို ထောက်ပြသည်။ လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်း၏ အဓိကကွဲပြားမှုမှာ လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းက တစ်ဦးချင်းကို တည်ဆောက်ပြီး ပရောဖက်ပြုခြင်းက အသင်းသားများကို တည်ဆောက်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပေါလုက ပရောဖက်ပြုခြင်းကို လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းထက် ပိုကောင်းသည်ဟု ယူဆသည်။ လျှာဖြင့်ပြောဆိုချက်ကို ဘာသာပြန်လျှင် အသင်းတော်တည်ဆောက်ခြင်း စံနှုန်းကို ပြည့်မီသည်။ အသင်းတော်တည်ဆောက်ခြင်းသည် လျှာဖြင့်ပြောဆိုခြင်းအကြောင်း ရှင်ပေါလု၏ ဆွေးနွေးချက်၏ နှလုံးသားဖြစ်သည်။

Concerning the gift of prophecy, it expresses itself through upbuilding, encouragement, and comfort. In this passage, prophecy is not mentioned in the context of being a prediction of future events, because the emphasis is on the present experience of the congregation. The noun oikodomē (“edification,” “strengthening”) and the related verb oikodomeō (“to build,” “to build up,” “to strengthen”) indicate that one of the primary purposes of the gift of prophecy is to build up the church. The latter two—exhortation or encouragement and comfort—point to the pastoral side of the gift. The basic distinction between the gifts of tongues and prophecy is that tongues edify the person while prophecy edifies the congregation. Therefore, Paul considered prophecy preferable to tongues. The gift of tongues can meet the criterion of building up the church if the message is translated. Community building remains at the heart of Paul’s discussion of the gift of tongues.

 

၁၄:၆-၁၂။ ဝတ်ပြုကိုးကွယ်ရာတွင် နားလည်လွယ်ခြင်း။ ရှင်ပေါလုက အသင်းတော်ဝတ်ပြုပွဲတွင် နားလည်လွယ်ရန် အရေးကြီးမှုကို ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးစေသည်။ ကိုယ်တိုင်ကို ဥပမာအဖြစ် သုံးသည်။ သူလာရောက်လည်ပတ်သည့်အခါ ဗျာဒိတ်၊ ဉာဏ်အလင်း (၁၂:၈)၊ ပရောဖက်ပြုခြင်း၊ သင်ကြားခြင်း (၁၂:၂၉) ဖြင့် ပြောဆိုခြင်းက အသင်းတော်အတွက် အကျိုးရှိ (ōpheleō - အကျိုးပြု၊ ကောင်းကျိုး) ဖြစ်သည်။ ဂီတတူရိယာများ (ပန်းဂွေး၊ တယောနှင့် တံပိုး) ကို ဥပမာအဖြစ် သုံးသည်။ ၎င်းတို့ထုတ်သော အသံသည် နားထောင်သူ ဘာတီးနေသည်ကို သိနိုင်အောင် ရှင်းလင်းရမည်။ တံပိုးအကြောင်း ဆိုလျှင် စစ်ပွဲအချက်ပြမှု ရှင်းလင်းရမည်။ ဤဥပမာများကို အသင်းတော်ဘဝတွင် အသုံးချသည်။ အသင်းသားများ နားလည်နိုင်ရန် ဘာသာစကားရှင်းလင်းရမည်၊ မဟုတ်လျှင် လေထဲသို့ ပြောနေသလိုဖြစ်သည် (၁၄:၉)။ နောက်ဥပမာတစ်ခုအနေဖြင့် ဘာသာစကားအားလုံးသည် အဓိပ္ပာယ်ရှိသော်လည်း နားမလည်လျှင် အချင်းချင်း တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် barbaros (“နိုင့်ဘာသာစကား ပြောနေသူ”) ဖြစ်သွားမည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ရှင်ပေါလုက ဝိညာဉ်ရေးအရာများ (pneumatōn) ကို စိတ်အားထက်သန်နေသော ကောရိန်သုမြို့သားများကို အသင်းတော်တည်ဆောက်သော အမှုတော်များတွင် ထူးချွန်ရန် အားပေးသည် (အပိုဒ် ၁၂)။

14:6–12. Intelligibility in Worship. Paul then proceeds to develop the importance of intelligibility during church worship. He uses himself to illustrate his point. Whenever he would visit them, it would be better for them to hear him speaking by revelation (a revelation God gave him), by knowledge (a gift of the Spirit; 12:8), by prophecy (inspired utterances in church; 14:3), or by teaching (a gift; 12:29), for such things edify the church or are ōpheleō (“be of use, benefit” or “good”) for them. Paul also uses musical instruments as an illustration (the flute or pipe, the harp, and the trumpet). The sound they emit should be precise enough for the listener to know what is being played. In the case of the trumpet, the call for battle should be clear enough for the soldiers to know what to do. The illustrations are applied to the life of the church. In order for the church to know what is being said, it is necessary for the language to be easy to understand; otherwise, it would be like speaking into the air (14:9). He adds another illustration. All languages communicate meaning, but if we do not know the language of the speaker we will both be like barbaros (“foreigner,” a person speaking a different language) to each other (v. 11). Paul concludes the section with an appeal, encouraging the Corinthians, who were eager to receive spiritual gifts (Gr. pneumatōn, “spirits,” or spiritual things; perhaps the gift of tongues), to strive to excel in those gifts that edify the church (v. 12).

 

၁၄:၁၃–၂၅။ လျှာစကားကို ဘာသာပြန်ခြင်း။ တမန်တော်သည် လျှာစကားပြောခြင်း လက်ဆောင်ကို ဘာသာပြန်ရမည်ဟူသော လိုအပ်ချက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည် (အပိုဒ် ၁၃–၂၅)။ သူသည် အတုယူစရာ “ငါ” ဟူသော စကားလုံးကို သုံးပြီး၊ ဘုရားဝတ်ပြုချိန်တွင် လျှာစကားဖြင့် ဆုတောင်းနေသော လူတစ်ဦး၏ အတွင်းတွင် ဖြစ်ပျက်နေသည်များကို သရုပ်ဖော်သည်။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ပါဝလု၏ အတွင်းစိတ် (သူ့ဝိညာဉ်) သည် ဆုတောင်းနေသော်လည်း၊ ဆက်သွယ်ပြောဆိုနေသည်များကို နားလည်ရန် မဖြစ်နိုင်သောကြောင့် အသင်းတော်အတွက် အသုံးမဝင်၊ အကျိုးမရှိဘဲ ဖြစ်နေသည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ထို့ကြောင့် အသင်းတော်သားများ နားလည်မှုတိုးပွားလာစေရန် နားလည်နိုင်သော စကားဖြင့် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် သီချင်းဆိုခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။ ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း အပြန်အလှန်ဆက်ဆံရေးဖြစ်သောကြောင့် နားလည်မှုသည် အရေးကြီးသည်။ သို့မဟုတ်ပါက လျှာစကားဖြင့် (ဝိညာဉ်အားဖြင့်) အသင်းတော်ကို ကောင်းကြီးပေးနေသူ သို့မဟုတ် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းနေသူကို အသင်းတော်သားများသည် “အာမင်” ဟု သင့်တင့်စွာ ပြန်မဆိုနိုင်ကြတော့ချေ (အပိုဒ် ၁၆)။ ပါဝလုသည် နားမလည်သူကို အထူးသဖြင့် အိဒီယိုတေး (idiōtēs) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ လေ့ကျင့်မထားသူ၊ ကျွ,မတတ်သူ ဖြစ်သည်။ ဤသူသည် အသင်းတော်တက်သူတစ်ဦးဖြစ်နိုင်သော်လည်း ပြောဆိုသမျှကို နားမလည်နိုင်သောကြောင့် ကျွမ်းကျင်မှုမရှိသူဟု ထင်ရှားသူ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းတွင် နားလည်နိုင်မှု၏ အရေးကြီးပုံကို ထပ်မံအတည်ပြုရန် ပါဝလုသည် ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ မှတ်ချက်တစ်ခု ထည့်သွင်းသည်။ သူသည် ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးအားလုံးထက် လျှာစကားပိုပြောသော်လည်း၊ အသင်းတော်အတွင်း နားလည်နိုင်သော စကားအနည်းငယ်ကိုသာ ပြောဆိုခြင်းကို လျှာစကားဖြင့် ထောင်ပေါင်းများစွာ ပြောဆိုခြင်းထက် ပိုနှစ်သက်သည် (အပိုဒ် ၁၉)။

14:13–25. Interpreting Tongues. The apostle returns to the need to interpret the utterances of the gift of tongues (vv. 13–25). He uses the rhetorical “I” to illustrate what takes place inside the person who speaks in tongues when praying during worship. In such cases, Paul’s inner being (his spirit) was praying, but the intelligibility of what was being communicated was useless or unfruitful, having no profit for the congregation (v. 14). Therefore, it is better to pray and sing in such a way that the congregation grows in understanding. Since worship is to some extent interactive, understanding is important; otherwise, when the speaker blesses the congregation or gives thanks while speaking in tongues (in the spirit), the church would not be able to properly respond by saying, “Amen!” (v. 16). Paul specifically calls the person who does not understand an idiōtēs, that is, an untrained person. This could perhaps refer to someone who attends church but who, by being unable to understand what is said, appears to be unskilled. In order to reaffirm the importance of intelligibility in worship, Paul adds an autobiographical note. He spoke in tongues more than all the Corinthians, but he would rather speak a few intelligible words in church than thousands in tongues (v. 19).

 

ဤဆွေးနွေးချက်ကို ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့သည် ကလေးငယ်များကဲ့သို့ အမြဲဆုံးမကန့်သတ်ခံရမည့်သူများ မဖြစ်ဘဲ၊ အတွေးအခေါ်တွင် လူကြီးလူလတ်များကဲ့သို့ ဖြစ်ရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်လာသည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ဒုစရိုက်မကောင်းမှု (ကာကီယာ) နှင့်ပတ်သက်၍မူကား စကားမပြောနိုင်သေးသော ကလေးငယ် (နေပီယော့စ်) ကဲ့သို့ ဖြစ်နေခြင်းသည် ကောင်းသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ထိုအရာကို အတွေ့အကြုံဖြင့် မသိရှိခြင်း ဖြစ်သည်။ “ကာကီယာ” (မကောင်းမှု၊ ယိုယွင်းမှု၊ ရက်စက်မှု) ဟူသော စကားကို ပါဝလုသည် ၁ကောရိန်သု ၅:၈ တွင်သာ အခြားတစ်နေရာတွင် သုံးစွဲခဲ့ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် အသင်းတော်အတွင်း ရှိနေသော အကျင့်ပျက်ခြစားမှုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးအများစုသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ၌ သာလွန်သည်ဟု ကြွားဝါနေကြသော်လည်း၊ အသင်းတော်အတွင်း အပြစ်ပြဿနာကို မှန်ကန်စွာ မကိုင်တွယ်နိုင်ခဲ့ကြချေ။

This discussion is followed by an exhortation in which Paul appealed to the Corinthians to be like mature adults in their thinking and not to behave like children, requiring constant correction and discipline (v. 20). With respect to the evil of malice, it was fine for them to be babes (nēpios, children that were not yet able to speak), that is, not to experientially know about it. The reference to kakia (“wickedness,” “depravity,” “malice”) is not accidental, because the only other place Paul uses it in 1 Corinthians is in 5:8, where it designates the immorality found in the church. Though many Corinthians prided themselves as being spiritually superior, they had not been able to deal correctly with the problem of sin in the church.

 

၁ကောရိန်သု ၁၄:၂၁ တွင် ဟေရှာယ ၂၈:၁၁ မှ ကိုးကားထားသော စကားကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ခက်ခဲသည်။ “နောမုတ်” (နည်းဥပဒေ) ဟူသော စကားလုံးသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤကိုးကားချက်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အတိအကျ မသိရသော်လည်း၊ နိုင်ငံခြားဘာသာစကားဖြင့် ပြောဆိုခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်မြွက်စကားကို အခြားသူများ နားလည်ရန် မဖြစ်စေဘဲ၊ အမှန်တကယ် ပိတ်ဆို့ထားသည်ဟု အကြံပြုရန် ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအရာကို အသင်းတော်တွင် ရှိနေသော ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများအပေါ် လျှာစကားပြောခြင်း၏ သက်ရောက်မှုကို ဖော်ပြခြင်းဖြင့် သရုပ်ဖော်ထားသည်။ ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းတွင် နားမလည်နိုင်မှုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အနည်းငယ်သာ သိရှိသူ သို့မဟုတ် ခရစ်ယာန်မဟုတ်သူများကို ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ရောမဘာသာအချို့ကဲ့သို့ စိတ်လှုပ်ရှားမှုများဖြင့် အရူးအမူး ဖြစ်နေသည်ဟု (မေနောမိုင် - ဒေါသထွက်ခြင်း၊ ရူးသွပ်ခြင်း) နိဂုံးချုံးစေမည်။ ထိုသို့ နားမလည်နိုင်သော အခြေအနေမျိုးတွင် လျှာစကားပြောခြင်းသည် ဘာသာပြန်ပေးထားပါက ရည်ရွယ်ထားသော အပြုသဘောဆောင်သော နိမိတ်လက္ခဏာအစား၊ အဆိုးဘက်သို့ ရူးသွပ်မှု၏ နိမိတ်ဖြစ်သွားမည် (အပိုဒ် ၂၂)။ အားလုံးသည် ပရောဖက်ပြုနေပါက၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူတစ်ဦးသည် နှုတ်မြွက်စကားကို နားထောင်ရင်း ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အပြစ်ရှိကြောင်း သိမြင်လာနိုင်ပြီး၊ ယုံကြည်သူများနှင့်အတူ ဘုရားသခင်ကို ဝတ်ပြုရန် ပါဝင်လာနိုင်သည်။ ထိုသူသည် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ထဲတွင် အမှန်တကယ် ရှိနေတော်မူကြောင်း သက်သေခံမည် (အပိုဒ် ၂၅) အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ဗိမာန်တော် ဖြစ်သည် (ကိုးကား ၃:၉၊ ၁၆–၁၇)။

The role of the paraphrased quotation from Isaiah 28:11 in 1 Corinthians 14:21 is difficult to establish. Notice that the term for “law” (Gr. nomos) designates here the OT as a whole. The intention of the quotation is not entirely clear, but perhaps it is used to suggest that speaking in foreign tongues does not make the message of God accessible to others but in fact blocks it. This is illustrated by describing the impact that speaking in tongues would have on unbelievers present in a congregation. The lack of intelligibility in worship would cause the uninformed or unbelievers—that is to say, those knowing little about the gospel or non-Christians—to conclude that Christianity was like some of the Roman religions in which ecstatic religious experiences resulted in irrational behavior or mainomai (“to rage,” “to be insane”). In such cases of unintelligibility, speaking in tongues would be a negative sign of irrationality instead of a positive sign as it was intended if interpretation were provided (v. 22). If all were prophesying, it could happen that an unbeliever would be convicted by the Spirit when listening to the message and join believers in the worship of God. In fact, that person would testify that God was truly among them (v. 25) and that the church is the temple of God (cf. 3:9, 16–17).

 

၁၄:၂၆–၄၀။ ဘုရားဝတ်ပြုရာတွင် စည်းကမ်းနှင့် တိုက်တွန်းချက်များ။ အခန်း၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ဘုရားဝတ်ပြုရာတွင် စည်းကမ်းညွှန်ကြားချက်များနှင့် တိုက်တွန်းချက်များ ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၂၆–၄၀)။ အသင်းတော်သို့ လာရောက်စဉ် အခြားသူများနှင့် မျှဝေရန် တစ်စုံတစ်ရာ ယူလာသင့်သည်။ ဆာလံ (သီချင်း)၊ သွန်သင်ချက် (ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်)၊ လျှာစကား (လက်ဆောင်၏ ထင်ရှားမှု)၊ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံ (ဘုရားသခင်ထံမှ နှုတ်မြွက်စကား)၊ သို့မဟုတ် လျှာစကားဘာသာပြန်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (အပိုဒ် ၂၆)။ ပါဝလုသည် အထွေထွေ နိယာမတစ်ခု ပေးသည်။ ဘုရားဝတ်ပြုချိန်တွင် ပြုလုပ်သမျှသည် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ရန် ပံ့ပိုးရမည်။ ဘုရားဝတ်ပြုရာတွင် စည်းကမ်းရှိရန် လိုအပ်သည်။ အကြောင်းမှာ အသင်းတော်တည်ဆောက်မှုကို လွယ်ကူစေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ လျှာစကားလက်ဆောင်နှင့်ပတ်သက်၍ ပါဝလုသည် လူသုံးဦးထက် မပိုစေရ၊ တစ်ပြိုင်နက် မပြောရ၊ ဘာသာပြန်သူ ရှိရမည်ဟု ညွှန်ကြားသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ ဘာသာပြန်သူ မရှိပါက ထိုသူများသည် တိတ်ဆိတ်စွာ ဝတ်ပြုရမည် (အပိုဒ် ၂၈)။ ဤသည်မှာ လျှာစကားလက်ဆောင်သည် မိမိကိုယ်ကို သတိလစ်သွားပြီး ထိန်းချုပ်မှု ဆုံးရှုံးသွားသော စိတ်လှုပ်ရှားမှု မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

14:26–40. Order in Worship and Appeals. The last section of the chapter consists of instructions about order in worship accompanied by some appeals (vv. 26–40). When coming to church, it is appropriate to bring something to share with others, be it a psalm (a hymn), a teaching (instructions on matters of faith), a tongue (a manifestation of the gift), a revelation (a message from God), or an interpretation of tongues (v. 26). Paul provides a general principle: everything done during worship should contribute to the edification of the church. Order in worship is necessary because it facilitates the building up of the church. Concerning the gift of tongues, Paul indicates that no more than three people should speak, that they should not speak at the same time, and that there should be an interpreter (v. 27). In the absence of an interpreter, such persons should worship in silence (v. 28). This indicates that the gift of tongues was not an ecstatic experience during which the person lost self-consciousness or self-control.

 

ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်နှင့်ပတ်သက်၍ ပါဝလုသည် လူနှစ်ဦး သို့မဟုတ် သုံးဦးသာ ပြောဆိုရ၊ အခြားသူများက ပြောဆိုသမျှကို စစ်ဆေးရမည်ဟု တောင်းဆိုသည် (အပိုဒ် ၂၉)။ “အခြားသူများ” ဆိုသည်မှာ အသင်းတော်တစ်ခုလုံး ဖြစ်နိုင်သော်လည်း လက်တွေ့တွင် မဖြစ်နိုင်ပေ။ အသင်းတော်ထဲတွင် ထိုင်နေသော အခြားပရောဖက်များ သို့မဟုတ် ခွဲခြားသိမြင်ခြင်းလက်ဆောင် ရှိသူများ (၁၂:၁၀) ကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ထိုအလုပ်သည် ထိုသွန်သင်ချက်သည် သခင်ဘုရားထံမှ လာသည် ဟူ၍ စစ်ဆေးရန်ဖြစ်ပြီး၊ တစ်နည်းအားဖြင့် ပရောဖက်ပြုခြင်း အဆိုပြုချက်ကိုယ်တိုင်ကို အကဲဖြတ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ ပြုလုပ်ရမည်ကို ကျမ်းချက်တွင် မရှင်းပြထားသော်လည်း၊ တမန်တော်သွန်သင်ချက်နှင့် ကိုက်ညီမှု (၁ကောရိန်သု ၄:၆၊ ၇:၁၀၊ ၁၅:၃၊ ရောမ ၁၂:၆၊ ၂သက် ၂:၁၅) ပါဝင်မည် ဖြစ်သည်။ နောက်ထပ် စည်းမျဉ်းတစ်ခုအရ ပရောဖက်တစ်ဦး ပြောဆိုနေစဉ် အသင်းတော်ထဲတွင် အခြားပရောဖက်တစ်ဦးသည် သခင်ဘုရားထံမှ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံ ရရှိလာပါက ယခင်ပရောဖက်သည် တိတ်ဆိတ်ပြီး ထိုသူအား ပြောဆိုခွင့်ပေးရမည်။ ဤစည်းမျဉ်းသည် ပရောဖက်အားလုံး စည်းကမ်းရှိစွာ ပြောဆိုနိုင်ရန်နှင့် အသင်းတော်ကို သွန်သင်တည်ဆောက်ရန်၊ အားပေးရန် ခွင့်ပြုသည်။ ပါဝလုသည် ပရောဖက်များသည် မိမိကိုယ်ကို ထိန်းချုပ်၍ မရဟူသော အယူအဆကို ငြင်းပယ်ပြီး၊ ပရောဖက်များ၏ ဝိညာဉ်များ (အတွင်းစိတ်ဝိညာဉ်ရေးရာ အတွေ့အကြုံ) သည် ပရောဖက်များကို လက်အောက်ခံသည်ဟု မှတ်ချက်ပြုသည် (၁ကောရိန်သု ၁၄:၃၂)။ သူသည် စည်းကမ်းရှိသော ဘုရားဝတ်ပြုခြင်းကို ဘုရားသခင်သည် ရှုပ်ထွေးမှု၏ အရင်းအမြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် သဟဇာတဖြစ်ခြင်း ပေးတော်မူကြောင်း ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ ယုံကြည်ချက်နှင့် ချိတ်တွယ်သည်။ စည်းကမ်းသည် ဘုရားသခင်၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးအသင်းတော်ကို ထူထောင်သည် (ကိုးကား အပိုဒ် ၃၃)။

Concerning the gift of prophecy, Paul required that no more than two or three speak, and the others were to evaluate what was being said (v. 29). The “others” could have been the whole congregation, but this may have been impractical. The reference could be to other prophets sitting in the congregation or those having the gift of discernment (12:10). In any case, the task would be to evaluate whether the teaching was from the Lord, and in a sense it could be an evaluation of the prophetic claim itself. The text does not explain how this was to be done, but it would have included harmony with the apostolic teaching (1 Cor. 4:6; 7:10; 15:3; Rom. 12:6; 2 Thess. 2:15). A further regulation stipulates that if a prophet were speaking and another prophet in the congregation had a revelation from the Lord, then the previous prophet should be silent and permit this person to speak. This regulation allowed for all prophets to speak in an orderly way to instruct and encourage the church. Paul rejected the idea that prophets are unable to control themselves and comments that the spirits of the prophets (the inner spiritual experience) are subject to the prophets (1 Cor. 14:32). He anchors orderly worship to the theological conviction that peace and harmony come from a God who is not the originator of confusion. Order characterizes the universal church of God (cf. v. 33).

 

‌ေပါလုသည် အသင်းတော်တွင် အမျိုးသမီးများ ပါဝင်ခြင်းအကြောင်း အကြိမ်ကြိမ် ပြန်လည်ထူးခြားသည် (အပိုဒ် ၃၄–၃၅)၊ ဤအကြောင်းကို အရင်က ၁၁:၂–၁၆ တွင် ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဂရိလက်နက်စွဲ အချို့တွင် အပိုဒ် ၃၄–၃၅ ကို အပိုဒ် ၄၀ နောက်တွင် ထားထားပြီး၊ ဤအချက်နှင့် အခြားအကြောင်းများကြောင့် ပညာရှင်အတော်များများက ဤကျမ်းပိုဒ်များသည် နောက်ပိုင်းတွင် ကူးယူသူ၏ ထည့်သွင်းချက် ဖြစ်သည်ဟု ငြင်းခုံကြသည်။ ဤအချက်သည် အမှုကို သက်သေပြရန် လုံလောက်ခြင်း မရှိပေ။ အကြောင်းမှာ ဒုတိယရာစုနှစ်ခန့်က ပြန်လည်ရောက်ရှိသော ရှေးဟောင်းစာမူအများစုတွင် လက်ရှိနေရာတွင်ပင် ရှိနေသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ထိုကျမ်းချက်တွင် အမျိုးသမီးများသည် အသင်းတော်တွင် စကားမပြောရ၊ နှိမ့်ချစွာ နေရမည်ဟု ဆိုသည်။ တစ်စုံတစ်ရာ သင်ယူလိုပါက အိမ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ခင်ပွန်းများကို မေးရမည်။ ဤစည်းမျဉ်းများအတွက် အကြောင်းပြချက်နှစ်ခုရှိသည်။ နှိမ့်ချမှုသည် ပညတ်တရား (အာဖရာ့ဒ် ဂျေနေးဆစ် ၃:၁၆) အပေါ် အခြေခံပြီး၊ အသင်းတော်တွင် အမျိုးသမီးများ စကားပြောခြင်းသည် ရှက်ဖွယ်ကောင်းသည် (အပိုဒ် ၃၅)၊ ဆိုလိုသည်မှာ လူမှုအလယ်တွင် အမျိုးသမီးများ အများသောအားဖြင့် စကားပြောခြင်းကို လက်ခံဖွယ် မရှိပေ။

Paul returns to the topic of the participation of women in worship (vv. 34–35), which was addressed before in 11:2–16. Some Greek manuscripts place vv. 34–35 after v. 40 and this, among other reasons, has led a number of scholars to argue that these verses are a later interpolation by a copyist. This argument is not enough to prove the case because most ancient documents going back to about the second century have the passage in its current position. It states that women are to keep silent (they are not permitted to speak) in church and to be submissive. If they want to learn something, they are to ask questions of their own husbands at home. Two reasons are given for these regulations: submission is based on the law (most probably Gen. 3:16) and it is shameful for women to speak in church (v. 35), that is, it is not a socially acceptable practice for women to speak in public.

 

ဤစည်းမျဉ်းများနှင့်ပတ်သက်၍ အတိအကျ အတည်ပြုနို�တ်နိုင်သော အချက်နှစ်ခုရှိသည်။ ပထမအချက်၊ ဤသည်မှာ အသင်းတော်တွင် အမျိုးသမီးများ စကားလုံးဝ မပြောရဟူသော အကြွင်းမဲ့ တားမြစ်ချက် မဟုတ်ပေ။ ပါဝလုသည် အမျိုးသမီးများ ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ပရောဖက်ပြုခြင်း (ပရောဖက်ပြုခြင်းတွင် အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ခြင်း၊ တိုက်တွန်းခြင်း၊ နှစ်သိမ့်ခြင်း ပါဝင်သည်၊ ၁၄:၃၊ ကိုးကား ၁၁:၂–၁၆) ပြုနိုင်သော အခြေအနေများကို စည်းကမ်းချထားခဲ့ပြီး ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်၊ ၁၄:၃၄–၃၅ ၏ အကြောင်းအရာသည် ဘုရားဝတ်ပြုရာတွင် ရှုပ်ထွေးမှု၊ မစည်းကမ်းမှု၊ နားမလည်နိုင်မှု ဖြစ်သည် (ကိုးကား ၁တိ ၂:၁၁–၁၂)။ အနက်ဖွင့်ဆိုချက်မှာ အချို့အမျိုးသမီးများ ထိုအခြေအနေတွင် ပါဝင်ပတ်သက်နေပြီး ပါဝလုသည် ထိုအရာကို ရပ်တန့်စေလိုခြင်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ ပြုမူများဖြင့် အသင်းတော်၏ ဂုဏ်သတင်ကိတ်နှင့် ထိခိုက်စေနေသည်။ နောက်ထပ် ဖြစ်နိုင်ချေ တစ်ခုမှာ ပါဝလုသည် ခင်ပွန်းသည်များ ဆက်ဆံရေးကို ကိုင်တွယ်နေခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် သုံးစွဲသော “ဂျူနေး” (အမျိုးသမီး) ဟူသော ဂရိစကားလုံးသည် “ဇနီး” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်နှင့်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျမ်းချက်တွင် အိမ်တွင် ကိုယ်ပိုင်ခင်ပွန်းများကို မေးရမည်ဟု အထူးဖော်ပြထားသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အရ အချို့ဇနီးများသည် မိမိခင်ပွန်းများ၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို မသင့်လျော်စွာ အကဲဖြတ်နေကြပြီး၊ ထိုပြုမူသည် “ပညတ်တရား” မှ ကိုးကားထားသော အိမ်ထောင်ရေး နှိမ့်ချမှု နိယာမကို ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဇနီးများနှင့်သာ သက်ဆိုင်ပြီး အမျိုးသမီးအားလုံးနှင့် မသက်ဆိုင်ပေ (ဂျေနေးဆစ် ၃:၁၆၊ ကိုးကား ဧဖက် ၅:၂၂–၃၁၊ ၁တိ ၂:၈–၁၁၊ ၁ပေ ၃:၁–၇)။ အမျိုးသမီးများ ဘာကြောင့် တိတ်ဆိတ်နေရမည်ကို ရှင်းပြရန် အခြားအကြံပြုချက်များ လုပ်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုအရာများသည် ကျမ်းစာမှ ဆင်ခြေပေးထားသော နိဂုံးများသာ ဖြစ်လိမ့်မည်။ လူမှုဓလေ့ထုံးတမ်းများမှလည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ပါဝလုသည် အခြားသူအချို့ကိုလည်း ဘုရားဝတ်ပြုချိန်တွင် တိတ်ဆိတ်နေရန် အမိန့်ပေးခဲ့ပြီး ဖြစ်ကြောင်း (၁၄:၂၈၊ ၃၀) မမေ့သင့်ပေ။

There are two things that we can affirm about these regulations with a high level of certainty. First, this is not an absolute prohibition against women speaking in church. Paul had already regulated the circumstances under which a woman could pray and prophesy in church (prophesying includes edifying, exhorting, and comforting the church; 14:3; see also 11:2–16). Second, the context of 14:34–35 is about confusion, disorder, and lack of intelligibility in worship (cf. 1 Tim. 2:11–12). The implication is that some women were somehow involved in that situation and Paul wanted it to stop. Through their conduct, they were damaging the reputation of the church. Another possibility would be that Paul was dealing with husband-wife relationships. The Greek word used here for “women” (gynē) is the same one used for “wives.” Moreover, the text specifically refers to these women asking their husbands at home. According to this line of interpretation, it could be speculated that some of the wives were evaluating the prophecy of their husbands in an inappropriate way, such that their actions were a violation of the principle of marital submission cited from the “law” and confirmed in other Pauline passages (Gen. 3:16; cf. Eph. 5:22–31; 1 Tim. 2:8–11; 1 Pet. 3:1–7), which had to do with wives, not all women in general. Other suggestions could be made to explain why Paul asked women to be silent, but they will be inferences drawn from the text and from social practices. We should also remember that Paul had already ordered some others to also keep silent during worship (14:28, 30).

 

အခန်း၏ နောက်ဆုံးတွင် (အပိုဒ် ၃၆–၄၀) တမန်တော်သည် ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့ကို သူ၏ ညွှန်ကြားချက်များ၏ အာဏာပိုင်စွမ်းနှင့်ပတ်သက်၍ တိုက်ရိုက်ပြောဆိုသည်။ ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား ရည်ရွယ်ထားသော အတုယူမေးခွန်းနှစ်ခုသည် သူတို့တွင် ထိုသို့ပြုမူရန် အာဏာမရှိကြောင်း၊ သခင်ဘုရားသည် သူတို့ကို လမ်းပြခြင်း မပြုကြောင်း ရှင်းလံပြတ်သားစေရန် ရည်ရွယ်သည်။ ပါဝလုသည် ပရောဖက်ပြုသူ သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်ရေးရာရှိသူဟု အဆိုပြုသူများအတွက် စမ်းသပ်ချက်တစ်ခု ပေးသည်။ သူ၏ အသင်းတော်အတွက် ညွှန်ကြားချက်များကို သခင်ဘုရား၏ အမိန့်တော်များအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရမည် (ကိုးကား ကောလောသီ ၄:၁၀)။ ဤထုတ်ပြန်ချက်သည် ပါဝလုသည် သူရေးသားသမျှကို ဘုရားသခင်ထံမှ အာဏာပိုင်ဗျာဒိတ်ဟု မှတ်ယူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ နားထောင်ခြင်း မပြုသူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းစကားဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (အပိုဒ် ၃၈)။ ပါဝလုသည် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအား ပရောဖက်ပြုခြင်းလက်ဆောင်ကို အလွန်တမ်းတမ်းရှာဖွေရန်နှင့် သူပေးထားသော လမ်းညွှန်ချက်များအောက်တွင် လျှာစကားပြောခြင်းကို တားမြစ်ခြင်း မပြုရန် တိုက်တွန်းသည်။ အထွေထွေ နိယာမကို ထပ်မံအတည်ပြုသည်။ ခရစ်တော်၏ အသင်းတော်တွင် အရာရာတိုင်းကို သင့်လျော်စွာ၊ စည်းကမ်းရှိစွာ ပြုလုပ်ရမည် (အပိုဒ် ၄၀)။

At the end of the chapter (vv. 36–40), the apostle was speaking directly to the Corinthians with respect to the authority of his instructions. The two rhetorical questions addressed to the Corinthians intended to make clear that they had no authority to do what they were doing; the Lord was not guiding them. Paul provided a test for those claiming to be prophets (to have the gift of prophecy) or spiritual (to have the gift of tongues): it was necessary that they acknowledge his instructions for the church as commands from the Lord (cf. Col. 4:10). This statement indicates that Paul considered what he wrote to be an authoritative revelation from God. He concludes with words of judgment against those who would not listen to him (v. 38). Paul appealed to the Corinthians as brothers and sisters to desire earnestly the gift of prophecy without forbidding speaking in tongues under the guidelines he provided in these verses. The general principle is reaffirmed: in the church of Christ, everything should be done in an appropriate and orderly way (v. 40).

ပရောဖက်ပြုခြင်း လက်ဆောင် ဝိညာဉ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအတွက် ပေးသနားတော်မူသော လက်ဆောင်များစွာအနှံ့ ပရောဖက်ပြုခြင်း လက်ဆောင်သည် အဓိက အရေးကြီးဆုံး တစ်ခုအဖြစ် မှတ်ယူခံရသည်။ ကျမ်းစာကိုယ်တိုင်သည် ပရောဖက်များဟု ခေါ်ဆိုသော လူသားများအားဖြင့် ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်ကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ချစ်ခြင်းကို ကျင့်ကြံရန်နှင့် ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်များကို အထူးသဖြင့် ပရောဖက်ပြုခြင်းကို အလွန်တမ်းတမ်း ရှာဖွေကြရန် ယုံကြည်သူများကို တိုက်တွန်းသည် (၁ကောရိန်သု ၁၄:၁)။ The Gift of Prophecy

Among the many gifts given by the Spirit to the church, the gift of prophecy is considered to be of major importance for the people of God. In fact, the Bible itself is the result of the work of the Spirit through humans, called prophets, who were endowed with the gift. Paul exhorts believers to engage in love and desire spiritual gifts, especially that of prophecy (1 Cor. 14:1).   ၁. ပရောဖက်ပြုခြင်း အတွေ့အကြုံ။ ပရောဖက်ပြုခြင်း လက်ဆောင်သည် တစ်နည်းအားဖြင့် ထူးခြားသည်။ ပရောဖက်များနှင့် ပရောဖက်မိန်းမများသည် တစ်ခါတစ်ရံ အနာဂတ်ဟောကြားသော နှုတ်မြွက်စကားများ ရရှိကြသော်လည်း၊ အများစုမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ ထိုသို့သော အခြေအနေမျိုးတွင် ရည်ရွယ်ချက်မှာ အားပေးခြင်း၊ လမ်းညွှန်ခြင်း၊ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို နောင်တရခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ထံ ကိုယ်ကိုအပ်နှံခြင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ထံမှ ရရှိသော နှုတ်မြွက်စကားကို ဗျာဒိတ်ဟု ခေါ်ဆိုပြီး၊ အိပ်မက်များ၊ ရူပါရုံများ၊ နှုတ်မြွက်စကားများအားဖြင့် ပရောဖက်များထံ ရောက်ရှိလာသည် (ကိုးကား “ဓမ္မဟောင်း သမိုင်းစာအုပ်များနိဒါန်း” စာမျက်နှာ ၃၅၀ နှင့် “ပရောဖက်စာအုပ်များ နိဒါန်း” စာမျက်နှာ ၈၂၀)။ 1. Prophetic Experience. The gift of prophecy is in some ways unique. The prophets and prophetesses sometimes received messages from God that were predictive, but most of the time they were not. In such cases, the aim was to encourage, provide guidance, or call God’s people to repentance and consecration to Him. The message received from God was called a revelation and would reach the prophets through dreams, visions, and auditions (see “Introduction to the Old Testament Historical Books,” p. 350 and “Introduction to the Prophetic Books,” p. 820).   နှုတ်မြွက်စကားကို လက်ခံရရှိစဉ် ပရောဖက်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ ထူးခြားသော အတွေ့အကြုံများ ကြုံတွေ့ကြရသည်။ ဘုရားသခင်မြင်စေလိုတော်မူသည်များကို မြင်နိုင်သော အခြေအနေသို့ ရောက်ရှိကြသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ ပတ်ဝန်းကျင်ရှိသူများသည် သူတို့မြင်နေသည်များကို မမြင်နိုင်ကြ (ဒံယေလ ၁၀:၇)။ တစ်ခါတစ်ရံ ပရောဖက်များ လဲကျကြပြီး ခွန်အားများ ပျောက်ဆုံးကြသည် (ဒံယေလ ၁၀:၈)။ ဒံယေလသည် အိပ်ပျော်သွားသည် (၁၀:၉)။ ယောဟန်သည် ခရစ်တော်၏ ခြေတော်ရင်းတွင် အသက်ရှူမဲ့ လဲကျသည် (ဗျာဒိတ် ၁:၁၇)။ ရူပါရုံပြီးနောက် ပရောဖက်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ ခန္ဓာကိုယ် ထိခိုက်မှု ကြုံတွေ့ကြသည်။ ပါဝလုသည် မျက်စိကွယ်သွားသည် (တမန်တော် ၉:၈)၊ ဇာခရိသည် စကားမပြောနိုင်တော့ (လု ၁:၂၀)၊ ဒံယေလသည် ရက်ပေါင်းများစွာ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်ပြီး နာမကျန်းဖြစ်ခဲ့သည် (၈:၂၇)။ ဤအတွေ့အကြုံမျိုး ပရောဖက်ဘဝတွင် အမြဲမရှိပေ။ ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးအောက်တွင် ရှိစဉ် ပရောဖက်များသည် တစ်ခါတစ်ရံ ကောင်းကင်တမန်များနှင့် စကားပြောဆိုကြသည် (ဥပမာ လု ၁:၈–၂၀)။ ရရှိသော နှုတ်မြွက်စကားကို နှုတ်ဖြင့် (ဟောပြောချက်၊ ဇာတ်ကြောင်းပြောင်းခြင်း၊ ဉာဏ်ကဗျာ၊ ကဗျာ စသည့်ပုံစံမျိုး) သို့မဟုတ် စာဖြင့် ပို့ဆောင်သည်။ During the reception of the message, the prophets sometimes went through unique experiences. They found themselves in a state in which they were able to see what God wanted them to see or receive. Sometimes those around them could not see what they were seeing (Dan. 10:7). Other times the prophets fell down (Num. 24:4) and their strength left them (Dan. 10:8). Daniel fell into a deep sleep (10:9). John fell at Christ’s feet as though dead (Rev. 1:17), that is to say, he was unable to breathe. Even after a vision, prophets sometimes experienced physical trauma: Paul was blind (Acts 9:8); Zechariah could not speak (Luke 1:20); and Daniel was exhausted and sick for a number of days (8:27). These experiences were not always present in the life of the prophet. While under the power of the Spirit, prophets at times had conversations with angels (e.g., Luke 1:8–20). The message received was delivered orally (in forms such as discourse, narratives, parables, and poetry) or in written form.   ၂. ပရောဖက်များကို စမ်းသပ်ခြင်း။ ဓမ္မဟောင်းတွင် မှားသော ပရောဖက်များနှင့် သခင်ဘုရား၏ ပရောဖက်များအကြား အမြဲတမ်း ပဋိပက္ခ ရှိနေကြောင်း သက်သေခံထားသည်။ သူတို့ကို ခွဲခြားရန် တစ်ခါတစ်ရံ ခက်ခဲသော်လည်း မလွှဲမရှောင်သာ လိုအပ်ချက် ဖြစ်သည်။ ဣသရာအလ်လူမျိုးတို့သည် ပရောဖက်တစ်ဦးအားဖြင့် သခင်ဘုရား မိန့်ဆိုတော်မူကြောင်း မည်သို့သိနိုင်မည်နည်းဟု သခင်ဘုရားကို မေးခဲ့ကြသည် (တရားဟောရာ ၁၈:၂၁)။ ယောဟန်သည် မှားသော ပရောဖက်များကြောင့် ဝိညာဉ်များကို စမ်းသပ်ကြရန် အသင်းတော်ကို ဆုံးမသည် (၁ယောဟန် ၄:၁)။ ဓမ္မဟောင်းတွင် အရေးကြီးသော ဆုံးဖြတ်ချက် နှစ်ခု ရှိသည်။ မိက္ခာယ (၁ရာဇဝင် ၂၂) နှင့် ယေရမိသည် ဟာနနိနှင့် တွေ့ဆုံစဉ် (ယေရမိ ၂၈)။ အကြောင်းအရာသည် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ကျမ်းစာများသည် လမ်းညွှန်ချက်အချို့ ပေးထားသည်။ 2. Testing the Prophets. The OT testifies about the constant conflict between false prophets and the prophets of the Lord. Distinguishing between them was at times difficult, but the task was unavoidable. The Israelites asked the Lord how they could recognize whether the Lord was speaking through a prophet (Deut. 18:21). John counseled the church to test the spirits because of false prophets (1 John 4:1). The OT provides at least two cases in which the decision was crucial—Micaiah (1 Kin. 22) and Jeremiah in his encounter with Hananiah (Jer. 28). Since the topic is very important, the Scriptures provide some guidance.   ပထမ၊ ပရောဖက်၏ ဟောကြားချက်သည် ပြည့်စုံရမည် (တရားဟောရာ ၁၈:၂၂၊ ကိုးကား ယေရမိ ၂၈:၈–၉)။ ဤသည်မှာ အနုတ်လက္ခဏာ စမ်းသပ်မှု ဖြစ်ပြီး ဟောကြားချက် မပြည့်စုံခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် အလွန်ခက်ခဲစွာ အသုံးချနိုင်သည်။ တစ်ဦးတစ်ယောက်သည် အမှန်တကယ် ပရောဖက် ဟုတ်/မဟုတ် ချက်ချင်း မဆုံးဖြတ်နိုင်ပေ။ ဟောကြားချက် မပြည့်စုံကြောင်း ထင်ရှားသောအခါသာ အသုံးချနိုင်သည်။ နားထောင်သူများကို ကူညီရန် တစ်ခါတစ်ရံ ပရောဖက်တစ်ဦးသည် ရေရှည်ဟောကြားချက်ထဲတွင် ချက်ချင်းပြည့်စုံသော အတိုချုံးဟောကြားချက်တစ်ခု ထည့်ပေးတတ်သည် (ယေရမိ ၂၈:၁၆–၁၇)။ ထို့ကြောင့် သူသည် အမှန်တကယ် ပရောဖက် ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ထို့ပြင် တစ်ခါတစ်ရံ မှားသော ပရောဖက်၏ ဟောကြားချက်များလည်း ပြည့်စုံနိုင်သည် (တရားဟောရာ ၁၃:၁–၂)။ ဤသည်မှာ ဤစံနှုန်းသည် ကိုယ်တိုင်လုံလောက်ခြင်း မရှိကြောင်း ဆိုလိုသည်။ First, the prediction of the prophet must be fulfilled (Deut. 18:22; cf. Jer. 28:8–9). This is a negative test—what was predicted did not take place—and apparently a clear one. Yet, it is very difficult to apply. It cannot always be immediately determined whether someone is a true prophet. It can be applied only when it is obvious that the prophecy was not fulfilled. In order to assist their audiences, sometimes a prophet gave, within a long-term prophecy, a short-term one that was immediately fulfilled (Jer. 28:16–17), thus demonstrating that he or she was a true prophet. Also, in some cases, the predictions of a false prophet could also be fulfilled (Deut. 13:1–2). This implies that this criterion is not self-sufficient.   ဒုတိယ၊ ပရောဖက်များ၏ နှုတ်မြွက်စကားများသည် အရင်က အမှန်တကယ် ပရောဖက်များ၏ နှုတ်မြွက်စကားများနှင့် ကိုက်ညီရမည်။ ဤစံနှုန်းသည် ပရောဖက်နှုတ်မြွက်စကားများကို အသစ်သော ဗျာဒိတ်အဆိုများကို အကဲဖြတ်ရန် အသုံးပြုနိုင်ကြောင်း ယူဆသည် (တရားဟောရာ ၁၃:၂၊ ကိုးကား ဟေရှာယ ၃၀:၈)။ အသစ်သော ဗျာဒိတ်ကို နားထောင်သူများသည် သခင်ဘုရား၏ နှုတ်မြွက်စကားကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိရန် လိုအပ်သည်။ ဓမ္မသစ်တွင် ယေရှုအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်သည် ရေးမှတ်ထားသော နှုတ်မြွက်စကားနှင့်အတူ ဗဟိုစံနှုန်း ဖြစ်လာသည် (ယောဟန် ၁၇:၁၇၊ ၁ယောဟန် ၄:၂–၃)။ ဤစံနှုန်းသည် မကောင်းသော တွန်းအားများဖြင့် အတု အယောင်ဆောင်ခြင်း ခံရနိုင်သော်လည်း (၂ကောရိန်သု ၁၁:၁၃–၁၄) ယေရှုထဲတွင် ရှိသော အမှန်တရားကို သိရှိခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို ကာကွယ်ပေးမည်။ Second, the messages of the prophets must agree with the messages of previous true prophets. This criterion presupposes that the prophetic messages could be used to evaluate new claims of prophetic revelations (Deut. 13:2; cf. Is. 30:8). Those listening to the new revelation would need a deep knowledge of the Word of the Lord. In the NT, the revelation of God through Jesus becomes the central criterion in conjunction with the written word (John 17:17; 1 John 4:2–3). This criterion is more difficult to falsify, but it can be falsified by evil forces masquerading as instruments of God (2 Cor. 11:13–14). Nevertheless, knowing the truth as it is in Jesus will protect God’s people.   တတိယ၊ အမှန်တကယ် ပရောဖက်များသည် သခင်ဘုရားကို သစ္စာရှိကြပြီး သူတို့၏ ဘဝများတွင် ထင်ရှားသည်။ မှားသော ပရောဖက်များသည် ပဋိညာဉ်စည်းကမ်းချက်များကို မလိုက်နာကြပြီး အပြစ်ကို မရှုတ်ချကြ (ယေဇကျေလ ၁၃:၂၂)။ သူတို့ကို မာန်တက်သူ (၂ပေ ၂:၁၈)၊ လှည့်စားတတ်သူ (တမန်တော် ၁၃:၆–၁၀)၊ မကြာခဏ လောဘကြောင့် လှုံ့ဆော်ခံရသူ (၂ပေ ၂:၃၊ ၁၃) ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ ကောင်းသော စမ်းသပ်မှု ဖြစ်သော်လည်း အချို့သူများသည် သိုးမွှေးနှင့် ဝတ်ဆင်ထားသော်လည်း မိမိနှုတ်မြွက်စကားများကို တရားမျှတစေရန် ကိုယ်ကို သန့်ရှင်းသူဟု ဟန်ဆောင်နိုင်သည် (မဿဲ ၇:၁၅)။ Third, true prophets will be faithful to the Lord and their lives will demonstrate it. False prophets will not live up to the covenant stipulations and will not condemn sin (Ezek. 13:22). They are described as arrogant (2 Pet. 2:18), deceitful (Acts 13:6–10), and often motivated by greed (2 Pet. 2:3, 13). This is a good test, but some people can give the impression of being holy while dressed in sheep’s clothing (Matt. 7:15), in an attempt to validate their messages.   စတုတ္ထ၊ အမှန်တကယ် ပရောဖက်၏ အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအတွက် ကောင်းချီးဖြစ်ရမည်။ သူတို့၏ အသီးအနှံများ ကောင်းရမည် (မဿဲ ၇:၁၆–၁၇)။ ဤစံနှုန်းသည် အရင်စံနှုန်းနှင့် နီးစပ်သော်လည်း ပရောဖက်ဟု အဆိုပြုသူများ၏ အမှုတော်၏ နောက်ဆုံးရလဒ်များကို စစ်ဆေးခြင်းဖြင့် ကျော်လွန်သည်။ ဤစံနှုန်း အသုံးချရန် အချိန်ကြာမြင့်စွာ လိုအပ်မည်။ ဤရေရှည် စံနှုန်းသည် လှည့်စားမှုကို အချိန်မီ ထင်ရှားစေတတ်သောကြောင့် အတုအယောင်ဆောင်ရန် ခက်ခဲမည်။ Fourth, the result of the ministry of a true prophet should be a blessing to God’s people. Their fruits should be good (Matt. 7:16–17). This criterion is closely related to the previous one but goes beyond it by examining the end results of the ministries of those who claim to be prophets. The application of this criterion will require time. This long-term criterion will be difficult to falsify because deception sooner or later reveals itself for what it is.   အထက်ပါ ကျမ်းစာအချက်အလက်များအရ နိဂုံးချုပ်ရလျှင်၊ ပထမ၊ ဘုရားသခင်သည် ပရောဖက်တစ်ဦးအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား စကားပြောနိုင်ကြောင်း ဖြစ်နိုင်ခြေကို ပွင့်လင်းစွာ ထားရမည်။ ဒုတိယ၊ အမှန်တကယ် ပရောဖက်ကို ခွဲခြားသိမြင်ရန် ကျမ်းစာကို ခိုင်မာစွာ သိရှိပြီး အခြေခံအုတ်မြစ်ချထားရန် လိုအပ်သည်။ ပရောဖက်ဟု အဆိုပြုသူ၏ သွန်သင်ချက်နှင့် အမှုတော်ကို သန့်ရှင်းသော ကျမ်းစာဖြင့် အကဲဖြတ်ရမည် (၁ကောရိန်သု ၁၄:၂၉)။ နောက်ဆုံး၊ ပရောဖက်အမှုတော်ဟု အဆိုပြုသူကို ချက်ချင်း လက်ခံခြင်း မပြုရ။ အသီးအနှံများ ထင်ရှားလာရန် အချိန်ပေးရမည်။ ဝိညာဉ်များကို စမ်းသပ်ခြင်းသည် အချိန်ယူရပြီး ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့အား အရင်က ဗျာဒိတ်ပေးထားသမျှကို သိရှိခြင်း လိုအပ်သည်။ Based on the previous biblical information we can conclude, first, that we should be open to the possibility that God may speak to us through a prophet. Second, in order to identify a true prophet, we must have a solid knowledge of and be firmly grounded in Scripture. We should use the holy Scriptures to evaluate the teachings and ministry of anyone claiming to a prophet (1 Cor. 14:29). Finally, we should not hastily accept somebody’s claim to the prophetic ministry. We must allow time for the fruits to manifest themselves. Testing the spirits takes time and requires prayer and knowledge of what God has already revealed to us.   ၃. လက်ဆောင်၏ ထာဝရတည်တံ့ခြင်း Lock ဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်များသည် အဆုံးတိုင်အောင် အသင်းတော်တွင် ရှိနေရမည်ဟု ပါဝလုက တည်ထောင်သည် (ဧဖက် ၄:၁၂–၁၃) နှင့် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယလာခြင်းနှင့် ချိတ်ဆက်သည်။ သူသည် ကောရိန်သုတေသနလူမျိုးတို့အား ယေရှုခရစ်၏ ဗျာဒိတ်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် မလိုအပ်သော လက်ဆောင်တစ်ခုမျှ ချို့တဲ့ခြင်း မရှိကြောင်း ပြောခဲ့သည် (၁ကောရိန်သု ၁:၇၊ ၁၃:၉–၁၀)။ ပရောဖက်ပြုခြင်း လက်ဆောင်၏ ထာဝရတည်တံ့ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်များအကြား ငြင်းခုံစရာ အကြောင်းအရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ 3. Perpetuity of the Gift. Paul establishes that the gifts of the Spirit are to remain in the church to the very end (Eph. 4:12–13) and connects them to the Second Coming of Christ. He told the Corinthians that they were not lacking any gift as they were waiting for the revelation of Jesus Christ (1 Cor. 1:7; 13:9–10). The perpetuity of the gift of prophecy has been a topic of debate among Christians.   ၄. ယေရှု၊ အဆုံးစွန်သော ပရောဖက်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ပရောဖက်အမှုတော်သည် ပရောဖက်၊ ယေရှုခရစ်တော်၊ မောရှဲနှင့်တူသော ပရောဖက် လာရောက်ခြင်းကို ညွှန်ပြထားသည် (ကိုးကား တရားဟောရာ ၁၈:၁၅)။ ဓမ္မဟောင်းတွင် မောရှဲသည် ထူးခြားသော ပရောဖက် ဖြစ်သည်။ သခင်ဘုရားသည် မောရှဲနှင့် ရူပါရုံနှင့် အိပ်မက်များအားဖြင့် မဟုတ်ဘဲ တိုက်ရိုက် ဆက်သွယ်တော်မူသည် (တောလည်ရာ ၁၂:၇–၈)။ သို့သော် သူ့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်သည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်ကို အပြည့်အဝ ဗျာဒိတ်ပေးရန် ဗျာဒိတ်တင်ဆက်သူသည် ဘုရားသခင်ဖြစ်ရမည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်သည် လူသားဖြစ်လာပြီး ကျွန်ုပ်တို့အား ခမည်းတော်ကို ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူသည် (ယောဟန် ၁:၁၄)။ ခမည်းတော်နှင့် ဆက်ဆံရေးသည် တိုက်ရိုက်နှင့် အလယ်အတိုင်း မရှိပေ။ ယေရှုသည် ရူပါရုံ သို့မဟုတ် အိပ်မက်များ ရရှိခဲ့ကြောင်း ဘယ်တော့မျှ မဖော်ပြထားပေ။ သူသည် မောရှဲနှင့်တူသော်လည်း မောရှဲထက် သာလွန်သော ပရောဖက် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့အား ခမည်းတော်ထံမှ ယူဆောင်လာသော ဗျာဒိတ်နှင့် နှုတ်မြွက်စကားသည် နောက်ဆုံးနှင့် ပြည့်စုံသည်။ အခြားဗျာဒိတ်တစ်ခုမျှ ထပ်မံထည့်သွင်းနိုင်တော့ချေ။ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဤအချမ်းနှစ်ဖွယ်ဆုံး ဗျာဒိတ်ကို တမန်တော်များအားဖြင့် ရှင်းလင်းတင်ပြပြီး ကျွန်ုပ်တို့ ယခု ဓမ္မသစ်ကျမ်းဟု ခေါ်ဆိုသော အရာအဖြစ် ထိန်းသိမ်းပေးထားသည်။ 4. Jesus: The Ultimate Prophet. In the OT, the prophetic ministry pointed to the coming of the Prophet, Jesus Christ, the prophet like Moses (cf. Deut. 18:15). In the OT, Moses is a unique prophet. The Lord did not communicate with him through visions and dreams, but directly (Num. 12:7–8), yet the revelation of God to him was partial. In order for God to fully reveal Himself, the instrument of revelation must be divine. The Son of God became human in order to reveal the Father to us (John 1:14). His communication with the Father was direct and unmediated; we are never told that Jesus had visions or dreams. He was a prophet like Moses yet superior to Moses. The revelation and the message Jesus brought to us from the Father was final and complete; no other revelation can add to His self-revelation. Through the Spirit, this most glorious revelation has been expounded and preserved for us by the apostles and constitutes what we now call the New Testament.   ဤအကြောင်းပြချက်မှန်ပါက၊ မေးခွန်းတစ်ခု ထပ်မံထွက်ပေါ်လာရမည်။ တမန်တော်လွန်ကာလ ပရောဖက်ပြုခြင်း လိုအပ်ပါသလော။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သော အမှန်တရားအားလုံးကို ခရစ်တော်တွင် တွေ့ရှိပြီးဖြစ်သောကြောင့် တမန်တော်လွန်ကာလ ပရောဖက်သည် မလိုအပ်သည်သာမက အရေးမပါတော့ဟု ပရိုတက်စတင့်အများစုက ယုံကြည်ကြသည်။ သူတို့ယုံကြည်ချက်အရ ပရောဖက်ပြုခြင်း လက်ဆောင်သည် တမန်တော်များ ကွယ်လွန်ပြီးနောက် အဆုံးသတ်သွားသည်။ ဤအယူအဆကို အခြားသူများစွာက ငြင်းပယ်ပြီး လက်ဆောင်၏ ထာဝရတည်တံ့ခြင်းကို ယုံကြည်ကြသည်။ တမန်တော်လွန်ကာလ ပရောဖက်ပြုခြင်းသည် အသင်းတော်အတွက် အခြေခံအုတ်မြစ် မဟုတ်ဘဲ၊ အသင်းတော်ကို တည်ဆောက်ခြင်း၊ ယုံကြည်သူများကို နှစ်သိမ့်ခြင်းဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးရန် ရည်ရွယ်သည်။ ထိုအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို သခင်ဘုရားကို သစ္စာရှိစေရန်နှင့် ကျမ်းစာအမှန်တရားကို လေ့လာပြီး လက်ခံကျင့်သုံးရန် ခေါ်ဆောင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် အသင်းတော်တည်ဆောက်ရာတွင် ပါဝင်ကြသော်လည်း ကျမ်းစာအောက်တွင် နှိမ့်ချစွာ ရှိနေရမည်။ If this reasoning is correct, then a question must be raised: Is post-apostolic prophecy needed? What would be its purpose if all that we need was brought to us by the greatest Prophet known on earth, the Son of God? Many Protestants believe that since we find in Christ all the truth necessary for salvation, a post-apostolic prophet is not only unnecessary but irrelevant. They believe that the gift of prophecy came to an end after the apostles died. This idea is rejected by many others who believe in the perpetuity of the gift of prophecy. Post-apostolic prophecy is not foundational for the church, but it aims to edify the church and provide comfort to believers by ministering to their spiritual needs. Through it the people of God are called to faithfulness to the Lord and to study and embrace biblical truth. God’s people are to contribute to the building up of the church while at the same time remain subservient to the Scriptures.

 

အခန်းကြီး - ၁၅

၁၅:၁–၅၈ ခန္ဓာကိုယ်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း

ဤစာတမ်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် ကောရိန္တုမြို့သားများ၏ မတော်မတရားသော အပြုအမူများကို အများဆုံး ဆွေးနွေးခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် အခန်း ၁၅ တွင် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အခြေခံဆုံး၊ အရေးကြီးဆုံး အမှန်တရားတစ်ခုဖြစ်သော လူသေများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၊ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်ကို သူတို့၏ ယုံကြည်ချက်အပေါ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။ ဤအပိုင်းသည် ယခင်ညွှန်ကြားချက်များနှင့် လုံးဝမသက်ဆိုင်ဟု ပထမတွေ့ရှိရသော်လည်း၊ ရှင်ပေါလု၏ အတွေးထဲတွင် နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေခဲ့သည်။ ကောရိန္တုမြို့သားများ၏ မမှန်ကန်သော အပြုအမူသည် သီးခြားပြဿနာမဟုတ်ခဲ့ပေ။ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို တမန်တော်များ ကြေညာချက်၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို သူတို့ အပြည့်အဝ နားမလည်နိုင်ခဲ့ခြင်း၏ ပြင်ပလက္ခဏာဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ခန္ဓာကိုယ်၏ တန်ဖိုးနှင့် အရေးကြီးမှုကို အတည်ပြုသည်။ ၎င်းသည် ယေရှုပြန်ကြွလာချိန်တွင် ခရစ်တော်၌ သေသွားသူများ ခန္ဓာကိုယ်ပုံစံဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာမည့် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ဤအမှန်တရားသည် ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် ခန္ဓာကိုယ်ကို အပျက်သဘောဆောင်သော အမြင်နှင့် လုံးဝဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်များ ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ပြုမူပုံသည် အရေးကြီးသည်။ ၎င်းသည် ဤလောကတွင် ခရစ်တော်၏ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော တန်ခိုးကို သက်သေခံသည်—ခန္ဓာကိုယ်သည်လည်း ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာချိန်တွင် ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ပြောင်းလဲခံရမည်ဖြစ်သည်။ ဤအမြင်မှကြည့်လျှင် ရှင်ပေါလု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်သည် သူ၏စာတမ်းတစ်ခုလုံး တည်ဆောက်ထားသော ဘုန်းကြီးသော အခြေခံဖြစ်ပြီး၊ ကောရိန္တုမြို့သားများ မိမိတို့ဘဝကို အကဲဖြတ်ရန် အခြေခံဖြစ်သည်။

15:1–58

The Resurrection of the Body

Up to this point in his letter, Paul has spent most of his time addressing the troubling behavior of the Corinthians. In chapter 15, however, he turns his attention to their beliefs about one of the most basic, fundamental truths of Christianity—the resurrection of the dead, the Christian hope. Although this section of the letter may at first seem to be completely unrelated to his previous instructions, they appear to have been closely related in Paul’s mind. The aberrant behavior of the Corinthians was not an isolated issue. It was an outward indication that they had failed to understand fully the significance and implications of the apostolic proclamation of Christ’s death and resurrection. The bodily resurrection of Christ from the dead affirms the value and importance of the body. It is also the basis of the Christian hope that the dead in Christ will be raised in bodily form at the return of Jesus. This reality stands in stark contrast to the negative view of the body commonly expressed in the Greco-Roman world. Accordingly, what Christians do with their bodies matters. It testifies to the transforming power of Christ in this world—the body will itself be transformed into a glorious body when Christ returns. Viewed from this perspective, Paul’s discussion of the resurrection is the glorious foundation on which his entire letter is built, and it is the basis on which the Corinthians were to evaluate their lives.

 

၁၅:၁–၁၁။ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ သေချာမှု။ ရှင်ပေါလုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ သဘောကို စတင်ဆွေးနွေးရာတွင် ယေရှု၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သူကြေညာခဲ့သော ဧဝံဂေလိတရား၏ အဓိကနှလုံးသားဖြစ်ကြောင်း (အပိုဒ် ၁) ကောရိန္တုမြို့သားများကို သတိပေးခဲ့သည်။ ၎င်းကို သူတို့ လက်ခံခဲ့ချိန်တွင် သူတို့ဘဝကို ပြောင်းလဲခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂)။ သူသည် သူတို့ မသိရှိခဲ့သော ခရစ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို နားလည်စေရန် အတူတူသဘောတူညီမှုနေရာမှ စတင်ခဲ့သည်။ ဤသည်များစွာ အရေးကြီးသောကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ ဗဟိုချက်ကို သူတို့ကို ထပ်မံသတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃–၄)။

15:1–11. The Gospel and the Certainty of Christ’s Resurrection. Paul begins his discussion of the nature of the resurrection by reminding the Corinthians that the death and resurrection of Jesus are the very heart of the gospel (v. 1) he had proclaimed to them and that had changed their lives when they received it (v. 2). He starts to establish an area of mutual agreement from which he could then help them understand the implications of the resurrection of Christ that they had failed to recognize. This was so important that Paul reminded them again of his instruction to them about the centrality of Christ’s death and resurrection (vv. 3–4).

 

“လွှဲအပ်” သို့မဟုတ် “ခံယူ” ဟူသော ဝေါဟာရများ (အပိုဒ် ၃) သည် ရှင်ပေါလု ကိုယ်တိုင် ကယ်တင်ခြင်းခံရမှီကပင် ရှိပြီးသား ဓလေ့ကို လွှဲပြောင်းပေးနေခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် အသင်းတော် စတင်ဖြစ်ပေါ်လာသော အခြေခံဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလု လွှဲအပ်ခဲ့သော ဓလေ့ကို ဖော်ပြပုံအရ ပညာရှင်အများစုက အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ချက်စာချွန်လွှာ၊ ယုံကြည်ကတိကဝတ် သို့မဟုတ် အစောပိုင်း ဓမ္မသီချင်းတစ်ပိုင်းမှ ဆွဲထုတ်ယူခဲ့သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုဓလေ့သည် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် တရားမျှတမှု ပျက်ပြားခြင်းသာမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်အလိုတော်အတိုင်း ကျွန်ုပ်တို့အပြစ်အတွက် ကုစားရန် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြစ်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်တွင် အမြစ်တွယ်နေသည် (အပိုဒ် ၃)။ ထို့ပြင် ခရစ်တော်သည် သင်္ဂြိုဟ်ခံရသော်လည်း တတိယနေ့တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။ ရှင်ပေါလုက အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များ၏ ယုံကြည်ချက်သည် ရိုးရိုး ဆန္ဒသက်သက်မဟုတ်၊ ကျမ်းစာအတိုင်း ဖြစ်သည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။

The terminology of “delivering” or “receiving” (v. 3) indicates that Paul was passing along a tradition that predated his own conversion. The death and resurrection of Christ were the foundation on which the church originated. The way in which Paul states the tradition he received suggests to many that he drew from terminology from an early Christian creed, a confession of faith, or even perhaps a portion of an early hymn. That tradition was rooted in the belief that Christ’s death was not simply a miscarriage of justice. It was part of God’s divine will and served as an atoning sacrifice for our sins (v. 3). Moreover, although Christ was buried, He was resurrected on the third day (v. 4). Paul notes that this belief among early Christians was not simply wishful thinking; it was according to the Scriptures.

 

ရှင်ပေါလု မည်သည့် ကျမ်းချက်များကို ရည်ညွှန်းသည်ကို မဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော ဟေရှာယ ၅၂:၁၃–၅၃:၁၂၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ခရစ်ယာန်များတွေ့မြင်ခဲ့သော ဆာလံ ၁၆:၉–၁၁ (တိုက်ဆိုင်ကြည့်ရန် တမန်တော် ၂:၂၄–၃၂) နှင့် တတိယနေ့တွင် ဘုရားသခင် ကယ်တင်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသော ဟောရှေ ၆:၂၊ ယောန ၁:၁၇ (မ၊၊၊ ၁၂:၄၀) စသည်တို့ ပါဝင်နိုင်သည်။ ကျမ်းစာသည် အသင်းတော်၏ ခရစ်တော်ကို နားလည်မှုတွင် အလွန်အရေးကြီးသောကြောင့် ၁ ကောရိန္တု ၁၅:၃–၄ တွင် နှစ်ကြိမ်ဖော်ပြထားပြီး၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး ခရစ်တော်ကို မြင်ခဲ့သော မျက်မြင်သက်သေများစာရင်းမတိုင်မီ ကျမ်းစာ၏ သက်သေခံချက်ကို ဦးစွာထားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅–၁၁)။

Although Paul does not indicate what particular passages of Scripture he had in mind, they would likely have included passages such as Isaiah 52:13–53:12 in connection to Christ’s death and allusions to Christ’s resurrection that Christians saw in passages like Psalm 16:9–11 (cf. Acts 2:24–32), perhaps combined with other passages that speak of God’s deliverance on the third day (i.e., Hos. 6:2; Jon. 1:17; cf. Matt. 12:40). The Scriptures played such a pivotal role in the church’s understanding of Christ that they are not only mentioned twice in 1 Corinthians 15:3–4, but Paul even places the testimony of the Scriptures before the list of eyewitnesses who saw Christ after His resurrection (vv. 5–11).

 

ရှင်ပေါလုသည် ယေရှု၏ အသေခံပြီးနောက် ပေါ်ထွန်းခြင်းများကို ကောရိန္တုမြို့သားများ ရင်းနှီးပြီးသားဖြစ်သောကြောင့် အသေးစိတ်မဖော်ပြဘဲ ဆက်လက်ကြေညာခဲ့သည်။ “ထိုနောက်”၊ “ချက်ချင်း”၊ “တစ်ပြိုင်နက်”၊ “နောက်ဆုံး” စသည့် ကြိယာဝိသေသနများဖြင့် အဆင့်ဆင့်စီစဉ်ထားသော ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း ပေါ်ထွန်းမှုများကို စာရင်းပြုစုခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည် “မြင်ခြင်းခံရ” ဟူသော ကြိယာ၏ မူလုပ်ပုံစံကို သုံးပြီး ယေရှု ကိုယ်တော်တိုင် ပေါ်ထွန်းခြင်းတွင် အစပျိုးခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည် (က၊ က၊ ၁၂:၇၊ ၂၆:၂၄၊ ၃၅:၁၊ ၇၊ ထွက် ၃:၁၄–၁၆)။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခရစ်တော်ကို မြင်ခဲ့သော မျက်မြင်သက်သေများ စာရင်းကို ကေဖ (ရှင်ပေတရု၏ အာရာမ်အမည်၊ ရှင်ပေါလု အမြဲသုံးလေ့ရှိသော အမည်၊ ၁ ကော ၁:၁၂၊ ၃:၂၂၊ ၉:၅၊ ဂလာ ၁:၁၈၊ ၂:၉၊ ၁၁၊ ၁၄) မှ စတင်သည်။ နောက်တွင် တကျိပ်နှစ်ယောက် (ယေရှု၏ တပည့်များ တရားဝင်အဖွဲ့ကို ရည်ညွှန်းသည့် အသုံးအနှုန်း) ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလု ရည်ညွှန်းချက်မှာ သောမတ်မပါသော ပထမဆုံး တပည့်များထံ ယေရှု ပေါ်ထွန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ယော ၂၀:၂၄)။ တစ်ပြိုင်နက် လူငါးရာကျော်ထံ ခရစ်တော် ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် မတွေ့ရပေ (၁ ကော ၁၅:၆)။ တမန်တော်စွန့်စာတွင် အထပ်ခန်းထဲ တပည့်တစ်ရာ့နှစ်ဆယ်ခန့် စုဝေးခြင်းကို ဖော်ပြထားသော်လည်း (တမန် ၁:၁၅)၊ ရှင်ပေါလု ဖော်ပြသော လူငါးရာကျော်တစ်ပြိုင်နက် မြင်ခဲ့ခြင်းသည် အခြားနေရာတွင် ဖြစ်ရမည်၊ ဖြစ်နိုင်ရင် ဂလိလဲပြည် (မ၊၊၊ ၂၈:၁၀၊ ၁၆)။

Paul continues proclaiming the death and resurrection of Jesus by reminding the Corinthians of the accounts of Christ’s appearances to others after His death and resurrection. Since the Corinthians were familiar with the events he was describing, Paul did not provide the circumstances or details concerning these appearances. In a seemingly hierarchical sequence marked by adverbs such as “then,” “at once” or “at the same time,” and “last of all,” he lists several resurrection appearances. Paul uses the passive form of the verb “was seen” (Gr. ōphthē) to indicate that Jesus took the initiative in the appearances (cf. Gen. 12:7; 26:24; 35:1, 7; Ex. 3:14–16). The list of eyewitnesses at the resurrection of Christ begins with Cephas, the Aramaic name which Paul normally uses for Peter (1 Cor. 1:12; 3:22; 9:5; Gal. 1:18; 2:9, 11, 14). Next is a reference to the twelve, a term Paul uses as an official designation of the apostolic group of Jesus’s disciples. Paul likely had in mind the first appearance of Jesus to the disciples when Thomas was not there (John 20:24). There is no account in the NT about Christ’s special appearance to more than five hundred people in one gathering (1 Cor. 15:6). The book of Acts mentions the meeting of about 120 disciples in the upper room (Acts 1:15), but since the appearance that Paul mentions occurred to more than five hundred disciples simultaneously, it must have happened somewhere else, perhaps in Galilee (cf. Matt. 28:10, 16).

 

ယေရှုကို ယာကုပ် (ယေရှု၏ ညီ) နှင့် “တမန်တော်အားလုံး” တို့က မြင်ခဲ့သည် (၁ ကော ၁၅:၇)။ “တမန်တော်အားလုံး” ဆိုသည်မှာ ကောင်းကင်တက်တော်မူချိန် တကျိပ်နှစ်ယောက်ထံ နောက်ဆုံးပေါ်ထွန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သော်လည်း (တမန် ၁:၂–၁၂)၊ ရှင်ပေါလုသည် အခြားအဖွဲ့ကို ရည်ညွှန်းနေပုံရသည်။ ယာကုပ်ကို တမန်တော်ဟု ရှုမြင်ခဲ့သောကြောင့် (ဂလာ ၁:၁၉)၊ ဤနေရာတွင် “တမန်တော်များ” ဆိုသည်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော သခင်ကို မြင်ခဲ့ပြီး ဧဝံဂေလိတရား ကြေညာရန် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော ပိုကြီးသော သက်သေအုပ်စုကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည် (ရော ၁၆:၇)။

Jesus was then seen by James, the brother of Jesus, and then by “all the apostles” (1 Cor. 15:7). Although the appearance to “all the apostles” may refer to Christ’s final appearance to the Twelve at the time of His ascension to heaven (Acts 1:2–12), Paul seems to have had a different group in mind. Since he regarded James, the brother of Jesus, as an apostle (Gal. 1:19), the word “apostles” here is most likely being used in a more general sense to refer to a larger group of witnesses who had seen the risen Lord and who had been commissioned by Him to proclaim the gospel (cf. Rom. 16:7).

 

ရှင်ပေါလုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခရစ်တော်၏ သက်သေများစာရင်းကို ကိုယ်တိုင်အတွေ့အကြုံဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈)။ ရှင်ပေါလုက မိမိကို ektrōma ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ ၎င်းကို “အချိန်မတန်မီ မွေးဖွားခြင်း” သို့မဟုတ် “ပုံမှန်မဟုတ်သော မွေးဖွားခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်။ ဤသည်ကို ရှင်ပေါလု ယေရှုနှင့် တမန်တော်များ ခေတ်နောက်တွင် နေထိုင်ခဲ့သည်ဟု နားလည်သင့်သည်မဟုတ်။ ဤဂရိကြိယာကို ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ဤနေရာတွင်သာ တစ်ကြိမ်သုံးထားပြီး ရှေးဟောင်းဂရိကျမ်းတွင် သုံးကြိမ်သုံးထားသည် (တ၊ တ၊ ၁၂:၁၂၊ ယော ၃:၁၆၊ ဒေ ၆:၃)။ ၎င်းသည် ပုံမှန်ကိုယ်ဝန်ဆောင်ခြင်းမဟုတ်သော မွေးဖွားခြင်း (သေးဖျက်ချခြင်း၊ အချိန်မတန်မီ မွေးဖွားခြင်း၊ ကိုယ်ဝန်ပျက်ခြင်း) ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပေါလုက အခြားတပည့်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်လျှင် မိမိကိုယ်မိမိ သေးဖျက်ချခံရသော ကလေးနှင့် မခြားဟု ဆိုသည်။ ယေရှု၏ လောကီအမှုတော်ကာလတွင် တပည့်များကဲ့သို့ ယုံကြည်ခြင်းတွင် တဖြည်းဖြည်း ကြီးထွားခွင့် မရခဲ့ပေ။ အသင်းတော်ညှဉ်းဆီးသူမှ တမန်တော်အဖြစ်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲခံရသည်။ အသင်းတော်ကို ညှဉ်းဆီးခဲ့ပုံများကြောင့် တမန်တော်များထဲ အပါအဝင်ဖြစ်ရန် မထိုက်တန်ဟု ခံစားရခြင်းလည်း ဖြစ်နိုင်သည် (၁ ကော ၁၅:၉–၁၀၊ ၁ တိ ၁:၁၂–၁၅)။

Paul concludes his list of witnesses to the resurrected Christ with his own experience (v. 8). Paul mentions that he had been ektrōma, which has been rendered as “born out of due time” or “abnormally born.” This should not be understood to mean that Paul merely lived after the time of Jesus and the apostles. This Greek verb is used only here in the NT and three times in the Septuagint (cf. Num. 12:12; Job 3:16; Eccl. 6:3), and it refers to a birth that does not follow a normal pregnancy, whether it be due to an abortion, a premature birth, or a miscarriage. Thus Paul is saying that in comparison to the other disciples, he was no better than a stillborn child. He did not have the privilege of growing in his faith as did the disciples during Jesus’s earthly ministry. He was suddenly and dramatically changed from a persecutor to an apostle. He may also be expressing his sense of unworthiness to be numbered among the apostles because of the ways in which he had persecuted the church (cf. 1 Cor. 15:9–10; 1 Tim. 1:12–15).

 

၁၅:၁၂–၁၉။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်များ။ ကောရိန္တုမြို့သားများ ခရစ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ကြောင်း သမိုင်းအခြေခံကို သတိပေးပြီးနောက်၊ ယုံကြည်သူအချို့က လူသေများ အထွေထွေ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် မည်မျှ အဓိပ္ပာယ်မရှိကြောင်း ရှင်ပေါလု ပြသခဲ့သည်။ ဤသည်ကို ကြားရတာ အံ့သြစရာဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုခေတ်က ယုံကြည်ချက်များကို ထည့်စဉ်းစားလျှင် အံ့သြစရာ မဟုတ်ပေ။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် သေခြင်း၏ သဘောနှစ်မျိုး ရှိခဲ့သည်။ ပထမအမြင်မှာ ပျက်စီးရုပ်ပျက်ဆီးရုပ်သေခြင်း (annihilationism) ဖြစ်ပြီး သေခြင်းသည် အသက်ရှင်ခြင်း၏ အဆုံးဖြစ်သည်၊ သုသာန်တွင်း ဘဝထပ်မံမရှိဟု ဆိုသည်။ ပလေတို၏ ဝိညာဉ်မသေနိုင်ဟူသော အတွေးအခေါ်အရ ဒုတိယအမြင်မှာ သေခြင်းသည် ဝိညာဉ်ကို ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကန့်သတ်ချက်မှ လွတ်မြောက်စေပြီး ခန္ဓာကိုယ်မပါဘဲ ဆက်လက်အသက်ရှင်သည်ဟု ဆိုသည်။ ယနေ့ခေတ် ယဉ်ကျေးမှုက လူများကို လွှမ်းမိုးသကဲ့သို့၊ ကောရိန္တုတွင် ယုံကြည်သူသစ်အချို့သည် ပတ်ဝန်းကျင်လူ့အဖွဲ့အစည်း၏ အမြင်အချို့ကို ဆက်လက်ကိုင်စွဲနေခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ယေရှုကဲ့သို့ သူရဲကောင်း၏ အံ့ဖွယ်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို လက်ခံခဲ့သော်လည်း၊ အထွေထွေ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သူတို့၏ လက်တွေ့အမြင်နှင့် မကိုက်ညီခဲ့ပေ။ သူတို့၏ အမြင်၏ အဓိပ္ပာယ်မရှိမှုကို နားလည်စေရန် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိလျှင် ဖြစ်ပေါ်လာမည့် အပျက်သဘောဆောင်သော အကျိုးဆက်များကို ရှင်ပေါလု စာရင်းပြုစုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၃–၁၉)။

15:12–19. The Consequences of Denying the Resurrection. Now that Paul had reminded the Corinthians of the historical basis of Christ’s resurrection, he set out to show how illogical it was that some of the believers in Corinth denied the idea of a general resurrection of the dead. This may sound shocking, but it is not really all that surprising in light of the common beliefs at the time. There were two main ideas about the nature of death in the Greco-Roman world. The first view, known as annihilationism, states that death is simply the end of life; there is no life beyond the grave. Based on the Platonic idea of the immortality of the soul, the second view indicates that death frees the soul from the material limits of a physical body to go on living in a disembodied state. Just as modern culture influences people today, some of the new believers in Corinth were likely still holding on to some of the views of the society around them. They appeared to have embraced the miraculous resurrection of a hero like Jesus, but a general resurrection did not fit with their view of reality. To help them see the illogical nature of their view, Paul listed the negative results that would follow if there were no general resurrection (vv. 13–19).

 

ရှင်ပေါလုအဆိုအရ အထွေထွေ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာတစ်ခုလုံး ပြိုလဲသွားစေမည်- (၁) ခရစ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိ (အပိုဒ် ၁၃)၊ (၂) ရှင်ပေါလု၏ တရားဟောခြင်း အချည်းနှီးဖြစ်မည် (အပိုဒ် ၁၄)၊ (၃) ကောရိန္တုမြို့သားများ၏ ယုံကြည်ခြင်း အချည်းနှီးဖြစ်မည် (အပိုဒ် ၁၇)၊ (၄) ရှင်ပေါလုကဲ့သို့ တရားဟောသူများ မမှန်သော သက်သေများ ဖြစ်မည် (အပိုဒ် ၁၅)၊ (၅) ကောရိန္တုမြို့သားများ အပြစ်၌ ကျွန်ခံနေရမည်၊ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို အမွေမခံရတော့ (အပိုဒ် ၁၇)၊ (၆) ယုံကြည်သူ အသေခံသွားသူများ ထာဝရပျောက်ဆုံးမည် (အပိုဒ် ၁၈)၊ (၇) ဤလောကတွင်သာ အသက်ရှင်ရှိလျှင် ခရစ်ယာန်များ အဆိုးဆုံး ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သူများ ဖြစ်မည် (အပိုဒ် ၁၉)။

According to Paul, denying the possibility of a general resurrection would result in the collapse of Christianity itself: (1) Christ would not have been resurrected (v. 13); (2) Paul’s preaching would have been useless (v. 14); (3) the faith of the Corinthians would be futile—a good-for-nothing sham (v. 17); (4) preachers like Paul would be false witnesses (v. 15); (5) the Corinthians would be enslaved in their sins with no hope of inheriting the kingdom of God (v. 17); (6) fellow believers who died would be lost for all eternity (v. 18); and (7) if life in this world is all there is, Christians would be the most miserable people, since they would have suffered so much for nothing (v. 19).

 

၁၅:၂၀–၂၈။ ခရစ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှု။ ကောရိန္တုမြို့သားများ ခရစ်တော် ရှင်ပြန်ထမြောက်ကြောင်း သဘောတူထားသောကြောင့်၊ ယုံကြည်သူများ၏ အထွေထွေ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်ကို သူတို့ လက်ခံရမည်ဟု ရှင်ပေါလု ရှင်းပြခဲ့သည်။ ပထမဆုံး အ/Iချက်မှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကြောင့် ခရစ်တော်သည် “အိပ်ပျော်သွားသူများ၏ ပဌမအသီး” ဖြစ်လာသည် (အပိုဒ် ၂၀)။ ခရစ်တော်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ အစဖြစ်သည်၊ အဆုံးမဟုတ်။ ပဌမအသီးဆိုသည်မှာ နောက်ထပ် သီးနှံများစွာ မကြာမီ လာမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အနာဂတ်ရိတ်ဆွဲမည့် သီးနှံမှာ “အိပ်ပျော်သွားသူများ” ဟု ဖော်ပြထားသော သေသူများ၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၀)။ သေခြင်းသည် အဆုံးမဟုတ်၊ အိပ်စက်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသော ယာယီအခြေအနေဖြစ်ပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သေသူများ နိုးကြားလာခြင်း ဖြစ်သည် (ယော ၃:၁၁–၁၇၊ ဒံ ၁၂:၂၊ ယော ၁၁:၁၁–၁၄၊ ၁ သက် ၄:၁၅–၁၇)။

15:20–28. Implications of Christ’s Bodily Resurrection. Since the Corinthians agreed that Christ had indeed risen from the dead, Paul explains that thus they logically must accept the hope of the general resurrection of believers. His first argument states that on account of His resurrection, Christ became “the firstfruits of those who have fallen asleep” (v. 20). Christ is the beginning of the resurrection, not the end. The firstfruits indicates that there is much more produce to come soon. The future harvest still to come is the resurrection of the dead who are described as “those who have fallen asleep” (v. 20). Death is not the end; it is just a temporary state similar to sleep, and the resurrection is the awakening of the dead (cf. Job 3:11–17; Dan. 12:2; John 11:11–14; 1 Thess. 4:15–17).

 

သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း ဖြစ်စဉ်ကို ရှင်းပြရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် လူသားအားလုံးကို “အားလုံး” ဟု နှစ်ကြိမ်ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ အာဒံ၌ အားလုံး သေကြသည်၊ ခရစ်တော်၌ အားလုံး အသက်ရှင်စေခြင်းကို ခံကြရမည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ပထမအားလုံးကို နားလည်ရလွယ်သော်လည်း ခရစ်တော်၌ အားလုံး အသက်ရှင်စေခြင်းခံရမည်ဟူသည်ကို မည်သို့ နားလည်ရမည်နည်း။ ရှင်ပေါလုသည် ဖြောင့်မတ်သူနှင့် မတရားသူ အားလုံး၏ ကယ်တင်ခြင်းကို ဤနေရာတွင် ငြင်းခုန်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ အခန်း ၁၅ တွင် ယုံကြည်သူများ၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကိုသာ အာရုံစိုက်ထားသော်လည်း၊ သူ၏ ဝေါဟာရများသည် ဘုရားသခင်ကို လိုက်နာသူများအတွက် ထာဝရအသက် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် မလိုက်နာသူများအတွက် ရှုတ်ချခြင်း ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ညွှန်ပြရန် လုံလောက်သည် (ယော ၅:၂၈–၂၉)။ ၁ ကောရိန္တု ၁၅:၂၃–၂၄ တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း အစဉ်အတိုင်းကို ဖော်ပြထားသည်- ဗျာဒိတ်ကျမ်းမှတစ်ဆင့် ကြည့လျှင် မတရားသူများ၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းသည် ထောင်စုနှစ်အဆုံးတွင် ဖြစ်ပေါ်မည် (ဗျာ ၂၀:၁–၁၅)။ ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို လုံးဝပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်သော အာဏာအားလုံး (အုပ်စိုးခြင်း၊ အုပ်ချုပ်ခြင်း၊ အာဏာ၊ တန်ခိုး) ကို ခရစ်တော် အောင်မြင်စွာ နှိမ်နင်းပြီးနောက်၊ နောက်ဆုံးရန်သူ သေခြင်းကိုပင် ဖျက်ဆီးပြီးမှ ပြီးစီးမည် (အပိုဒ် ၂၄၊ ၂၆)။ ထိုနေ့ရောက်လာသောအခါ ခရစ်တော်သည် နိုင်ငံတော်ကို ခမည်းတော်ထံ ပြန်လည်အပ်နှံမည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ကမ္ဘာသည် ဘုရားသခင်အောက်တွင် ထပ်မံနာခံမည်။ ဘုရားသခင်၏ အုပ်စိုးမှုကို ထပ်မံစိန်ခေါ်မှု မရှိတော့ပေ။

In explaining the process of death and resurrection, Paul refers to “all” of humanity twice. All die in Adam, and all will be made alive in Christ (v. 22). The first “all” is easily understood, but in what sense will all be made alive in Christ? Paul was not arguing here for some sort of universal salvation of both the righteous and the wicked. Although his focus in chapter 15 is on the resurrection of believers, his terminology here is general enough to point to the final resurrection that will result in eternal life for those who have followed God and the resurrection of condemnation for those who have not (cf. John 5:28–29). In 1 Corinthians 15:23–24, Paul reveals the order of resurrection: Looking through the lens of the Apocalypse, the resurrection of the wicked and their final judgment will occur at the end of the Millennium (Rev. 20:1–15). The complete restoration of the kingdom of God will be accomplished only after Christ’s defeat of all the forces of evil arrayed against God, represented here as dominion, rulership, authority, and power (v. 24), and finally His destruction of even death itself—the last enemy (v. 26). When that day comes, Christ will then deliver the kingdom to God the Father (v. 24). The world will once again be subjected to God. Nothing will ever again challenge God’s rule.

 

အံ့သြစရာအားဖြင့် ရှင်ပေါလုက အပြစ်နှင့် သေခြင်း၏ တန်ခိုးကို ခရစ်တော် ထာဝရအောင်မြင်စွာ အနိုင်ယူပြီးသောနေ့တွင် ဤကမ္ဘာကို ခမည်းတော်ထံ ပြန်အပ်နှံမည်ဟု ဖော်ပြထားပြီး “ဘုရားသခင်သည် အားလုံးတွင် အားလုံးဖြစ်တော်မူစေခြင်းငှာ” ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၂၈)။ အပိုဒ် ၂၈ သည် ခမည်းတော်နှင့် သားတော်၏ ဆက်ဆံရေးနှင့် ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးမှုများ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အချို့က ခရစ်တော်၏ ခမည်းတော်အောက် နာခံခြင်းကို သမျှနှင့် အသက်တာတွင် ထာဝရ လုပ်ဆောင်ချက်အခန်းကဏ္ဍဟု မမှန်ကန်စွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခဲ့ကြသည်။ ဤကျမ်းချက်သည် ခရစ်တော် ခမည်းတော်အောက် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း နာခံခြင်းကို ဖော်ပြသော်လည်း၊ သဘောတူညီမှုတွင် ခရစ်တော် အနှစ်သာရအရ နိမ့်ကျသည်ဟု မဆိုလိုပေ—ဤသည်မှာ အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်သမိုင်းတွင် အာရှယ်ဝါဒ (Arianism) ဟူသော လွန်ကျွံမှုဖြစ်သည်။ ထာဝရအတိတ်မှ ခရစ်တော် ထာဝရနာခံခဲ့သည်ဟုလည်း မသွန်သင်ထားပေ။ ရှင်ပေါလု သုံးသော ဘာသာစကားသည် လုပ်ဆောင်ချက်ဆိုင်ရာ ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို ရည်ညွှန်းသည်။ ၎င်းသည် ခရစ်တော် လူ့ဇာတိကို ထာဝရခံယူတော်မူစဉ် ခမည်းတော်အား ကိုယ်တိုင်နာခံခြင်း၏ ဆက်လက်ဖြစ်သည် (ဖိ ၂:၆–၁၁)။ သို့ရာတွင် ခရစ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းသဘောတူညီမှုတွင် ဘုရားသခင်ထက် ဘယ်သောအခါမျှ နိမ့်ကျမည် မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် ၁ ကောရိန္တု ၁၅ တွင် ရှင်ပေါလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ ပြန်လည်ထူထောင်သော နိုင်ငံတော်တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော လူသားများနှင့် ခရစ်တော်၏ ဆက်လက်တည်ရှိသော စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ ကြီးကျယ်သော အမှန်တရားကို ပြသရန် ဖြစ်သည်။

Perhaps surprisingly, Paul notes that on the day when Christ will have forever conquered the power of sin and death in this world, He will hand this world back to the Father, so that “God may be all in all” (v. 28). Verse 28 has led to much discussion regarding the relationship of the Father and the Son. Some have mistakenly interpreted Christ’s submission to the Father to reflect an eternal functional role in both nature and being. While this passage indicates that Christ clearly subjects Himself to the Father, it says nothing about Christ being by nature inferior—an idea expressed in the early Christian heresy known as Arianism. Nor does it teach that Christ has been eternally submissive from eternity past. The language Paul uses here is functional, referring to Christ’s work of redemption. It is a continuation of Christ’s voluntary submission to the Father when He took humanity on Himself for all eternity (Phil. 2:6–11). In relation to His divine nature, however, Christ will never be inferior to God. Thus, Paul’s purpose in 1 Corinthians 15 is to demonstrate the magnificent reality of Christ’s continued solidarity with resurrected humans in God’s restored kingdom.

 

၁၅:၂၉–၃၄။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မမှန်လျှင်။ ကောရိန္တုမြို့သားများ လူသေများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဆက်လက်ငြင်းပယ်ခြင်းသည် မည်မျှ မိုက်မဲကြောင်း နားလည်စေရန် ရှင်ပေါလုသည် ထပ်မံအပျက်သဘောဆောင်သော အကျိုးဆက်နှစ်ခုကို ညွှန်ပြခဲ့သည် (တိုက်ဆိုင်ကြည့်ရန် အပိုဒ် ၁၂–၁၉)။ ပထမဥပမာမှာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိလျှင် သေသူများအတွက် နှစ်ခြင်းခံခြင်း အလုပ်မရှိခြင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၉)။ ဒုတိယဥပမာမှာ ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ရှင်ပေါလု၏ ကိုယ်တိုင်ဆင်းရဲဒုက္ခများ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၀–၃၂)။ ရှင်ပေါလု၏ အဓိကအချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ယုံကြည်သူ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ သင်္ကေတဖြစ်သောကြောင့် (ရော ၆:၃–၄၊ ကော ၂:၁၂)၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း အမှန်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိလျှင် နှစ်ခြင်းခံခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်ကား အဘယ်နည်း။ သို့ရာတွင် ခက်ခဲသည်မှာ “သေသူများအတွက် နှစ်ခြင်းခံသူများ” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ရှင်ပေါလု ဘာကို ဆိုလိုသည်နည်း။ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် အမျိုးမျိုး ရှိသော်လည်း၊ ဤအသုံးအနှုန်းကို ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်တွင် ချစ်လှစွာသော သေဆုံးသူများနှင့် ထပ်မံစည်းလုံးနိုင်ရန် နှစ်ခြင်းခံရန် ဆုံးဖြတ်သူများကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း ပိုကောင်းသည်။ သို့မဟုတ် ခရစ်တော်၌ သေဆုံးသွားသော သစ္စာရှိသူများ၏ နမူနာကောင်းသော ဘဝကြောင့် နှစ်ခြင်းခံရန် ဆုံးဖြတ်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤကိစ္စတွင် သေသူများအစား နှစ်ခြင်းခံခြင်း မဟုတ်ဘဲ သေသူများကြောင့် နှစ်ခြင်းခံခြင်း ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၌ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သေဆုံးသွားသော သစ္စာရှိ ခရစ်ယာန်များ၏ ဘဝသည် အခြားသူများကို ခရစ်တော်နှင့် စည်းလုံးရန် လှုံ့ဆော်ပေးခဲ့သည်။ အနာဂတ် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိလျှင် ဤသူများ နှစ်ခြင်းခံမည်လား။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ရှင်ပေါလု၏ ဝေါဟာရနှင့် ကိုက်ညီပြီး ကျမ်းစာနှင့် ဆန့်ကျင်သော နှစ်ခြင်းခံခြင်း ဓလေ့ကို မဆိုလိုပေ။

15:29–34. If the Resurrection Were Not True. To help the Corinthians recognize how foolish it was for them to continue to deny the resurrection of the dead, Paul points out two additional negative consequences of their denial (cf. vv. 12–19). The first example is the foolishness of the practice of baptism for the dead, if there is no resurrection (v. 29). The second is drawn from Paul’s own sufferings for the gospel (vv. 30–32). Paul’s basic point is clear. Since baptism is itself a symbol of a believer’s union with Christ in His death and resurrection (cf. Rom. 6:3–4; Col. 2:12), it makes no sense to deny the reality of the resurrection. What would be the purpose of baptism if there were no resurrection? What is difficult to grasp, however, is what Paul meant by the expression “baptized for the dead” (1 Cor. 15:29). Different suggestions have been offered, but it is better to interpret the expression as referring to the decision of some to be baptized so that they would be able to be reunited with dead loved ones at the resurrection. It could also be that the decision to be baptized was a response to the exemplary life of those who had died in Christ. This case would refer to people not being baptized in place of the dead but because of the dead. The lives of faithful Christians who have died in the faith have motivated others to be united to Christ. Why would these people be baptized if there were no future resurrection? This view makes sense of Paul’s terminology, and it does not involve a baptismal practice that is contrary to the Scriptures.

 

‌ေပါလုရဲ့ ဒုတိယမြောက်နဲ့ နောက်ဆုံးတစ်ခုတည်းသော အကြောင်းပြချက်ကို သူ့ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံမှ ဆွဲထုတ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၀)။ သူနှင့် အခြားတမန်တော်များသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရန် ကတိကဝတ်ပြုထားခြင်းကြောင့် အဆက်မပြတ် အခက်အခဲများနှင့် ဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ကြရသည်။ အန္တရာယ်ခြိမ်းခြောက်မှုသည် အလွန်လက်တွေ့ကျသဖြင့် ပလုတ်က “နေ့တိုင်း ငါသေသည်” (အပိုဒ် ၃၁) ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ပလုတ်သည် ဤနေရာတွင် ဉပမာအနေဖြင့် မပြောဘဲ တကယ့်သေခြင်းကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည်။ သူသုံးသော စကားလုံး (အာပိုသ်နေးစကို) သည် အရင်က တကယ့်သေခြင်းကို ရည်ညွှန်းရာတွင် သုံးခဲ့သည့် စကားလုံးနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈:၁၁; ၉:၁၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အကယ်၍ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း မရှိပါက ပလုတ်၏ တစ်ခုလုံးသော ဓမ္မအမှုတော်သည် အလဟဿ ဖြစ်သွားမည်။ ဤလောက၌သာ ဘဝရှိသည်ဆိုပါက အဘယ်ကြောင့် နေ့တိုင်း အသက်ကို စွန့်လွှတ်နေရမည်နည်း။

Paul’s second and last argument was drawn from his own personal experience (v. 30). He and the other apostles had constantly faced difficulties and hardship on account of their commitment to proclaim the gospel. The threat of danger was so real that Paul declared that he was confronted with death every day (lit. “I die daily”; v. 31). Paul is not speaking metaphorically here but about real death. The word he uses (apothnēskō) is the same one he used earlier to refer to death in a literal sense (cf. 8:11; 9:15). If there is no resurrection, Paul’s entire ministry was for no purpose. Why would he risk his life on a daily basis if life in this world were all there was?

 

ဧဖက်မြို့မှ စာရေးနေစဉ် ပလုတ်သည် ဧဖက်မြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဆန့်ကျင်သူများထံမှ ရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော တကယ့်အန္တရာယ်များကို ရည်ညွှန်း၍ သူ့အချက်ကို သရုပ်ဖော်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၂)။ ပလုတ်သည် ဧဖက်မြို့၌ တောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များနှင့် တကယ်တိုက်ခိုက်ခံရသည်ဟု မဆိုလိုပေရာ။ ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်ကယ်တင်ခြင်း မရှိပါက ပလုတ်သည် ထိုဖြစ်ရပ်မှ အသက်ရှင်မည်မဟုတ်ပေ။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်က သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့ပါက ပလုတ်သည် ဓမ္မအမှုတော်ဒုက္ခများစာရင်းတွင် ထိုအရာကို ဧဝံဂေလိတရား ဒုတိယစောင် ၁၁:၂၃-၂၈ တွင် ဖြည့်စွက်ဖော်ပြမည်သာ ဖြစ်သည်။ ထိုတောရိုင်းတိရစ္ဆာန်များသည် ဧဖက်မြို့၌ သူရင်ဆိုင်ခဲ့ရသော ရန်သူများ၊ ဥပမာ ဒေမတ်ရဲယုတ် (တမန်တော် ၁၉:၂၃–၂၀:၁) ကဲ့သို့သော သူများအတွက် ဉပမာသက်သက်သာ ဖြစ်နိုင်သည်။ အာရှတိုက်ရှိ စိန်ခေါ်မှုများသည် အလွန်ခက်ခဲသဖြင့် ကိုရိန်သုတေသန ဒုတိယစောင် ၁:၈ တွင် ပလုတ်က အသက်ရှင်ရန်ပင် စိတ်ပျက်အားငယ်ခဲ့ရသည်ဟု ဆိုသည်။ သူ့ကို အားပေးထားခဲ့သည်မှာ သေလွန်သူများကို ထမြောက်စေတော်မူသော ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းသာ ဖြစ်သည် (ကိုရိန်သုတေသန ဒုတိယစောင် ၁:၉)။

Writing from the city of Ephesus, Paul illustrates his point by referring to the real dangers he faced in Ephesus from those who opposed the gospel (v. 32). It is unlikely that Paul was claiming to have actually been thrown to the wild beasts in an arena in Ephesus. Barring a miracle, Paul would not have survived that event. And if God had intervened to save his life, Paul would have certainly mentioned it in the list of missionary hardships he recounts in 2 Corinthians 11:23–28. The beasts are more likely a metaphor for the enemies he faced in Ephesus, such as Demetrius (Acts 19:23–20:1). The challenges in Asia were so difficult that, in his second letter to the Corinthians, Paul states that he despaired even of life itself (2 Cor. 1:8). The only thing that sustained him was his belief in God, who raises the dead (2 Cor. 1:9).

 

ဂရိပြဇာရေးဆရာ မင်နန်ဒါထံမှ ကောက်နုတ်ထားသော လူသိများသော စကားတစ်ခွန်းဖြင့် စတင်၍ (၁ကိုရိန်သု ၁၅:၃၃-၃၄) ပလုတ်သည် ကိုရိန်သုများကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ နိုးကြားလာရန်နှင့် ယေရှုကြွလာချိန်တိုင်အောင် ဆိုးသောအပေါင်းအဖော်ကြောင့် ပျက်စီးခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို မသိခြင်းအပြစ်များမှ ရှောင်ကြဉ်ရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် အရာအားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ အုပ်စိုးခြင်းအောက်တွင် ရှိလာမည် (၁၅:၂၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပလုတ်သည် ကိုရိန်သုများကို ကလေးငယ်ကဲ့သို့ မရင့်ကျက်သည်ဟု ဆူပူခဲ့ဖူးသည် (၃:၁)။ ယခု ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်၍ သူတို့တွင် ဘုရားသခင်ကို မသိကြဟု ပို၍အံ့သြဖွယ် ကြေညာခဲ့သည် (၁၅:၃၄)။ သူတို့၏ “ဉာဏ်အလင်း” နှင့် “အသိပညာ” (၈:၁) ရှိသည်ဟု ကြွားဝါချက်များအားလုံးရှိနေသော်လည်း ကိုရိန်သုအများစုသည် ဘုရားသခင်ကို မသိသော တပါးအမျိုးသားများနှင့် မကွာခြားပေ။

Beginning with a well-known quotation taken from the Greek playwright Menander (1 Cor. 15:33–34), Paul called the Corinthians to awake to righteousness and avoid the sins of corruption by bad company and willful ignorance of God while they were waiting for Jesus’s coming, when all things would be subject to His rule (cf. 15:28). Paul had reprimanded the Corinthians for acting like immature infants (3:1). Now here, in response to their denial of the resurrection, he even more shockingly declared that some did not know God (15:43). In spite of all their claims to be spiritually enlightened and to possess “knowledge” (8:1), many of the Corinthians were actually no better than the pagans who did not know God.

 

၁၅:၃၅-၄၉။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာသဘော။ ပလုတ်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခန္ဓာကိုယ်၏ သဘောတရားနှင့် ပတ်သက်သော ဆက်စပ်နေသော မေးခွန်းနှစ်ခုကို ဖြေဆိုရန် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆွေးနွေးမှုကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၅)။ သူသည် ဉပမာသုံးခုဖြင့် ဖြေဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၆-၄၁) ထို့နောက် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအတွက် အသုံးချခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၂-၄၄)။ မြေကြီးထဲသို့ မျှော့ထည့်သော မျိုးစေ့ကဲ့သို့ ခန္ဓာကိုယ်ဖြစ်သည်ကို ကိုရိန်သုများ မသိကြသည်ဟု ဆူပူရင်း စတင်ခဲ့သည်။ မျိုးစေ့ပုံစံဖြင့် မြေထဲသို့ ဝင်သော်လည်း အပင်အဖြစ် ထွက်လာသည်။ ဤပြောင်းလဲမှု ဖြစ်ပေါ်ရန်အတွက် မျှော့ထည့်သော မျိုးစေ့သည် သေရမည်ဟု သူသတိပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၆)။ ခေတ်သစ်သိပ္ပံပညာအရ မျိုးစေ့သည် တကယ်မသေကြောင်း သက်သေပြထားသော်လည်း အချက်မှာ တူညီဆဲပင် ဖြစ်သည်။ မျိုးစေ့သည် အပင်ဖြစ်လာရန် မျိုးစေ့ဖြစ်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရမည်။ မည်သို့ဖြစ်ပေါ်သည်ကို နက်နဲသောနက်နဲသော ဘုရားသခင်သည် သူ့အစီအစဉ်အတိုင်း ခန္ဓာကိုယ်သစ်ကို ပေးတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃၈)။ ဉပမာအားဖြင့် လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက်လည်း အတူတူပင် ဖြစ်သည်။ မြေထဲသို့ သင်္ဂြိုဟ်သော သေခန္ဓာကိုယ်သည် ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်လုပ်ဆောင်မှုဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော လူ့ခန္ဓာကိုယ်အဖြစ် ထွက်လာမည်။ ဤသည်က ပလုတ်အား ဒုတိယနှင့် တတိယဉပမာများသို့ ဦးတည်စေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၉-၄၁)။

15:35–49. The Physicality of the Resurrection. Paul continues his discussion of the resurrection by addressing two related questions about the nature of the resurrected body (v. 35). He answers these questions with three analogies (vv. 36–41) and then applies them to the resurrection (vv. 42–44). He begins by chiding the Corinthians for failing to recognize that the body is like a seed sown in the ground. Although it goes into the ground in the form of a seed, it comes forth as a plant. He reminds them that, for this transformation to take place, the sown seed must die (v. 36). While modern science has proven that a seed does not actually die, the point is still the same. For a seed to become a plant, it must cease to be a seed. How this occurs is a mystery, but it is God who provides the new body according to His plan (v. 38). By way of analogy, the same is true of the human body. The dead body that is buried in the ground will, by a miraculous act of God, come forth as a resurrected human body. This leads Paul to his second and third analogies (vv. 39–41).

 

မျိုးစေ့ဉပမာကို အခြေခံ၍ ဘုရားသခင်ဖန်ဆင်းထားသော ကမ္ဘာတွင် အမျိုးအမည်မတူသော အသားမျိုး ရှိသည်ကို ပလုတ်က ထောက်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၉)။ “အသား” (ဆာ့ခ်) ဟူသော စကားလုံးကို ကျမ်းစာသစ်တွင် အဓိပ္ပါယ်မျိုးစုံဖြင့် သုံးသော်လည်း ဤနေရာတွင် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ခန္ဓာကိုယ်၏ ပြင်ပပုံပန်းကို ရိုးရှင်းစွာ ရည်ညွှန်းခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ လူ၊ တိရစ္ဆာန်၊ ငှက်နှင့် ငါးတို့သည် သူတို့နေထိုင်ရာ လောကီပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ကိုက်ညီသော မတူညီသော ခန္ဓာကိုယ်မျိုး ရှိကြသည်။ တစ်ချိန်တည်းမှာပင် ဤသည်မှာ လောကီခန္ဓာကိုယ်များတင်မကဘဲ ကောင်းကင်ဘုံ (ဧဖူရာနိယိုး) သို့မဟုတ် ကောင်းကင်ခန္ဓာကိုယ်များအတွက်လည်း အမှန်ပင် ဖြစ်သည်။ ပလုတ်က နောက်ထပ်အရေးကြီးသော ကွဲပြားမှုတစ်ခုကို ထည့်သွင်းခဲ့သည်။ လောကီခန္ဓာကိုယ်များ၏ “ဘုန်းအသရေ” (ဒေါက်ဆာ) သို့မဟုတ် “ခမ်းနားမှု” သည် ကောင်းကင်ခန္ဓာကိုယ်များနှင့် မတူညီရုံမျှမက ကောင်းကင်ခန္ဓာကိုယ်များသည်လည်း အချင်းချင်း ကွဲပြားကြသည် (အပိုဒ် ၄၁)။

Building on the analogy of the seed, Paul points out to the Corinthians that there are different types of flesh in the world God has created (v. 39). While the word “flesh” (sarx) is used in a wide variety of ways in the NT, here it simply refers to the outward appearance of the physical body. Humans, animals, birds, and fish each have a different type of body that is appropriate for the earthly realm in which they live. At the same time, Paul notes that this is true not only of the bodies in the terrestrial world but also of the bodies in the celestial (epouranios) or heavenly world. Paul adds another element, an important difference. The “glory” (doxa) or “splendor” of the bodies in the earthly world is not only different from the heavenly bodies but the heavenly bodies also differ from one another (v. 41).

 

ဤဉပမာနှစ်ခု၏ နောက်ကွယ်ရှိ အချက်မှာ ရိုးရှင်းသည်။ ဘုရားသခင်သည် ဖန်ဆင်းထားသော စည်းမျဉ်းကို သူတို့နေထိုင်ရာ နယ်ပယ်နှင့် ကိုက်ညီသော ခန္ဓာကိုယ်မျိုးဖြင့် ပြင်ဆင်ထားသည်နှင့် အညီ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော လူ့ခန္ဓာကိုယ်အတွက် တည်ရှိမှုပုံစံသစ်ကို ဘုရားသခင်က ပေးတော်မူမည်။ သို့သော် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခန္ဓာကိုယ်၏ “ဘုန်းအသရေ” သည် သင်္ဂြိုဟ်ခံရသော ခန္ဓာကိုယ်ထက် များစွာ ခမ်းနားလိမ့်မည်။ ဤအချက်ကို ပလုတ်သည် သူ့အကြောင်းပြချက်၏ နိဂုံးတွင် ပို၍အသေးစိတ် ရှင်းပြခဲ့သည်။

The point behind these two analogies is simple: in the same way that God has fitted the created order with the appropriate kind of body for the sphere of its existence, so God will provide a new form of existence for the resurrected human body. The “glory” of the resurrected body, however, will be far more glorious than the body that was buried. It is on this point that Paul elaborates in more detail in the conclusion to his argument.

 

ပလုတ်သုံးစွဲခဲ့သော ဉပမာအားလုံးသည် သေခြင်းမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော အခြေခံအချက်တစ်ခုသို့ ဦးတည်သည် (အပိုဒ် ၄၂)။ သေသော လူ့ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခန္ဓာကိုယ်ကြား ဆက်စပ်မှု အတိုင်းအတာတစ်ခု ရှိသော်လည်း သင်္ချိုင်းမှ ထွက်လာမည့် ခန္ဓာကိုယ်သည် ပြန်လည်အသုံးပြုထားသော လူ့အလောင်းသက်သက်ထက် များစွာသာလွန်မည်။ ပလုတ်သည် ဤကွဲပြားမှုများကို ဆန့်ကျင်ဘက်လေးခုဖြင့် မီးမောင်းထိုးပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၂-၄၄)။

All the analogies Paul has employed lead to one fundamental point regarding the resurrection from the dead (v. 42). While there is a level of continuity between the human body that dies and the resurrected body, the body that will come forth from the grave will be far more than just a recycled human corpse. Paul highlights these differences with four antitheses (vv. 42–44).

 

ပလုတ်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၌ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ တည်ရှိမှုကို ဧကန်စင်စစ် ကာကွယ်နေခြင်း ဖြစ်သည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် “အသား” ခန္ဓာကိုယ်မှ ဘုန်းတင်ထားသော ဝိညာဉ်ရေးခန္ဓာကိုယ်သို့ ပြောင်းလဲခြင်း ပါဝင်မည်။ သူ့အချက်ကို သရုပ်ဖော်ရန် ပလုတ်သည် အာဒံနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခရစ်တော်ကို ဤခန္ဓာကိုယ်နှစ်မျိုးအတွက် ဥပမာအဖြစ် သုံးခဲ့သည်။ အာဒံသည် ဤလောက၌ တည်ရှိရန် သင့်တော်သော “သဘာဝ” (ဆိုင်ချို) ခန္ဓာကိုယ်၏ ဥပမာ ဖြစ်သည်။ ဤလောက၏ ယာယီတည်ရှိမှု၏ ကန့်သတ်ချက်များကို ခံရသော ခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ဒုတိယအာဒံအဖြစ် လာမည့်လောက၌ တည်ရှိရန် လိုအပ်သော “ဝိညာဉ်ရေး” (နယူမာတီချို) သို့မဟုတ် ဘုန်းတင်ထားသော ခန္ဓာကိုယ်၏ ဥပမာ ဖြစ်သည်။ ဝိညာဉ်ရေးခန္ဓာကိုယ် ဖြစ်သော်လည်း တကယ့်ခန္ဓာကိုယ်ပင် ဖြစ်နေမည်။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များရှေ့တွင် ပေါ်ထွန်းစဉ် သူ့ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခန္ဓာကိုယ်၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ လက်တွေ့ကျမှုကို ပြသခဲ့ပြီး သူတို့နှင့်အတူ စားသောက်တော်မူခဲ့သည် (လုကာ ၂၄:၃၉၊ ၄၃; ယောဟန် ၂၀:၁၇၊ ၂၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အာဒံသည် “အသက်ရှင်သော သတ္တဝါ” ဖြစ်လာခဲ့ပြီး ခရစ်တော်သည် “အသက်ပေးသော ဝိညာဉ်” ဖြစ်လာတော်မူသည် (၁ကိုရိန်သု ၁၅:၄၅)။ ထို့ကြောင့် ဤလောကသို့ မွေးဖွားလာသူတိုင်းသည် သေခြင်းခံရန် ခန္ဓာကိုယ်ရှိသည်နှင့်အညီ ခရစ်တော်နှင့် ဆက်နွယ်သူများသည် ယခုခရစ်တော်၌ အသက်သစ်ကို ခံစားရပြီး ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်တွင် ဘုန်းတင်ထားသော မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားရမည်။ သူတို့သည် ကောင်းကင်ဘုံလူ၏ ပုံသဏ္ဌာန်ကို တူစေမည် (အပိုဒ် ၄၉)။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို အမွေခံရန် လိုအပ်သည် (အပိုဒ် ၅၀)။

Paul is indeed defending a bodily existence in the resurrection. The resurrection will entail a transition from bodies of “flesh” to glorified spiritual bodies. To illustrate his point, Paul uses Adam and the resurrected Christ as examples of these two types of bodies. Adam is an example of the “natural” (psychikos) body that is fit for existence in this world. It is a body that is subject to the limitations of temporal existence in this world. Christ, as the second Adam, is an example of the “spiritual” (pneumatikos) or glorified body necessary for existence in the world to come. Although it is a “spiritual” body, it will still be a real body. Jesus demonstrated the physical reality of His resurrected body when He appeared to His disciples and even ate in their presence (cf. Luke 24:39, 43; John 20:17, 27). Adam became “a living being,” and Christ became “a life-giving spirit” (1 Cor. 15:45). Thus, in the same way that everyone born into this world has a body that is subject to death, so those united to Christ receive a new life in Christ now and will receive a glorified immortal body at the resurrection. They will bear the image of the heavenly Man (v. 49). This transformation must take place for humans to inherit the kingdom of God (v. 50).

 

သို့သော် ပလုတ်က သဘာဝက ဝိညာဉ်ရေးထက် ရှေးဦးသည်ဟု မှတ်သားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄၆)။ အခြားစကားဖြင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သေခြင်းမတိုင်မီ မဟုတ်ဘဲ သေခြင်းနောက်တွင် အတွေ့အကြုံ ဖြစ်လာမည်။ ဝိညာဉ်သည် မသေနိုင်ဘဲ ရုပ်ခန္ဓာသေသောအခါ ခန္ဓာမဲ့ပုံစံဖြင့် ဆက်လက်နေထိုင်သည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သေသူများသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်တိုင်အောင် သင်္ချိုင်းတွင် အနားယူနေမည်။ ထိုအချိန်တွင်သာ ယုံကြည်သူများသည် ဝိညာဉ်ရေးခန္ဓာကိုယ်ကို ခံစားရမည်။

Paul notes, however, that the natural precedes the spiritual (v. 46). In other words, the resurrection will be an experience after death and not before. In contrast to the belief that the soul is immortal and goes on living in a disembodied form once the material body dies, the dead will rest in graves until the resurrection occurs. It is only at that time that believers will receive a spiritual body.

 

၁၅:၅၀-၅၈။ နောက်ဆုံးကာလ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း။ ပလုတ်သည် အပိုဒ် ၃၅-၄၉ တွင် ပြောခဲ့သမျှကို အကျဉ်းချုံး၍ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏ သဘောတရားဆွေးနွေးမှုကို နိဂုံးချုပ်လိုက်သည်။ ပလုတ်သည် “အသားနှင့်သွေး” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို ဤလောက၌ လူ့တည်ရှိမှု၏ သဘောကို ဉပမာအဖြစ် သုံးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၀)။ ဤလောက၌ လူတိုင်းရှိသော သေတတ်သော၊ ပျက်စီးတတ်သော ခန္ဓာကိုယ်သည် လာမည့်ပြီးပြည့်စုံသော လောကအတွက် မသင့်တော်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခန္ဓာကိုယ်များကို ကြီးစွာသော ပြောင်းလဲမှုမပြုမီ ဘုရားသခင်၏ အမွေကို မခံယူနိုင်ပေ။

15:50–58. The Eschatological Resurrection. Paul starts to draw his discussion about the nature of the resurrection to a close by summarizing what he said in vv. 35–49. Paul uses the expression “flesh and blood” as a figure of speech to describe the nature of human existence in this world (v. 50). The mortal and corrupt body that all humans have in this world is not fit for the perfect world to come. Our bodies must be radically changed before we can receive God’s inheritance for us.

 

ထိုပြောင်းလဲမှုသည် မည်သည့်အချိန်နှင့် မည်သို့ ဖြစ်ပေါ်မည်နည်း။ ဤမေးခွန်းအတွက် အဖြေသည် တစ်ချိန်က လူ့ဉာဏ်အတွက် နက်နဲသော လျှို့ဝှက်ချက် ဖြစ်ခဲ့သော်လည်း (အပိုဒ် ၅၁) ယခု ဘုရားသခင်ထံမှ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံ ထုတ်ဖော်ခံရပြီ (အပိုဒ် ၅၁-၅၂)။ ပလုတ်ဖော်ပြသော ခမ်းနားသော ပြောင်းလဲမှုသည် ဘုရားသခင်၏ လူတို့အားလုံး—သေသူများနှင့် အသက်ရှင်နေသူများကို သက်ဆိုင်မည်။ သေသူများကို သင်္ချိုင်းမှ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ထုတ်ယူမည်ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်ကြွလာချိန်တွင် အသက်ရှင်နေသူများသည် သေခြင်းမခံရဘဲ ပြောင်းလဲခြင်းကို ခံရမည် (၁သက်သာလောနိတ် ၄:၁၃-၁၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် အချိန်ကာလတစ်ခုအတွင်း မဟုတ်ဘဲ အက်တမော့စ် (“ခဏ”၊ “မျက်တောက်ချိန်”၊ “ချက်ချင်း”) ဟု ဂရိဘာသာဖြင့် ဖော်ပြနိုင်သော တိုတောင်းဆုံးအချိန်အတွင်း ဖြစ်ပေါ်မည်ဟု ပလုတ်ရှင်းပြခဲ့သည်။ ပလုတ်သည် မျက်စိတစ်မျှော်ချိန်နှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ သူ့အချက်ကို ပို၍အားဖြည့်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် ပျက်စီးမှုနှင့် မစုံလင်မှုအားလုံး ထာဝရပျောက်ကွယ်သွားမည်ဖြစ်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ နိမ့်ပါးသော ခန္ဓာကိုယ်များသည် ခရစ်တော်၏ ခမ်းနားသော ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခန္ဓာကိုယ်နှင့် တူအောင် ပြုပြင်ခံရမည် (ဖိလိပ္ပိ ၃:၂၁)။

When and how will that transformation occur? Although the answer to that question was once a mystery (v. 51) hidden from human understanding, it has been divinely revealed (vv. 51–52). The glorious transformation that Paul describes will affect all of God’s people—both the living and dead. The dead will be brought forth from the grave with immortal bodies, while those who are alive when Christ returns will also be changed without experiencing death (cf. 1 Thess. 4:13–18). Paul explains that this transformation will not occur over a period of time, but in an atomos (“moment,” “flash,” “instant”), the shortest possible time period that could be expressed in the Greek language. Paul reinforces his point by also comparing it to the blink of an eye. At that moment, every trace of corruption and imperfection will be forever removed and our lowly bodies will be made like Christ’s glorious resurrected body (Phil. 3:21).

 

မသေနိုင်ခြင်းကို သေချိန်တွင် မရရှိပေ။ ပလုတ်သည် ဘုရားသခင်၏ နောက်လိုက်များသည် ခရစ်တော်သည် အောင်မြင်သော ဘုရင်အဖြစ် တရားစီရင်ရန် ကြွလာချိန်တွင်သာ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် မသေနိုင်ခြင်းကို ခံစားရမည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ပြောခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင်သာ ကျွန်ုပ်တို့၏ သေတတ်သော ခန္ဓာကိုယ်များကို မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဝတ်လုဆောင်မည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ခန္ဓာကိုယ်ကင်းမဲ့ရန် မဟုတ်ဘဲ မသေနိုင်သော ခန္ဓာကိုယ်ဖြင့် ဝတ်လုဆောင်ရန်ပင် ဖြစ်သည် (၂ကိုရိန်သု ၅:၁-၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုနေ့ရောက်မှသာ သေသူများသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို စောင့်ဆိုင်းရင်း သင်္ချိုင်းတွင် အနားယူနေမည်။

Immortality is not ours at the time of death. Paul was clear that God’s followers will receive immortality only at the resurrection when Christ returns in judgment as conquering King. It is only at that time that our mortal bodies will be clothed with immortality. The goal is not to be rid of a body but to be clothed with an immortal body (cf. 2 Cor. 5:1–5). Until that day comes, those who have died will rest in the grave awaiting the resurrection.

 

ထိုခမ်းနားသော ပြောင်းလဲမှုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ချိန်တွင် ဖြစ်ပေါ်သောအခါ သေခြင်းအပေါ် အောင်မြင်မှုသည် နောက်ဆုံးနှင့် အပြည့်အဝ ဖြစ်လာမည် (၁ကိုရိန်သု ၁၅:၅၄-၅၅)။ ပလုတ်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ အပိုဒ်နှစ်ခုကို ပေါင်းစပ်ခဲ့သည်။ ဟေရှာယ ၂၅:၈ မှ ကိုးကားချက်နှင့် ဟောရှေ� ၁၃:၁၄ မှ ရည်ညွှန်းချက်ပင် ဖြစ်သည်။ သေခြင်းသည် ဤလောကတွင် ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေသော်လည်း ယုံကြည်သူများ စိတ်ပျက်ရန် မလိုပေ။ ပလုတ်က သေခြင်းသည် ထာဝရအောင်မြင်မည် မဟုတ်ဟု အာမခံခဲ့သည်။ အပြစ်နှင့် သေခြင်း၏ တန်ခိုးကို ခရစ်တော်၏ အောင်ပွဲသည် သူကြွလာသောအခါ ဖြစ်ပေါ်မည့် ပြည့်စုံသော နောက်ဆုံးပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် အာမခံချက် ဖြစ်သည်။ ထိုနေ့မရောက်မီ ပလုတ်သည် ယုံကြည်သူများကို အရှင်ထံ၌ သူတို့၏ အလုပ်သည် အလဟဿ မဖြစ်ကြောင်း သိရှိလျက် ယုံကြည်ခြင်း၌ ခိုင်ခံ့စွာ ဆက်လက်ရပ်တည်ရန် အားပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၈)။

When that glorious transformation will occur at the resurrection, victory over death will be final and absolute (1 Cor. 15:54–55). Paul draws together two passages from the OT: a quotation from Isaiah 25:8 and an allusion to Hosea 13:14. Although death is still at work in the world, believers need not despair. Paul assures us that death will not be triumphant forever. Christ’s victory over the power of sin and death is the hope and guarantee of the full and final restoration that will occur when He comes again. Until that day comes, Paul encourages believers to remain firm and consistent in their faith as they recognize that their labor in the Lord is not in vain (v. 58).

 

အခန်းကြီး - ၁၆

၁၆:၁-၂၄

 နိဂုံးညွှန်ကြားချက်များ

ကိုရိန်မြို့ရှိ အဓိကကိစ္စများကို ဖြေရှင်းပြီးနောက် ပလုတ်သည် ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဆင်းရဲသော ယုဒခရစ်ယာန်များကို ထောက်ပံ့ရန် ငွေကောက်ခံမှုနှင့် ပတ်သက်သော ညွှန်ကြားချက်များ (အပိုဒ် ၁-၄)၊ သူ၏ ယာယီခရီးစဉ်အစီအစဉ်များနှင့် ဆက်စပ်သော အမျိုးမျိုးသော မှတ်ချက်များ (အပိုဒ် ၅-၁၈) နှင့် နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားများနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် တောင်းဆိုချက်တို့ဖြင့် သူ၏ စာကို နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၉-၂၄)။

16:1–24

Closing Instructions

Having addressed the major issues he needed to deal with at Corinth, Paul concludes his letter to the Corinthians with instructions regarding a financial collection for the poor in Jerusalem (vv. 1–4), some miscellaneous comments connected to his tentative travel plans (vv. 5–18), and final greetings followed by an appeal for love (vv. 19–24).

 

၁၆:၁-၄။ ယေရုရှလင်အတွက် ကောက်ခံခြင်း။ ပလုတ်သည် ကိုရိန်ယုံကြည်သူများကို ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဆင်းရဲသော ယုဒခရစ်ယာန်များကို ထောက်ပံ့ရန် ကောက်ခံမှုတွင် ပါဝင်စေလိုခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင်နှင့် သူ၏ အခြားစာများတွင် ပြောခဲ့သည်များအရ ဤကောက်ခံမှုသည် ဂလာတိ၊ မာကေဒေါနိယနှင့် အာခါယတို့ရှိ တပါးအမျိုးသား အသင်းတော်များ၏ ထောက်ပံ့မှုပါဝင်သော ကျယ်ပြန့်သော စီမံကိန်း၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု ဖြစ်သည် (ရောမ ၁၅:၂၆; ၂ကိုရိန်သု ၈-၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပလုတ်စာရေးနေစဉ် ယုံကြည်သူများ၏ စီးပွားရေးအခြေအနေသည် အကျပ်အတည်းသို့ ရောက်ရှိနေပုံ ရသည်။ ပလုတ်က သူတို့ လိုအပ်နေရသည့် အကြောင်းရင်းကို မရှင်းပြသော်လည်း အနည်းဆုံး ဖြစ်နိုင်ချေ အကြောင်းရင်းသုံးခု ရှိသည်။

16:1–4. The Collection for Jerusalem. Paul desired that the believers in Corinth participate in a collection to help support the needy Jewish believers in Jerusalem. Based on the comments he made here and in his other letters, this collection was part of a wide-ranging project that involved the support of Gentile churches in Galatia, Macedonia, and Achaia (cf. Rom. 15:26; 2 Cor. 8–9). The economic situation of the believers around the time Paul was writing appears to have reached a crisis. Although Paul does not explain the reason they were in need, there are at least three possible reasons.

 

ပထမဦးစွာ ယေရုရှလင်အသင်းတော်၏ အခြေအနေသည် ငါးနှစ် သို့မဟုတ် ခြောက်နှစ်ခန့်က ကြုံတွေ့ခဲ့ရသော ပြင်းထန်သော အစာခေါင်းပါးမှုသို့ ပြန်တွက်နိုင်သည်ဟု အကြံပြုချက် ရှိခဲ့သည်။ ထိုအစာခေါင်းပါးမှုသည် နောက်ပိုင်း ယုဒနှင့် ရောမသမိုင်းပညာရှင်များ၏ စာများတွင် ဖော်ပြထားသည်အထိ ပြင်းထန်ခဲ့သည်။ ထိုအခြေအနေကို တုံ့ပြန်သည့်အနေဖြင့် ရှီးရီးယားအန္တိအောက်ရှိ ယုံကြည်သူများသည် ပလုတ်နှင့် ဗာနဗတ်ကို ငွေကြေးအကူအညီဖြင့် အခြားယုံကြည်သူများထံ စေလွှတ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၁:၂၈၊ ၂၉)။ ထိုအစာခေါင်းပါးမှု၏ နောက်ဆက်တွဲများသည် နှစ်များစွာ ဆက်လက်တည်ရှိ၍ ယေရုရှလင်ရှိ ဆင်းရဲသောသူများ၏ လိုအပ်ချက်ကို တိုးပွားစေခဲ့သည်။

First, it has been suggested that the situation of the church in Jerusalem went back to a severe famine that had been experienced some five or six years earlier. It was so severe that it was mentioned in the writings of later Jewish and Roman historians. In response to this situation, believers in Syrian Antioch sent Paul and Barnabas with financial help for their fellow believers (Acts 11:28, 29). The consequences from that famine may have lingered on for years, contributing to the growing needs of the poor in Jerusalem.

 

ဒုတိယအနေဖြင့် အစောဆုံးယေရုရှလင်ယုံကြည်သူများသည် သူတို့ပိုင်ဆိုင်မှုအားလုံးကို ရောင်းချ၍ ငွေကို အများစုအတွက် လှူဒါန်းခဲ့သော အလွန်အမင်း ရက်ရောမှုသည် အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ အသိုင်းအဝိုင်း၏ ကိုယ်ပိုင်လိုအပ်ချက်များကို ဆက်လက်ဖြည့်ဆည်းနိုင်စွမ်းကို ကုန်ခမ်းစေခဲ့သည်ဟု အချို့က ငြင်းခုံခဲ့ကြသည် (တမန်တော် ၂:၄၄-၄၅; ၄:၃၄-၃၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)၊ ထို့ကြောင့် ပလုတ်၏ ကောက်ခံမှု လိုအပ်ခဲ့သည်။

Second, others have argued that the extreme generosity that prompted the earliest believers in Jerusalem to sell all their property and to donate the money for the common good may have over time also depleted the community’s ability to continue to provide for their own needs (cf. Acts 2:44–45; 4:34–35), and this made Paul’s collection necessary.

 

တတိယအနေဖြင့် ယုဒခရစ်ယာန်များသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော ယုဒလူမျိုးများထံမှ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုများ ကြုံတွေ့ခဲ့ရသည်ဟု အချို့က ဆိုကြသည်။ အခြားယုဒလူများထံမှ နှင်ထုတ်ခံရသော ယေရုရှလင်ရှိ ခရစ်ယာန်များသည် လိုအပ်ချိန်တွင် အကူအညီ အနည်းငယ်မျှသာ ရရှိနိုင်ခဲ့သည်။

Third, according to others, the persecutions that the Jewish Christians experienced at the hand of nonbelieving Jews would have certainly made life extremely difficult for the church in Jerusalem. Ostracized by their fellow Jews, the Christians in Jerusalem would have had little to no help in times of need.

 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ ပလုတ်စီစဉ်ခဲ့သော ကောက်ခံမှုသည် ရှေးဟောင်းကမ္ဘာတွင် ထူးခြားခဲ့သည်။ ဂရိ-ရောမကမ္ဘာတွင် ဆင်းရဲသောသူများအတွက် အများပြည်သူ အကျိုးပြုစနစ် ရှိခဲ့သော်လည်း တိုင်းတစ်ပါးမှ လူမျိုးခြားဆင်းရဲသောသူများထံ ဖြန့်ဝေရန် ငွေကောက်ခံသည့် စနစ်မျိုး မရှိခဲ့ပေ။ ပလုတ်က တပါးအမျိုးသား ယုဒခရစ်ယာန်များနှင့် ယုဒခရစ်ယာန်များကြား ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မာစေပြီး ခရစ်ယာန်စည်းလုံးညီညွတ်မှုသည် လူမျိုးစွဲကို ကျော်လွန်ကြောင်း ပြသရန် ဤကြင်နာမှုကို လိုလားခဲ့သည် (၂ကိုရိန်သု ၈:၁၆-၂၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ တပါးအမျိုးသားများ၏ စည်းစိမ်ဥစ္စာသည် ယေရုရှလင်သို့ ရောက်ရှိလာမည်ဟု ဟောကြားထားသော ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်ပြုချက်များ၏ ပြည့်စုံခြင်းအဖြစ်လည်း သူမြင်ခဲ့ပေမည် (ဟေရှာယ ၄၅:၁၄; ၆၀:၅-၁၇; ၆၁:၆)။

Whatever the case, the collection Paul organized was unusual in the ancient world. The Greco-Roman world had a system of public benefaction for the needy, but nothing that raised funds to be distributed to the poor of a different ethnic group and in a country hundreds of miles or kilometers away. Although Paul did not explain the reason why he wanted the Gentiles to join him in this task, he certainly would have believed that this act of kindness would strengthen the bond between Gentile and Jewish Christians and demonstrate that Christian unity transcended ethnic barriers (cf. 2 Cor. 8:16–24). He may also have seen it as a fulfillment of the OT prophecies that spoke of the wealth of the Gentiles coming to Jerusalem (Is. 45:14; 60:5–17; 61:6).

 

သူရောက်ရှိလာသောအခါ ကောက်ခံမှုကို စီစဉ်ရန် စိုးရိမ်စရာ မဖြစ်စေရန် ပလုတ်သည် ကိုရိန်ယုံကြည်သူများကို သူတို့၏ ဝင်ငွေနှင့် လျော်ညီစွာ ငွေအချို့ကို ချထားပြီး သိမ်းဆည်းထားရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၁ကိုရိန်သု ၁၆:၂)။ အချို့က ဤအပိုဒ်တွင် တနင်္ဂနွေနေ့ ပွဲတော်ကိုးကွယ်ခြင်း၏ ဥပမာကို မြင်ခဲ့ကြသော်လည်း အကြောင်းအရာတွင် ကောက်ခံမှုကို တနင်္ဂနွေနေ့ ပွဲတော်ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည့် အရာမရှိပေ။ ကျမ်းစာသစ်တွင် အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များသည် ဗိမာန်တော်တွင် ဆက်လက်ကိုးကွယ်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းလင်းသည် (တမန်တော် ၁၃:၁၄၊ ၄၂၊ ၄၄; ၁၅:၂၁; ၁၈:၄)။ ပလုတ်သည် တစ်ဦးချင်း မိသားစုများကို အပတ်စဉ်အစတွင် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို အကဲဖြတ်ပြီး အိမ်တွင် သူတို့စွမ်းရည်နှင့်အညီ ပုံမှန်ပမာဏကို စနစ်တကျ ချထားရန်သာ လိုလားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် “အပတ်၏ ပဌမနေ့” ဟူသော စကားစုသည် အပတ်စဉ်အခြေခံဖြင့် ဆိုလိုခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် အသင်းတော်သည် တစ်ခါတည်း ငွေကြီးကြီးမားမား ကောက်ခံရန် ကြိုးစားမည့်အစား အချိန်ကြာရှည်စွာ ပေးကမ်းနိုင်မည် ဖြစ်သည်။

So that he would not have to worry about organizing the collection when he arrived in Corinth, Paul instructed the believers there to set aside and store up some money appropriate to their income (1 Cor. 16:2). Although some have seen an example of Sunday worship in this passage, there is nothing in the context that would suggest that the collection was connected to a worship service on Sunday. The NT is clear that the early Christians continued to worship on the Sabbath (cf. Acts 13:14, 42, 44; 15:21; 18:4). Paul merely wanted individual families to evaluate their needs at the beginning of a new week and to systematically set aside at home a regular amount according to their ability. In that case, the phrase “the first day” of the week would simply mean on a weekly basis. This would allow the church to give over a period of time rather than trying to raise a large amount all at once.

 

သံသယများ မဖြစ်ပေါ်စေရန် ပလုတ်က ငွေကောက်ခံပြီးသောအခါ ကိုရိန်သုများကိုယ်တိုင် ယေရုရှလင်သို့ လက်ဆောင်ပို့ရန် ဒေသခံ အသင်းတော်ကိုယ်စားလှယ်ကို ခန့်အပ်ရန် လိုအပ်မည်ဟု ညွှန်ပြခဲ့သည် (၁ကိုရိန်သု ၁၆:၃)။ ပလုတ်ကိုယ်တိုင် ခရီးထွက်နိုင်ပါက သူတို့ကို အတူလိုက်ပါလိုခဲ့သည်။ တမန်တော်စွမ်းမှတ်တမ်းတွင် ပလုတ်သည် ထိုခရီးကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ပြီး တပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူ ကိုယ်စားလှယ်အဖွဲ့တစ်ဖွဲ့ သူနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (တမန်တော် ၂၀:၄-၆၊ ၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

To avoid any suspicion, Paul indicated that once the money was collected, it would be necessary for the Corinthians to appoint a local church representative to take the gift to Jerusalem (1 Cor. 16:3). If everything worked out for Paul to make the trip himself, he wanted them to travel with him. The book of Acts indicates that Paul was able to make the trip and that a delegation of Gentile believers did accompany him on that journey (cf. Acts 20:4–6, 16).

 

၁၆:၅-၁၈။ ပလုတ်၏ ခရီးစဉ်အစီအစဉ်များနှင့် ဆက်စပ်သော အတွေးများ။ ပလုတ်သည် ကိုရိန်သုများကို သူလည်းပတ်ရန် ရည်ရွယ်ထားကြောင်း အသိပေးခဲ့သည်။ သူသည် စာရေးနေသော ဧဖက်မြို့တွင် ပင်တေကုတ္တနေ့တိုင်အောင် နေရန် စီစဉ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈)၊ ဆိုလိုသည်မှာ နွေဦးရာသီအချိန်အထိ ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် မာကေဒေါနိယမှတစ်ဆင့် ကိုရိန်သို့ ခရီးထွက်ရန် စီစဉ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)၊ သူတည်ထောင်ခဲ့သော ဖိလိပ္ပိနှင့် သက်သာလောနိတ်ကဲ့သို့သော မြို့များရှိ အသင်းတော်များကို လည်ပတ်ရန် ဖြစ်သည်။ ပလုတ်သည် အရှင်ခွင့်ပြုပါက ဆောင်းရာသီတစ်ရာသီလုံး သူတို့နှင့်အတူ ကုန်ဆုံးရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၆-၇)။ ထိုကာလအတွင်း ပလုတ်သည် ကိုရိန်သုများကို သူ့ကိုယ်စား တိမောသေကို နှလုံးသားနှင့် ဧည့်ဝတ်ပြုရန်နှင့် မဖွယ်မရာ ဆက်ဆံခြင်း မခံရစေရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁)။

16:5–18. Thoughts Related to Paul’s Travel Plans. Paul informed the Corinthians that he intended to visit them. He planned to remain in Ephesus, from where he was writing to them, until Pentecost (v. 8), that is, until sometime in the spring. At that point, he planned to travel through Macedonia (v. 5) on his way to Corinth, no doubt to visit the churches he founded in cities like Philippi and Thessalonica. Paul hoped to spend a considerable amount of time with them, perhaps even the winter if the Lord would permit (vv. 6–7). In the meantime, Paul hoped that the Corinthians would welcome Timothy on his behalf and that he would not be treated with disrespect (v. 11).

 

ပလုတ်သည် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ငယ်အတွက် စိုးရိမ်စရာ အကြောင်းကောင်းရှိခဲ့သည်။ စာအစောပိုင်းတွင် ပလုတ်က ခရစ်တော်၌ သူ၏ နည်းလမ်းများကို သတိပေးရန် တိမောသေကို ကိုရိန်သို့ စေလွှတ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည် (၄:၁၇)။ ထိုညွှန်ကြားချက်များသည် ကိုရိန်သုများ၏ မာနကြီးမှုကို ဆူပူခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နေသဖြင့် ပလုတ်အပေါ် မကောင်းသော တုံ့ပြန်မှုသည် တိမောသေထံ ဦးတည်သွားနိုင်သည်။ ပလုတ်သည် ကိုရိန်အခြေအနေနှင့် ပတ်သက်သော သတင်းကောင်းများနှင့် တိမောသေ ပြန်လာရန် စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည် (၁၆:၁၁)။

Paul had good reason to be concerned for his younger colleague. Earlier in his letter, Paul mentions that he had sent Timothy to Corinth in order to remind them of his ways in Christ (4:17). Since those instructions were connected to Paul’s rebuke of the Corinthians for their arrogance, there was a chance that a negative response toward Paul might be directed toward Timothy. Paul eagerly waited for the return of Timothy, hoping that he would come back with positive news about the situation in Corinth (16:11).

 

ကိုရိန်သုများသည် အပေါလုတ်ကို ထပ်မံလည်ပတ်ရန် တောင်းဆိုခဲ့ကြပေမည်။ အပေါလုသည် ပလုတ်နှင့်အတူ ဧဖက်မြို့တွင် ရှိနေစဉ် ထိုအချိန်တွင် လာရန် မလိုလားခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၁၂က)။ အကြောင်းရင်း မပေးသော်လည်း အပေါလုသည် အသင်းတော်အတွင်း ပလုတ်နှင့် သူ့ကို ဆန့်ကျင်ဘက်ထားရန် ကြိုးစားနေသော ခွဲထွက်ရေးအစွန်းများကို ပံ့ပိုးပေးရန် မလိုလားခဲ့ပေ (၁:၁၂)။ ပလုတ်သည် ထိုအမျိုးအမည် စိတ်ထားကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ဆန့်ကျင်ပြောဆိုခဲ့ပြီး အပေါလု၏ ရှိနေခြင်းသည် ကိုရိန်တွင် ပလုတ်ပြောခဲ့သမျှကို ပျက်ပြားစေမည်ကို မလိုလားခဲ့ပေ။ အခြေအနေ ရှင်းလင်းစွာ ကောင်းမွန်လာသောအခါ အပေါလုသည် အခွင့်အရေးရှိသောအခါ ပြန်လာမည် (၁၆:၁၂ခ)။

The Corinthians may have asked that Apollos visit them again. While Apollos was in Ephesus with Paul, he was unwilling to come at that time (v. 12a). Although no reason is given for this decision, Apollos did not want to contribute to the divisive elements in the church that had attempted to pit Paul and him against each other (1:12). Paul had spoken out strongly against this sort of mentality, and Apollos did not want his presence in Corinth to undermine what Paul had said. Once the situation had clearly taken a turn for the better, Apollos would return when he had an opportunity to do so (16:12b).

 

ထိုကာလအတွင်း ပလုတ်သည် ကိုရိန်သုများကို သတိထားနေကြရန်၊ ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်တည်ကြရန်၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ ရဲရင့်ခြင်း၊ ခွန်အားရှိကြရန်နှင့် အရာအားလုံးကို ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြုလုပ်ကြရန် ဆုံးမခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၃-၁၄)။ ထိုသို့ အထွေထွေ တိုက်တွန်းချက်များအပြင် ပလုတ်သည် စတေဖန၏ အိမ်သူအိမ်သားများနှင့် ပလုတ်နှင့် သူ၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များနှင့် အတူ အလုပ်လုပ်ပြီး အလုပ်ထွက်သူများကို နာခံကြရန် အထူးတိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅-၁၆)။ စတေဖန၏ အိမ်သူအိမ်သားများသည် အာရှတိုက်တွင် ပလုတ်၏ ပထမဆုံး နောက်လိုက်များသာမက (အပိုဒ် ၁၅; ၁:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) အသင်းတော်၏ လိုအပ်ချက်များကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် ကိုယ်ကိုကိုယ် မြှုပ်နှံထားသူများ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ သူတို့၏ အပြုအမူသည် ကိုရိန်အသင်းတော်တွင် လိုအပ်သော ကျေးကျွန်ခေါင်းဆောင်မှု ပုံစံတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ပလုတ်သည် ကိုရိန်ရှိ အဖွဲ့အစည်းများကို ထိုခေါင်းဆောင်မှု ပုံစံကို လိုက်နာရန် လိုလားခဲ့သည်။

In the meantime, Paul admonished the Corinthians to be alert and steadfast and to have faith, courage, and strength while doing all things in love (vv. 13–14). And in addition to these general exhortations, he specifically encouraged the Corinthians to submit to the household of Stephanas and to those who worked and labored with Paul and his associates (vv. 15–16). The members of the household of Stephanas had not only been Paul’s first converts in Asia (v. 15; cf. 1:16) but they had also devoted themselves to caring for the needs of church (v. 15). Their behavior served as a model of the type of servant leadership needed in the church at Corinth. Paul wanted the various factions in Corinth to follow that example of leadership.

 

၁၆:၁၉–၂၄။ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတွက် တိုက်တွန်းချက်။ ပါဝလုသည် သူ့စာကို နိဂုံးချုပ်လိုက်ချိန်တွင် သူနှင့်အတူရှိနေသော ယုံကြည်သူများထံမှ နှုတ်ဆက်စကားများကို သူ၏စာများတွင် ပုံမှန်လုပ်တတ်သလို ပေးပို့ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၉–၂၀)။ အာရှဒေသရှိ အသင်းတော်များဆိုသည်မှာ ယနေ့ခေတ် တူရကီနိုင်ငံ အနောက်ပိုင်းဒေသ အာရှမိုင်းနာတွင် နေထိုင်ကြသော ယုံကြည်သူအားလုံးကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်ပြီး ဧဖက်မြို့သည် ထိုဒေသ၏ စီးပွားရေးနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ ထိုဒေသတွင် ဗျာဒိတ်ကျမ်း ၂–၃ တွင် ဖော်ပြထားသော အသင်းတော်ခုနစ်ခုအပြင် ကောလောသဲနှင့် ဟိယေရာပိုလိမြို့များရှိ အသင်းတော်များလည်း ပါဝင်သည် (ကောလောသဲ ၄:၁၃–၁၆)။

16:19–24. Final Greetings and an Appeal for Love. As Paul’s letter draws to a close, he concludes, as he regularly does in his letters, with several greetings from believers who were with him at that time (vv. 19–20). The churches of Asia would have included all the believers living in the western part of Asia Minor, modern-day Turkey, with Ephesus as the region’s economic and administrative center. This would have included the seven churches mentioned in Revelation 2–3, as well as the churches at Colossae and Hierapolis (Col. 4:13–16).

 

အကွီလနှင့် ပရိစိလတို့၏ ကိုယ်ပိုင်နှုတ်ဆက်စကား (၁ကော ၁၆:၁၉) သည် ဤခရစ်ယာန်ဇနီးမောင်နှံသည် ကောရိန်သုံးအသင်းတော်ကို တည်ထောင်ရာတွင် ပါဝလုကို အဓိကကူညီခဲ့သူများဖြစ်သောကြောင့် အထူးသင့်လျော်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၈:၂)။ ပါဝလုသည် သူ၏ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် ကောရိန်သုံးမှ ထွက်ခွာစဉ် ဤဇနီးမောင်နှံသည် သူနှင့်အတူ ဧဖက်သို့ ခရီးလှည့်လာခဲ့ရုံမျှမက ဧဖက်ရှိ ယုံကြည်သူများ စုဝေးဆုတောင်းရန် သူတို့အိမ်ကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၈:၁၈)။ ပါဝလုသည် ကောရိန်သုံးသားများထံ စာရေးစဉ် သူတို့နှင့်အတူ နေထိုင်နေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

The personal greeting from Aquila and Priscilla (1 Cor. 16:19) was especially appropriate since this Christian couple had played an integral role in helping Paul establish the church in Corinth (Acts 18:2). When Paul left Corinth during his second missionary journey, this couple had not only traveled with him to Ephesus (Acts 18:18) but they also allowed the believers in Ephesus to meet in their home for communal worship. Paul was likely living with them when he wrote his letter to the Corinthians.

 

“သန့်ရှင်းသောနမ်းရှုံဖြင့် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကြလော့” ဟူသော ပါဝလု၏ ညွှန်ကြားချက် (အပိုဒ် ၂၀) သည် ပဌမခေတ် ခရစ်ယာန်များကြားတွင် ရှိသော ခိုင်မာသော ညီအစ်ကိုဆက်ဆံရေးကို ကိုယ်စားပြုသည်။ ဤဓလေ့ကို သူ၏အခြားစာများတွင်လည်း ဖော်ပြထားသည် (ရောမ ၁၆:၁၆၊ ၂ကော ၁၃:၁၂၊ ၁သက် ၅:၂၆)။ ပါဝလုက ဤနမ်းရှုံခြင်းကို “သန့်ရှင်း” ဟု ခေါ်သောကြောင့် လူမှုဓလေ့အရ သာမန်နှုတ်ဆက်ခြင်းထက် ပိုမြင့်မြတ်သည်။ မတူညီသော နောက်ခံ၊ လူမျိုး၊ လူမျိုးစုများမှ ယောက်ယက်ချင်း ဘုရားသခင်စုစည်းပေးသော ဘုရားသခင်၏အသင်းတော်၊ ဘုရားသခင်၏မိသားစုအဖြစ် အသစ်ဖြစ်လာသော အသိုင်းအဝိုင်းကို ပြင်ပမှ လက္ခဏာပြခြင်းဖြစ်သည်။

Paul’s instruction to “greet one another with a holy kiss” (v. 20) symbolizes the strong bond of fellowship experienced among the early Christians. He mentions this practice in several of his other letters (Rom. 16:16; 2 Cor. 13:12; 1 Thess. 5:26). Since Paul refers to the kiss as “holy,” it was more than just a socially appropriate greeting. It served as an outward sign of the new community of men and women from different backgrounds, nationalities, and races that God had brought together as His church—the family of God.

 

‌ေပါလုသည် စာနိဂုံးတွင် ကိုယ်တိုင်လက်မှတ်ရေးသားသော ဆုတောင်းချိတ်ဆက်ကို ထည့်သွင်းခဲ့သည် (၁ကော ၁၆:၂၁)။ ဤသည်မှာ သူ၏ပုံမှန်ဓလေ့ဖြစ်ပြီး အခြားစာများတွင်လည်း ဖော်ပြထားသည် (ကောလောသဲ ၄:၁၈၊ ၂သက် ၃:၁၇၊ ဖိလေမုန် ၁၉)။ စာကို စာရေးသူတစ်ဦးအား စကားပြောပြီးရေးခိုင်းပြီးနောက် (ရောမ ၁၆:၂၂) ပါဝလုက နောက်ဆုံးဆုတောင်းချိတ်ဆက်ကို ကိုယ်တိုင်လက်ရေးသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် စာရိုက်ပြီးနောက် လက်မှတ်ထိုးသလို ဖြစ်သည်။

Paul ended the letter by writing out the benediction with his own hand (1 Cor. 16:21). This was his regular custom, as he mentions in several of his other letters (Col. 4:18; 2 Thess. 3:17; Philem. 19). After dictating the letter to a scribe (Rom. 16:22), Paul would write out the final benediction himself, as a person might add a signature at the end of a typed letter.

 

၁ကော ၁၆:၂၂ တွင် “ထာဝရဘုရားကို မချစ်သူမည်သည်ကို ကျိန်ခြင်းခံစေ” ဟူသော ကျိန်စာသည် ခေတ်သစ်စာဖတ်သူများအတွက် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ယေရှုခရစ်၏ အရှင်ဖြစ်ခြင်းကို ငြင်းပယ်သူတိုင်းအပေါ် ရောက်လာမည့် တရားစီရင်ခြင်းကို သတိပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်ပြည့်စုံမည့်နေ့ ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာခြင်းကို ပါဝလု အလွန်တမ်းတမ်းတတ တောင့်တခဲ့ပြီး “မာရာနါသာ” ဟု အာရှမြေဘာသာစကားဖြင့် အော်ဟစ်ခဲ့သည်။ ဤစကားသည် ဂရိဘာသာနှင့်မဟုတ်ဘဲ ပဌမခေတ် ခရစ်ယာန်များ၏ ဘာသာစကားဖြစ်သော အာရာမိတ်ဘာသာဖြစ်သည်။ “မာရာနါသာ” ဆိုသည်မှာ “ကျွန်ုပ်တို့ထာဝရဘုရား ကြွလာပါလော့” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ရည်ညွှန်းရာတွင် သုံးသော “ထာဝရဘုရား” ဟူသောအမည်ကို ယေရှုအပေါ်တွင် အသုံးပြုခဲ့ကြသည်။ ဤသည်မှာ ယေရှုခရစ်ထာဝရဘုရား အမြန်ပြန်ကြွလာရန် စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ဆုတောင်းခြင်းဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ကမ္ဘာကို ဘုရားသခင်အောက်သို့ လုံးဝလက်အောက်ခံစေမည်ဖြစ်သည် (၁၅:၂၈)။ ခရစ်ယာန်များသည် ထာဝရဘုရား ပြန်ကြွလာခြင်းကို အမြဲမျှော်လင့်နေကြသည်။

While the anathema or curse in 1 Corinthians 16:22 on anyone who “does not love the Lord” may sound startling to modern readers, it is a warning of the judgment that awaits anyone who rejects the lordship of Jesus. Paul’s fervent longing for the day when the Christian hope will be realized at the return of Christ is expressed in his expectant cry for the Lord to come. These words are not written in Greek but in the Aramaic, the language of the earliest Christians. The English word “maranatha” comes from the Aramaic expression meaning “Our Lord, come.” Christians applied “Lord” (as when referencing God in the OT) to Jesus. It forms a fervent prayer for the Lord Jesus’s soon return, bringing the world at long last into subjection to God (15:28). Christians were constantly looking forward, hoping for the return of the Lord.

 

သူ၏စာများကို ပုံမှန်နိဂုံးချုပ်လေ့ရှိသော ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော် သင်တို့နှင့်အတူရှိစေသတည်းဟူသော ဆုတောင်းပေးပြီးနောက် (၁၆:၂၃) ပါဝလုသည် ခရစ်ယေရှုနှင့်စပ်ဆိုင်သော ကျွန်ုပ်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ သင်တို့အားလုံးနှင့်အတူရှိစေသတည်းဟု ထပ်မံဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ကောရိန်သုံးသားများထံ စာထဲတွင် စိန်ခေါ်မှုများစွာကို ရင်ဆိုင်ရပြီး တစ်ခါတစ်ရံ ပြင်းထန်သောစကားများပင် သုံးခဲ့ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်သာမက ကျွန်ုပ်ပါ သင်တို့ကို ချစ်ပါသည်ဟု သတိပေးခဲ့သည်။ ကောရိန်သုံးသားများအပေါ် သူ၏လေးနက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့်ပင် ပါဝလု၏စကားများကို နားလည်စေလိုပြီး အသင်းတော်အတွင်း ခွဲထွက်မှုများ ပျောက်ကွယ်သွားစေလိုခဲ့သည်။ ဤစာသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အခြေခံအယူအဆနှစ်ရပ်ဖြစ်သော မျှော်လင့်ချက်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။

After offering the blessing that typically brings his letters to a close—that the grace of Jesus would be with them (16:23)—Paul expresses his love to all of them “in Christ Jesus” (v. 24). While Paul had to confront a number of challenging issues in his letter to the Corinthians, even using strong language at times, he reached out to them one last time at the end with a reminder that not only did God love them but that he loved them as well. It is in the context of his deep love for the Corinthians that Paul longed for his words to be understood and for the divisions in the church to be healed. The letter closes with two fundamental Christian concepts: hope and love.