ရောမ​ဩဝါဒစာ-ရော-Romans – Rom.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
အခန်းကြီး - ၇
အခန်းကြီး - ၈
အခန်းကြီး - ၉
အခန်းကြီး - ၁၀
အခန်းကြီး - ၁၁
အခန်းကြီး - ၁၂
အခန်းကြီး - ၁၃
အခန်းကြီး - ၁၄
အခန်းကြီး - ၁၅
အခန်းကြီး - ၁၆

ရောမ​ဩဝါဒစာ
ROMANS

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ “ရိုမမြို့သားများထံသို့” ဟူသော ခေါင်းစဉ်သည် အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များကြားတွင် စုစည်းဖြန့်ဝေခဲ့သော “ပတ်လ်ပို့စ်များ” ဟူသော ပိုကြီးသော စာများစုကို ယူဆထားခြင်းဖြစ်သည်။ အရှည်နှင့် အရေးကြီးမှုကြောင့် ရိုမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်များထံသို့ ဤစာသည် အသစ်ကျမ်းတွင် ပါဝင်သော သူ၏ စာဆယ့်သုံးစောင်အနက် ပထမဆုံးနေရာတွင် ထားရှိခဲ့သည်။ ရိုမှတ်စာကိုယ်တိုင်က ပတ်လ်မှ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဆိုထားပြီး (ရော ၁:၁) မည်သည့် ပညာရှင်မျှ သူပင် စစ်မှန်သော ရေးသားသူဖြစ်သည်ကို သံသယဝင်ခြင်းမရှိချေ။

Title and Authorship. The title “To the Romans” presumes a larger collection of letters with the title “The Letters of Paul” that was collated and then circulated among early Christians. Based on its length and importance, this letter to the Christians in Rome is placed first in the collection of thirteen of his letters found in the NT. Romans claims to have been written by Paul (Rom. 1:1), and no serious scholar doubts that he was in fact the author.

 

ရက်စွဲ။ ပတ်လ်၏ စာများတွင် ရက်စွဲကို တစ်စောင်တွင်မျှ ဖော်ပြထားခြင်းမရှိပါ။ တမန်ခံရာဇဝင် ၂၀:၁-၃ တွင် ဖော်ပြထားသော သူ၏ ခရီးစဉ်အရ တတိယအကြိမ် ဓမ္မခရီးအဆုံးတွင် ဧဝံဂေလိတရားပြန့်ပွားရေးကာလ အလယ်ပိုင်း ၅၀ ခုနှစ်များအတွင်း ဧည့်သည်တော် နီရိုမင်းဧကရာဇ် ပထမလဆယ်နှစ်အတွင်း ကိုရိန်မြို့၌ သုံးလခန့် နေထိုင်ခဲ့သည်။ စာရေးစဉ်အခါ ပတ်လ်ကို ဧည့်ဝတ်ပြုသူမှာ သူကိုယ်တိုင် နှစ်ခြင်းပေးခဲ့ဖူးသော ကိုရိန်မြို့သား ဂါယုပင် ဖြစ်နိုင်သည် (ရော ၁၆:၂၃၊ ၁ကော ၁:၁၄)။ စာကို ရောမမြို့သို့ ပို့ဆောင်ခဲ့သူ ဖေဘီမှာ အနီးဆုံးဆိပ်ကမ်းမြို့ ကင်ကရဲယား၌ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဖြစ်သည် (ရော ၁၆:၁)။ ထို့ကြောင့် ဤစာကို ကိုရိန်မြို့တွင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ရေးသားသည့်နှစ်ကို သတ်မှတ်ရန် ကူညီပေးသည်။

Date. No date is provided in any of Paul’s letters. His travel itinerary in Acts 20:1–3 included a three-month stay in Corinth near the end of his third missionary journey in the mid-50s, during the first half of the Emperor Nero’s reign. Paul’s host, when he wrote the letter, was probably the same Gaius of Corinth he himself had baptized (Rom. 16:23; 1 Cor. 1:14). Phoebe, who carried the letter to Rome, was a church leader in the nearby port city of Cenchreae (Rom. 16:1). This means that the letter was written in Corinth, which helps with the date of writing.

 

နောက်ခံအကြောင်းအရာ။ ရောမမြို့ရှိ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူများမှာ ယုဒ်နှင့် တပါးအမျိုးသားတို့ ရောနှောဖွဲ့စည်းထားသည်။ အခန်း ၁၆ တွင် ပတ်လ်နှုတ်ဆက်ခဲ့သော လူအမည်များကို အနီးကပ်ကြည့်လျှင် ကျွန်များအား ပေးလေ့ရှိသော အမည်များစွာ ပါဝင်သည်ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ထမြောက်တော်မူပြီး မကြာမီ ပြန်ကြွလာတော့မည့် ခရစ်တော်၏ သတင်းစကားသည် အထူးသဖြင့် ကျွန်များနှင့် လွတ်မြောက်လာသော ကျွန်ဟောင်းများနှင့် အလွန်ထပ်တူကျခဲ့သည်။ ၁၆:၅ တွင် အိမ်အသင်းတော်ကို ဖော်ပြထားပြီး ၁၆:၃-၁၆ တွင် အမည်များ စုစည်းဖော်ပြထားမှုက အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များအား အိမ်များမှအပ အခြားဘုရားကျောင်းပိုင်ဆိုင်ခွင့် ငြင်းပယ်ခံရသည်ဟူသော အမြင်ကို ထောက်ခံသည်။ ပတ်လ်တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသော မြို့၌ လူနှစ်ဆယ့်ခြောက်ဦးကို အမည်နှင့် နှုတ်ဆက်ခြင်းသည် ရောမဧကရာဇ်ဧဝံဂေလိအတွင်း အစောပိုင်းခရစ်ယာန်များ၏ ရွှေ့ပြောင်းနိုင်စွမ်းကို ပြသသည်။

Backgrounds. The Christian believers in Rome were a mixed lot of Jews and Gentiles. A close look at Paul’s long list of people he greeted in chapter 16 reveals many names typically bestowed on slaves. This suggests that the message of the risen and soon-returning Christ resonated particularly with slaves and freed slaves. The mention of a house church in 16:5 and the clustering of names in 16:3–16 supports the view that early Christians were denied the right to own worship centers other than their homes. Paul’s greeting by name twenty-six people in a city he had never visited demonstrates the mobility of early Christians throughout the Roman Empire.

 

ဧကရာဇ်မြို့တော်ဖြစ်သော ရောမမြို့သည် ဘာသာရေးလှုပ်ရှားမှုသစ်တိုင်းအတွက် ခရီးပန်းတိုင်ဖြစ်ခဲ့ပြီး ရိုးရာဓလေ့ကို လိုက်စားသူများအတွက် စိုးရိမ်စရာဖြစ်ခဲ့သည်။ အမည်မဖော်ရှိသော ယုဒ်ခရစ်ယာန်တမန်တော်များက ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိကို “နှစ်ပေါင်းများစွာ” ကြိုတင်၍ ရောမမြို့သို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည် (၁၅:၂၃)။ ရောမမြို့မှ ဧည့်သည်များသည် ပင်တေကုတ္တနေ့တွင် ပေတရုဟောသော တရားကို နားထောင်ခဲ့သူ ဘုရားကိုးကွယ်သူယုဒ်များထဲတွင် ပါဝင်ခဲ့ပြီး ယုံကြည်နှစ်ခြင်းခံပြီး သုံးထောင်ယောက်အနက် အချို့ဖြစ်နိုင်သည် (တမန် ၂:၁၀၊ ၄၁)။ နောက်ပိုင်းတွင် ဧည့်သည်တော် ကလောဒီယက်မင်းက ယုဒ်များကို မြို့မှ နှင်ထုတ်ရန် အမိန့်ထုတ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၂)။ ပတ်လ်စာရေးစဉ် ရောမခရစ်ယာန်အများစုမှာ တပါးအမျိုးသားများဖြစ်ကြပြီး ယုဒ်အချို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ ထိုအထဲတွင် ပတ်လ်၏ ချစ်လှစွာသော သူငယ်ချင်းများဖြစ်သော ပရိစလာနှင့် အကွီလလည်း ပါဝင်သည် (ရော ၁၆:၃၊ ၇၊ ၁၁)။ စာတွင် ယုဒ်ယုံကြည်သူနှင့် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူတို့၏ ဆက်ဆံရေး တင်းမာလာသည်ကို ပတ်လ်သိရှိကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (၁၁:၁၃-၂၄)။

Rome as the capital of the empire was the destination of every new religious movement, to the consternation of its more traditional citizens. Unnamed Jewish Christian missionaries had brought the gospel of Christ to Rome “many years” earlier (15:23). Visitors from Rome were part of the audience of devout Jews who heard Peter’s sermon on the day of Pentecost and were likely among the three thousand who responded and were baptized (Acts 2:10, 41), eventually returning home and sharing their new faith. Sometime later, Emperor Claudius ordered the expulsion of Jews from the city (Acts 18:2). By the time Paul wrote to them, most of the Roman believers were Gentiles, though some Jews had returned, including Paul’s dear friends Priscilla and Aquila (Rom. 16:3, 7, 11). The letter reveals Paul’s awareness that the relationship between Jewish and Gentile believers had become strained (11:13–24).

 

ရိုမှတ်စာသည် ပတ်လ်ကိုယ်တိုင် တည်ထောင်ခဲ့ခြင်းမရှိသော အသင်းတော်သို့ ရေးသားခဲ့သော တစ်ခုတည်းသော စာဖြစ်သည်။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ပတ်လ်သည် ယေရုရှလင်မြို့မှ ဘလကန်ဒေသ (ဧလလုရီကုမ်) အထိ အသင်းတော်များ စိုက်ပျိုးတည်ထောင်ခဲ့သည် (၁၅:၁၉)။ မြေထဲပင်လယ်အရှေ့ပိုင်းကို ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိဖြင့် ပြည့်စုံစေပြီဟု ယုံကြည်သဖြင့် (၁၅:၁၉-၂၃) အနောက်ဘက် စပိန်နိုင်ငံသို့ ဓမ္မခရီးထွက်ရန် စီစဉ်လာခဲ့သည် (၁၅:၂၄)။ စာရေးစဉ်အခါ ပတ်လ်သည် ရောမမြို့သို့ ရောက်ရှိခဲ့ခြင်းမရှိသေးသော်လည်း ထိုအသင်းတော်သားများကို သွားရောက်လည်ပတ်လိုစိတ် ပြင်းပြခဲ့သည် (၁:၁၃၊ ၁၅:၂၂-၂၃)။ ရောမအသင်းတော်သည် စပိန်သို့ ဧဝံဂေလိပြန့်ပွားရေးအတွက် အရေးကြီးသော အခြေစိုက်စခန်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ပထမဦးစွာ ဂရိတ်နိုင်ငံ (အာခိုင်နှင့် မာကေဒေါနိ) မှ ယုံကြည်သူများ စုပေးသော ငွေကြေးများစွာကို ယေရုရှလင်မြို့ရှိ ဆင်းရဲသော မူလအသင်းတော်သို့ ပို့ဆောင်ရန် ကတိကဝတ်ကို ပတ်လ်ထမ်းဆောင်ရဦးမည် (၁၅:၂၅-၂၆၊ တမန် ၂၀:၁၆၊ ၁ကော ၁၆:၁၅၊ ဂလာ ၂:၁၀)။ အများစုမှာ တပါးအမျိုးသားအသင်းတော်များမှ ပေးသော ဤလက်ဆောင်သည် ဧဝံဂေလိကို မျှဝေပေးခဲ့သော ယုဒ်ယုံကြည်သူများအတွက် ကျေးဇူးတင်ရှိကြောင်းနှင့် ရန်တွေ့နေကြသော ယုဒ်နှင့် တပါးအမျိုးသားတို့ကို ခရစ်တော်အတွင်း တစ်ခုတည်းသော ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်စေသည့် စည်းလုံးညီညွတ်မှု၏ ထင်ရှားသော သက်သေဖြစ်သည်။

Romans is the only surviving letter Paul wrote to a church he had not founded. For years Paul had been engaged in planting and establishing churches from Jerusalem to the Balkans (Illyricum; 15:19). Convinced that he had reached the eastern half of the Mediterranean with the gospel of Christ (15:19–23), he began to lay plans for a mission to Spain in the west (15:24). At the time of the writing of the letter Paul had not yet reached Rome, though he longed to visit the believers there (1:13; 15:22–23). He was determined to spend time with them. The Roman church could serve as a vital base for his evangelistic foray into Spain. But first, Paul had to fulfill his promise to return to Jerusalem and take with him substantial funds donated by the believers in Greece (Achaia) and Macedonia for the impoverished mother church (15:25–26; cf. Acts 20:16; 1 Cor. 16:15; Gal. 2:10). This gift, from largely Gentile congregations, was to be a tangible expression of gratitude to the Jewish believers in Jerusalem for sharing the gospel and a sign of the solidarity that bound otherwise hostile Jews and Gentiles into one body in Christ.

 

ဓမ္မကျမ်းပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ရိုမှတ်စာသည် ရောမမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများထံ မိတ်ဆက်စာတစ်စောင်ဖြစ်ပြီး ပတ်လ်၏ ဧဝံဂေလိနားလည်မှုနှင့် ၎င်း၏ အသင်းတော်အသက်တာအတွက် သက်ရောက်မှုများကို ပြသထားသည်။ မူလနားထောင်သူများအပေါ် ဤစာ၏ သက်ရောက်မှုကို ခန့်မှန်းရုံမျှသာ လုပ်နိုင်သည်။ သို့သော် ဤစာသည် ဓမ္မကျမ်းပညာဘဏ္ဍာတိုက်နှင့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်သမိုင်းတစ်လျှာက် ဝိညာဉ်ရေးအသစ်ပြန်လည်ရှင်သန်မှု၏ အရင်းအမြစ်အဖြစ် အခြားမဲ့ အရေးကြီးကြောင်း ငြင်းမရပါ။ အဓိက ဓမ္မကျမ်းပညာအကြောင်းအရာအချို့ကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြပါမည်။

Theology and Purpose. Romans is a letter of introduction to believers in Rome that displays Paul’s understanding of the gospel as well as its implications for their communal life. We can only surmise the impact of the letter on its original hearers. But there is no mistaking the letter’s role as a theological treasure house and as a source of spiritual renewal throughout the history of the Christian church. We will summarize some of its most important theological topics.

 

၁. ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် လူသားတို့၏ ဖြောင့်မတ်မှု။ ရိုမှတ်စာ အခန်း ၁-၈ တွင် အဓိက နှစ်ချက်က ပတ်လ်၏ အငြင်းအခုံကို ပုံဖော်ထားသည်။ ပထမမှာ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်မှုဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ မူလဇာတိခံယဉ်ကျေးမှုသည် လူသားတို့၏ မဖြောင့်မတ်မှုကို တုံ့ပြန်ပုံတွင် ထင်ရှားသည်။ နေမှ ထင်ဟပ်သော လမင်းလင်းရောင်ကဲ့သို့ ဖန်ဆင်းရှင်၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို လူသားတို့၏ လေးစားမှုနှင့် ဖြောင့်မတ်သော အပြုအမူဖြင့် ပြန်လည်ထင်ဟပ်သင့်သည်။ သို့သော် ဘုရားမဲ့မှုနှင့် မလေးစားမှုကို ရင်ဆိုင်ရသောအခါ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်မှုသည် ဘုရားမဲ့သူများကို တရားစီရင်ရန် လိုအပ်သည် (၁:၁၈)။ ဖန်ဆင်းခံစည်းမျဉ်းအတွင်း မဖြောင့်မတ်မှုကို ဘုရားသခင်က လျစ်လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် သည်းခံခြင်းသည် ဖန်ဆင်းရှင်၏ ကိုယ်တော်တိုင်၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို သစ္စာဖောက်ရာရောက်သည်။

1. Divine and Human Righteousness. Two fundamental realities frame Paul’s argument in Romans 1–8. The first is the righteousness of God; the essential character of God is revealed in His response to the unrighteousness of humanity. Like the moon’s reflected light of the sun, the righteousness of the Creator ought to be matched by respect and righteous conduct from humanity. But faced with ungodliness and disrespect, God’s righteousness requires a judgment against the ungodly (1:18). Divine indifference or tolerance of unrighteousness in the created order would be tantamount to a betrayal of the Creator’s own righteous character.

 

ထို့နောက် ပတ်လ်သည် အပြစ်ဒဏ်မှ ကင်းလွတ်ကြောင်း ကြွားဝါချက်အားလုံးကို ငြင်းပယ်သည်။ မည်သူမဆို အသက်ရှင်ရန် လမ်းတစ်ခုတည်းသာ ရှိသည်မှာ လူခပ်သိမ်းကို အပြစ်တင်ခြင်းခံရမှုကို ဖြတ်ကျော်ခြင်းဖြစ်သည်။ လူ့သဘာဝကို ထင်ရှားစွာ ချိုးဖောက်သူများသာမက (၁:၂၄-၂၇) အကျင့်ပျက်ခြစားမှုနှင့် ယဉ်ကျေးမှုမရှိမှုထဲတွင် နေထိုင်ကြသူ လူသားအားလုံးလည်း အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (၁:၂၈-၃၂)။ အရေဖျားလှီးခြင်းမရှိသော တပါးအမျိုးသားများသာမက အရေဖျားလှီးထားသူများပါ (၂:၁၇-၂၆)။ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်များကို မသိရှိလိုသူများသာမက ထိုပညတ်တော်များကို သင်ကြားပေးသူများပင် တရားသူကြီးရှေ့တွင် အပြစ်ဒဏ်ခံရမည် (၂:၁-၅၊ ၁၇-၂၁)။

Along the way, Paul levels all claims for removal from the list of the condemned. The only way forward to life for any of us passes through the gate of universal condemnation. Not only the blatant violators of human nature (1:24–27) but also the mass of humanity who live in a miasma of corruption and incivility (1:28–32). Not just the uncircumcised pagans, but also the people of the circumcision (2:17–26). Not just those ignorant and willingly indifferent to the divine laws but even the teachers learned in those laws will all stand condemned before the Judge (2:1–5, 17–21).

 

သို့သော် အကျင့်သီလအရ မမျှော်လင့်ရသည်မှာ ဖြောင့်မတ်သော ဘုရားသခင်သည် မဖြောင့်မတ်သူများကို တုံ့ပြန်ပုံဖြစ်သည်။ မဖြောင့်မတ်မှု၊ အပြစ်၊ ဆိုးယုတ်မှုတို့ကို ရွေးနုတ်၍မရနိုင်ပါ။ သို့သော် ကိုယ်တော်၏ ထာဝရ မေတ္တာတော်ဖြင့် ဘုရားသခင်သည် မဖြောင့်မတ်သူများကို ရွေးနုတ်၍ ပြန်လည်ထူထောင်လိုတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်မှုသည် မဖြောင့်မတ်သူများကို ပထမဦးစွာ အပြစ်တင်ပြီးမှ အပြစ်ဒဏ်မှလည်းကောင်း၊ အပြစ်၏ အာဏာမှလည်းကောင်း ကယ်နှုတ်တော်မူသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဖြောင့်မတ်သော တရားသူကြီးသည် ဖိနှိပ်သူကို အပြစ်တင်ရုံသာမက ဖိနှိပ်ခံရသူကို ကယ်တင်ရသည်ဟူသော အယူအဆကို အခြေခံ၍ ပတ်လ်က အပြစ်သမားများကို အပြစ်တင်ရုံသာမက သူတို့ကို ချုပ်နှောင်ထားသော အပြစ်မှပင် ကယ်နှုတ်တော်မူသော ဘုရားသခင်ကို တင်ပြထားသည် (ကိုးကား ၇:၄၊ ၂၄-၂၅)။ ဆိုလိုသည်မှာ စကြဝဠာတရားသူကြီးဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် အပြစ်နှင့် မဖြောင့်မတ်မှုကို အပြစ်တင်ရုံမျှဖြင့် ကျေနပ်တော်မူခြင်းမရှိပါ။ ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ပြီး မေတ္တာရှိသော သဘာဝသည် အပြစ်သမားများကို မဖြောင့်မတ်မှုမှ ရွေးနုတ်၍ ပြန်လည်ထူထောင်လိုတော်မူသည်။ ထိုသို့ပြုလုပ်ရန် ဘုရားသခင်အတွက် ကြီးမားသော ယဇ်ပွဲခံမှုနှင့် အရှက်ကွဲမှု လိုအပ်သည်– ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို လူသိရှင်ကြား ယဇ်ပွဲခံသေလေသည်အထိ (၃:၂၄-၂၅၊ ၅:၆-၁၁)။ ထိုသေခြင်းသည် အပြစ်ကို တရားစီရင်ခြင်းနှင့် အပြစ်သမားများကို ကိုယ်တော်နှင့် ခွဲခွာထားသော အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားပေးသော ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်မှုကို အထင်ရှားဆုံး ပြသခဲ့သည်။

But what is unexpected in moral terms is the response of a righteous God to the unrighteous. Unrighteousness, sin, and evildoing cannot be redeemed. But in His everlasting love, God seeks to redeem and restore the unrighteous. The righteousness of God first damns and then delivers the unrighteous both from their fate and from the power of sin that binds them together for judgment. Taking a cue from the OT, where the righteous Judge was responsible not only for condemning the oppressor but also for rescuing the oppressed, Paul presents a God who not only condemns the evildoers but delivers them from the very evil that entraps them (cf. 7:4, 24–25). In other words, God, as the righteous Judge of the universe, is not satisfied to simply condemn sin and unrighteousness. His righteous and loving nature seeks to redeem and restore the sinners from their unrighteousness. Achieving this requires a great sacrifice and humiliation on the part of God: the public sacrificial death of His Son (3:24–25; 5:6–11). That death revealed in the most striking way conceivable both the righteous judgment of God against sin and the restoring righteousness of God, who has removed the barrier separating sinners from Him.

 

၂. ကျေးဇူးတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ခြင်း။ ပတ်လ်၏ စာတစ်စောင်လုံးတွင် ထင်ရှားသော ဒုတိယအချက်မှာ ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်– ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သော အပြစ်တင်ခြင်းကို ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကျေးဇူးတော်ဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းခွင့်ကို လက်ခံသော ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။ ပတ်လ်သည် ယုံကြည်သူ၏ ဘုရားသခင်အပေါ် ချစ်ခြင်းကို များများစားစား မပြောထားပါ (၈:၂၈ မှအပ)။ ကယ်တင်ခြင်းယုံကြည်ခြင်းသည် သဘောတူညီမှုထက် ပိုသည်– မိမိတစ်ကိုယ်လုံးကို ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အား အပ်နှံခြင်းပါဝင်ရသည်။ ပတ်လ်က ဤယုံကြည်ခြင်းကို အပြစ်သမား၏ တစ်ခုတည်းသော မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ချီးကျူးထားသည် (၃:၂၈-၃၁)။ ထို့ပြင် အပြစ်အလေ့အကျင့်အားလုံးကို စွန့်လွှတ်ပြီး ကြွားဝါခြင်းကင်းသော ယုံကြည်သူ (စာသားအရ “ယုံကြည်သူ”) သာလျှင် ထာဝရ သေခြင်းဒဏ်မှ မထိုက်တန်သော ကယ်တင်ခြင်းကို ခံရနိုင်သည်။ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် သစ္စာရှိပြီး သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ဦးတည်သည်။

2. Faith as Response to Grace. The second reality that pervades Paul’s letter is faith—a faith that acknowledges God’s righteous condemnation and accepts the gracious gift of salvation through Jesus Christ. Paul does not speak much about the believer’s love for God (except in 8:28). Saving faith involves more than mere assent; it must include the surrender of the whole of one’s being to divine grace. Paul commends this faith as the sinner’s only hope (3:28–31). Furthermore, only the believer (lit. “the faith-er”) who renounces all sinful practices and boasting (3:27) receives undeserved salvation from the certain sentence of eternal death. True faith is faithful and leads to holiness.

 

၃. အပြစ်နှင့် ဝိညာဉ်တော်၏ အတွင်းနေအာဏာ။ ပတ်လ်သည် သန့်ရှင်းစွာ အသက်ရှင်ရန် ရှည်ကြာစွာ တိုက်တွန်းထားပြီး အပြစ်ဟောင်းပုံစံသို့ ပြန်ကျရန် အကြောင်းပြချက်တိုင်းကို ဖြတ်တောက်ထားသည် (၆:၁-၇:၆)။ ယုံကြည်သူများအတွက် အပြစ်မှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ သစ္စာခံမှု လုံးဝပြောင်းလဲရမည်။ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာသည် ယုံကြည်သူများကို ခရစ်တော်၏ သေခြင်းနှင့် ထမြောက်ခြင်းတွင် ဆက်နွယ်စေသည်။ နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာသည် အပြစ်၏ အာဏာကို သစ္စာမခံတော့ကြောင်း သေခြင်းကို အမှတ်အသားပြုရမည် (၆:၁-၁၁)။ အပြစ်ထဲတွင် ဆက်လက်နေထိုင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အုပ်စိုးမှုကို ဆန့်ကျင်သည်။ သို့သော် ပတ်လ်က သန့်ရှင်းစွာ အသက်ရှင်လိုသောအခါပင် ပညတ်တော်၏ တောင်းဆိုမှုကို ဖိအားပေးခြင်းသည် လူ့သဘာဝအပေါ် ဆန့်ကျင်ဘက် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ဝန်ခံသည်။ ပညတ်တော်၏ တောင်းဆိုမှုကြောင့် အပြစ်စိတ်က ပိုမိုနိုးကြားလာပြီး အပြစ်၏ အာဏာက ပိုမိုအားကောင်းလာသည် (၇:၅-၂၅)။ ပညတ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်သော တောင်းဆိုချက်များကို သိရှိခြင်းက မှန်ကန်သော အရာကို ပြုလုပ်နိုင်စွမ်းကို အားနည်းစေသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သော ပညတ်တော်နှင့် လူ့အလိုတို့ပင် အပြစ်၏ အာဏာအောက်တွင် ခံရ၍ ပညတ်တော်သည် အပြစ်၏ အာဏာကို ပိုမိုတင်းကြပ်စေရုံမျှဖြစ်သည်။ ဤချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်ရန် ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်ဆိုင်သည်ထက် အခြားတစ်ဖဝါတည်းသာ လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အတွင်း နေထိုင်ခြင်းဖြင့်သာ လူ့သဘာဝဟောင်း၏ အပြုအမူများကို သေစေနိုင်သည် (ကိုးကား ၅:၅-၁၀၊ ၇:၆၊ ၈:၁၃)။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် ခရစ်တော်တို့၏ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဆုတောင်းပေးခြင်း (၈:၂၆-၂၇၊ ၃၄) တွင် ထင်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ ပူးပေါင်းကြိုးပမ်းမှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆန့်ကျင်ဘက်အဖွဲ့ဝင်များကို ဆွဲထားသော အပြစ်၏ အာဏာကို ဖြိုချသည်။

3. The Indwelling Powers of Sin and the Spirit. Paul has an extended call for holy living intended to undercut every argument and temptation to fall into the old patterns of sin (6:1–7:6). For believers, there must be a complete change of loyalty from sin to righteousness. The initiating rite of baptism marks the bonding of believers with Christ in His death and resurrection. Baptism ought also to mark the death of any allegiance to the power of sin (6:1–11). To continue in sin is antithetical to the reign of God and the rule of righteousness. But Paul acknowledges the paradoxical effect of pressing the law’s demands on fallen human nature, even when one seeks to live a holy life. Sinful passions are further aroused by the law’s demands, and the power of sin increases its hold (7:5–25). Knowledge of the law’s righteous demands seems to increase the impotence of the human will to do what is right. Both the righteous law of God and the human will are captive to the power of sin, the law only serving to tighten the hold of sin on the will. Only another presence beyond what we possess can release us from this bondage. Only by the indwelling of the Spirit of God can the deeds of the fallen nature be put to death (cf. 5:5–10; 7:6; 8:13). The united effort within the Godhead, strikingly evident in the Spirit’s and Christ’s intercession on our behalf (8:26–27, 34), breaks the hold of sin that pits our warring members against us.

 

၄. စကြဝဠာဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်။ ရိုမှတ်စာတွင် ပတ်လ်သည် အပြစ်နှင့် ပုန်ကန်မှုကြောင့် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်စွာ အသက်ရှင်နိုင်စွမ်းပျက်ပြားခြင်းမှ ခရစ်တော်အားဖြင့် လူသားအားလုံးအတွက် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းသို့ ရွှေ့ပြောင်းသည်။ ခရစ်တော်တွင် အပြစ်၏ အာဏာမှ လွတ်မြောက်စေသော ဘဝသစ်ကိုလည်း ဆွေးနွေးထားသည်။ သို့သော် ကယ်တင်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးပြည့်စုံမှုကို အာရုံစိုက်ရမည့် နောက်ထပ်အချက်တစ်ရပ် ရှိသေးသည်။ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်အကြောင်းကို ဆွေးနွေးရာတွင် မိတ်ဆက်ထားသည်။ ပတ်လ်အတွက် ဤမျှော်လင့်ချက်၏ အကြောင်းအရာမှာ နောင်လာမည့် “ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်” ထင်ရှားခြင်းဖြစ်သည် (၅:၂)။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် ဤလောကီမဟုတ်သဖြင့် လူ့အားထုတ်မှု မဟုတ်သည်ကို ကြွားဝါလို့ရ၏။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် ခွဲမရနိုင်ပါ (၁၂:၁၂)။ ဒုက္ခဆင်းရဲများကို ကြွားဝါနိုင်သည်မှာ ထိုဒုက္ခများက ဇွဲလုံ့လကို မွေးဖွားပြီး ဇွဲလုံ့လက ကိုယ်သဘောကို မွေးဖွားကာ ကိုယ်သဘောက မျှော်လင့်ချက်ကို မွေးဖွားသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၅:၃-၄)။ ဒုက္ခများသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နောင်လာမည့် ထင်ရှားခြင်းကို မျှော်လင့်ချက်ကို ပြန်လည်အတည်ပြုသည်။ ဤနောင်လာဖွယ် မျှော်လင့်ချက်သည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးစေမည်မဟုတ်၊ အရှက်ကွဲစေမည်မဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားခဲ့ရသော ဘုရားသခင်၏ မေတ္တာတော်တွင် အမြစ်တွယ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၅:၅)။ ဝိညာဉ်တော်ကို ပိုင်ဆိုင်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်ကို အားဖြည့်ပေးသည်။

4. Cosmic Hope. In Romans, Paul moves from the tragedy of sin and rebellion, which undermined the ability of humans to live at peace with God, to the restoration of that relationship for all through Christ. He also discusses the new life in Christ, who has freed us from the power of sin. But there is another aspect of his understanding of salvation that needs attention: the consummation of salvation. He introduces it in the discussion using the subject of Christian hope. For Paul, the object of this hope is the future manifestation of “the glory of God” (5:2). This hope is so otherworldly that we can safely boast in it because it is not a human accomplishment. Such a hope is inseparable from joy (12:12). We can also boast in our tribulations because they produce not only perseverance and character but also hope (5:3–4); they reaffirm our hope in the future manifestation of the glory of God. This eschatological hope will not shame or disappoint us, because it is grounded in the love of God that we have experienced through the work of the Spirit (5:5). The possession of the Spirit strengthens Christian hope.

 

ပတ်လ်သည် ၈:၁၈-၂၅ တွင် ဒုက္ခအကြောင်းကို ပြန်လည်ထည့်သွင်းပြီး လက်ရှိအချိန်၌ ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားနေရသော ဒုက္ခဆင်းရဲများနှင့် နှိုင်းယှဉ်၍ နောင်တွင် ကျွန်ုပ်တို့၌ ထင်ရှားလာမည့် ဘုန်းတော်နှင့် လုံးဝ နှိုင်းယှဉ်၍မရကြောင်း တည်ထောင်သည် (၈:၁၈)။ ဘုန်းတော်၏ မျှော်လင့်ချက်သည် လက်ရှိဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်နိုင်စွမ်းပေးသည်။ ဒုက္ခဆင်းရဲသည် မရှိဟု မဆိုလိုပါ။ မျှော်လင့်ချက်သည် ဒုက္ခထက် အောင်မြင်သည်။ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသည် နောင်လာမည့် ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်းကို တမ်းတမ်းတတ စောင့်မျှော်နေသည်။ သဘာဝလောကသည် ပျက်စီးခြင်းနှင့် အချည်းနှီးဖြစ်ခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် ဤအမြင့်မြတ်ဆုံး ဖြစ်ရပ်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသည် (၈:၁၉-၂၀)။ သို့သော် ဤလွတ်မြောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ရွေးနုတ်ခြင်းနှင့် ခွဲမရနိုင်ပါ။ ကျွန်ုပ်တို့လည်း သားခံယူခြင်း၏ ပြည့်စုံမှုနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာရွေးနုတ်ခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေကြသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ဧဝံဂေလိတရား၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းခံရစဉ် ဤအံ့ဖွယ်မျှော်လင့်ချက်ကို ခံစားခဲ့ရသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ လက်ရှိအချိန်တွင် သဘာဝလောက်ရော လူသားများပါ ညည်းတွားနေကြသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်းကို စောင့်မျှော်ရင်း ဝမ်းမြောက်ကြသည်။ ဤအံ့ဖွယ်မျှော်လင့်ချက်သည် ယုံကြည်သူများကို ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စေရမည် (၁၂:၁၂)။ အကြောင်းမှာ ကျမ်းစာတွင် အမြစ်တွယ်နေပြီး (၁၅:၄) ခရစ်တော်မယ်ရှိယ အားဖြင့် ပြည့်စုံမည် (၁၅:၁၂) ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်သာမက ခမည်းတော်နှင့် ဝိညာဉ်တော်တို့နှင့်လည်း နက်နဲစွာ ဆက်စပ်နေပြီး မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ပြည့်ဝစေရန် ဖြစ်နိုင်စေသည် (၁၅:၁၃)။ မျှော်လင့်ချက်သည် သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် ယုံကြည်သူများ၏ အသက်တာကို ဘုန်းတန်ခိုးရှိသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ကြွယ်ဝစေခဲ့သည်– လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ ကယ်တင်နိုင်စွမ်းကို ပြည့်စုံစေမည့် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ထင်ရှားခြင်း။

Paul develops these ideas a little more in 8:18–25, where he returns to the subject of suffering to establish that it cannot be compared at all with the glory that will eventually be revealed in us (8:18). The hope of glory empowers us to face the tribulations we go through at this present time. This does not mean that suffering is unreal, but rather that hope overcomes it. There is a cosmic yearning for the manifestation of the eschatological glory of God. The natural world is earnestly expecting this most radical event in order to be freed from the bondage of corruption and futility (8:19–20). But this liberation will not occur in isolation from the redemption of the children of God. We, too, live in expectation, eagerly awaiting the completeness of adoption and the redemption of our bodies (v. 23). When we were saved through the power of the gospel, we received this magnificent hope (v. 24). At the present time, both nature and humans groan, but we also rejoice in waiting for the manifestation of the glory of God. This wonderful hope should fill believers with joy (12:12) because it is grounded in the Scriptures (15:4) and is to be realized through Christ, the Messiah (15:12). It is deeply connected not only to Christ but also to the Father and to the Spirit, who make it possible for us to be filled with hope (15:13). Hope is the result of the work of the Trinity. The cross has enriched the life of believers by giving them a glorious hope: the manifestation of the glory of God that will consummate the saving power of the cross.

 

၅. ယုဒ်လူမျိုးနှင့် မယ်ရှိယ။ အခန်း ၉-၁၁ တွင် ပတ်လ်သည် မယ်ရှိယကို ယုဒ်လူမျိုးအများစုငြင်းပယ်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်သည်။ ဣသရေလအများစုသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အဘယ်ကြောင့် မခံယူနိုင်ခဲ့သနည်း။ သူတို့၏ ငြင်းပယ်မှုကို ဘုရားသခင်မည်သို့ တုံ့ပြန်မည်နည်း။ ဣသရေလအား ကတိပေးထားသော ကောင်းချီးများ ဘာဖြစ်သွားသနည်း။ ပဋိညာဉ်အကျိုးကျေးဇူးများ လုံးဝမရှိသော တပါးအမျိုးသားများ ဧဝံဂေလိကို ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လက်ခံခဲ့ခြင်းက ဤအခက်အခဲကို ပိုမိုဆိုးရွားစေသည်။ ပတ်လ်သည် လူ့အကြောင်းရင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အကြောင်းရင်းနှစ်မျိုးလုံး လုပ်ဆောင်နေကြောင်း ခွဲခြားသတ်မှတ်ခဲ့သည်။ ဣသရေလသည် ခရစ်တော်တွင် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို လက်ခံမည့်အစား ပညတ်တော်ကို စောင့်ထိန်းခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ဖြောင့်မတ်သော ဆက်ဆံရေး တည်ထောင်ရန် ကြိုးစားခဲ့သည် (၉:၃၀-၁၀:၄)။ လူသားအားလုံးအတွက် ကရုဏာသက်ရောက်စေရန် ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလ၏ အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုကို ယာယီမျက်ကန်းစေပြီး ဧဝံဂေလိကို တပါးအမျိုးသားလောကသို့ ပေးအပ်ခဲ့သည် (၁၁:၇-၁၀)။ အချိန်တန်လျှင် တပါးအမျိုးသားတို့တွင် ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးသည် ယုဒ်လူမျိုးများကို မနာလိုစေပြီး “ဣသရေလတစ်မျိုးလုံး” ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေမည် (၁၁:၁၁-၁၄၊ ၂၆)။ ထိုအချိန်တွင် ယုံကြည်သူ တပါးအမျိုးသားများသည် မယုံကြည်သော ယုဒ်လူများကို မထီမဲ့မြင်မပြုရပါ။ သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးမှ ဖြတ်ချခံရမည် (၁၁:၁၇-၂၄)။ ဤအရာအားလုံးသည် လူသားအားလုံးကို နာခံမှုမရှိခြင်း ထောင်ထဲတွင် ပိတ်လှောင်ထားပြီး လူသားအားလုံးအား ကရုဏာပြရန် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ဖြစ်သည် (၁၁:၃၂၊ ကိုးကား ၁:၁၈-၃:၃၁)။ ထို့ကြောင့် မယ်ရှိယငြင်းပယ်ခြင်းမတိုင်မီ ဣသရေလအား ဦးစွာပေးသော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် နောက်ပိုင်း တပါးအမျိုးသားတို့အား ပေးသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဟူ၍ ထင်ရှားသော ဘက်လိုက်မှုသည် လူသားအားလုံးအပေါ် ဘုရားသခင်၏ မဘက်လိုက်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ထင်ရှားမှုပင် ဖြစ်သည် (၁:၁၆-၁၇)။

5. The Jews and the Messiah. In chapters 9–11, Paul confronts the Jewish rejection of the Messiah. Why did the majority of Israel fail to receive the righteousness that comes through faith, and how will God respond to their refusal? What happened to God’s promised blessings to Israel? This conundrum was compounded by the widespread embrace of the gospel by non-Jews, who possessed none of the covenantal advantages of Israel. Paul discerned both human and divine factors at work. Israel tried to establish a right standing with God by keeping the law instead of accepting the righteousness that God bestows through faith in Christ, apart from human striving (9:30–10:4). Out of mercy for all humanity, God temporarily blinded part of Israel so that the gospel would be offered to the non-Jewish world (11:7–10). In time, the blessings of salvation among the Gentiles would incite Jewish envy, resulting in the salvation of “all Israel” (11:11–14, 26). In the meantime, the Gentile believers were not to look down on the nonbelieving Jews, lest this result in their being cut off from the people of God (11:17–24). All this is the outworking of God’s confinement of all humanity in the prison of disobedience in order that He may show mercy to all humanity (11:32; cf. 1:18–3:31). So God’s apparent partiality, first toward Israel before their rejection of the Messiah and then toward the Gentiles, turns out to be an expression of His impartial righteousness toward all humanity (1:16–17).

 

၆. သန့်ရှင်းခြင်းသည် အသင်းတော်အလုပ်ဖြစ်သည်။ စာ၏ နောက်ဆုံးအဓိက အပိုင်း (အခန်း ၁၂-၁၅) သည် နောက်ဆက်တွဲ မဟုတ်ပါ။ စာ၏ အငြင်းအခုံအဓိက အချက်သည် ခရစ်တော်တွင် တစ်ကိုယ်တည်းဖြစ်သော ကိုယ်ခန္ဓာဖြစ်သည့် ဘုရားကိုးကွယ်ရာ အသင်းတော်အထိ ရောက်ရမည် (၁၂:၅)။ အပြစ်သမား မည်သူမျှ ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းမှလွဲ၍ အခြားမည်သူ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အားကိုးစရာ မလိုသော်လည်း ခရစ်ယာန်မည်သူမျှ အခြားယုံကြည်သူများ၏ ပြုစုပျိုးထောင်မှုနှင့် အားပေးမှုမရှိဘဲ ဝိညာဉ်ရေးရာ တိုးတက်ရန် မမျှော်လင့်ရပါ။ စိတ်သစ်လော်ခြင်းသည် အသင်းတော်အလုပ်ဖြစ်သည် (၁၂:၂)။ ထိုပြောင်းလဲခြင်းကို ပြီးမြောက်စေရန် ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်သူများအကြား ကျေးဇူးတော်ပေးမှုများနှင့် အရည်အချင်းများကို ဖြန့်ဝေထားပြီး အချင်းချင်း အကျိုးအတွက် အသုံးပြုရမည် (၁၂:၃-၈)။ သို့သော် ယုံကြည်သူတစ်ဦးချင်း၏ ကိုယ်ပိုင်ကိုယ်တရား လေးစားခံရမည် (၁၄:၁၀-၂၃)။ ယုံကြည်ခြင်းအားနည်းသူများ၏ အားနည်းချက်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားကြီးသူများက သည်းခံရမည် (၁၅:၁-၂)။ အဆင့်နိမ့်ကိစ္စများနှင့် ကွဲပြားမှုများက ယုံကြည်ခြင်းကို ချည်နှောင်ထားသော ယုံကြည်ခြင်းအထည်ကို ဆုတ်ပြဲစေမည်မဟုတ် (၁၄:၁၇-၂၀)။ ထိုကိစ္စများတွင် တရားစီရင်ခွင့်ကို ဘုရားသခင်ထားထားတော်မူသည် (၁၄:၅-၁၂)။ အပြင်လူများ၏ မတရားမှုကို လက်စားချေခြင်းလည်း ဘုရားသခင်ထားထားတော်မူသည် (၁၂:၁၇-၂၀)။ မယုံကြည်သူ အုပ်ချုပ်သူများပင် အစည်းအရုံးအတွက် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော ကိုယ်စားလှယ်များအဖြစ် ဂုဏ်ပြုခံရမည် (၁၃:၁-၇)။ အကျဉ်းချုံးဆိုရလျှင် ယုံကြည်သူများသည် “ဆိုးယုတ်ခြင်းအားဖြင့် မအောင်မြင်စေရု” သို့မဟုတ် “ကောင်းမှုအားဖြင့် ဆိုးယုတ်ခြင်းကို အနိုင်ယူရု” (၁၂:၂၁)။ ကယ်တင်ခြင်းနေ့ကို စောင့်မျှော်နေစဉ် သဟဇာတဖြစ်မှုနှင့် ဆင်ခြင်တုံတရားရှိမှုက ယုံကြည်သူများကို လက္ခဏာရပ်ဖြစ်ရမည် (၁၃:၁၁-၁၄)။

6. Sanctification Is a Communal Task. The last major section of the letter (chaps. 12–15) is not an afterthought. The arc of the letter’s argument must reach to the heart of the worshiping community, which is nothing less than one body in Christ (12:5). While no sinner can rely on the righteousness of anyone other than Christ, no Christian is expected to advance spiritually apart from the nurture and encouragement of other believers. The renewing of the mind is a communal task (12:2). To accomplish that transformation, God has distributed gifts and abilities among the believers, who are to use them for one another’s benefit (12:3–8). Nonetheless, the individual conscience of each believer must be respected (14:10–23), and the strong are to bear with the failings of those weaker in faith (15:1–2). Secondary issues and differences must not rend the fabric of faith that binds all together (14:17–20). God reserves the right to judge in those matters (14:5–12). Reserved for God also is any vengeance to be taken against the unjust actions of outsiders (12:17–20). Even pagan rulers are to be honored as God’s appointed agents for order (13:1–7). In short, the faithful are not to “be overcome by evil” but rather to “overcome evil with good” (12:21). Harmony and sobriety are to characterize the faithful while they await the day of salvation (13:11–14).

 

စာပေဆိုင်ရာ အချက်အလက်များ။ ပတ်လ်၏ အခြားစာများကဲ့သို့ ရိုမှတ်စာတွင် စာများ၏ သမားရိုးကျ အချက်များ ပါဝင်သော်လည်း ထိုအချက်များဖြင့် ကန့်သတ်ခံရခြင်း မရှိပါ။ ပေးပို့သူ၊ လက်ခံသူ၊ နှုတ်ဆက်စာ၊ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းစသော ဂရိစာပေဆိုင်ရာ သမားရိုးကျ အချက်များကို ၁:၁-၁၅ တွင် များစွာ ချဲ့ထွင်ထားပြီး ပတ်လ်သည် ဧဝံဂေလိအပေါ် သူ၏ ကိုယ်တော်ခံယူမှုကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ နောက်ဆုံး နှုတ်ဆက်စကားနှင့် ကောင်းချီးပေးချက်တွင် လူနှစ်ဆယ့်ခြောက်ဦး၏ အမည်များ ပါဝင်သည်။ စာတစ်စောင်လုံးတွင် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ ကိုးကားချက်များဖြင့် သူ၏ အငြင်းအခုံများနှင့် တိုက်တွန်းချက်များကို ခိုင်မာစေသည်။ စာတစ်စောင်လုံးတွင် ပတ်လ်က မေးခွန်းများကို မေးပြီး ကိုယ်တိုင်ဖြေသည်။ အပြစ်များစာရင်းကို ရှည်ကြာစွာ ဖော်ပြထားသည် (၁:၂၈-၃၂) နှင့် ကောင်းမြတ်ခြင်းများစာရင်းကို လှပစွာ ဖော်ပြထားသည် (၁၂:၉-၂၁)။ ပတ်လ်သည် စာ၏ ပထမအပိုင်းတွင် ဧဝံဂေလိ၏ မကြုံစဖူး ရှင်းလင်းချက်ကို ပေးထားသည်။

Literary Features. Like the other letters of Paul, Romans contains, but is not constrained by, the conventional features of letters. The formal Hellenistic elements of sender, addressee, greeting, and thanksgiving are greatly expanded in 1:1–15 as Paul introduces his devotion to the gospel. The final greetings and blessing include the names of twenty-six people. Much of the letter is pervaded by passages from the OT that buttress his arguments and appeals. Throughout the letter, the readers are plied with questions that Paul then answers himself. He provides lengthy catalogs of sins (1:28–32) and eloquent lists of virtues (12:9–21). Paul devotes the first half of the letter to an unparalleled exposition of the gospel

 

အခန်းကြီး - ၁

ရောမ ၁:၁–၈:၃၉

ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးခြင်း

စာတစ်စောင်၏ ပထမအပိုင်းတွင် နိဒါန်း (၁:၁–၁၇) ပြီးနောက် ရှင်ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားသည်သာ ယုံကြည်သူအားလုံးအတွက် ကယ်တရားကို ပေးစွမ်းနိုင်သော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးဖြစ်ကြောင်း (၁:၁၆) ပြသထားသည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည်သာ ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများ နှစ်ဦးစလုံး၏ အလွန်ဆိုးရွားသော ဝိညာဉ်ရေးအကျပ်အတည်းကို ဖြေရှင်းနိုင်သည် (၁:၁၈–၃:၂၀)။ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြင့် အစပျိုးတော်မူ၍ ခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို လူခပ်သိမ်းအား ပေးဆောင်တော်မူခဲ့သည် (၃:၂၁–၄:၂၅)။ အဓမ်မှတစ်ဆင့် ဤလောကထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော အပြစ်နှင့် သေခြင်း၏ ကျွန်ခံစေသော တန်ခိုးများကို ခရစ်တော်၊ ဒုတိယအဓမ်အားဖြင့် ကျော်လွှားတော်မူခဲ့ပြီး ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်သူများအား လွတ်လပ်ခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည် (၅:၁–၂၁)။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်ထဲသို့ ဗတ္တိဇံခံသူများသည် ရေမှ ထွက်လာသောအခါ အပြစ်၏ လက်အောက်ခံမဖြစ်တော့သော သစ်လစ်သတ္တဝါများအဖြစ် ပေါ်ထွက်လာကြသည် (၆:၁–၂၃)။ သို့ရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် ပညတ်တော်၏ အခန်းကဏ္ဍကိုလည်း ဆွေးနွေးထားသည်။ အကြောင်းမှာ ပညတ်တော်သည် အပြစ်၏ လက်နက်ဖြစ်လာပြီး အပြစ်ပြုရန် အခွင့်အရေးကို ပေးလာသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၇:၈–၂၅)။ အပြစ်သည် ရာဇပလ္လင်ချခံရသော မင်းကဲ့သို့ ဆက်လက်တိုက်ခိုက်နေဦးမည်ဖြစ်သော်လည်း သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေခြင်း၊ တန်ခိုးတော်နှင့် ဆုတောင်းပေးခြင်းတို့သည် ယုံကြည်သူများ၏ အသက်တိုင်းတွင် ကျဆုံးသောသဘာဝ၏ လက်ကို ဖြိုခွဲနိုင်ပြီး သူတို့ကို ခရစ်တော်နှင့် ဘုရားသခင်နှင့် အမြဲတမ်း ပေါင်းစည်းစေနိုင်သည် (၈:၁–၃၉)။

COMMENTARY

1:1–8:39

DIVINE INITIATIVE

In the first half of the letter, and after the introduction (1:1–17), Paul shows that only the gospel is the power of God that provides salvation for all believers (1:16); only the gospel can meet the desperate spiritual crises of both Jews and Gentiles (1:18–3:20). God has graciously taken the initiative through Jesus Christ to offer to all a righteousness available solely through faith in Christ (3:21–4:25). The enslaving powers of sin and death that came into the world through Adam have been overcome through Christ, the second Adam, bringing freedom to believers in Him (5:1–21). Consequently, those who have been baptized into Christ have emerged from the waters as new creatures no longer beholden to sin (6:1–23). But Paul also addresses the role of the law, because it has become an instrument of sin providing the occasion for sinning (7:8–25). The struggle with sin, as a dethroned king, will continue, but the presence, power, and intercession of the Holy Spirit can break the grip of the fallen nature in the lives of believers and permanently unite them to Christ and God (8:1–39).

 

၁:၁–၁၅

ဘုရားသခင်၏ သတင်းကောင်းကို ယူဆောင်လာခြင်း

ရှင်ပေါလုသည် စာတစ်စောင်၏ ပုံမှန်နိဒါန်းပိုင်းကို အလွန်ချဲ့ထွင်ထားပြီး ဧဝံဂေလိတရား၊ တပါးအမျိုးသားများအတွက် သူ၏ တမန်တော်အဖြစ် အမိန့်ပေးခြင်းခံရမှုနှင့် ရောမမြို့ရှိ ယုံကြည်သူများ၏ အသစ်သောအမှတ်အသားများကို ဖော်ပြထားသည်။ သူသည် သူတို့ကို လူကိုယ်တိုင် သွားရောက်တွေ့ဆုံရန် အချိန်အတန်ကြာနေပြီဖြစ်သော အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြထားပြီး အပြန်အလှန် အားပေးခြင်းနှင့် ရောမမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရန် ဆန္ဒရှိကြောင်း၊ ထိုတာဝန်ကို မည်သို့ပြည့်စုံစေမည်ကို စာအဆုံး၌ ဖော်ပြထားသည်။

1:1–15

Bringing God’s Good News

Paul greatly expands the expected opening formalities of a letter to enlarge on the gospel, his own apostolic orders to the Gentiles, and the new identities of the Roman believers. He mentions his long-delayed plan to see them in person for their mutual encouragement and to preach the gospel in Rome. How he envisioned fulfilling this obligation is revealed at the end of the letter.

 

၁:၁–၇ နှုတ်ဆက်စာနှင့် ကောင်းချီးပေးခြင်း

ရှင်ပေါလု၏ စာများတွင် ထိုခေတ်က စာရေးသားမှု၏ ရိုးရှင်းသော အဖွင့်နှုတ်ဆက်စကားကို ချဲ့ထွင်တတ်ပြီး စာထဲတွင် ဆွေးနွေးမည့် အကြောင်းအရာများကို ထည့်သွင်းလေ့ရှိသည်။ ဤစာတွင် သူသည် “ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရား” (အပိုဒ် ၁) ကို ဗဟိုပြုထားပြီး တပါးအမျိုးသားများထံ ထိုသတင်းကောင်းကို ယူဆောင်လာလိုသော ဆန္ဒကို ဖော်ပြထားသည်။ သူသည် ယေရှုခရစ်၏ ကျေးကျွန် (doulos – ကျွန်၊ အစေခံ၊ ကျွန်ခံ) ဖြစ်ပြီး တမန်တော်ဖြစ်ရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသူအဖြစ် မိမိကိုယ်ကို မိတ်ဆက်သည် (အပိုဒ် ၁)။ ရောမဧကရာဇ်လက်အောက်ရှိ ဧကရာဇ်ကို ကိုယ်စားပြုသော ကျွန်တစ်ဦးသည် ကြီးမားသော အာဏာရှိသော်လည်း သခင်၏ အမိန့်အောက်တွင်သာ ရှိနေရသည်နှင့်အညီ ရှင်ပေါလုသည် မေရှိယယေရှု၏ ကျွန်အဖြစ် သတိရှိရှိ ရေးသားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်း၌ ရောမယုံကြည်သူများအား ဘုရားသခင်၏ ကျွန် သို့မဟုတ် အစေခံများအဖြစ် မြင်ရမည်ဟု သတိပေးမည်ဖြစ်သည် (၆:၂၂)။ ရှင်ပေါလုသည် ယခင်က ယုဒလူမျိုးမဟုတ်သူများနှင့် မဆက်ဆံရဟု မျှော်လင့်ခံရသော ဖာရိရှဲတစ်ဦးဖြစ်ခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုခရစ်သည် ထိုလူမျိုးများထံသို့ပင် တမန်တော်အဖြစ် ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ အများစုမှာ တပါးအမျိုးသားများဖြစ့သော ရောမယုံကြည်သူများသည် ဧဝံဂေလိတရား ခေါ်တော်မူခြင်းကို တုံ့ပြန်ခဲ့ကြသူများဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၆ နှို့ံပြန်)။

1:1–7. Salutation and Blessing. Paul’s letters usually contain an expansion of the simple opening greetings that were characteristic of letter writing at that time to mention concerns or topics he intends to develop in the letters. In this case, Paul centers on “the gospel of God” (v. 1) and his desire to bring it to the nations. He introduces himself as a doulos (a “bond servant,” “servant,” “slave”) of Jesus Christ who was called to be an apostle (v. 1). Like an imperial Roman slave who possessed immense power on behalf of the emperor but who was always under the absolute authority of the master, Paul writes as one fully conscious of his role as the slave of the Messiah, Jesus. Later, he will remind Roman believers that they are to see themselves as slaves or servants of God (6:22). Paul had previously been a Pharisee who was expected to avoid defiling contact with non-Jews. But Jesus Christ had called him to be an apostle to those very same people. The Roman believers, a largely Gentile body, were among those who had responded to the gospel call (cf. 1:6).

 

“ဘုရားသခင်၏ ဧဝံဂေလိတရား” ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ သားတော်နှင့်ပတ်သက်သော သတင်းကောင်းဖြစ်ပြီး ရှင်ပေါလုသည် ထိုသတင်းကို မဖြစ်မနေ ကြေညာရမည်ဟု ခံစားရသည်။ ၎င်းသည် သားတော်၏ ဧဝံဂေလိတရား (အပိုဒ် ၉)၊ “ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရား” (၁၅:၁၉) နှင့် “ငါ၏ ဧဝံဂေလိတရား” (၂:၁၆၊ ၁၆:၂၅) တို့နှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဘုရားသခင်၏ နောက်ကျသော အတွေးအခေါ်မဟုတ်ဘဲ ပရောဖက်များအားဖြင့် ကြိုတင်ကတိထားတော်မူခဲ့သမျှ၏ ပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည် (၁:၂)။ ထို့ကြောင့် ကျမ်းစာကိုးကားချက်များသည် ရှင်ပေါလု၏ အငြင်းအခုံကို အထောက်အပံ့ပေးပြီး စာတစ်စောင်လုံးတွင် ပေါ်ထွက်နေသည်။

The gospel of God is literally the good news concerning God’s Son that Paul was constrained to proclaim. It is identical to the Son’s gospel (v. 9), “the gospel of Christ” (15:19), and “my gospel” (2:16; 16:25; cf. 1:15; 11:28; 15:20). The gospel is not a divine afterthought but the fulfillment of what God had previously promised through His prophets (1:2; cf. 1 Cor. 15:3, 4). Not surprisingly, scriptural quotations undergird Paul’s argument and appear throughout the letter.

 

ရောမ ၁:၃ တွင် မေရှိယသည် ဒါဝိဒ်၏ သားမြေးဖြစ်ရမည်ဟူသော လိုအပ်ချက်ကို ယေရှုပြည့်စုံစေခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဤနေရာ၌ ယေရှုကို တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ကြေညာခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ စံမြန်းခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ရောမ ၈:၃၄)။ ယေရှုသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးမှ ဘုရားသားတော်ဖြစ်လာသည်မဟုတ်ပေ။ အဲဒီအစား ဤကြေညာချက်သည် ကိုယ်တော်သည် လူ့ဇာတိခံယူမီကပင် ဘုရားသားတော်ဖြစ်ကြောင်းကို အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည် (ရောမ ၅:၁၀၊ ၈:၃ တွင် ဖော်ပြထားသည်)။ ခရစ်တော်သည် မေရှိယအဖြစ် ဒါဝိဒ်၏ သားအဖြစ် လူ့သမိုင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာခြင်းနှင့် တန်ခိုးနှင့်ပြည့်စုံသော ဘုရားသားတော်အဖြစ် တက်ကြွခြင်းသည် အကြီးကျယ်ဆုံး အံ့ဖွယ်အမှုဖြစ်သည်။

Romans 1:3 refers to Jesus’s fulfillment of the prerequisite that the Messiah would be a descendant of David. The declaration of Jesus as the Son of God in power in this context refers to His resurrection and His ascension to “the right hand of God” (Rom. 8:34; cf. Eph. 1:19–21; Phil. 2:9). It is not that Jesus became the Son of God after the resurrection. Rather, this declaration confirms Jesus as the preincarnational Son of God, spoken of in Romans 5:10 and 8:3. Christ’s entrance into human history as the messianic Son of David and His ascent as the empowered Son of God mark the greatest miracle of all.

 

ရှင်ပေါလု၏ တမန်တော်အဖြစ် တာဝန်မှာ တပါးအမျိုးသားများကို နာခံယုံကြည်ခြင်းသို့ ဆောင်ကြဉ်းရန်ဖြစ်သည် (ရောမ ၁:၅)။ ရှင်ပေါလုအတွက် ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ အတိတ်၊ ပစ္စုပ္ပန်နှင့် အနာဂတ်ကို ဘုရားသခင်၏ ဂရုစိုက်ခြင်းထဲသို့ အပြည့်အချုပ်လွှဲအပ်ခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ ဤအပိုဒ်သည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှု၊ နာခံယုံကြည်ခြင်းကို ဖမ်းစားထားသည် (၁၅:၁၈၊ ၁၆:၁၉၊ ၂၆ ကိုကြည့်)။ ၎င်းသည် ယုံကြည်သူ၏ ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ဘဝကို ရည်ညွှန်းပြီး ဘုရားသခင်၏ စုံလင်သော အလိုတော်နှင့်အညီ စိတ်သစ်လစ်ခြင်းဖြစ်သည် (၁၂:၂)။

Paul’s commission as an apostle was to bring the Gentiles to an obedient faith (Rom. 1:5). For Paul, faith involved the complete entrusting of oneself—including the past, the present, and the future—to the care of God. This verse captures the appropriate response to the gospel, namely, obedient faith (see 15:18; 16:19, 26). It probably refers to the life that is the consequence of the believer’s faith, which consists in the renewing of the mind in accordance with God’s perfect will (12:2).

 

ဧဝံဂေလိတရားသည် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများ၏ အဆင့်အတန်းနှင့် အမှတ်အသားကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ သူတို့သည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရပြီး (၁:၆) မေရှိယ၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်လာကြသည်။ မယုံမရဲ ဖြစ်ရမည့်အရာသည် ဖြစ်ပွားခဲ့ပြီ–အရေဖျားလှီးခြင်းမခံရသော တပါးအမျိုးသားများကို ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းသူများ (hagiois – သန့်ရှင်းသူများ၊ သန့်ရှင်းသောလူမျိုး) အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူခဲ့သည်။ သူတို့သည် သန့်ရှင်းသော ဘဝများအတွက် ခွဲခြားထားခြင်းခံရသည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ချစ်သော သူများ (agapētois – ချစ်ခင်ခြင်းခံရသူဖြစ်သည်၊ အပိုဒ် ၇) ဖြစ်ကြပြီ–ဤစကားကို ဘုရားသခင်သည် ရွေးကောက်ထားသော ဣသရေလလူမျိုးနှင့်ပတ်သက်၍ သုံးခဲ့သည် (ဟေရှာ ၅:၁ ကိုကြည့်)။ ယခုမူ ခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် လူမျိုးအပေါင်းတို့အား ကိုယ်တော်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သွန်းလောင်းတော်မူခဲ့သည် (ရောမ ၅:၅–၈)။ တပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများသည် ရှင်ပေါလု၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ဖြစ်လာခဲ့ကြသည် (ရောမ ၁:၁၃)။ ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အတိုကောက် ကောင်းချီးပေးခြင်းကို ခမည်းတော်ဘုရားသခင်နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်ထံမှ ပေးသည် (အပိုဒ် ၇) ဟူ၍ အကောင်းဆုံး နားလည်ရမည်မှာ ဆုတောင်းချက်ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကောင်းချီးပေးခြင်း (တောလည်ကျမ်း ၆:၂၅–၂၆) တွင် ကျေးဇူးတော်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းနှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဂရိစာများတွင် သုံးလေ့ရှိသော ပုံမှန်နှုတ်ဆက်စကားကို ဘာသာရေးဆိုင်ရာ အသုံးအနှုန်းအဖြစ် ပြောင်းလဲရာတွင် ဤယုဒဘာသာကောင်းချီးကို စိတ်ထဲထားခဲ့သည်မှာ ထင်ရှားသည်။

The gospel had changed the status and identity of the Gentile believers. They were called by Jesus Christ (1:6) and had become the Messiah’s own possession. The inconceivable had happened; the uncircumcised Gentiles had been appointed by God as hagiois (“saints,” “holy people”) set aside for a sacred purpose to lives of holiness. They were agapētois (“beloved,” “loved”; v. 7)—a word God had used with regard to His chosen people, Israel (cf. Is. 5:1). Now, through Christ, God had poured out His love on all peoples (Rom. 5:5–8; cf. Col. 3:12; 1 Thess. 1:4; 2 Thess. 2:13). The Gentile converts had become Paul’s brothers and sisters (Rom. 1:13). The abbreviated blessing of grace and peace from God the Father and Jesus Christ the Lord (v. 7) is best understood as a prayer. The priestly blessing (Num. 6:25–26) includes both grace and peace. Paul likely had this Jewish blessing in mind when he transformed the typical greeting used in Greek letters into a religious expression.

 

၁:၈–၁၅ ရောမမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောလိုခြင်း

ရှင်ပေါလုတည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်များသို့ ရေးသားသော စာအားလုံးနီးပါးတွင် နှုတ်ဆက်စာနှင့် ကောင်းချီးပေးပြီးနောက် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း အပိုဒ်ပါဝင်သည်။ ဤစာတွင် သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို လောကီအင်ပါယာတစ်ခုလုံးတွင် ကြေညာနေကြောင်း ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းသည် (ရောမ ၁:၈)။ ရောမဧကရာဇ်အင်ပါယာ၏ ခရီးသွားလာရေးနှင့် ဆက်သွယ်ရေး ဗဟိုချက်ဖြစ်သော ရောမမြို့၌ သူတို့၏ ပထဝီအနေအထားကြောင့် ယုံကြည်သူများသည် အထူးထင်ရှားသည်။ “ယုံကြည်ခြင်း” ဟူသော ဂရိစကားလုံးကို “သစ္စာရှိခြင်း” သို့မဟုတ် “သစ္စာနှင့်ပြည့်စုံခြင်း” ဟုလည်း သုံးနိုင်ပြီး ဤနေရာ၌ ရောမယုံကြည်သူများ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (၃:၃၊ ဂလာတိ ၅:၂၂ ကိုကြည့်)။

1:8–15. Longing to Preach in Rome. In nearly all of Paul’s letters to the churches he founded, a thanksgiving section follows the opening salutation and blessing. In this letter, he thanks God that their faith was being proclaimed throughout the world (Rom. 1:8), that is, the Roman Empire. Their geographical location in Rome at the center of travel and communication in that empire gave the believers special prominence. The Greek noun for “faith,” meaning “trust,” was also used to mean “faithfulness” or “fidelity”; here it refers to the faith of the Roman believers (cf. 3:3; Gal. 5:22).

 

ရှင်ပေါလု၏ စာများတွင် များသောအားဖြင့် အတောင်းဆုတောင်းပေးခြင်း အပိုဒ်ပါဝင်သော်လည်း ဤစာတွင် ဘုရားသခင်ကို သက်သေအဖြစ် ထောက်ပြခြင်းဖြင့် စတင်ထားပြီး စာဖတ်သူများအား သူတို့ကို ဆုတောင်းစာရင်းတွင် အချိန်ကြာရှည်ထည့်သွင်းထားကြောင်း အာမခံသည် (ရောမ ၁:၉)။ ရောမယုံကြည်သူများအတွက် သူ၏ ဆုတောင်းချက်တွင် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း သူတို့ထံ ရောက်ရှိနိုင်ရန် လမ်းကြောင်းရှာဖွေပေးပါရန် ပါဝင်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ဝိညာဉ်ရေးဆုလက်ဆောင်ကို ပေးရန် (အပိုဒ် ၁၁) နှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရန် (အပိုဒ် ၁၅) ဖြစ်သည်။ စာအဆုံး၌ (၁၅:၂၃–၂၄) သူသည် စပိန်နိုင်ငံသို့ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖော်ပြထားပြီး ထိုအတွက် ရောမယုံကြည်သူများ၏ ပံ့ပံ့ပေးမှု အရေးကြီးကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့ရာတွင် သူတို့သည် သူ၏ တကယ့်စိတ်ဝင်စားမှု (စပိန်) ကို အောင်မြင်ရန် နည်းလမ်းသာဟု မထင်မိစေရန် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးကောင်းကျိုးအတွက် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ဝင်စားမှုကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဂရိစကားမပြောသော လူမျိုးများ (“ဗာဗရိ” ဟု ရောမလူမျိုးများက ခေါ်ဆိုပြီး ယဉ်ကျေးမှုမရှိ၊ အောက်တန်းကျသည်ဟု မှတ်ယူထားသူများ) အတွက် သူ၏ တာဝန်ကို ပြောဆိုထားသည် (၁:၁၄)။

Usually, Paul’s letters include an intercessory prayer, but this letter begins by acknowledging God as Paul’s witness (Rom. 1:9) to assure the readers that they had long been on his prayer list. His prayer for the Romans includes a personal request that he might find a way to come to them according to God’s will (v. 10) to impart a spiritual gift to them (v. 11) and to preach the gospel (v. 15). At the end of the letter (15:23–24), he reveals his further intention to evangelize Spain, for which the support of the Roman believers would be crucial. But here, lest they were to conclude that they were merely a means to accomplishing his real interest elsewhere (in Spain), he emphasizes his deep interest in their spiritual welfare. Paul spoke of his responsibilities to peoples who did not speak Greek (1:14; lit. “barbarians”) and were considered by the Romans to be uncivilized and inherently inferior.

 

ဧဝံဂေလိတရား မကြားဖူးသေးသော နေရာများတွင် ဟောပြောရန်သည် ရှင်ပေါလု၏ အမြဲတမ်း ရည်ရွယ်ချက်ဖြစ်ခဲ့သည် (၁၅:၂၀ ကိုကြည့်)။ သို့ဖြစ်၍ ရောမယုံကြည်သူများထံတွင်လည်း အသီးသီးရရှိစေရန် ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရန် ဆုတောင်းနေရခြင်းမှာ အဘယ်ကြောင့်နည်း (၁:၁၃)။ ဤစာတွင် ဧဝံဂေလိတရားနှင့်ပတ်သက်၍ ပြင်းထန်သော အယူမှားမှုကို ပြင်ဆင်ရန် မလိုအပ်ကြောင်း ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပါ။ ၁၅:၁၄ တွင် ရောမယုံကြည်သူများသည် ကောင်းမြတ်ခြင်း၊ ပညာ၊ အချင်းချင်း သွန်သင်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ရောမမြို့တွင် ရှိနေစဉ် အသင်းတော်ထဲသို့ ယုံကြည်သူသစ်များ ထည့်သွင်းရန် စဉ်းစားနေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

It had always been Paul’s intention to preach the gospel where it had not yet been proclaimed (see 15:20). Why then had he been praying for the opportunity to preach to the Roman believers to have a fruitful harvest among them also (1:13)? The letter does not mention any basic theological heresy regarding the gospel that needed correction. In 15:14, he acknowledges that the believers in Rome were filled with goodness, knowledge, and the capacity to teach each other. Paul was probably thinking about adding new converts to the church through his missionary work while in Rome.

 

၁:၁၆–၁၇

ဧဝံဂေလိတရား၏ တန်ခိုး

ရှင်ပေါလု၏ အမြင်အရ ဧဝံဂေလိတရားသည် ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးစွမ်းသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရား၏ ဗျာဒိတ်ရူပါရုံဖြစ်သည်။ ဤအကြံအစည်များကို ၃:၂၁–၂၆ နှင့် ၅:၁–၁၁ တွင် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤအတိုချုံးထားသော ထုတ်ဖော်ချက် (၁:၁၆–၁၇) ကို ဟဗကုက် ပရောဖက်ကျမ်းမှ ကိုးကားချက်ဖြင့် ထောက်ပံ့ထားပြီး စွဲခြောင်ထားသော စာအပိုင်းတစ်ခုလုံး၏ အနှစ်သာရကို ဖမ်းစားထားသည်။ ဧဝံဂေလိတရားကို ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိကြောင်း ရှင်ပေါလု၏ ကြေညာချက် (အပိုဒ် ၁၆) သည် ဧဝံဂေလိတရားအပေါ် သူ၏ ဂုဏ်ယူမှုနှင့် ယုံကြည်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ရောမလူမျိုးများက ရာဇဝတ်မှုကျူးလွန်သူအဖြစ် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေသတ်ခံရသော ယုဒလူတစ်ဦးကို ဗဟိုပြုထားသော ခရစ်ယာန်သတင်းစကားသည် သဘာဝအားဖြင့် လှောင်ပြောင်ခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ သို့ရာတွင် ရှင်ပေါလုက ထိုသတင်းစကားသည် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးစွမ်းသော ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ရောမ ၁:၁၆–၁၇ တွင် အချိန်ပြည့် ကြိယာများက ဧဝံဂေလိတရား၏ တန်ခိုးသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအပေါ် မူတည်နေသော်လည်း ပစ္စုပ္ပန်တွင် ဆက်လက်ထိရောက်နေကြောင်း ပြသသည်။ ရှင်ပေါလုနှင့် အခြားသူများ၏ ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောခြင်းအားဖြင့် လူများသည် ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်လာနေကြသည်။

1:16–17

The Power of the Gospel

Paul’s conception was that the gospel is the power of God that provides salvation for everyone who believes and that it is a revelation of the righteousness of God. These ideas receive further elaboration in 3:21–26 and 5:1–11. This short statement (1:16–17), supported by a scriptural reference to Habakkuk, catches the essence of the rest of the first half of the letter. Paul’s declaration that he is not ashamed of the gospel (v. 16) expresses his pride and confidence in the gospel. The Christian message, which centered on a crucified Jew who was executed by the Romans as a criminal, naturally evoked scorn among many detractors. But Paul declares that such a message is the power of God, which provides salvation (v. 16; cf. 1 Cor. 1:17, 23–24). The present tense of the verbs in Romans 1:16–17 demonstrates that the gospel’s power continues to be effective in the present despite being dependent on the past events of the death and resurrection of Christ. Through the preaching of the gospel by Paul and others, people were coming to a saving faith in Christ.

 

ဤအပိုဒ်တွင် ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဦးစွာ ယုဒလူမျိုးထံ၊ ထို့နောက် ဂရိလူမျိုး (တပါးအမျိုးသား) ထံသို့ ပို့ဆောင်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည် (ရောမ ၁:၁၆)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေး၏ အစဉ်လာကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ စာ၏ ဗဟိုအပိုင်း (ရောမ ၉–၁၁) သည် ယေရှုကို မေရှိယအဖြစ် ငြင်းပယ်ခဲ့ကြသော ယုဒလူများများ၏ အခြေအနေနှင့် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ကတိများ၏ အဆင့်အတန်းကို ရည်စူးထားသည်။ သို့ရာတွင် ပထမဦးစွာ ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်၌ လူခပ်သိမ်းသည် အပြစ်ပြုခဲ့ကြပြီး ကွဲပြားခြားနားခြင်းမရှိကြောင်း တည်ထောင်ထားသည် (၃:၉)။

This passage refers to the gospel being presented first to the Jew, then also to the hellēni (“Greek,” “Gentile”; Rom. 1:16; cf. 2:9–10; Acts 13:46; 28:25–30). This is an acknowledgment of the sequence of God’s redemptive engagement with humanity. The central portion of the letter (Rom. 9–11) is devoted to the status of God’s covenant promises with Israel in light of the fact that many Jews had rejected Jesus as Messiah. But first Paul establishes that in God’s eyes there is no difference, because all have sinned (3:9).

 

ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားသည် ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းခံရသည်ဟု ရှင်ပေါလုက အခိုင်အမာ ဆိုသည် (၁:၁၆–၁၇)။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ကျမ်းစာနားလည်မှုတွင် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော စရိုက်၏ တည်ငြိမ်သော ရှုထောင့်ထက် ကျော်လွန်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားဆိုသည်မှာ အပြစ်ရှိသူများကို ဖြောင့်မတ်စေခြင်း၊ ပျက်စီးနေသော ဆက်ဆံရေးများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း၊ ကိုယ်တော်၏ လူများအတွက် အမှုဆောင်ခြင်း–ပဋိညာဉ်နှင့် သစ္စာရှိသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏ သားတော်၏ အသေခံခြင်းနောက်ခံတွင် ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြင့် ထင်ရှားသည်။

Paul asserts that the righteousness of God is revealed through the gospel (1:16–17). The biblical understanding of righteousness as an attribute of God conveys more than a static aspect of God’s holy character. The righteousness of God conveys a righteous God in action, with a disposition to make right what is wrong, to restore broken relationships, to act on behalf of His people—a God who is loyal to the covenant. In the context of the death of His Son, His righteousness is expressed in forgiveness.

 

အင်္ဂလိပ်ဘာသာတွင် “ဖြောင့်မတ်ခြင်း” နှင့် အဓိပ္ပာယ်တူသော ကြိယာပုံစံ မရှိပေ။ ဂရိဘာသာတွင် “ဖြောင့်မတ်စေခြင်း”၊ “ပြုပြင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ဖြောင့်မတ်သူအဖြစ် ကြေညာခြင်း” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်များကို အင်္ဂလိပ်တွင် “တရားမျတတေအောင် ပြုခြင်း” (to justify) ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိသည်။ ဤသုံးနည်းသည် သမာဓိရှိသော်လည်း ပြဿနာမရှိဟု မဆိုနိုင်ပေ။ အကြောင်းမှာ “justify” ဟူသော စကားသည် အကြောင်းပြခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်အတွက် အကြောင်းပြချက်ပေးခြင်းဟု အဓိပ္ပာယ်ရနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အပြစ်အတွက် အကြောင်းပြချက် မရှိပါ။ ဧဝံဂေလိတရားကို အမှုဆောင်နေသော ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားဟု ဖော်ပြရာတွင် ရှင်ပေါလုသည် အပြစ်ရှိသူများကို ဘုရားသခင်က ကိုယ်တော်၏ သားတော်၏ အသေခံခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်း–ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရား၏ အစွမ်းထက်သော ထင်ရှားမှုဖြစ်ကြောင်း ပြသရန် ကြိုးစားနေခြင်းဖြစ်သည် (၃:၂၁–၂၆၊ ၅:၈–၁၀)။ ဤသည်မှာ ရှင်ပေါလုအတွက် နောက်ပိုင်းတွင် ဖြေရှင်းရမည့် ဓမ္မသစ်ပြဿနာတစ်ခုဖြစ်လာသည်–ဘုရားသခင်သည် အပြစ်မရှိသူများကို မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ရှိသူများကို တရားမျတတေအောင် ပြုတော်မူသည်။

English has no corresponding verbal form for “righteousness” that can convey the full range of possible meanings in the Greek language. The corresponding Greek verb conveying the meanings of “to rectify,” “to right,” or “to declare righteous” is typically rendered in English as “to justify.” As conventional as this usage is, it is not without problems, since “justify” commonly means to give a reason or even to offer an excuse for a deed. There is no excuse for sin. In describing the gospel as the righteousness of God in action, Paul was seeking to show that God’s surprising justification of sinners—that is, of reconciling sinners to Himself through the death of His Son—is a powerful expression of His righteousness (3:21–26; 5:8–10). This created for Paul a theological problem that he would address later, namely, that God justifies sinners, not the innocent.

 

ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားသည် အစမှအဆုံး ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းခံရပြီး ယုံကြည်ခြင်းမှ စီးဆင်းလာသော နာခံခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည် (၁:၁၇)။ ဤနေရာ၌ ရှင်ပေါလုသည် စာတွင် ပထမဆုံး ကျမ်းစကားကိုးကားချက်ဖြစ်သော ဟဗကုက် ၂:၄ ကို ကိုးကားထားပြီး ဧဝံဂေလိတရားတွင် ဘုရားသခင်သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတရားကို ဗျာဒိတ်ပေးကြောင်း ထောက်ပံ့ရန် သုံးစွဲထားသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အသက်ရှင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ထိန်းသိမ်းခားနိုင်ကြောင်း ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားကို နာခံခြင်းဖြင့်သာ ရရှိနိုင်ကြောင်း ပြသရန် ဤကျမ်းချက်ကို သုံးစွဲခဲ့သည်။

God’s righteousness is revealed and grounded in faith from beginning to end (1:17), and it leads to obedience that flows from faith (v. 5). Here (v. 17) Paul cites Habakkuk 2:4, the first explicit scriptural quotation in the letter, which serves to support the assertion that in the gospel God reveals His righteousness through faith (Rom. 1:17; see “Habakkuk 2:4 and the New Testament,” p. 1125). Paul was using the passage to show that life is preserved only by faith (in Christ) in submission to the gospel message.

 

၁:၁၈–၃၂

ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခတော် ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း

ဧဝံဂေလိတရားကို မဖြစ်မနေ လိုအပ်သည်ဟု နားလည်နိုင်ရန် လူသားတို့၏ အလွန်ဆိုးရွားသော လိုအပ်ချက်ကို ပထမဦးစွာ ဖော်ထုတ်ရမည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏ လိုအပ်ချက်ကို သံသယဖြစ်စရာ မရှိစေရန် ရှင်ပေါလုသည် လူခပ်သိမ်း၏ အပြစ်နှင့် အပြစ်ထိုက်သူဖြစ်ကြောင်း ရှည်ကြာစွာ စွဲချက်တင်ထားသည်။ ပထမဦးစွာ တပါးအမျိုးသားလောကကို စတင်သည် (၁:၁၈–၂:၁၆)၊ ထို့နောက် ယုဒလူများကို ထည့်သွင်းသည် (၂:၁၇–၃:၂၀)။

1:18–32

The Wrath of God Revealed

Before the gospel can be grasped as a compelling necessity, the desperate human need for it must be laid bare. Lest there be any doubt of the need for the gospel, Paul begins with an extended indictment of universal sinfulness and culpability, starting with the Gentile world (1:18–2:16) and then including the Jews (2:17–3:20).

 

၁:၁၈–၃၂ တွင် တိုင်းရင်းသားအုပ်စုကို တိတိကျကျ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း ရှင်ပေါလုနှင့် ရောမယုံကြည်သူများသည် ဤအပိုင်း၏ အဓိကပစ်မှတ်မှာ တပါးအမျိုးသား (ယုဒမဟုတ်သူ) များဖြစ်ကြောင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခတော် (အပိုဒ် ၁၈) ကို သုံးကြိမ်တိုင်တိုင် ကြေညာထားပြီး ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများကို အကျင့်ပျက်ခြင်းသို့ (အပိုဒ် ၂၄)၊ အရှက်ကွဲစေသော စိတ်ဆန္ဒများသို့ (အပိုဒ် ၂၆) နှင့် ပျက်စီးသော စိတ်ထားသို့ (အပိုဒ် ၂၈) လွှဲအပ်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခတော်သည် လူသားတို့၏ မတရားမှုအားဖြင့် သမ္မာတရားကို ဖိနှိပ်လိုသော ဆန္ဒကို ဗျာဒိတ်ပေးသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ ထို့နောက် ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်သည် လူခပ်သိမ်းအား ကိုယ်တော်ကို ထင်ရှားစေခဲ့ကြောင်း ထောက်ပြခြင်းဖြင့် သူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ရှင်းပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ မမြင်နိုင်သော ဂုဏ်တော်များ–ကိုယ်တော်၏ ထာဝရတန်ခိုးနှင့် ဘုရားဖြစ်ခြင်း–ကို ဖန်ဆင်းခြင်းမှတစ်ဆင့် ဖန်ဆင်းခံရပြီးကတည်းက လူခပ်သိမ်းအား ထင်ရှားစေခဲ့ပြီး သမ္မာတရားကို ဖိနှိပ်သူများကို အကြောင်းပြချက် မရှိစေခဲ့ပါ (အပိုဒ် ၁၉–၂၀)။ ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်အား ဘုန်းကျက်သရေနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်း မပြုဘဲ လူသားများသည် အမှောင်ထုနှင့် မိုက်မှားခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၁–၂၂)။ ထို့ကြောင့် ဖန်ဆင်းရှင်ကို မကိုးကွယ်ဘဲ ဖန်ဆင်းခံရသူများဖြစ်သော ရုပ်တုများနှင့် အခြားအရာများကို ကိုးကွယ်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၂၃)။

While no ethnic group is identified in 1:18–32, Paul and the believers in Rome would have understood Gentiles or non-Jews to be the primary target of this opening section of his critique. Three times Paul declares that the wrath of God (v. 18) was revealed when He handed over the idolaters to moral impurity (v. 24), disgraceful passions (v. 26), and a corrupt mind (v. 28). Divine wrath reveals the human willingness to suppress the truth by humans’ unrighteousness (v. 18). Paul then proceeds to explain his intention by pointing to the fact that God had manifested Himself to all. God’s invisible attributes—His eternal power and deity—have been perceivable by all since Creation through what He created, leaving humans without excuse when they suppress the truth (vv. 19–20). Instead of giving glory and thanks to God the Creator, humans chose darkness and foolishness (vv. 21–22). Consequently, they worshiped images and other elements of creation and not the Creator (v. 23).

 

အပိုဒ် ၂၁–၂၂ တွင် အလွန်ကြောင်ကြားနေသော ကြိယာများ (emataiōthēsan, eskotisthē, emōranthēsan) သည် ဘုရားသခင်၏ အမှု–လွှဲအပ်ပေးခြင်း (paredōken; အပိုဒ် ၂၄)–ကို ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခတော်၏ အမှုအဖြစ် ညွှန်ပြသည်။ သို့ရာတွင် အရာအားလုံး ပျောက်ဆုံးသွားခြင်း မဟုတ်ပါ။ ၈:၃၂ တွင် အတူတူပင် ဂရိစကားလုံး (paredōken) ကို ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို လူခပ်သိမ်းအတွက် အသေခံစေရန် လွှဲအပ်ပေးတော်မူခဲ့သည်ဟု သုံးစွဲထားသည်။ ဤနှစ်မျိုးလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးမှုအပေါ် အခြေခံပြီး ဒုတိယအမှုသည် ကျေးဇူးတော်၏ လက်ဆောင်ကို လက်ခံသူအားလုံးအား ဒုက္ခတော်မှ လွတ်မြောက်စေသည်။

The passive verbs in vv. 21–22 (emataiōthēsan, eskotisthē, emōranthēsan) imply the action of God—the handing over (paredōken; v. 24)—as an act of God’s wrath. But all is not lost, for in 8:32 the same Greek word appears, speaking of God as having handed over His own Son to death for us all. With both actions based on God’s initiative, the second action brings deliverance from wrath to all who accept the gift of grace.

 

တပါးအမျိုးသားများသည် ဘုရားသခင်အား ဂုဏ်ပြုခြင်း မပြုခဲ့ခြင်းက အကျင့်ပျက်ခြင်းသို့ ဦးတည်သည်ဟူသော ယုဒဘာသာ၏ လက်ခံထားသော ယုံကြည်ချက်များကို ရှင်ပေါလုက ယူဆပြီး တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ ကျဆုံးသော လူ့သဘာဝသည် အပိုဒ် ၂၄–၃၂ တွင် ဖော်ပြထားသော ဆိုးယုတ်ပြီး ကျယ်ပြန့်သော အပြစ်များ ပေါ်ထွက်လာရန် အားပေးမှု လိုအပ်ခြင်း မရှိပါ။ ဖန်ဆင်းရှင်အား ဂုဏ်မပြုခြင်းမှ အပြစ်များသည် လူသားများနှင့် ကိုယ်ခန္ဓာကို ဂုဏ်မပြုခြင်းသို့ မလွဲမသွေ ဦးတည်သည်။ တူညီသော လိင်ခံစားချက်ရှိသူများအကြား လိင်ဆက်ဆံခြင်းသည် တပါးအမျိုးသားတို့၏ အပြစ်အတွက် ရှင်ပေါလု၏ အဓိက သက်သေဖြစ်လာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၄–၂၇)။ ဂရိနှင့် ရောမလောကတွင် များစွာသောသူများက တူညီသော လိင်ခံစားချက်ရှိသူများအကြား လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို ခွင့်ပြုရုံမက ချီးကျူးခဲ့ကြသော်လည်း ယုဒလူမျိုးများကမူ ထိုသို့သော ပြုမူခြင်းသည် သဘာဝအတိုင်း ဆန့်ကျင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ဆန့်ကျင်သည်ဟု တညီတညွတ်တည်း ယူဆခဲ့ကြသည်။ ယနေ့ခေတ်တွင် ချစ်ခြင်း၊ တစ်ဦးတည်းသာ လက်တွဲဖော်ရှိပြီး သစ္စာရှိသော တူညီလိင်ဆက်ဆံသူ စုံတွဲများနှင့် တွေ့ကြုံရပါက၊ သို့မဟုတ် တူညီလိင်ဆက်ဆံလိုစိတ်သည် မျိုးဗီဇအားဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည်ဟူသော သက်သေများနှင့် ရင်ဆိုင်ရပါက ရှင်ပေါလုသည် သူ၏ စကားကို လျှော့ပြောင်းမည်ဟူသော အကြံပြုချက်မျိုးသည် အခြေခံမရှိပေ။ အမျိုးသားတစ်ဦးသည် အမျိုးသမီးနေရာတွင် ရပ်တည်ပြီး လိင်ဆက်ဆံခြင်းကို တားမြစ်ထားသော လေဝိပညတ်များ (လေဝိ ၁၈:၂၂၊ ၂၀:၁၃) သည် သူ၏ ရပ်တည်ချက်ကို အတည်ပြုသည်။ ရှင်ပေါလု၏ ရောမ ၁ တွင် စွဲချက်တင်ထားမှုတွင် ဂရိလူမျိုးများအကြား လူသိများသော အမျိုးသမီးများ၏ သဘာဝမကျသော တူညီလိင်ဆက်ဆံမှုလည်း ပါဝင်သည်။ ရှင်ပေါလု၏ ရှုတ်ချခြင်း၏ ဗဟိုမှာ တူညီလိင်ဆက်ဆံခြင်းကိုယ်တိုင်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့သော အပြုအမူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်သဘာဝမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်ပြီး အချိန်မရွေး သို့မဟုတ် နာတာရှည် ဖိတ်စီးခံရသည်ဖြစ်စေ သွေးဆောင်ခံရနိုင်ပြီး ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ခုခံပြီး အောင်မြင်နိုင်သည်။

Paul assumed and built on accepted Jewish beliefs that the Gentiles’ failure to honor God led to immorality. Fallen human nature needs no encouragement for the emergence of the perverse and pervasive sins cataloged in vv. 24–32. Sins of dishonor against the Creator lead inevitably to dishonor against humanity and one’s own body. Same-gender sexual conduct became Paul’s prime evidence of Gentile sinfulness (vv. 24–27). Unlike many in the Greek and Roman world who condoned and even praised same-gender sexual conduct, Jews with one voice considered such conduct to be against the natural order and God’s will. Any suggestion that Paul, if writing today, would have tempered his words when confronted with a loving, monogamous, and faithful same-sex couple or with evidence of homosexual orientation as a genetic predisposition is groundless. The Levitical laws against same-gender sexual conduct, with one male taking the role of the female, confirmed his position (Lev. 18:22; 20:13; cf. Deut. 23:18; 1 Cor. 6:9–11; 1 Tim. 1:8–11; Jude 5–8). Paul’s indictment in Romans 1 includes women engaged in unnatural same-gender sexual conduct, which was well known among Greeks. The focus of Paul’s condemnation is on same-gender sexual conduct itself. Such conduct is the result of our sinful nature, which is always subject to temptation, whether momentary or chronic, and is always remedied by reliance on faith in Christ to resist and overcome sin.

 

လူသားများ၏ သဘာဝမကျသော ဆိုးယုတ်သော အပြုအမူများသည် အတိုင်းထိန်းထက် ကိုယ်တိုင်၏ အပြစ်ဒဏ်ဖြစ်သည်ဟု ရှင်ပေါလုက အခိုင်အမာဆိုသည် (ရောမ ၁:၂၇)။ လူသားများသည် အရှက်ကွဲစေသော အရာများဖြင့် ကိုယ်ကို ကိုယ်ကျဆင်းစေကြသည်။ ပျက်စီးသော စိတ်ထား၏ ဆိုးယုတ်သော အသီးသစ်များကို ရှင်ပေါလုက အစဉ်အဆက် အမည်တပ်ထားသည် (အပိုဒ် ၂၈–၃၂)။ အပြစ်အားလုံးနှင့် အပြစ်ကျူးလွန်သူအားလုံးသည် မဖြစ်မနေ ပြုသင့်သည်ဟု ဆုံးဖြတ်ထားသော စိတ်ထားတူညီသော မြေဆီလွှာမှ အမြစ်တွယ်နေသည်။ ဆိုးယုတ်မှုစာရင်းသည် ရှင်ပေါလု၏ အကျင့်သီလဆိုင်ရာ စကားလုံးများကို ကုန်ခန်းစေခြင်း မဟုတ်ပါ (ဂလာတိ ၅:၁၉–၂၁၊ ၁တီမောသေ ၃:၁–၅ ကိုကြည့်)။ သူသည် အပြစ်အားလုံးကို ကျင့်သုံးနေသော လူသားမျိုးနွယ်တစ်ခုလုံးကို ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း ဝါကျအောက်တွင် ထားသည်။ ဤပုံစံသည် အလွန်မှောင်မိုက်လှသည်–လူသားများသည် အမျိုးမျိုး ဆိုးယုတ်ခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ လူသတ်ခြင်း၊ ရန်တွေ့ခြင်း၊ လှည့်စားခြင်း၊ ဆိုးယုတ်ခြင်းများဖြင့် ပြည့်စုံနေသည် (ရောမ ၁:၂၉)။ ဂုဏ်သမာဓိနှင့် ကောင်းမြတ်ခြင်းအတွက် နေရာလွတ်မရှိသလောက် ဖြစ်နေသည်။ စာရင်းသည် တံပိုးနှင့်တူသော အလျင်စလို နာမဝိသေသန်များဖြင့် ပြီးဆုံးသည်–“ဉာဏ်မရှိသော၊ ယုံကြည်ထိုက်ခြင်းမရှိသော၊ ချစ်ခြင်းမရှိသော” (အချို့မူပုံများတွင် “ခွင့်လွှတ်ခြင်းမရှိသော” ကို ထည့်ထားသည်) နှင့် “ကရုဏာမရှိသော” (အပိုဒ် ၃၁)။

Paul asserts that the unnatural and evil deeds of humans were to some extent their own punishment (Rom. 1:27). Humans degrade themselves by engaging in that which is degrading. Paul takes up at length the naming of the wicked fruits of a debased mind (vv. 28–32). All the varieties of sin and sinners are rooted in the same soil of a mindset determined to do what ought not to be done. The list of evil does not exhaust Paul’s moral vocabulary (cf. Gal. 5:19–21; 1 Tim. 3:1–5). He places all humankind, practicing all manner of evil, under the sentence of divine judgment. The composite picture is bleak in the extreme—humans filled with all kinds of evil, envy, murder, strife, deceit, and maliciousness (Rom. 1:29). There is seemingly no room left for virtue and goodness. The litany closes with a rapid, hammer-like string of adjectives: “unwise,” “untrustworthy,” “unloving” (some manuscripts add “unforgiving”), and “unmerciful” (v. 31).

 

ထပ်ဆောင်းပြီး ထိခိုက်စေသည်မှာ ဆိုးယုတ်သူများသည် ထိုသို့သော အပြုအမူများကို ကျူးလွန်သူများသည် သေခြင်းနှင့် ထိုက်တန်ကြောင်း သိရှိလျက်ပင် သူတို့၏ ဆိုးယုတ်မှုကို ဆက်လက်ကျူးလွန်နေကြခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၂)။ ထိုသိရှိမှု၏ ရင်းမြစ်ကား အဘယ်နည်း။ ၂:၁၄–၁၅ တွင် ရှင်ပေါလုက ဓမ္မဟောင်းပညတ်တော်ဆယ်ပါးကို တိုက်ရိုက်မသိရှိသော တပါးအမျိုးသားများ၏ နှလုံးပေါ်တွင် ရေးထိုးထားသော မှန်ကန်ခြင်း မမှန်ကန်ခြင်း ပညတ်ကို ထောက်ပြထားသည်။ သူတို့၏ ဆိုးယုတ်သော အပြုအမူများကို ရဲရဲတင်းတင်း ဆက်လက်ကျူးလွန်နေမှုကို ထိပ်ဆုံးတွင် အခြားသူများ ထိုသို့ ကျူးလွန်နေသည်ကို ထောက်ခံအားပေးခြင်းဖြင့် ဆိုးယုတ်သော အသိုက်အဝန်းတစ်ခုကို ဖန်တီးထားပြီး အဖွဲ့ဝင်များက အချင်းချင်း လက်ခုပ်လက်ဝါးတီးပြီး သန္တာန်ကို နှိမ်နင်းထားကြသည် (အပိုဒ် ၃၂)။

Adding insult to injury, the evildoers were persisting in their evil, knowing full well that those who practice such things are worthy of death (v. 32). What was the source of that knowledge? In 2:14–15, Paul points to the law of right and wrong written on the hearts of the Gentiles who lack direct knowledge of the Decalogue. Their brazen persistence in evil deeds was topped by their approval of others practicing them (v. 32), creating a community of wickedness with members applauding each other, drowning out the voice of conscience.

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁–၁၆

ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတသော တရားစီရင်ခြင်း

ထို့နောက် ပေါလုသည် ၁:၁၈–၃၂ တွင် ဖော်ပြထားသော အပြစ်ပြုသူများကို ရှုတ်ချသည်ဖြင့် မိမိတို့ကို့ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သာလွန်သည်ဟု ထင်မှတ်နေသူအားလုံးကို ဆွေးနွေးသည်။ ပေါလု၏ အကျယ်အဝန်းရှိသော အငြင်းအခုံသည် တရားစီရင်သူတိုင်း (၂:၁) ကို ပါဝင်စေသည်။ ထိုသူများတွင် အပြစ်သမားများထက် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုမြင့်သည်ဟု ကြွေးကြော်သော တပါးအမျိုးသားများနှင့် ဘာသာရေးကျင့်စဉ်ကို လိုက်စားသော ယုဒ်လူမျိုးများလည်း ပါဝင်သည်။ ယုဒ်လူနှင့် ဂရိလူတို့ကို အတိအလင်း အမည်တပ်၍ ဖော်ပြထားသည် (အခန်း ၉)။)

2:1–16

God’s Just Judgment of All

Paul then addresses all those who would present themselves as morally superior because they condemned the evildoers portrayed in 1:18–32. The wide sweep of Paul’s argument involves anyone who passes judgment (2:1), including those Gentiles who claimed a higher ethical standard than the mass of sinners as well as the religiously observant Jews. Both Jews and Greeks are explicitly mentioned in v. 9.

 

ဤဝေဖန်ရှုတ်ချသူများသည် အပြစ်ပြုသူများကို ထောက်ခံကျူးကျော်သူများ (၁:၃၂) နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် သူတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားသာလွန်မှုကို ကြွေးကြော်ခြင်းသည် လိမ်ညာမှုဖြစ်သည်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့သည် အခြားသူများတွင် ရှုတ်ချသော အမှုများကိုပင် ကျူးလွန်နေကြသည် (၂:၁)။ ဘုရားသခင်၏ စံနှုန်းများကို သဘောတူသော်လည်း သူတို့သည် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သာလွန်သည်ဟု ဆိုနိုင်ခြင်း မရှိချေ။ အမှန်မှာ၊ အခြားသူများကို ရှုတ်ချခြင်းသည် သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အပြစ်ကို ပို၍ ဆိုးရွားစေသည်။ မိမိတို့ကိုယ်ကို ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သာလွန်သည်ဟု ထင်မှတ်သော လူဆိုးမျိုးသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကင်းမဲ့၍ သနားညှာတာခြင်း မရှိတတ်ပေ (၁:၃၁; လုကာ ၁၈:၉–၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ရောမ ၁:၂၈–၃၂ တွင် ဖော်ပြထားသော အပြစ်စာရင်းတွင် လူများမသိအောင် ဖုံးကွယ်ထားနိုင်သော အပြစ်များ (ဥပမာ၊ မနာလိုခြင်း၊ လောဘ) လည်း ပါဝင်သည်။ မာန်တက်သော ဖြောင့်မတ်ဟန်ဆောင်သူများသည် လူအများ၏ မျက်စိတွင် ဂုဏ်သတင်းကို ထိန်းသိမ်းထားနိုင်လေ့ရှိသည် (မဿဲ ၂၃:၂၅–၂၈; လုကာ ၁၆:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ သတင်းတွင် မကြာခဏ ကြားနေရသော အဖြစ်အပျက်ကို ပြန်လည်သတိတရစေသည်။ ထိုသူများသည် ပုံမှန်မဟုတ်သော အပြုအမူကို အများပြည်သူ ဆန့်ကျင်ကန့်ကွက်ကြသည်။ ထိုအရာကို တားမြစ်သည့် ဥပဒေများပင် ထုတ်ပြန်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ထိုသူများသည်ပင် လျှို့ဝှက်စွာ ထိုအပြစ်ကို ကျူးလွန်နေသူများ ဖြစ်နေတတ်သည်။

These critics stand in contrast to those offering open support and applauding evildoers (1:32). But their claim of moral superiority is a sham, because they are guilty of the same things they condemn in others (2:1). In spite of their agreement with God’s standards, they can claim no higher moral ground. In fact, their condemnation of others only deepens their own guilt. Fallen human beings who see themselves as morally superior to others are apt to become unloving and unmerciful (1:31; cf. Luke 18:9–14). The list of sins in Romans 1:28–32 also includes the more easily concealed sins (e.g., envy and greed). The openly self-righteous are often able to preserve their reputation in the eyes of others (cf. Matt. 23:25–28; Luke 16:14). This recalls the all-too-familiar news of people who publicly oppose some aberrant practice, even to the point of sponsoring laws against that practice, but who turn out to be secret practitioners themselves.

 

ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် အပြစ်ပြုသူများအပေါ် တရားမျှတစွာ ကျရောက်သည်ဟူသော ကြေညာချက် (ရော ၂:၂) သည် အပြစ်ပြုသူများအတွက် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ပေ (၁:၃၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကြင်နာမှုကို မိမိတို့၏ ပျင်းရိသော အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်သည်ဟု ယူဆသူများက ဤအချက်ကို မကြာခဏ ဘေးဖယ်ထားတတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နောင်တရခြင်းနေ့ကို နှောင့်နှေးစေသော ကောင်းမြတ်ခြင်းနှင့် ကြင်နာခြင်းသည် အပြစ်ရှိသူကို နောင်တရစေရမည် (။ (၂:၃–၅) ဘုရားသခင်၏ သည်းခံခြင်းကို အားနည်းချက်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသော သူသည် လူမိုက်သာလျှင် ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သည်းခံခြင်းကို ဂရုမစိုက်ဟု နားလည်၍ နောင်တမရသော ခိုင်မာသော နှလုံးကို ဖော်ပြရန် မထီမဲ့င်မှုဟူသော စကားမှတစ်ပါး အခြားစကားမရှိပေ (အခန်း ၅)။ ဧဝံဂေလိတရားကို တင်ပြရာတွင် အဓိကထားရမည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်သော်လည်း၊ ဂရုမစိုက်သော လူနာတစ်ဦး၏ အသက်ကို ကယ်တင်ရန် ဆေးကုသမှုသာ တစ်ခုတည်းသော နည်းလမ်းဖြစ်လျှင် ဆရာဝန်ကောင်းတစ်ဦးသည် ရောဂါ၏ ဆိုးရွားမှုကို ဖုံးကွယ်မထားပေ။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ဤနေရာတွင် အန္တရာယ်ကြီးမားမှုကို သတိပေးရန် အပြင်းထန်ဆုံး စကားလုံးများကို သုံးထားသည် (အခန်း ၅)။

The declaration that the judgment of God rightly falls on those who practice evil (Rom. 2:2) is not new to evildoers (cf. 1:32), but it is all too often set aside by those who presume that the kindness of God condones their complacent sinning. The goodness and kindness of God shown by the delay of the day of His wrath should lead the sinner to repentance (2:3–5). Only the fool interprets God’s patience as weakness. Nothing short of contempt adequately describes the stubborn heart that confuses divine patience with indifference and refuses to repent (v. 5). Although the emphasis in presenting the gospel must be the love of God, when only medical intervention will save a careless patient’s life, no physician would rightfully conceal the seriousness of the condition. Thus, Paul here uses the strongest language to warn the complacent and the self-satisfied of the dire consequences awaiting them (v. 5).

 

ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သော တရားစီရင်ခြင်းဟူသည်မှာ ခရစ်တော် ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ ကောင်းကင်တရားရုံးတွင် ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ရည်ညွှန်းသည်။ ထိုတရားစီရင်ခြင်းသည် ဒေါသထွက်သောနေ့တွင် ထင်ရှားလာမည် (အခန်း ၅) ဖြစ်၍ လူတို့၏ အမှုအရာများအရ ဆုံးဖြတ်မည် (အခန်း ၆)။ ဤဘုရားသခင်၏ ဒေါသသည် ၁:၂၄၊ ၂၆၊ ၂၈ တွင် ဖော်ပြထားသော ရုပ်တုကိုးကွယ်သူများကို အပြစ်ဆန္ဒများထဲ လွှဲအပ်တော်မူသော ခွင့်ပြုတော်မူသော ဒေါသမျိုးနှင့် ကွဲပြားသည်။ ဤခွင့်ပြုတော်မူသော ဒေါသသည် အစားထိုးခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ အပြစ်နှင့် အပြစ်ရှိသူများအပေါ် နောက်ဆုံးကာလ၌ ပို၍ တက်ကြွစွာ ထင်ရှားမည့် ဒေါသကို ကြိုတင်ညွှန်ပြခြင်းသာဖြစ်သည် (၂:၅၊ ၈–၉)။ လူသားများ စိတ်အားထက်သန်မှုနှင့် ဆိုးညစ်သော စိတ်အောက်တွင် ခံစားရသော ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် အရှက်ကွဲခြင်းသည် နောက်ဆုံးကာလ၌ အပြစ်ပြုသူတိုင်း၊ ယုဒ်လူဖြစ်စေ ဂရိလူဖြစ်စေ၊ ကျရောက်မည့် ဒေါသ၊ ဒုက္ခနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခကို ကြိုတင်ပြသခြင်းဖြစ်သည် (၂:၈–၉)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် ဂုဏ်ကျက်သရေနှင့် ဂုဏ်အသရေကို ခံစားရပြီး ထာဝရအသက်ကို မျှော်လင့်ခွင့်ရှိသည် (အခန်း ၇)။

The mention of God’s righteous judgment refers to the judicial decisions in the heavenly tribunal prior to the Second Coming of Christ, to be revealed on the day of His wrath (v. 5), based on human deeds (v. 6). This aspect of God’s wrath differs from the wrath of God in 1:24, 26, 28, revealed when God turned idolaters over to the control of the sinful desires of their hearts. This permissive form of God’s wrath does not replace but anticipates the more active expression of God’s eschatological wrath against sin and sinners (2:5, 8–9). The suffering and shame humans endure when under the power of passion and an evil mind foreshadow the anger, trouble, and distress to come on every evildoer, whether Jew or Greek (2:8–9); by contrast, believers receive glory and honor and have the hope of immortality (v. 7).

 

ရောမအင်ပါယာ၏ ငြိမ်းချမ်းရေး (Pax Romana) သည် အနိုင်ကျင့်ထားသော နယ်မြေများနှင့် လူမျိုးစုများအပေါ် အတင်းအဓမ္မ ချမှတ်ထားသော ငြိမ်းချမ်းရေးဖြစ်ပြီး ရောမအင်အား လွှမ်းမိုးမှုကို ဖုံးကွယ်ထားခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံတော်၌ နောက်ဆုံးကာလ၌ ရရှိမည့် ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် လုံခြုံရေး (အခန်း ၁၀) ကို ယခုပင် ငြိမ်းချမ်းရေးပေးသော ဘုရားသခင်ထံမှ အတွင်းစိတ်ငင်းချမ်းမှုဖြင့် ကြိုတင်ပြသထားပြီးဖြစ်သည် (၁:၇)။ ယုံကြည်သူများသည် ယေရှုခရစ်မှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိကြသည် (၅:၁)။ အကြောင်းမူကား ထိုသူတို့ကို ဘုရားသခင်သည် မိမိနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူပြီ (၂ ကော ၅:၁၈)။

The Pax Romana, the peace proclaimed as an achievement of imperial Rome, was imposed on the conquered territories and tribes, ensuring Roman domination under the guise of an enforced peace. In contrast, the promise of ultimate peace and security in God’s presence (v. 10) is even now foreshadowed by the present inner peace from the God of peace (1:7). Believers “have peace with God” (5:1) because He has reconciled them to Himself through Jesus (2 Cor. 5:18).

 

ဘုရားသခင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ တစ်ဖက်သတ်မျက်နှာသာမပေးပေ (ရော ၂:၁၁)။ လူသားအားလုံး၏ အပြစ်ရှိသည်ဟူသော အငြင်းအခုံ (အခန်း ၁–၃) အတွင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အဆုံးအဖြတ်သည် ရှုတ်ချခြင်းရော ကယ်တင်ခြင်းရော တရားမျှတမှုအမြဲရှိသည် (၂:၁၁–၁၆)။ အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်နှင့် မမျှညှိ�еာ ကျဆုံးနေကြသည် (၃:၂၃)။ ယုဒ်လူ၏ တရားတော်ဗဟုသုတဖြစ်စေ၊ တပါးအမျိုးသား၏ တရားတော်မသိမှုဖြစ်စေ၊ တရားစီရင်ခြင်းတွင် တစ်စုံတစ်ယောက်ကိုမျှ ခွင့်လွှတ်မည်မဟုတ်ပေ (၂:၁၃–၁၆)။ တရားတော်ကို ကျင့်သူတို့သာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ ရောက်မည် (အခန်း ၁၃)။ ၂:၃–၁၃ တွင် အလေးပေးထားသည်မှာ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ပေါလုသည် အတိတ်က ဖြောင့်မတ်ခြင်းကိုလည်ပင် ပြောဆိုထားသည် (၈:၃၀; ၁ ကော ၆:၁၁; တိ ၃:၇)။ ခရစ်တော်အားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ ရောက်၍ ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်၍ တရားစီရင်ခြင်းတွင် ယုံမှားခြင်းမရှိဘဲ ရပ်တည်နိုင်သည်။

There is no favoritism or partiality with God (Rom. 2:11). In the midst of the argument on universal sinfulness (chaps. 1–3), the constant is the absolute fairness of God, both in condemnation and in salvation (2:11–16). All are judged as falling short of the glory of God (3:23). Neither a Jew’s knowledge of God’s law nor a Gentile’s ignorance of it will excuse either of them in the judgment (2:13–16). Paul states that the Gentiles have the law written on their hearts, and their conscience bears witness to their knowledge of the moral law (v. 15). The doers of the law will be justified (v. 13). The emphasis in 2:3–13 indicates that the justification in view was to come at the final judgment. Paul also speaks of a past justification (8:30; 1 Cor. 6:11; Titus 3:7). Through Christ we may be justified, be reconciled with God, and be confident in the judgment.

 

ယခုအထိ ပေါလုသည် ယုဒ်လူများသာမက ဘုရားသခင်ကို သိသော်လည်း ဂရုမစိုက်သော တပါးအမျိုးသားများအတွက်ပါ ကိုယ်ကျင့်တရားစံနှုန်းများ ရရှိနိုင်ကြောင်း ပြသရန် ကြိုးစားခဲ့သည်။ ယခု ရောမ ၂:၁၄–၁၆ တွင် တပါးအမျိုးသားများ၏ အပြစ်တာဝန်ကို ပို၍ ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ထိုသူများသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို ကိုယ်တိုင် ချီးမွမ်းခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်တင်ဆုံးမခြင်း ပြုတတ်သည်။ အခန်း ၁၄ ကို ဤသို့ ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ “အကြောင်းမူကား၊ တပါးအမျိုးသားတို့သည် သဘာဝအရ တရားတော်မရှိလျှင်ပင် တရားတော်တွင်ရှိသော အမှုများကို ပြုလျှင်၊ ထိုသူတို့သည် တရားတော်မရှိလျှင်ပင် မိမိတို့ကိုယ်တိုင် တရားတော်ဖြစ်ကြသည်။” တပါးအမျိုးသားများသည် ယုဒ်လူများအား ပေးထားသော ဗျာဒိတ်တော်ကို သဘာဝအရ မပိုင်ဆိုင်ကြပေ။ သို့ရာတွင် အနည်းဆုံး တခါတရံ ထိုတရားတော်တောင်းဆိုသော အမှုများကို ပြုကြသည်။ အခန်း ၁၄–၁၆ ကို ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် အမှုမှ ကင်းလွတ်သော ကယ်တင်ခြင်း၏ လိုအပ်ချက်ကို ပေါ်လွင်စေရန် ခြွင်းချက်အဖြစ် မယူဆရပေ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ တခါတရံ တရားတော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို ပြုသော်လည်း တပါးအမျိုးသားတို့၏ အပြစ်တာဝန်ကို ပို၍ ထင်ရှားစေသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တရားတော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို သူတို့၏ နှလုံးထဲတွင် ရေးထားတော်မူသည် (အခန်း ၁၅)။ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင်သြသဇာက ကောင်းမှုကို ချီးမွမ်းသည်ဖြစ်စေ၊ ဆိုးမှုကို အပြစ်တင်သည်ဖြစ်စေ ထိုဗဟုသုတကို အတည်ပြုသည်။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ဗဟုသုတသည် ပြင်ပအမှုများနှင့်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်း မဟုတ်ပေ။ ထို့ကြောင့် လာမည့် တရားစီရင်ခြင်းတွင် သြသဇာဖြစ်စေ လျှို့ဝှက်ထားသော ဆိုးယုတ်မှုဖြစ်စေ အတွင်းစိတ်အတွေးများကိုပါ သက်သေအဖြစ် ခေါ်ယူမည်။

So far, Paul has sought to show access to moral standards not only for Jews but also for the non-Jews who know God but disregarded Him. Now, in Romans 2:14–16, Paul further unpacks his argument of Gentile culpability to include those Gentiles whose conscience either commends or corrects their conduct. Verse 14 can be translated and punctuated as: “For when Gentiles, who do not have the law by nature, do the things in the law, these, although not having the law, are the law for themselves.” Gentiles, as such, do not naturally possess the revealed law given to the Jews. Nonetheless, at least sometimes they perform the deeds demanded by that law. Verses 14–16 need not be viewed as an exception to Paul’s argument of the universal need for salvation through the grace of God apart from works. Instead, they further underscore the Gentiles’ culpability when they at times do the requirements of the law. God has the moral requirements of the law written on their hearts (v. 15). Their own consciences confirm this when their minds affirm their good conduct or condemn their own evil deeds. But God’s knowledge is not restricted to the outward deeds. So in the coming judgment, the inner thoughts, whether of conscience or evil secretly nurtured, will also be summoned to bear witness.

အမှုအရ တရားစီရင်ခြင်း ဘုရားသခင်သည် လူတိုင်း၏ အမှုအရာအလိုက် ဆုချမည်ဟူသော ပေါလု၏ အလေးပေးချက် (၂:၆–၁၀) ကို လူ၏ အမှုများအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းခွင့်လွှတ်ခြင်း လုံးဝမရှိဟူသော သူ၏ ငြင်းပယ်ချက် (ရော ၃:၂၀–၂၄) နှင့် မည်သို့ ညှိနှိုင်းမည်နည်း။ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းသည် တရားစီရင်ခံရသူ၏ အမှုအရာများအရ ဖြစ်မည်ဟူသော ကြေညာချက် (၂:၆၊ ၁၃) သည် သမ္မာကျမ်းစာတွင် အခြေခံထားသောကြောင့် ငြင်းမရနိုင်ပေ (ဆာလံ ၆၂:၁၂; သုတ္တံ ၂၄:၁၂; ယေရမိ ၃၂:၁၉; မဿဲ ၇:၂၁–၂၇; ၁၆:၂၇; ဖိလိပ္ပိ ၁:၉–၁၁; ၂:၅–၁၆; ဗျာဒိတ် ၂၂:၁၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်တောင်းဆိုတော်မူသော အရာမှာ စိတ်နှလုံးနှင့် နောင်တရခြင်း၊ ဆိုးယုတ်မှုမှ ပြန်လှည့်ခြင်းပင် ဖြစ်သည် (ရော ၂:၄)။ ကောင်းသော အမှုများသည် နောင်တရခြင်း၏ သက်သေဖြစ်ပြီး (တမန် ၂၆:၂၀) နေရာချထားသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အသီးအနှံဖြစ်သည် (ရော ၈:၈–၁၁; ဂလာတိ ၅:၂၂–၂၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဝိညာဉ်တော်ကို လိုက်သော ယုံကြည်သူများသည် အပြစ်ဇာတိ၏ ဆန္ဒများကို မလိုက်ကြပေ (ရော ၇:၁၂–၂၃)။ တရားတော်အောက်တွင် မရှိတော့ဘဲ ကျေးဇူးတော်အောက်တွင် ရှိသော ဂလာတိလူများအား ပေါလုက “ဇာတိ၏ အမှုများကို ဆက်လက်ပြုမည်ဆိုလျှင် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို အမွေမခံရကြ” ဟု အတိအလင်း ကြေညာခဲ့သည် (ဂလာတိ ၅:၁၈–၂၁; ရော ၁:၂၉–၃၁; ၁ ကော ၆:၉–၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဝိညာဉ်တော်ရှိသူများသည် ထိုအတိုင်း အသီးသီးသီးသည် (ဂလာတိ ၅:၂၂–၂၃)။ ဖြောင့်မတ်သော အမှုများသည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အခြေခံ မဟုတ်ပေ။ သို့ရာတွင် ပေါလုအတွက် ထိုအမှုများသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ အပြစ်အတွက် သေပြီးသူများ၏ အမှတ်အသားများဖြစ်သည် (ရော ၆:၁–၇)။ ရောမ ၈ တွင် ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများအား ပေးထားသော ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်တော်၏ နေရာချထားသော ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အားပေးခြင်းခံရသော်လည်း အပြစ်၏ ဆဆွဲငင်မှုကို ရုန်းကန်နေရသော်လည်း ထိုအပြစ်၏ လွှမ်းမိုးမှုမှ ကင်းလွတ်ကြသည် (၈:၁–၂; ၆:၁၄; ၁၃:၁၄; ဂလာတိ ၅:၂၄–၂၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ Judgment by Works

How shall we square Paul’s emphasis in 2:6–10 on a future judgment—when God is to reward everyone according to their deeds (v. 6; cf. Ps. 62:12; Prov. 24:12; Jer. 32:19)—with his denial of any justification based on human works (Rom. 3:20–24)? The declaration that God’s judgment will be based on the deeds of the judged (2:6, 13) is uncontestable, since it is grounded in Scripture (e.g., Ps. 62:12; Prov. 24:12; cf. Matt. 7:21–27; 16:27; Phil. 1:9–11; 2:5–16; Rev. 22:12). What God calls for is heartfelt repentance, a personal turning away from evil (Rom. 2:4). Good deeds are the evidence of repentance (Acts 26:20) and the outgrowth of the fruit of the indwelling Spirit (cf. Rom. 8:8–11; Gal. 5:22–23). Believers who follow the Spirit will not be following the sinful desires of the flesh (Rom. 7:12–23). To the Galatians who were no longer under law but under grace, Paul categorically declared that those who would continue practicing the deeds of the flesh would not inherit the kingdom of God (Gal. 5:18–21; cf. Rom. 1:29–31; 1 Cor. 6:9–11). In contrast, those with the Spirit would bear fruit accordingly (Gal. 5:22–23). Righteous deeds are not the basis of salvation. But for Paul, they are the hallmarks of those who have died to sin in solidarity with Christ (Rom. 6:1–7). Paul describes in Romans 8 the life in the Spirit of Christ bestowed on believers. Empowered by the indwelling Spirit of Christ, though they struggle against the pull of sin, they are free from its dominion (8:1–2; cf. 6:14; 13:14; Gal. 5:24–25).

 

၂:၁၇–၂၉

ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အတွက် တောင်းဆိုချက်များ ပယ်ရှားခြင်း

အခန်း ၁၇–၂၄ တွင် ပေါလုက တရားတော်ဗဟုသုတရှိသော ယုဒ်လူများသည် ဆရာကောင်းများဖြစ်လာနိုင်သော်လည်း၊ တရားတော်တောင်းဆိုသော ဖြောင့်မတ်သော အမှုများ သူတို့ဘဝတွင် မရှိလျှင် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်တွင် ထိုဗဟုသုတ တစ်စုံတစ်ရာ မတင်နိုင်ဟု ငြင်းဆိုသည်။ အခန်း ၂၅–၂၉ တွင် အမျိုးသားယုဒ်လူများ၏ အမှတ်အသားဖြစ်သော အရေဖျားလှီးခြင်း၏ တန်ဖိုးကို ဆွေးနွေးသည်။ နှစ်ခုစလုံးတွင် တရားတော်၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တောင်းဆိုချက်များသည် တရားဗဟုသုတနှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာဆိုင်ရာ နာခံမှုကို လွှမ်းမိုးထားသည်။

2:17–29

Claims for God’s Favor Set Aside

In vv. 17–24, Paul argues that the Jews’ knowledge of the law, which allowed them to excel as teachers, would not count in God’s eyes if the righteous deeds demanded by the law were absent in their lives. In vv. 25–29, Paul addresses the value of circumcision, the identifying mark of male Jews. In both sections, the moral demands of the law override legal expertise and ritual obedience.

 

ပေါလုသည် ယုဒ်အမည်ရှိသော၊ တရားတော်ကို အားကိုးပြီး ဘုရားသခင်ကို ကြွေးကြော်သော စိတ်ကူးယဉ် ဆွေးနွေးဖော်တစ်ဦးကို ဆွေးနွေသည် (အခန်း ၁၇)။ ဤသူသည် ယခင်က အပြစ်ကို မနှစ်သက်သော်လည်း ကိုယ်တိုင်ပြုနေသော သူ (အခန်း ၁–၅) ထက် ကိုယ်ကျင့်တရားပိုမြင့်သည်ဟု ထင်မှတ်သည်။ ဤယုဒ်လူသည် ကိုယ်ကျင့်တရားအရ သာလွန်ကောင်းမြတ်မှုကို စိတ်နှလုံးနှင့် လက်ခံသည်။ တရားတော်တွင် ဗျာဒိတ်ပေးထားသော ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို သိရန် ကြီးစွာသော အားထုတ်မှုပြုသည် (အခန်း ၁၈)။ မျက်စိကန်းသူ၊ မှောင်မိုက်ထဲတွင်ရှိသူ၊ လူမိုက်ဟု သူယူဆသော သူများကို သွန်သင်ရန် မိမိကိုယ်ကို ရရှိနိုင်သူအဖြစ် တင်ပြသည် (အခန်း ၁၉–၂၀)။ ပေါလုသည် မိမိတို့၏ ကိုယ်ပိုင်အပြုအမူများအကြောင်း မေးခွန်းများဖြင့် ယုဒ်ဆရာများကို ဆွေးနွေးသည် (အခန်း ၂၁–၂၃)။ ခိုးမှုနှင့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုကို ရှုတ်ချရင်း ကိုယ်တိုင်ပြုနေခြင်းသည် ကြီးစွာသော ကိုယ့်ကိုယ်ကိုယ် လှည့်စားမှုနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကျရှုံးမှုဖြစ်သည် (အခန်း ၂၁–၂၂)။ ယုဒ်လူများသည် ဘုရားသခင်၏ လူများဟု တောင်းဆိုသောအခါ သူတို့ကြောင့် တပါးအမျိုးသားများကြားတွင် ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ကဲ့ရဲ့စေသည် (အခန်း ၂၄; ဟေရှာယ ၅၂:၅; ယေဇကျေလ ၃၆:၂၀–၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရုရှလင်တွင် ရဗ္ဗိပညာရှင်ကျောင်းသားအဖြစ် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကုန်ဆုံးခဲ့သူ ပေါလုသည် ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ တရားတော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို အကောင်အထည်ဖော်ရန် ပျက်ကွက်မှုကို ခံစားခဲ့ရပြီး မြင်တွေ့ခဲ့ရသည် (မဿဲ ၂၃:၁၃–၂၈ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤရှုတ်ချချက်သည် နောက်နှစ်ပေါင်းများစွာက ယုဒ်ဆန့်ကျင်ရေးကို အကြောင်းပြချက်မဖြစ်လာခြင်း မဖြစ်စေရန်၊ ပေါလုသည် ယုဒ်လူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး မိမိလူမျိုးနှင့် အလွန်တူညီကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရန် အရေးကြီးသည် (ရော ၉:၁–၄)။ ကျမ်းစာဗဟုသုတ ကျွမ်းကျင်သော်လည်း အယောင်ဆောင်သော ဆရာနှင့် စိတ်ကူးယဉ် ဆွေးနွေးမှုသည် သမ္မာကျမ်းစာသင်ကြားရာတွင် ထူးချွန်သော ခရစ်ယာန်ပညာပေးသူတိုင်းအား သတိပေးချက်ဖြစ်သည်။

Paul addresses another imaginary interlocutor who bore a Jewish name, relied on the law, and boasted in God (v. 17). This person appeared to possess higher moral sensibilities than the previous one, who merely disapproved of evil while participating in it (vv. 1–5). This Jew heartily approved of that which was morally superior. He made a significant effort to know God’s will revealed in the law (v. 18) and made himself available to instruct others he considered to be blind, in darkness, and foolish (vv. 19–20). Paul addresses such self-confident Jewish teachers with a series of questions about Jews’ own conduct (vv. 21–23). Condemning stealing and adultery while practicing them is a tragic self-deception and a moral failure (vv. 21–22). When the Jews claimed to belong to God, the name of God was blasphemed among the Gentiles because of them (v. 24; cf. Is. 52:5; Ezek. 36:20–21). Perhaps from his years as a rabbinical student in Jerusalem (Acts 22:3), Paul had experienced and observed the pervasive human failure to carry out the mandates of the moral law among those who most loudly proclaimed the necessity of allegiance to its particulars (cf. Matt. 23:13–28). Lest this indictment serve to justify the anti-Semitism in the centuries that followed, it is important to recognize that Paul was a Jew who thoroughly identified with his fellow Jews (Rom. 9:1–4). His imaginary encounter with a skilled but hypocritical teacher raises a warning to every Christian educator who excels in the knowledge of Scripture.

 

ဤနေရာတွင် ရောမကျမ်းဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးမှုသည် ယုဒ်လူများ၏ အရေဖျားလှီးခြင်း၏ တန်ဖိုးသို့ ပြောင်းလဲသွားသည် (ရော ၃:၁–၂)။ တပါးအမျိုးသား ယုံကြည်သူများကို အရေဖျားလှီးရန် လိုအပ်သလားဟူသော မေးခွန်းသည် ဂလာတိသို့ စာမူတွင် အဓိကဖြစ်ခဲ့သည် (ဂလာတိ ၂:၁–၆; ၅:၁–၁၂; ၆:၁၂–၁၅; ၁ ကော ၇:၁၈–၁၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရုရှလင်အစည်းအဝေးက တပါးအမျိုးသား အမျိုးသားယုံကြည်သူများကို အရေဖျားလှီးရန် မလိုအပ်ဟု ဆုံးဖြတ်ခဲ့သည် (တမန် ၁၅:၂၃–၂၉)။ ပေါလုက တရားတော်ကို ဖောက်ဖျက်သော အရေဖျားလှီးခြင်းသည် အသုံးမဝေး၊ အရေဖျားလှီးခြင်းသည် အရေးမကြီးဟု အခိုင်အမာ ဆိုသည် (ရော ၂:၂၅)။ အမှန်မှာ၊ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အရေဖျားမလှီးသူများသည် တရားတော်ကို ပြည့်စုံစေလျှင် တရားတော်ဖောက်ဖျက်သော အရေဖျားလှီးသူကို တရားစီရင်ခြင်းတွင် ရှုတ်ချမည် (အခန်း ၂၆; လုကာ ၁၁:၃၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် တရားတော်ကို စောင့်ထိန်းသော သူအတွက် အရေဖျားလှီးခြင်းသည် အမှန်တကယ် တန်ဖိုးရှိသည် (ရော ၂:၂၅)။ ပေါလုသည် ထိုတန်ဖိုးကို ဤနေရာတွင် မရှင်းပြထားပေ (၉:၄–၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် တရားတော်ကို နာခံသော ယုဒ်လူများသည် အရေဖျားလှီးခြင်းခံရသော ဘုရားသခင်၏ နာမတော်ကို ဂုဏ်ပြုကြမည်။

Here the discussion in Romans shifts to the value of circumcision for Jews (Rom. 3:1–2). The question of whether Gentile converts needed to be circumcised was foremost in the earlier letter to the Galatians (Gal. 2:1–6; 5:1–12; 6:12–15; cf. 1 Cor. 7:18–19). The Jerusalem Council had determined that male Gentile converts did not need to undergo circumcision (Acts 15:23–29). Paul asserted that obedience to ritual circumcision when the circumcised one is a law-breaker was useless; the circumcision did not matter (Rom. 2:25). Indeed, the physically uncircumcised, if they fulfilled the law, would condemn the lawbreaking circumcised Jew in the judgment (cf. v. 26; Luke 11:32). But to the one keeping the law, circumcision was indeed valuable (Rom. 2:25). Paul did not elaborate here on that value (cf. 9:4–5), but law-abiding Jews would bring honor to God, in whose name they were circumcised.

 

သို့ရာတွင် ပို၍ အရေးကြီးသော အရာမှာ နှလုံးသားအရေဖျားလှီးခြင်း ဖြစ်သည် (တရားဟတော် ၃၀:၆; ယေရမိ ၄:၄; ၉:၂၅; တမန် ၇:၅၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်အား စိတ်နှလုံးနှင့် အပ်နှံခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး ဖြောင့်မတ်သော အမှုများဖြင့် ထင်ရှားသည်။ ပြင်ပအရေဖျားလှီးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်အား ပြုလုပ်မည့် ပို၍ မြင့်သော နှလုံးသားအရေဖျားလှီးခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ထိုသို့ အရေဖျားလှီးခြင်းခံရသူသာလျှင် ယုဒ်လူဟု တရားဝင် ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရမည် (ရော ၂:၂၈–၂၉)။ ဝိညာဉ်တော်ဟူသော ဖော်ပြချက် (အခန်း ၂၉) သည် လူ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ရှုထောင့်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ပေ။ ယေဇကျေလတွင် နှလုံးသားအရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသော ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို ရည်ညွှန်းသည် (ယေဇကျေလ ၃၆:၂၆–၂၇)။ “အက္ခရာ” (gramma) ဆိုသည်မှာ အရေဖျားလှီးခြင်းပါဝင်သော တရားတော်၏ ရေးထားသော စည်းမျဉ်းကို ရည်ညွှန်းသည် (၁ ကော ၇:၆; ဂလာတိ ၅:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အမှန်စစ်စစ် ယုဒ်လူမှာ လူများထံမှ ချီးမွမ်းခြင်း မဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်ထံမှ ချီးမွမ်းခြင်းခံရသူဖြစ်သည် (ရော ၂:၂၉)။ ပေါလု၏ ယဉ်ကျေးမှုလောကတွင် အများပြည်သူ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို တန်ဖိုးထားသည်ဟု ယူဆသည် (မဿဲ ၆:၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့ရာတွင် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်အတွက် ထိုသို့ အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို ရှာဖွေခြင်း မဟုတ်ပေ (ရော ၁၃:၃; ၁ ကော ၁၁:၁၇–၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဘဝ၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ချီးမွမ်းခြင်းကို ခံယူခြင်းပင် ဖြစ်သည် (ရော ၂:၇၊ ၁၀၊ ၂၉)။

But more important is the required inner circumcision of the heart (Deut. 30:6; Jer. 4:4; 9:25; cf. Acts 7:51), which points to a wholehearted devotion to God that is evident in righteous deeds. The outward circumcision points to the higher circumcision of the heart to be performed by the Spirit of God. Only one so circumcised could rightfully be called a Jew (Rom. 2:28–29). The mention of the Spirit (v. 29) is not a reference to the spiritual aspect of the person. It designates the Spirit of God, who in Ezekiel is connected to the circumcision of the heart (Ezek. 36:26–27). The gramma (“letter”) refers to the written code of the law, which included the command of circumcision (cf. 1 Cor. 7:6; Gal. 5:3). A true Jew was one whose praise did not come from other people but from God (Rom. 2:29). In Paul’s cultural world, receiving public recognition was considered a worthwhile achievement (cf. Matt. 6:2), but for the follower of Christ such recognition was not to be sought (cf. Rom. 13:3; 1 Cor. 11:17–22). Instead, the aim of life was to receive the approval and praise of God (Rom. 2:7, 10, 29).

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၂၀ တရားစွဲဆိုမှု နိဂုံးချုပ်ခြင်း

ရောမ ၃:၁–၂၀ တွင် ပေါလုသည် ၁:၁၈ မှ စတင်ခဲ့သော ရှည်လျားသော စွဲချက်တင်ပြမှုကို နိဂုံးချုပ်သည်။ ယုဒ်လူများရော တပါးအမျိုးသားများရော ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းရှေ့တွင် အတူတကွ ရပ်တည်နေသော အပြစ်ရှိသူများအဖြစ် တင်ပြသည်။ ဤတစ်ပြေးညီ ရှုတ်ချချက်သည် “ယုံကြည်သူအားလုံး” အတွက် တစ်ပြေးညီ ဖြေရှင်းနည်းကို ကြေညာရန် အခြေခံဖြစ်သည် (၃:၂၁–၂၆) ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် ဖြစ်သည်။ ၃:၁–၉ တွင် ပေါလုသည် ယုဒ်ဆွေးနွေးဖော်ထံမှ ကန့်ကွက်ချက်များကို မေးခွန်းနှင့် ဖြေဆိုမှုပုံစံဖြင့် တင်ပြပြီး အကျဉ်းချုပ် တုံ့ပြန်သည်။ စွဲချက်တင်ပြမှုသည် အခန်း ၁၀–၁၈ တွင် သမ္မာကျမ်းစာကိုးကားချက်များဖြင့် မည်သူမျှ ဖြောင့်မတ်သူ မရှိကြောင်း တည်ထားသည် (အခန်း ၁၀)။ အခန်း ၁၉–၂၀ တွင် တရားတော်သည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းကို ရှောင်ရှားရန် မဟာမိတ် မဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အကြောင်းမူကား တရားတော်သည် လောကီသားအားလုံးကို ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် တာဝန်ခံစေသည် (အခန်း ၁၉)။

3:1–20

Wrapping Up the Prosecution’s Case

In Romans 3:1–20, Paul concludes the long indictment that began in 1:18, presenting all humanity, Jews and Gentiles alike, standing together as sinners facing the judgment of God. This universal condemnation lays the foundation for the proclamation of a universal solution for “all who believe” (3:21–26) in Jesus Christ. In 3:1–9, Paul voices several objections from an imaginary Jewish interlocutor, each of which he briefly counters. The prosecution ends in vv. 10–18 with a collage of scriptural quotations establishing that no one is righteous (v. 10). In vv. 19–20, Paul notes that the law cannot be an ally in averting God’s judgment since it actually functions to make the world answerable to God (v. 19).

 

၃:၁–၉။ ကန့်ကွက်ချက်များ ထူထွင်ခြင်း။ ပေါလုသည် မိမိ၏ နိဂုံးချုပ်ချက်များကို ကန့်ကွက်သော မေးခွန်းများကို မေးခွန်းနှင့် ဖြေဆိုပုံစံဖြင့် ဆွေးနွေးသည်။ အကယ်၍ ပေါလု မှန်ပါသလား၊ အရေဖျားလှီးခြင်းနှင့် တောရတော်၏ စည်းကမ်းများကို မလိုက်ဘဲ ယုဒ်မဟယ်ရှိယ၏ နောက်လိုက်ဖြစ်လာနိုင်လျှင် ယုဒ်လူဖြစ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကား အဘယ်နည်း (အခန်း ၁–၂)။ လူ၏ မယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ပဋိညာဉ်ကတိတော်များကို ဘုရားသခင်က စွန့်ပစ်မည်လား (အခန်း ၃)။ လူတို့ကို ရှုတ်ချရာတွင် ဘုရားသခင်တရားမျှတသလား (အခန်း ၅)။ ပေါလု၏ ဧဝံဂေလိတရားသည် အပြစ်ကို တိုးပွားစေသလား (အခန်း ၇–၈)။ ဤအပိုဒ်ငယ်များရှိ ပြဿနာများနှင့် စွဲချက်များကို စာအုပ်နောက်ပိုင်းတွင် ပိုမိုရှည်လျားစွာ ငြင်းဆိုထားသည်။ ပေါလုသည် အပြစ်ပြုလျှင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် တိုးပွားစေသည်ဟု ဆိုကာ အပြစ်ကို အားပေးသည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ထင်မှားစေသော စွဲချက်ကို ဤနေရာတွင် ငြင်းဆိုထားသည် (အခန်း ၈)။ ထိုစွဲချက်ကို ၆:၁–၂၃ တွင် အပြည့်အစုံ ဖြေရှင်းမည်။

3:1–9. Objections Raised. Paul adopts a style of question and answer to address several objections to his conclusions. If Paul was right about circumcision, is there any value in being an observant Jew (vv. 1–2)? Will human unfaithfulness to the covenant cause God to abandon His promised blessings (v. 3)? Is God fair in condemning humanity (v. 5)? There is even the question of whether Paul’s gospel actually fostered sin (vv. 7–8). Several of the issues and accusations in this section are repeated and refuted at greater length later in the letter. The absurd charge that Paul was advocating sinning to increase God’s grace (v. 8) will be met head-on in 6:1–23.

 

ပထမကန့်ကွက်ချက်သည် ၂:၂၉ နောက်တွင် သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ အကယ်၍ ယုဒ်မဟုတ်ဘဲ တောရတော်၏ စည်းကမ်းများကို မလိုက်ဘဲ ယုဒ်မဟယ်ရှိယ၏ နောက်လိုက်ဖြစ်လာနိုင်လျှင် ယုဒ်လူဖြစ်ခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးကား အဘယ်နည်း။ ပေါလု၏ ဖြေဆိုချက်မှာ များစွာသော အကျိုးကျေးဇူးများ ရှိသည်ဟု ဖြစ်သည် (အခန်း ၂)။ ထို့နောက် အရေးကြီးသော အကျိုးကျေးဇူးတစ်ခုကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော် (“စကား”၊ “ဗျာဒိတ်တော်”) ကို အပ်နှံခံရခြင်းပင် ဖြစ်သည် (အခန်း ၂ခ; ၂ တိ ၃:၁၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်ကို ဘဏ္ဍာတော်အဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ကြသည်။ နောက်မေးခွန်းက သူတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ ပျက်ပြယ်မည်လားဟူ၍ ဖြစ်သည်ဟု ထင်ရသည်။

The first objection rises naturally after Paul’s declaration in 2:29. If one could become a follower of a Jewish Messiah without becoming a Jew and without following the ordinances of the Torah, what is the advantage of being a Jew? Paul’s answer is that there are considerable advantages in many respects (v. 2). He then mentions the important advantage of having been trusted to receive God’s logia (“words,” “oracles”; v. 2b; cf. 2 Tim. 3:16). They possessed the very utterances of God as a treasure. Paul appears to have had in mind the whole of Scripture, including the covenant promises to the Jewish people, as suggested by the next question concerning whether their lack of faith could nullify God’s promises (Rom. 3:3).

 

ယုဒ်လူများနှင့် တပါးအမျိုးသားများ အတူတကွ ကိုယ်ကျင့်တရားအရ ရှုတ်ချခံရသောအခါ၊ ပဋိညာဉ်ကတိတော်များကို အာဗြဟံ၏ ဆွေမျိုးများထံမှ ရုပ်သိမ်းမည်လားဟူသော မေးခွန်း သဘာဝအတိုင်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ထို့နောက်ပိုင်း (အခန်း ၉–၁၁) တွင် ပေါလုက ဘုရားသခင်သည် မိမိခေတ်က ယုဒ်လူအချို့၏ မယုံကြည်ခြင်းကို မည်သို့ တုံ့ပြန်သည်ကို အပြည့်အစုံ ဆွေးနွေးမည်။ သို့ရာတွင် ဤနေရာတွင် သူ၏ အကျဉ်းချုပ်အဖြေမှာ “လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ အားလုံးလူလူသားများ လိမ်ညာသူများဖြစ်နေသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် မိမိ၏ ဖြောင့်မတ်သော ဇာတိတော်ကို မပျက်ပြယ်စေဘဲ သစ္စာရှိမည် (အခန်း ၄; ဆာလံ ၁၁၆:၁၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာရှိမှု (ရော ၃:၃) ကို ဘုရားသခင်၏ သမ္မာတရားနှင့် ဆက်စပ်ထားသည် (အခန်း ၄)။ ထိုသမ္မာတရားသည် အပြစ်ရှိသူများကို ဖြောင့်မတ်စေရာတွင်လည်း မပျက်ပြယ်ရပေ။ အခန်း ၄ ကိုးကားချက်မှာ ဒါဝိဒ်သည် ဗာသရှေဘာနှင့် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်မှုကို ဝန်ချတောင်းပန်ပြီး ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို ဝန်ခံသော ဆာလံ ၅၁ မှ ယူထားခြင်း ဖြစ်သည်။

In light of the moral condemnation of Jews along with Gentiles, the question naturally arises regarding whether God would withdraw the blessings of the covenant from the descendants of Abraham. This would imply the conditional nature of the covenant that God made with Abraham and that was ratified at Sinai. Later (chaps. 9–11), Paul provides a full discussion of God’s response to the unbelief or unfaithfulness of some of Paul’s Jewish contemporaries. But here, his brief assertion anticipates the fuller discussion: mē genoito (lit. “May it not be!”). For even if everyone were a liar, God would still be true to His own righteous character (v. 4; cf. Ps. 116:11) in His dealings with the chosen people—indeed, with all humanity. Paul associated God’s faithfulness (Rom. 3:3) with God’s integrity (v. 4), which must not be compromised in His condemnation of sin and in His justifying of sinners. The quotation in v. 4 comes from Psalm 51, in which David acknowledged his sin and the fairness of God in dealing with his affair with Bathsheba.

 

ရောမ ၃:၄ ၏ နိဂုံုးပိုင်းကို ဘာသာပြန်ဆိုမှုအလိုက် ကွဲပြားသည်။ အချို့က ဘုရားသခင်ကို တရားစီရင်ခံရမည်ဟု ဆိုကြပြီး အချို့က ဘုရားသခင်သာ တရားစီရင်သူဟု ဆိုကြသည်။ နှစ်မျိုးစလုံးတွင် ဘာသာစကားနှင့် အကြောင်းအရာအားဖြင့် အထောက်အထားရှိသည်။ မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အဓိကအချက်မှာ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို အားလုံးက အသိအမှတ်ပြုမည်ဖြစ်သည်။ အခန်း ၄–၂၆ တွင် ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း (အခန်း ၅) သည် သူ၏ သစ္စာရှိမှု (အခန်း ၃) နှင့် သမ္မာတရားနှင့် (အခန်း ၄) နီးကပ်စွာ ဆက်စပ်နေသည်။ သို့ရာတွင် ယခုမေးခွန်းမှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မဖြောင့်မတ်မှုက ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထင်ရှားစေလျှင် ဒေါသထွက်စေသောအခါ ဘုရားသခင် တရားမျှတသလား ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ပေါလု၏ ဖြေဆိုချက်မှာ နောက်တစ်ကြိမ် “လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ဘူး” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ တရားစီရင်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းနှင့် ဆိုးယုတ်သူများကို ရှုတ်ချခြင်းကြား ကွဲလွဲမှု မရှိပေ။ ဤသည်မှာ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၏ အနှစ်သာရဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်သည် လောကီသားကို မည်သို့ တရားစီရင်သည်ကို ဖော်ပြသည်။

Translations vary in regard to the end of Romans 3:4. Some have God being judged, while others suggest that it is God who is doing the judging. Both ideas have some linguistic and contextual warrant. In either case, the main point is that at the final judgment, God’s justice will be recognized by all. In vv. 4–26, God’s righteousness (v. 5), an attribute closely related to His faithfulness (v. 3) and integrity (v. 4), dominates the flow of thought. But the question now is, If our unrighteousness reveals that God is righteous, then is not God unjust when He inflicts wrath? Paul’s answer is another emphatic mē genoito (“Absolutely not!”). There is no contradiction between the ideas that in the judgment God’s justice is recognized and the wicked are condemned. This is what the final judgment is about; this is how God judges the world.

 

အခန်း ၅ ရှိ စွဲချက်ကို အခန်း ၇ တွင် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ ကျွန်ုပ်၏ လိမ်ညာမှုက ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို တိုးပွားစေလျှင် အဘယ်ကြောင့် ကျွန်ုပ်ကို ရှုတ်ချရသေးသနည်း။ ပေါလုသည် လူတို့သည် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆိုးယုတ်မှုပြုလျှင် ရလဒ်အားဖြင့် ကောင်းမှုထွက်ပေးသောကြောင့် ဘုရားသခင် ဝမ်းမြောက်ရမည်လားဟု နီးပါး လှောင်ပြောင်စွာ မေးသည် (အခန်း ၈)။ အချို့က ပေါလု၏ သင်ကြားမှုပင် ထိုသို့ဟု ဆိုကြသည်ဟု သူရှင်းပြပြီး ထိုစွဲချက်ကို ငြင်းဆိုသည်။ သူ၏ အပြည့်အစုံ ဖြေဆိုချက်ကို ၆:၁–၂၃ တွင် ဖော်ပြမည်။

The charge in v. 5 is essentially repeated in v. 7: If my lie adds to God’s glory, why should I be condemned? Paul then (almost sarcastically) raises the question of whether God should be pleased if we deliberately do evil, since the results will include the good (v. 8). Some, he clarifies, affirm that this is exactly what he was teaching, but he rejects the charge. His full answer will be developed in 6:1–23.

 

ပေါလုသည် ယုဒ်လူများ၏ အကျိုးကျေးဇူးမေးခွန်းသို့ ပြန်လည်၍ အကျိုးကျေးဇူးတစ်စုံတစ်ရာ မရှိဟု ရှင်းပြသည် (အခန်း ၉)။ ဤသည်မှာ အခန်း ၂ တွင် ပြောခဲ့သောစကားနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ထင်ရသည်။ သို့ရာတွင် ဤနေရာရှိ မေးခွန်းကို “ကျွန်ုပ်တို့ ယုဒ်လူများသည် တပါးအမျိုးသားများထက် ဆိုးသလား” ဟု ပြန်လည်ဖော်ပြလျှင် ရှင်းလာသည်။ တပါးအမျိုးသားများထက် ပိုမိုသိရှိသော ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို မနာခံသောကြောင့် ယုဒ်လူများ ပိုဆိုးသည်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ ပေါလုသည် ထိုဖြစ်နိုင်သော ဖြေဆိုချက်ကို ပယ်ချပြီး ယခင်ကှင်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း ယုဒ်လူရော တပါးအမျိုးသားရော အပြစ်၏ လွှမ်းမိုးမှုအောက်တွင် ရှိကြကြောင်း ဖော်ပြသည် (အခန်း ၉)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်သည် ယုဒ်လူနှင့် တပါးအမျိုးသားကို တူညီစွာ ဆက်ဆံကြောင်း ညွှန်ပြခြင်း ဖြစ်သည်။

Paul returns to the question of the advantage for the Jews and clarifies that there is none (v. 9), which would appear to contradict what he said in v. 2. But the question here could be rephrased as follows: “Are we, as Jews, worse than the Gentiles?” One could answer that the Jews were worse in the sense that they were under greater condemnation because they had a greater knowledge of the will of God and yet disobeyed His will. Paul dismisses that possible answer by indicating that, as he had already shown, both Jews and Gentiles are equally under the power of sin (v. 9). Paul is indicating that God deals equally with Jews and Gentiles.

 

၃:၁၀–၂၀။ တစ်ပြေးညီ ရှုတ်ချချက်။ ဤနောက်ဆုံးအချီတွင် ပေါလုသည် တရားတော်ဆရာ အဖြစ် လူသားအားလုံး၏ အပြစ်ရှိကြောင်း သမ္မာကျမ်းစာအားဖြင့် တည်ထားသည်။ ဆာလံ ၁၄:၁–၃ အရ မည်သူမျှ ဖြောင့်မတ်သူ မရှိ၊ ဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေသူ တစ်ယောက်မျှ မရှိဟု ဆိုသည် (ရော ၃:၁၀–၁၂)။ ပေါလုနှင့် ရောမယုံကြည်သူများ မျှဝေယူဆသော ယူဆချက်မှာ ဤစကားများသည် အကောင်းမြင်မှု မရှိသော ဆာလံဆရာ၏ စကားမဟုတ်ဘဲ လူသားအကြောင်းကို ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြစ်သည်။ နောက်လိုက်သော စွဲချက်များ (အခန်း ၁၃–၁၈) သည် ဤတစ်ပြေးညီ ရှုတ်ချချက်ကို ယူဆထားသည်။ အဓိကအားဖြင့် ဆာလံမှ ဆွဲထုတ်ထားသော်လည်း သုတ္တံနှင့် ဟေရှာယမှလည်း ပါဝင်သော ကိုးကားချက်များသည် လှည့်စားခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ကို ကဲ့ရဲ့သော စကားများမှ လူသတ်မှု၊ ပျက်စီးမှု၊ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေး ပျောက်ဆုံးခြင်းသို့ ဦးတည်သည်။ အကြမ်းဖက်မှုနှင့် စကားလုံးဖြင့် ညှဉ်းဆဲမှုဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်များသည် ဤနှစ်မျိုးလုံး ပျက်ကွက်မှု၏ အကျိုးဆက်များကို မှတ်တမ်းတင်ထားသည် (အခန်း ၁၃–၁၇)။ နောက်ဆုံးစာကြောင်းသည် မူလအပြစ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်ကို မလေးစားမှုကို အနှစ်ချုပ်သည်။ “သူတို့၏ မျက်စိရှေ့တွင် ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း မရှိ” (အခန်း ၁၈)။ ဤစကားသည် မည်သူမျှ ဘုရားသခင်ကို မရှာဖွေကြောင်း ယခင်ကြေညာချက်နှင့် ကိုက်ညီသည် (အခန်း ၁၁)။ လူသားတို့၏ သဘာဝအတိုင်း မိမိတို့၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ပျက်ကွက်မှုကို ဝန်ခံ၍ ဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သန့်ရှင်းမှုအတွက် ဆာငတ်ခြင်းသည် မမြင်နိုင်သော ဘုရားသခင်ထံမှ လက်ဆောင်ဖြစ်သည် (၂:၄; တမန် ၅:၃၁; ၁၁:၁၈; ၂ တိ ၂:၂၅)။

3:10–20. Universal Condemnation. In this concluding round, Paul takes the role of a teacher of the law to biblically establish God’s indictment of all humanity. Based on Psalm 14:1–3, he demonstrates that there is no one who is righteous or who seeks God—not even one (Rom. 3:10–12). The assumption Paul shared with the Roman believers is that these words were not those of a pessimistic psalmist but God’s considered judgment regarding humanity. The descriptive accusations that follow (vv. 13–18) assume this universal indictment. Drawn largely from the Psalms but also from Proverbs and Isaiah, they depict deceptive and blasphemous speech leading to murder, ruin, misery, and the end of peace. The descriptions of violence and verbal abuse record the consequences of these twin failures (vv. 13–17). The final line sums up the original sin of disrespect: “There is no fear of God before their eyes” (v. 18). This statement matches the earlier declaration that no one seeks God (v. 11). It is not natural for humans to acknowledge their moral failure and to seek after God. The hunger for holiness is an unseen and often unacknowledged gift from God (2:4; Acts 5:31; 11:18; 2 Tim. 2:25).

 

“တရားတော်သည် မည်သို့ပင် ပြောဆိုသည်ဖြစ်စေ တရားတော်အောက်တွင်ရှိသူများကို ပြောဆိုသည်” ဟူသော ကြေညာချက် (ရော ၃:၁၉) သည် ပေါလုသည် ဤသမ္မာကျမ်းစာကိုးကားချက်များကို ဘုရားသခင်၏ တရားတော်အဖြစ် နားလည်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုရှုတ်ချချက်များ၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ပါးစပ်အားလုံး ပိတ်သွားပြီး လောကီသားအားလုံး ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် တာဝန်ခံရန် ဖြစ်သည်။ ပါးစပ်ပိတ်ခံရသူများသည် ကိုယ်ချင်းစာနာမှု မရှိဘဲ မိမိတို့ပင် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် တာဝန်ခံရကြောင်း အသိအမှတ်ပြုကြမည်။ ပေါလုသည် အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်၏ အပြည့်အစုံကို စောင့်ဆိုင်းနေကြကြောင်း ရည်ညွှန်းသည်။ နိဂုံးချုပ်အနေဖြင့် တရားတော်၏ အမှုများအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ မျက်မှောက်တော်တွင် မည်သူမျှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရမည် မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည် ဖြစ်သည်။

The declaration that “whatever the law says, it says to those who are under the law” (Rom. 3:19) indicates that Paul understood the scriptural citations to be part of the law of God, albeit as divine indictments. The intention of the indictments is that all mouths will be silenced and the whole world is hypodikos (“answerable,” “accountable”; some translations render it “guilty” because of the context). Those whose mouths will be stopped will be speechless in the sense of being left without defense, recognizing themselves as indeed accountable to God. Paul refers to all as awaiting the full force of the wrath of God. The conclusion is obvious that no one is justified (or acquitted as righteous, implying a final appearance before the throne of God for all humanity) in the sight of God by the deeds of the law.

 

ဤဥပဒေတော်၏အမှုများ (၂၀ တိတ်ဆိတ်) သည် လူ့အားထုတ်မှုဖြင့် ဘုရားသခင်၏ဥပဒေတော်ကို လိုက်နာရန်ကြိုးစားခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုအကြောင်းအရာကို ပေါလုသည် ၇:၁၄–၂၄ တွင် ပို၍ပြည့်စုံစွာ ဖော်ပြထားသည်။ အပြစ်ကို ဥပဒေတော်အားဖြင့် သိရှိရသည်ဟူသော တိုတိုတိုတိတိ ကြေညာချက် (၃:၂၀ခ ကိုးကား၍ ၄:၁၃) သည် ဥပဒေတော်သည် အကျင့်စံနှုန်းအနေဖြင့် လူ့အပြုအမူ၌ အပြစ်၏ထင်ရှားမှုကို ဖော်ပြသည်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဥပဒေတော်သည် အပြစ်ရှိသူများကို ရှုတ်ချသော်လည်း လွတ်မြောက်စေနိုင်သည် မဟုတ်။ မှားယွင်းနေသောအရာကို ပြင်ဆင်နိုင်သည် မဟုတ်၊ ပြုပြီးသောအမှုအတွက် ရွေးနှုတ်ခြင်းငှာ မတတ်နိုင်။ (ဥပဒေတော်၏ အပြစ်ကို ညွှန်ပြသောအခန်းကဏ္ဍကို ၇:၇–၁၂ တွင် ထပ်မံဆွေးနွေးထားသည်။)

These deeds of the law (v. 20) are the attempt to obey the law of God by means of human effort, a matter Paul addresses more fully in 7:14–24. The brief declaration that it is by the law that sin is known (3:20b; cf. 4:13) indicates that the law as a moral standard reveals the expression of sin in human behavior. The law condemns but cannot justify sinners. It cannot rectify what is wrong; it cannot atone for what has been done. (The role of the law in pointing out sin is discussed further in 7:7–12.)

 

ယခုအထိ ရှင်ပေါလုသည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့သည် မှန်ကန်သောအရာကို သိကြသည် (ယုဒလူမျိုးတို့က ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို ပို၍ပြည့်စုံစွာ နားလည်ခဲ့သော်လည်း) ဟု ပြသခဲ့သည်။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘုရားသခင်အား တာဝန်ခံရသူများဖြစ်ပြီး ထိုဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာလျှင် ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် လေးစားခြင်းခံထိုက်သည် (ကိုး၍ ၁:၂၁–၂၃)။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘုရားသခင်အား သင့်တင့်သောတုံ့ပြန်မှုကို မပေးခဲ့ကြပါ။ အပြစ်ပြုခြင်းဖြင့်သာမက နောင်တရခြင်းကိုပင် ပျက်ကွက်ခဲ့ကြသည် (ကိုး၍ ၂:၄)။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းကို ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သည် (၂:၃၊ ၁၆)။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ကိုယ်တိုင်အားဖြင့်၊ ကိုယ်ပိုင်အကျင့်ဖြင့် ဥပဒေ၏တောင်းဆိုချက်များကို နာခံ၍ မတတ်နိုင်ကြပါ။ ဘုရားသခင်နှင့် တရားမျတမှုရှိသည်ဟု ကြေညာခြင်းခံရရန် (“တရားမျတမှု”) မတတ်နိုင်ကြပါ။ နှစ်ဦးစလုံးသည် ဘုရားသခင်၏တရားစီရင်ခုံရင်ရှေ့တွင် အပြစ်တင်ခံရသူအဖြစ် ရပ်တည်နေကြသည်။

Up to this point, Paul has shown that both Jews and Gentiles knew what was right, even though the Jews had the fuller understanding of the will of God. Both were accountable to God, who alone deserved their worship and respect (cf. 1:21–23). Both had failed to give God the appropriate response, both in their sinning and even their failure to repent (cf. 2:4). Both faced the coming judgment before God (2:3, 16). Both were unable on their own, by their own deeds, to obey the demands of the law—to be “justified” or declared right with God. Both stood before the bar of God condemned.

 

၃:၂၁–၅:၂၁ ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှု၏ ဗျာဒိတ်တော်

သူ၏ပရိသတ်တို့သည် မိမိတို့၏အပြစ်ဒဏ်စီရင်ခံရမှုကို ယခုအခါ ယုံကြည်ပြီးဖြစ်သည်ဟု ယူဆ၍ ရှင်ပေါလုသည် နောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ဆေးညွှန်းကို ပေးသည်။ သတင်းကောင်းမှာ အပြစ်ရှိသူတို့သည် ယေရှုခရစ်တော်၏ ကိုယ်စား အသေခံခြင်းအားဖြင့် တရားမျတသောတရားသူကြီးနှင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဆက်ဆံရေးသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိနိုင်သည် (၃:၂၁–၂၆၊ ၅:၆–၁၁)။ ဤတရားမျတမှုနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်းသည် လူ့အောင်မြင်မှုမပါဘဲ ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးမှုမှသာ လုံးဝလာသည်။ အာဗြဟံပင်လျှင် အကျင့်မပါဘဲ တရားမျတမှုရရှိခဲ့ပြီး ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူအားလုံး၏အဘဖြစ်လာသည် (၄:၁–၁၆)။ ခရစ်တော်၏ အကြီးကျယ်ဆုံးအောင်မြင်မှုဖြစ်သော တရားမျတမှုနှင့် ထာဝရမျှော်လင့်ခြင်းကို လူအားလုံးအတွက် ယူဆောင်လာခြင်းသည် အာဒံ၏အပြစ်ကြောင့် လူအားလုံးကို ထိခိုက်စေသော ကြီးမားသောဘေးဒုက္ခထက် များစွာသာလွန်သည် (၅:၁၂–၂၁)။

3:21–5:21

Revelation of God’s Righteousness

Presuming that his audience members were now convinced of their condemnation, Paul next offers the divine prescription. The good news is that sinners can be restored to a saving relationship with the righteous Judge through the death of Jesus Christ on their behalf (3:21–26; 5:6–11). This justification, this reconciliation, comes wholly from God’s initiative, apart from human achievement. Even Abraham was justified apart from his deeds, becoming the father of all who put their faith in Christ (4:1–16). The supreme achievement of Christ in bringing justification and eternal hope for all is far superior to the disastrous result of Adam’s sin, which affects all people (5:12–21).

 

၃:၂၁–၂၆။ ယေရှု၏သစ္စာနှင့်အတူ ဗျာဒိတ်ပေးခြင်း။ ဤအပိုဒ်တွင် အဓိကစကားလုံးနှင့် စကားစုများ၏အဓိပ္ပာယ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဘာသာပြန်သူများ ကွဲလွဲကြသည်။ သို့သော် အဓိကအချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်- ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှု၊ ဖြောင့်မတ်မှု၊ သစ္စာရှိမှုနှင့် ကယ်တင်နိုင်စွမ်းအာနုဘော်တို့သည် အပြစ်ရှိသူတို့ကို သားတော်၏ ရွေးနှုတ်သေခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ကင်းစင်စေခြင်းဖြင့် ထောက်မထားရာရောက်ပြီး အတည်ပြုခြင်းခံရသည်။ နောက်ခံတွင် ဘုရားသခင်နှင့် အာဗြဟံအကြား ပဋိညာဉ်နှင့် ထိုပဋိညာဉ်ကို အာဗြဟံ၏သားမြေးများသို့ တိုးချဲ့ခြင်း (ကိုး၍ ၉:၄၊ ၁၁:၂၇) ရှိသည်။ သို့သော် ပထမဦးစွာ ရှင်ပေါလုသည် လူသားအားလုံးရင်ဆိုင်နေရသော တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာအခြေအနေကို ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သောဖြေရှင်းနည်းကို ကြေညာသည်။

3:21–26. Revealed through the Faith of Jesus. Translators differ on the meaning of key words and phrases in this section. But the central point is clear: the righteousness of God and His integrity, faithfulness, and saving power have been upheld and even confirmed by His acquittal of sinners through the redemptive death of His Son. In the background lies the matter of the covenant between God and Abraham, extended to his descendants (cf. 9:4; 11:27). But first, Paul declares God’s righteous resolution of the universal condition facing all humans.

 

မူရင်းဂရိဘာသာတွင် ရောမ ၃:၂၁–၂၆ သည် ရှုပ်ထွေးသောဝါကျတစ်ခုတည်းဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဤရှုပ်ထွေးသောဝါကျအတွင်း တွေးခေါ်မှုစီးဆင်းမှုကို ညွှန်ပြရန် ဂရိစကားလုံး dia (ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် “အားဖြင့်” သို့မဟုတ် “မှတစ်ဆင့်”) ကို အသုံးပြုသည်။ ၎င်း၏အသုံးပြုပုံသည် အစမှအဆုံးထိ ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှုအကြောင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ တရားမျတမှုကို ပို၍ထင်ရှားစေရန် အပိုဒ် ၂၄၊ ၂၆ တွင် “တရားမျတမှုရရှိသည်” နှင့် “ဖြောင့်မတ်သည်” ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိသော စကားလုံးများကို “တရားမျတသည်ဟု ကြေညာခြင်း” နှင့် “တရားမျတသည်” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ ၎င်းတို့သည် “တရားမျတမှု” နှင့် အမြစ်တူသော ဂရိစကားလုံးများဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဤအလေးပေးချက်နှင့် ခရစ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း၊ သစ္စာရှိခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို အလေးပေးထားမှုသည် ဤအပိုဒ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင် လမ်းညွှန်သင့်သည်။

In the original Greek, Romans 3:21–26 comprises a single complex sentence. One way Paul directed the flow of thought through this complex sentence is by the use of the Greek preposition dia, which is translated as “through” or “by means of.” Its use shows that this is about the righteousness of God from beginning to end. The emphasis on righteousness is even more evident when the words sometimes translated as “justified” and “just” (vv. 24, 26) can equally be translated as “declared righteous” and “righteous,” respectively, since they share the same Greek root as “righteousness.” This emphasis, along with the stress on faith, faithfulness, and belief in Christ, should guide the interpretation of the passage.

 

၁:၁၈–၃:၂၀ တွင် ဘုရားသခင်၏ဒေါသတော်ကို ရှောင်တိမ်းရန် လုံးဝအချည်းနှီးဖြစ်ကြောင်း တည်ထောင်ပြီးနောက် ရှင်ပေါလုသည် ၃:၂၁–၂၆ တွင် သတင်းကောင်းကို ကြေညာသည်- ဘုရားသခင်သည် လူသားအားလုံး၏ တစ်ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာ အခက်အခဲကို ဖြေရှင်းပေးသည်။ အားလုံးသည် အတူတူပင် ဘုရားသခင်နှင့် အပြစ်ကင်းစင်ပြီး မှန်ကန်သောဆက်ဆံရေးရှိသည်ဟု ကြေညာခံရသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်မှာ ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှုနှင့် လူ့အပြစ်ဖြစ်သည်။ အဓိကစိုးရိမ်စရာမှာ ဥပဒေမပါဘဲ (“ဥပဒေမှလွဲ၍” အပိုဒ် ၂၁) အပြစ်ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်မှုနှင့် သစ္စာရှိမှုဖြစ်သည်။ ဥပဒေအားဖြင့် အပြစ်တင်ခံရသော်လည်း အပြစ်ရှိသူတို့ကို တရားမျတသည်ဟု ကြေညာလျှင် ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှုကို ထိန်းသိမ်းနိုင်ပါသလော။ အဖြေမှာ ဟုတ်သည်။ အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သောလုပ်ရပ်တွင် သားတော်ကို အပြစ်ရှိသူတို့၏အပြစ်အတွက် ပေးဆပ်ရန် ယဇ်ပလ္လင်အဖြစ် စေလွှတ်ခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၄–၂၅)။ ယေရှုမှတစ်ဆင့် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ရပ်သည် အပြစ်ရှိသူတို့ကို တရားမျတသည်ဟု ကြေညာသောအခါ ဘုရားသခင်သည် တရားမျတသည်ဟု သက်သေပြသည်။ ခရစ်တော်တွင် တရားမျတသည်ဟု ကြေညာပြီး ကျိုးပဲ့နေသော ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးသည်။

Having established in 1:18–3:20 the utter futility of evading the wrath of God, Paul next announces the good news in 3:21–26: God provides a solution to the universal human predicament. All are acquitted and set right with God in the same way. The contrast is between God’s righteousness and human sinfulness. The central concern is God’s integrity and faithfulness in His dealing with sin “apart from the law” (v. 21). Can God’s righteousness be upheld if He declares sinners to be justified even though they stand condemned by the law? The answer is yes, because in His righteous act, God sent forth His Son as a sacrifice to pay the price for human sinfulness (vv. 24–25). God’s saving action through Jesus demonstrates that God is righteous when He justifies or rectifies sinners, declaring them righteous in Christ, restoring the broken relationship.

 

ဂရိစကားစု tēn pistin tou theou ကို ၃:၃ တွင် “ဘုရားသခင်၏သစ္စာရှိမှု” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်၏သစ္စာနှစ်ခြိုက်မှု” ဟု မှန်ကန်စွာ ဘာသာပြန်ထားပြီး အပိုဒ် ၂၂ တွင် အများအားဖြင့် “ယေရှုခရစ်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော အပြိုင်စကားစုကို အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများက “ယေရှုခရစ်၏သစ္စာရှိမှု” ဟု ဘာသာပြန်ကြသည်။ ဤနည်းဖြင့် နားလည်ပါက ခရစ်တော်၏သေခြင်းသည် သစ္စာရှိသောလုပ်ရပ်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သားတော်ကို ပေးအပ်သော ခမည်းတော်၏သစ္စာရှိမှုနှင့် လုံးဝညီညွတ်သည် (၈:၃၂)။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ဖြစ်နိုင်သော်လည်း ရှင်ပေါလု၏စာများတွင် ခရစ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်း၏အရေးကြီးမှုကို အလေးပေးထားမှု (ဥပမာ ဂလာတိ ၂:၁၆၊ ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၉) သည် အများသုံးဘာသာပြန်ကို ပို၍ထောက်ခံသည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှုသည် “ယုံကြည်သူအားလုံး” အတွက်ဖြစ်သည်ဟု ထပ်လောင်းရှင်းလင်းသည် (ရောမ ၃:၂၂)။ ဤနေရာတွင် ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ပြီး တရားမျတမှုရရှိရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းအဖြစ် ခရစ်တော်တွင် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်နိုင်စွမ်းအာနုဘော်ကို လက်ခံခြင်းဖြစ်သည်။

The Greek phrase tēn pistin tou theou, correctly translated as “the faithfulness of God” or “God’s faithfulness” in 3:3, has led some interpreters to translate the parallel phrase in v. 22 (there usually rendered as “faith in Jesus Christ”) as “the faithfulness of Jesus Christ.” Understood in this way, the death of Christ as a willing act of faithfulness was in complete harmony with the faithfulness of the Father in offering His Son (8:32). This reading is possible, but the emphasis in Paul’s writings on the importance of placing our faith in Christ (e.g., Gal. 2:16; Phil. 1:29) better supports the common translation. Paul clarifies his intention by adding that God’s righteousness is for “all who believe” (Rom. 3:22). Faith, here, is embracing the saving power of God in Christ as the only way to be reconciled and justified before God.

 

ရှည်လျားသောဝါကျ (အပိုဒ် ၂၁–၂၆) ၏အလယ်တွင် အပိုဒ် ၂၂ခ–၂၄ တွင် ကွက်ကွင်းစကားတစ်ခု ထည့်သွင်းထားပြီး အပိုဒ် ၂၂ခ တွင် “အားလုံး” ဟူသောစကားကို ရှင်းပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းဖြေရှင်းနည်းသည် ပဋိညာဉ်၏အခွင့်အရေးများကို ကျော်လွန်သွားသည်- ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့အကြား ခြားနားချက်မရှိပါ။ အကြောင်းမှာ “အားလုံးသည် အပြစ်ပြုကြပြီး ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို မရောက်ကြ” (အပိုဒ် ၂၃) ဖြစ်သည်။ လက်ရှိကာလပုံစံသုံး ကြိယာ “မရောက်ကြ” ကို ရွေးချယ်အသုံးပြုခြင်းသည် လူသားတို့၏ ဘုရားသခင်ရည်ရွယ်ထားသော ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ထူးချွန်မှုကို ဆက်လက်၍ မရောက်နိုင်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ဤအကြောင်းကြောင့်ပင် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်ဆက်ဆံရေးကို လူ့စွမ်းဆောင်မှုပေါ်တွင် အခြေခံ၍ မရနိုင်ပါ။ ကိုယ်တော်၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် အခမဲ့ တရားမျတမှုရရှိခြင်းပေါ်တွင် အခြေခံရမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၄)။

Inserted in the middle of the long sentence (vv. 21–26) is a parenthetical statement (vv. 22b–24) that explains the emphasis on “all” in v. 22b. God’s saving solution reaches beyond the covenant’s privileges: there is no difference between Jews and Gentiles in the sense that “all have sinned and fall short of the glory of God” (v. 23). The choice of using the present verb tense “fall short” points to the ongoing failure of humans to realize the moral excellence God has intended for them. For this reason alone, a restored relationship with God cannot be based on human performance but must be based on being justified freely by His grace (v. 24).

 

လူ့တရားမျတမှုကို ဆီးနာတောင်မှ ဘုရားသခင်က ကြေညာထားသော ဥပဒေစနစ်ဖြင့်ပင် ပြန်လည်ထူထောင်၍ မရနိုင်ပါ။ လူ့အပြစ်ကိုလည်း ဖြောင့်မတ်သော ဘုရားသခင်က လျစ်လျူရှုထား၍ မရနိုင်ပါ။ ယခင်အပြစ်များကို ခတ္တမျှ မကိုင်တွယ်ခဲ့ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ သည်းခံခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်မရောက်မီ ကျူးလို့သောအပြစ်များကို စိတ်ထဲထားနိုင်သည်။ သားတော်ယေရှုခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှုကို အတိအလင်း သက်သေပြထားသည်ဟု ကြေညာသည်။ ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ယေရှုခရစ်ကို ရွေးနှုတ်ခြင်းနည်းလမ်းအဖြစ် ထင်ရှားစွာ ထားတော်မူခဲ့သည်။ သားရဲယဇ်များဖြင့် ပုံစံအတိုင်း သင့်မြတ်စေခြင်းအစား ယခုမူ ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်ကို ယဇ်ပူဇော်သောသားကောင်းအဖြစ် ယုံကြည်စွဲချား ကိုးစားသူအားလုံးအား လူသားအားလုံးကို အခမဲ့လက်ဆောင်အဖြစ် ရွေးနှုတ်ခြင်းကို ပေးတော်မူသည်။

Human righteousness cannot be restored through any legal system, even that proclaimed by God from Sinai. Neither can human sinfulness be ignored by a righteous God who in His forbearance had for a time not dealt with previous sins (v. 25). Paul may have had in mind here the sins committed before the coming of Christ. He declares that God’s righteousness is definitively demonstrated through the death of His Son, Jesus Christ, whom God Himself set forth as the way of redemption. Instead of the typological reconciliation through animal sacrifices in the sanctuary services, God now offers all humanity redemption as a free gift to those who entrust themselves to Jesus Christ as the sacrificial victim.

 

ရှင်ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏အသေခံခြင်းသည် လူသားအားလုံး၏အပြစ်ရှိသူတို့ကို ရွေးနှုတ်ရန် လုံလောက်ပုံကို အသေးစိတ်ရှင်းမပြပါ။ ဤနေရာတွင် ခရစ်တော်ယေရှုအားဖြင့်နှင့် ခရစ်တော်ယေရှုအတွင်း ရွေးနှုတ်ခြင်း (အပိုဒ် ၂၄) နှင့် ကိုယ်တော်၏အသွေးဖြင့် သို့မဟုတ် ယဇ်ပူဇော်သေခြင်းအားဖြင့် hilastēriov (အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုသည်- “ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်း”၊ “အပြစ်ဖြေခြင်း”၊ “ရွေးနှုတ်ယဇ်”) ဟု ပြောသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ရွေးနှုတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ လူသားတို့၏ ယခင်ကျွန်ခံခဲ့ရမှုနှင့် ခရစ်တော်အားဖြင့် နောက်ပိုင်း လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် အပြစ်၏အတားအဆီးကို ဖယ်ရှား (အပြစ်ဖြေခြင်း) ပြီး ဘုရားသခင်နှင့် လူတို့အကြား ငြိမ်သက်ခြင်းကို ပြန်လည်ရရှိစေသည် (ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်း)။ ဤအရာအားလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏မေတ္တာတော်ကို ယူဆထားသည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်တိုင် အပြစ်ကို တရားစီရင်ခြင်းကို ထင်ရှားစေသော ယဇ်အဖြစ် သားတော်ကို ထားတော်မူခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (ကိုး၍ ၈:၃၊ ၂ကော ၅:၂၁)။ ဂရိစကားလုံး hilastēriov (ရောမ ၃:၂၅) ကို ကျမ်းစာသစ်တွင် တစ်ကြိမ်သာ အခြားတစ်နေရာတွင် သုံးထားပြီး ဟေဗြဲ ၉:၅ တွင် ပါဝင်သည်။ ထိုနေရာတွင် ပရိယာယ်အိမ်တော်အတွင်း သေတ္တာချွန်း၏ ကရုဏာထိုင်ခုံ (အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “အပြစ်ဖြေခွင့်လွှမ်း”) သို့မဟုတ် “ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရာ” ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဂရိဘာသာပြန်တွင် ထိုစကားလုံးကို ကရုဏာထိုင်ခုံအတွက် အသုံးပြုသည် (ကိုး၍ ထွက်မြောက်ရာ ၂၅:၁၈–၂၂)။ ဘာသာဗေဒအရ “ကရုဏာထိုင်ခုံ” သို့မဟုတ် “ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရာ” ဟု ဘာသာပြန်ရန် မှန်ကန်သော်လည်း ဤအခြေအနေတွင် မသင့်လျော်သော ပုံဖြစ်သည်။ အခြေအနေအရ “ရွေးနှုတ်ယဇ်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သည်။

Paul does not offer a detailed explanation of how the death of Christ is adequate to redeem all human sinners. Here he speaks of the redemption in and by Christ Jesus (v. 24) and a hilastēriov (variously translated “propitiation,” “expiation,” “sacrifice of atonement”) through His blood or sacrificial death (v. 25). Redemption implies the previous enslavement of humans and their subsequent deliverance through Christ. A sacrifice removes the barrier of sin (expiation) and restores peace between God and humans (propitiation). In all of this, God’s love is assumed because He Himself put forth His Son as a sacrifice that displayed God’s righteous judgment against sin (cf. 8:3; 2 Cor. 5:21). The Greek word hilastēriov (Rom. 3:25) appears only one other time in the NT, in Hebrews 9:5, where it designates the mercy seat (some translations favor “atonement cover”) or “propitiatory” of the ark of the covenant in the tabernacle. The Greek version of the OT uses the same word for the mercy seat (cf. Ex. 25:18–22). Linguistically, it would be correct to translate it as “mercy seat” or “propitiatory,” but in this context it seems to be a forced image. It can be rendered contextually as “sacrifice of atonement.”

 

ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှုကို ကိုယ်တော်၏သန့်ရှင်းသောသဘောသဘာဝ်သာမက လူ့အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပြီး ကိုယ်တော်နှင့် မှန်ကန်သောဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ထူထောင်ပေးသော ကျေးဇူးပြုကယ်တင်ခြင်းလုပ်ရပ်ဟုလည်း နားလည်ခဲ့သည်ဟု ထင်ရှားသည်။ ဓမ္မဟောင်းတွင် ဖြောင့်မတ်သောတရားသူကြီးသည် အပြစ်ရှိသူကို အပြစ်တင်ရမည်၊ မှားယွင်းမှုကို ပြန်လည်မှန်ကန်အောင် ပြုလုပ်ရမည်ဟု မျှော်လင့်ခံရသည်။ အချို့ကျမ်းချက်များတွင် ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှုသည် ကိုယ်တော်၏လူမျိုးအတွက် ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ရပ်နှင့် အဓိပ္ပာယ်တူသည်။ ထိုအခြေအနေသည် သူတို့၏ကိုယ်ပိုင်မယုံကြည်မှုကြောင့်ပင် ဖြစ်သည်။ ရောမ ၃:၂၆ ၏နောက်ဆုံးစကားစုတွင် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုကို ယုံကြည်သူအား တရားမျတသည်ဟု ကြေညာသောအခါ တရားမျတသည်ဟု ဆိုသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယေရှုကို ယုံကြည်သူတိုင်းကို တရားမျတသည်ဟု ကြေညာသောအခါ ဘုရားသခင်သည် တရားမျတသည်ဟု မြင်ရမည်ဖြစ်သည် (ကိုး၍ အပိုဒ် ၄)။ ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏တရားမျတမှုနှင့် တရားမျတမှုကို ယုံကြည်စွဲချား (အပိုဒ် ၃–၆) ထားသော်လည်း ယေရှု၏အသေခံခြင်းသည် အပြစ်ရှိသူတို့ကို ဘုရားသခင်ကိုင်တွယ်ပုံနှင့်ပတ်သက်၍ မည်သည့်စွပ်စွဲချက်ကိုမဆို အခြေမရှိစေပါ (ကိုး၍ ဇာခရိ ၃:၁–၅၊ ယောဟန် ၁၂:၃၁–၃၂၊ ဗျာဒိတ် ၁၂:၉–၁၁)။

It is evident that Paul understood God’s righteousness to refer not only to His holy character but also to His gracious saving action that removes human sin and restores the right relationship with Him. The righteous judge in the OT was expected to condemn the guilty and to make sure that the wrong was righted. In some passages, God’s righteousness is synonymous with His saving activity on behalf of His people, even when their condition was the result of their own unfaithfulness. The final phrase of Romans 3:26 refers to God being just as the One who justifies a person who has faith in Jesus. It means that it is essential that God be seen as righteous when He declares anyone who trusts in Jesus as righteous (cf. v. 4). While Paul expresses confidence in God’s righteousness and fairness (vv. 3–6), the death of Jesus renders baseless any accusation against God’s treatment of sinners (cf. Zech. 3:1–5; John 12:31–32; Rev. 12:9–11).

 

၃:၂၇–၃၁။ ဥပဒေ၏အကျင့်မပါဘဲ တရားမျတမှု။ ရှင်ပေါလုသည် လူတို့၏ အမွေခံမှု သို့မဟုတ် အောင်မြင်မှုကို ဝါကြွားတတ်သော သဘောကို ပြန်လည်ထောက်ပြသည်။ သို့သော် ဤနေရာတွင် ဝါကြွားခြင်းကို ဖယ်ရှားထားသည်။ အကြောင်းမှာ ယုံကြည်ခြင်း၏ “ဥပဒေ” (ဤနေရာတွင် ဥပဒေထက် “နိယာမ” နှင့် ပို၍ဆင်တူ) ကြောင့်ဖြစ်သည် (ရောမ ၃:၂၇)။ ယုဒလူမျိုးဖြစ်ခြင်းကြောင့် မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးကိုမဆို တောင်းဆိုခြင်းသည် ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ပျောက်ကွယ်သွားသည်။ ကိုယ်တော်သည် အားလုံးကို အပြစ်ရှိသူအဖြစ် ဘက်လိုက်မှုမရှိဘဲ တရားစီရင်ပြီး ယုံကြည်သူအားလုံးကို ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် တရားမျတသည်ဟု ကြေညာတော်မူသည်။ ယုဒလူမျိုးဖြစ်စေ တပါးအမျိုးသားဖြစ်စေ၊ နဖတ်ဖြတ်သူဖြစ်စေ နဖတ်မဖြတ်သူဖြစ်စေ အားလုံးအတူတူပင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၀)။

3:27–31. Justification Apart from Deeds of the Law. Paul returns to the human tendency to boast of one’s inheritance or achievements. But here boasting is excluded because of the “law”—in this case perhaps more like a “principle”—of faith (Rom. 3:27). Any supposed advantage on the grounds of being a Jew vanishes in the presence of God, who impartially judges all as sinners and justifies by grace all who believe, whether Jew or Gentile, circumcised or uncircumcised (v. 30).

 

လူသည် ဥပဒေ၏အကျင့်မပါဘဲ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် တရားမျတမှုရရှိသည် (အပိုဒ် ၂၈)။ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် တရားမျတမှုရရှိရန် သို့မဟုတ် တရားမျတသည်ဟု ကြေညာခံရရန် နည်းလမ်းသည် လူ့အကျင့်မပါဘဲ ရှိသည်။ သူ၏ဂျာမန်ဘာသာပြန်တွင် မာတင်လူသာသည် ဂရိစာသားတွင် မပါသော “တစ်ခုတည်းသော” ဟူသော စကားလုံးကို “ယုံကြည်ခြင်းတစ်ခုတည်းအားဖြင့်” တွင် ထည့်ခဲ့သည်။ သို့သော် ၎င်းသည် အခြားလူ့နည်းလမ်းအားလုံးကို ဖယ်ထုတ်ထားသောကြောင့် ဆိုလိုရင်းကို ရှင်းလင်းစေသည်။ ထို့ပြင် ယုံကြည်ခြင်းကိုယ်တိုင်သည် ဝါကြွားရန်အခြေခံ မဟုတ်ပါ။ အကြောင်းမှာ ယုံကြည်ခြင်းသည် ကယ်တင်သောအကျင့် မဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူ၏ ဘုရားသခင်အပေါ် ယုံကြည်စွဲချား မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်သူကို ဘုရားသခင်က ကယ်တင်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။

A person is justified by faith apart from the works of the law (v. 28). The means to attaining righteousness in God’s sight, or being declared righteous before God, lies apart from human deeds. In his German translation, Martin Luther added the word “alone” in “by faith alone,” which is not in the Greek text but which makes explicit what is implied, since all other human approaches to God are excluded. Furthermore, faith itself is not a basis for boasting, as if it were a saving work, for it is not the human trust in God that saves; it is God who saves the one who trusts Him.

 

ဥပဒေကို ကျင့်ခြင်းအားဖြင့် တရားမျတမှုရရှိသည်ဟု တောင်းဆိုခြင်းကို ရှင်ပေါလုသည် ယုဒဘာသာကျမ်းစာများ၏ အဓိကယုံကြည်ချက်တစ်ခုကို ကိုးကားပြီး ဆန့်ကျင်သည်- ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသာရှိသည် (အပိုဒ် ၃၀၊ ကိုး၍ တရားဟောရာ ၆:၄)။ လူသားအားလုံးကို ဖန်ဆင်းသူအနေဖြင့် ကိုယ်တော်သည် တပါးအမျိုးသားတို့၏ ဘုရားသခင်လည်း ဖြစ်ရမည် (ရောမ ၃:၂၉)။ အာဗြဟံနှင့် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသော ပဋိညာဉ်သည် လောကီအမျိုးသားအားလုံးကို ကောင်းကြီးပေးရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (ဂလာတိ ၃:၈)။ ဘုရားသခင်၏မေတ္တာတော်ကို မည်သူမျှ သီးသန့်ပိုင်ဆိုင်ခွင့်မရှိပါ။ ကိုယ်တော်သည် အားလုံး၏ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းရှိသောကြောင့် ကယ်တင်ခြင်းနည်းလမ်းလည်း တစ်ခုတည်းသာရှိသည်။

Paul argues against any claim to justification based on keeping the law by referring to a central conviction of Jewish Scripture: there is one God (v. 30; cf. Deut. 6:4). As Creator of all humanity, He must also be the God of the Gentiles (Rom. 3:29). The covenant God made with Abraham intended to bless all the nations of the earth (Gal. 3:8). No one has an exclusive claim on God’s love, for He is the God of all. Since there is only one God, there is also only one way of salvation.

 

တရားမျတမှုသည် ဥပဒေမပါသောကြောင့် ရောမ ၃:၃၁ တွင် စိတ်ကူးယဉ်ယုဒအဖော်သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဥပဒေကို ပယ်ဖျက် သို့မဟုတ် အချည်းနှီးဖြစ်စေသလားဟု မေးသည်။ ရှင်ပေါလုသည် အင်အားအပြည့်ဖြင့် mē genoito (“လုံးဝမဟုတ်!”) ဟု ငြင်းပါသည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဥပဒေကို ထူထောင်ပြီး မြဲမြံစေပါသည်။ မည်သို့ထူထောင်သနည်း။ ဥပဒေသည် လူသားအားလုံးကို ဥပဒေအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်သောအပြစ်တင်ခြင်းကို အတည်ပြုထားသောကြောင့် ထူထောင်ခြင်းခံရသည်။ ဤအပြစ်ကို ဖယ်ရှားခြင်းကို ခရစ်တော်က ကိုယ်စား ဥပဒေ၏ဒဏ်ခတ်ချက်-သေခြင်းကို ခံယူခြင်းအားဖြင့် ပြီးစီးစေခဲ့သည် (ရောမ ၃:၂၁–၂၆၊ ကိုး၍ ၅:၁၉၊ ၂ကော ၅:၂၁)။ စာတမ်းနောက်ပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ရှိသူတို့ကို လွတ်ငြိမ်းခွင့်ပေးသောအခါ ဥပဒေကို မည်သို့ထောက်မထားရကြောင်း ထပ်မံရှင်းပြသည်။ ယုံကြည်သူတို့၏နှလုံးသားတွင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ မေတ္တာအားဖြင့် (ရောမ ၈:၁–၁၁) “ဥပဒေ၏ပြည့်စုံခြင်း” ကို ဖော်ပြသည် (၁၃:၁၀၊ ကိုး၍ ဂလာတိ ၅:၂၂–၆:၂)။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏မေတ္တာကို ကျွန်ုပ်တို့နှလုံးသို့ သွန်းလောင်းပေးတော်မူသည် (ရောမ ၅:၅) သို့မှ “ဥပဒေ၏တရားမျတသောတောင်းဆိုချက်” ကို ဇာတိပကတိအတိုင်း မနေဘဲ (“လျှောက်လှမ်း”) ဝိညာဉ်တော်အတိုင်း နေသူတို့တွင် ပြည့်စုံစေတော်မူသည် (၈:၄)။

Since justification is apart from the law, the imaginary Jewish interlocutor in Romans 3:31 responds by asking if we make void or nullify the law by faith. In the strongest terms, Paul emphatically insists mē genoito (“Definitely not!”). We establish and uphold the law through faith. In what sense is that so? The law is established or upheld because God’s righteous condemnation of all human beings on the basis of the law has been affirmed, and the removal of this guilt has been accomplished by Christ’s having taken the penalty of the law—death—on Himself on our behalf (Rom. 3:21–26; cf. 5:19; 2 Cor. 5:21). Later in the epistle, Paul explains further how the law of God is upheld even when sinners are acquitted by faith in Christ and not through obedience to the law. Through the love of the Spirit in the hearts of believers (Rom. 8:1–11), “the fulfillment of the law” is expressed (13:10; cf. Gal. 5:22–6:2). By the Holy Spirit, God pours His love into our hearts (Rom. 5:5) so that “the righteous requirement of the law” will be fulfilled or fully met in us, who do not live (lit. “walk”) “according to the flesh but according to the Spirit” (8:4).

 

အခန်းကြီး - ၄

၄:၁–၂၅ အဘအာဗြဟံ၊ အဓိကသက်သေ

ပထမအခန်း သုံးခန်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် ယုဒလူမျိုးဖြစ်စေ တပါးသားဖြစ်စေ အားလုံးအပြစ်ပြုခဲ့ကြောင်း၊ လာမည့်ဒေါသတော်ကို ခရစ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ရှောင်ရှား၍ရနိုင်ကြောင်း တည်ထောင်ခဲ့သည်။ နောက်တွင် သူ၏အဓိကသက်သေကို တင်ပြသည်- အာဗြဟံသည် သားဦးကို ပေးမည့် ဘုရားသခင်၏ဂတိတော်ကို ယုံကြည်ခြင်းကို ဘုရားသခင်က တရားမျတမှုဟု မှတ်ယူခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၆၊ ကိုး၍ ဂလာတိ ၃:၆–၁၈၊ ဟေဗြဲ ၆:၁၂–၂၀၊ ၁၁:၈–၁၀)။ သူသည် “အမှန်တရားမရှိသူ” တို့၏အဘ ဖြစ်သည် (ရောမ ၄:၅၊ ၁၁)။ ဤအရာကို အချိန်ကာလအစဉ်လိုက်ဖြင့် တည်ထောင်သည်- ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၏ယုံကြည်ခြင်းကို တရားမျတမှုဟု မှတ်ယူခဲ့ပြီး နဖတ်ဖြတ်ရန် ပညတ်တော်ကို ထုတ်ပြန်ခဲ့ခြင်းထက် နှစ်ပေါင်းများစွာ ကြိုတင်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀–၁၂)။ အာဗြဟံနှင့် စာရာ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် သေသလောက်ဖြစ်နေသောကြောင့် အကျင့်အားဖြင့် ဂတိတော်ကို ဖြည့်ဆည်းရန် မဖြစ်နိုင်ပါ။ အာဗြဟံသည် ဘုရားသခင်၏ဂတိတော်ကို ရိုးရှင်းစွာ ယုံကြည်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆–၂၂)။ အာဗြဟံအား ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ဂတိ-အမျိုးမျိုးသော အဘဖြစ်၍ မြေကြီးကို အမွေခံရမည် (အပိုဒ် ၁၃၊ ကိုး၍ ကမ္ဘာဦး ၁၅:၇၊ ၁၈–၂၁) သည် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို မျှဝေသူအားလုံးကို ပါဝင်သည်။ သူသည် ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးသားတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးအဘ ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ယေရှုကို သေရာမှ ထမြောက်စေတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ကြသည်။ ထိုယေရှုသည် သူတို့၏တရားမျတမှုအတွက် အပ်နှံခြင်းခံရပြီး ထမြောက်တော်မူခဲ့သည် (ရောမ ၄:၂၄–၂၅)။ မျှော်လင့်စရာအကြောင်းမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း ယုံကြည်ခဲ့သော အာဗြဟံသည် ယုံကြည်သူတို့၏ ခံနိုင်ရည်ရှိသော မျှော်လင့်ခြင်း၏ ပုံသက်သေ ဖြစ်လာသည် (ကိုး၍ ၅:၂–၅)။

4:1–25

Father Abraham, the Star Witness

In the first three chapters, Paul establishes that all, whether Jew or Gentile, have sinned and that the wrath to come may be averted only through faith in Christ. Next, he presents his star witness: Abraham, whose trust in the promise of God to provide an heir for him is accounted by God as righteousness (Gen. 15:6; see also Gal. 3:6–18; Heb. 6:12–20; 11:8–10). He is the father of the “ungodly” (Rom. 4:5, 11). This is established by a chronological sequence: God counted Abraham’s faith as righteousness years before He commanded Abraham to be circumcised (vv. 10–12). The fact that Abraham’s and Sarah’s bodies were as good as dead made it impossible for them to fulfill the promise through their works. Abraham simply trusted in God’s promise (vv. 16–22). The promise God made him—that as father of many nations he would inherit the earth (v. 13; cf. Gen 15:7, 18–21)—included all those sharing in his faith. He is the spiritual father of Jews and Gentiles trusting in the God who raised Jesus from the dead for their justification (Rom. 4:24–25). Abraham, who had believed even when there seemed to be no reason for hope (v. 18), also became the believers’ paradigm of enduring hope (cf. 5:2–5).

 

၄:၁–၈။ ဘုရားသခင်က ယုံကြည်ခြင်းကို တရားမျတမှုဟု မှတ်ယူခြင်း။ ဘုရားသခင်နှင့် အာဗြဟံ၏ ဆက်ဆံရေးမှတ်တမ်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ယုံကြည်စွဲချာသူ အမှန်တရားမရှိသူတို့ကို တရားမျတသည်ဟု ကြေညာသည်ဟူသော သူ၏တောင်းဆိုချက်အတွက် ခိုင်မာသောအခြေခံကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၏ယုံကြည်ခြင်းကို တရားမျတမှုဟု မှတ်ယူခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် အမှန်တရားမရှိသူတို့ကို အမြဲတရားမျတသည်ဟု ကြေညာပုံ၏ ပုံစံဖြစ်သည် (၄:၅)။ ရောမစာတမ်းရေးသားချိန်တွင် ယုဒစာရေးဆရာများသည် အာဗြဟံကို ပြီးပြည့်စုံသောပုဂ္ဂိုလ်အဖြစ် တင်ပြခဲ့ကြသည်။ ကမ္ဘာဦး ၂၆:၅ အရ သူသည် ဆီးနာတောင်တွင် ပေးထားသော ပညတ်တော်များအပါအဝင် ဘုရားသခင်၏ပညတ်တော်အားလုံးကို စောင့်ထိန်းခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြသည်။ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို တရားမျတသောအကျင့်အဖြစ် ယူဆခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အာဗြဟံပင်လျှင် အပြစ်ရှိသူဖြစ်သည် (ရောမ ၃:၂၃)။ ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ဂတိကို စောင့်ထားမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အာဗြဟံသည် ထိုယုံကြည်ခြင်းကို တရားမျတမှုအဖြစ် မှတ်ယူရန် ထိုက်တန်သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ပါ။ သို့မဟုတ်ပါက သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ဆုလာဘ်ရသော အကျိုးကျေးဇူးရရှိသော အကျင့်တစ်မျိုးသာ ဖြစ်သွားမည် (အပိုဒ် ၄)။ ဘုရားသခင်၏ မှတ်ယူခြင်းသည် ကျေးဇူးတော်အရ လက်ဆောင်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၆၊ ကိုး၍ အပိုဒ် ၄)။ အဘအာဗြဟံသည် မည်သူမျှ ဝါကြွားရန် အခြေမရှိပါ (ကိုး၍ ၂:၁၇၊ ၂၃၊ ၃:၂၇)။

4:1–8. Faith Reckoned by God as Righteousness. In the inspired record of God’s dealings with Abraham, Paul found a firm basis for his claim that God justifies the ungodly who entrust themselves to Him. God’s reckoning of Abraham’s faith for righteousness is the prototype of how God always justifies the ungodly (4:5). When Romans was written, Jewish writers were presenting Abraham as a paragon of perfection. Based on Genesis 26:5, they believed that he kept all of God’s commandments, even those given at Sinai. His faith was considered a righteous work. But even Abraham was a sinner (Rom. 3:23). Paul is not suggesting that by trusting God to keep His promise Abraham deserved to have his faith elogisthē (from logizomai; “reckoned,” “credited,” “accounted”) to him for righteousness (4:3). Otherwise, his faith would have ended up being another form of meritorious works, a payment for what was earned (v. 4). The divine reckoning was a gift, according to grace (v. 16; cf. v. 4). Father Abraham had no more grounds for boasting than anyone else (cf. 2:17, 23; 3:27).

 

မောရှေဥပဒေအရ အမှန်တရားကို တည်ထောင်ရန် သက်သေ နှစ်ဦးလိုအပ်သည် (တရားဟောရာ ၁၉:၁၅)။ ထို့ကြောင့် ရှင်ပေါလုသည် ဒုတိယအဓိကသက်သေ ဒါဝိဒ်ကို ခေါ်သည် (ရောမ ၄:၇–၈)။ ဆာလံ ၃၂:၁–၂ တွင် ဒါဝိဒ်သည် အပြစ်ဖြေခွင့်ရသူနှင့် အပြစ်ကို မမှတ်ယူသောသူအား ဘုရားသခင်၏ကောင်းချီးကို ရွတ်ဆိုသည် (ဆာလံ ၃၂:၁၊ ကိုး၍ ရောမ ၄:၇၊ ဆာလံ ၃၂:၂၊ ကိုး၍ ရောမ ၄:၈)။ ယုံကြည်ခြင်းကို တရားမျတမှုဟု မှတ်ယူခြင်းသည် အပြစ်ကို ခွင့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ရှိသူအား မမှတ်ယူခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလု၏အချက်မှာ ထိုအရာကို အခြားသူတစ်ဦးအား မှတ်ယူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်- ယေရှု။ ဆာလံကျမ်းမှ ဤကိုးကားချက်သည် ရောမစာတမ်းတွင် “ခွင့်လွှတ်ခြင်း” ဟူသော သီးခြားဂရိစကားလုံးကို တစ်ခုတည်းသော အသုံးပြုမှုဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို ပို၍နှစ်သက်သည် (ကိုး၍ ဧဖက် ၁:၇၊ ကောလောသီ ၁:၁၄၊ ၂:၁၃)။ သူသည် အမှန်တရားမရှိသူတို့ကို တရားမျတသည်ဟု ကြေညာခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်နှင့် မှန်ကန်သောဆက်ဆံရေးထဲသို့ ထားပေးသော ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို အလေးပေးသည်။ ဤအရာကို ခရစ်တော်အပေါ် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ပြုတော်မူသည်။ သို့သော် ဆာလံ ၃၂:၁–၂ ကို ကိုးကားခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် တရားမျတမှု၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ အမှန်တရားမရှိသူတို့၏ တရားမျတမှုရရှိခြင်းသည် ဥပဒေဆိုင်ရာ စိတ်ကူးယဉ်မဟုတ်ပါ။ တရားမျတမှုရရှိခြင်းဆိုသည်မှာ အထက်တွင် အပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်ကင်းစင်ပြီး ဘုရားသခင်နှင့် မှန်ကန်သောဆက်ဆံရေးထဲသို့ ဘုရားသခင်အားဖြင့် ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အပြစ်ရှိသူတို့ကိုယ်စား သားတော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်ဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အပြစ်ရှိသူတို့ထံမှ သူတို့၏အပြစ်ရှိမှုကို ဝန်ချတောင်းပန်ခြင်းနှင့် သားတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ပေးသောအရာကို အရှက်မရှိ ယုံကြည်စွဲချား လိုအပ်သည်။

Two witnesses were required by Mosaic law to establish truth (Deut. 19:15). Thus, Paul calls a second star witness: David (Rom. 4:7–8). In Psalm 32:1–2, David recites God’s blessing on the person whose transgression is forgiven (Ps. 32:1; cf. Rom. 4:7) and whose sins are not taken into account (Ps. 32:2; cf. Rom. 4:8). Faith is counted as righteousness because the sin is forgiven, or not credited to the sinner. Paul’s point was that it was credited to someone else: Jesus. This quotation from Psalms provides the only use of the specific Greek word for “forgiveness” in the book of Romans. Paul prefers instead to speak of God’s grace (cf. Eph. 1:7; Col. 1:14; 2:13). He emphasizes God’s grace in the justification of the ungodly, by which He puts them in a right relationship with Himself. This He accomplishes by justifying them by faith in Christ. But by quoting Psalm 32:1–2, Paul shows that God’s forgiveness is part of righteousness by faith. The justification of the ungodly is not a legal fiction. To be justified is, above all, to be put right with God by God, free from condemnation. It is a restored relationship with God through the sacrificial offering of His Son on behalf of sinners. It requires from sinners an acknowledgment of their sinful state, repentance, and unqualified trust in what God offers through His Son.

 

၄:၉–၁၂။ အာဗြဟံ- နဖတ်မဖြတ်သော တရားမျတသူတို့၏အဘ။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၏ယုံကြည်ခြင်းကို တရားမျတမှုဟု မှတ်ယူခဲ့ခြင်း (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၆) သည် နဖတ်ဖြတ်ရန် ပညတ်ချက်ကို နာခံခြင်း (ကမ္ဘာဦး ၁၇) ထက် နှစ်ပေါင်း ဆယ့်လေးနှစ် ကြိုတင်ခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည် အာဗြဟံ၏ နောက်ပိုင်း နဖတ်ဖြတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်က သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို တရားမျတမှုဟု မှတ်ယူပြီးကြောင်း သင်္ကေတဆိုင်ရာ အသိအမှတ်ပြုခြင်းသာဖြစ်သည်ဟု အခိုင်အမာ ဆိုသည် (ရောမ ၄:၁၁)။ ရှင်ပေါလု၏ခေတ်တွင် ယုဒလူမျိုးဖြစ်စေ တပါးသားဖြစ်စေ နဖတ်ဖြတ်ခြင်းကို နာခံသော ယုဒလူမျိုး၏ ပြင်ပသင်္ကေတနှင့် ယုဒဘာသာသို့ ကူးပြောင်းသူများ ပဋိညာဉ်လူမျိုးအဖြစ် ဖြစ်လာရန် လိုအပ်သော အခမ်းအနားဟု နားလည်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ယခုမူ အာဗြဟံ၏အတွေ့အကြုံသည် နဖတ်မဖြတ်သော တပါးအမျိုးသား ခရစ်ယာန်ကူးပြောင်းသူများနှင့် ဆင်တူသည်။ အာဗြဟံသည် ယုဒမယ်ရှိယာကို ယုံကြည်သော နဖတ်ဖြတ်သူနှင့် နဖတ်မဖြတ်သူ နှစ်ဦးစလုံး၏ အဘ ဖြစ်လာသည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံနှင့် “ထာဝရပဋိညာဉ်” ပြုတော်မူသောအခါ (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၇၊ ၁၃၊ ၁၉) ပဋိညာဉ်လိုအပ်ချက်များအဖြစ် သူနှင့် သူ၏အိမ်သူအိမ်သားအမျိုးသားများကို နဖတ်ဖြတ်ရန် ပညတ်တော်မူခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၁၀)။ ထိုအချိန်တွင် ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံအား အမျိုးမျိုးသော အဘ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ထပ်ခါတလဲလဲ ဂတိပေးတော်မူခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၄–၆)။ ရှင်ပေါလုသည် ဤဂတိတော်ကို ယာကုပ်၏မိသားစုကြီးဖြင့် မဟုတ်ဘဲ ယုဒမယ်ရှိယာ ယေရှုအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးသော ဧဝံဂေလိတရားကို အမျိုးမျိုးသောနိုင်ငံများမှ တပါးသားတို့ လက်ခံသောအခါ ပြည့်စုံသည်ဟု နားလည်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ရှင်ပေါလုသည် ဤတပါးသားကူးပြောင်းသူများ၏ အဆင့်အတန်းကို သံလွင်ပင်သို့ ဆက်နွယ်ထားသော အကိုင်းအခက်များနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် (ရောမ ၁၁:၁၇–၂၄)။ အာဗြဟံကို ယုဒလူမျိုးနှင့် တပါးသားတို့၏ အဘအဖြစ် ထားရှိခြင်းသည် သူတို့အကြား ကြာရှည်စွာ တည်ရှိနေသော အတားအဆီးကို ဖယ်ရှားရန် ကူညီခဲ့သည်။

4:9–12. Abraham: Father of the Justified Uncircumcised. God’s reckoning of Abraham’s faith as righteousness (Gen. 15:6) predated by fourteen years his obedience to the command to circumcise (Gen. 17). Paul asserts that Abraham’s subsequent circumcision was in fact a symbolic recognition that God had already reckoned his faith as righteousness (Rom. 4:11). Paul’s contemporaries, whether Jew or Gentile, understood circumcision to be the external sign of an observant Jew and the rite that proselytes to Judaism were required to undergo to become part of the covenant people. But now the experience of Abraham was akin to that of uncircumcised Gentile Christian converts. Abraham became the father of both the circumcised and the uncircumcised who trusted in the Jewish Messiah. When God made an “everlasting covenant” with Abraham (Gen. 17:7, 13, 19), as part of the covenant requirements, He commanded him and the males in his family to undergo circumcision (Gen. 17:10). At the same time, God repeatedly promised Abraham that he would be a father of many nations (Gen. 17:4–6). Paul understood this promise to be fulfilled not with Jacob’s large family but when non-Jews from many nations accepted the gospel that offered salvation through the Jewish Messiah, Jesus. Later, Paul addresses the status of these Gentile converts as if they were branches grafted on to an olive tree (Rom. 11:17–24). To place Abraham as the father of both the Jews and the Gentiles helped remove the long-standing barrier between them.

 

၄:၁၃-၁၇။ ပညတ်မရှိမီကပင် ဖြစ်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်း။ အာဗြဟံ၏ယုံကြည်ခြင်းဘဝကို အနီးကပ်ကင်ပြထားချိန်တွင်ပင် ရှင်ပေါလုသည် ပညတ်တော်၏ကန့်သတ်ချက်များကို ခေတ်ဇယားအရ ထပ်မံအလေးပေးဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံ၏သားစဉ်မြေးဆက်နှင့်ပတ်သက်သော ကတိတော်ကို ဆီးနဲတောင်တွင် ဆယ်ပညတ်တော်ကိုပေးတော်မမူမီ ရာချီသောနှစ်များစွာကတည်းက ပေးခဲ့တော်မူပြီ။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်သည် ပညတ်တော်ပေးပြီးမှ ကတိတော်ကို ပြုတော်မူခဲ့လျှင် ထိုကတိတော်ပြည့်စုံရန် အခြေအနေမှာ ပညတ်တော်၏တောင်းဆိုချက်များကို လိုက်နာခြင်းသာ ဖြစ်လာလိမ့မည်။ သို့သော် ပညတ်တော်ပေးခြင်းသည် လူ့အပြစ်ကို တိုးပွားစေခဲ့သဖြင့် ထိုကတိတော်သည် ဘယ်တော့မျှ ပြည့်စုံလာမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုကတိတော်သည် ဘုရားသခင်ပေးသော ယုဒလူမျိုးမျှသာရရှိမည့် သီးသန့်လက်ဆောင်တစ်ခု ဖြစ်သွားလိမ့မည်။ ရှင်ပေါလုသည် ပညတ်တော်မပေးမီ အာဗြဟံဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရသည့် အစဉ်အဆက်ကို အလွန်အလေးအနက်ထားခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား၊ ယနေ့ခေတ်တွင် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် အပြစ်သားများကို ပညတ်တော်မပါဘဲ ဖြောင့်မတ်စေတော်မူခြင်း၏ အာဏာပိုင်ဆိုင်သော စံနမူနာကို ထိုအချက်က တည်ထောင်ပေးသည်။

4:13–17. Righteousness Before and Apart from the Law. Even in the midst of the close-up on the life of Abraham from the viewpoint of faith, Paul underlines the limitations of the law from a chronological perspective. God made the promise about Abraham’s descendants hundreds of years before giving the Ten Commandments at Sinai. Had God waited to make the promise until after giving the law, the condition for the promise’s fulfillment would have been compliance with the law’s demands. The promise would never have been realized, because the giving of the law unfortunately increased human transgression. The promise would have been an exclusive gift from God to the Jews. Paul took with utmost seriousness this sequence of Abraham’s justification before the giving of the law, since it establishes an authoritative precedent for God’s current work of justifying sinners through Jesus Christ apart from the law.

 

၄:၁၈-၂၂။ အာဗြဟံ၏မယိမ်းယိုင်သောယုံကြည်ခြင်း။ ထို့နောက် ရှင်ပေါလုသည် အာဗြဟံ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် အဘယ်သို့ခံ့ညားရှည်ကြာကြာရှည်ခံခဲ့သည်ကို ဆက်လက်ဖော်ပြသည်။ အာဗြဟံနှင့် ဇာရာတို့၏အသက်တမ်းကြောင့် သားသမီးရရန် လုံးဝမဖြစ်နိုင်တော့သည့်တိုင် ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအတွက် ရှင်ပေါလုသည် အာဗြဟံ၏ အသက်ရှင်သေနေသည့်ခန္ဓာကိုယ်နှင့် ဇာရာ၏ အသက်ရှင်သေနေသည့်သားဥအိမ်တို့ကို ဘုရားသခင်သည် အသက်ပေးခဲ့သည်ကို၊ ယေရှု၏အသေကောင်ခန္ဓာကို ဘုရားသခင်သည် ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခဲ့သည်နှင့် တိုက်ရိုက်နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြခဲ့သည်။ နှစ်မျိုးလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးတော်သည် သေခြင်းမှ အသက်ကိုဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ အာဗြဟံ၏ခန္ဓာကိုယ်သည် အသေကောင်နှင့်တူနေသော်လည်း ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ကို ယုံကြည်ရာတွင် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်အားဖြင့် ပို၍ခိုင်ခံ့လာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၀)။ အခြေအနေများက ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များကို ငြင်းပယ်နေပုံရသော်လည်း ထိုကတိတော်များကို မယိမ်းယိုင်ဘဲ ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ဘုန်းထင်ရှားတော်မူသည်။

4:18–22. Abraham’s Unwavering Faith. Paul next pursues the enduring nature of the faith of Abraham, who trusted God regardless of the fact that his age and that of Sarah would have made it impossible for them to have a child. For his fellow Christians, Paul drew an explicit comparison between Abraham’s ostensibly dead body and Sarah’s dead womb, from which God gave life, and Jesus’s dead body, raised by God from the dead. In both cases, God’s power brought life from death. Abraham’s faith in God’s promise was strengthened by God even as his body was as good as dead (v. 20; cf. 1:23). God is glorified when we do not waver in our trust in His promises, especially when circumstances seem to deny them.

 

၄:၂၃-၂၅။ အသက်ပေးသောဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်း။ ရှင်ပေါလုသည် အာဗြဟံ၏ဥပမာကို အသုံးပြု၍ ဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်ရရှိခြင်းသည် ဆီးနဲတွင် ပညတ်တော်မပေးမီကပင် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းနည်းလမ်းဖြစ်ခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ထိုဖြောင့်မတ်ခြင်းသည် ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသော ကယ်တင်ရှင်ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူများအတွက် ငါတို့အား သွတ်သွင်းပေးတော်မူသည်။ ခရစ်တော်သည် အသေခံခြင်းအားဖြင့် ငါတို့ကို အပြစ်မှကယ်တင်တော်မူသူ၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ငါတို့၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်း၏ သေချာမှုကို တည်ထောင်ပေးတော်မူသူဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းသည် ယေရှု၏အသေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏အမှန်တရားကို ပို၍ခိုင်မာစွာနှင့် ရပ်တည်နိုင်သည်။ “အာဗြဟံယုံကြည်သဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအရာ၌ သွတ်သွင်းခြင်းကိုခံရ၏” ဟူသော စကားသည် ယနေ့ငါတို့အတွက် အသက်ဝင်နေသေးသော ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ဖြစ်သည်။ ထိုကတိတော်သည် ငါတို့၏ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်းကို ပို၍အာမခံချက်ပေးသည် (အပိုဒ် ၂၅)။ ထိုအာမခံချက်သည် အနာဂတ်တွင် ငါတို့ဘုန်းထင်ရှားခြင်းခံရမည်ကို ဦးတည်စေသည် (၅:၂-၃၊ ၈:၁၇၊ ၂၁၊ ၃၀ ကိုကြည့်)။

4:23–25. Trust in God, Who Brings Life. Paul uses the case of Abraham to demonstrate that righteousness by faith had been God’s way of salvation even before the law was given at Sinai. It is imputed to us who believe in Christ as the resurrected Savior, who through His death delivered us from our sins. He is the One who, by being raised, established the certainty of our justification. Christian faith stands on an even more certain footing: the truth of the death and resurrection of Jesus. The statement that Abraham’s faith was counted as righteousness (v. 3) is for us a divine promise that is still alive and relevant, providing added assurance of our justification (v. 25) that will lead to our future glorification (cf. 5:2, 3; 8:17, 21, 30).

 

အခန်းကြီး - ၅

၅:၁-၂၁ ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရသူများ၏အကျိုးသစ်လွင်လှသောအသီးများ

အခန်း ၅ ကို အလွယ်တကူ နှစ်ပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ ပထမပိုင်း (အပိုဒ် ၁-၁၁) တွင် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်းကို အလွန်ကြီးမားသောကျေးဇူးတော်အဖြစ် ချီးမွမ်းထားသည်။ ဒုတိယပိုင်း (အပိုဒ် ၁၂-၂၁) တွင် အာဒံ၏အပြစ်ကြောင့် ဆုံးရှုံးခဲ့ရသမျှကို ခရစ်တော်သည် ပြန်လည်ရယူပေးရုံသာမက ပို၍ကြွယ်ဝစေခဲ့ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ဤအခန်းသည် ၃:၂၁-၄:၂၅ မှ ၆:၁-၈:၃၉ သို့ တံတားတစ်ခုဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏အသေခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ဘုရားသခင်နှင့်ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း (၅:၁၀-၁၁) သည် ခရစ်တော်၏ရွေးနုတ်တော်မူသောယဇ်အားဖြင့် ဖော်ပြတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ အကျိုးဆက်ဖြစ်သည် (၃:၂၁-၂၆)။ ယုံကြည်သူ၏ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်အပြည့်အဝပြန်လည်ရရှိရေးအတွက် မျှော်လင့်ချက် (၅:၅-၆၊ ၉-၁၀) သည် အာဗြဟံ၏ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်ပြည့်စုံရေးကို မဆုတ်မနစ်မျှော်လင့်ခဲ့သည်ကို သတိတရဖြစ်စေသည် (၄:၁၈)။ ရှေ့သို့ကြည့်လျှင် အပြစ်နှင့်သေခြင်း၏အုပ်စိုးမှုကို ၅:၁၄၊ ၁၇၊ ၂၁ တွင် ဖော်ပြထားပြီး အခန်း ၆ နှင့် ၇ တွင် ပို၍ကြီးမားစွာ ထင်ရှားမည်ဖြစ်သည်။ အခန်း ၅ သည် ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကျေးဇူးတော်၏အုပ်စိုးမှုဖြင့် စတင်ပြီး အဆုံးသတ်ထားသည် (အပိုဒ် ၁-၃၊ ၂၁)။

5:1–21

The Fruits of Justification for All

Chapter 5 is easily divided into two halves, the first celebrating the extravagant generosity of God’s act of reconciliation through Jesus Christ (vv. 1–11) and the second highlighting Christ’s achievement in more than restoring what was lost through Adam’s sin (vv. 12–21). The chapter serves as a bridge between 3:21–4:25 and 6:1–8:39. The reconciliation with God achieved through the death of His Son, Jesus Christ (5:10–11), is a consequence of the righteousness of God revealed in the redemptive sacrifice of Christ (3:21–26). The believer’s hope in God’s promise of full restoration (5:5–6, 9–10) recalls Abraham’s persistent hope that the promise of God would be fulfilled (4:18). Looking ahead, we see that the reign of sin and death introduced in 5:14, 17, and 21, figures large in chapters 6 and 7. Chapter 5 begins and ends with the dominion of grace through our Lord Jesus Christ (vv. 1–3, 21).

 

၅:၁-၁၁။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရသူ၏ဝါကြွားခြင်း။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်း၏ ပထမဆုံးအကျိုးသည် ဘုရားသခင်နှင့်ငြိမ်သက်ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁)။ အနန္တတန်ခ်ရှိတော်မူသောသူနှင့် ဧကန်ပင်ပြန်လည်သင့်မြတ်ပြီးဖြစ်ကြောင်း သိခြင်းသည် အခြားသူများက ငါတို့ကိုမည်သို့ထင်မြင်သည်ဖြစ်စေ ငါတို့ကိုခိုင်ခံ့စေသည်။ ငါတို့သခင်ပြန်ကြွလာခြင်းကိုစောင့်ဆိုင်းနေချိန်တွင် ကျေးဇူးတော်ပတ်ဝန်းကျင်၌ ကြီးထွားနိုင်သည်။ ညှဉ်းဆဲခြင်းကိုပင်ခံရသော်လည်း ထိုမျှော်လင့်ချက်ခိုင်ခံ့မှုကို ပို၍အားပေးသည် (အပိုဒ် ၃-၄)။ ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏သေချာမှုသည် ငါတို့သည် အပြစ်သားများဖြစ်နေစဉ်၊ ဘုရားသခင်၏ရန်သူများဖြစ်နေစဉ် ခရစ်တော်အသေခံတော်မူခြင်းကြောင့် (အပိုဒ် ၈-၁၀) နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ငါတို့အား ပေးသနားတော်မူခြင်းကြောင့် (အပိုဒ် ၅) အခြေခံထားသည်။ ထို့ပြင် အပြစ်နှင့်အပြစ်သားများအပေါ် ဘုရားသခင်၏လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းကို မကြောက်ရတော့ပေ။ အရှက်ကွဲ၍ ကြောက်ရွံ့၍ ဦးညွှတ်နေရမည့်အစား ငါတို့ကိုချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် လက်ခံထားတော်မူသော ဤဘုရားသခင်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ၊ ဝါကြွားစွာပင် ချီးမွမ်းကြရမည်။

5:1–11. A Justified Boasting. The first result of justification is peace with God (v. 1). Knowing for sure that we were reconciled with the Almighty fortifies us against whatever anyone else may think about us. We can flourish in an atmosphere of grace while we await the return of our Lord. Even the experience of persecution strengthens that confident expectation (vv. 3–4). The certainty of God’s love for us is based first on the fact that while we were still sinners, enemies of God, His Son died for us (vv. 8–10) and second on the fact that the Holy Spirit has been given to us (v. 5). Furthermore, we no longer fear the coming judgment of God against sin and sinners. Instead of bowing our heads in shame and fear, we exult—even boast—in this God who has embraced us in His love.

 

၂:၁၇ နှင့် ၂၃ တွင် ဘုရားသခင်နှင့်ပညတ်တော်ကို ဝါကြွားသော်လည်း ပညတ်တော်ကိုဖောက်ဖျက်၍ ဘုရားသခင်ကို အသရေဖျက်သော ယုဒလူကို ရှင်ပေါလုစွပ်စွဲထားသည်။ ၃:၂၇ တွင် အပြစ်သားများကို ဖြောင့်မတ်စေခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏အမှုတစ်ခုတည်းဖြစ်သောကြောင့် ဝါကြွားခြင်းကို ပယ်ရှားထားသည်။ အာဗြဟံပင်လျှင် ဝါကြွားခွင့်မရခဲ့ပေ (၄:၂)။ သို့သော် ထို့နောက်တွင် အလားတူဂရိစကားလုံး kauchaomai (ဝါကြွားသည်) ကို ၅:၂-၃ နှင့် ၁၁ တွင် ထပ်မံသုံးထားသည်။ ဤနေရာတွင် အခြေအနေကွဲပြားသွားပြီ။ ယခုမူ အပြစ်ရှိသူ၏မှားယွင်းသောဝါကြွားခြင်းမဟုတ်တော့ဘဲ ခရစ်ယာန်ု၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ထိုမျှော်လင့်ချက်ပေးသနားတော်မူသောသူကို ဦးတည်ထားသည်။ ဝါကြွားခြင်းဟူသော ဂရိစကားလုံးသည် များသောအားဖြင့် အဆိုးမြင်သဘောသက်ရောက်သော်လည်း ဤနေရာတွင် တားမြစ်ထားသည်ကို ဘုရားသခင်၏ ကြီးမားလှသောကျေးဇူးတော်ကြောင့် ဝမ်းမြောက်ဝါကြွားခြင်းဟူ၍ လိုအပ်သည်ဟု ရှင်ပေါလုက ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆန့်ကျင်ဘက်ပြထားသည်။ ထိုသို့ဝမ်းမြောက်စရာပင်ဖြစ်သည်။ အလားတူပင် သူသည် ခရစ်တော်၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ဝါကြွားမည်ဟု ကြေညာခဲ့ဖူးသည် (ဂလာတိ ၆:၁၄)။

In 2:17 and 23, Paul accuses the Jew who boasts in God and in the law but dishonors Him by breaking the law. In 3:27, boasting is excluded, because the justifying of sinners is solely the work of God. Even Abraham was denied the right to boast (4:2). However, the same Greek word (kauchaomai) for boasting appears in 5:2–3 and 11. But here the context is different. In these instances, the spotlight is no longer on the wrongful boasting by sinful humans but on the Christian’s hope and on the Giver of that hope. Admittedly, the Greek word translated as “boasting” has usually carried a negative flavor. Nonetheless, we must not miss the deliberate contrast Paul makes between what was forbidden and what is now demanded in response to the extravagant kindness of God. That is certainly something to celebrate. Earlier he had declared that he would “boast” in the cross of Christ (Gal. 6:14).

 

ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို အတူခံစားရမည့်မျှော်လင့်ချက်တွင် (၅:၂) နှင့် နောက်ဆုံးတွင် ငါတို့ကို ကိုယ်တော်နှင့်ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူသော ဘုရားသခင်တွင် (အပိုဒ် ၁၁၊ ယေရမိ ၉:၂၄ ကိုကြည့်) အကန့်အသတ်မရှိ ဝါကြွား (သို့မဟုတ် ဝဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ဘုန်းထင်ရှားခြင်း) နိုင်သည်။ သို့သော် ဒုက္ခဆင်းရဲခြင်းတွင် ဝါကြွားရမည်ဆိုသည်မှာ လူ့ဉာဏ်အရ မဖြစ်နိုင်သလို ကိုယ်ချင်းစာတတ်သူပီသခြင်းဟုပင် ထင်ရသည်။ ရှင်ပေါလုရည်ညွှန်းသော ဆင်းရဲဒုက္ခမှာ ဧချမြို့ရှိ ခရစ်တော်ကိုလက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခဲ့သော ယုဒခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူများကို မယုံကြည်သူများက ပြောင်လှောင်ခြင်းမျိုးဖြစ်သည် (၂ ကော်ရိန်သု ၁၀-၁၂ ကိုကြည့်)။ ရိုမ ၅ တွင်မူ ခရစ်တော်အတွက် အသက်ရှင်နေထိုင်သူများ ခံရသော ရန်ငြိုးထားမှုတစ်ခုတည်းဖြစ်သည် (၈:၃၅-၃၉ ကိုကြည့်)။ ခရစ်တော်၏စိတ်နှလုံးဖြင့် ခံယူပါက ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ခံနိုင်ရည်ကို ခိုင်ခံ့စေပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားကို သန့်ရှင်းစေနိုင်သည်။ ရှင်ပေါလုထက် ပို၍နူးညံ့သောခေတ်၊ ပို၍လုံခြုံသောနေရာတွင် နေထိုင်နေရသော ခရစ်ယာန်များသည် အသက်ရှင်သောသခင်က ဘုရားသခင်၏ကတိတော်အတိုင်း ဘုန်းထင်ရှားခြင်းကို အတူခံစားရမည့်မျှော်လင့်ချက်ကို အသက်ဝင်စေရန် ခွင့်ပြုထားသော ဘဝ၏ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးများနှင့် အဟန့်အတားများတွင် ဝမ်းမြောက်နိုင်သည် (၅:၂၊ ၁၂:၁၄-၂၁ ကိုကြည့်)။

One can boast (or “exult” or “glory,” as the word kauchaomai is sometimes translated) without reservation in the Christian hope of sharing the glory of God (Rom. 5:2) and ultimately in God, who has reconciled us to Himself (v. 11; cf. Jer. 9:24). But the idea that we would boast in suffering and tribulation (Rom. 5:2) seems beyond human reach, if not masochistic. The tribulation Paul had in mind included the unbelievers’ mocking of the believers’ faith in a crucified Jewish Messiah (cf. 2 Cor. 10–12). Here, in Romans 5, it is the experience of a common hostility shared by those who lived for Christ’s sake (cf. 8:35–39). Tribulation can toughen the resolve to endure and strengthen one’s character if taken in the spirit of Christ. Christians who live in a kinder age or a safer place than Paul’s may glory in the burdens and setbacks of life if these are understood as being permitted by their Lord in order to keep alive their hope to share the promised glory of God (5:2; cf. 12:14–21).

 

ရိုမ ၅:၅ တွင် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ လှပသောပုံဥပမာတစ်ခုရှိသည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် “နှလုံး” ဆိုသည်မှာ လူ၏ဗဟိုချက်ဖြစ်ပြီး အလိုဆန္ဒပါဝင်သည်။ အဖိုးတန်အရည်ကို ဗလာအိုးထဲသို့ လောင်းထည့်ပုံမျှသာမက လူ့နှလုံးကို ပြောင်းလဲပေးသော ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်၏အမှုကို မိတ်ဆက်ပေးထားသည် (၈:၁-၂၇ ကိုကြည့်)။

Romans 5:5 presents a beautiful image of God’s love. The biblical “heart” is the center of the person, including the will. Beyond the mental picture of a precious liquid being poured into an empty container, the metaphor serves as an introduction to the work of the Spirit of God in transforming the human heart (cf. 8:1–27).

 

သမ္မာကျမ်းစာထဲတွင် အထင်ရှားဆုံးကြေညာချက်နှစ်ခုမှာ ခရစ်တော်သည် မတရားသောသူများအတွက် အသေခံတော်မူသည် (၅:၆)၊ “ငါတို့သည် အပြစ်သားများဖြစ်နေစဉ်” အသေခံတော်မူသည် (အပိုဒ် ၈) နှင့် ဘုရားသခင်သည် မတရားသောသူများကို ဖြောင့်မတ်စေတော်မူသည် (၄:၅) ဟူ၍ဖြစ်သည်။ ရှင်ပေါလုသည် သာမန် “မတရားသောသူ” မှ ကိုယ်တိုင်နှင့်စာဖတ်သူများပါဝင်သော “ငါတို့”၊ “သူတို့” ဟူ၍ ပြောင်းလဲသုံးစွဲခဲ့သည် (၅:၈)။ ကိုယ်တိုင်ကို မတရားသောသူများထဲတွင် ပါဝင်ကြောင်း သိသူများအတွက် ခရစ်ယာန်သတင်းစကားသည် ဘယ်တော့မှ ခေတ်မဟောင်ရောက်နိုင်ပေ။ ထိုသတင်းစကားသည် ငါတို့၏လိုအပ်ချက်ကို ဖော်ပြပြီး ကယ်တင်ခြင်းကို အာမခံပေးသည်။ အပိုဒ် ၇ တွင် ဖြောင့်မတ်သူမှ ကောင်းသောသူသို့ ကိုယ်ကျင့်တရားတိုးတက်မှုမရှိဟု ထင်ရသော်လည်း၊ ထိုခေတ်က အကျင့်ကောင်းသောသူ (သို့မဟုတ် ကျေးဇူးရှင်၊ အကျိုးပြုသူ) ကို အသက်ပေး၍ ကာကွယ်ရန် ကတိပြုထားသူကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

Two of the most striking declarations in Scripture are that Christ died for the ungodly (5:6) “while we were still sinners” (v. 8) and that God justifies the ungodly (4:5). Paul moves from a generic “the ungodly” to include himself alongside his readers (by using the terms “us” and “we” in 5:8). The Christian message will never fall out of fashion with those who know themselves to be among the “ungodly.” It manifests our needs and assures us of our rescue. The lack of apparent moral advance from a righteous person to a good person in v. 7 can be better understood if by “good” Paul is referring to a benefactor or patron whom one had promised to protect with one’s life, as was the practice at that time.

 

ဘုရားသခင်သည် ငါတို့သည် အပြစ်သားများဖြစ်နေစဉ် သားတော်အသေခံခြင်းအားဖြင့် ကိုယ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို သက်သေပြတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဒေါသထွက်နေသော ဘုရားသခင်ကို သားတော်၏တောင်းပန်မှုဖြင့်သာ အပြစ်သားများကို ခွင့်လွှတ်ရန် ဆွဲဆောင်ရသည်ဟု ယူဆသူများသည် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းကို အလွယ်တကူ သတိပြုမိရန်ခက်သည်။ ငါတို့သည် အပြစ်သားများဖြစ်နေစဉ် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ကိုယ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထင်ရှားစေတော်မူခဲ့သည်။ သားတော်ကို ယဇ်ပူဇော်တော်မူခြင်းပြီးလျှင် ကျန်ရှိသမျှအားလုံး ငါတို့အတွက် သေချာပြီးဖြစ်သည် (၈:၃၂)။ “ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်အားဖြင့်” ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်း (၅:၁) နှင့် သားတော်၏အသေခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့်ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း (အပိုဒ် ၁၀) တို့သည် တူညီသောဒင်္ဂါးနှစ်ဖက်ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်းသည် ယေရှု၏အသေခြင်းနှင့်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အပြစ်သားများနှင့် အတုအယောင်မရှိ၊ ကြောက်ရွံ့ခြင်းမရှိ၊ အနာဂတ်ဘုန်းထင်ရှားခြင်းကို အပြည့်အဝယုံကြည်စိတ်ချစွဲ ကျေးဇူးတော်အတွင်း ရပ်တည်နိုင်စေသော စစ်မှန်သောဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်တည်ဆောက်ပေးတော်မူသည်။

God demonstrated His love for us in the death of His Son (v. 8). The emphasis on God’s love is easy to overlook, especially if one holds the view of an angry God who is reluctant to save sinners and who has to be persuaded through the pleading of the Son to forgive them. His love for us was manifested on the cross while we were sinners. Given God’s sacrificial offering of His Son, everything else is assured for us (8:39). The assurance of being justified or set right with God “through our Lord Jesus Christ” (5:1) is matched by the announcement in v. 10 of being reconciled to God through the death of His Son. Paul acknowledges the unfinished character of the realm of grace but points to the certain result of the reconciliation: we will be saved through His life (v. 10). This concept points to the ongoing ministry of mediation of Christ on behalf of His own, ensuring that nothing will ever be able to separate us from His love and the full realization of our salvation (8:31–39). In the end, justification and reconciliation are two sides of the same coin, for justification describes the action of God through the death and resurrection of Jesus Christ that enables Him to restore authentic relationships with sinners who stand in His grace without pretense or fear and with full confidence of their future glory in His presence.

 

၅:၁၂-၂၁။ ကျေးဇူးတော်၏အောင်မြင်သောအုပ်စိုးမှု။ ဤအပိုင်းသည် တစ်ဖက်တွင် “ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်” ကို ချီးမွမ်းသောသီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ရှင်ပေါလုသည် လူတစ်ယောက်ဖြစ်သော အာဒံ၏ လူသားအားလုံးအပေါ်သက်ရောက်မှုကို တစ်ယောက်တည်းသော ယေရှုခရစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၁၂-၁၉)။ တစ်ယောက်စီသည် တစ်ကုဟာ တစ်ကြိမ်တည်းသောအမှုဖြင့် လူသားသမိုင်းကို ပြောင်းလဲပစ်ခဲ့သည်။ တစ်ယောက်၏မနာခံမှုကြောင့် လူသားအားလုံး မနာခံမှုနှင့်သေခြင်းသို့ ရောက်ခဲ့သည်။ သို့သော် နောက်တစ်ယောက်၏နာခံမှုကြောင့် အားလုံးအတွက် အပြစ်လွှတ်ခြင်းကို ပေးအပ်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏အောင်မြင်မှုသည် အာဒံ၏အလွန်ကြီးမားသောရှုံးနိမ့်မှုကို အလွန်ကျော်လွန်သည်။ ကိုယ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့်ပြတ်ဆဲနေသောဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ပေးခဲ့သည်။ အပြစ်စီရင်ခြင်းအစား ခရစ်တော်၏တစ်ကြိမ်တည်းသော ဖြောင့်မတ်သောအမှုသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆-၁၈)။ လူသားမျိုးနွယ်သည် ကယ်တင်ခြင်းခံရပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားအပြည့်အဝရှိရေးဆီသို့ လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။

5:12–21. Grace’s Triumphant Reign. At one level, this section is an extended paean to “Jesus Christ our Lord” (v. 21). Paul compares and contrasts the universal impact of “one man,” Adam, with the One Man, Jesus Christ (vv. 12–19). With a single act, each changed the course of human history. One’s disobedience led to universal disobedience and death. But the other’s obedience led to the offer of acquittal for all. Christ’s achievement soars above Adam’s disastrous defeat. Through Him the ruptured relationship with God has been restored. Instead of condemnation, Christ’s one righteous act brought justification (vv. 16–18). Humanity has been salvaged with a path toward moral wholeness.

 

ဤကျမ်းချက်များသည် အပြစ်နှင့်သေခြင်းကို အာဒံ၏အပြစ်ကတည်းက လူသားကို အုပ်စိုးနေသော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင်များအဖြစ် မိတ်ဆက်ထားသည် (အပိုဒ် ၁၄၊ ၁၇၊ ၂၁)။ သို့သော် ယေရှု၏အသေခြင်းအားဖြင့် ထိုအာဏာများသည် ကျိုးပဲ့သွားပြီးဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ ကျေးဇူးတော်၏အုပ်စိုးမှုကို ခရစ်တော်က ယူဆောင်လာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅၊ ၁၇၊ ၂၀-၂၁)။ နှစ်ဖွဲ့၏အာဏာများ ယှဉ်ပြိုင်နေဆဲဖြစ်သော်လည်း ငါတို့သည် ပညတ်တော်အောက်၌မဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတော်အောက်၌ရှိသောကြောင့် အပြစ်သည် ငါတို့ကို အုပ်စိုးမည်မဟုတ်ဟု ရှင်ပေါလုက အခိုင်အမာဆိုသည် (၆:၁၄)။

These verses also introduce sin and death as if they were sovereign powers ruling over humanity since the sin of Adam (vv. 14, 17, 21). But they make their appearance here as powers already broken by the death of Jesus Christ, who ushered in the reign of grace (vv. 15, 17, 20–21). The contest between the two rival powers continues, but Paul asserts that sin will not rule us because we are not under law but under grace (6:14).

 

ဤအပိုင်းတစ်ခုလုံး (၅:၁၂-၂၁) သည် ကိုင်းယားစတစ်ပုံစံ (chiasm) ဖြစ်ပြီး အာဒံနှင့်ခရစ်တော်၏အမှုများ၏အကျိုးသက်ရောက်မှုကို နှိုင်းယှဉ်ပြရာတွင် အထူးပုံစံများစွာ ထည့်သွင်းထားသည်။ ကိုင်းယားစဗဟိုချက်မှာ အပိုဒ် ၁၇ ဖြစ်သည်။ “အလွန်ပို၍” ဟူသော စကားကို အပိုဒ် ၉၊ ၁၀၊ ၁၅၊ ၁၇ တွင် ထပ်ကာထပ်ကာ သုံးထားခြင်းဖြင့် အခန်း၏နှစ်ပိုင်းကို ချိတ်ဆက်ထားသည်။ ခရစ်တော်၏အောင်မြင်မှုသည် အာဒံံ၏ပျက်စီးမှုကို အလွန်ကျော်လွန်ကြောင်း ရှင်ပေါလုဖော်ပြထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ လျှံပယ်လှသော ကျေးဇူးတော်နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းလက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိသူများသည် တစ်ယောက်တည်းသော ယေရှုခရစ်အားဖြင့် အသက်ရှင်ရာတွင် အုပ်စိုးကြလိမ့်မည် (အပိုဒ် ၁၇)။

The whole section (5:12–21) is constructed as a chiasm and displays an intricate weaving of several rhetorical devices that compare and contrast the effects of Adam’s and Christ’s acts. The centerpiece of the chiasm is v. 17. The dramatic repetition of “much more” in vv. 9, 10, 15, and 17 ties the two halves of the chapter together. Paul presents the achievement of Christ in its eclipse of the devastation that entered with Adam. In the end, those who have welcomed the overflowing grace of God and His gift of righteousness through the One Man, Jesus Christ, will reign (v. 17).

 

အာဒံ၏အပြစ်သည် သူ၏သားမြေးများကို မည်သို့ကူးစက်ခဲ့သည်ကို ရှင်ပေါလုမရှင်းပြထားပေ။ သို့သော် မိဘအားလုံးသိကြသည့်အတိုင်း ကလေးငယ်များ၏ ကိုယ်ကျိုးရှာတတ်သောသဘောနှင့် တမင်ပုန်ကန်တတ်သောသဘောသည် လူတိုင်းအပြစ်နှင့်တကွ ကိုယ်ကျိုးဆီသို့ သဘာဝအလျောက်စွဲလမ်းတတ်သော အားနည်သောသဘောကို သတိပေးနေသည်။ ထိုသဘောကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမရှိဘဲ လူသားများကိုယ်တိုင် မအောင်မြင်နိုင်ပေ (၇:၉-၂၄၊ ၈:၁-၅ ကိုကြည့်)။ “မူလအပြစ်” (original sin) ကို မည်သို့သတ်မှတ်ရမည်နှင့်ပတ်သက်၍ ဆွေးနွေးမှုများစွာရှိခဲ့သည်။ ကတ်သလစ်အမြင်အရ မွေးကင်းစကလေးငယ်သည် အာဒံ၏မူလအပြစ်ညစ်ညမ်းမှုကို ကလေးခရစ်ယံမခံယူပါက အပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ဟု ယူဆသော်လည်း ထိုအမြင်သည် သမ္မာကျမ်းစာအခြေမရှိပေ။ သမ္မာကျမ်းစာပါအတိုင်း ခရစ်ယံခံယူခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို ကိုယ်တိုင်ယုံကြည်ခြင်းဖြင့ လိုအပ်သည်။ ထို့ကြောင့် ကလေးများသည် ဘိုးဘေးများ၏အပြစ်အတွက် တာဝန်မပေးရ။ ရိုမအခန်း ၅ တွင် ရှင်ပေါလုဖော်ပြထားသည်မှာ အာဒံ၏ပုန်ကန်မှုကြောင့် လူသားမျိုးနွယ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသော အပြစ်လုပ်လွယ်သောင်လွယ်သော အားနည်သောသဘောတရားဖြစ်သည်။ ထိုသဘောကို လူသားများကိုယ်တိုင် မအောင်မြင်နိုင်ပေ။

Paul does not explain just how the sin of Adam infected his descendants. As all parents know, the self-centered and even willful nature of small children is a reminder of the subsequent struggle each human faces against an inclination toward sin and selfishness. In 7:9–24, Paul describes in vivid detail the power of the sinful nature that can be mastered only through the intervention of the Holy Spirit (8:1–5). There has been much discussion regarding the question of how to define “original sin.” The Catholic understanding—which holds that a newborn is already sentenced for eternal punishment unless the taint of the original sin of Adam is cleansed by infant baptism—is to be rejected as lacking biblical basis. The biblical understanding of baptism requires personal faith in the saving work of Christ. As a result, children are not responsible for the sins of their ancestors. What Paul describes here in Romans is not the guilt of Adam’s sin but a weakened human nature with a propensity to sin, which was introduced to humanity through Adam’s rebellion and which humans, by themselves, cannot resist.

 

အပိုဒ် ၁၅-၁၉ တွင် “များစွာသော” ဟူသောစကားကို တခါတရံ “အားလုံး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး တခါတရံ စစ်မှန်သော “များစွာသော” ဟု သုံးထားသည်။ အပိုဒ် ၁၈ခ ကို အခြေခံ၍ ရှင်ပေါလုသည် လူတိုင်းနောက်ဆုံးကယ်တင်ခြင်းခံရမည်ဟု သွန်သင်သည်ဟု အချို့ယူဆကြသည်။ ထိုအမြင်အရ ခေါင်းမာသောအပြစ်သားများသည် ဤဘဝတွင်မဟုတ်လျှင် သမ္မာကျမ်းစာတွင် အခြားနေရာတွင် မဖော်ပြထားသော အနာဂတ်ဘဝတစ်ခုတွင် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကြောင့် နောင်တရလာမည်ဟု ယူဆသည်။ သို့သော် ထောင်စုနှစ်အဆုံးတွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်လာသော ဆိုးညစ်သူများသည် နောင်တမရှိဘဲ ယေရုရှလင်မြို့သစ်ကို ဖျက်ဆီးရန် ပြေးလာကြမည်ဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၂၀:၇-၁၀)။ လူတိုင်းကယ်တင်ခြင်းခံရမည်ဆိုသော အယူဝါဒ (universalism) သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော်လည်း ရှင်ပေါလု၏ကိုယ်တိုင်ထုတ်ပြန်ချက်များနှင့် မကိုက်ညီပေ။ ဆိုးယုတ်မှုကျူးလွန်သူများသည် အသက်မရှင်ရာဘုံဝင်ခွင့်မရှိ (ရိုမ ၂:၅-၁၂၊ ဂလာတိ ၅:၁၉-၂၁)။ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်နှင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းလက်ဆောင်ကို လက်ခံရရှိသူမျသာ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် အသက်ရှင်ရာတွင် အုပ်စိုးကြလိမ့်မည် (၅:၁၇)။ ဒုတိယအခွင့်အရေးဟူ၍ မရှိပေ။ ရှင်ပေါလု၏အဓိကအချက်မှာ ကယ်တင်ခြင်းတန်ဖိုးကို ပေးပြီးဖြစ်သောကြောင့် ထာဝရအသက်ကပေးခြင်းကို လူတိုင်းအား စိတ်ရင်းမှန်ဖြင့် ကမ်းလှမ်းထားသော်လည်း အားလုံးက လက်ခံကြသည်မဟုတ်ပေ။

Paul uses “many” in 5:15–19 in some cases to mean “all,” in the sense of every human being, and sometimes in the actual sense of “many.” On the basis of the statement in v. 18b, some have concluded that Paul taught that everyone would eventually be saved. The statement in the original language can be translated as “there resulted justification of life to all people.” In this view, Paul expected the hard-hearted and impenitent sinner to eventually repent through the overwhelming grace of God, if not in this life, then in some future one not mentioned elsewhere in Scripture. But the wicked who will be raised at the end of the Millennium will show no sign of repentance. Instead, they will rush to destroy the new Jerusalem (Rev. 20:7–10). The doctrine of universalism may be attractive to some, but the thin threads on which the doctrine hangs cannot bear the weight of Paul’s own statements. Those who practice evil will not inherit eternal life (Rom. 2:5–12; cf. Gal. 5:19–21). It is only the recipients of God’s abundant grace and gift of righteousness who will reign in life through Jesus Christ (Rom. 5:17). There is no mention of a second chance. Paul’s point here is that the price has been paid. So the offer of eternal life is earnestly extended to all but, tragically, not accepted by all.

 

အပိုဒ် ၁၃ နှင့် ၂၀-၂၁ တွင် ပညတ်တော်သည် အပြစ်နှင့်သေခြင်းတို့နှင့် ပူးပေါင်းကာ ပျက်စီးစေသော အဖွဲ့သုံးဖွဲ့အဖြစ် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပညတ်တော်မရှိလျှင် အပြစ်ကို မှတ်တမ်းတင်ခြင်း (ellogeō) မရှိဟူသော စကား (အပိုဒ် ၁၃၊ ၄:၁၅ ကိုကြည့်) သည် အဓိပ္ပာယ်ပြသူများကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သည်။ ရှင်ပေါလုသည် ဆီးနဲမတိုင်မီ လူသားများ အပြစ်မရှိဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်။ အကြောင်းမူကား “အားလုံးအပြစ်ပြုကြသည်” ဟုဆိုပြီး သေခြင်းသည် အားလုံးသို့ ကူးစက်ခဲ့သည် (၅:၁၂)။ ellogeō စကားလုံးကို ထိုခေတ်တွင် ငွေကြေးဆိုင်ရာအကြွေးမှတ်တမ်းတင်ရာတွင် သုံးသည် (ဖိလေမုန် ၁၈ ကိုကြည့်)။ ရှင်ပေါလုရည်ညွှန်းသည်မှာ ကောင်းကင်စာအုပ်များတွင် ဘုရားသခင်၏မှတ်တမ်းတင်ခြင်းဖြစ်သည် (ဗျာဒိတ် ၂၀:၁၂)။ ဆီးနဲမတိုင်မီ အပြစ်သည် သေခြင်းအားဖြင့် အုပ်စိုးခဲ့သော်လည်း ပညတ်တော်ပေးပြီးနောက် အပြစ်၏တန်ခိုးကို ပို၍တိုးပွားစေခဲ့သည်။ ပညတ်တော်သည် အပြစ်ကို ထင်ရှားစေပြီး အပြစ်၏အုပ်စိုးမှုကို ပို၍သိရှိစေသည်။ ပညတ်တော်၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကိုယ်ကျင့်တရားလမ်းညွှန်ပေးရန်ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၉:၇)။ သို့သော် အပြစ်သားများကို လှုံ့ဆော်ပေးပြီး အပြစ်၏ချုပ်နှောင်မှုကို ပို၍ခိုင်မာစေသော ပညတ်တော်၏ နောက်ဆက်တွဲအကျိုးဆက်ကိုင်ရိုင်ရာကို ရိုမ ၇:၅-၁၀ တွင် ပို၍အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။

In vv. 13 and 20–21, the law emerges as a partner with sin and death in a devastating trio. The assertion that sin is not ellogeitai (from ellogeō; “imputed,” “charged,” “counted”) when there is no law (v. 13; cf. 4:15) has puzzled interpreters. Paul could not have meant that humanity was sinless before the giving of the law, because “all sinned” and death spread to all people (5:12). The word ellogeō here was used in the commercial world for the recording of a financial obligation (cf. Philem. 18). Paul appears to have been referring to a divine recording in the books of heaven (cf. Rev. 20:12). Though sin through death reigned before Sinai, the giving of the law with its specific commands against wrongdoing actually intensified the power of sin. The law also reveals sin, so that there would be an increased recognition of its dominion. The purpose of the law is to provide moral guidance (Ps. 19:7). The ironic effect of the law to incite sinners and deepen the hold of sin will be portrayed more fully in Romans 7:5–10.

 

အခန်းကြီး - ၆

၆:၁–၇:၆ အပြစ်အောက်တွင် မရှိတော့သည့်အတွက် အပြစ်ထဲတွင်လည်း မရှိတော့ပေ

ယုံကြည်သူ၏ အပြစ်နှင့် အပြစ်ပြုခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ သဘောထားနှင့် ကျင့်ကြံပုံသည် မည်သို့ဖြစ်သင့်သနည်း။ အာဒံနှင့် ခရစ်တော်ကို နှိုင်းယ ၅:၁၂–၁၉ တွင် အပြစ်၏အုစံခြင်းကို ကျေးဇူးတော်၏အုစံခြင်းဖြင့် ဖြုတ်ချပြီးဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ထားသည် (၅:၂၀–၂၁)။ ပေါလုသည် အပြစ်နှင့် အလျှော့အတင်းလုပ်ခြင်း သို့မဟုတ် လက်အောက်ခံခြင်း ရှိသင့်သည်ဟု လုံးဝငြင်းပယ်သည် (၆:၁–၂၊ ၁၅)။ သူသည် ယုံကြည်သူ၏ ခရစ်တော်အတွင်း ဗတ္တိဇံမှ စတင်၍ (အနှစ် ၃–၁၃)၊ လူအလိုအလျောက် ကျွန်ခံခြင်းဓလေ့ကို ရည်ညွှန်း၍ (အနှစ် ၁၆–၂၂)၊ နောက်ဆုံးတွင် အိမ်ထောင်ရေးဥပမာဖြင့် (၇:၁–၆) သူ၏အကြောင်းပြချက်များကို ခိုင်ခံ့စေသည်။ အပိုင်းတစ်ခုစီသည် နောက်အပိုင်းကို ပြင်ဆင်ပေးထားသည်။ ပေါလုသည် ဤသုံးပိုင်းကို တင်းကျပ်စွာ ချိတ်ဆက်ထားသည်။

6:1–7:6

If No Longer “under Sin,” Then No Longer “in Sin”

What shall be the attitude and practice of the believer toward sin and sinning? The comparison between Adam and Christ in 5:12–19 concludes that the reign of sin has been overthrown by the reign of grace (5:20–21). Paul emphatically denies that there should be any compromise with or submission to sin (6:1–2, 15). He buttresses his arguments first from the believer’s baptism in Christ (vv. 3–13), then from the not-unheard-of practice of voluntary enslavement (vv. 16–22), and finally with an illustration about marriage (7:1–6). Each section prepares for the next. Paul tightly connects the three sections.

 

၆:၁–၁၄။ အပြစ်အား သေသည်ဖြစ်၍ ခရစ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရှင်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏ရန်သူများက သူ့ကို စွပ်စွဲခဲ့သော အပြစ်ကို ဆက်လက်ပြုလျှင် ကောင်းမှုပိုများလာမည်ဟု သွန်သင်သည်ဟူသော စွဲချက်ကို ထပ်မံပယ်ရှားသည် (၃:၈)။ ဆက်လက်၍ အပြစ်ပြုနေခြင်းသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကျေးဇူးတော်များပြားလာသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ဘုန်းတော်ကို တိုးပွားစေသည်ဟု အကြံပြုခြင်းပင် (၆:၁) သည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို လွန်စွာနားလည်မှားခြင်းဖြစ်သည်။ ကြီးမားသော ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို ကြေညာခြင်းသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရသူ၏ဘဝတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို တောင်းဆိုခြင်းကို ဘယ်တော့မျှ တိတ်ဆိတ်စေမည်မဟုတ်ပေ။

6:1–14. Dead to Sin, Alive with Christ. Paul returns to refute an earlier charge hurled against him by opponents who claimed he taught that people should do evil in order to increase the good (3:8). To even suggest that continued sinning enhances the glory of God through the increase of His forgiving grace (6:1) misses the intended outcome of God’s grace. The announcement of a generous forgiveness will never silence the call for righteousness in the life of the one forgiven.

 

ဤအပိုင်းတွင် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေသော အဓိကအမှန်တရားနှစ်ချက် ထွက်ပေါ်လာသည်။ ပထမအချက်မှာ ခရစ်တော်၏သေခြင်းကို အပြစ်အား တစ်ကြိမ်တစ်ခါသေသည်ဟု နားလည်နိုင်သည် (အနှစ် ၁၀)။ ခရစ်တော်၏သေခြင်းကို လူသားအားလုံး၏အပြစ်အတွက် ကတိခံခြင်းဟု နားလည်နိုင်သော်လည်း၊ ထိုသေခြင်းသည် ယုံကြည်သူ၏ အပြစ်အား သေခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ အပြစ်သည် လူအားလုံးကို သေခြင်းသို့ ယူဆောင်သည်ဟု ပြသပြီးနောက် (၅:၁၂–၂၁)၊ ပေါလုသည် သေခြင်းဆိုသော စကားလုံးကို ပြောင်းပြန်လှန်သုံးသည်။ ဤနေရာတွင် ကိုယ်ခန္ဓာသေခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခရစ်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းအားဖြင့် အပြစ်အား သေခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၆:၂–၃)။ ယုံကြည်သူ၏ အဟောင်းကိုယ်ဟောင်းကို အပြစ်အား သေပြီးဖြစ်သည်ဟု မှတ်ယူရမည်။ အကြောင်းမှာ အပြစ်အား သေပြီးသူသည် အပြစ်၏အုစံအောက်တွင် ဆက်လက်နေထိုင်၍ မရနိုင်ပေ (၆:၂)။ “အဟောင်းကိုယ်” ဆိုသည်မှာ ယခင်ဘဝပုံစံကို ဆိုလိုပြီး၊ ထိုအချိန်က ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ဆန္ဒများ၏ အာဏာအောက်တွင် လက်အောက်ခံဖြစ်နေသည် (အနှစ် ၆၊ ဧဖက် ၄:၂၂၊ ကောလောသဲ ၃:၉ နှိုင်းယှဉ်)။ ယေရှုနှင့် ပုဂ္ဂိုလ်ဆက်ဆံရေးအကြောင်း ပြောဆိုခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အဟောင်းကိုယ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ အပြစ်ရှိသော ကိုယ်ကို ခရစ်တော်နှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခြင်းမှ မစတင်ပါက မျက်နှာပြင်သာ ဖြစ်နေနိုင်သည်၊ ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းပင် ဖြစ်နိုင်သည်။

Two closely related key truths emerge in this section. First, the death of Christ can be understood as His death to sin once and for all (v. 10). While Christ’s death can be understood as the atonement for the sins of all humanity, His death points to the believer’s death to sin. Having shown that sin brings death to all, for all have sinned (5:12–21), Paul turns the language of death on its head. Here he speaks not of our physical death but about death to sin through a union with the crucified Christ (6:2–3). The believer’s old self is to be considered as dead, because having died to sin he or she simply cannot live under its rule. The reference to the “old” person describes the former way of life when the self was subservient to the power of sinful desires (v. 6; cf. Eph. 4:22; Col. 3:9). Talk of a personal relationship with Jesus can be superficial and even self-serving unless it begins with the crucifixion of our old person, that is, our sinful self, with Christ.

 

ကျွန်ုပ်တို့သည် အပြစ်အား ဘယ်အချိန်တွင် သေခဲ့သနည်း။ ရ <ရုံးရိုးအဖြေမှာ ကျွန်ုပ်တို့ ကယ်တင်ခြင်းခံရချိန်နှင့် ဗတ္တိဇံခံချိန်တွင်ဖြစ်သည် (ရိုမ် ၆:၃)။ ပေါလုသည် ထိုနှစ်ခုကို တစ်ခုတည်းအဖြစ် ရှုမြင်သည်။ ဗတ္တိဇံအားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းခံရသည် (အနှစ် ၄)။ ကောရိန်သုတေသနသို့ ယခင်စာတွင် ပေါလုရေးသားခဲ့သည်မှာ တစ်ပါးသောသူ အားလုံးအတွက် သေခဲ့သည်ဆိုလျှင် အားလုံးသေခဲ့ပြီဟု ဆိုသည် (၂ကော ၅:၁၄)။ ဤတွင် ကွဲလွဲမှုမရှိပေ။ ဗတ္တိဇံသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ယေရှု၏သေခြင်းကို လက်ခံကြောင်း အချက်ပြပြီး၊ ထိုကတိခံသေခြင်းကို ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အကျိုးသက်ရောက်စေသည်။ ရိုမ် ၆:၄–၈ တွင် ခရစ်တော်နှင့် နက်ရှိုင်းသောဆက်ဆံရေးကို ညွှန်ပြသော စကားလုံးများ စုစည်းတည်ရှိသည်။

When did we die to sin? The simple answer is at our conversion and baptism (Rom. 6:3), which Paul viewed as a single event. Through our baptism we were buried with Him (v. 4). In an earlier letter to the church at Corinth, Paul wrote that all died, if One died for all (2 Cor. 5:14). There is no contradiction here. Baptism signals our embrace of Jesus’s death on our behalf, making His atoning sacrifice effective for our salvation. There is a clustering of words in Romans 6:4–8 that point to a profound relationship with Christ.

 

ဤအပိုင်းတွင် ဒုတိယအဓိကအယူအဆမှာ ခရစ်တော်၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် သေခြင်း၏အာဏာကို အပြီးတိုင် ဖြိုခွင်းခဲ့ပြီး (အနှစ် ၉) အသက်သစ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ယုံကြည်သူများကို အသက်သစ်တွင် လျှောက်လှမ်းရန် (စာသားအတိုင်း “လျှောက်လှမ်းရန်”) ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသည် (အနှစ် ၄)။ ခရစ်တော်သည် ယခုဘုရားသခင်အား အသက်ရှင်တော်မူသည်ဖြစ်၍ (အနှစ် ၁၀)၊ ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်ယေရှုအတွင်း ဘုရားသခင်အား အသက်ရှင်သူများဟု မှတ်ယူကြရမည် (အနှစ် ၁၁)၊ သေစေတတ်သော အပြစ်၏အုစံအောက်တွင် မရှိတော့ပေ။ ယခင်က မတရားမှု၏လက်နက်အဖြစ် အပ်နှံခဲ့သော ကိုယ်ခန္ဓာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အစိတ်အပိုင်းများကို ယခုတွင် ဘုရားသခင်၏ဝန်ဆောင်မှုတွင် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏လက်နက် သို့မဟုတ် တန်ဆာပလာအဖြစ် အပ်နှံရမည် (အနှစ် ၁၃)။ ခရစ်တော်၏သေခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအတွင်း ဗတ္တိဇံခံခြင်းသည် ယုံကြည်သူများကို ဤခေတ်ကာလတွင် သေခြင်းတရားမှ လွတ်မြောက်စေခြင်းမဟုတ်ပေ။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း၏အောင်မြင်မှုအားဖြင့် သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို အာမခံချက်ရရှိသည် (အနှစ် ၅၊ ၂၂–၂၃၊ ၁သက် ၄:၁၃–၁၈ နှိုင်းယှဉ်)။ အပြစ်ဆိုးများနှင့် တိုက်ခိုက်ရန် ဆက်လက်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်ကို ဝန်ခံရမည်။ သို့မဟုတ်ပါက ဤခန္ဓာကိုယ်များတွင် အပြစ်အုပ်စိုးခွင့်မပေးရန် တိုက်တွန်းချက် (ရိုမ် ၆:၁၂) သည် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။

The second key concept in this section is that Christ’s resurrection has decisively broken the power of death over Him (v. 9) and has resulted in a new life. Believers are called to live (lit. “walk” in) a new life (v. 4). As Christ now “lives to God” (v. 10), so believers are to consider themselves “alive to God in Christ Jesus” (v. 11), no longer under the reign of death-dealing sin. Their physical and mental aspects, formerly dedicated as weapons of wickedness, must now be dedicated as instruments or weapons of righteousness in the service of God (v. 13). Baptism into the death and resurrection of Christ has not freed believers from the reality of death in this present age. Nonetheless, their freedom from the reality of death is assured through the victory of Christ’s resurrection (vv. 5, 22–23; cf. 1 Thess. 4:13–18). Admittedly, the struggle against the temptations of our sinful past will continue until our mortal bodies are transformed at the coming of the Lord. Otherwise, the appeal not to allow sin to reign in these bodies (Rom. 6:12) would be pointless.

 

အနှစ် ၁၄ တွင် ပေါလုသည် အနှစ် ၁၂–၁၃ ၏ အမိန့်ပုဒ်များမှ အနာဂတ်ကာလပုဒ်သို့ ပြောင်းလဲသည်။ အပြစ်သည် အုပ်စိုးသူအဖြစ် လွှမ်းမိုးမည်မဟုတ် (အနှစ် ၁၄)။ ပေါလုသည် လူ့အားထုတ်မှုသက်သက်ထက် ပိုမိုလိုအပ်ကြောင်း ဆိုလိုသည်။ အကြောင်းမှာ ယုံကြည်သူများသည် ပညတ်အောက်တွင်မဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတော်အောက်တွင် ရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ လူ့အားထုတ်မှု၏ အားနည်းချက်ကို ရှင်းပြပြီးနောက် (၇:၁၄–၂၅)၊ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်၏ ခွန်အားပေးခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး ခန္ဓာကိုယ်၏ အပြစ်ဆိုးများကို သတ်ပစ်နိုင်စေသည် (၈:၁–၁၇၊ အထူးသဖြင့် အနှစ် ၁၃)။ ထို့ကြောင့် အပြစ်မအုပ်စိုးရန် ကတိသည် ပြည့်စုံလာသည် (၆:၁၄)။

In v. 14, Paul switches from the verbal imperatives of vv. 12–13 to the future tense of the verb “to rule”: sin will not dominate as master (v. 14). Paul is implying that more than human effort is required, since believers are not under law but under grace. After exposing at length the impotence of mere human effort (7:14–25), Paul points to the empowering presence of the Spirit of God as enabling believers to kill the sinful practices of the body (8:1–17, especially v. 13). Thus, the promise that sin will not rule is fulfilled (6:14).

 

အနှစ် ၄–၈ တွင် ဤခေတ်ကာလအပြင်ဘက်တွင် တည်တံ့သော ခရစ်တော်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ညွှန်ပြသော စကားလုံးများ စုစည်းတည်ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အဟောင်းကိုယ်ဟောင်းကို ခရစ်တော်နှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံခဲ့သည် (အနှစ် ၆)။ ဗတ္တိဇံအားဖြင့် ခရစ်တော်နှင့်အတူ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းခံရသည် (အနှစ် ၄)။ ဗတ္တိဇံတွင် ခရစ်တော်၏သေခြင်းနှင့် ဆင်တူစွာ ပေါင်းစည်းခြင်းခံရသည်ဖြစ်၍ ခရစ်တော်၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ဆင်တူသော ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ပေါင်းစည်းမည်ဟု အာမခံချက်ရသည် (အနှစ် ၅) နှင့် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ထာဝရ အသက်ရှင်မည် (အနှစ် ၈၊ ၁သက် ၄:၁၇ နှိုင်းယှဉ်)။

There is a clustering of words in vv. 4–8 that points to a relationship with Christ that endures beyond this present age. Our old self was crucified with Him (v. 6). Through baptism we were buried with Him (v. 4). Being united with Him in baptism in a manner similar to His death gives assurance that we will be united with Him in a resurrection like His (v. 5) and will live with Him forever (v. 8; cf. 1 Thess. 4:17).

 

ဗတ္တိဇံသည် ယုံကြည်သူများသည် အပြစ်ကို ဘဝနေထိုင်ပုံအဖြစ် သေပြီး၊ အသေခံခဲ့သော၊ သင်္ဂြိုဟ်ခဲ့သော၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခဲ့သော ခရစ်တော်နှင့် စည်းလုံးညီညွတ်မှုသို့ ဝင်ရောက်ပြီး ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ ဦးတည်သော အသက်သစ်သို့ ဝင်ရောက်ကြောင်း ကြေညာသည်။ “ခရစ်တော်အတွင်းသို့” ဟူသော စကားစုသည် ပေါလုတွင်သာ တစ်ခုတည်းရှိသည် (ဂလာတိ ၃:၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ဂျူးဘာသာသို့ ကူးပြောင်းသူအတွက် နဖတ်ဖြတ်ခြင်းသည် အာဗြဟံနှင့် တူသူတို့နှင့် ဘုရားသခင်ပြုတော်မူသော ပဋိညာဉ်ပိုင်ဆိုင်သူများ၏ လူမျိုးတွင် ဝင်ရောက်ခြင်း အခမ်းအနားဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အတွင်း ဗတ္တိဇံခံသော ခရစ်ယာန်များသည် ခရစ်တော်အတွင်း တစ်ခုတည်းသော ကိုယ်ခန္ဓာတွင် ပါဝင်လာသည် (ရိုမ် ၁၂:၅)။ ဗတ္တိဇံအတွေ့အကြုံသည် ယုံကြည်သူများအတွက် ရွေးနုတ်ရန်နှင့် သူတို့နေရာတွင် အသေခံခဲ့သော ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်အသေခံခြင်းကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ခရစ်တော်သည် သူတို့ကို ခရစ်တော်နှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံသူများဟု မှတ်ယူရန် ဖိတ်ခေါ်သည် (၆:၆ နှိုင်းယှဉ်)။ ပေါလုကိုယ်တိုင်၏ ဝန်ခံချက်မှာ ငါသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှာ အသေခံပြီးဖြစ်သည်၊ ယခု အသက်ရှင်သောသူသည် ငါမဟုတ်တော့ဘဲ ငါ့အတွင်း အသက်ရှင်တော်မူသော ခရစ်တော်ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (ဂလာတိ ၂:၂၀၊ ဂလာတိ ၅:၂၄ နှင့် ၆:၁၄ နှိုင်းယှဉ်)။

Baptism announces that believers have died to sin as a way of life and have entered into solidarity with the crucified, buried, and risen Christ to a life directed toward righteousness. The phrase “into Christ” (Rom. 6:3) is unique to Paul (cf. Gal. 3:27). For the convert to Judaism, circumcision was a rite of passage into becoming part of the people who belonged to the covenant God made with Abraham and his descendants. Christians baptized into Christ become part of the one body in Christ (Rom. 12:5). The experience of baptism presupposes the crucifixion of Christ, who died for the redemption of the believers and in their place. Christ beckons them to consider themselves as crucified with Him (cf. 6:6). Paul’s own confession was that he was “crucified with Christ,” and that it was no longer he who lived, but Christ who lived in him (Gal. 2:20; cf. Gal. 5:24 and 6:14).

 

ရိုမ် ၆:၃–၄ တွင် ပေါလု၏ အကြောင်းပြချက်သည် လုံးဝနှစ်မြှုပ်ဗတ္တိဇံ ကျင့်သုံးခြင်းနှင့် ကလေးငယ်များတွင် မရှိသော နားလည်မှုအဆင့်ကို ပိုင်ဆိုင်ထားသည်။ ကလေးငယ်များသည် နောင်တရခြင်းကို မစွဲမိနိုင်ပေ (တမန်တော် ၂:၃၈ နှိုင်းယှဉ်)။ ဦးခေါင်းပေါ် ရေလောင်းခြင်း သို့မဟုတ် ဖျန်းခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုရန် မလုံလောက်ပေ။ ကျမ်းချက်အခြားနေရာများတွင် လုံးဝနှစ်မြှုပ်ဗတ္တိဇံကို ထောက်ခံသည်မှာ ယောဟန် ၃:၂၃ နှင့် တမန်တော် ၈:၃၈–၃၉ ဖြစ်သည်။

Paul’s argument in Romans 6:3–4 presupposes the practice of baptism by total immersion and a level of understanding not possessed by infants, who are incapable of repentance (cf. Acts 2:38). Sprinkling or pouring water on the head of the person being baptized falls short of representing the believer’s burial with Christ. For other passages that strongly support the practice of total immersion in the NT, see John 3:23 and Acts 8:38–39.

 

၆:၁၅–၂၃။ အပြစ်၏ကျွန်မှ ဘုရားသခင်၏ကျွန်သို့။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပညတ်အောက်တွင်မဟုတ်ဘဲ ကျေးဇူးတော်အောက်တွင် ရှိသောကြောင့် အပြစ်ပြုခွင့်ရှိသလော။ လုံးဝမရှိပေ (အနှစ် ၁၅)။ ပညတ်၏ အပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်မြောက်ခြင်းသည် အကြိုက်ဆုံးအပြစ်များကို ကျေးဇူးတော်များပြားသဖြင့် အပြစ်ဒဏ်မခံရဘဲ ဆက်လက်ပြုနိုင်သည်ဟု အကြံပြုနိုင်သည်။ ဥပမာအားဖြင့် အားကောင်းသော ဆေးယဉ်ပါးများ ရရှိနိုင်သည်ဟု အန္တရာယ်ရှိသော လိင်ဆက်ဆံမှုကို ဆက်လက်ပြုရန် အကြောင်းပြချက်မဟုတ်ပေ။ အနှစ် ၁၅–၂၃ တွင် ဤအန္တရာယ်ရှိသော ယူဆချက်ကို ပြန်လည်တုံ့ပြန်ရာတွင် ပေါလုသည် အနှစ် ၆ တွင် မိတ်ဆက်ခဲ့သော ကျွန်ခံခြင်းအဓိပ္ပာယ်ကို ချဲ့ထွင်ပြီး အနှစ် ၁–၁၄ တွင် အလေးပေးခဲ့သမျှကို အားဖြည့်သည်။ ကျွန်သခင်၏ အာဏာအောက်ရှိသူများသည် အခြားသူတစ်ပါးအား ကျွန်ခံခွင့် မရှိပေ။ သို့သော် ခရစ်တော်နှင့်အတူ “အသေခံခဲ့သည်” ဖြစ်၍ အပြစ်အား သေပြီး ခရစ်တော်ကို ကျွန်ခံခွင့်ရှိသည် (အနှစ် ၆–၇)။

6:15–23. From Slaves of Sin to Slaves of God. Are we free to sin because we are under grace and not under law? Not at all (v. 15)! Being freed from the condemnation of the law could suggest that we can continue committing our favorite sins with impunity, given the abundance of grace. To use a comparison, the availability of powerful antibiotics is not an excuse for continuing risky sexual behavior. In his rebuttal to this dangerous presumption in vv. 15–23, Paul reinforces what he emphasized in 6:1–14 by expanding on the theme of slavery introduced in v. 6. Those under the power of a slave master do not have the right to offer their servitude to another. But since they were “crucified with” Christ, they died to sin and are free to serve Him (vv. 6–7).

 

အနှစ် ၁၅–၂၃ တွင် ပေါလုသည် အနှစ် ၁၃ တွင် ပြုခဲ့သော တိုက်တွန်းချက်ကို လူအလိုအလျောက် ကျွန်ခံခြင်းဘာသာစကားဖြင့် ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသည်—ယုံကြည်သူများကို ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများကို ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ကျွန်အဖြစ် အပ်နှံရန် တိုက်တွန်းသည် (အနှစ် ၁၉)၊ အကြောင်းမှာ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ကျွန်များ ဖြစ်သွားပြီဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၂၂)။ လူကျွန်ခံခြင်းဓလေ့သည် သူ၏စာဖတ်သူများအတွက် လက်တွေ့ဖြစ်သည်။ ရောမမြို့ရှိ ယုံကြည်သူအများစုသည် ကျွန် သို့မဟုတ် ယခင်ကျွန်များ ဖြစ်နိုင်သည် (ရိုမ် ၁၆:၃–၁၆ အပေါ် မှတ်ချက်ကြည့်)။ အကြွေးဆပ်ရန်၊ ငွေကြေးဆုံးရှုံးမှုစသည်တို့ကြောင့် အခြားသူ၏ကျွန်ဖြစ်ရန် ကိုယ်တိုင်ပေးလှူခြင်းသည် ရောမကမ္ဘာတွင် ပုံမှန်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ခံမှုတွင် ရှိနေပြီးဖြစ်သည် (၆:၁၉)။ လုံးဝလွတ်လပ်မှုသည် စိတ်ကူးယဉ်သာဖြစ်သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ခန္ဓာကိုယ်သည် ရှင်သန်ရန် အောက်ဆီဂျင်၊ ရေ၊ အစာပေါ် မှီတည်နေသည်။ အကျင့်စာရိတ္တနှင့် ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မွေးရာပါ ဆိုးယုတ်ခြင်းနှင့် ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းသို့ တိမ်းညွတ်မှုရှိ၍ အပြစ်အား အလိုအလျောက်မဟုတ်ဘဲ ကျွန်ခံနေရသည် (၅:၁၂)။ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးမှသာ အပြစ်၏ချုပ်နှောင်မှုမှ လွတ်မြောက်စေပြီး ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ နေထိုင်နိုင်စွမ်းကို ပေးနိုင်သည်။

In vv. 15–23, Paul deepens the appeal he made earlier in v. 13 with the language of voluntary enslavement—he encourages believers to present their members (parts of their bodies) as slaves of righteousness (v. 19), for they have become slaves of God (v. 22). The practice of human enslavement was a reality to his readers. It appears that a majority of believers in Rome may have been either slaves or former slaves (see commentary on Rom. 16:3–16). The practice of offering oneself to become the slave of another was common in the Roman world as a way to deal with debt, financial loss, and so on. We already live in servitude (6:19). Absolute autonomy is an illusion. On the physical level, our bodies depend on oxygen, water, and food for survival. Morally and spiritually, we are born with a corrupting tendency to evil and selfishness that marks our involuntary enslavement to sin (5:12). Only the power of God can set us free from the hold of sin and give us the power to live in a better way.

 

ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်အားဖြင့် အပြစ်၏ကျွန်ခံမှုမှ လွတ်မြောက်ပြီး ခရစ်တော်ကို ကျွန်ခံနိုင်သည်။ ဤအလိုအလျောက် ကျွန်ခံမှုတွင် နာခံခြင်းသည် နှလုံးမှ ထွက်လာသည် (၆:၁၇)၊ ဆိုလိုသည်မှာ ဆန္ဒရှိသော စိတ်မှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ခံခြင်းသည် ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့သော ကျွန်ခံမှု မဟုတ်ဘဲ လွတ်လပ်ခြင်း၏လမ်းဖြစ်ကြောင်း အလျင်အမြန် ကြေညာသည်—ဆိုးယုတ်မှုနှင့် တရားမဲ့မှု တိုးပွားလာသည့် အောက်သို့ လှိမ့်ကျမှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်း (အနှစ် ၁၉) သို့မဟုတ် သေခြင်းသို့ ဦးတည်သည် (အနှစ် ၂၁)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ကျွန်များ ဖြစ်လာသည် (အနှစ် ၁၈) အကြောင်းမှာ ဘုရားသခင်အား ကျွန်ခံရန် ကိုယ်တိုင်အပ်နှံခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၂၂)။ ဘုရားသခင်ကို သခင်အဖြစ် ရွေးချယ်သောအခါ သန့်ရှင်းခြင်း၊ စိတ်သစ်လူသစ်ဖြစ်ခြင်း (အနှစ် ၁၉၊ ၂၂၊ ၁၂:၂) နှင့် ထာဝရ အသက်တာ၏ လက်ဆောင်ကို ခံစားရသည် (၆:၂၂–၂၃)။

Through the proclamation of the gospel and the ministry of the Spirit of God, we can be freed from servitude to sin and enabled to serve Christ. In this voluntary servitude, obedience comes from the heart (6:17), that is, from the willing mind. Paul hastens to declare that servitude with God is not a demeaning enslavement but the way of freedom—freedom from a downward spiral of increasing wickedness and lawlessness (v. 19) leading to death (v. 21). We have become slaves of righteousness (v. 18) because we have enslaved ourselves to God (v. 22). We have the freedom to become holy, to be transformed through the renewing of our minds (vv. 19, 22; 12:2), and to receive the gift of everlasting life (6:22–23) when we choose God as our Master.

 

အနှစ် ၁၃ တွင် ယုံကြည်သူများကို ကိုယ်ခန္ဓာအစိတ်အပိုင်းများကို ဘုရားသခင်အား ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ လက်နက် သို့မဟုတ် တန်ဆာပလာအဖြစ် အပ်နှံရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်ဖြစ်၍၊ ယခုတွင် သန့်ရှင်းခြင်း သို့မဟုတ် သန့်ကြောင်းမှုအတွက် ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ကျွန်အဖြစ် ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုလုံးကို အပ်နှံရန် တိုက်တွန်းသည် (အနှစ် ၁၉)။ အဟောင်းသခင်အောက်တွင် အပြစ်၏ဘဝအတွက် အရည်အချင်း သို့မဟုတ် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုမျှ ထားခဲ့ခွင့်မရှိပေ။ အနှစ် ၂၃ တွင် “သေခြင်း” နှင့် “အပြစ်၏အခ” တစ်ဖက်တွင်၊ “ထာဝရအသက်” နှင့် “ဘုရားသခင်၏လက်ဆောင်” တစ်ဖက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ကွဲပြားခြင်းသည် အပြစ်၏ဝန်ဆောင်မှုတွင် ဆက်လက်နေသော သူများသည် ငတ်များသာဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။

Whereas in v. 13 Paul appealed to the believers to present their members as instruments or weapons of righteousness to God, now he urges his hearers to complete their enslavement by presenting every part of themselves as slaves of righteousness for the purpose of holiness or sanctification (v. 19). No talent or ability, no part of the person, can be reserved for the pleasure of sin under the old master. The stark contrast in v. 23 between “death” and “the wages of sin” on the one hand and “eternal life” and the “gift of God” apart from works on the other shows that only fools remain in the service of sin.

 

အခန်းကြီး - ၇

၇:၁–၆။ သေခြင်းပြီးနောက် ဆက်ဆံရေးသစ်။ ဘုရားသခင်အား ကျွန်ခံခြင်းမှ အပြစ်နှင့် သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ကြေညာပြီးနောက် (၆:၁၅–၂၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၇:၆)၊ ပေါလုသည် ယုံကြည်သူၞဘဝတွင် ပညတ်၏အခန်းကဏ္ဍကို ပြန်လည်ဆွေးနွေးသည်။ သူသည် ဂျူးယုံကြည်သူများကို ပညတ်ဗေဒကို သိရှိခြင်းသည် အပြစ်နှင့် ဆက်စပ်နေကြောင်း အသိအမှတ်ပြုသင့်သည်ဟု ဆွဲဆောင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျဆုံးသောသဘောသဘာဝတွင် အပြစ်အား ကျွန်ခံခြင်းကို ပညတ်၏တောင်းဆိုချက်များကို သိရှိခြင်းဖြင့် ပိုမိုအားကောင်းစေပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်ဒဏ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသည်။ အပြစ်အား မကျွန်ခံတော့သဖြင့် ပညတ်၏ အပြစ်ဒဏ်မှ လွတ်မြောက်သည်။ ဤသဘောတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ပညတ်အား သေပြီးဖြစ်သည်။ ပညတ်သည် ရှိနေဆဲဖြစ်သော်လည်း ယုံကြည်သူ၏ အဓိကအာရုံသည် ၎င်း၏ တားမြစ်ချက်များတွင် မဟုတ်တော့ပေ။ ယုံကြည်သူ၏ စိတ်သည် ဝိညာဉ်တော်အတွင်း အသက်သစ်တွင် ခရစ်တော်သို့ ဦးတည်ရမည် (အနှစ် ၆၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၃:၈–၁၀၊ မဿဲ ၂၂:၃၇–၄၀)။

7:1–6. A New Relationship After Death. After declaring the freedom from sin and death that comes from enslavement to God (6:15–23; cf. 7:6), Paul returns to the role of the law in the believer’s life. He reaches out to address his fellow Jews, who should have recognized that their knowledge of that law had been linked with the reality of sin in their experience. Enslavement to sin in our fallen nature is ironically strengthened by our knowledge of the law’s demands, thus deepening our condemnation. No longer enslaved to sin, we are free from the condemnation of the law. In this sense we have died to the law. The law remains, but the believer’s primary focus is not on its prohibitions. Instead, the believer’s mind is to be oriented toward Christ in a new life in the Spirit (v. 6; cf. 13:8–10; Matt. 22:37–40).

 

ရိုမ် ၇:၁–၆ တွင် တွေးခေါ်ပုံသည် အပြစ်ရှိသော အဟောင်းကိုယ်ဟောင်း၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်အသေခံခြင်းနှင့် သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းအဖြစ် ဗတ္တိဇံကို ယခင်က ကိုင်တွယ်ခဲ့သော်လည်း (၆:၁–၁၁)၊ ဤနေရာတွင် ပညတ်၏ အပြစ်တန်ခိုးကို တိုးပွားစေသော ထူးဆန်းသောအကျိုးသက်ရောက်မှုမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို အလေးပေးသည် (၇:၅၊ နှိုင်းယှဉ် အနှစ် ၈–၁၁)။ ပေါလုသည် ပညတ်နှင့် ယုံကြည်သူ၏ ပြောင်းလဲသွားသော ဆက်ဆံရေးကို ရှင်းလင်းရန် အိမ်ထောင်ရေးဥပမာကို သုံးသည်။ ပထမဦးစွာ ပညတ်သည် လူတစ်ဦးကို ထိုလူအသက်ရှင်နေသမျှ အာဏာရှိသည်ဟု ထင်ရှားသော နိယာမကို ချပြသည် (အနှစ် ၁)။ အိမ်ထောင်ရှိအမျိုးသမီးသည် ခင်ပွန်းမှလွဲ၍ အခြားယောက်ျားနှင့် နေထိုင်ပါက ပညတ်အရ မယားယူသူဟု ခေါ်ဆိုခံရသည်။ သို့သော် ခင်ပွန်းသေသောအခါ ထိုသူမကို ချည်နှောင်ထားသော ပညတ်မှ လွတ်မြောက်သည် (အနှစ် ၂) နှင့် မယားယူခြင်းစွဲချက်မခံရဘဲ အခြားယောက်ျားနှင့် လက်ထပ်ခွင့်ရှိသည်။ ထိုနည်းတူ ပညတ်အား သေခဲ့သော ယုံကြည်သူများသည် (အနှစ် ၄) ယခုခရစ်တော်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်ဟု မှတ်ယူရမည်၊ အိမ်ထောင်သစ်သို့ ဝင်ရောက်သကဲ့သို့။ ဤခရစ်တော်နှင့် ဆက်စပ်မှုသစ်တွင် အပြစ်ဒဏ်ကျူးလွန်ရန် ကိရိယာအဖြစ် ပညတ်မှ လွတ်မြောက်ပြီး ဘုရားသခင်နှစ်သက်ဖွယ် ဖြောင့်မတ်ခြင်းတွင် အကျိုးသစ်ပေါ်စေရန်ဖြစ်သည်။

The line of thought in Romans 7:1–6 builds on Paul’s earlier treatment of baptism as the burial of the crucified old sinful self (6:1–11), but here he emphasizes the corresponding freedom from the paradoxical effect of the law to increase the power of sin (7:5; cf. vv. 8–11). Paul uses an analogy from marriage to clarify the believer’s changed relationship to the law. First, he lays down an obvious principle: The law has power over a person only as long as that person lives (v. 1). A married woman who lives with a man other than her husband is, according to the law, an adulteress. But this is true only as long as her husband lives. At his death, she is released from the law that connected her to him (v. 2) and is free to become another’s wife without being charged with adultery. Similarly, believers who have died to the law (v. 4) are now to consider themselves bound to Christ as if entering into a new marriage. In this new union with Christ, they are released from the law as the instrument of condemnation in order to be fruitful in righteousness pleasing to God.

 

အိမ်ထောင်ရေးဥပမာတွင် ပေါလုသည် ခရစ်တော်ကို ခင်ပွန်းသစ်အဖြစ် သတ်မှတ်သော်လည်း သေသွားသော ပထမခင်ပွန်းကို မဖော်ပြပေ။ ပေါလုမပြောခဲ့သော အပြီးသတ်မှုကို ရှာဖွေသူများသည် အပြစ် သို့မဟုတ် ပညတ်ကို ပထမခင်ပွန်းဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် ပေါလုသည် ပညတ်သေသည်ဟု မပြောခဲ့ပေ။ ယုံကြည်သူများသည် ပညတ်အား သေခဲ့သည် (အနှစ် ၄)။ ထို့ပြင် အကျင့်ပညတ်သည် ပျောက်ကွ Fade မသွားဘဲ မယားယူဆက်ဆံရေးနှင့် လက်ခံနိုင်ဖွယ် ဆက်ဆံရေးကို သတ်မှတ်ရန် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် မယားယူခြင်းကို အပြစ်တင်သော ပညတ်သည် ဒုတိယအိမ်ထောင်တွင်ပင် ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်၏ ခရစ်တော်နှင့် လျှောက်လှမ်းရာတွင် ပညတ်၏ အခန်းကဏ္ဍမှာ အဘယ်နည်း။ ပညတ်သည် ဘုရားသခင်နှင့် သန့်ရှင်းသော ဆက်ဆံရေးတွင် ဖြောင့်မတ်စွာ နေထိုင်ရန် တောင်းဆိုသည်။ သို့သော် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို အပြင်ပိုင်းလမ်းညွှန်အဖြစ် ပညတ်ကိုယ်တိုင်သည် အပြစ်အား ကျွန်ခံနေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့အတွင်း ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ဖန်ဆင်းနိုင်ခြင်း မရှိပေ (၆:၂၀)။ ပညတ်၏တောင်းဆိုချက်များကို သိရှိပြီး အပြစ်အား ကျွန်ခံနေစဉ် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျဆုံးသောသဘောသဘာဝတွင် အပြစ်ဆန္ဒနှင့် ပုန်ကန်မှုကို လှုံ့ဆော်ပေးသည် (၇:၅)။ သို့သော် ခရစ်တော်နှင့် အိမ်ထောင်သစ်ဆက်ဆံရေးတွင် ဝိညာဉ်တော်အတွင်း အသက်သစ်နည်းဖြင့် ခရစ်တော်ကို အိမ်ထောင်သခင်အဖြစ် ကျွန်ခံသည် (အနှစ် ၆)။

In the marital analogy, Paul identifies Christ as the new husband but does not identify the counterpart of the first husband who died. Pressing for a closure that Paul does not provide, interpreters have identified sin or even the law as the first husband. But Paul never said that the law had died. Instead, believers have become dead to the law (v. 4). Furthermore, the Moral Law does not disappear but remains to define an adulterous relationship and a morally acceptable one. Thus the law, which condemns adultery, remains even in the second marriage. What then is the role of the law in the Christian’s walk with Christ? The law calls for righteous living in a holy relationship with God. But as an external guide to righteous living, the law itself is unable to produce righteousness within us while we are enslaved to sin (6:20). Knowing the law’s demands while living in servitude to sin actually arouses sinful desire and rebellion within our fallen nature (7:5). But in the new marriage relationship with Christ, we serve Him as our marital Master in the new way of life in the Spirit (v. 6).

 

သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍ (အနှစ် ၆) သည် ပေါလု၏ စာအားလုံးတွင်နှင့် ကျမ်းစာတစ်ခုလုံးတွင် ဗဟိုချက်ဖြစ်သည်။ ရိုမ်ကျမ်းတွင် ဤနေရာအထိ ပေါလုသည် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေခြင်းနှင့် အမှုတော်ကို အတိုချုံးသာ ဖော်ပြခဲ့သည်။ နှလုံးသားကို အတွင်းစည်းကပ်ဖြတ်ခြင်းကို ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ပြုတော်မူသည် (၂:၂၉)။ ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ကျွန်ုပ်တို့နှလုံးသို့ လောင်းချတော်မူသည် (၅:၅၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၅:၁၃)။ ယုံကြည်သူများ၏ ဘဝတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍကို ပိုမိုပြည့်စုံစွာ ကိုင်တွယ်ရန် ရှေ့တွင် ရှိသေးသည် (၈:၁–၂၇၊ ထို့ပြင် ၉:၁၊ ၁၂:၁၁၊ ၁၄:၁၇၊ ၁၅:၁၃၊ ၁၅–၁၉၊ ၃၀ ကြည့်)။ ရိုမ်ကျမ်းနှင့် ကျမ်းစာတစ်ခုလုံး၏ စုစုပေါင်းသက်သေခံချက်အရ ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်သည် ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်သော ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုမျှမဟုတ်ဘဲ ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါး၏ အမှုတော်ဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

The crucial role of the Holy Spirit (v. 6) remains a central feature in virtually all of Paul’s letters—and, for that matter, in the entire NT. Up to this point in Romans, Paul has only briefly mentioned the presence and work of the Holy Spirit. The effective inward circumcision of the heart is performed by the Spirit (2:29). Through the Spirit, the love of God has been poured out in our hearts (5:5; cf. 15:13). A fuller treatment of the vital role of the Spirit in believers’ lives lies ahead (8:1–27; see also 9:1; 12:11; 14:17; 15:13, 15–19, 30). The cumulative witness in Romans and the rest of the NT reveals that the ministry of the Spirit is that of a Person rather than an impersonal influence.

 

၇:၇–၂၅ အောင်မြင်ခြင်းသို့ ဦးတည်ချက်။ တရားအားဖြင့် အပြစ်၏တန်ခိုး

နောက်ပိုင်းတွင် ပေါလုသည် ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ဦးဆောင်ခံရသော ခရစ်တော်၌ရှိသည့် ဘဝသစ်ကို အာရုံစိုက်မည်ဖြစ်သည် (၈:၁–၁၇)။ သို့သော် အရင်ဆုံး တရားနှင့် အပြစ်ကို ခွဲခြားရှင်းလင်းပြီး (၇:၇–၁၂)၊ တရားတစ်ခုတည်းဖြင့် အပြစ်၏တန်ခိုးမှ လွတ်မြောက်ရန် မတတ်နိုင်ကြောင်း တည်ထောင်သည် (အပိုဒ် ၁၃–၂၅)။

7:7–25

Prelude to Victory: The Power of Sin through the Law

Later in the letter, Paul will devote his attention to this new life in Christ led by the Spirit (8:1–17). But first, he clarifies the distinction between the law and sin (7:7–12) and establishes that the law by itself is unable to free us from the power of sin (vv. 13–25).

 

၇:၇–၁၂။ အပြစ်သည် ဘုရားသခင်၏တရားကို အခွင့်ကောင်းယူသည်။ တရားသည် အပြစ်ကို ကူညီပြီး ပိုမိုအားကောင်းစေသည်ဟု ထင်ရသည်။ တရားသည် အပြစ်ကို တားမြစ်သည့် ပညတ်များဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်သိစိတ်ကို ပိုမိုနက်ရှိုင်းစေသည်။ ဆယ်ပညတ်တော်၏ နောက်ဆုံးတစ်ခုဖြစ်သော “တပ်မက်ခြင်းကို မပြုနှင့်” (အပိုဒ် ၇) သည် ပြင်ပလုပ်ရပ်မှ အတွင်းစိတ်ဆန္ဒသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ငယ်ရွယ်စဉ် ပေါလုသည် အပြစ်၏ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော ဆုပ်ကိုင်မှုကို မသိရှိခဲ့ပေ။ ထိုနည်းဖြင့် တရားမရှိလျှင် အသက်ရှင်နေသည်ဟု ဆိုနိုင်သည် (အပိုဒ် ၉)။ သို့သော် သူ၏ ကျရှုံးနေသော သဘာဝကြောင့် တပ်မက်ခြင်းကို တားမြစ်သည့် တရား၏ ပညတ်နှင့် မိတ်ဆက်ခံရချိန်တွင် အမျိုးမျိုးသော မကောင်းမှုဆန္ဒများ ပေါက်ဖွားလာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈)။ ဆိုလိုသည်မှာ အပြစ်သည် တပ်မက်ခြင်းတားမြစ်ချက်ကို လှည့်စားရန် အသုံးချ၍ သူ့ကို လှည့်စား၍ သတ်ပစ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇၊ ၁၁)။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော အလိုတော်ကို ဖော်ပြသည့်အတိုင်းအတာတွင် တရားသည် သန့်ရှင်း၍၊ တရားမျှတပြီး၊ ကောင်းမြတ်သည် (အပိုဒ် ၁၂)။

7:7–12. Sin Takes Advantage of the Law of God. The law could appear to be abetting and increasing the force of sin. The law, with its commands against sin, deepens our awareness of it. Paul states that in pointing out what is sinful in the eyes of God, the law ironically became a vehicle for expanding his sense of sinfulness. The last of the Ten Commandments, “You shall not covet” (v. 7), moves from the external world of action to the internal world of desire. As a child, Paul was blind to the deeper hold of sin. In that sense he was alive without the law (v. 9). But because of his own fallen nature, Paul’s introduction to the law’s command against coveting spawned all kinds of evil coveting and desires in him (v. 8). In other words, sin, using the law against coveting as a subterfuge, deceived him and killed him (vv. 7, 11). However, insofar as it reveals the will of a holy God, the law remains holy, righteous (i.e., just), and good (v. 12).

 

၇:၁၃–၂၅။ အပြစ်ရှိသော ကိုယ်နှင့် မညီမျှသော တိုက်ပွဲ။ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသော တရားသည် တစ်ခုတည်းဖြင့် အပြစ်၏ ဆုပ်ကိုင်မှုကို ဖြိုခွဲနိုင်ခြင်း မရှိကြောင်း၊ တရား၏ ရှုတ်ချမှုအောက်တွင် အပြစ်သည် ပိုမိုအားကောင်းလာကြောင်း ပေါလုရှင်းပြသည်။ ရောမဩဝါဒစာတွင် ဤအပိုဒ်ငယ်များထက် ပိုမိုဆွေးနွေးမှုနှင့် အဆိုပြုချက်များ ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်မှာ နည်းပါးသည်။ ဤအပိုဒ်ငယ်များရှိ “ငါ” သည် မည်သူနည်း။ ပေါလုသည် ခရစ်တော်နှင့် မတွေ့မီ ဖာရိရှဲဘဝကို ဆိုလိုသလော။ အပိုဒ် ၁၄–၂၅ တွင် ပစ္စုပ္ပန်ကာလကို သုံးထားသည့်အတွက် ယုံကြည်သူဖြစ်နေစဉ် အပြစ်သဘာဝ၏ ကျွန်ခံနေရဆဲကို ဆိုလိုသလော။ သို့မဟုတ် ပေါလုသည် ပထမဆုံး အာဒံ သို့မဟုတ် ဓမ္မعهဒ်ကို မစောင့်ထိန်းနိုင်သော ယုဒလူမျိုးကို ဥပစာအနေဖြင့် ပြောဆိုနေသလော။ အပိုဒ် ၉–၁၁ တွင် ပေါလုသည် ကိုယ်တိုင်အတွက် ပြောဆိုနေသည်ဟု ယူဆပါက၊ အခန်းကျန်ကို အလွန်ရိုးရှင်းစွာ ကိုယ်ရေးကိုယ်တာ အတွေ့အကြုံအဖြစ် ယူဆခြင်းသည် အကောင်းဆုံးဖြစ်သည်။

7:13–25. Uneven Battle against the Sinful Self. Paul next expands on the basic point that the holy law of God is unable of itself to help us break the grip of sin, which grows even stronger under the condemnation of the law. Few passages in Romans have produced greater discussion and more proposals than the description of the power of sin in these verses. Who is the “I” in these verses? Was Paul speaking of his own experience as a Pharisee before meeting Christ? Since Paul used the present tense in vv. 14–25, was he speaking of an ongoing enslavement by his sinful nature even as a believer? Or was Paul speaking allegorically of the first Adam or of the Jewish people, unable to keep the covenant? Assuming that Paul was speaking for himself in vv. 9–11, possibly the best option would be to take the plainest reading of the rest of the chapter as autobiographical.

 

ဤမညီမျှသော တိုက်ပွဲကို ပြန်ပြောင်းရာတွင် ပေါလုသည် ကိုယ်ပိုင်အတွေ့အကြုံကိုသာ ပြောဆိုခြင်း မဟုတ်ပေ။ သူ၏စကားကို ကြားသူ သို့မဟုတ် ဖတ်သူများသည် သန့်ရှင်းကောင်းမြတ်သော အရာကို အပြစ်က မကောင်းမှုသို့ လှည့်စားသည်ကို သူတို့ကိုယ်တိုင် တွေ့ကြုံခဲ့ဖူးကြောင်း ပြန်တွေးမိမည်ဟု ယူဆသည်။ ပေါလုသည် နားထောင်သူများကို ဤနေရာတွင် သူတို့ကိုယ်သူတို့ တွေ့ရှိစေရန် ယဉ်ကျေးစွာ အားပေးသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့သိကြပြီ၊ တရားသည် ဝိညာဉ်ဆိုင်ရာဖြစ်သည်” ဟု စတင်သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ထို့နောက် ငါသည် လူမစွမ်းတမ်း၊ အသားကိုရောင်းချခံရသူ ဖြစ်သည်ဟု ပထမလူပုဂ္ဂိုလ်သို့ ပြောင်းသည်။ တရား၏ တောင်းဆိုချက်များကို သိရှိလာသည်နှင့်အမျှ အပြစ်၏တန်ခိုး ပိုမိုနက်ရှိုင်းလာသော်လည်း နောက်တစ်မျိုး လှုံ့ဆော်မှုလည်း ပေါ်ပေါက်လာသည်။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏တရား (အပိုဒ် ၂၂) ကို နှစ်သက်ကြောင်း၊ တရားအတိုင်း ကျင့်လိုသည့် စိတ်နှလုံးရှိကြောင်း ပြောဆိုသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဆာလံ ၁၁၉ တွင် ဆာလံကဗျာဆရာက တရားကို ချစ်မြတ်နိုးကြောင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ကြေညာထားသည်ကို ပေါလုထပ်တူပြုသည်။ သို့သော် ပညတ်အတိုင်း ကျင့်လိုသော ဆန္ဒသည် အပြစ်၏ ဆွဲငင်အားကို ဖြိုခွဲနိုင်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ကိုယ်တော်သည် ရန်သူတပ်များက နိုင်ငံတစ်ဝန်း လွှမ်းမိုးထားချိန် မြို့တော်ထဲတွင် ပိတ်ဆို့ခံထားရသော ဘုရင်နှင့်တူသည်။

In recounting this uneven battle, Paul was not speaking solely about his own experience. He assumed that those who heard or read his words would recall a similar discovery of the power of sin twisting what is holy and good into an instrument of death. Paul diplomatically encourages his hearers to find themselves here as well. Notice how he begins: “We know that the law is spiritual” (v. 14); it is of divine origin. Then he shifts to the first person to indicate that he was sarkinos (“of the flesh,” “carnal,” “unspiritual”). While sin’s power deepened because of an increased awareness of the law’s demands, another impulse arose as well. Paul speaks of a desire, even a delight, in the law that he here explicitly refers to as the law of God (v. 22). He even says that he had the disposition to do what was right by the law. In speaking this way, Paul echoes the attitude enumerated at length in Psalm 119, where the psalmist repeatedly declares his love for the gift of the law (Ps. 119:47–48, 97, 113–119, 127, 163–167). Yet this desire to do what is commanded has proven powerless to break the pull of sin. The moral self is like a king under siege, holed up in his capital city while an enemy force dominates the rest of the kingdom.

 

စာတစ်စောင်၏ ပထမအပိုင်းတွင် “တရား” ဟူသော စကားလုံးကို ခြောက်ဆယ့်ကျော်ကြိမ် သုံးထားပြီး အမြဲတစ်ကိုယ်တည်း သုံးသည်။ ဤနေရာတွင် အပိုဒ် ၂၂ နှင့် ၂၅ တွင် တရားသည် ဘုရားသခင်၏ တရားဖြစ်ကြောင်း (ဆာလံ ၁၁၉:၁၊ ၁၈၊ ၂၉၊ ၄၄ ကိုကြည့်) ပေါလုဖော်ပြသည်။ တရားသည် လူသားများကို တရားစီရင်ခံရပြီး အပြစ်တင်ခံရသော စံနှုန်းဖြစ်သည်။ တရားသည် သန့်ရှင်းပြီး ကောင်းမြတ်ကြောင်း ပေါလုအသိအမှတ်ပြုသည် (ရောမ ၇:၁၂)။ သို့သော် ကျရှုံးနေသော လူ့သဘာဝက ကောင်းသောတရားကို လှည့်စားသည်။ ပြဿနာသည် ဘုရားသခင်၏ တရားတွင် မဟုတ်ဘဲ လူ့စိတ်ထဲတွင် ကျရှုံးနေသော သဘာဝက စကားပြောခြင်းနှင့် လုပ်ဆောင်ခြင်း ခန္ဓာကိုယ်လုပ်ငန်းများကို ထိန်းချုပ်ပြီး “ငါ” ကို အပြစ်၏ အကျဉ်းသားဖြစ်စေသည်ဟု ရှင်းပြသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ အပိုဒ် ၂၁–၂၅ ဖတ်ရာတွင် တရားနှင့်ပတ်သက်၍ ရှုပ်ထွေးမှု ဖြစ်ပေါ်နိုင်သည်။ ဆွဲငင်အားတရားဟု ဆိုသကဲ့သို့ အပိုဒ် ၂၁ တွင် အပြစ်၏ ဆွဲငင်အားကို “အပြစ်၏တရား” ဟု ပေါလုခေါ်သည်။

Throughout the first half of the letter, the word “law” appears more than sixty times, always alone and without a modifier. Here, in Romans 7:22 and 25, Paul states the obvious truth that the law is in fact God’s law (e.g., Ps. 119:1, 18, 29, 44), in which he delighted. The law is the recognized standard by which humans are judged and condemned. Paul acknowledges the law to be holy and good (Rom. 7:12), though fallen human nature subverts the good law. He makes it clear that the problem is not with the law of God but with the human mind, where fallen human nature exerts control over the bodily functions of speech and action, thus causing the helpless “I” to be a prisoner of sin (v. 23). Some confusion about the law can arise when reading vv. 21–25. We speak of the law of gravity when referring to the way gravity exerts its inevitable force. Likewise, in v. 21, Paul speaks of the pull of sin on our fallen nature as the law of sin, an inescapable reality.

 

ရောမဩဝါဒစာ အစပိုင်းတွင် လူသားအားလုံးသည် အပြစ်ပြုခဲ့သဖြင့် တရား၏ အပြစ်တင်ခြင်းအောက်တွင် ရှိကြောင်း ပေါလုဖော်ပြသည်။ ဤနေရာတွင် မှန်ကန်မှုကို ပြုလုပ်လိုသော ဆန္ဒကို ပင် အပြစ်သဘာဝက အနိုင်ယူသည်ဟု ပြောသည်။ အထီးကျန် “ငါ” သည် မျှော်လင့်ချက်မရှိသော တိုက်ပွဲထဲတွင် ရှိနေပြီး ပေါလုအား “ငါသည် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်နေသော လူဖြစ်သည်” ဟု ကြွေးကြော်စေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ဤအခန်းသည် အခြားဘာသာတရားများနှင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ကွဲပြားခြင်းကို အထင်ရှားဆုံး ဖော်ပြထားသည်။ အခြားဘာသာများတွင် ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ တရားထိုင်ခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်ဒဏ်ကြောက်ရွံ့ခြင်းဖြင့် ပြောင်းလဲခြင်းရှိသော်လည်း ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကိုယ်တိုင် ကျော်လွန်သော တန်ခိုးတစ်ခုသာ ကယ်တင်နိုင်သည်။ ဤဆင်းရဲဖွယ် အားနည်းချက် ဇာတ်လမ်းတွင် ခရစ်တော် သို့မဟုတ် ဝိညာဉ်တော်ကို တစ်ကြိမ်မျှ မဖော်ပြထားပေ။ ဤချန်လှပ်မှုကြောင့် “ငါ” ၏ အမှန်တကယ် အထောက်အထားကို အပြီးသတ် မဆုံးဖြတ်နိုင်ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် ကျရှုံးနေသော သဘာဝ၏ ဆွဲငင်အားသည် ဆက်လက်ရှိနေဆဲဖြစ်ပြီး ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများ၏ အပြစ်နှင့် ဆက်လက်ရုန်းကန်မှုကို သိရှိသည် (၁၂:၂၊ ၂၁၊ ၁၃:၁၃)။ သို့သော် အောင်မြင်ရန် လမ်းကို အရိပ်အမြွက် ဖော်ပြထားသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့သခင် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းပါသည်” (၇:၂၅)။ ဤအောင်မြင်ရန် လမ်းကို ၈:၁–၁၇ တွင် ဖွင့်ဟထားသည်။

In the opening section of Romans, Paul shows that all humanity stands under the condemnation of the law, since all have sinned. Here he speaks of the power of the sinful nature in overwhelming even the desire to do what is right. The isolated “I” finds itself in an uneven and hopeless struggle that led Paul to declare his helpless wretchedness and need for deliverance (v. 24). The passage as a whole expresses in the most vivid language a view of human nature that distinguishes Christianity from other religions, in which the formula for transformation lies in reincarnation or meditation or even the fear of punishment. At the outset of the letter, Paul declares his loyalty to the gospel as the power of God for salvation to everyone who believes (1:16). Christian faith holds that only a Power beyond ourselves is able to save us from the condemnation of sin by breaking the power of sin in our lives, even when we are attracted to what is good and holy. Notice that throughout this tragic recital of impotence in the struggle against our fallen nature, there is no mention of Christ or the Spirit. This absence may be what makes it difficult to settle once and for all the identity of the “I” in the passage. But the truth is that the pull of our fallen nature continues in the Christian walk and that Paul was well aware of the believers’ ongoing struggle with sin (12:2, 21; 13:13). But the way forward is hinted at in Paul’s exclamation in the midst of apparent defeat: we can thank God that He delivers us through Jesus Christ our Lord (7:25). This path to victory is developed in 8:1–17.

 

အခန်းကြီး - ၈

၈:၁–၃၉ ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် ဦးဆောင်ခံရသော ဘဝ

ဤအခန်းကျယ်ပြန့်သည် စာဩဝါဒစာ၏ ပထမနصف်ကို ကြွယ်ဝစွာ အဆုံးသတ်ပေးသည်။ ပေါလု၏ အရင်ကြွေးကြော်ချက် “ငါသည် ဆင်းရဲဒုက္ခရောက်သော လူဖြစ်သည်” (၇:၂၄) ကို ဖြေဆိုပြီး ဝိညာဉ်တော်၌ ခရစ်ယာန်ဘဝကို ဖော်ပြသည် (၈:၁–၁၃)။ ဤဘဝသစ်သည် ဘုရားသခင်၏ မိသားစုထဲ မွေးစားခံရခြင်းကို အတည်ပြုသည် (အပိုဒ် ၁၄–၁၇)၊ ဆင်းရဲဒုက္ခထဲတွင် မျှော်လင့်ခြင်းကို ပေးသည် (အပိုဒ် ၁၈–၂၅)။ ယခု ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဆုတောင်းပေးနေသည် (အပိုဒ် ၂၆–၂၇)။ ဤပြောင်းလဲမှုအားလုံးတွင် ဘုရားသခင်က ဦးစွာ လှုပ်ရှားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၈–၃၀) နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ မဖြတ်နိုင်သော ချည်နှောင်မှုဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆက်သွယ်ထားသည် (အပိုဒ် ၃၁–၃၉)။

8:1–39

Life Led by the Spirit

This wide-ranging chapter provides a dramatic and positive conclusion to the first half of the letter. It answers Paul’s earlier cry about being a wretched man (7:24) by describing the Christian’s life in the Spirit (8:1–13). This new life confirms our adoption into God’s family (vv. 14–17) and infuses us with hope in the midst of affliction (vv. 18–25). Now the Spirit is interceding for us (vv. 26–27). In all of these changes, God has taken the initiative (vv. 28–30) and united us to Him in an unbreakable bond of love (vv. 31–39).

 

၈:၁–၁၃။ ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်၌ ဘဝ နှင့် အသားတွင် ဘဝ။ အပြစ်၏ အပြစ်တင်ခြင်းကို လူသားအားလုံးခံရသည် (ရောမ ၅:၁၈) နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယခု ခရစ်တော်၌ရှိသူများအတွက် အပြစ်တင်ခြင်း လုံးဝမရှိ (၈:၁)။ အပြစ်ကိုယ်တိုင်ကို ခရစ်တော်၏ လူဖြစ်ခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းအားဖြင့် အပြစ်တင်ခဲ့ပြီ။ “ခရစ်တော်၌” ဟူသော စကားစုသည် လုံခြုံမှုကို ဖော်ပြသည်။ ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်သူသည် “ခရစ်တော်၌” ထားခံရသည်။ ယခင်က ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်ကို “ခရစ်တော်၌ ထာဝရအသက်” ဟု ဖော်ပြခဲ့သည် (ရောမ ၆:၂၃)။ ဤနေရာတွင် “ခရစ်တော်၌” ရှိခြင်းသည် ဝိညာဉ်တော်၌ ရှိခြင်းဖြစ်သည်၊ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အထဲတွင် နေတော်မူသောကြောင့် (အပိုဒ် ၉–၁၀)။ နောက်ပိုင်းတွင် ယုံကြည်သူများစွာသည် ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုတည်းဖြစ်ကြောင်း (၁၂:၅) နှင့် သခင်ယေရှုခရစ်ကို ဝတ်ဆင်ကြရန် (၁၃:၁၄) တိုက်တွန်းမည်။ ဤစကားစုများသည် ယုံကြည်သူများနှင့် သုံးပါးတစ်ဆူ ဘုရားသခင်နှင့် တစ်ယောက်နှင့်တစ်ယောက် တန်ခိုးရှိစွာ ပေါင်းစည်းခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။

8:1–13. Life in the Spirit of Christ versus Life in the Flesh. In contrast to the condemnation of sin that falls on humanity (Rom. 5:18), there is “now no condemnation for [to] those who are in Christ Jesus” (8:1; cf. 3:24). Sin itself has been condemned through the incarnation and death of Christ. The phrase “in Christ Jesus” conveys a sense of security (cf. 8:35–39; John 10:28). The one who believes in Jesus Christ is placed “in Christ Jesus.” Earlier, Paul described God’s gift of salvation as “eternal life in Christ Jesus our Lord” (Rom. 6:23). Here in Romans 8:1–13, he adds that to be “in Christ” (v. 1) is also to be in the Spirit, because the Spirit of God dwells within us (vv. 9–10). Later on, Paul will note that the many believers form one body (12:5) and urges his hearers to clothe themselves with the Lord Jesus Christ (13:14). Collectively, these phrases point to the empowering union of believers with the Triune God and with one another that is the result of being “in Christ Jesus.”

 

“ဝိညာဉ်တော်၏ တရား” ဟူသော ထူးခြားသော ဖော်ပြချက်သည် အသက်နှင့် လွတ်လပ်ခြင်းကို ယူဆောင်လာသည် (၈:၂) ဟု ဝိညာဉ်တော်၏ တက်ကြွသော အခန်းကို မိတ်ဆက်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို တရားဖြင့် ကယ်တင်သည်ဟု ပေါလု မဆိုလိုပေ။ ဤနေရာတွင် “တရား” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကားလုံးသည် ဝိညာဉ်တော်၏ အုပ်ချုပ်တန်ခိုး သို့မဟုတ် အပြစ်နှင့် သေခြင်းကို အမှုထမ်းစေခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ဝိညာဉ်တော်သုံး ဘုရားသခင်၏ တရားကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အပိုဒ် ၃ တွင် တရား၏ အားနည်းချက်ကို အကျဉ်းချုံးသည်။ တရားသည် အသားတွင် ပြုသော အပြစ်များကို အပြစ်တင်သော်လည်း အပြစ်ရှိသူများအတွင်း ဖြောင့်မတ်မှု လိုက်နာရန် အားမရှိပေ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် အားမနည်းခဲ့ပေ။ အပြစ်နှင့် သေခြင်း၏ တန်ခိုးကို ဖြိုခွဲရန် ကိုယ်တော်၏ သားတော်ကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ အပိုဒ် ၃ နောက်ပိုင်းရှိ “အပြစ်အတွက်” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်သော ဂရိစကားလုံး hamartias ကို “အပြစ်ပူဇော်သက္ကာ” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်သည်။

The unique formulation referring to the “law of the Spirit,” which brings life and freedom through Christ (8:2), introduces the active role of the Holy Spirit described more fully in 8:1–17. Paul clearly did not mean that we are saved by the law. In this case, the Greek word translated as “law” could be referring to the ruling power of the Spirit, or more probably to the law of God used by the Spirit, in contradistinction to the law of God placed at the service of sin and death. In v. 3, Paul sums up the dismal portrayal of the impotence of the law of God discussed in 7:7–24. The law of God condemns the sins committed in the flesh, yet it remains helpless in enforcing its demands for righteous behavior within sinful beings. But God was not helpless. He gave up His own Son to break the hold of sin and death, showing that human nature was not irreversibly under the power of sin. The Greek term hamartias in the latter part of 8:3 can be translated “on account of [for] sin” or “as a sin offering” (cf. Ps. 40:6b, LXX).

 

ပေါလုသည် ခရစ်တော်သည် အပြစ်သဘာဝနှင့် မွေးဖွားခဲ့သည်ဟု မပြောခဲ့ပေ။ ယေရှု၏ အပြစ်ကင်းသော ဘဝနှင့် ကယ်တင်ရှင်အသေခံခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ တရား၏ ဖြောင့်မတ်မှု တောင်းဆိုချက်ကို ပြည့်စုံစေရန်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်တော်၏ အလိုတော်အားဖြင့် ဦးဆောင်ခံသူများတွင် ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း ပြည့်စုံစေရန် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄)။ ခရစ်တော်၏ ပြီးပြည့်စုံသော ဘဝနှင့် ကယ်တင်ရှင်အသေခံခြင်းသာ လုံးဝပြည့်စုံနိုင်သော်လည်း ပေါလုသည် တရား၏ ဖြောင့်မတ်မှု တောင်းဆိုချက်ကို ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပြည့်စုံစေသည်ဟု ရည်ညွှန်းသည်။ ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ရှင်အသေခံခြင်းသည် တရား၏ ဖြောင့်မတ်မှု ပြည့်စုံခြင်းနှင့် မည်သို့ ဆက်စပ်သနည်း။ ၅:၁၈–၁၉ တွင် ခရစ်တော်၏ နာခံခြင်းအားဖြင့် “လူများစွာ ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိလိမ့်မည်” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း ကြေညာချက်ကို နားလည်နိုင်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် တရားမဲ့ခြင်းခံရ၍ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်သူများသည် ဝိညာဉ်တော်လက်ဆောင်ကို ခံစားရ၍ ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို နှလုံးထဲ သွန်းလောင်းခံရသည် (၅:၅)။ နေထိုင်တော်မူသော ဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေခြင်းက သန့်ရှင်းသော ဘဝအတွက် ဘုရားသခင်၏ တရား တောင်းဆိုချက်ကို ပြည့်စုံစေနိုင်စွမ်း ပေးသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့၏ သဘာဝတွင် မွေးရာပါ အပြစ်ရှိမှု (အသားအားနည်းချက်) ကြောင့် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ရှင်အသေခံခြင်းကို အမြဲအားကိုးမှသာ ကျွန်ုပ်တို့၏ နာခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်အတွက် လက်ခံဖွယ် ဖြစ်သည်။

Paul was careful to avoid saying that Christ was born with a sinful nature (cf. Heb. 4:15; 1 Pet. 2:22; 1 John 3:5). The goal of Jesus’s sinless life and sacrificial death was to fulfill the righteous demands of the law of God in order that God’s righteousness might be fulfilled in those who allow themselves to be led by God’s will rather than their own desires (Rom. 8:4). Only the perfect life and the atoning death of Christ can fully meet the requirement, but Paul is also alluding to the law being fulfilled in “us,” referring originally to himself and to the recipients of his letter. How is Christ’s atoning death related to our fulfillment of the righteous requirement of the law? In 5:18–19, Christ’s obedience, by which “many will be made righteous,” can be understood as God’s declaration that the sinner is forgiven and reconciled on the basis of Christ’s sacrificial death. When believers are justified by faith and at peace with God through Jesus Christ, they also receive the gift of the Holy Spirit, through whom the love of God has been poured out in their hearts (5:5). The presence of the indwelling Spirit of God enables us to meet the demands of the law of God for a holy life; and yet, due to the innate sinfulness of our nature (the weakness of the flesh referred to in 8:3 as well as in the preceding chapter), it is only by constantly relying on Christ’s sacrificial death that our obedience is acceptable to God.

 

ယုံကြည်သူသည် လုပ်ဆောင်ချက်မရှိသော အိုးမျှသာ ဖြစ်သလော။ မဟုတ်ပေ။ ပေါလုက ဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းကို စိတ်ထားသူများသည် အသက်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းကို ရရှိမည် (အပိုဒ် ၅–၆) ဟု ဆိုသည်။ အသားကို စိတ်ထားသူများသည် ဘုရားသခင်၏ တရားကို လိုက်နာရန် မစွမ်းနိုင်ဘဲ သေခြင်းနယ်မြေတွင် ဆက်လက်နေရသည် (အပိုဒ် ၅–၈)။

Is the believer then an inactive vessel? No, indeed, for Paul goes on to point out the necessity of believers setting their minds on the way of the Spirit rather than on the way of the flesh (8:5). The result of that new focus is “life and peace” (v. 6) and personal transformation (12:1–21; cf. 13:13–14; see Col. 3:3). At the same time, believers will not dare claim absolute perfection or sinlessness. In fact, the closer their walk with God, the greater their awareness of personal imperfections.

 

သုံးပါးတစ်ဆူ ဆက်နွယ်မှုကို ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်နှင့် ခရစ်တော်၏ ဝိညာဉ်တော်ကို တူညီစွာ ဖော်ပြခြင်းတွင် တွေ့ရသည်။ ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်နှင့် သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုသည့်အခါ ဝိညာဉ်တော် ပေးသနားတော်မူသည်။ အပိုဒ် ၉–၁၁ ရှိ “အကယ်စင်စစ်” ဟူသော စကားသည် ဝိညာဉ်တော် ယုံကြည်သူများအထဲတွင် ရှိသည်ကို သံသယမရှိဘဲ အားကောင်းစွာ ယူဆထားသည်။

Paul gives special attention to having a carnal mind, or a mind set on the flesh. In Romans 8:5–8, he refers to those living in conformity to the sinful desires of the flesh. God’s will is expressed in the precepts of His law. As a result, their failure to be subject to God’s will inevitably is acted out in rebellion against God’s law (cf. 1 Cor. 7:32). So they tragically continue to live in the realm of death.

 

ယုံကြည်သူ၏ ခန္ဓာကိုယ်သည် သေရန် သတ်မှတ်ခံထားပြီ (အပိုဒ် ၁၀)။ အားလုံးသေရမည်ဆိုပါက ဝိညာဉ်တော်၌ နေခြင်းနှင့် အသားတွင် နေခြင်း၏ နောက်ဆုံးကွဲပြားခြင်း အဘယ်နည်း။ ပေါလုက ယေရှုကို သေခြင်းမှ ထမြောက်စေသော ဝိညာဉ်တော်၏ ထမြောက်စေတတ်သော တန်ခိုးကို ညွှန်ပြသည်။ အချိန်တန်သောအခါ ထိုဝိညာဉ်တော်သည် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လျှောက်လှမ်းသူများကို ထမြောက်စေပြီး သူတို့၏ သေတတ်သော ခန္ဓာကိုယ်များကို ထာဝရ အသက်ပေးမည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ထိုအချိန်တွင် ခန္ဓာကိုယ်များသည် သေခြင်းဖုန်မှုန့်သို့ ရောက်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း အသက်ရှင်တော်မူသော ဝိညာဉ်တော်သည် ခန္ဓာကိုယ်၏ မကောင်းမှု လုပ်ရပ်များကို သတ်ပစ်၍ ဝိညာဉ်ရေးရာ အသက်နှင့် အကျင့်တရား တန်ခိုး ပေးသည် (အပိုဒ် ၁၃)။

The close relationship among the members of the Trinity is evident from Paul’s equating the Spirit of God with the Spirit of Christ. The Spirit is bestowed when Christ is acknowledged as Savior and Lord. The Greek words sometimes translated as “if indeed” or “if” (Rom. 8:9–11) do not suggest a doubt on Paul’s part as to whether the “Spirit of Christ” was dwelling in the believers but instead strongly assumes that the Spirit was indeed dwelling in them.

The body of the believer is “dead,” that is, doomed to die (v. 10). If all die, what is the ultimate difference between living in the Spirit and living in the flesh? Paul points to the resurrecting power of the Spirit of God, who raised up Jesus from the dead. In due time, the same Spirit will raise the Spirit-led believers and grant eternal life to their mortal bodies (v. 11). In the meantime, while their bodies are destined for the dust of death, the living Spirit imparts spiritual life and moral power by putting to death the immoral deeds of the body (v. 13; cf. 13:12–13).

 

၈:၁၄–၁၇။ မွေးစားခြင်း၏ ဝိညာဉ်တော်။ ပေါလု၏ အတွေးစီးကြောင်းကို ခွဲခြမ်းရာတွင် စီးကြောင်းပျက်နိုင်သည်။ သို့သော် အပိုဒ် ၁၄–၁၇ တွင် ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် အမွေခံသူများ ဖြစ်ကြောင်း ရပ်နားပြီး မိတ်ဆက်သည်။ အာဗြဟံ၏ သားမြေးများသည် သူ့အား ပြုခဲ့သော ကတိ၏ အမွေခံများဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာကို အမွေခံရမည် (၄:၁၃)။ ဤနေရာတွင် ယုံကြည်သူအားလုံးကို ဘုရားသားသဖွယ် ရည်ညွှန်းသည် (၈:၁၄၊ ၁၇၊ ၂၁)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ရှိဘုရားသားအဖြစ် အဆင့်အတန်းသည် ဖန်ဆင်းခံရခြင်းကြောင့် မဟုတ်ဘဲ မွေးစားခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေခြင်းက ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားသခင်အား မွေးစားခံရပြီး ဘုရားသားတော်နှင့် တကွ အမွေခံခွင့် ရှိကြောင်း အာမခံချက် ပေးသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ဘုရားသခင်၏ မွေးစားသားသမီးများအနေဖြင့် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် “အဗ္ဗာ၊ ခမည်းတော်” ဟု အော်ဟစ်နိုင်သည်။

8:14–17. The Spirit of Adoption. Separating Paul’s stream of thought into discrete sections can mask the flow of his thought. But in vv. 14–17, he pauses to introduce the theme of believers as heirs through the power of the Spirit. Already Abraham’s descendants, as heirs of the promise made to him, believers await their inheritance, “the world” (4:13). Here Paul is referring to all believers as children of God (8:14; cf. vv. 17, 21). Our present status as such is not based on the fact that we have been created by God but on our adoption (v. 15). The presence of the Spirit gives us assurance that we have indeed been adopted by God and so are entitled to the inheritance as joint heirs with Christ, the Son of God (v. 17). As God’s adopted children, we are enabled by the Spirit to cry out, “Abba,” which means “Father.”

 

“ကြောက်ရွံ့ခြင်း” ကို ပေါလုတခါတရံ အပြုသဘောဆောင်သည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၁၂) သုံးသော်လည်း ရောမ ၈:၁၅ ရှိ ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် အပြစ်၏ ကျွန်ခံရခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ ကြောက်ရွံ့ခြင်းသည် သခင်မနှစ်သက်လျှင် အပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ဟု ကြောက်ရွံ့နေရသော ကျွန်၏ အခြေအနေဖြစ်သည်။ အပြစ်၏ ကျွန်သည် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသအမျက်နှင့် သေခြင်းသေချာမှုကို ရင်ဆိုင်ရသည် (၈:၁၃၊ ၆:၂၁–၂၃)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ခရစ်တော်၌ နေပြီး ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် ဦးဆောင်ခံရသူများသည် ထာဝရအသက်၏ အာမခံချက် ရှိသည် (၈:၁၁၊ ၆:၂၁–၂၃)။ ခရစ်တော်နှင့် တကွ အမွေခံသူများသည် အတ္တလစ်ခံရသော မယ်ရှိယနှင့် ဆက်နွယ်မှုကြောင့် ရှက်ကြောက်ခြင်းကို ခံရ၍ ခရစ်တော်နှင့်အတူ ဆင်းရဲခြင်း အမှုတော်ကို ပေးခြင်းခံရသည်။

While “fear” is sometimes used by Paul in a positive sense (cf. Phil. 2:12), the fear mentioned in Romans 8:15 is the result of being enslaved to sin (cf. Rom. 6:17–20). Fear characterizes the condition of a slave who lives under the threat of punishment if the master is displeased. Even worse, the one enslaved to sin faces the wrath of God and the certainty of death (8:13; cf. 6:21–23). In contrast, those who live in Christ and are led by the Spirit have the assurance of eternal life (8:11; cf. 6:21–23). Those who are coheirs with Christ are given the ministry of suffering, as it were, with Christ, bearing the shame that comes from kinship with a crucified Messiah.

 

၈:၁၈–၂၅။ လက်ရှိဆင်းရဲဒုက္ခများ။ ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများသာမက ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုလုံးကိုပါ အပြစ်ဝင်ခြင်းကြောင့် (က၊ ၃:၁၇–၁၉) ဖြစ်ပေါ်လာသော နာကျင်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုရန် ရပ်တန့်ပြီး၊ ဝိညာဉ်တော်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ထောက်မထားကြောင်း အတည်ပြုသည်။ ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုလုံး၏ ပုဂ္ဂိုလ်ပြုထားသော ညည်းတွားခြင်းသည် လက်ရှိစနစ်ကို လွှမ်းမိုးထားသော သေခြင်းနှင့် ပျက်စီးခြင်း၏ မလွတ်မြောက်နိုင်သော စက်ဝန်းများကို ဖမ်းစားထားသည်။ “ဖန်ဆင်းခြင်း” ကို ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများအတွက်သာ ကန့်သတ်ပါက ဟေဗြဲကျမ်းစာ၏ ကြွယ်ဝသော နှိုင်းယှဉ်ချက်တစ်ခုကို လွတ်ကျိယ်သွားမည်ဖြစ်သည်။ ဆာလံကျမ်းဆရာသည် မြက်ခင်းပြင်များတွင် သိုးနွားများ ဝတ်ဆင်ထားပြီး ချိုင့်ဝှမ်းများကို စပါးများဖုံးလွှမ်းထားသည်ကို ဝမ်းမြောက်စွာ အော်ဟစ်ပြီး သီချင်းဆိုသည်ဟု ဖော်ပြထားသည် (ဆာ၊ ၆၅:၁၃)။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယေရမိသည် ဘုရားသခင်၏ လူများ၏ အပြစ်များကြောင့် တရားစီရင်ခြင်း၏ ဖျက်ဆီးခြင်းကြောင့် မြေကြီးသည် ဝမ်းနည်းပူဆွေးမည်ဟု သတိပေးထားသည် (ယေ၊ ၄:၂၈)။ သို့သော် အာဒံနှင့်ဧဝတို့၏ မနာခံခြင်းအားဖြင့် အပြစ်ဝင်လာခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများသည် နောက်ဆုံးဖြစ်ရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုလုံးကို ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ထင်ရှားစေခြင်းကို စိုးရိမ်စွာ စောင့်မျှော်နေသည်ဟု ပုဂ္ဂိုလ်ပြုဖော်ပြသည် (ရော၊ ၈:၁၉)။ မွေးစားခြင်းသည် လက်ရှိအမှန်တရားဖြစ်သော်လည်း အနာဂတ်ရှုထောင့်လည်း ရှိသည်။ နောက်ဆုံးပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ မွေးစားထားသော သားသမီးများကို အပြည့်အဝ ပွင့်လင်းစွာ ကိုယ်ပိုင်သားသမီးများအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခံရမည်။ အလားတူပင် ယေရှုရှင်က “ငြိမ်သက်ခြင်းပြုသူတို့သည် မင်္ဂလာရှိကြသည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ အကြောင်းမူကား၊ သူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်သည် (မဿ၊ ၅:၉)။

8:18–25. Present Afflictions. Paul stops to acknowledge the pain and suffering inflicted not only on the believers but also on the entire creation as a result of the Fall (Gen. 3:17–19) and to affirm that the Spirit sustains us in suffering. The personified groaning of all of creation captures the inescapable cycles of death and decay that dominate the present order. To restrict the “creation” to nonbelievers is to miss one of the rich metaphors of the Hebrew Bible. The psalmist depicts the meadows wearing flocks and the valleys covered with grain as shouting for joy and singing (Ps. 65:13). Conversely, Jeremiah warns that the earth would mourn because of the devastation of the judgment of God against the sins of His people (Jer. 4:28). Yet the effects of the entrance of sin through the disobedience of Adam and Eve were never intended to be final. Therefore, Paul personifies the whole creation as eagerly waiting for the children of God to be revealed (Rom. 8:19). The adoption is a present reality with a future aspect. In the final restoration, the adopted children of God will be fully and openly acknowledged as His own. In a similar vein, Jesus said, “Blessed are the peacemakers,” for they will be called God’s children (Matt. 5:9).

 

ထိုကာလအတွင်း ယုံကြည်သူများသည် ပထမဆုံးယုံကြည်စဉ်က ပေးသနားတော်မူသော မျှော်လင့်ခြင်းကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသည်။ မျှော်လင့်ခြင်းကို မျှော်လင့်ရသောအရာသည် မမြင်ရသေးသမျှ ထိန်းသိမ်းရမည် (ရော၊ ၈:၂၄–၂၅)။ ထိုမျှော်လင့်ခြင်းကို လက်ရှိလုပ်ငန်းတာဝန်များကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ခြင်းအားဖြင့် သန္နိဋ္ဌာန်ရှိစွာ ဇွဲလုံ့လဖြင့် ပြုစုပျိုးထောင်ရသည်။ “စိတ်ရှည်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ဇွဲလုံ့လ” ဟု များသောအားဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုသော ဂရိစကားလုံးသည် ခရစ်တော်၏ တပည့်ဖြစ်ခြင်းကြောင့် လက်ရှိကမ္ဘာတွင် ကြုံတွေ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခ ရှိနေသေးသည့်တိုင် မျှော်လင့်ခြင်းကို ထိန်းသိမ်းရန် ဇွဲရှိစွာ ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ခြင်း အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြသည်။

In the meantime, believers are called to hold on to the hope they were given when they first believed. Hope must be sustained while that for which they hope remains unseen (Rom. 8:24–25). And their hope is nurtured through a determined perseverance that takes up the tasks at hand. The Greek word commonly translated as “patience” or “perseverance” conveys the sense of persistence in maintaining one’s hope in spite of the suffering that comes from being a follower of Christ in this present world.

 

လက်ရှိကမ္ဘာ၏ ယိုယွင်းပျက်စီးမှုမှ ဘုရားသခင်ပြန်လည်ထူထောင်ပေးမည်ဟူသော အာမခံချက် (အပိုဒ် ၂၀–၂၁) သည် မြေကြီးနှင့် သယံဇာတများကို ထပ်မံပျက်စီးစေခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်းကို တရားမျှတစေနိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ သို့သော် သမ္မာကျမ်းစာအခြေခံ ပတ်ဝန်းကျင်ကျင့်ဝတ်များ တည်ဆောက်ရန် ကြိုးပမ်းမှုများသည် ကျမ်းစာတွင် အခြားနေရာများကို ရှာဖွေခြင်းဖြင့် ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဆောင်ရွက်နိုင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် စောင့်ရှောက်ခြင်းအကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် ရောမကျမ်းတွင် လူသားအားလုံး၏ အသက်တာသည် တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ခွဲ၍မရအောင် ဆက်စပ်နေပြီး၊ ဖန်ဆင်းခံရသမျှ သတ္တဝါများသည် ဤဘဝနှင့် အနာဂတ်တွင် ဖန်ဆင်းခြင်းတစ်ခုလုံးကို ပြောင်းလဲပေးမည့် ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်းတွင် တူညီသော ကံကြမ္မာကို မျှဝေထားကြောင်း ကြေညာထားသည်။

The assurance of God’s restoration of the present world from its degradation (vv. 20–21) cannot justify a further degradation or even a neglect of the earth and its resources. Nonetheless, attempts to develop biblically based environmental ethics would be better served by looking elsewhere in Scripture. There is no explicit reference here to stewardship. But Romans does declare that all human life is inextricably linked together, with all created beings sharing a common fate both here and in a future restoration that will transform the whole created order.

 

“ဝိညာဉ်တော်၏ ဦးဦးသီးပွင့်အသီး” (အပိုဒ် ၂၃၊ စာသားအတိုင်း “ဝိညာဉ်တော်၏ ဦးဦးသီးပွင့် [တစ်ခုတည်း]”) ဟူသော ရည်ညွှန်းချက်သည် နှိုင်းယှဉ်စရာ မရှိဘဲ၊ “ဝိညာဉ်တော်၏ အသီးအနှံ” (ဂလာ၊ ၅:၂၂) နှင့် ရောထွေးမှားယွင်းစေရန် မဖြစ်သင့်ပေ။ အဓိပ္ပာယ်မှာ ဝိညာဉ်တော်သည်ပင် ဦးဦးသီးပွင့်ဖြစ်ပြီး၊ ကတိထားတော်မူသော အမွေအားလုံးကို ဧကန်ပေးမည်ဟူသော သေချာမှုကို အားဖြည့်ပေးသည်။ ပေါလုသည် “ဦးဦးသီးပွင့်” ဟူသော ပုံမှန်နားလည်မှုကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားသည်။ မူလက လူသားများက ဘုရားသခင်အား ပူဇော်သော သီးနှံ၏ ဦးဦးသီးပွင့်အပိုင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ထွက်၊ ၃၄:၂၂၊ ၂၆)။ ဤနေရာတွင် ပေါလုက သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို ဘုရားသခင်က လူသားများအား ပေးသနားတော်မူသော ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ပြောဆိုထားပြီး၊ ဦးဦးသီးပွင့်ပူဇော်ခြင်း၏ ပုံမှန်ဦးတည်ချက်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားသည်။ အပြစ်ဖြေရာယဇ်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ပေးသနားခြင်း (ရော၊ ၈:၃၂) နှင့် အတူ၊ နေထိုင်တော်မူသော ဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော် ဧကန်ပြည့်စုံမည်ကို သက်သေခံသော သက်သေနှစ်ပါးဖြစ်သည်။

The reference to “the firstfruits of the Spirit” (v. 23, lit. the “firstfruit [singular] of the Spirit”) is without parallel and should not be confused with the “fruit of the Spirit” (Gal. 5:22). The meaning seems to be that the Spirit is indeed the firstfruit, reinforcing the certainty that all the rest of the promised inheritance will be given. Paul has reversed the usual understanding of “firstfruits.” It originally referred to the consecrated first portion of a crop that humans offered to God (Ex. 34:22, 26). Here Paul speaks of the Holy Spirit as God’s offering to humans, reversing the usual direction of the firstfruits offering. Together, the gift of the indwelling Spirit and the gift of God’s Son as a sacrifice on our behalf (Rom. 8:32) are the two witnesses attesting to the certain fulfillment of the divine promise.

 

၈:၂၆–၂၇။ ဝိညာဉ်တော်၏ ဆုတောင်းပေးခြင်း။ ပေါလုသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်ကို အာရုံစိုက်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းချက်ထဲတွင် အရေးကြီးဆုံး လိုအပ်ချက်မှာ ဘာကိုဆုတောင်းရမည်ကို သိခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆုတောင်းချက်များ၏ အသိပညာမဲ့သော အထူးအဆန်းများကို ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ တကယ့်လိုအပ်ချက်များနှင့် ပိုမိုတိကျစွာ ကိုက်ညီအောင် ဝိညာဉ်တော်က ပြန်လည်ပုံဖော်ပေးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ဆုတောင်းခြင်း၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည် (၁၅:၃၀–၃၂)။ ဆုတောင်းရသော ဘုရားသခင်ကိုးကွယ်ရာနေရာဖြစ်သည်။ မေးခွန်းထုတ်သော စိတ်အတွက် ဆုတောင်းခြင်းသည် မလိုအပ်ဟု ထင်ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စကားဖြင့် အားပေးမှုလိုအပ်သလော။ ကျမ်းစာတွင် လူသားများက ဘုရားသခင်အား သူတို့ဘဝတွင် အလိုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် တောင်းပန်ရမည်ဟု ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ဆုတောင်းပေးခြင်း၏ ဩဇာလွှမ်းမိုးမှု စက်ဝိုင်းသည် အခြားသူများပါဝင်လာသည် (မဿ၊ ၆:၁၀ နှိုင်းယှဉ်)။ အဓိကအားဖြင့် တောင်းလျှောက်ဆုတောင်းချက်များသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် ကိုက်ညီရန် တောင်းဆိုခြင်းများဖြစ်ပြီး၊ ဆုတောင်းသူများ၏ နှလုံးသားနှင့် စိတ်ထဲသို့ ဘုရားသခင်ဝင်ရောက်ခွင့်ပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဖြစ်လာခြင်းက သူတို့ကို ပြောင်းလဲစေသည်။ ဆုတောင်းပေးခြင်း၏ လုပ်ငန်းစဉ်နှင့် တရားမျှတမှုကို ရှင်းပြရန် ကြိုးပမ်းချက်များတွင် လူသားတို့၏ ကန့်သတ်ချက်များနှင့် ခရစ်တော်အတွက် သေဆုံးခဲ့သူများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ ဘက်မလိုက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အသိအမှတ်ပြုရမည်။

8:26–27. Intercession of the Spirit. Paul next focuses his attention on the work of the Spirit on our behalf. In our weakness, our most pressing need is knowing what to pray for. It is the work of the Spirit to rephrase the ignorant specifics of our prayers to align them more accurately with the will of God and to our real needs. Paul expresses belief in the efficacy of prayer (15:30–32). It is God, after all, to whom we pray. To the questioning mind, prayer may seem unnecessary. Does God need to be encouraged by our words to carry out His will? Scripture does speak of the importance of humans asking God to carry out His will in their lives, but the circle of influence in intercessory prayer widens to include others (cf. Matt. 6:10). At their core, prayers of petition are appeals for alignment with the divine will, granting God access to the hearts and minds of the petitioners, which in turn transforms them. Attempts to explain the process and even the fairness of intercessory prayer must acknowledge our human limitations and the assurance that God’s disposition toward those for whom Christ died is one of impartial love.

 

ယုံကြည်သူများနှင့် သဘာဝတရား၏ ရွေးနုတ်ခြင်းအတွက် ညည်းတွားခြင်းနှင့်အတူ၊ ဝိညာဉ်တော်သည်လည်း ဆုတောင်းပေးခြင်း၌ ညည်းတွားတော်မူသည် (ရော၊ ၈:၂၂–၂၃၊ ၂၆)။ စကားလုံးများသည် ဝိညာဉ်တော်၏ နက်ရှိုင်းသော စိတ်ခံစားမှုကို ဖော်ပြသည်။ စကားလုံးများ မလိုအပ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ဝိညာဉ်တော်၏ စိတ်နှလုံးကို သိတော်မူသည်။ ဆုတောင်းပေးခြင်း ပုံရိပ်ကို ကျမ်းစာနှင့် ကိုက်ညီသည်ထက် ကျော်လွန်၍ ဖိအားပေးခြင်းမှ သတိထားရမည်။ ဝိညာဉ်တော်နှင့်အတူ၊ ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ရှိတော်မူသော ခရစ်တော်သည်လည်း ဆုတောင်းပေးနေတော်မူသည် (ရော၊ ၈:၃၄)။ သူတို့၏ ပူးပေါင်းအမှုတော်ကို ယုံကြည်သူများကို ချစ်ရန် ခမည်းတော်၏ ခုခံမှုကို ကျော်လွှားရန် တွဲဖက်ခြင်းဟု နားလည်မှားရန် မဖြစ်သင့်ပေ။ ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းပင် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအတွက် တကယ်လေးနက်စွာ ကြိုးပမ်းနေတော်မူသည်။

Alongside the groaning of the believers and of nature for redemption, the Spirit also groans in intercession (Rom. 8:22–23, 26). The wording conveys the Spirit’s deep emotional engagement. Words are not necessary, for God knows the mind of the Spirit. One should be cautious to avoid pressing the imagery of intercession beyond what is biblically sound. Along with the Spirit, Christ, at the right hand of God, is also interceding (Rom. 8:34). Their joint ministry should not be construed as joining forces to overcome the resistance of the Father to love believers. Rather, the entire Godhead is united in earnest efforts on behalf of God’s children.

 

၈:၂၈–၃၀။ ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးခြင်း။ နောက်ထပ်လာသော အရာမှာ “ကျွန်ုပ်တို့သိသည်” ဟူသော ပြန်လည်ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၈)။ အမှန်မှာ ကျမ်းစာတစ်ခုလုံး၏ သတင်းစကားကို တိုတိုရှင်းရှင်း အနှစ်ချုပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းနှင့်အတူ ရှေးကျမ်းစာတွင် ကြွယ်ဝသော အခန်းသစ်တစ်ခု ရှိလာသည်။ ပျက်စီးနေသော ဖန်ဆင်းခြင်းကို ပြန်လည်ထူထောင်ရန် ဘုရားသခင်၏ ရှေးကြိုတင်ကြေညာထားသော ရည်မှန်းချက်သည် ယခု အသစ်သော ဖော်ပြမှုရရှိလာသည်။ ယခု ဘုရားသခင်သည် အဖြစ်အပျက်အားလုံးမှတစ်ဆင့် ကောင်းကျိုးအတွက် လုပ်ဆောင်နေသော ရည်မှန်းချက်မှာ သူ့သားတော်ကို ညီအစ်ကိုမောင်နှမများစွာဖြင့် ဝန်းရံပေးရန်နှင့် သူတို့အားလုံးကို သူ့ပုံသဏ္ဌာန်နှင့် အညီ ပုံဖော်ပေးရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၉)။ ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ဘုရားသခင်၏ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အစီအစဉ်များကို နှောင့်ယှက်နိုင်သည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမူကား၊ ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ ကောင်းသောအရာဖြစ်ရန် ဘုရားသခင်က သေချာစေတော်မူသည်။ အပြစ်ရှိသူများကို တရားမျှတသော သားသမီးများအဖြစ် ပြောင်းလဲရန် ဤရဲရင့်သော အလုပ်သည် ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သာ မူတည်သည်။ ပေါလုသည် အပြစ်ရှိသူများကို ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေရန် ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးမှု၏ မလွှဲမရှောင်သော ရလဒ်များကို အလေးပေးသည်။ ခရစ်တော်အားဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်ကို ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးသစ်တွင် ထားရှိစေသော တရားဓမ္မရှိသူဖြစ်စေခြင်းအမှုသည် ဤစာအုပ်တွင် အများအပြား နေရာယူထားသည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ အစပျိုးမှု၏ ကျယ်ပြန့်မှုကို တရားဓမ္မရှိသူဖြစ်ခဲ့သူများ သားတော်နှင့်အတူ ရပ်တည်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်ကို မျှဝေခံစားရသောအခါသာ သိရှိနိုင်သည်။

8:28–30. Divine Initiative. What follows is a vivid restatement of what “we know” (v. 28). It is, in fact, a succinct summary of the message of the whole of Scripture. With the coming of Christ, there is a glorious new chapter in the old book. The long-announced goal of God to restore fallen creation takes a new expression. Now the goal toward which God is working for good through all events is the surrounding of His Son with many brothers and sisters, all conformed or shaped into His likeness (v. 29). Suffering cannot thwart God’s plans for us, because He makes sure that the end result of our suffering is what is good. This audacious task of transforming sinners into legitimate children depends solely on God’s decision. Paul continues with an emphasis on the inexorable results of the divine initiative to reconcile sinners to God. The work of justifying or setting humankind into a new relation with Himself through Christ has occupied much of the letter so far. But the sweep of the divine initiative is realized only when those who have been justified stand alongside the Son and share in God’s glory.

 

ယုံကြည်သူအတွက် ရည်ညွှန်းချက်မှာ သားတော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်ဖြစ်သည်။ သူ၏ အပြစ်ကင်းသော ဘဝနှင့် ယဇ်ပူဇော်သော သေခြင်းသည် ပညတ်တော်၏ တရားမျှတသော တောင်းဆိုချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပြီး ပညတ်တော်ကို ထောက်မထားကာ ကိုယ်ကျိုးစွန့်သော ချစ်ခြင်းတွင် ပြည့်စုံမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများ၏ ဘုန်းတန်ခိုးရရှိခြင်းအပါအဝင် ဘုရားသခင်၏ ပြန်လည်ထူထောင်ခြင်း အမှုတစ်ခုလုံးကို အတိတ်ကာလဖြင့် ပြောဆိုသည်။ အရာအားလုံး ပြီးစီးပြီးသားဟု ဆိုသည်။ အစောပိုင်းတွင် သူတို့၏ ဘုန်းတန်ခိုးရရှိခြင်းကို အနာဂတ်မျှော်လင့်ခြင်းအဖြစ် ဖော်ပြခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ နှစ်ဖက်စလုံး မည်သို့အတူတည်နိုင်မည်နည်း။ ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်၏ သေချာမှုရှုထောင့်မှ ကြည့်ပါက ဘုန်းတန်ခိုးရရှိခြင်းကို အတိတ်ကာလဖြင့် ပြီးစီးပြီးဟု ပြောဆိုခြင်း မှန်ကန်သည် (အပိုဒ် ၃၀)။ အမှန်တကယ် ပြည့်စုံခြင်းမှာ အနာဂတ်တွင် ရှိနေသေးသည်။ ဘုရားသခင်၏ သေချာမှုရှုထောင့်မှ ကြည့်ပါက ပြီးစီးပြီးဟု မှတ်ယူပါ (ဗျာ၊ ၂၁:၅–၆ နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် အချိန်၏ ရှုထောင့်မှ ကြည့်ပါက ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ၏ ဘုန်းတန်ခိုးရရှိခြင်းသည် အနာဂတ်တွင် လာဦးမည်ဖြစ်သည်။

The point of reference for the believer is the image of the Son. His sinless life and sacrificial death met and incarnated the righteous demands of the law, thus upholding the law and expressing its fullness in His self-sacrificing love. Paul speaks of the whole process of God’s work of restoration—including the glorification of the believers—in the past tense, as if all has already been accomplished. Earlier, their glorification was described as a future hope (v. 17). How shall both statements stand together? Seen from the perspective of the certainty of God’s promise, it is correct to speak of glorification in the past tense, as already completed (v. 30), even though its actualization remains in the future. From the viewpoint of divine certainty, consider it done (cf. Rev. 21:5–6). But from the perspective of time, the glorification of the children of God is still coming.

 

ရော ၈:၂၈ တွင် ကြိယာဝိသေသန “အတူတကွ လုပ်ဆောင်သည်” (synergeō) ၏ ဘာသာစကားအကြောင်းအရာသည် နှစ်မျိုး ဖြစ်နိုင်သည်—“အရာအားလုံး” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်”။ အကြောင်းအရာမှာ “အရာအားလုံး” ဖြစ်ပါက ပေါလုသည် အရာများ ကိုယ်တိုင် ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာမည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ပေါလုသည် ကိုယ်ပိုင်စီမံခန့်ခွဲနိုင်သော စကြဝဠာကို ယုံကြည်သူ မဟုတ်ပေ။ ကျမ်းစာတွင် ဘုရားသခင်ကို ကမ္ဘာနှင့် တထပ်တည်း သဘောထားသော ဘုရားဝါဒကို မထောက်ခံပေ။ အလားအလာမှာ “ဘုရားသခင်” ကို အပိုဒ် ၂၈ ၏ ဘာသ Osp အရာအဖြစ် ယူဆိုခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ဖြစ်ပျက်သမျှ အားလုံး၏ တိုက်ရိုက်အကြောင်းရင်း မဟုတ်ဟု မဆိုလိုပေ။ သို့သော် ဆုံးဖြတ်ချက်များစွာနှင့် အဖြစ်အပျက်များ၏ ရှုပ်ထွေးသော ဆက်နွယ်မှုထဲတွင် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို ချစ်သူများကို ကောင်းကျိုးပေးရန် အလိုတော်ကို လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ စကြဝဠာကို ကြိုးဆွဲသား ကဲ့သို့ လူသားဆုံးဖြတ်ချက်များနှင့် အပြုအမူများကို လှည့်ကွက်မဲ့ မဟုတ်ဘဲ၊ တစ်ခါတစ်ရံ နောက်ကြည့်မှန်ထဲတွင် တွေ့မြင်ရသော နည်းဖြင့်၊ လူသားတို့၏ လွဲမှားသော ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် အပြုအမူများမှ ကွဲအက်နေသော အပိုင်းအစများကို ဘုရားသခင်က ကောက်ယူပြီး ကွဲအက်မှုထက် ပိုမိုကြီးမားသော အရာတစ်ခုကို ဖန်ဆင်းတော်မူသည်။ ယောသပ်၏ ညီအစ်ကိုများက ငွေနှစ်ဆယ်ဖြင့် ကျွန်အဖြစ်ရောင်းချခြင်းမှ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကို ငွေသုံးဆယ်ဖြင့် သစ္စာဖောက်ခြင်းအထိ၊ လူသားတို့၏ ရွံရှာဖွယ် သစ္စာဖောက်မှုသည် ဤပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာကို ရွေးနုတ်ပြီး ကောင်းချီးပေးရန် ဘုရားသခင်အသုံးပြုသော ငွေကြေးဖြစ်ခဲ့သည်။

There are two possible subjects for the verb synergeō (“work together”; Rom. 8:28)—“all things” or “God.” If the antecedent is “all things,” Paul is not suggesting that things will work themselves out on their own. Paul did not believe in a self-regulating universe, a cosmic gyroscope able to right itself. Scripture does not hold a pantheistic view identifying God with the world. It is more likely that “God” should be taken as the subject in v. 28. This does not mean that He is the direct cause of all that happens but that in the complex interplay of multiple decisions and events God is able to work out His intention of blessing those who love Him. Rather than manipulating human decisions and actions like a cosmic puppeteer, God, in ways unseen but sometimes detected in the rearview mirror, picks up the shattered fragments from misguided human decisions and deeds to make something greater than the sum of their broken parts. From Joseph’s brothers selling him into slavery for twenty shekels of silver to the betrayal of the Son of God for thirty pieces of silver, human treachery has often been the detestable currency by which God works to redeem and bless this broken world.

 

ဘုရားသခင်အား လူသားတို့၏ ချစ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ကျွန်ုပ်တို့အပေါ် ရှေးဦးစွာ ချစ်ခြင်းကို တုံ့ပြန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်တော်၏ ဩဇာအောက်တွင် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းသည် လူသားနှလုံးထဲတွင် ချစ်ခြင်းကို နှိုးကြားစေသည်။ အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများက ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ဘုရားသခင်က ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားသူများအတွက်သာ ကန့်သတ်သည်။ ရောမကျမ်း ၈:၂၈–၃၀ နှင့် ၉:၆–၂၁ အခြေခံသော နှစ်ထပ်ကျော်ကြားမှု တင်းကြပ်သော အယူဝါဒသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် မတွန်းလှန်နိုင်သော ကျေးဇူးတော်ကို လူသားတစ်စုအတွက် ပေးထားပြီး၊ ကျန်လူသားများအတွက် ထိုကျေးဇူးတော်နှင့် ချစ်ခြင်းကို မပေးဘဲ ထာဝရခွဲခွာခြင်းသို့ ဆုံးဖြတ်ထားသည်ဟု လိုအပ်သည်။ ဤအယူဝါဒသည် အချို့လူများ သူတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေ စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ပေးသည်။ သို့သော် ကျမ်းစာစကားများသည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းကို ဤမျှ စိတ်တိုင်းကျ ကန့်သတ်ခြင်းကို ထောက်ခံခြင်း မရှိပေ။ ဘုရားသခင်သည် လောကီသားတို့ကို အလွန်ချစ်တော်မူသောကြောင့် တစ်ပါးတည်းသော သားတော်ကို ပေးသနားတော်မူသည် (ယော၊ ၃:၁၆)။ ရောမကျမ်း ၈:၂၈–၃၀ တွင် ပေါလုသည် ကယ်တင်ခြင်းမှ လူသားများကို ချန်လှပ်ထားရန် ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်အကြောင်း မပြောဆိုထားကြောင်း သတိပြုရန် အကျိုးရှိသည်။ ပေါလု၏ စကားများမှ ဘုရားသခင်က ကယ်တင်ခြင်း၏ တကယ့်ဖြစ်နိုင်ခြေမှ လူသားများကို ခွဲထုတ်ရန် စိတ်တိုင်းကျ ဆုံးဖြတ်ထားသည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခြင်း မှားယွင်းသည်။ ဤနေရာတွင် ပေါလု၏ စကားများသည် ဘုရားသခင်စတင်သော အမှုကို ပြီးစီးစေနိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်ရန် အတွင်းစိတ်ရုန်းကန်နေရသော ညှဉ်းဆဲခံရသော ယုံကြည်သူများကို အားပေးရန် ရည်ရွယ်သည် (အောက်တွင် “ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း” ကြည့်ပါ)။

Human love toward God is a response to God’s prior love toward us. Under the influence of the Spirit of God, divine love awakens love in the human heart. Some interpreters limit God’s love to those predestined by God for salvation. The strict doctrine of double predestination, largely based on Romans 8:28–30 and 9:6–21, requires that God’s sovereign and irresistible grace toward part of humanity must be matched by His inexplicable but sovereign decision not to extend that grace and love toward the rest of humanity, dooming certain people to eternal separation from Him. This teaching offers a reason why some have no interest in their spiritual condition. But the words of Scripture do not support such arbitrary limitation of God’s love. He loves the world so much that He gave His only Son (John 3:16). It is instructive to note that in Romans 8:28–30 Paul does not speak of a divine decision to exclude people from salvation apart from their choice to reject His offer of salvation. It is a mistake to conclude from Paul’s words that God has indiscriminately decided who shall be cut off from the real possibility of salvation. Paul’s words here aim at encouraging beleaguered believers who are engaged in an inner struggle to trust God’s ability to finish the work He began in them (see below, “Predestination”).

ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း အကြောင်းအရာကို ခရစ်ယာန်အသင်းတော်တွင် ရာစုနှစ်များစွာ ဆွေးနွေးခဲ့ပြီး ယနေ့တိုင် သဘောထားကွဲလွဲမှု ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။ ဤဆွေးနွေးချက်သည် လူသားလွတ်လပ်ခွင့်နှင့် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာ၊ ဤနှစ်ခုကြား ဆက်နွယ်မှုနှင့် ပတ်သက်သော မေးခွန်းများ ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ အချို့အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများသည် လူသားလွတ်လပ်ခွင့်ကို ထိန်းသိမ်းရန်အတွက် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို တစ်နည်းနည်းဖြင့် ကန့်သတ်သည်။ အခြားသူများက ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အထူးအလေးပေးပြီး လူသားလွတ်လပ်ခွင့်ကို စွန့်လွှတ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကရုဏာနှင့် တန်ခိုးအာနုဘော်ဖြင့် ထာဝရမှ ကယ်တင်ခြင်းခံရမည့်သူနှင့် ပျက်စီးခြင်းခံရမည့်သူကို ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားသည်ဟူသော အယူဝါဒ (နှစ်ထပ်ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း) သည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် မတွန်းလှန်နိုင်ပြီး ပြောင်းလဲ၍မရဟု ယူဆသည်။ ဤအယူဝါဒအပေါ် အကဲဖြတ်ခြင်းနှင့် ကျမ်းစာနားလည်မှု၏ အကျဉ်းချုပ်ကို တင်ပြရန် လိုအပ်သည်။ Predestination

The topic of predestination has been discussed for centuries in the Christian church and continues to be a matter of disagreement. Its discussion raises questions related to human freedom and God’s sovereignty and the relationship between these two. Some expositors, in order to preserve human freedom, limit God’s sovereignty in some form. Others make a special effort to emphasize God’s sovereignty and sacrifice human freedom. The teaching that God, in His mercy and power, predetermined from eternity who will be saved and who will be lost (double predestination), presupposes that God’s grace is irresistible and immutable. This theological position needs some evaluation accompanied by a brief summary of the biblical understanding.   အခြေခံမဲ့ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း ၁. ဘုရားသခင်၏ ပုံရိပ်ကို မမှန်ကန်စွာ တင်ပြခြင်း။ အခြေခံမဲ့ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း အယူဝါဒ—အများအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အရာအားလုံးကို တစ်ဖက်သတ် အလိုတော်ဖြင့် ထိန်းချုပ်ထားသည်ဟု ပါဝင်သည့် အယူအဆ—သည် ဘုရားသခင်ကို စိတ်တိုင်းကျ ဆုံးဖြတ်တတ်သော၊ အာဏာရှင်ဆန်သော သူတစ်ဦးအဖြစ် ပုံဖော်ထားသည်။ ထိုသူသည် မိမိ၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို ပြသရန်သာ စိတ်ဝင်စားပြီး မိမိ၏ ကရုဏာနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ပြည့်စုံမှုကို ဖော်ပြရန် စိတ်မဝင်စားပေ။ သူသည် အကြောင်းမဲ့စွာ (ဆုံးဖြတ်ချက်ကို တရားမျှတစေမည့် အကြောင်းမရှိသည့်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့်) ကရုဏာပြပြီး အချို့သော အပြစ်သားများကို ကယ်တင်မည်ဟု ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားပြီး၊ ကျန်သူများကို ငရဲ၌ ထာဝရခံစားရစေရန် ခွင့်ပြုထားသည်။ သူသည် လူတိုင်းကို ကရုဏာပြနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ အချို့သောသူများ အဆုံးမရှိ ခံစားရစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ဆန္ဒပြုထားသည်။ Unconditional Predestination 1. Misrepresentation of God. The doctrine of unconditional predestination—which usually includes the idea that God controls all things by His unilateral will—depicts God as an arbitrary and even tyrannical being who is more interested in His sovereignty than in displaying the fullness of His mercy and love. He arbitrarily predetermined—arbitrary in the sense that there is no reason to justify His decision—that He will show mercy and save some sinners, and He will let others burn in hell. He could have shown mercy to all, but He intentionally willed to let some suffer for unending ages.   လူသားများ၏ ပျက်စီးခြင်းကို တကယ်လိုလားပြီး ထိရောက်စွာ ဆန္ဒပြုသော ဘုရားသခင်မှာ မည်သည့်ဘုရားသခင်နည်း။ ထို့ကြောင့်ပင် ဤအယူဝါဒသည် ခရစ်ယာန်အတွေးအခေါ်သမိုင်းတွင် အလွန်အငြင်းပွားဖွယ်ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ အခြေခံမဲ့ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အလွန်အမင်း အလေးပေးသောကြောင့် ယုတ္တိအရ အပြစ်၏ရှိနေခြင်းကို၊ အချို့သောဓမ္မပညာများတွင် လူသားများ အပြစ်ထဲသို့ ကျရောက်ခြင်းကိုပင် ဘုရားသခင်က လိုလားတော်မူသည်ဟု နိဂုံးချုပ်ရသည်။ ဤသည်မှာ ရက်စက်ကြမ်းကြုတ်ပြီး ကြောက်မက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘုရားသခင်၏ ပုံရိပ်ကို ဖန်တီးခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ What kind of God actually and effectively wills the destruction of humans? This explains why this doctrine has been extremely controversial in the history of Christian thought. Divine unconditional predestination involves such a strong emphasis on God’s sovereignty that it logically leads to the conclusion that God wills the existence of sin, including, in some theologies, the fall of humans into sin. This involves projecting a concept of God that is cruel, even atrocious.   ၂. ကျေးဇူးတော်သည် ငြင်းပယ်၍မရ၊ မပြောင်းလဲနိုင်။ ဤအယူဝါသည် လူသားများသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ကိုယ်တိုင် တုံ့ပြနိုင်စွမ်းမရှိဟု မှန်ကန်စွာ အတည်ပြုသော်လည်း၊ ထိုမစွမ်းနိုင်မှုအတွက် ပေးထားသော ဖြေရှင်းနည်းမှာ ဓမ္မပညာအရ မမှန်ကန်ပါ။ ရွေးချယ်ခံရသူများအတွက် ကျေးဇူးတော်သည် ငြင်းပယ်၍မရ (ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို လက်ခံရန်ဖြစ်စေ၊ ငြင်းပယ်ရန်ဖြစ်စေ လုံးဝမတတ်နိုင်) ဟု ဆိုသည်။ ပေါလုသည် ဒေါသခံရသော အိုးများနှင့် ကရုဏာခံရသော အိုးများကို ဘုရားသခင်ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်ဟု များသောအားဖြင့် ညွှန်ပြလေ့ရှိသည် (ရိုမ ၉:၁၄–၂၉ ကို ကြည့်ပါ)။ 2. Grace Is Irresistible and Immutable. This doctrine correctly affirms that humans are by themselves incapable of responding to God’s grace, but the solution it offers to that incapacity is theologically unsound. It states that for the objects of God’s election, grace is irresistible, that is to say, they are absolutely unable either to accept or to reject the divine call. It is usually indicated that according to Paul, God prepared both vessels of wrath and vessels of mercy (see commentary on Rom. 9:14–29).   ငြင်းပယ်၍မရသော ကျေးဇူးတော်ဆိုင်ရာ အယူအဆတွင် ပြဿနာများစွာ တွေ့ရသည်။ ပထမအချက်မှာ လွတ်လပ်သော ဆန္ဒသည် အပြစ်ကြောင့် အလွန်ပျက်စီးသွားသောကြောင့် လူသားများကို ကယ်တင်ရန် ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသော နည်းလမ်းမှာ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးကို အတင်းအကျပ် ပေးအပ်ရခြင်းဟု ငြင်းခုံကြသည်။ ဤသို့မဟုတ်ပါ။ ရိုမကျမ်း ၉–၁၂ နှင့်ပတ်သက်၍ ပေါလုသည် အိုးခွက်ပစ္စည်းပုံဥပမာနှင့် လူ့ကောင်းမှုမပါဘဲ ကျေးဇူးတော်ထင်ရှားပုံကို အသုံးပြု၍ ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အမှန်တကယ် အလေးပေးနေသော်လည်း၊ ထိုအခါ လူသားများသည် မိမိတို့၏ လုပ်ရပ်များအတွက် တာဝန်ရှိသည်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ်ပါ (ရိုမ ၁:၁၈–၃:၂၀ တွင် အလွန်ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်)။ We find several problems in the concept of irresistible grace. First, it is argued that free will has been so damaged by sin that the only way for God to save humans is to force saving grace on them as a gift. This is certainly not the case. With respect to Romans 9–12, Paul is indeed emphasizing God’s sovereignty through the use of the image of the potter and the description of the expression of His grace independent of human virtue, but in the process he is not denying that humans are indeed responsible for their actions. He made that very clear in Romans 1:18–3:20.   ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို နားထောင်ရန် တိုက်တွန်းထားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် နှုတ်ကပတ်တော်အားဖြင့်နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လွှမ်းမိုးမှုအားဖြင့် ထင်ရှားပြီး၊ လူများအား ခရစ်တော်ကို လက်ခံရန် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ရန် သူတို့၏ အသိဉာဏ်နှင့် ဆန္ဒကို အသုံးပြုနိုင်စေသည်ဟု ဆိုလိုသည် (ရိုမ ၁၀:၈–၁၄)။ ဤအရာကို “ကြိုတင်ကျေးဇူးတော်” (prevenient grace ဟု ခေါ်သည်—အရင်လာသော ကျေးဇူးတော်။ ဘုရားသခင်သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၊ နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ကောင်းကြီးမင်္ဂလာအားဖြင့် လူသားအားလုံးကို နည်းမျိုးစုံဖြင့် ဆွဲတော်မူ၍ သူတို့၏ နောင်တရရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းလိုအပ်ကြောင်း မြင်နိုင်စေသည် (ဥပမာ၊ ရိုမ ၁၀:၁၃–၂၁၊ ယောဟန် ၁:၉၊ ၁၂:၃၂၊ တမန် ၁၇:၂၄–၃၁၊ တိတု ၂:၁၁)။ လူသားများကို သူတို့၏ အမှုအရာများအလိုက် တရားစီရင်ခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ထိုအရာသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို တုံ့ပြန်ခြင်း သို့မဟုတ် မတုံ့ပြန်ခြင်းအတွက် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယူဆထားသည် (မဿဲ ၂၅:၃၄–၃၆၊ ၄၁–၄၃၊ ၂ကော ၅:၁၀)။ ငြင်းပယ်၍မရသော ကျေးဇူးတော်ကို အလေးပေးခြင်းသည် လွတ်လပ်လပ်သော ဆန္ဒသည် ဘုရားသခင်၏ လက်ဆောင်ဖြစ်ကြောင်း (ကမ္ဘာ ၂:၁၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ) ငြင်းပယ်ပြီး၊ ကယ်တင်ခြင်းနယ်ပယ်တွင် အနည်းဆုံး လွတ်လပ်သော ဆန္ဒကို အသုံးပြုခြင်းကို ပိတ်ပင်ခြင်း သို့မဟုတ် လျစ်လျူရှုခြင်းဖြစ်သည်။ လွတ်လပ်သော ဆန္ဒသည် အပြစ်ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်အတိုင်း ဖန်ဆင်းခံရသော လူသားများကို ဆက်လက်သတ်မှတ်ပေးနေဆဲဖြစ်သည်။ အတိုချုပ်ဆိုရသော် ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်းအယူဝါဒသည် ကယ်တင်ခြင်းနယ်ပယ်တွင် အနည်းဆုံး လူသားများကို လူ့ဂုဏ်သိက္ခာမဲ့အောင် ပြုလုပ်သည်။ Paul also exhorts us to listen to the word of God, implying that God’s grace, manifested in the Word and through the influence of the Holy Spirit, enables people to use their rational abilities and their will to decide for or against Christ (10:8–14). This has been referred to as “prevenient grace”—the grace that precedes. It is the idea that God reaches out in various ways to all human beings through His Spirit, word, and providence in order to cause them to see their need of repentance and salvation through the gospel (e.g., Rom. 10:13–21; John 1:9; 12:32; Acts 17:24–31; Titus 2:11). In fact, humans will be judged according to their works, something that presupposes responsibility for responding or not responding to God’s grace (Matt. 25:34–36, 41–43; 2 Cor. 5:10). The emphasis on irresistible grace denies that free will is still God’s gift to humans (cf. Gen. 2:17) and fosters the notion that one divine gift destroys a previous one. Free will has undoubtedly been damaged by sin, but it still continues to define us as humans. In other words, the doctrine of predestination tends to dehumanize us as beings created in the image of God by, at least in the area of salvation, deactivating or ignoring the exercise of free will.   ဒုတိယအချက်၊ ကျေးဇူးတော်ကို မပြောင်းလဲနိုင်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ရွေးချယ်ထားသော သူများသည် ကျေးဇူးတော်မှ ဘယ်တော့မျှ ကျရောက်မည်မဟုတ်ဟု အတည်ပြုသည်။ တစ်နည်းအားဖြင့် အချို့သောသူများသည် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ကယ်တင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်သူများသည် ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ပျက်စီးခြင်းခံရမည်။ ထိုသို့နားလည်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းတွင် ဇွဲနပဲရှိကြရန် အသစ်ကျမ်းစာတွင် မကြာခဏတွေ့ရသော တိုက်တွန်းချက်များကို အဓိပ္ပာယ်မဲ့စေသည် (ဥပမာ၊ ဧဖက် ၄:၁၊ ဟေဗြဲ ၄:၁၁၊ ၂ပေ ၁:၁၀)။ ယုံကြည်သူများ ကျေးဇူးတော်မှ ကျရောက်နိုင်ကြောင်း ကျမ်းစာတွင် အခြားနေရာများစွာတွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ဟေဗြဲ ၆:၄–၆)။ Second, defining grace as immutable asseverates that those chosen by God to be objects of His grace will never fall from grace. In other words, some are to be saved no matter what and others will perish no matter what. Such an understanding of grace makes irrelevant the constant exhortations that we find in the NT to persevere in the faith (e.g., Eph. 4:1; Heb. 4:11; 2 Pet. 1:10). Many other passages in the Bible make it clear that believers can fall from grace (e.g., Heb. 6:4–6).   တတိယအချက်၊ ထိုသို့နားလည်သော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းကို လုံးဝမလိုအပ်တော့မ ဖြစ်စေသည်။ ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းရှိ လူများကို ကယ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးခြင်းအတွက် သူတို့၏ ဆန္ဒမပါဘဲ ကြိုတင်ရွေးချယ်ထားပြီးဖြစ်ပြီး၊ သူတို့သည် မေးခွန်းမရှိဘဲ ကယ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ပျက်စီးခြင်းခံရမည်ဆိုလျှင် ဧဝံဂေလိတရားကို အဘယ်ကြောင့် ဆက်လက်ဟောပြောရမည်နည်း။ ဧဝံဂေလိတရားသည် ခရစ်တော်ကို လက်ခံရန် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ရန် ရွေးချယ်မှုနှင့် ရင်ဆိုင်စေတော့မည် မဟုတ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ရွေးချယ်မခံရသူများအတွက် ဧဝံဂေလိတရား၏ ကမ်းလှမ်းချက်သည် စစ်မှန်သော ကမ်းလှမ်းချက် မဟုတ်တော့ပေ။ Third, such an understanding of divine grace makes the proclamation of the gospel totally unnecessary. If people all over the world have already been chosen for salvation or perdition, independent of their will, and will unquestionably be saved or lost, why must we still proclaim the gospel to them? The gospel would no longer confront us with a choice for or against Christ, meaning that the offer of the gospel would not be a genuine offer to the non-elect.   စတုတ္ထအချက်၊ ထိုသို့နားလည်သော ကျေးဇူးတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်းကို တင်းမာမှုဖြစ်စေသည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရရန်မှာ ကိုယ်တိုင်၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေကို ဝန်ခံခြင်း၊ ခရစ်တော်တွင်သာ တစ်ခုတည်းသော ဖြေရှင်းနည်းကို တွေ့ခြင်း၊ ထိုခရစ်တော်တွင် ယုံကြည်ခြင်းကို ပေးအပ်ခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်းကို လက်ခံရန်မှာ ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်တွင် တစ်ချိန်ချိန်တွင် လွတ်လပ်သော ဆန္ဒ၏ ရှိနေခြင်းကို လိုအပ်သည်။ Fourth, such an understanding of grace places divine election and justification by faith in tension. Justification by faith requires acknowledging our spiritual condition, finding in Christ the only solution, and placing our faith in Him. The appropriation of justification requires the presence of free will at some point in the process of salvation.   ပဉ္စမအချက်၊ ငြင်းပယ်၍မရ၊ မပြောင်းလဲနိုင်သော ကျေးဇူးတော်သည် လူ့အပြစ်ကို လွယ်လင့်တကူ အကြောင်းပြခွင့်ပြုနိုင်သည်။ ပျက်စစီးခြင်းခံရသူများသည် ဘုရားသခင်က သူတို့အား ကယ်တင်ခြင်းဖြစ်နိုင်ခြေ မပေးခဲ့ဟုဆိုကာ၊ ထို့ကြောင့် အပြစ်တွင် ဆက်လက်နေရုံမှလွဲ၍ အခြားမတတ်နိုင်ဟု အကြောင်းပြနိုင်သည်။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အရာဝတ္ထုများ ဖြစ်ခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ Fifth, irresistible and immutable grace could easily excuse human sin. Those who are lost could excuse themselves by arguing that God did not give them the possibility of salvation and that therefore they are incapable of doing anything else but continuing in their sins. They were never the objects of God’s love.   ၃. အကန့်အသတ်ရှိသော ပေးချေခြင်း။ အခြေခံမဲ့ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်းအယူဝါဒသည် ခရစ်တော်သည် ရွေးချယ်ခံရသူများကိုသာ ကယ်တင်ရန် အသေခံတော်မူသည်ဟု သွန်သင်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်ကို လူသားအုပ်စုတစ်စုတည်းသို့ တစ်ဖက်သတ် ကန့်သတ်ထားလျှင်၊ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းအနစ်နာခံမှုသည် လောကီအပြစ်များကို ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ (ယောဟန် ၁:၂၉) ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူအချို့၏ အပြစ်များကိုသာ ဖြေရှင်းရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဤသည်မှာ အပြစ်ပြဿနာကိုယ်တိုင်ကို လုံးဝမဖြေရှင်းရသေးဟု ဆိုလိုသည်။ ကျမ်းစာသည် ခရစ်တော်သည် အချို့သောအုပ်စုအတွက် အသေခံတော်မူသည်ဟု တစ်ခါတစ်ရံ ပြောဆိုသော်လည်း (ထိုသူများသည် ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်း၏ အကျိုးကျေးဇူးအပြည့်အဝ ခံစားရသူများဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်)၊ အခြားတစ်ဖက်တွင် လူတိုင်းအတွက် အသေခံတော်မူသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ၂ကော ၅:၁၄၊ ၁တိ ၂:၄–၆၊ ဟေဗြဲ ၂:၉)။ ခရစ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ စီးဆင်းလာသော အဓိက ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ သတင်းစကားတစ်ခုမှာ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်လိုသော ဆန္ဒသည် မည်သည့်အုပ်စုတစ်စုတည်းနှင့်သာ ကန့်သတ်ထားခြင်းမဟုတ်။ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းရှုထောင့်သည် အမြဲတမ်း ကမ္ဘာလုံးဆိုင်ရာဖြစ်သည် (ကမ္ဘာ ၁၂:၁–၃၊ ဧဖက် ၁:၉–၁၀၊ ၁တိ ၂:၄၊ ဗျာဒိတ် ၁၄:၆–၇)။ 3. Limited Atonement. The doctrine of unconditional predestination teaches that Christ died to save only the elect. If God unilaterally limited the gift of His saving grace to a fraction of humanity, then the sacrificial death of Christ was not intended to deal with the sins of the world (John 1:29) but only with the sins of some of the people in the world. This seems to imply that the problem of sin itself has not been totally solved. The Bible at times speaks about Christ dying for a particular group (in the sense that these are the people who receive the full benefits of Christ’s death), but it also makes clear that He died on behalf of all (e.g., 2 Cor. 5:14; 1 Tim. 2:4–6; Heb. 2:9). One of the most fundamental theological messages flowing from the cross of Jesus is that the divine will to save is not restricted to any particular group. God’s saving perspective has always been global (Gen. 12:1–3; Eph. 1:9–10; 1 Tim. 2:4; Rev. 14:6–7).   ၄. သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်နှင့် ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း။ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်းအယူဝါဒသည် လူသားများ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို တုံ့ပြန်နိုင်စွမ်းမရှိခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူသားများ မဆုံးဖြတ်နိုင်သော ဆုံးဖြတ်ချက်ကို သူတို့အတွက် လုပ်ပေးပြီး အတင်းအကျပ်ချမှတ်သည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်သည် လူ့အပြစ်မှ လွတ်မြောက်စေပြီး အလိုတော်နှင့် လူ့ဆန္ဒကို လွတ်လပ်စွာ ညှိနှိုင်းပေးကာ သခင်ဘုရားထံ လက်နက်ချစေရန် ဝိညာဉ်တော်သည် လူ့စိတ်နှလုံးထဲတွင် အလုပ်လုပ်သည် (ယောဟန် ၁၆:၇–၁၀၊ မဿဲ ၂၆:၃၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဝိညာဉ်တော်သည် စိတ်နှလုံးထဲတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်လိုသော ဆန္ဒကို ထည့်သွင်းပေးပြီး၊ အပြစ်၏အာဏာမှ လွတ်မြောက်စေကာ သခင်ဘုရား၏ အလိုတော်နာခံသော ကျေးကျွန်များ ဖြစ်လာစေသည် (ရိုမ ၆:၁၇–၁၈)။ 4. Spirit and Predestination. The doctrine of predestination is based on the human incapacity to respond to God’s grace and is based on divine sovereignty: God makes for humans the decision that they cannot make and forces it on them. The picture we find in the NT is significantly different from this particular approach. The corruption of human nature is affirmed (e.g., Rom. 3:9–20; 8:7), but the solution is the work of the Holy Spirit in the human heart as the Spirit calls people to surrender to the Lord, synchronizing the human will with the divine will in an act of freedom (e.g., John 16:7–10; cf. Matt. 26:39). The Spirit places in the heart the desire to be reconciled with God and frees humans from the power of sin in order for them to become willing servants or slaves of the Lord (Rom. 6:17–18).   ကျမ်းစာတွင် ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း ယခုအထိ ပြောခဲ့သမျှသည် ကျမ်းစာတွင် ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်းအကြောင်း ပြောဆိုထားခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်းမဟုတ်၊ ထိုအကြောင်းအရာကို ကျွန်ုပ်တို့ နားထောင်ရန် လိုအပ်သည်။ ဤနေရာတွင် ထိုအကြောင်းနှင့်ဆိုင်သော ကျမ်းစာအချို့ကို အကျဉ်းချုပ် တင်ပြထားသည်။ Predestination in the Bible What we have said so far does not deny that the Bible speaks about predestination and that we do need to listen to what it has to say about this topic. Here we offer a brief summary of some of the biblical elements associated with it.   ၁. “ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း” ဟူသော စကားလုံး။ နာမ်တစ်ခုအနေဖြင့် “ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း” ဟူ၍ အသစ်ကျမ်းစာတွင် လုံးဝမသုံးထားပါ။ အစားထိုးသုံးသည်မှာ “ကြိုတင်သတ်မှတ်သည်” (ဂရိ၊ proorizō၊ ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်သည်) ဟူသော ကြိယာဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်သည် အဓိကကျသူဖြစ်ပြီး လူသားများသည် အရာဝတ္ထုဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ကြိုသိခြင်းနှင့် ရွေးချယ်ခြင်းအကြောင်းလည်း ဖတ်ရသည် (“ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ခြင်း” စာ ၁၅၉၄ ကို ကြည့်ပါ)။ စကားလုံးကိုယ်တိုင် မပါသော်လည်း အယူအဆပါဝင်သော ကျမ်းချက်များလည်း ရှိသည်။ မေးခွန်းမှာ ဤအကြောင်းအရာကို မည်သို့ချဉ်းကပ်ရမည်နည်း။ ကျမ်းချက်များကို အနီးကပ်ဂရုစိုက်၍ ကျမ်းစာတွင် ပြောထားသည်ထက် ကျော်လွန်၍ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အလွန်ကန့်သတ်ထားသော ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာဆိုင်ရာ ထင်မြင်ချက်များ မလုပ်ရန် အကြံပြုအပ်ပါသည်။ 1. The Term “Predestination.” The noun “predestination” is not used at all in the NT; instead we find the verb “to predestine” (Gr. proorizō, “to decide on beforehand”), having God as the subject and humans as the object. We also read about God’s foreknowledge and election of humans (see “Divine Election,” p. 1594). There are passages that do not contain the terminology itself and yet contain the concept. The question is how we should approach this topic. We suggest paying close attention to the passages and not going beyond what they say—avoiding any speculation about divine sovereignty that sets very specific limits on God’s gracious love.   ၂. ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း လုပ်ရပ်။ ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် နောက်မှစဉ်းစားမိခြင်းမဟုတ်ဘဲ ထာဝရအချိန်က ဘုရားသခင်ပြုတော်မူခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (၁ကော ၂:၇)။ ဤအရာကို ဧဖက် ၁:၄ တွင် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ထပ်လောင်းဖော်ပြထားပြီး ကမ္ဘာမဖန်ဆင်းမီ ခရစ်တော်အထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ရွေးချယူတော်မူသည်ဟု ဆိုသည်။ အကျိုးဆက်အနေဖြင့် ကမ္ဘာမတည်မီ ဘုရားသခင်၏ ဆုံးဖြတ်ချက်သည် လူ့လုပ်ရပ် ကောင်းသည်ဖြစ်စေ မကောင်းသည်ဖြစ်စေ လူသားများ မဖန်ဆင်းရသေးသဖြင့် လူ့လုပ်ရပ်ဖြင့် လွှမ်းမိုးခြင်းမခံရ။ အမှန်တကယ် အလေးပေးထားသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ ဖြစ်ပြီး အပြစ်ဖြင့် ပျက်စီးသွားမည့် ကမ္ဘာတွင် သူ၏ သတ္တဝါများအတွက် ဘုရားသခင် ဘာလုပ်ပေးလိုသည်ကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ပြည့်စုံမှုနှင့် ခွဲမရနိုင်။ 2. God’s Act of Predestination. The divine decision to save was not an afterthought but something done by God in eternity (1 Cor. 2:7). This is explicitly reiterated in Ephesians 1:4, which indicates that God chose us in Christ before the world was created. The implication is that the pre-Creation divine decision was not influenced by human activity, good or bad, because humans had not yet been created. Unquestionably, the emphasis is on God’s sovereign power and love toward His creatures and on what God was willing to do for them in a world that would be damaged by sin. Divine sovereignty is clearly inseparable from the fullness of divine grace and love.   ၃. ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို ယူဆထားသည်။ ဘုရားသခင် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတော်မူသော အရာသည် တိုက်ဆိုင်မှု သို့မဟုတ် သီးခြားဆုံးဖြတ်ချက်များမဟုတ်။ ဘုရားသခင်တွင် ဖန်ဆင်းခြင်းအတွက် အစီအစဉ်၊ ဒီဇိုင်းတစ်ခု ရှိပြီး ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတော်မူသော အရာသည် ထိုအစီအစဉ်၏ မရှိမဖြစ် အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အဖြစ်အပျက်များ လူ့သမိုင်းတွင် ဖြစ်ပေါ်လာသောအခါ သူ၏ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်ပျက်သည် (ဧဖက် ၁:၁၁)။ ဤရည်ရွယ်ချက် သို့မဟုတ် အစီအစဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ စိတ်ထဲတွင် စိတ်ကူးယဉ်ခဲ့ပြီး ဘုရားသခင်ဆန္ဒပြုကာ သမိုင်းတွင် သူ၏ အလိုတော်အတိုင်း အကောင်အထည်ဖော်သည်။ ထိုအစီအစဉ်၏ အခြေခံနှင့် လှုံ့ဆော်အားသည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြစ်သည် (ဧဖက် ၁:၄–၅)။ ဤသည်မှာ အစီအစဉ်သည် သတ္တဝါများ၏ အကျိုးအတွက်ဖြစ်ပြီး သူတို့၏ ပျက်စီးခြင်းအတွက် မဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ 3. Predestination Presupposes God’s Plan. What God predetermined was not the result of accidental or isolated decisions. God had a plan, a design for His creation, and what He predestined to happen was an intrinsic part of it. When the divine events occur within human history, they happen according to God’s plan (Eph. 1:11). This purpose or plan is conceived in the divine mind, willed by God, and worked out in history according to His will. The foundation and motivating force of the plan was God’s love (Eph. 1:4–5). This indicates that the plan was intended to be for the benefit of His creatures and not for their destruction.   ၄. ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်။ ဟေရုဒ်၊ ပိလတု၊ တပါးအမျိုးသားများနှင့် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် ယေရှုခံတော်မူခဲ့ရသော အရာမှာ ဘုရားသခင် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတော်မူခဲ့သော အရာဖြစ်သည် (တမန် ၄:၂၈)။ သတိပြုရန်မှာ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ ရန်သူများ၏ ဆိုးယုတ်သော လုပ်ရပ်များကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ၊ သူ၏ သားတော်ကို သူတို့၏ လက်ချက်ဖြင့် ခံစားရစေခြင်းကို ကြိုတင်သတ်မှတ်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ အပြစ်သားများသည် ဆိုးယုတ်ခြင်းကို သဘာဝအတိုင်း ပြုလုပ်တတ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်သည် လူများကို ဆိုးယုတ်စေရန် လှုံ့ဆော်ရန် မလိုအပ်။ ထို့ပြင် သူသိတော်မူသည်မှာ အချို့သော အခြေအနေများတွင် လူများပြုမည့် တိကျသော ဆိုးယုတ်လုပ်ရပ်များကို သိတော်မူသောကြောင့် ထိုဆိုးယုတ်လုပ်ရပ်များကိုပင် ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်ကို အကျိုးပြုစေရန် အသုံးပြုတော်မူသည် (ရိုမ ၈:၂၈၊ ကမ္ဘာ ၅၀:၂၀)။ ရိုမ ၈:၂၉ အရ ယေရှုသည်လည်း ညီအစ်ကိုများစွာတို့အကြား ဦးလေးသောသားဖြစ်ရန် ဘုရားသခင်က ကြိုတင်သတ်မှတ်တော်မူခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ သားတော်၏ လူ့ဇာတိခံယူခြင်းသည် ထာဝရအချိန်က စီစဉ်ထားသော ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့တစ်ဦးဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး ထိုလုပ်ငန်းစဉ်တွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို သူ၏ ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ ဖြစ်စေမည်။ 4. Predestination and Christ. What Jesus experienced at the hands of Herod, Pilate, the Gentiles, and the people of Israel was what God had determined in advance (Acts 4:28). Notice that God did not predetermine the evil actions of His enemies but the suffering of His Son at their hands. God does not have to move people to do evil, because it is natural for sinners to practice evil. Moreover, because He knows all the specific evil actions people will do in certain situations, He can and does use even these evil actions to further His plan of salvation (Rom. 8:28; Gen. 50:20). Romans 8:29 suggests that Jesus was also predestined by God to be the firstborn among many brothers and sisters. The incarnation of the Son of God is part of the divine plan configured in eternity. He was going to be one of us and in the process would make us His brothers and sisters.   ၅. ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်သူများ။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ လူများအတွက် အချို့သော တိကျသော အရာများကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတော်မူသည်။ ဥပမာ၊ ခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်တွင် ထင်ရှားသော ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာသည် “ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုန်းအသရေအတွက်” ဖြစ်မည်ဟု သူ အဆုံးအဖြတ်ပေးထားသည် (၁ကော ၂:၇)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော အရာမဟုတ်ဘဲ သူ ဆုံးဖြတ်ထားပြီးသော အရာဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုန်းတန်ခိုးခံရမည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့်သာ သားအဖြစ် ခံယူရန် ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသည် (ဧဖက် ၁:၅)။ ဘုရားသခင်အတွက် ဤသည်မှာ ဆွေးနွေးစရာမရှိ။ သူသည် တစ်ဖက်သတ်လုပ်ဆောင်ကာ ကျွန်ုပ်တို့ မရှိမီ ကောင်းကြီးမိသားစုထဲသို့ သားအရင်းအဖြစ် ခံယူရန် လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အစီအစဉ်တွင် သူ၏ သားတော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့် အညီ ကျွန်ုပ်တို့ကို ပုံဖော်ရန် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်လည်း ပါဝင်သည် (ရိုမ ၈:၂၉)။ ဤသည်မှာ သူ့ကို ချစ်သောသူများအတွက် သူ၏ အစီမံချက်ဖြစ်သည် (၈:၂၈)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ သခင်ဘုရား၏ ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော အစီအစဉ်မှာ ယုံကြည်သူများကို သူ၏ သားတော်၏ ပုံသဏ္ဌာန်တော်နှင့် အညီ ပြောင်းလဲပေးရန် ဖြစ်သည်။ 5. Predestination and Believers. There are certain specific things that God predetermined for His people. For example, He decreed that His wisdom, revealed in the person of Christ, would be “for our glory” (1 Cor. 2:7). This is not something that God will perhaps do for us but rather something that He has determined to do for us. We will be glorified through Christ. God has also predestined us to be adopted as His children only through Jesus Christ (Eph. 1:5). For God, this is not negotiable. He acted unilaterally, creating a way for our adoption into the heavenly family before we existed. In addition, the plan includes God’s intention to conform us to the image of His Son (Rom. 8:29). This is His plan for those who love Him (8:28). Our Lord’s predetermined plan is to transform those who believe into the likeness of His Son.   ၆. ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ဆိုင်သော အရာအားလုံးကို ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားတော်မူသည်။ သူ၏ လူများ၏ ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်သည် ဘာတစ်ခုကိုမျှ တိုက်ဆိုင်မှုအောက်တွင် ထားခဲ့ခြင်းမရှိ။ သူ၏ ကြိုသိခြင်းကို အခြေခံ၍ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း အကောင်အထည်ဖော်ပြီးသည်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ခေါ်ဝရဏ်ခံရသည်။ ထိုခေါ်တော်မူခြင်းကို လက်ခံခြင်းသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းခံရခြင်းသို့ ဦးတည်စေပြီး ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာတော်မူချိန်တွင် နောက်ဆုံးဘုန်းတန်ခိုးခံရခြင်းသို့ ရောက်ရှိစေသည် (၈:၃၀)။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ မည်သည့်အာဏာမျှ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းလဲနိုင်မည် မဟုတ်—ကျွန်ုပ်တို့၏ ငြင်းပယ်ခြင်းမှလွဲ၍။ သတိပြုရန်မှာ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း၏ ဘာသာစကားကို အမြဲတမ်း ယုံကြည်သူများနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ ဘုရားသခင်သည် တစ်ဖက်သတ် ဆုံးဖြတ်ထားတော်မူသည်မှာ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူမျှး ကယ်တင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သူ၏ ကျေးဇူးတော်နှင့် ထာဝရကယ်တင်ခြင်း၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်သူများသည် ပျက်စီးခြင်းခံရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ သူ၏ ကျေးဇူးတော်ကို လက်ခံရန် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ရန် လွတ်လပ်ခွင့်ကို ခွင့်ပြုထားသည်။ 6. God Predetermined Everything Related to Salvation. With respect to the salvation of His people, God did not leave anything to chance. Based on His foreknowledge, once predestination was put into effect, we are called for salvation. The acceptance of the call leads to justification and to our final glorification at the Second Coming (8:30). No power on earth can alter God’s plan for us except our rejection of it. Notice that the language of predestination is always associated with those who believe. God has unilaterally determined that those who believe in Christ will be saved and those who reject the abundance of His grace will perish, but He has allowed us the freedom to accept or reject His grace and His offer of eternal salvation.   “ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း” သည် ကောင်းသောစကားလုံးဖြစ်သော်လည်း၊ ထိုစကားဖြင့် အခြေခံမဲ့ နှစ်ထပ်ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း အယူဝါဒကို တည်ဆောက်ရန် မကြိုးစားသင့်ပါ။ ကြိယာ၏ အသုံးပြုပုံအရ ထိုစကားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်၏ လူ့ဇာတိခံယူခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းအားဖြင့် သူ၏ လူများကို ကယ်တင်ရန် ဘုရားသခင်၏ မပြောင်းလဲနိုင်သော အစီအစဉ်ကို ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်ရွေးချယ်ခြင်း၏ အဓိကနှလုံးအနှစ်သာရတွင် ဘုရားသခင်၏ ထာဝရချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နက်နဲမှု တည်ရှိသည်။် “Predestination” is a good word, but we should not attempt to construct with it a doctrine of unconditional double predestination. The usage of the verb indicates that it designates God’s unalterable plan for the salvation of His people through the incarnation and death of our Savior. At the heart of divine predestination we find the unfathomable depths of God’s eternal love.

 

၈:၃၁–၃၉။ ဘုရားသခင်၏ မယိမ်းမယိုင်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ။ စာတစ်စောင်လုံး၏ အလယ်ဗဟိုနေရာတွင် ထားရှိထားသော ဤ သီချင်းဆန်ဆန် အပိုင်းသည် ယုံကြည်သူများ၏ စိတ်ဓာတ်ကို ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့သည်နည်းတူ မူလပရိသတ်များကိုလည်း ခွန်အားဖြစ်စေခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်များသည် ဘေးဒုက္ခနှင့် ရှုပ်ထွေးမှုများ ကြုံကြိုက်ချိန်တိုင်းတွင် ဤနှုတ်ကပတ်တော်များကို နှစ်သိမ့်မှုနှင့် ခွန်အားအတွက် အမြဲလှည့်ကြည့်ခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ရွေးနုတ်တော်မူသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ရန်လိုမှုအားလုံးနှင့် အတားအဆီးတိုင်းကို အောင်မြင်လိမ့်မည်။ ဤစာကြောင်းအနည်းငယ်တွင် ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ မဖောက်ပြန်နိုင်သော ဆုပ်ကိုင်မှုကို လုံးဝယုံကြည်ကြောင်း ပြသထားပြီး၊ အခန်း ၉ မှ ၁၁ ထိ ရှုပ်ထွေးသော အငြင်းအခုံများသို့ ဦးဆောင်ပေးထားသည်။

8:31–39. The Unshakable Love of God. Placed at the halfway point in the letter, this hymnic section lifts up the spirits of believers as it did those of the original audience. Christians have constantly turned to these words for comfort and strength in times of tragedy and confusion. God’s redemptive love will triumph over all hostility and every obstacle. In these few poetic lines, Paul also displays his absolute confidence in the unbreakable grip of God’s love before leading us into the complex argumentation in chapters 9–11.

 

ဤအပိုင်းသည် ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အချက်နှစ်ချက်ပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ပထမအချက်ကို အစပိုင်းရှိ မေးခွန်းတစ်ခုဖြင့် ဖော်ပြထားသည်—“အကယ်၍ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ဘက်တော်သားဆိုလျှင် အဘယ်သူ ငါတို့ကို ဆီးတားနိုင်မည်နည်း” (၈:၃၁) ဟူ၍ ဖြစ်ပြီး၊ ဤမေးခွန်းသည် “ဘယ်သူမျှ မဖြစ်နိုင်” ဟူသော အဖြေကို မျှော်လင့်ထားသည်။

The section rests on two theological certainties. The first is couched in a question at the beginning—“If God is for us, who can be against us?” (8:31)—which expects the response “No one!”

 

ပေါလုသည် ရန်လိုသောကမ္ဘာတွင် ဝိုင်းရံခံနေရသော ယုံကြည်သူများကို တွေ့ကြုံစေနိုင်သည့် မေးခွန်းများနှင့် သံသယများကို ဖြေဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းသည် တကယ်ပဲ ထိုက်တန်ပါသလော။ လက်ရှိကမ္ဘာတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို သည်းခံနိုင်ခဲ့လျှင် ကတိတော်များ တကယ်ပြည့်စုံလာမည်လော။ သို့မဟုတ် လက်ရှိဆင်းရဲဒုက္ခများက ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်မှ ငါတို့ လွင့်ကျသွားပြီဟု ပြသနေသလော။ ပေါလုက အခြေအနေများက ဘုရားသခင်က ငါတို့ကို စွန့်ပစ်ထားသည်ဟု ထင်ကြေးပေးနိုင်သော်လည်း၊ ယခုနှင့် အနာဂတ်အနန္တအတွက် ဘုရားသခင်၏ မဖောက်ပြန်နိုင်သော၊ အားလုံးကို အောင်မြင်စေသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ငါတို့ကို ဖက်ထားကြောင်း အာမခံသည်။ ဘုရားသခင်သည် အဖိုးတန်ဆုံး လက်ဆောင်ဖြစ်သော မိမိသားတော်ကို ပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ကတိထားတော်မူသော အမွေကောင်းကို ပေးမည်ဟု မုချဧကန် ဆက်လက်ထားမည်။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ အောင်မြင်မှု၏ သေချာမှုကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရုံမျှဖြင့် မလုံလောက်ပေ။ ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ ရန်သူအားလုံးကို အမည်ပေးသည်—ပထမဆုံး ခုနစ်မျိုးစာရင်း (အပိုဒ် ၃၅)၊ ထို့နောက် နောက်ထပ်ဆယ်မျိုး (အပိုဒ် ၃၈–၃၉)၊ တကယ်ရှိသမျှနှင့် ဖြစ်နိုင်သမျှ အားလုံးကို စာရင်းပြုစုပြီးမှ ဘုရားသခင်၏ ပြင်းထန်စွာ ကာကွယ်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာရှေ့တွင် ထိုရန်သူအားလုံး အားမဲ့ကြောင်း ကြေညာသည်။

 

Paul is responding to the questions and doubts that can haunt the believer under siege in a hostile world. Is suffering for the sake of Christ really worth it? If one succeeds in enduring the trials of the present world, will the promises really be fulfilled? Or do our present sufferings show we are already adrift from the favor of God? Paul assures us that although circumstances can give the impression that we have been abandoned by God, we are now and for all time will be embraced by God’s unbreakable and all-conquering love. After all, God has already given the most precious gift of all—His Son, Jesus Christ. He will surely keep His word in bestowing the promised inheritance. But it is not enough simply to declare the certainty of the triumph of God’s love. Paul proceeds to name all the enemies of faith—first in a parade of seven (v. 35), followed by another ten (vv. 38–39), real and potential—before declaring all of them impotent in the face of God’s fierce protective love.

 

အပိုဒ် ၃၁ တွင် “ဘာပြောရမည်နည်း” ဟု ဦးဆောင်မေးခွန်းထုတ်ခြင်းဖြင့် ပေါလုသည် နားထောင်သူများကို အဖြေပေးရန် ဆွဲဆောင်သည်။ ရောမ ၆:၁၊ ၇:၇၊ ၈:၃၁၊ ၉:၁၄၊ ၉:၃၀ တို့တွင်သာ ဤနည်းကို အသုံးပြုထားသည်။ “ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ဘက်တော်သားဆိုလျှင် အဘယ်သူ ငါတို့ကို ဆီးတားနိုင်မည်နည်း” ဟူသော တိုတိုနှင့် မေးခွန်းကို နားထောင်သူများက “ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ဘက်တွင် ရှိတော်မူလျှင် အဘယ်သူက ဘုရားသခင်ကို ဆန့်ကျင်ဝံ့မည်နည်း၊ ဝံ့လျှင်လည်း ငါတို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ ထောက်မှုကို အောင်မြင်စွာ ဖြုတ်ချနိုင်မည်လော” ဟု နားလည်ကြမည်။ ခရစ်တော်၏ ဆက်လက်ဆုတောင်းပေးမှု (အပိုဒ် ၃၄၊ ဟေဗြဲ ၇:၂၅ နှိုင်းယှဉ်) နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ဆုတောင်းပေးမှု (ရောမ ၈:၂၆–၂၇) တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ခိုင်မာမှုကို ယူဆခြင်းမဟုတ်ပေ။ ဤနေရာတွင် ပေါလုသည် ဆုတောင်းပေးမှု၏ အကြောင်းအရာကို တိကျစွာ မဖော်ပြထားပေ။ သို့သော် စာတန် (အမည်မှာ “စွပ်စွဲသူ”၊ ဗျာဒိတ် ၁၂:၁၀ နှိုင်းယှဉ်) က ယုံကြည်သူများ၏ ထိုက်တန်မှုကို စွပ်စွဲသောအခါ၊ ဘုရားသခင်၏ သုံးပါးတစ်ဆူ တစ်ပြိုင်နက် အမှုတော်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ထိုစွပ်စွဲချက်များကို ပိုမိုအောင်မြင်စွာ တုံ့ပြန်ထားသည်။ ခရစ်တော်၏ ဆုတောင်းပေးမှုအမှုတော်သည် ရိုးရိုးတာဝန်မျှသာမဟုတ်၊ သူ၏လက်ဝါးချင်းတွင် အသေခံခြင်း၊ အမြင့်ဆုံးသော ချစ်ခြင်းအကြီးဆုံးသောအမှုဖြင့် ရွေးနုတ်ခံရသူများအတွက် ထာဝရချစ်ခြင်းမှ ပေါက်ဖွားလာခြင်းဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၃၄–၃၅)။

 

By leading with the question of what should be said (v. 31), Paul draws the listeners into a response. Only in Romans does he use this approach (6:1; 7:7; 8:31; 9:14; 9:30). Listeners would understand the succinct question “If God is for us, who can be against us?” (8:31) to mean “If God is on our side, who would dare to go up against God, and, if daring to try, who would have any chance of effectively overthrowing His support of us?” As indicated, the ongoing intercession of Christ (v. 34; cf. Heb. 7:25), alongside the intercession of the Holy Spirit (Rom. 8:26–27), does not presume a hardness on the part of God. Paul does not here specify the content of the intercession. But when Satan (whose name means “the accuser”; cf. Rev. 12:10) contests the worthiness of the believers, his charges are more than countered by the united ministry of the Godhead. The intercessory ministry of Christ is no mere assignment but springs from His everlasting love for those redeemed through His death on the cross, His supreme act of love (Rom. 8:34–35).

 

ခရစ်တော်၏ ချစ်ခြင်းမှ ငါတို့ကို ခွဲခွာစေနိုင်သည်ဟု စဉ်းစားရာတွင် ပေါလုသည် ဆင်းရဲဒုက္ခ ခုနစ်မျိုးစာရင်းကို ရွတ်ဆိုသည် (အပိုဒ် ၃၅)။ ထိုအရာအားလုံးကို ပေါလုကိုယ်တိုင် ခရစ်တော်အတွက် ခံစားခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (နောက်ဆုံးတစ်မျိုးဖြစ်သော ဓားကိုမှလွဲ၍) (၁ကော ၄:၁၀–၁၃၊ ၂ကော ၆:၄–၅၊ ၁၁:၂၃–၂၇ နှိုင်းယှဉ်)။ ထိုအရာများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ငါတို့ကို မည်သို့ ခွဲခွာစေနိုင်သနည်း။ ပထမအနေဖြင့် ညှဉ်းဆဲမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ယုံကြည်သူများကို စိတ်ဓာတ်ကျစေပြီး စွန့်ပစ်ခံရသလို ခံစားရစေတတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ ဂရုစိုက်မှုထဲသို့ ငါတို့ကိုယ်ကို အပ်နှံထားပြီးမှ အဘယ်ကြောင့် ဤသို့ ဖြစ်ပျက်နေရသနည်း။ ဒုတိယအနေဖြင့် ရန်သူများက ကဲ့ရဲ့ပြောဆိုတတ်သည်—ငါတို့သည် ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ ဖြစ်လျှင် ဘုရားသခင်က ပိုမိုကောင်းမွန်စွာ ဂရုစိုက်မည်မဟုတ်လော (မဿဲ ၂၇:၄၃)။ သို့သော် အမှန်တရားသည် အ opposite အချက်ကို ညွှန်ပြသည်။ ရောမ ၈:၁၇ တွင် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခတွင် ပါဝင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၏ ဘုန်းအသရေတွင် ပါဝင်ရန် မဖြစ်မနေ ရှေ့ပြေးအဆင့်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေးထားသည် (မဿဲ ၅:၁၁–၁၂၊ ဖိလိပ္ပိ ၁:၂၉၊ ၃:၁၀–၁၁ နှိုင်းယှဉ်)။ ရောမ ၈:၃၆ ရှိ ဆာလံ ၄၄:၂၂ မှ ကိုးကားချက်သည် ဘုရားသခင်အတွက် ရန်လိုသောကမ္ဘာတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းသည် သူ့ထံသစ္စာရှိသူများ၏ ရှည်ကြာသော အတွေ့အကြုံဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ခရစ်တော်အတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းသည် သူ၏ စွန့်ပစ်ခြင်း၏ အထောက်အထားမဟုတ်၊ သူနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခ၌ နက်ရှိုင်းစွာ ဆက်နွယ်မှု၏ အထောက်အထားဖြစ်သည်။

In considering what could conceivably separate us from Christ’s love, Paul recites a sevenfold list of hardships (v. 35), all of which he had already personally endured for the sake of Christ, except for the last, the sword (cf. 1 Cor. 4:10–13; 2 Cor. 6:4–5; 11:23–27). How could such things separate us from God? First, persecution and suffering tend to discourage and to create a feeling of abandonment in believers who experience them. How can this be happening to us when we have put ourselves into God’s care? Second, enemies can taunt, suggesting that God would surely take better care of us if we were truly His children (Matt. 27:43). But the truth points in the opposite direction. Earlier, in Romans 8:17, we are reminded that sharing in the sufferings of Christ is actually a necessary prelude to sharing in His glory (cf. Matt. 5:11–12; Phil. 1:29; 3:10–11). The quotation in Romans 8:36 from Psalm 44:22 points out that suffering for God’s sake in a hostile world has long been an experience of those loyal to Him. Suffering for Christ’s sake is therefore not evidence of His abandonment, as some might suggest, but of a deep fellowship of suffering with Him.

 

ပုန်ကန်သောအသံဖြင့် ပေါလုက ဆင်းရဲဒုက္ခများအလယ်တွင် ငါတို့သည် လုံးဝအောင်မြင်သူများဖြစ်ကြောင်း ကြေညာသည် (ရောမ ၈:၃၇)။ ဒုက္ခ၊ ဆင်းရဲ၊ ညှဉ်းဆဲမှု၊ အစာခေါင်းပါးခြင်း၊ အဝတ်မရှိခြင်း၊ အန္တရာယ်၊ ဓား—ထိုအရာအားလုံးကို ငါတို့သည် အောင်မြင်သည်၊ ရှင်သန်ရုံသာမက ကျော်လွန်ပြီး၊ ယဉ်ကျေးမှုများကို အနိုင်ယူကာ အလွန်အောင်မြင်သူများ ဖြစ်လာသည်။ ဓား၏ ချွန်ထက်သောအစွန်းပင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အသေခံခြင်းတွင် ထင်ရှားစွာ ပြသထားသော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမှ ငါတို့ကို ခွဲခွာစေနိုင်မည် မဟုတ်ပေ။ ဤအောင်မြင်မှုသည် လူ့သူရဲကောင်းဆန်သော ခံနိုင်ရည်မှ မဟုတ်၊ ငါတို့ကို ချစ်တော်မူသောသူကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ သုံးပါးတစ်ဆူ၏ ယဇ်ပူဇော်သော ချစ်ခြင်းကို မည်သည့်အရာမျှ ဖောက်ပြန်နိုင်မည် မဟုတ်ပေ။

With a note of defiance, Paul declares that in the midst of hardships we are overwhelmingly victorious (Rom. 8:37). Tribulation, distress, persecution, famine, nakedness, peril, the sword—we rise above them all, not merely surviving but surpassing them, overcoming them and the temptations they bring, thus becoming super-overcomers. Even the sharp edge of the sword cannot separate us from God’s love, decisively demonstrated in the death of His Son. This triumph comes not by heroic human endurance but through the One who loved us, because nothing can break the grip of the Godhead’s sacrificial love.

 

ဂရိစကား pepeismai (အပိုဒ် ၃၈) ကို “ငါ ယုံကြည်သည်” သို့မဟုတ် “ငါ သေချာသည်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုကြသော်လည်း၊ “ယခင်က ယုံကြည်ခဲ့ပြီး ယခုအထိ ဆက်လက်တည်တံ့နေသော ယုံကြည်ချက်” ဟုလည်း နားလည်နိုင်သည်။ စာပထမတစ်ဝက်၏ အကြောင်းအရာများသည် ထိုမယိမ်းမယိုင်သော ယုံကြည်ချက်၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးကြေညာချက်တွင် ပေါလုက လက်ရှိ  (လက်ရှိနှင့် အနာဂတ်၊ လူ့လောကနှင့် နတ်လောက) အားလုံးသည် “ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ ငါတို့ကို ခွဲခွာစေနိုင်စွမ်း” လုံးဝမရှိကြောင်း ငြင်းဆိုသည် (အပိုဒ် ၃၉)။ ဤချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ထင်ရှားပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ အဓိကအနှစ်သာရဖြစ်သည် (၁ယောဟန် ၄:၈)။ ဆယ်မျိုးစာရင်းကို ဆီလျော်အောင် စုံတွဲထားပြီး နှစ်မျိုးသာ မတွဲထား။ အရာတိုင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမှ ခွဲခွာစေနိုင်သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ကြိုးစားခြင်းသည် မှားယွင်းနိုင်သည်။ အဓိကအချက်မှာ—စကြဝဠာတစ်ခုလုံးတွင် မည်သည့်အရာမျှ၊ မည်သည့်နေရာမျှ၊ ယခုလည်းဖြစ်စေ၊ အနာဂတ်လည်းဖြစ်စေ—ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ ငါတို့ကို ခွဲခွာစေနိုင်စွမ်း မရှိ။ အပြီးသတ်။ အမှားမရှိစေရန်—ဘုရားသခင်၏ အားလုံးကို လွှမ်းခြုံထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အနိမ့်ဆုံးအောင်မြင်မှုကို လက်ဝါးချင်းမှတ်တိုင်၊ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့် ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်၏ အုပ်စိုးခြင်းအားဖြင့် အားလုံးအတွက် ခမ်းနားစွာ ပြသထားပြီးဖြစ်သည်။

The Greek pepeismai (v. 38) has been translated as “I am persuaded” or “I am sure,” but it can also be understood as “I have become convinced,” which would imply a conviction settled in the past and enduring into the present. The substance of the first half of the letter provides the basis for that unshakable conviction. In a final declaration, Paul contends that all conceivable entities and forces, present and future, human and supernatural, are utterly powerless to “separate us from the love of God” (v. 39), which is evident through Christ. This love is itself the core of God’s being (1 John 4:8). The ten entities are placed in paired opposites, except for two. The effort of interpreters to specify in what sense every item can be a means of separation from a loving God may be misguided. The point is that nothing at all—nothing anywhere or everywhere in the entire universe—has or will have the power to separate us from God’s love. Period! Let there be no mistake: the ultimate triumph of God’s all-encompassing love was magnificently displayed for all through the cross, the resurrection, and the reign of our Lord Jesus Christ.

 

အခန်းကြီး - ၉

၉:၁–၁၁:၃၆

 ဣသရေလလူမျိုး၏ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ခြင်းကို တုံ့ပြန်ခြင်း

အခန်း ၉ မှ ၁၁ အထိသည် ရောမစာတွင် သီးခြားအပိုင်းတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပေါလုသည် မိမိလူမျိုးဖြစ်သော ယုဒလူများစွမ်းက ကတိထားတော်မူသော ယုဒမယ်ရှိယကို ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပြီး တပါးအမျိုးသားများက လက်ခံလာကြခြင်း၏ ဆန်းကြယ်မှုကို ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းသည်။ ပေါလု၏ ဓမ္မသစ်ခရီးများတွင် ယုဒလူများကို ဟောပြောရာတွင် အများအပြားက ယေရှုကို ခရစ်တော်ဟု လက်ခံကြသော်လည်း၊ အချို့က သူ့ကို ဆန့်ကျင်ပြီး ညှဉ်းဆဲကြသည်။ ကိုယ်ပိုင်နာကျင်မှုအပြင်၊ ဤမယ်ရှိယငြင်းပယ်ခြင်းသည် အချို့အတွက် အာဗြဟံအား ဘုရားသခင်ပေးထားသော ကတိများ—သူ၏သားမြေးများ သမုဒ္ဒရာကမ်းစပ်သဲမျှ များပြားလိမ့်မည်ဟူသော ကတိ (ကမ္ဘာဦး ၂၂:၁၇၊ ကမ္ဘာဦး ၁၃:၁၆၊ ၁၅:၅ နှိုင်းယှဉ်) ကို မမှန်ကန်ဟု ထင်မှတ်စေနိုင်သည်။ ရောမစာ၏ ဤအပိုင်းတွင် ပေါလုသည် ထိုစိုးရိမ်မှုများကို ဖြေရှင်းသည်။

9:1–11:36

RESPONDING TO ISRAEL’S REJECTION OF JESUS

Chapters 9–11 constitute a distinct section of Romans. Here Paul grapples with the paradox that many of his fellow Jews had rejected the promised Jewish Messiah while many Gentiles were embracing Him. Repeatedly during his missionary travels, Paul’s appeals to fellow Jews resulted in many accepting Jesus as the Christ. But others turned against him and persecuted him. Beyond his personal pain, Paul saw that this rejection of the Messiah would appear to some to invalidate the promises God made to Abraham: that his descendants would be as the sand on the seashore (Gen. 22:17; cf. Gen. 13:16; 15:5). In this section of Romans, Paul addresses this and other concerns.

ခရစ်ယာန်ဆန့်ကျင် ယုဒအဓိပ္ပါယ်နှင့် ရောမ ၉–၁၁ ရောမ ၉–၁၁ ကို ဖတ်သူခေတ်သစ်သည် ပေါလု၏ မိမိလူမျိုးယုဒများနှင့် ခိုင်မာစွာ စည်းလုံးမှုနှင့် ခရစ်ယာန်သမိုင်းတွင် နီးပါး နှစ်ထောင်စား ယုဒဆန့်ကျင်မှု၏ ကွာဟချက်ကို ရှောင်လွှဲ၍ မဖတ်နိုင်ပေ။ ရာစုနှစ်များစွာ ခရစ်ယာန်အုပ်စိုးရာ ဥရောပနှင့် အခြားဒေသများတွင် ယုဒလူများသည် “ဘုရားသခင်သတ်သမားများ” ဟူ၍ ယေရှု၏ လက်ဝါးချင်းတွင် အချို့ဘိုးဘွားများ၏ အခန်းကဏ္ဍကြောင့် အကြမ်းဖက်မှု ခြိမ်းခြောက်ခံရ၍ နေထိုင်ခဲ့ကြရသည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ကန့်ကွက်ငြင်းပယ်သဖြင့် စာတန်၏ ကိုယ်စားလှယ်များနှင့် ပလိပ်ရောဂါ၊ သဘာဝဘေးအန္တရာယ်များ၏ အကြောင်းရင်းဟု ရှုတ်ချခံကြရသည်။ ဖိအားဖြင့် ကန့်ကွက်ခဲ့သော ယုဒလူများပင် ပေါ်တူဂီ၊ စပိန်နှင့် အီတလီတို့တွင် စစ်ဆေးရေးတရားရုံး၏ စစ်ဆေးခြင်းကို ခံကြရသည်။ “တရားသဖြင့် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အသက်ရှင်ရမည်” ဟူသော ရှာဖွေတွေ့ရှိမှုသည် ပရိုတက်စတင့် ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးကို အားပေးခဲ့သည်။ နောက် ၁၅၄၃ ခုနှစ်တွင် လူသာ၊ ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးသတင်းကို မလက်ခံသော ယုဒလူများကို “အဆိပ်ရှိသော မြွေဟောက်များနှင့် နတ်ဆိုးသားများ” ဟု ရေးသားခဲ့ပြီး၊ သူတို့၏ တရားမျှတမှုနှင့် ဘုရားသခင်ကို ဆဲဆိုမှုမှ ခရစ်ယာန်ဥရောပကို လွတ်မြောက်စေရန် သူတို့၏ ဗိမာန်တော်၊ ကျောင်းများ၊ အိမ်များကို ဖျက်ဆီးရန်နှင့် နှင်ထုတ်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။ လူသာ၏ မယုံကြည်သော ယုဒလူများအပေါ် ပေါက်ကွဲမှုသည် ရာစုနှစ်များစွာ ထပ်ခါတလဲလဲ ပဲ့တင်ထပ်ခဲ့ပြီး၊ ရောမစာ၏ နောက်တစ်ဝက်တွင် ပေါလု၏ ယုဒလူမျိုးချင်း စည်းလုံးမှုကို ဆန့်ကျင်သည်။ ရောမ ၉–၁၁ ကို ယုဒလူမျိုးတို့အပေါ် အသစ်ဆုံး လူမျိုးတုံးသတ်ဖြတ်မှုဖြစ်သော ဟိုလိုကော့စ်ကို ထောက်ခံရန် အသုံးပြုခဲ့ရသည်မှာ ဆိုးရွားလှသည်။ ဤအခန်းများကို ဓမ္မသစ်အသင်းတော်၏ အခြေအနေတွင် လေ့လာသင့်သည်။ Christian Anti-Semitism and Romans 9–11

The modern reader of Romans 9–11 cannot avoid addressing the chasm between Paul’s resolute solidarity with his fellow Jews and the facts of nearly two thousand years of Christian anti-Semitism. For centuries, Jews in Christianized Europe and elsewhere lived under the threat of violence as “God-killers,” for the role of some of their ancestors in securing the execution of Jesus. Refusing to convert and accept the Christian faith, they were denounced as agents of Satan and as the cause of plagues and natural catastrophes. Even those Jews who converted under pressure faced the scrutiny of the Inquisition in Portugal, Spain, and Italy. It was Luther’s discovery that “the just shall live by faith” that gave a powerful impetus to the Protestant Reformation. Later, in 1543, he wrote of Jews who did not respond to the message of the Reformation as “venomous serpents and devil’s children.” He advised that all their synagogues, schools, and homes be destroyed, and that they should be expelled from Christian Europe to free it from their diabolical and blasphemous sins. Luther’s outburst against unbelieving Jews, repeated and echoed for centuries, flies in the face of Paul’s resolute solidarity with his fellow Jews, evident in the latter half of the book of Romans. It is tragic that Romans 9–11 was employed to support the horrors of the Holocaust as the most recent instrument of anti-Jewish genocide. We should study these chapters in the context of the church in the NT.

 

အခန်း ၉–၁၁ တွင် ပေါလုသည် ယုဒကျမ်းစာများကို များစွာ ကိုးကားပြီး၊ မိမိခေတ်သစ်ယုဒလူများ၏ မယ်ရှိယငြင်းပယ်မှုသည် ဘုရားသခင်ကို အံ့အားမထဖြစ်စေခဲ့ကြောင်း လတ်ဆတ်သော အသုံးချမှုများဖြင့် ပြသသည်။ အခန်း ၉–၁၁ တွင် ပေါလု၏ တွေးခေါ်မှု၏ အဓိကဦးတည်ချက်ကို လွယ်ကူစွာ မြင်နိုင်သည်။ တစ်ဦးချင်းစကားများကို ထိုအခန်းများ၊ ရောမစာတစ်စောင်လုံး၊ ကျမ်းစာတစ်စောင်လုံး၏ အဓိကအစီအစဉ်အတွင်း ဖတ်ရှုရန် ဂရုစိုက်ရမည်။

Throughout chapters 9–11, Paul quotes heavily from Jewish Scripture, often discerning fresh applications to show that his contemporaries’ rejection of the Messiah had not caught God by surprise. The overall direction of Paul’s thought in chapters 9–11 is readily discernible. Care must be taken to read individual statements within the context of those chapters, within the whole of Romans, and within the whole sweep of Scripture.

 

၉:၁–၂၉ ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်တော်မူခြင်း

ပေါလုသည် ဣသရေလ၏ အတွေ့အကြုံကို မြင်ရ၍ နာကျင်မှုကို မျှဝေသည် (အပိုဒ် ၁–၅) နှင့် ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ရွေးချယ်ခြင်း (အပိုဒ် ၆–၁၃) နှင့် ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် (အပိုဒ် ၁၄–၂၉) ကို ဆွေးနွေးသည်။ အစကတည်းက မိမိလူမျိုးနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် ဘုရားသခင်သည် ကတိထားတော်မူသော ကောင်းချီးကို မည်သူရရှိမည်ကို လွတ်လပ်စွာ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိပြီး၊ ဆန့်ကျင်သူများ၏ ခုခံမှုကို အသုံးချ၍ မိမိ၏ အချုပ်အခြာတန်ခိုးတော်ရည်ရွယ်ချက်များကို ဆက်လက်အကောင်အထည်ဖော်ခွင့် ရှိတော်မူသည် (ဥပမာ၊ ထွက်မြောက်ရာ ၇–၁၂ ရှိ အဲဂုတ္တုဖာရိုမင်း)။ ဤအပိုင်းကို ဖတ်ရာတွင် အခန်း ၁၁ ၏ နိဂုံးကို မမေ့ပါနှင့်—ဘုရားသခင်၏ ယုဒနှင့် တပါးအမျိုးသားများနှင့် ဆက်ဆံရာတွင် နောက်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်မှာ လူတိုင်းအပေါ် သနားကြင်နာတော်မူရန်ဖြစ်သည် (၁၁:၃၂)။

9:1–29

Divine Election

Paul shares with the readers his anguish at witnessing the experience of Israel (vv. 1–5) and goes on to discuss the question of rejection and selection (vv. 6–13) and that of rejection and the power of God (vv. 14–29). From the beginning, in His dealings with His people, God has been free to choose who will receive the promised blessing and free to use the resistance of those who oppose Him (e.g., the Egyptian pharaoh of Ex. 7–12) to further His sovereign purposes. When reading this section, one ought to keep in mind Paul’s conclusion at the end of chapter 11: God’s ultimate purpose in all His dealings with Jews and Gentiles is that He might have mercy on everyone (11:32).

 

၉:၁–၅။ ဣသရေလအတွက် ပေါလု၏ နာကျင်မှု။ ပေါလုနှင့်မတူဘဲ၊ မိမိလူမျိုးယုဒလူအများစုသည် ယေရှုကို မယ်ရှိယအဖြစ် မလက်ခံကြ။ ထိုအရာက ပေါလုကို အလွန်ဝမ်းနည်းစေသည် (၉:၂)။ တပါးအမျိုးသားများအထဲ အောင်မြင်သော ဓမ္မသစ်ခရီးကြောင့် သူ၏ နက်ရှိုင်းသော နာကျင်မှု ပျောက်ကွယ်သွားခြင်း မရှိပေ။ မိမိလူမျိုးယုဒများအတွက် စိုးရိမ်မှုကြောင့် ဓမ္မသစ်ခရီးများတွင် ပထမဆုံး ဒေသခံဗိမာန်တော်ရှိ ယုဒလူများကို ချဉ်းကပ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၃:၅၊ ၁၄၊ ၁၄:၁၊ ၁၆:၁၃၊ ၁၇:၁–၂၊ ၁၀၊ ၁၈:၄)။ ထိုနေရာတွင် ဆွေးနွေးပြီး ဖိတ်ကြားခံရလျှင် ဆင်းရဲခံရသော မယ်ရှိယနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ကျမ်းစကားပဌာန်းများကို ဘုရားသခင်ကို ကြောက်ရွံ့သော တပါးအမျိုးသားများပါမကျန် ရှင်းပြသည်။ ဗိမာန်တော်မှ ငြင်းပယ်ခံရမှသာ အခြားနေရာများတွင် တပါးအမျိုးသားများကို ပို၍ တိုက်ရိုက်ချဉ်းကပ်သည် (တမန်တော် ၁၈:၆–၇)။

9:1–5. Paul’s Anguish over Israel. Unlike Paul, a significant number of his fellow Jews were not embracing Jesus as the Messiah. This caused Paul much sorrow (9:2). His deep anguish was not assuaged by his successful mission among the Gentiles. His concern for his fellow Jews led him during his missionary travels to first engage them in the local synagogue (Acts 13:5, 14; 14:1; 16:13; 17:1–2, 10; 18:4). There he would engage in dialogue and, when invited, present his understanding of the prophecies of Scripture about the suffering Messiah and His resurrection to those present, including God-fearing Gentiles. Only when denied access to the synagogue would he reach out more directly to a non-Jewish audience in other facilities (Acts 18:6–7).

 

“ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ ငါတို့ကို ခွဲခွာစေနိုင်သော အရာမရှိ” ဟု ယခင်ပြောခဲ့ပြီးမှ (ရောမ ၈:၃၈–၃၉)၊ ပေါလုသည် မိမိလူမျိုးများ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်စေရန် မိမိကိုယ်ကို ကျိန်ဆဲခံရ၍ ဆုံးရှုံးသွားရန် ဆန္ဒရှိသည် (၉:၃) (ထွက်မြောက်ရာ ၃၂:၃၁–၃၂ နှိုင်းယှဉ်)။ ပေါလုသည် မယုံကြည်သော မိမိလူမျိုးသားများကို ကယ်တင်ရန် ထာဝရဆုံးရှုံးရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည် (ရောမ ၉:၃)။ ထို့နောက် ယုဒလူများ ခံစားရသော ဝိညာဉ်ရေးဆိုင်ရာ ကောင်းချီးများကို အပိုဒ် ၄ တွင် ခုနစ်မျိုးစာရင်းဖြင့် ဖော်ပြသည်။

Having just said that nothing can “separate us from the love of God” (Rom. 8:38–39), Paul nonetheless wishes that he were cursed (9:3) if it would bring his people to faith in their Messiah, Jesus (cf. Ex. 32:31–32). Paul was willing to be eternally lost to save his unbelieving countrymen (Rom. 9:3). Then he lists the spiritual endowments or gifts the Jews had received in a succinct sevenfold list in v. 4.

 

ပထမဆုံး၊ ပေါလုက သူတို့ကို ဣသရေလလူဟု ရေးသားသည်။ “ယုဒ” ဟူသော အမျိုးအနွယ်စကားအစား၊ ဘုရားသခင်က နာမည်ပြောင်းပေးသော ယာကုပ်မျိုးဆက်နာမည်ကို ရွ|းချယ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၂:၂၈)။ လက်ရှိကာလကို သုံးခြင်းဖြင့် မယ်ရှိယကို ဆန့်ကျင်သော်လည်း ကတိထားတော်မူသော ကောင်းချီးလူမျိုးအဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိကြောင်း အလေးပေးသည်။ “ဣသရေလ” ဟူသော စကားကို အာဗြဟံ၏ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သားမြေးများနှင့် သစ္စာရှိသော ပဋိညာဉ်လူမျိုး သို့မဟုတ် ကျန်ရစ်သော အုပ်စုကို ရည်ညွှန်းရာတွင် အသုံးပြုသည်။

First, Paul writes that his countrymen were Israelites. Instead of using the generic ethnic word “Jew,” he selected the nation’s name for descendants of the patriarch Jacob, whom God renamed Israel (Gen. 32:28). In his use of the present tense, Paul emphasizes that his people were still Israelites, the people of the promised blessings, in spite of their resistance to their Messiah. He uses the term “Israel” to refer both to the physical descendants of Abraham and to the faithful covenant people or remnant within those physical descendants.

 

ဒုတိယကောင်းချီး “မွေးစားခြင်း” သည် ဣသရေလကို ဘုရားသခင်၏ သားဟု ခွဲခြားသတ်မှတ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄:၂၂)။ တတိယကောင်းချီး “ဘုန်းအသရေ” သည် ကျမ်းစာတွင် အခြားမတွေ့ရသော်လည်း၊ “ဘုန်းအသရေ” ကိုယ်တိုင်ကို ထွက်မြောက်ပြီးနောက် ဣသရေလလူများနှင့် လိုက်ပါလာသော ဘုရားသခင်၏ တောက်ပသော ရှိနေခြင်းနှင့် ယာယီတဲတော်တွင် နေထိုင်ခြင်းကို ဆိုရာတွင် ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အသုံးပြုသည် (ထွက်မြောက်ရာ ၁၆:၇၊ ၁၀၊ ၂၄:၁၆–၁၇၊ ၂၉:၄၃)။ ပေါလုသည် ငါတို့တွင် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းအသရေ ထင်ရှားလာမည်ဟု ယခင်က အသေးစိတ်ပြောခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (ရောမ ၈:၁၈)။

The second blessing, “adoption,” refers to God’s identification of Israel as His son (Ex. 4:22). The third blessing, related to “glory,” is otherwise unattested in Scripture. But “glory” itself is widely used in Scripture to speak of God’s radiant presence that accompanied the Israelites after the Exodus (Ex. 16:7, 10; 24:16–17) and took up residence in the sanctuary (Ex. 29:43). Paul has already spoken at length of God’s glory remaining to be “revealed in us” (Rom. 8:18).

 

စတုတ္ထကောင်းချီး “ပဋိညာဉ်များ” သည် အာဗြဟံနှင့် စတင်၍ ဣသရေလနှင့် ချုပ်ဆိုသော ပဋိညာဉ်အားလုံးကို ဆိုနိုင်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၈၊ ဝတ်ပြုရာ ၂၆:၄၂၊ ယေရမိ ၃၁:၃၁–၃၄)။ ပဉ္စမကောင်းချီး “တရားဟူသော” သည် စိနတ်တောင်တွင် ဘုရားသခင်ပေးသော ပညတ်တရားဆယ်ပါးနှင့် ကမ္ဘာဦးငယ်ငါးကျမ်းတွင် စုစည်းထားသော ပညတ်များကို ဆိုနိုင်သည်။ ပေါလု၏ တရားဟူသော၏ အတွင်းစွမ်းအင်ကို မြင့်မြတ်စွာ တန်ဖိုးထားကြောင်း ထင်ရှားသည် (ရောမ ၇:၁၂)။ ဆဋ္ဌမကောင်းချီး latreia ကို “အမှုတော်ဆောင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ပတ်ဝတ်ကိုးကွယ်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်နိုင်ပြီး၊ တောရတ်တွင် ဘုရားသခင်အသေးစိတ် ညွှန်ကြားထားသော ဣသရေလ၏ ပတ်ဝတ်ကိုးကွယ်မှု စနစ်တစ်ခုလုံးကို ဆိုနိုင်သည်။

The fourth endowment, “the covenants,” can refer to all the covenants made with Israel, starting with Abraham (e.g., Gen. 15:18; Lev. 26:42; Jer. 31:31–34). The fifth privilege, “the law,” can refer both to the Ten Commandments given by God at Sinai (Ex. 20) and to the collected laws from God throughout the Pentateuch. Paul’s high estimate of the intrinsic value of the law is evident (Rom. 7:12). The sixth endowment, latreia, sometimes translated as “service,” can also be translated as “worship” and can refer to the whole system of Israel’s worship as instructed in detail by God in the Torah.

 

နောက်ဆုံးနှင့် အရေးအကြီးဆုံးကောင်းချီး “ကတိတော်များ” သည် အာဗြဟံမှ စတင်၍ မျိုးဆက်တိုင်းကို ထပ်ခါတလဲလဲ ပေးထားသော၊ မကြာခဏ ကောင်းချီးများအဖြစ် ဖော်ပြထားသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များကို ဆိုလိုသည်။ ရောမ ၊ ၉–၁၁ တွင် ပေါလု၏ အငြင်းအခုံများကို ထိုကတိတော်များမှ ဆွဲယူမည်။ အနှစ်ချုပ်စကားတွင် ပေါလုက ခရစ်တော်သည် ယုဒလူမျိုးများ (“လ်ိုလ္လတ်သတ်ျခင်း” ဟူသော စကားအတိုင်း) ၏ ကျေးကျွန်ဖြစ်လာသည်ဟု ဆိုသည် (၁၅:၈)။ ပဋိညာဉ်ကတိတော်များ၏ အကြောင်းအရာကို ပြန်သတိရရန် အရေးကြီးသည်—အာဗြဟံ၏ သားမြေးများသည် ကတိထားတော်မူသော ပြည်ကို ပိုင်ဆိုင်ရမည်၊ ကြီးမားပြီး မရေမတွက်နိုင်သော လူမျိုးဖြစ်လာရမည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၂၊ ၇၊ ၁၃:၁၄–၁၇၊ ၁၅:၅၊ ၁၈၊ ၁၇:၈၊ ၂၂:၁၇၊ ကမ္ဘာဦး ၂၈:၁၃–၁၄ နှိုင်းယှဉ်)။ ကမ္ဘာဦး ၁၇:၄–၆ တွင် အာဗြဟံသည် “လူမျိုးပေါင်းများစွာ၏ အဘ” ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု ကတိပေးခံရသည်။ သူ၏ သားမြေးများအားဖြင့် (နောက်ဆုံး ခရစ်တော်အားဖြင့်၊ ဂလာတိ ၃:၁၆) မြေကြီးပေါ်ရှိ လူမျိုးအားလုံး ကောင်းချီးခံရမည်ဟု သုံးကြိမ် ကတိပေးခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၃၊ ၂၂:၁၈၊ ၂၈:၁၄၊ ဂလာတိ ၃:၇–၈ နှိုင်းယှဉ်)။

The final gift on the list, and therefore of particular importance, is “the promises,” referring to the promises made by God to Israel, often couched as blessings, starting with Abraham and repeated to each generation, on which Paul will draw his arguments in Romans 9–11. In a summary statement, Paul avers that Christ became a Servant of the Jewish people (lit. “the circumcision”) in order to confirm the promises made to the patriarchs (15:8). It is important to recall the content of the covenant promises: Abraham’s descendants were to possess the promised land and become a great, even innumerable nation (Gen. 12:2, 7; 13:14–17; 15:5, 18; 17:8; 22:17; cf. 28:13–14). In Genesis 17:4–6, Abraham was promised that he would be the “father of many nations.” Three times God promised that through his descendants (and ultimately through Christ; Gal. 3:16) all peoples of the earth would be blessed (Gen. 12:3; 22:18; 28:14; cf. Gal. 3:7–8).

 

ရောမ ၉:၅ တွင် ပေါလုသည် ဘိုးဘေးများကို ယခင်ကတိတော်များနှင့် ချိတ်ဆက်ပြီး၊ လူ့ဇာတိအရ ယေရှုသည် သူတို့မျိုးရိုးမှ ဆင်းသက်လာသည်—ဒါဝိဒ်မျိုးရိုးမှ (၁:၃) ဟု ထပ်လောင်းသည်။ ပေါလုသည် ယေရှု၏ မျိုးရိုးကို အာဗြဟံမှ စတင်သော ဘိုးဘေးများကတိတော်များသို့ ပြန်ချိတ်ဆက်သည်။ ဂရိစကား christos သည် ဟေဗြဲ mashiakh နှင့် ဘာသာစကားအရ ညီမျှပြီး နှစ်ခုစလုံးသည် ဆီလူတ်ခံရသူကို ဆိုလိုသည်။ ထို့ကြောင့် ၉:၅ တွင် ယေရှုကို ကတိတော်၏ မယ်ရှိယဟု ရည်ညွှန်းသည်။

In Romans 9:5, Paul links the patriarchs with the previous promises and adds that (from the perspective of His human ancestry) Jesus came through their lineage—from the lineage of David (1:3). Paul extends Jesus’s lineage back to the promises given the patriarchs, starting with Abraham. The Greek word christos is the linguistic equivalent of the Hebrew word mashiakh; both words refer to an anointed one. Thus, here in 9:5, Paul refers to Jesus as the Messiah of the promise.

 

၉:၆–၁၃။ ဣသရေလ၏ ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်ခြင်း။ အပိုဒ် ၅ ၏ “အာမင်” နှင့် အပိုဒ် ၆ အကြား အတွေးအနည်းငယ် ကွာဟမှုကို ဣသရေလ၏ ပျက်စီးမှု (အပိုဒ် ၁–၃ မှ စတင်ခဲ့သော) ကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးခြင်းဖြင့် ပြန်လည်တံတားဆက်နိုင်သည်။ ပေါလု၏ စိုးရိမ်မှုမှာ အတိတ်က ဘုရားသခင်ပေးထားသော ကတိတော်များ၏ ခိုင်မာမှုနှင့် လက်ရှိအခြေအနေဖြစ်သည်။ လက်ဝါးချင်းတွင်အသေခံသော ယေရှုကို မိမိလူမျိုးသားများ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် တပါးအမျိုးသားများ ကန့်ကွက်ခြင်းသည် ဣသရေလအား ဘုရားသခင်ပေးထားသော ပဋိညာဉ်ကတိတော်များကို အချည်းနှီးဖြစ်သည်ဟု ထင်မှတ်စေနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဘုရားသခင်သည် ကတိထားတော်မူသော မယ်ရှိယ ပေါ်ထွက်လာချိန်တွင် ဣသရေလအား ကတိတော်များကို မပြည့်စုံနိုင်ခဲ့လျှင်၊ တပါးအမျိုးသားများအား ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းကတိတော်များကို ပေါလု ဟောပြောနေသည်ကို မည်သို့ အာမခံနိုင်မည်နည်း။

9:6–13. Israel’s Rejection and God’s Selection. The minor break in thought between the “amen” in v. 5 and what follows in v. 6 can be bridged by seeing Paul as resuming his thoughts on Israel’s failure (started in vv. 1–3). Paul’s concern was with the integrity of God’s promises made in the past and the present. The widespread rejection by Paul’s countrymen of the crucified Jesus as the Messiah and the conversion of non-Jews could appear to expose God’s covenant promises to Israel as hollow. For if God could not fulfill His promises to Israel, especially when the promised Messiah appeared, what assurance was there that God would fulfill the promises of salvation through faith in Christ that Paul was proclaiming to Gentiles?

 

ပေါလုက ဘုရားသခင်၏ ဣသရေလအား ကတိတော်များ ပျက်စီးခြင်းမရှိကြောင်း ငြင်းဆိုသည်—ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် အကျိုးမဲ့သွားခြင်း မဟုတ် (အပိုဒ် ၆)။ ပထမဆုံး ကတိတော်များ မည်သူ့အား သက်ဆိုင်သည်ကို ကြည့်ပါ—ဇီဝအရ ဣသရေလမှ ဆင်းသက်လာသူ အားလုံးသည် အပြည့်အဝ ဣသရေလ မဟုတ်၊ ဆိုလိုသည်မှာ သစ္စာရှိသော ဣသရေလ၏ အစိတ်အပိုင်း မဟုတ်။ ကတိတော်၏ သားသမီးများသာလျှင် တကယ့် သားမြေးများဟု မှတ်ယူခြင်းခံကြရသည် (အပိုဒ် ၈)၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပဋိညာဉ်ကောင်းချီး၏ တရားဝင် အမွေဆက်ခံသူများ။ ပေါလုက ဥပမာနှစ်ခု ပေးသည်—ဣဇာက်နှင့် ယာကုပ်။ အာဗြဟံသည် ပဋိညာဉ်ကို ခံယူခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏ ဇီဝသားမြေးအားလုံး ပဋိညာဉ်ကတိတော်ထဲ ပါဝင်သည်ဟု မဆိုလို၊ ဣဇာက်သာလျှင် ပါဝင်သည်။ ဣဇာက်မွေးဖွားမှီ ဘုရားသခင်ပေးသော နောက်ထပ်ကတိတော်ဖြင့် ရှင်းလင်းခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၁၉–၂၁)။ အာဗြဟံ၏ အကြီးသားအိရှမအလ်ကို ဘုရားသခင်က ကောင်းချီးပေးခဲ့သော်လည်း (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၂၀) ချန်ထားခဲ့ပြီး၊ အငယ်သားဣဇာက်ကို ပဋိညာဉ်ကတိတော်၏ ဆက်ခံသူ ဖြစ်စေခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၇:၂၁)။ ဣဇာက်က အမြွှာသားနှစ်ယောက်ကို ဖွားသည်—ဧသောနှင့် ယာကုပ်၊ သို့သော် တစ်ယောက်သာလျှင် ကတိတော်၏ သားအဖြစ် ဘုရားသခင်ရွေးချယ်ခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၂၅:၂၃)။

Paul asserts that God’s promises to Israel had not failed—but it was not that the word of God had taken no effect (v. 6). First, notice to whom the promises apply: Not all who are biologically descended from Israel are actually Israel in the fullest sense, that is to say, part of the faithful Israel. Only the children of the promise are considered to be the true descendants (v. 8), that is, the legitimate inheritors of the promised blessing of the covenant. Paul offers two examples: Isaac and Jacob. Abraham received the covenant, but this did not mean that all of his biological descendants were included in those covenantal promises; only Isaac was included, as clarified by a further promise made by God before the birth of Isaac (Gen. 17:19–21). Ishmael, the older son of Abraham, was blessed by God (Gen. 17:20) but still set aside, while Isaac, the younger son, became the carrier of the covenant promises (Gen. 17:21). In turn, Isaac fathered twin sons, Esau and Jacob, but only one was selected by God as the child of the promise (Gen. 25:23).

 

အရေးကြီးသော အချက်မှာ ကလေးနှစ်ယောက် မွေးဖွားမီ ဘုရားသခင်က အငယ်သားယာကုပ်ကို ရွေးချယ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ များသောအားဖြင့် မူလသားဦးအခွင့်အရေး စည်းမျဉ်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ဥပမာနှစ်ခုစလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ လွတ်လပ်မှု ရှိနေသည်ကို ပြသသည်။ ယာကုပ်ကို ဣသရေလဟု နာမည်ပြောင်းမီ ဘုရားသခင်၏ လွတ်လပ်မှု ရှိနေခဲ့သည် (ကမ္ဘာဦး ၃၂:၂၈)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်သည် ဘိုးဘေးမျိုးဆက်များထဲမှ ကတိတော်၏ သားသမီးများကို မည်သူဖြစ်မည်ကို ရွေးချယ်ရာတွင် လွတ်လပ်ခွင့်ရှိသည်ဟု ယူဆသည်။ ပေါလုက အမြွှာများ မွေးဖွားမီ၊ မကောင်းမကုန်းမပြုမီ ဘုရားသခင်က ရွေးချယ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (ရောမ ၉:၁၁)၊ ထို့ကြောင့် သားနှစ်ယောက်၏ အမှုအရာပေါ် မူတည်ခြင်း မဟုတ်။ သားနှစ်ယောက်၏ အကျင့်သီလသည် နှမြောစရာများစွာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ ရွေးချယ်မှုသည် လူ့အမှုအရာမဟုတ် (အပိုဒ် ၁၁)—ကျေးဇူးတော်သည် အကျင့်သီလကောင်းမှု၏ ဆုလာဘ်မဟုတ်ကြောင်း နောက်ထပ်သတိပေးချက်တစ်ခု။ ဇီဝအရ ဆင်းသက်လာခြင်းသာလျှင် ဘုရားသခင်အပေါ် တာဝန်ဝတ္တရားဖြစ်စေခြင်း မဟုတ်၊ ကောင်းမှုပြုခြင်းပင် မဖြစ်စေပေ။ ကမ္ဘာဦးဇာတ်လမ်းများက ယာကုပ်သည် သူ၏ အများအပြား အားနည်းချက်နှင့် ပျက်စီးမှုများရှိသော်လည်း ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ယုံပုံကမ်းမှု ရှိခဲ့ပြီး၊ ဧသောကား ယုံကြည်ခြင်း မရှိခဲ့ဟု ပြသသည်။ ဧသောသည် bebēlos (“လောကီသော”၊ “ဘုရားမကိုးကွယ်သော”၊ “အဓိပ္ပါယ်မရှိသော”) လူဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁၂:၁၆)။ တူညီသော ပတ်ဝန်းကျင်တွင် ကြီးပြင်းလာသော်လည်း၊ သူတို့သည် ထူးခြားပြီး ကိုယ်ပိုင်လမ်းကို ရွေးချယ်ခွင့် ရှိကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် မည်သူက သူ၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်မည်ကို ကြိုတင်သိတော်မူသည်။

The important point is that before either child was born, God selected the younger son, Jacob, in contradistinction to the usual laws of primogeniture. Both examples show that God’s freedom was present before Jacob was renamed Israel (Gen. 32:28). Paul assumed God’s freedom to select who will be the children of promise, even among the descendants of the patriarch. Paul says that God made His selection when the twins were not yet born, before they had done any good or evil (Rom. 9:11), and therefore did not base it on either son’s works. As a matter of course, the moral conduct of both sons left a great deal to regret. The divine decision shows that God’s selection of Jacob was not a matter of human works (v. 11)—yet another reminder that the grace of God is not a reward for moral achievement. Mere biological descent does not, and even good works do not, create an obligation on God. The narratives of Genesis demonstrate that Jacob, despite his many flaws and failures, had faith and trust in God while apparently Esau did not; he was a bebēlos (“worldly,” “godless,” “profane”) person (Heb. 12:16). Although twins raised in exactly the same environment, they were unique and had the freedom to choose their own way. God foreknew which brother would respond in faith to His call.

 

ကျမ်းစာတွင် ဧသောကို မုန်းသည်ဟူသော စကား (ရောမ ၉:၁၃၊ မာလခိ ၁:၂–၃) သည် အင်္ဂလိပ်ဘာသာတွင် ပြင်းထန်စွာ မနှစ်သက်သော စိတ်ခံစားမှုဟု မဆိုလိုပေ။ ဤနေရာတွင် မုန်းသည်ဟူသော စကားသည် တစ်ယောက်ကို တစ်စုံတစ်ခုအတွက် ရွေးချယ်ပြီး တစ်ယောက်ကို မရွေးချယ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယာကုပ်ကို “ချစ်သည်” ဟူသော ဆိုလိုသည်မှာ ကတိတော်များ၏ သိုလှောင်ရုံအဖြစ် ဘုရားသခင်ရွေးချယ်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဧသောကို မရွေးချယ်ခဲ့ပေ။ အလားတူပင် ယေရှုက မိမိကို လိုက်ရန် မိဘများနှင့် ကိုယ်ပိုင်အသက်ကိုပင် “မုန်း” ရမည်ဟု မိန့်ဆိုခဲ့သည် (လုကာ ၁၄:၂၆)။ ပေါလုသည် ဧသော၏ ကိုယ်ပိုင် ထာဝရကံကြမ္မာကို မဖော်ပြပေ။

What does Scripture mean by the language of hate in regard to Esau (Rom. 9:13; Mal. 1:2–3)? It certainly does not carry the usual English sense of a strong negative emotional state. The intended meaning of hate in this context is to choose one person for something and not the other. Jacob was “loved” in terms of being chosen by God as the depository of the promises, while Esau was not chosen. In a similar vein, Jesus spoke of the necessity to “hate” one’s parents and even one’s own life by choosing to follow Him (Luke 14:26). Paul does not address Esau’s personal eternal destiny.

ရောမဩဝံဂေလိတရား ၉:၅ နှင့် ခရစ်တော်၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်း ဤကျမ်းချက်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းကို ပညာရှင်များက အထူးအာရုံစိုက်လေ့လာကြသည်။ ဂရိလက်ရေးမူများတွင် ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ်များ မရှိသဖြင့် ဘာသာပြန်သူများက ထည့်သွင်းရသည်။ မူရင်းဘာသာစကားတွင် ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ်မရှိဘဲ စကားစဉ်မှာ “ခရစ်တော် [မဿီယ] လူ့ဇာတိအရ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့အပေါ်၌ ရှိတော်မူသော ဘုရားသခင် အစဉ်မပြတ်မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း အာမင်” ဟူ၍ ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ဘာသာပြန်သူများအတွက် အဓိက ပုဒ်ဖြတ်ပုဒ်ရပ်နှစ်မျိုး ရှိသည်—တစ်မျိုးမှာ “လူ့ဇာတိအရ” ဟူသောနောက်၌ အပြည့်ရပ်တစ်ချက် ထားပြီး၊ နောက်တစ်မျိုးမှာ ပုဒ်ကလေးတစ်ချက်သာ ထားသည်။ ပထမရွေးချယ်မှုတွင် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့အပေါ်၌ ရှိတော်မူသော အချုပ်အခြာအာဏာပိုင် ဘုရားသခင်သည် “အစဉ်မပြတ် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း” ဟူသော ဘုရားဖြစ်တော်မူသည်။ သို့ရာတွင် “မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း” ဟူသောစကားကို “ဘုရားသခင်” ၏နောက်၌ ထားခြင်းသည် ပါဝလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ “ဘုရားသခင် မင်္ဂလာရှိတော်မူစေသတည်း” ဟု ဆိုလိုရင်း မဟုတ်ပါက ပုံမှန်ဂရိစကားအသုံးအနှုန်းနှင့် မကိုက်ညီပါ။ “လူ့ဇာတိအရ” ဟူသောနောက်၌ ပုဒ်ကလေးထားပါက၊ “ခရစ်တော်” ကို ခပ်သိမ်းသောအရာတို့အပေါ်၌ ရှိတော်မူသော ဘုရားသခင်ဟု ဆက်လက်ဖော်ပြပြီး၊ မင်္ဂလာရှိခြင်းသည် ထိုသခင်ဘုရားကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ပုံမှန်ဂရိဘာသာစကားအသုံးအနှုန်းအရ ဒုတိယရွေးချယ်မှုကို ပိုနှစ်သက်ကြသော်လည်း ကန့်ကွက်ချက်မရှိဟု မဆိုနိုင်ပါ (၂ကော်ရိန်သု ၁၁:၃၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ရောမဩဝံဂေလိ ၁:၃-၄ တွင် ပါဝလုသည် ယေရှု၏ လူ့သဘောနှင့် ဘုရားသဘောကို တွဲ၍ ဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တီတုသေ ၂:၁၃ တွင်လည်း ပါဝလုသည် ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်ဟု ရှင်းရှင်းပြောဆိုထားပြီး၊ ဖိလိပ္ပိ ၂:၆ တွင်လည်း ထိုနည်းတူ၊ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်မှာ ဂလာတိ ၂:၂၀ ဖြစ်သည်။ ရောမဩဝံဂေလိ ၁၀:၉ တွင် ယေရှုကို သခင်ဘုရားဟု ခေါ်ဆိုထားပြီး၊ ၁၀:၁၂ တွင် သခင်ဘုရားသည် ခပ်သိမ်းသောအရာတို့အပေါ်၌ ရှိတော်မူသည်ဟု ဆိုရာ အခြေအနေအရ ယေရှုကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ၁၀:၁၃ တွင်လည်း သခင်ဘုရား၏နာမတော်ကို အမှီပြုလျှင် ကယ်တင်ခြင်းရမည်ဟု ဆိုထားသည်။ ဤစကားစုသည် ယိုဝေလ ၂:၃၂ တွင် ဣသရေလအမျိုး၏ ဘုရားသခင် ယေဟောဝါကို “သခင်ဘုရား” ဟု ဘာသာပြန်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ လူသားတစ်ဦးဦးထံမှ ကယ်တင်ခြင်းကို ရှာဖွေခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ကျိန်ဆဲရာရောက်မည်ဟု ပါဝလုသိသည်။ မဿီယ၏ ဘုရားဖြစ်ခြင်းနှင့် အရှက်ကွဲဖွယ် အသေခံခြင်းကို ပါဝလု၏ ယုဒအမျိုးသားခေတ်သမားများက လက်ခံရန် ခက်ခဲခဲ့သည်။ ထမြောက်သော ခရစ်တော်နှင့် ပါဝလု၏ တွေ့ဆုံမှုက ထိုအချက်နှစ်ခုလုံးကို သူ့ကို ယုံကြည်စေခဲ့သည်။ Romans 9:5 and the Deity of Christ

Scholars have given much attention to the second half of this verse. Punctuation is typically missing in the Greek manuscripts and must be supplied in the translation. The word order in the original language without punctuation is “the Christ [Messiah] according to the flesh the One being over all God blessed forever amen.” In this case, there are two main punctuation choices for translators—one places a period after “according to the flesh,” while the other uses a comma. In the first option, the sovereign God “over all” is the One who is “blessed forever.” But the placement of “blessed” after “God” is not characteristic if Paul’s intention was to say “Blessed be God.” In the case of the comma after “according to the flesh,” “the Christ” is being further described as God “over all” and the blessing would refer to Him. On grounds of normal Greek language usage, this second option is preferred, though not without objection (see 2 Cor. 11:31). In Romans 1:3–4, Paul had already placed the human and the divine aspects of Jesus side by side. Note that Paul also speaks of Christ as God in Titus 2:13, similarly in Philippians 2:6 and possibly Galatians 2:20. In Romans 10:9, Jesus is called Lord, and in 10:12 the reference to the Lord being over all is contextually applicable to Jesus. This is also the case in 10:13, where it is stated that anyone who calls on the Lord’s name will be saved. This phrase translates the Hebrew word for the God of Israel, Yahweh, in Joel 2:32 as “Lord.” Paul knew that seeking salvation from any human being would be blasphemous. Of course, the divinity of the Messiah, as well as His shameful death, was difficult for Paul’s Jewish contemporaries to accept. Paul’s encounter with the resurrected Christ convinced him on both counts.

 

၉:၁၄-၂၉။ ငြင်းပယ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော်။ ပါဝလုဆက်လက်ပြောသော ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ ဒေါသထွက်စရာများ ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး၊ ယခင်က ဘုရားသခင်သည် တစ်စုံတစ်ယောက်ကို အထူးနှစ်သက်ခြင်း သို့မဟုတ် ဘက်လိုက်ခြင်း မရှိဟု သူပြောခဲ့သည်နှင့် (ရောမ ၂:၁၁) ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်ပုံရသည်။ ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်နှင့် မတရားမှု ရှိသလောဟု မေးခွန်းကို ချက်ချင်းဖြေသည် (၉:၁၄)။ ဆိုလိုသည်မှာ ဣရှမေလနှင့် ဧသောကို ငြင်းပယ်ခြင်း သို့မဟုတ် မရွေးကောက်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင် မတရားသလောဟူသော မေးခွန်းဖြစ်သည်။ အဆိုးဖြေဆိုချက်သည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်သည် ထိုဆုံးဖြတ်ချက်၏နောက်ကွယ်တွင် အလုပ်လုပ်နေသည်ကို ညွှန်ပြသည်။ အချင်းချင်း တရားမျှတမှုအပေါ်အခြေခံ၍ ကရုဏာ မရှိပါ။ ကရုဏာတောင်းခံသောအခါ ကိုယ်ထိုက်တန်သည်ကို တောင်းခံခြင်း မဟုတ်ပါ။ ရောမဩဝံဂေလိ ၉:၁၅ တွင် ကိုးကားထားသော ထွက်မြောက်ရာ ၃၃:၁၉ မှ ကျမ်းချက်သည် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ရွှေနွားကို ကိုးကွယ်၍ ပဋိညာဉ်ကို ဖောက်ဖျက်ပြီးနောက် ဘုရားသခင်နှင့် မောရှေ၏ စကားပြောခန်းမှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ မောရှေနှင့် လူမျိုးတို့၏ ပြင်းထန်သော စကားပြောခန်းနှင့် မောရှေနှင့် ဘုရားသခင်၏ စကားပြောခန်းက ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ဒဏ်ကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သော်လည်း၊ ထိုဘုရားသခင်၏ ပြောင်းလဲမှုသည် မောရှေ၏ ဆုတောင်းချက်ကြောင့်ပင် မဟုတ်ပါ။ ဘုရားသခင်သည် မောရှေကို အကြွေးမတင်ပါ၊ အကြောင်းမူကား ကရုဏာသည် အလိုတော် သို့မဟုတ် အားထုတ်မှုကြောင့် ရရှိသည် မဟုတ်ပါ (၉:၁၆)။ ထိုကရုဏာတော်သည် မထိုက်တန်သူများကို သက်ရောက်သည်—ရောမဩဝံဂေလိတရားစာတွင် ဗဟိုအကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သည် (ဥပမာ ၅:၆-၈)။

9:14–29. Rejection and God’s Power. What Paul says next about God’s election can raise moral hackles and appears to contradict what he earlier asserted, namely, that there is no favoritism or partiality with God (Rom. 2:11). Here he quickly answers the question that there is no unrighteousness with God (9:14). In other words, is God unrighteous in rejecting, or not choosing, Ishmael and Esau? A negative answer suggests God’s mercy at work behind this decision. In a sense, mercy does not exist on the basis of fairness. When we ask for mercy, we are not asking for what we deserve. In fact, the scriptural citation from Exodus 33:19 in Romans 9:15 comes from a dialogue between God and Moses after the Israelites worshiped the golden calf, thus breaking the covenant. The dramatic dialogue between Moses and the people and between Moses and God resulted in God changing the sentence, but the divine change did not ultimately come even from Moses’s intercession. God was not beholden to Moses, because it is not from desire or effort that mercy is earned (9:16). His mercy is extended to the unworthy—a central theme in the book of Romans (e.g., 5:6–8).

 

ရောမဩဝံဂေလိ ၉:၁၇ တွင် ပါဝလုသည် ဖာရိုဘုရင်၏ နှလုံးမာကြောခြင်းကို ဥပမာအဖြစ် ဖော်ပြသည် (ဖာရိုဘုရင်၏ နှလုံးမာကြောခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ထွက်မြောက်ရာ ၄:၁၈-၃၁ အဋ္ဌကထာကို ကြည့်ပါ)။ ဘုရားသခင်သည် ဖာရိုကို အစိုးရအဖြစ် ထူမြှောက်တော်မူရာတွင် ထိုသူသည် ရင်ဆိုင်ရသောအခါ နှလုံးမာကြောလာမည်ကို ကြိုသိတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ကိုယ်တော်၏ ကရုဏာတော်ကို ပြသရန် ထိုသို့ပြုတော်မူခဲ့သည်၊ ထိုကရုဏာတော်ကို ကျွန်ခံနေရသော ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ လွတ်မြောက်ခြင်းတွင် တွေ့မြင်ရသည် (ရောမ ၉:၁၅၊ ၁၈)။ ပါဝလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကရုဏာတော်ကို ပြသရန် ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို ဆန့်ကျင်မာကြောမည်ကို ကြိုသိတော်မူသော လူတစ်ဦးကို ထူမြှောက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ပါဝလုသည် ဣသရေလ၏ နှလုံးမာကြောခြင်းကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည် (၁၁:၇-၁၀၊ ၂၅)။ ဖာရိုထက် ပိုမိုသော်လည်း၊ ထိုမာကြောခြင်း၏ ရလဒ်သည် လူခပ်သိမ်းတို့အပေါ် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော် သွန်းလောင်းခြင်းအဖြစ် တွေ့မြင်ရမည် (၁၁:၃၂)။ ဘုရားသခင်သည် ဖာရိုကို မြေကြီးတစ်ဝှမ်းလုံးတွင် ကိုယ်တော်၏ တန်ခိုးတော်ကို ပြသရန် ထူမြှောက်ခဲ့သည်ဆိုပါက၊ ဣသရေလကို ရွေးကောက်ခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ နာမတော်ကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံး အသိအမှတ်ပြုစေရန် ပိုမိုရည်ရွယ်ခဲ့သည်မှာ များလှသည်။

In Romans 9:17, Paul introduces the matter of the hardening of Pharaoh as an illustration (on the hardening of Pharaoh’s heart, see commentary on Ex. 4:18–31). God raised up Pharaoh as ruler knowing that when confronted his heart would harden. God did this in order to display His mercy to the whole world, seen in the deliverance of the enslaved Israelites (Rom. 9:15, 18). The point for Paul in this passage is that in order to exercise His mercy, God chose to raise up a man He foreknew would harden against Him. Later on, Paul returns to the hardening of Israel’s heart (11:7–10, 25). Even more than in the case of Pharaoh, the result of that hardening would be seen as the outpouring of God’s mercy on all (11:32). If God raised up Pharaoh for the purpose of showing His power in all the earth, how much more was God’s election of Israel intended to result in the worldwide recognition of His name.

 

အာဗြဟံအား ကတိတော်မှာ သူ၏သားမြေးများအားဖြင့် လူမျိုးတကာတို့ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာရမည်ဟူ၍ ဖြစ်သည် (ကမ္ဘာဦး ၁၂:၃; နှိုင်းယှဉ် ၂၂:၈)။ ထိုကတိတော်သည် မဿီယလာခြင်းအားဖြင့် စတင်ထင်ရှားလာသော်လည်း၊ ဣသရေလသည်ပင် လူမျိုးတကာအတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်တွင် အခန်းကဏ္ဍတစ်ခု ရှိခဲ့သည်။ ပညာရှိများသည် လူမျိုးခြားတို့ ဣသရေလထံသို့ လာရောက်၍ သခင်ဘုရား၏ လမ်းစဉ်ကို သင်ယူမည်ကို ကြိုတင်မြင်ခဲ့ကြသည် (ဟေရှာယ ၂:၁-၄; ၆၀:၃; မိက္ခာ ၄:၁-၅)။ ယုဒလူမျိုးတို့ ဗာဗုလုန်သို့ နှင်ထုတ်ခံရခြင်းကြောင့် နေဘုခဒ်နေဇာ ကောင်းကင်ဘုရင်ကို ချီးမွမ်းခဲ့သည် (ဒံယေလ ၄:၃၇)။ ယေရှုသည် ယုဒအမျိုးသားနားထောင်သူများကို “သင်တို့သည် လောကီအလင်းဖြစ်ကြ၏” ဟု ဆိုရာ အခြားသူများသည် သူတို့၏ ကောင်းမှုများကို မြင်၍ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြမည်ဟု ညွှန်ပြခဲ့သည် (မဿဲ ၅:၁၄၊ ၁၆)။ ပါဝလုသည် ဣသရေလ၏ ထိုအခန်းကဏ္ဍကို အန္တရာယ်ရှိနေသည်ဟု မြင်ခဲ့သည်။

The promise to Abraham was that through his descendants all the nations of the world would be blessed (Gen. 12:3; cf. 22:8). While that promise began to be realized through the coming of the Messiah, Israel itself had a role in God’s plan for the nations. The prophets foresaw the coming of the Gentiles to Israel to learn the way of the Lord (Is. 2:1–4; 60:3; Mic. 4:1–5). The tragic exile of the Jews to Babylon led Nebuchadnezzar to praise the King of heaven (Dan. 4:37). Jesus extended this expectation to His Jewish listeners in saying, “You are the light of the world,” indicating that others might see their good deeds and glorify God (Matt. 5:14, 16). It is that role of Israel that Paul saw as jeopardized.

 

ရောမဩဝံဂေလိ ၉:၁၉ တွင် ပါဝလုသည် မတရားမှုစွပ်စွဲချက်၏ ပိုမိုတိကျသော ပုံစံကို ဖြေဆိုသည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်သည် မတားနိုင်ပါက၊ အမှားပြုသူကို ဘုရားသခင်က အဘယ်ကြောင့် အပြစ်တင်နိုင်သနည်း။ ဤနေရာတွင် ဖာရိုနှင့် ဘုရားသခင်၏ မာကြောစေခြင်းခံရသူများသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကြောင့်သာ အမှားပြုခဲ့သည်ဟု ယူဆထားသည်။ နောက်ကွယ်တွင် မပြောထားသော်လည်း မဿီယကို ငြင်းပယ်သော ယုဒလူမျိုးတို့၏ တာဝန်ယူမှုပြဿနာ ရှိနေသည်။ ပါဝလုသည် ဒေါသထွက်၍ ဘုရားသခင်ကို မကောင်းမှုဖြစ်စေသည်ဟု စွပ်စွဲခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို စွပ်စွဲရာရောက်သည်ဟု ကြေညာသည် (ရောမ ၉:၂၀)။ အခန်း ၁-၂ တွင် ပါဝလုသည် ကျမ်းစာအချို့ကို အခြေခံ၍ ယုဒနှင့် လူမျိုးခြားတို့အပါအဝင် လူ့သဘောကို အဆိုးမြင်စွာ အကဲဖြတ်ခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ သူ၏ နိဂုံးမှာ ဘုရားသခင်ကို ပုန်ကန်၍ မုန်းတီးသူများ—အလွန်နာခံမှုမရှိ၊ မာန်တက်သူများ ဖြစ်သည် (၁:၂၈-၃၂)။ ပါဝလုသည် ဟေရှာယ ၂၉:၁၆ ၏ စွပ်စွဲချက်ကို ပြန်လည်ပြောဆိုရာ “ဖန်ဆင်းခံရသူက ဖန်ဆင်းသူကို အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို ဤသို့ဖန်ဆင်းသနည်း ဟု မေးခွင့်ရှိသလား” ဟု မေးသည် (ရောမ ၉:၂၀)။ ပါဝလုသည် မြေအိုးထည်လုပ်သူ၏ အခွင့်အရေးကို ညွှန်ပြ၍ မြေအိုးတစ်အိုးစီ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆုံးဖြတ်ပိုင်ခွင့်ရှိသည်—လှပသောပစ္စည်းအဖြစ်လည်းကောင်း၊ အိမ်သာအိုးအဖြစ်လည်းကောင်းဟု ဖြေဆိုသည်။ မတရားမှုစွပ်စွဲချက်ကို ပယ်ချရာတွင် ပါဝလုသည် ပညာရှိများနှင့် အတူတကွ ခိုင်မာစွာ ရပ်တည်သည် (ဟေရှာယ ၄၅:၉; ယေရမိ ၁၈:၁-၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ ပါဝလုသည် နောင်တရခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေကို ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။

In Romans 9:19, Paul takes up a more specific version of the charge of injustice. If God’s will is irresistible, then how can the wrongdoer be held accountable by God? The assumption here is that Pharaoh and other objects of God’s hardening did what was wrong as a direct result of the divine will. Lurking unstated in the background is the issue of the accountability of Jews who rejected their Messiah. Paul first rises in indignation, declaring that the accusation of God being the cause of evil is a charge against God (Rom. 9:20). In chapters 1–2, Paul had already given his negative assessment of human nature, including Jews and Gentiles, based in part on Scripture. His conclusion included those who are rebellious and hateful toward God—full of disobedience and arrogance (1:28–32). Paul rephrases the charge of Isaiah 29:16 when he questions if the one formed has the right to ask why he or she was made “like this” (Rom. 9:20). Paul responds by drawing attention to the potter’s right to decide the purpose of each pot he makes, whether as an object of beauty or as a chamber pot. In his rebuttal of the accusation of injustice, Paul stands firmly in the company of the prophets (see Is. 45:9; Jer. 18:1–11). Paul was not denying the possibility of repentance.

 

ရောမဩဝံဂေလိ ၉:၃၀-၃၁ တွင် နိဂုံးချုပ်ချက်သည် သင့်လျော်သည်။ ပါဝလုသည် လူသားများကို နှစ်စုခွဲသည်—ဒုက္ခခံရမည့်သူများနှင့် ကရုဏာခံရမည့်သူများ။ ဒုက္ခခံရမည့်သူများကို ဘုရားသခင်သည် စိတ်ရှည်စွာ သည်းခံခဲ့သည်ဟု ဆိုရာ ၁၉ ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်၏ တရားမျှတမှုကို စွပ်စွဲသည်ကို ဖြေဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ စိတ်ရှည်သည်းခံမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကရုဏာပြသခြင်းခံရသူများအား ကိုယ်တော်၏ ဘုန်းအသရေကို ကြွယ်ဝစွာ သိစေရန် ဖြစ်သည် (၂၃; နှိုင်းယှဉ် ၂:၅-၉)။ ကရုဏာခံရမည့်သူများကို ဘုရားသခင်သည် ကြိုတင်ပြင်ဆင်၍ ဘုန်းအသရေအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်ဟု စာသားက ဆိုသည် (၉:၂၃)။ ဒုက္ခခံရမည့်သူများနှင့်ပတ်သက်၍မူ “ပျက်စီးခြင်းအတွက် ပြင်ဆင်ထားသည်” ဟုသာ ဆိုပြီး အလုပ်ကို ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းကသာ လုပ်သည်ဟု ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သို့မဟုတ် သွယ်ဝိုက်၍ မဆိုပါ။

The summary in Romans 9:30–31 provides a fitting conclusion. Paul divides humans into two groups—those of wrath and those of mercy. Saying that God was patient with those of wrath (Rom. 9:22) serves to answer the accusation against God’s justice voiced in v. 19. The purpose of God’s enduring patience in delaying the execution of His wrath is to make the riches of His glory known to those to whom He shows mercy (v. 23; cf. 2:5–9). Notice that the text says that God had “prepared” in advance those of mercy “for glory” (9:23). Concerning those of wrath, the text only says that they are “prepared for destruction” (v. 22)—the action is not explicitly or implicitly attributed only to God.

 

ပါဝလု၏ လူနှစ်မျိုးယှဉ်ပြချက်တွင် ဒုက္ခခံရမည့်သူများကို မသတ်မှတ်ပါ—ဘုရားသခင်၏ တက်ကြွသော ဒုက္ခတော်ကို ခံရမည့်သူများကို မဆိုလိုပါ။ နောက်ပိုင်းတွင် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသော သူ၏လူမျိုးသားများကို “ဘုရားသခင်၏ ရန်သူများ” ဟု ဆိုသော်လည်း ချက်ချင်း “ဘုရားသခင်ချစ်ခြင်းခံရသူများ” ဟုလည်း ဖော်ပြသည် (၁၁:၂၈)။ သို့ဖြစ်၍ ဘုန်းအသရေအတွက် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ထားသော ကရုဏာခံရမည့်သူများမှာ မည်သူနည်း (၉:၂၃; နှိုင်းယှဉ် ၁:၇)။ ပါဝလုသည် သူ့ကိုယ်သူနှင့် ရောမမြို့ရှိ စာဖတ်သူများ—ယုဒနှင့် လူမျိုးခြားတို့ကို ထည့်သွင်းသည်၊ ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူသော သူများဖြစ်သည်။ ခေတ်သစ်စာဖတ်သူသည် ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းရမည့်သူနှင့် ပျက်စီးခြင်းရမည့်သူကို တစ်ဖက်သတ် ကြိုတင်သတ်မှတ်ခဲ့သည်ဟု အလျင်အမြန် နိဂုံးချုပ်နိုင်သည်။ ပါဝလုသည် ဖန်ဆင်းရှင်ဘုရားသခင်အနေဖြင့် ထိုအခွင့်အရေး ရှိသည်ဟု သဘောတူသော်လည်း၊ စာတစ်အုပ်လုံးတွင် (အခြားနေရာများတွင်လည်း) ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်း၏ အခြေအနေများကို သီးခြားသတ်မှတ်ထားသည်ကို ပြသည်—ထိုအရာမှာ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို လူ့အလိုတော်အလျောက် လွတ်လပ်စွာ တုံ့ပြန်ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ထိုကျေးဇူးတော်သည် ခရစ်တော်၏ အမှုတော်ကို အမှီပြု၍ ကိုယ်စွမ်းဖြင့် လက်ခံရန် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ရန် အလိုတော်ကို ခွန်အားပေးသည် (၉:၃၀-၃၁; ၁၀:၃-၄၊ ၉၊ ၁၀-၂၁; ၁၁:၂၀-၂၃)။ လူခပ်သိမ်းတို့အပေါ် ကရုဏာပြခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အမြဲရည်ရွယ်ချက် ဖြစ်ခဲ့သည် (၁၁:၃၂; နှိုင်းယှဉ် ၁တိမောသေ ၂:၃-၄; ၂ပေ ၃:၉)။

In Paul’s analogy of the two categories of people, he does not identify those of wrath, that is, those destined to experience God’s active wrath. Later he asserts that his unbelieving countrymen could be seen as “enemies” of God, but he hastens to describe them also as those loved by God (11:28). Who, then, are those of mercy prepared for glory (9:23; cf. 1:7)? Paul includes himself and his Roman readers, both Jews and Gentiles, whom God called. The modern reader may prematurely conclude that God unilaterally predetermined who would be saved and who would be lost. While Paul would agree that God as Creator has that right, he also shows throughout this section of the letter (as well as elsewhere) that God has independently determined the conditions of salvation—it involves a free human response to God’s grace, a grace that enables the will to accept or reject His call to secure the work of Christ on one’s behalf (9:30–31; 10:3–4, 9, 10–21; 11:20–23). It has always been God’s intention to have mercy on everyone (11:32; cf. 1 Tim. 2:3–4; 2 Pet. 3:9).

 

ပါဝလုသည် ဟောရှေမှ ဘုရားသခင်ပြောဆိုခဲ့သော စကားများကို ကိုးကားသည်၊ မူလက ပုန်ကန်သော ဣသရေလတိုင်းပြည် မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံအား ရည်ညွှန်းခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်က “ငါ၏လူမျိုး မဟုတ်ကြ” ဟု ကြေညာခဲ့သည် (ရောမ ၉:၂၅-၂၆; နှိုင်းယှဉ် ဟောရှေ ၁:၈-၉)။ သို့သော် နောင်တရပါက ငါ၏လူမျိုးဟု ခေါ်ဆိုမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သည် (ဟောရှေ ၂:၂၃)။ မြောက်ပိုင်းနိုင်ငံသည် ဘီစီ ၇၂၂ တွင် အာရှုရိဧအိတ်နိုင်ငံတွင် ကွဲပြားသွားပြီးနောက် ဘယ်တော့မှ ပြန်လည်တည်ထောင်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည် ယခင်က ဘုရားသခင်၏ လူမျိုး မဟုတ်ခဲ့သော လူမျိုးခြားတို့ကို ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူ၍ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေသည်ဟု ဤကတိတော်၏ ပြည့်စုံခြင်းကို မြင်ခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ဧဖက် ၂:၁၂-၁၃)။ ကရုဏာတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် သူတို့ကို ငါ၏လူမျိုး၊ ငါ၏သားသမီးများ ဖြစ်ခွင့်ပေးတော်မူသည် (ရောမ ၉:၂၆; နှိုင်းယှဉ် ၈:၁၄၊ ၁၉)။

Paul quotes the words of God spoken by Hosea, originally directed toward the rebellious Northern Kingdom of Israel, whom God had declared were not His people (Rom. 9:25–26; cf. Hos. 1:8–9). But God also promised to call them His people if they would repent (Hos. 2:23). The Northern Kingdom as an entity was never reconstituted after being scattered throughout the Assyrian empire in 722 B.C. So here Paul saw a fulfillment of this promise in God calling the Gentiles, who had previously not been God’s people, to conversion (cf. Eph. 2:12–13). In His mercy, God granted them the status of being His people, His children (Rom. 9:26; cf. 8:14, 19).

 

သူ၏လူမျိုးသားများထဲမှ များစွာသောသူတို့၏ မဿီယကို ငြင်းပယ်ခြင်းကို ပြန်လည်တွေးကာ ပါဝလုသည် ဟေရှာယစကားကို အသုံးပြု၍ အဆိုပါငြင်းပယ်ခြင်းကို ဟောကြားခဲ့သည်ဟု ပြသည် (ဟေရှာယ ၁၀:၂၂-၂၃)။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံအား သားမြေးများ ပင်လယ်သဲသို့တူအောင် များပြားစေမည်ဟု ကတိပေးခဲ့သော်လည်း (ကမ္ဘာဦး ၂၂:၁၇)၊ ဟေရှာယက “အကြွင်းအကျန်သာလျှင် ကယ်တင်ခြင်းရမည်” ဟု အော်ဟစ်ခဲ့သည် (ဟေရှာယ ၁၀:၂၂; နှိုင်းယှဉ် ရောမ ၉:၂၇)။ ဟေရှာယသည် “အကြွင်းအကျန်သာလျှင်” ကယ်တင်ခြင်းရမည်ဟု မဆိုခဲ့သလို ပါဝလုလည်း အနည်းဆုံး ဤနေရာတွင် ထိုသို့ မဆိုပါ။ ဤနေရာတွင် ပါဝလုရည်ညွှန်းသော အကြွင်းအကျန်မှာ ယေရှုကို ယုံကြည်သော ယုဒလူများ—“ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသူများ” ဖြစ်သည် (၂၄)။ အကြွင်းအကျန်အကြောင်းကို ၁၁:၅ တွင် ပြန်လည်ဖော်ပြမည်။ ပါဝလုအတွက် အရေးကြီးသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်နှင့် အပြစ်၏အပြစ်ဒဏ်ကို ဖယ်ရှား၍ ကတိပေးထားသော ကောင်းချီးကို ပြန်လည်ပေးသနားသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော် မပျက်ပါ (၉:၆)၊ ပါဝလုသည် သခင်ဘုရားသည် အလုပ်တော်ကို အမြန်ဆုံး၊ အဆုံးအဖြတ်ရှိစွာ ပြီးစီးစေမည်ဟု ယုံကြည်စိတ်ချသည် (၂၈)။ အခြေအနေအရ ပါဝလုသည် ဧဝံဂေလိတရား ကြေညာခြင်း၏ တိုးတက်မှုကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

Returning to the painful rejection of the Messiah by many of Paul’s Jewish countrymen, Paul draws on the words of Isaiah to show that this rejection was predicted (Is. 10:22–23). While God had promised Abraham that his descendants would be like the sands of the sea (Gen. 22:17), Isaiah cried out that “a remnant” would be saved (Is. 10:22; cf. Rom. 9:27). Isaiah did not say that “only” a remnant would be saved, and neither does Paul, at least not at this point. The remnant Paul refers to here are the Jews with faith in Jesus—the “called” (v. 24). He will return to the matter of the remnant in 11:5. For Paul, the important thing is the grace of God, who removes sin and its punishment and restores the promised blessing. So God’s word has not failed (9:6), and Paul expresses confidence in the Lord to complete His work speedily and decisively (v. 28). The context suggests that Paul was referring to the advancement of the proclamation of the gospel.

 

၉:၃၀–၁၀:၂၁ ဣသရေလ၏ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ငြင်းပယ်ခြင်း

ဣသရေလ၏ ဧဝံဂေလိတရားအပေါ် စိုးရိမ်ဖွယ် တုံ့ပြန်မှုကို ရှင်းပြရာတွင် ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာနှင့် လွတ်လပ်မှုကို အာရုံစိုက်သည်—ကရုဏာပြလိုသူကို ပြသပြီး နှလုံးမာကြောသူများကို မာကြောစေရန် လွတ်လပ်စွာ ပြုပိုင်ခွင့်ရှိသည် (၉:၆-၂၉)။ နောက်တွင် ပါဝလုသည် ဣသရေလ၏ တာဝန်ကို ဖော်ပြသည်။ ယုဒနှင့် လူမျိုးခြားတို့သည် ဖြောင့်မတ်ခြင်း လိုအပ်သည် (၉:၃၀-၃၃)၊ သို့သော် ပါဝလုက ခရစ်တော်အားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်ဟု ကြေညာသည် (၁၀:၁-၁၃)၊ လူခပ်သိမ်းတို့အား ဧဝံဂေလိတရား ဟောပြောရမည် (၁၄-၁၇)၊ အကြောင်းမူကား ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ကြားခြင်းမှသာ ဖြစ်ပေါ်သည် (၁၄-၁၇)။ နောက်ဆုံးတွင် မေးခွန်းများစွာကို ဖြေဆိုသည် (၁၈-၂၁)။

9:30–10:21

Israel’s Rejection of the Righteousness of God

In accounting for the disturbing response of Israel to the gospel, Paul pays attention to the sovereign freedom of God to show mercy to whomever He chooses, even if it means hardening those who harden their own hearts to achieve that end (9:6–29). Paul next takes up Israel’s responsibility in this failure. Jews as well as Gentiles needed righteousness (9:30–33), but Paul proclaims it as available only through Christ (10:1–13), making it necessary for the gospel to be proclaimed to all (vv. 5–13), for faith comes only through hearing the word of God (vv. 14–17). Finally, Paul answers a number of questions (vv. 18–21).

 

၉:၃၀-၃၃။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို လိုက်စားခြင်း။ ပါဝလုသည် ယုဒနှင့် လူမျိုးခြားတို့ကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို လိုက်စားသော ပြေးသမားများအဖြစ် မြင်ယောင်သည်။ လူမျိုးခြားတို့သည် အားမထုတ်ဘဲ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ ရည်မှန်းချက်—ဘုရားသခင်နှင့် မှန်ကန်သော ဆက်ဆံရေး—ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရောက်ရှိခဲ့ကြသည်၊ ယုဒလူမျိုးများကဲ့သို့ ပညတ်တရား၏ အမှုများအားဖြင့် မလိုက်စားခဲ့ပါ။ နောက်ပြေးသမားဖြစ်သော ယုဒလူမျိုးတို့သည် ပညတ်တရားကို ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရန် နည်းလမ်းအဖြစ် ပြင်းပြင်းထန်ထန် လိုက်စားခဲ့သော်လည်း (၃၁) ရည်မှန်းချက်သဏ်ကို မရောက်ပါ။ ထိုပညတ်တရားကို ရည်ညွှန်းရာ ပညတ်တရားသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ထုတ်လုပ်ရန် ရည်ရွယ်ချက်ရှိသော်လည်း ယုဒလူမျိုးတို့က အမှုများအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို လိုက်စားလိုခဲ့သည် (၃၂)၊ ထို့ကြောင့် “ခလမ့်ကျောက်” တွင် တိုင်ထိခိုက်ခဲ့သည် (၃၂-၃၃; နှိုင်းယှဉ် ၁ပေ ၂:၆-၈)။ နောက်ပိုင်းတွင် လူခပ်သိမ်း ပြိုလဲသွားပြီလောဟု ပါဝလုမေးပြီး နောင်တရခြင်း မဖြစ်နိုင်တော့ဟု အဆိုးဖြေသည် (ရောမ ၁၁:၁၁)။ ဤနေရာတွင် (၉:၃၂-၃၃) ကျောက်ဆိုသည်မှာ မည်သူ သို့မဟုတ် အဘယ်နည်းဟု ပါဝလု တိတိကျကျ မသတ်မှတ်သေးပါ (နောက်ပိုင်း ၁၀:၉-၁၁ တွင် သတ်မှတ်သည်)။ သူသည် ဟေရှာယ ၈:၁၄ နှင့် ၂၈:၁၆ မှ သီးခြားနှစ်ခုသော ဥပစာများကို ပေါင်းစပ်၍ ၉:၃၃ ကို ဖန်တီးသည်။ အခြေခံကျောက် (ဟေရှာယ ၂၈:၁၆) သည် ခလမ့်ကျောက် (ဟေရှာယ ၈:၁၄) ဖြစ်လာသည်။ ဤပေါင်းစပ်မှုအားဖြင့် ပါဝလုသည် ဣသရေလ၏ မဿီယကို ငြင်းပယ်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည်၊ ထိုမဿီယသည် သူတို့၏ အခြေခံကျောက်အဖြစ် လက်ခံသင့်သော်လည်း ယုဒလူများစွာအတွက် ခလမ့်ကျောက်ဖြစ်သွားခဲ့သည် (ရောမ ၉:၃၃)။ ဟေရှာယ ၂၈:၁၆ တွင် ပြောဆိုသူနှင့် ကျောက်ကို ဘုရားသခင်ဟု သတ်မှတ်ထားသဖြင့် ရောမဩဝံဂေလိ ၉:၅ တွင် ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်ဟု ဖတ်ရှုခြင်းကို ထောက်ခံသည်။

9:30–33. Pursuing Righteousness. Paul was visualizing Jews and Gentiles as runners in pursuit of righteousness. The Gentiles had effortlessly reached the goal of righteousness, being in a right relationship with God through faith, even though they did not pursue righteousness in the manner of the Jews, by works of the law. The other runner, the Jews, strenuously had pursued the law as a means of righteousness (v. 31) but stumbled and so failed to reach the goal. In referring to this law, Paul probably meant that the law had the purpose of producing righteousness, but the Jews had desired to pursue righteousness by works (v. 32), thus tripping over the “stumbling stone” (vv. 32–33; cf. 1 Pet. 2:6–8). Later Paul asks if all have irrevocably fallen (without the possibility of repentance) and answers negatively (Rom. 11:11). Paul does not specifically identify here (9:32–33) who or what the stone is (although he does later in 10:9–11). He crafts the statement in 9:33 by combining two separate metaphors drawn from Isaiah 8:14 and 28:16. The foundation stone (Is. 28:16) becomes the stone that causes stumbling (Is. 8:14). By this juxtaposition, Paul draws attention to Israel’s rejection of the Messiah, who should have been received as their foundation stone but who became a rock on which many Jews tripped (Rom. 9:33). In Isaiah 28:16, both the speaker and the stone are identified as God, thus supporting the earlier reading in Romans 9:5 of Christ as God.

 

သူ့ကို ယုံကြည်သူသည် အရှက်ကွဲခြင်း မခံရဟု ကတိတော် (၉:၃၃; နှိုင်းယှဉ် ၁၀:၁၁) သည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ပြန်လည်ညွှန်ပြသည်။ ခေတ်သစ်အနောက်တိုင်း စာဖတ်သူများသည် ကျမ်းစာခေတ်ကာလ၌ အရှက်ကွဲခြင်း၏ အန္တရာယ်ကို နားမလည်နိုင်ကြပါ (ယောဘ ၃၀-၃၁; ယေရမိ ၂၀:၇-၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ပါဝလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူသည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများ၏ ပြက်ယယ်ပြောဆိုခြင်းမှ ကာကွယ်ခံရမည် မဟုတ်ပါ (ရောမ ၈:၃၅-၃၉; နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၅:၁၀-၁၂)။ အဲဒီအစား ခရစ်ယာန်ယုံကြည်သူများသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ မဿီယကို ယုံကြည်ခြင်း၏ အရှက်ကို လျစ်လျူရှုကာ၊ နောက်ဆုံးစစ်ဆေးချိန်၌ အမြင့်ဆုံးဘုရားသခင် ခမည်းတော်၏ ချီးမွမ်းခြင်းကို ရှေ့တော်၌ မျှော်လင့်ရ၏၊ ထိုအချိန်တွင် ထာဝရအရှက်နှင့် ဂုဏ်ကို ပိုင်းခြားမည် ဖြစ်သည်။

The promise that those who believe in Him will not be put to shame (9:33; cf. 10:11) returns the reader to the primacy of faith. Modern Western readers may not catch the power of the threat of shame in the biblical world (see Job 30–31; Jer. 20:7–18). Paul did not mean to say that the follower of Christ would be protected from the ridicule coming from nonbelievers (Rom. 8:35–39; cf. Matt. 5:10–12). Instead, the followers of Christ were taught to overlook the dishonor of believing in a crucified Messiah, looking forward instead to the praise of their Father, the supreme God, at the final review, when eternal honor and shame will be meted out.

 

အခန်းကြီး - ၁၀

၁၀:၁-၄။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းဖြစ်သော ခရစ်တော်။ ဒုတိယအကြိမ်အဖြစ် ပါဝလုသည် မဿီယဖြစ်သော ယေရှုကို ငြင်းပယ်သော သူ၏လူမျိုးသားတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် နှလုံးအကြွင်းမဲ့ တောင့်တသည်ဟု ဖော်ပြသည်။ (ခရစ်ယာန်ညီအစ်ကိုများအတွက် ပါဝလု၏ ဆုတောင်းခြင်းအကြောင်း ၁:၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ ၁၀:၁ တွင် ပါဝလုသည် သူ့ကို ရန်သူဟု ယူဆသူများအတွက် ဆုတောင်းသည်ဟု ဖွင့်ဟသည်။ ပါဝလုကိုယ်တိုင် ယေရှုကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သည် (တမန် ၉:၅; နှိုင်းယှဉ် ဂလာတိ ၁:၁၄၊ ၁၆; ဖိလိပ္ပိ ၃:၆) ဖြစ်ရာ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း—ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို နားမလည်ခြင်းမှ မှားယွင်းသော စိတ်အားထက်သန်မှု၏ အန္တရာယ်ကို သူသိသည် (ရောမ ၁၀:၃)။ ဤကိစ္စတွင် မသိနားမလည်ခြင်းသည် ခွင့်လွှတ်ခွင့် မရှိပါ၊ အခန်းကျန်တွင် ပါဝလုပြသည်။ သူ၏လူမျိုးသားတို့၏ ကိုယ်ပိုင်ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို တည်ထောင်လိုခြင်းဟု ရည်ညွှန်းရာ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ရုပ်တုကိုးကွယ်သော လူမျိုးခြားတို့ထက် သာလွန်သည်ဟု သူတို့မြင်ခဲ့သည်။ ဤစိတ်ထားသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် လူခပ်သိမ်းတို့ကို လွှမ်းခြုံသော ဘုရားသခင်၏ တစ်ခုတည်းသော ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။

10:1–4. Christ the Righteousness of God. For a second time, Paul expresses his heart’s desire for the salvation of his fellow Jews who had rejected the Messiah, Jesus. (On the practice of prayer in Paul’s life on behalf of fellow Christians, see 1:9.) Here in 10:1, Paul reveals his practice of praying for those who considered him an enemy. Given Paul’s own persecution of Jesus (Acts 9:5; cf. Gal. 1:14, 16; Phil. 3:6), he shows his awareness of the danger of a misplaced zeal based on a misunderstanding of God’s righteousness (Rom. 10:3), that is, God’s saving action through Jesus Christ. In this case, ignorance is not excusable, as Paul shows in the rest of the chapter. His reference to his fellow Jews’ desire to establish their own righteousness suggests that they saw their standing with God as far superior to that of the idolatrous Gentiles. This mindset contrasts with God’s single plan of salvation through Christ, which embraces all.

 

၃ က နောက်ဆုံးတွင် အသုံးပြုသော ဂရိဝေါဟာရ “ဟုပိုတတ်ဆို” သည် ယေရှု၏ နိုင်ငံတော်သတင်းကို သို့မဟုတ် ထမြောက်ခြင်းနောက် ဧဝံဂေလိတရား ကြေညာချက်ကို တိကျသော အချိန်တွင် တုံ့ပြန်ရန် ပျက်ကွက်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်း (၃) ဟူသည်ကို ပါဝလုသည် ၄ တွင် တိုတိုနှင့် နက်နဲသော ဝါကျဖြင့် ဦးစွာဖြေဆိုပြီး ၅-၁၃ တွင် ရှင်းပြသည်။ တိုတောင်းသော်လည်း ၄ က ဝါကျတစ်ခုလုံးကို ဖတ်ရှုရမည်။ ဝါကျနောက်ဆုံးတွင် ပါဝလုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် မှန်ကန်သော အဆင့်အတန်းကို ရရှိသော လူမျိုးခြားတို့အတွက် နေရာထားသည်။

The Greek verb hypotassō used at the end of v. 3 for the Jews’ lack of submission points to a failure to respond at a specific point in time either to Jesus’s message of the kingdom of God or to the post-resurrection proclamation of the gospel. What Paul meant by the righteousness of God (v. 3) is first taken up in the succinct and almost cryptic sentence in v. 4 and then unpacked through vv. 5–13. Short as it is, the sentence in v. 4 needs to be read in its entirety. In the last part of the sentence, Paul makes room for the Gentiles who through Christ achieve right standing with God.

 

ခရစ်တော်သည် ပညတ်တရား၏ “တဲလော့စ်”—“အဆုံး” သို့မဟုတ် “ပြီးပြည့်စုံခြင်း” ဟု ပါဝလုဆိုရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ဂရိဝေါဟာရ “တဲလော့စ်” ၏ အသုံးအနှုန်းမှ စတင်နားလည်ရမည်။ ဤဝေါဟာရသည် “ရပ်စဲခြင်း” (နှိုင်းယှဉ် ၆:၂၁-၂၂) သို့မဟုတ် “ရည်ရွယ်ချက်” ဟူ၍ ဆိုနိုင်သည်။ ပါဝလု၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ခရစ်တော်သည် ပညတ်တရားကို ပယ်ဖျက်သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ပါဝလုကိုယ်တိုင် ပညတ်တရားကို အလွန်တန်ဖိုးထားသည် (၇:၁၂; ၉:၄)။ ၆:၂၁-၂၂ တွင် အပြစ်၏ကျွန်ခံခြင်း၏ တဲလော့စ်မှာ သေခြင်းဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျွန်ခံခြင်း၏ တဲလော့စ်မှာ ထာဝရအသက် ဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည်။ တဲလော့စ် ကို ဂရိစကားစဉ်၌ အစတွင် ထားခြင်းက ပါဝလုသည် ရည်ရွယ်ချက်၊ ပန်းတိုင်ကို အလေးပေးသည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ခရစ်တော်သည် ပညတ်တရား၏ “ပန်းတိုင်” ဖြစ်သည်—ဘုရားသခင်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ရရှိရန် ကိုယ်တော်ကိုသာလျှင် တစ်ဦးတည်းသော နည်းလမ်းအဖြစ် ပညတ်တရားက သက်သေခံ ညွှန်ပြသည်။

Understanding what Paul meant by stating that Christ was the telos—the “end,” or “culmination,” of the law (v. 4)—must begin with the usage of the Greek word telos. The word can mean either “termination” (cf. 6:21–22) or “purpose.” Obviously, Paul did not mean that Christ abolished the law. Note Paul’s own high value of the law (7:12; 9:4). In 6:21–22, Paul speaks of death as the telos of enslavement to sin and eternal life as the telos of enslavement to God. The initial position of telos in the sequence of Greek words suggests that Paul was emphasizing the purpose, the goal, of the law. Christ is the “goal” of the law in that it witnesses or points to Him as the only one through whom God’s righteousness and the restoration of one’s relationship with God are available.

 

၁၀:၅-၁၃။ ကျမ်းစာများနှင့် လူခပ်သိမ်းအတွက် ဧဝံဂေလိတရား။ ဤအပိုင်းတွင် ပါဝလုသည် ၄ တွင် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သူခပ်သိမ်းအား ရရှိနိုင်သော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ညွှန်ပြရန် ပညတ်တရား၏ ပန်းတိုင်ဟု ကြေညာချက်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းပြသည်။ မောရှေ၏ စကားနှင့် ပညာရှိများ၏ စကားကို ကိုးကား၍ ခရစ်တော်၏ အဖြစ်မှန်အားဖြင့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည်။ တစ်ချိန်တည်းတွင် ယုံကြည်ခြင်း မရှိသော သူ၏လူမျိုးသားတို့၏ အကြောင်းပြချက်များကို ဖြတ်တောက်သည်။ ပညတ်တရားမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ မောရှေက “ပညတ်တရားတွင် ရှိသမျှကို ကျင့်သူသည် ထိုအရာများအားဖြင့် အသက်ရှင်ရမည်” ဟု လေဝိ ၁၈:၅ မှ ပါဝလုကိုးကားရာ အဘယ်အဓိပ္ပာယ် ရည်ရွယ်သနည်း (ရောမ ၁၀:၅; နှိုင်းယှဉ် လု ၁၀:၂၅-၂၈)။ ယခင်က ပါဝလုသည် အသက်ကို ယူဆောင်လာရန် ရည်ရွယ်သော ပညတ်တော်သည် သေခြင်းသို့ ဦးတည်သွားခဲ့သည်ဟု ပြောခဲ့သည် (ရောမ ၇:၁၀-၁၁)၊ အကြောင်းမူကား အားနည်းခြင်းနှင့် အပြစ်ကြောင့် လူသားများသည် ပညတ်တရားအားဖြင့် အသက်ကို မရရှိနိုင်ပါ (၈:၃)။ ပညတ်တရား၏ နိယာမများအားဖြင့် အသက်ရှင်ခြင်း၏ အကျိုးကို ယေဘုယျအားဖြင့် ညွှန်ပြနိုင်သော်လည်း၊ လုံးဝချိုးဖောက်ခြင်း မရှိဘဲ လိုက်နာမှသာ ထာဝရအသက်ကို ပေးနိုင်သည်—ဘုရားလူဖြစ်တော်မူသော ယေရှုမှလွဲ၍ လူသားတစ်ဦးမျှ မပြုနိုင်ခဲ့ပါ (၃:၁နှင့် ၁၉-၂၀)။

10:5–13. The Scriptures and the Gospel for All. In this section, Paul explains the meaning of his declaration in v. 4 that the goal of the law is to point to a righteousness available to all who put their trust in Christ. He references the words of Moses and the prophets and interprets them in light of the reality of Christ. At the same time, Paul continued undercutting any excuse for his countrymen who had not believed. What did Paul intend in quoting Moses from Leviticus 18:5 regarding the righteousness from the law, that those who do the things in the law will “live by them” (Rom. 10:5; cf. Luke 10:25–28)? Earlier Paul spoke of the commandment that was intended to bring life but led to death (Rom. 7:10–11) because in their weakness and sin, human beings could not attain to life by the law (8:3). While the law could point out the benefits of a life lived by its principles in a general sense, it could not provide eternal life unless it were kept without any deviation whatsoever—something no human being (except the God-Man Jesus) has ever done (3:19–20).

 

ရောမ ၁၀:၆–၈ တွင် ပါဝလုသည် တရားဟောခဲ့ဖူးသော မောရှေ၏စကားကို ကိုးကားထားသည်။ ထိုစကားသည် နာခံမှုမရှိသောကြောင့် နှင်ထုတ်ခံရပြီးနောက် ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်ကို ပြန်လည်နာခံလျှင် ပြန်လည်ရရှိမည့် ကြွယ်ဝမှုနှင့် လုံခြုံမှုအတွက် အခြေအနေများကို ရည်ညွှန်းထားခြင်းဖြစ်သည် (တရားဟောရန် ၃၀:၁၂–၁၄၊ နှိုင်းယှဉ် ၃၀:၁–၁၁)။ ပါဝလုသည် ထိုစကားများကို ဧဝံဂေလိတရားကို ကြားနာရသူများအပေါ် အသုံးချသည်။ အဓိကအချက်မှာ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးကို ကူညီရန် အစပြုခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ မောရှေက ဣသရေလလူမျိုးတို့သည် ထာဝရဘုရား၏နှုတ်မြွက်စကားကို နာခံရန် ပျက်ကွက်ခြင်းအတွက် အကြောင်းပြချက်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိကြောင်း ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနှုတ်မြွက်စကားများသည် အလွန်နီးကပ်စွာ ရှိနေပြီး ရွတ်ဆိုသူတို့၏ နှုတ်ခမ်းပေါ်တွင်ပင် ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပါဝလုပြသသည့်အတိုင်း ဣသရေလလူမျိုးတို့အတွက်လည်း မယောရှိမင်း၏ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းနှင့်စပ်လျဉ်း၍ ထာဝရဘုရား၏နှုတ်မြွက်စကားကို ကြေညာသောအခါ အကြောင်းပြချက်တစ်စုံတစ်ရာ မရှိပေ။ ထိုသတင်းစကားသည် နှလုံးထဲမှ ယုံကြည်ခြင်းကို နှုတ်ဖြင့် ဝန်ခံသူများအား ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးအပ်သည်။ တရားတော်၏ပညတ်များသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်မြွက်စကားအဖြစ် ဣသရေလလူမျိုးတို့အတွက် လက်လှမ်းမီခဲ့လျှင် ယေရှုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ကြေညာသော ဧဝံဂေလိတရားသည် ပို၍ပင် လက်လှမ်းမီသည် (ရောမ ၁၀:၇၊ နှိုင်းယှဉ် အခန်း ၉)။

In his next verses (10:6–8), Paul quotes the words originally spoken by Moses in reference to the conditions for a renewed prosperity and security in the land to be given to the Israelites if, after being exiled for disobedience, they would return to obeying God (Deut. 30:12–14, cf. 30:1–11). Paul applies these words to the person who hears the gospel. The basic idea is that God took the initiative in coming to the aid of His people. Moses removed any excuse for Israel’s failure to heed the words of the Lord, for they were near at hand, even on the lips of those who recited them. Likewise, as Paul shows, there is no excuse for Israel when the word of the Lord regarding the death and resurrection of the Messiah, or Christ, is proclaimed, offering salvation to those whose lips confess faith from the heart. If the law’s commands, as God’s words, were accessible to Israel, even more so is the proclamation of Jesus’s resurrection (Rom. 10:7; cf. v. 9).

 

ရောမ ၁၀:၉–၁၀ တွင် ပါဝလုသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခံရသူများအား အလွန်ရှင်းလင်းသော ဘာသာစကားဖြင့် မိမိအငြင်းအခုံကို ပြန်လည်ဖော်ပြသည်။ ယေရှုအပေါ် ကယ်တင်ခြင်းယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် သူ့ကို အသေမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်စေခဲ့သည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းအပေါ်တွင် တည်ပြီး သူ့ကို “သခင်” ဟု ဝန်ခံခြင်းသို့ ဦးတည်ရမည် (အခန်း ၉၊ နှိုင်းယှဉ် မဿဲ ၁၀:၃၂)။ နှလုံးဖြင့် ယုံကြတည်းခြင်းသည် ဖြောင့်မတ်ခြင်းသို့ ဦးတည်သည်ဟူသော အဆိုသည် အခန်း ၃–၄ တွင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော ကယ်တင်ခြင်းဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ပြန်လည်ရောက်ရှိစေသည်။ အခြားစကားဖြင့်ဆိုရလျှင် ယုံကြည်သူသည် ခရစ်တော်ကိုယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ ကယ်တင်ခြင်းကို ကြေညာသော ဧဝံဂေလိတရား၏ အကြောင်းအရာကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးအရ တုံ့ပြန်သည့်အချိန်၌ ဖြောင့်မတ်ခြင်းဟု ကြေညာခံရပြီး ပညတ်တို့ကို စောင့်ထိန်းရန် ကြိုးပမ်းခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းရရှိခြင်း မဟုတ်ပေ။

In Romans 10:9–10, Paul restates his argument in the plainest language to those who heard the preaching of the gospel. Saving faith in Jesus rests on the confidence that God has raised Him from the dead and must lead to confessing Him as Lord (v. 9; cf. Matt. 10:32). The assertion that belief in the heart leads to the righteousness of justification (Rom. 10:10) brings us back to the matter of a saving righteousness raised in vv. 3–4. In other words, the believer is justified or declared righteous at the moment there is a personal, faith-filled response to the content of the gospel that announces salvation only by faith in Christ; justification is not on the basis of efforts to keep the commandments.

 

၃:၂၁–၂၂ တွင် ပါဝလုသည် တရားတော်မှခွဲထွက်၍ ဘုရားသခင်ထံမှ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက် တရားတော်နှင့် ပရောဖက်များက သက်သေခံသည်ဟု ပြောသည်။ ၁၀:၅–၈ တွင် ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏ မယောရှိမင်းအားဖြင့် ရရှိသော ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ပြည့်စုံသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို ကမ်းလှမ်းခြင်းကို ကျမ်းစကားဖြင့် အလေးပေးသည်။ ဤနေရာ၌ ပါဝလုသည် ဣသရေလ၏ ပရောဖက်များထံမှ ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားသည် ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက်ဖြစ်သည်ဟု အာမခံချက်ကို ဆင့်ခေါ်သည်။ ဟေရှာယက “ယုံကြည်သူမည်သည်ကား ရှက်ကြောက်ခြင်းသို့ မရောက်” ဟု အတည်ပြုသည် (ရောမ ၁၀:၁၁၊ ဟေရှာယ ၂၈:၁၆၊ နှိုင်းယှဉ် ရောမ ၉:၃၃)။ ယုံကြည်သူတိုင်းဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဘက်မလိုက်ခြင်းကို ညွှန်ပြပြီး သူသည် လူတိုင်း၏ သခင်ဖြစ်သည် (၁၀:၁၁–၁၃၊ နှိုင်းယှဉ် အခန်း ၄ နှင့် ၁၈)။ ယောလ ၂:၃၂ မှ မှတ်တမ်းတင်ထားသော ကတိသည် လာမည့်ဒုက္ခကို ရှောင်ရှားရန် သခင်ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ရန် ခေါ်တောင်းခြင်းဖြစ်သည် (နှိုင်းယှဉ် ၅:၉)။ ပါဝလုသည် ယေရှုကို သခင်ဟု ရည်ညွှန်းထားသောကြောင့် (၁၀:၉) အဓိကအတွေးမှာ ယေရှုသည် လူတိုင်း၏ သခင်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို ခေါ်သူတိုင်းအား မိမိကြွယ်ဝခြင်းကို ဝေငှသူဖြစ်သည် (အခန်း ၁၂–၁၃)။ ပါဝလုသည် ဣသရေလ၏ ကျမ်းစကားတွင် ဘုရားသခင်ကတိထားတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းသည် လူမျိုးခွဲခြားခြင်းမရှိဘဲ ပေးမည်ဖြစ်ကြောင်း သက်သေပြရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည် (အခန်း ၁၂၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၁:၃၂)။

In 3:21–22, Paul speaks of the righteousness from God, apart from the law, to which the Law and the Prophets testify as available to all who believe. In 10:5–8, Paul draws on words of Scripture to underscore God’s offer of a righteousness realized through faith in God’s Messiah. Here Paul summons from Israel’s prophets the assurances that the gospel of Christ is for all who believe. Isaiah affirms that whoever believes will not be put to shame (Rom. 10:11; Is. 28:16; cf. Rom. 9:33). The reference to all believers points to the impartiality of God, who is Lord of all (10:11–13; cf. vv. 4 and 18). The promise from Joel 2:32 recorded in Romans 10:13 is a call to believe in the Lord Jesus Christ to avert the coming wrath (cf. 5:9). Since Paul refers to Jesus as Lord (10:9), most likely the underlying thought is of Jesus as Lord of all, the One who shares His riches with all who call on Him (vv. 12–13). Paul was intent on demonstrating that salvation, as promised by God in Israel’s Scripture, is to be given without national distinction (v. 12; cf. 11:32).

 

၁၀:၁၄–၂၁။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်ကို ဟောပြောခြင်း။ ဣသရေလကို စွပ်စွဲရာတွင် (အခန်း ၁၄–၁၅) ပါဝလုသည် အဖြေမထွက်သော မေးခွန်းလေးခုကို ထုတ်ပြန်သည်။ နားထောင်သူများက အဖြေကို “မဖြစ်နိုင်” ဟု ဖြည့်စွမ်းရန် မျှော်လင့်ထားသည်။ ပြဿနာသည် မယုံကြည်ခြင်းတွင် ရှိသည်။ ပထမမေးခွန်းက လူတစ်ဦးသည် သခင်ကို ခေါ်မှီးခြင်းမပြုမီ သခင်ကို ယုံကြည်ရမည်ဟု အကြံပြုသည်။ ဒုတိယမေးခွန်းက ကြားနာခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ညွှန်ပြသည်။ ဤသည်မှာ ယခုမှ မဖော်ပြရသေးသော အရေးကြီးသော အမှန်တရားကို အရိပ်အမြွက်ပြသည်။ တတိယမေးခွန်းက ထိုအမှန်တရားကို ရှင်းပြလာသည်။ ခရစ်တော်သည် ပါဝလု၏ ဟောပြောခြင်းတွင် လှုပ်ရှားပြီး ရှိနေခဲ့သည်။ ပါဝလုသိသည်မှာ ခရစ်တော်သည် ဟောပြောခြင်း၏ အဓိကအချက်ဖြစ်ရမည်ဖြစ်သည်။ သို့သော် စတုတ္ထမေးခွန်းတွင်မှ အမှန်တရားသည် အထင်ရှားဆုံးဖြစ်လာသည်။ ဘုရားသခင် (သို့မဟုတ် ခရစ်တော်) သည် ဟောပြောသူ၏ စကားများအားဖြင့် ဧဝံဂေလိဧဝံဂေလိဖိတ်ခေါင်းကို ပေးသည် (အခန်း ၁၅၊ နှိုင်းယှဉ် အခန်း ၁၇၊ ၂ ကော ၅:၂၀၊ ၁ သက် ၂:၁၃)။ ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အကြောင်းကို ဟောပြောရန် ဟောပြောသူကို စေလွှတ်သည်။ သို့မှသာ လူများသည် ယခင်က မတွေးဖူးသော အတွေးများကို ကြားနာနိုင်ပြီး ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်နိုင်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် စေလွှတ်ခြင်းခံရသူသည် နှစ်ဆခံစားရသော ကောင်းချီးရရှိသည်။ ဟေရှာယ ၅၂:၇ မှ ကိုးကားထားသော စကားတွင် “ခြေတော်” ဆိုသည်မှာ ဧဝံဂေလိတရားယူဆောင်လာသော သတင်းဆောင်များကို ရည်ညွှန်းသည်။ ပေးအပ်သော သတင်းကောင်းသည် အလွန်ကျေးဇူးရှိသောကြောင့် “လှပသော” သို့မဟုတ် “အချိန်ကိုက်” ဟု ယူဆရသည်။ ခရစ်တော်၏ သတင်းကောင်းသည် အချိန်ကိုက်တွင် ရောက်ရှိလာခဲ့သည် (နှိုင်းယှဉ် ရောမ ၅:၆ နှင့် ဂလာတိ ၄:၄–၅) — သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုကို မျှော်လင့်ရသည့် နောက်ထပ်အကြောင်းတစ်ခု။

10:14–21. Faith and the Preaching of Christ. In his indictment of Israel (vv. 14–15), Paul raises four unanswered questions, expecting the listeners to supply the answer: “They cannot.” The problem lies with disbelief. The first question suggests that, logically, a person must believe in the Lord before calling on the Lord. The second question points to the importance of hearing. This hints at an important truth not yet stated. The third question begins to explain that truth. Christ was active and present in Paul’s preaching. Paul knew that Christ must be the point of the preaching. But it is in the fourth question that the truth becomes most clear. God, or Christ, offers the gospel invitation through the words of the preacher (v. 15; cf. v. 17; 2 Cor. 5:20; 1 Thess. 2:13). God sends the preacher to preach about Christ so that people can hear thoughts they have never before contemplated, resulting in belief and salvation. As a result, the one who is sent is doubly blessed. In the quotation from Isaiah 52:7 quoted in Romans 10:15, the synecdoche of “feet” refers to the messengers who bring the gospel. The good news offered is so gracious that it is considered “beautiful” or “timely.” The good news of Christ arrived at an appropriate time (cf. Rom. 5:6 and Gal. 4:4–5)—another reason to expect an appropriate response.

 

ပါဝလု၏ ရည်မှန်းချက်မှာ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော နာခံခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေရန်ဖြစ်သည် (ရောမ ၁:၅၊ ၁၆:၂၆)။ ဧဝံဂေလိတရားကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် မတုံ့ပြန်ခြင်းသည် နာခံမှုမရှိခြင်း ပုံစံတစ်ခုဖြစ်သည် (၁၀:၁၆)။ မယုံကြည်ခြင်း၏ ပြဿနာသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းနှင့်အတူ မဖြစ်ပေါ်ခဲ့ပေ။ မက်ဆေ့ချ်တွင် ချို့ယွင်းချက်ရှိသည်ဟု မဆိုလိုပေ။ ပါဝလုသည် ခံရောက်သော ကျေးကျွန်ပုံစံ၏ ပထမဆုံးစာကြောင်းကို ကိုးကားပြီး “အစီအရင်ကို မည်သူယုံကြည်သနည်း” ဟု မေးသည် (အခန်း ၁၆၊ ဟေရှာယ ၅၃:၁ မှ ကိုးကား)။ ကယ်တင်ခြင်းအတွက် လိုအပ်သော ယုံကြည်ခြင်းသည် ခရစ်တော်ကို ဟောပြောခြင်းပေါ်တွင် မူတည်သည် (ရောမ ၁၀:၁၇)။

Paul’s mission was to bring about the obedience connected with faith (Rom. 1:5; 16:26). Failure to respond to the gospel with belief is a form of disobedience (10:16). The problem of disbelief did not arise with the preaching of the gospel, as if there were some defect in the message. Paul cites the opening line of the messianic poem of the Suffering Servant by asking who has believed the report or message (v. 16; quoting Is. 53:1). The believing that is necessary for salvation is dependent on the preaching of Christ (Rom. 10:17).

 

ပါဝလုသည် ယုဒလူမျိုးတို့၏ ယေရှုကို ငြင်းပယ်ရခြင်း၏ အကြောင်းနှစ်ခုကို အဖြေငြင်းပယ်ရန် ပုံစံဖြင့် မေးခွန်းထုတ်သည်။ အင်္ဂလိပ်ဘာသာဖြင့် “သူတို့ မကြားရဘူးလား” နှင့် “သူတို့ နားမလည်ဘူးလား” ဟု ဖြစ်သည်။ သို့သော် မေးခွန်းနှစ်ခုလုံးကို အပြုသဘောဖြင့် ဖြေဆိုသည်။ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်သည် ကမ္ဘာအဆုံးထိ ပျံ့နှံ့သွားသည်ဟု ရည်ညွှန်းထားသော ဆာလံ ၁၉:၄ ကို ကိုးကားပြီး ရောမအင်ပါယာတစ်လွှားတွင် ကွဲပြားနေသော ယုဒလူမျိုးတို့ထံ ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်း၏ အတိုင်းအတာကို သရုပ်ဖော်သည်။ ဒုတိယမေးခွန်း — “ဣသရေလ မသိရဘူးလား” ဟု ပြန်ဆိုနိုင်သည် — ကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စွာ ငြင်းဆိုသည်။ မောရှေနှင့် ဟေရှာယတို့ကို သက်သေအဖြစ် နာမည်ပေးထားသည်။ တရားဟောရန် ၃၂:၂၁ မှ ကိုးကားထားသော စကားသည် နောက်မှ ၁၁:၁၁–၁၆ တွင် ပါဝလု ဖွံ့ဖြိုးစေသော မနာလိုခြင်းအတွေးကို မိတ်ဆက်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ယုဒလူမျိုးတို့၏ မနာလိုမှုကို အသုံးပြု၍ ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းကို ပြန်လည်စဉ်းစားစေလိုသည်။ ဘုရားသခင်ကို မရှာဖွေသောသူတို့၌ တွေ့ခြင်းခံရပြီး ပုန်ကန်ပြီး မနာခံသောသူတို့အား ကရုဏာကို ဆန့်ကမ်းထားသည်ဟု ဘုရားသခင်၏ စကားသည် (၁၀:၂၀–၂၁၊ ဟေရှာယ ၆၅:၁–၂ မှ) အံ့သြဖွယ် တပါးအမျိုးသားတို့၏ တုံ့ပြန်မှု (နှိုင်းယှဉ် ရောမ ၉:၃၀) နှင့် ပါဝလု၏ လူမျိုးချင်းတို့၏ ဆက်လက်နာခံမှုမရှိသော မယုံကြည်ခြင်းကို ဖော်ပြသည် (နှိုင်းယှဉ် ၉:၃၁)။ သို့သော် မျှော်လင့်ချက်ရှိသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိမိလူမျိုးထံမှ တုံ့ပြန်မှုကို ဆက်လက်စောင့်ဆိုင်းနေသည့် ပုံဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချန်ထားခဲ့သည်။

Paul raises two key questions regarding the cause of the Jewish rejection of Jesus that are worded in a way that anticipates a negative answer. The English equivalents would be “They did not hear, did they?” and “They did not understand, did they?” But both questions are resoundingly answered in the positive. Paul draws on the words of Psalm 19:4—which refers to the spread of God’s revelation going to the ends of the world—to illustrate the scope of the preaching of the gospel to the Jews scattered throughout the Roman Empire. The second question—which can be rendered as “Israel did not know, did they?”—receives a more extensive rebuttal. Both Moses and Isaiah are named as witnesses. The quotation from Deuteronomy 32:21 in Romans 10:19 introduces the thought of jealousy, which Paul develops later in 11:11–16: God desired to use the jealousy of the Jews regarding His favor of the Gentiles to provoke them to reconsider their rejection of Christ. The words of God referring to His being found by those who did not seek Him on the one hand and His holding out mercy to rebellious and disobedient people on the other (10:20–21; from Is. 65:1–2) describe the surprising Gentile response (cf. Rom. 9:30) and the persisting disobedient unbelief of Paul’s countrymen (cf. 9:31). But there is hope: we are left with the picture of God still holding out His hands for a response from His people.

 

အခန်းကြီး - ၁၁

ရောမ ၁၁:၁–၃၆

ဘုရားသခင်၏ အစီအမံတော်၌ ဣသရေလလူမျိုး

ပါဝလုသည် မိမိလူမျိုးတို့၏ လက်ရှိအခြေအနေနှင့် အနာဂတ်အခြေအနေကို နောက်တစ်ဖန် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်ခဲ့သည် (၁–၁၅)၊ နောက်ဆုံးမဟုတ်ခဲ့ပေ (၁၆–၂၄)။ ထိုကာလအတွင်း တပါးအမျိုးသားများသည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ခံစားခဲ့ကြရသည်။ သို့သော် သူတို့သည် မာန်မာနမထားသင့်ပေ (၁၁–၂၄)။ အကြောင်းမူကား၊ ဣသရေလနှင့်ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်သည် နက်နဲသောနည်းဖြင့် အမှုပြုတော်မူမည်ဖြစ်သည် (၂၅–၃၂)။ ဤအခန်းကို ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်းဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (၃၃–၃၆)။

11:1–36

Israel in the Plan of God

Paul next clarifies the present and future status of his countrymen. The rejection of the Messiah had been partial (vv. 1–15) and not final (vv. 16–24). In the meantime, Gentiles had been the beneficiaries of God’s mercy, but they needed to avoid any arrogance (vv. 11–24), because with respect to Israel God would work in a mysterious way (vv. 25–32). The section closes with a doxology (vv. 33–36).

 

၁၁:၁–၁၀။ ဣသရေလအပေါ် ဘုရားသခင်၏ မာကျောစေခြင်းသည် လုံးဝမဟုတ်။ ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်သည် ကြိုတင်သိတော်မူသော မိမိလူမျိုးကို အပြီးအပိုင် ပယ်ရှားတော်မူသည် (ဂရိ apōsato) ဟု ပြင်းထန်စွာ ငြင်းဆိုသည် (၁–၂)။ “ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်က သူတို့ကို ငြင်းပယ်တော်မမူခဲ့ပေ”။ အချို့သော ယေရှုများသည် ဧဝံဂေလိတရားကို မနာခံခဲ့ကြသော်လည်း၊ ပါဝလုအပါအဝင် ယုဒလူများစွာတို့သည် ကတိထားတော်မူသော မေရှိယယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဧဝံဂေလိကို လက်ခံခဲ့ကြသည်။ ပါဝလုသည် မိမိကိုယ်ကို ဣသရေလအမျိုးသား၊ ဗင်္ယာမိန်လူမျိုးအဖြစ် ဖော်ပြသည်။ နိုင်ငံတော်ပြိုင်းခဲ့စဉ် ဒါဝိဒ်မျိုးနွယ်နှင့် သစ္စာရှိခဲ့သော လူမျိုးနှစ်မျိုးမှာ ယုဒနှင့် ဗင်္ယာမိန်တို့ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ထိုခေတ်က ယုံကြည်သော ယုဒလူများကို ဧလိယခေတ်က ဘာလဘုရားကို ဒူးမထောင်ခဲ့သော လူ ခုနစ်ထောင်နှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် (ရောမ ၁၁:၄၊ ၁ဘုရင် ၁၉:၁၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဧလိယသည် ကိုယ်တိုင်သာ ကျန်ရစ်သော ပရောဖက်ဟု ထင်မှတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်က သူတို့မှ အခြားလူများစွာ သစ္စာရှိစွာ ကျန်ရစ်ကြောင်း ဖြေကြားတော်မူသည်။ ပါဝလုသည် မိမိနှင့် အခြားယုံကြည်သော ယုဒလူများကို ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ရွေးချယ်ခြင်းခံရသော အကြွင်းမျိုးဟု ဖော်ပြသည် (ရောမ ၁၁:၅)။ သူတို့၏ ရွေးချယ်ခြင်းသည် လူ့အားထုတ်မှုပေါ်တွင် မူတည်ခြင်းမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ပေါ်တွင်သာ မူတည်သည်။

11:1–10. Israel’s Hardening Is Not Total. Paul emphatically denies that God had apōsato (from apōtheomai; “cast away,” “rejected,” “repudiated”) His people, whom He foreknew (vv. 1–2). “Even though Israel rejected His Son, God did not reject them” (AA 375). While some did not submit to the gospel, many Jews, including Paul, embraced the gospel of salvation through Jesus, the promised Messiah. Paul identified himself as an Israelite of the tribe of Benjamin. Only the tribes of Judah and Benjamin remained loyal to the house of David when the kingdom was divided. Paul then compared the believing Jews of his time with the seven thousand in the time of Elijah who had “not bowed the knee to Baal” (Rom. 11:4; cf. 1 Kin. 19:18). When questioned by God, Elijah claimed that he was the last surviving prophet. Paul quotes God’s counter-assessment that there were many others who had not abandoned the Lord. Paul also characterized himself and the other believing Jews as being a remnant chosen by grace (Rom. 11:5), their election resting not on human merit but on God’s grace (see below, “Divine Election”).

ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ခြင်း ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို ရောမ ၉ မှ ၁၁ အထိ အကြိမ်ကြိမ်ဖော်ပြထားသောကြောင့် ကျန်သော ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ အလင်းနှင့် ပိုမိုအာရုံစိုက်လေ့လာသင့်သည်။ ၁. အချို့ကို ရွေးကောက်ခြင်း။ သမ္မာကျမ်းတွင် ရွေးကောက်ခြင်းဆိုသည်မှာ အုပ်စုတစ်ခုမှ ရွေးချယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဥပမာ၊ ဘုရားသခင်သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ လူမျိုးများထဲမှ ဣသရေလကို ရွေးကောက်ခဲ့သည် (တရားဟော ၇:၆-၇)၊ ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်ဖြစ်စေရန် ရွေးကောက်ခဲ့သည် (လု ၉:၃၅)၊ ပေါလုကို တပါးအမျိုးသားများထံ ဓမ္မဟောင်ဆရာအဖြစ် ရွေးချယ်ခဲ့သည် (တ ၉:၁၅)၊ ယေရှုသည် တပည့် တဆယ့်နှစ်ပါးကို ရွေးကောက်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူပင်ဖြစ်သည် (ယော ၆:၇၀)။ အချုပ်အခြာအာဏာတော်ရှိသော အလိုတော်အရ ဘုရားသခင်သည် သတ်မှတ်ထားသော အလုပ်တစ်ခုကို လုပ်ဆောင်ရန် လူအချို့ကိုသာ ရွေးချယ်ပြီး အချို့ကို မရွေးချယ်ပေ (ရော ၉:၁၄-၂၄)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ရွေးချယ်ခံရသူများ သို့မဟုတ် ရွေးကောက်ခံရသူများဟု ဖော်ပြထားသည့်အခါ ထိုအမည်ပြောင်သည် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းရှိသူများ၊ ဘုရားသခင်ရွေးကောက်တော်မူသော သတ်မှတ်ထားသည့် ရည်ရွယ်ချက်အတွက် ရွေးချယ်ခံရသူများကိုသာ အမြဲရည်ညွှန်းသည်။ ရွေးကောက်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူ တစ်ဦးချင်းကို (တ ၁:၂၄) သို့မဟုတ် အသင်းတော်ကို စုပေါင်းအနေဖြင့် (တိ ၁:၁; ၁ပေ ၁:၁) ဖော်ပြနိုင်သော်လည်း ထာဝရဘုရားနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဆက်ဆံရေးမရှိဘဲ ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးကို ဘယ်တော့မျှ မသက်ရောက်မှုမရှိပေ။ Divine Election

The subject of God’s election is mentioned several times in Romans 9–11 and therefore deserves more attention in the light of the rest of the NT. 1. Election of Some. In the Bible, election is the act of choosing from a group. For instance, God elected Israel from among the nations of the earth (Deut. 7:6–7), He elected Christ to be our Savior (Luke 9:35), and He chose Paul as a missionary to the Gentiles (Acts 9:15), just as Jesus elected twelve disciples (John 6:70). In His sovereign will, God chooses some individuals and not others to perform a particular task (Rom. 9:14–24). When people are described as the chosen or elect in the NT, the designation always refers to those who place their faith in Christ, those people chosen by God for a particular purpose. Election could designate the individual believer (Acts 1:24) or collectively the church (Titus 1:1; 1 Pet. 1:1), but it never applies to the world in general independent of a faith relationship with the Lord.   ဧဖက် ၁:၄ တွင် ရွေးကောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော အရေးကြီးကျမ်းချက်တစ်ခုတွင် ပေါလုက ရွေးချယ်ခံရသူများမှာ “သန့ရှေ့တော်၌ သန့်ရှင်းသူများ” သို့မဟုတ် “ယုံကြည်ခြင်းရှိသူများ” (ဧဖက် ၁:၁)၊ ခရစ်တော်ကို မျှော်လင့်ခြင်း သို့မဟုတ် ယုံကြည်ကိုးစားခြင်းရှိသူများ (ဧဖက် ၁:၁၂) စသည်တို့ဖြစ်ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။ သူသည် ယုံကြည်သူများ၏ အတွေ့အကြုံကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်ပြီး အပြစ်ရှိသော ကမ္ဘာ့အခြေအနေကို မဟုတ်ပေ။ ပေါလု၏ အချိန်အမြင်အရ ခရစ်တော်၏ အဖြစ်အပျက်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ရှိသမျှနှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိသမျှ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့ကို ခရစ်တော်၌ ပေါင်းစည်းစေရန် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကြောင့် စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို သက်ရောက်မှုရှိရမည်ဖြစ်သည် (ဧဖက် ၁:၁၀)။ ပေါလု၏ ခေတ်တွင် ယင်းမှာ လက်တွေ့မဖြစ်သေးသော်လည်း အသင်းတော်အတွင်း ယုဒလူများနှင့် တပါးအမျိုးသားများ စည်းလုံးညီညွတ်မှုတွင် ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နိုင်ခဲ့သည် (ဧဖက် ၃:၆)။ ရွေးကောက်ခြင်းသည် ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အမှုတော်အားဖြင့် ယုဒလူများသာမက တပါးအမျိုးသားများကိုပါ ရွေးကောက်တော်မူသည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်တွင်သာ စကြဝဠာတစ်ခုလုံးသို့ သက်ရောက်သည်ဟု ဆိုနိုင်သည် (၁သက် ၁:၄-၅)။ ယေရှုက “ဆင့်ခေါ်သူများပြားသော်လည်း ရွေးကောက်ခံရသူ နည်းပါးသည်” ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည် (မဿဲ ၂၂:၁၄)။ ရွေးကောက်ခံရသူများမှာ ဆင့်ခေါ်ခြင်းကို လက်ခံသူများဖြစ်သည်။ လူတိုင်းဆင့်ခေါ်ခြင်းကို လက်ခံ၍ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်စေရန် ဘုရားသခင်သည် တတ်နိုင်သမျှ အကုန်လုပ်ဆောင်နေတော်မူသော်လည်း ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်ကို မည်သူ့အပေါ်တွင်မျှ အတင်းအကြပ် မပေးပေ (အချိန်နှင့်တပြေးညီ ၂:၃-၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ In the context of Ephesians 1:4, an important text on election, Paul makes clear that the chosen are the “saints” or “holy people,” the “faithful” (Eph. 1:1), those who put their hope in Christ or trust in Him (Eph. 1:12), and so forth. He is unmistakably referring to believers. When he says that God “chose us,” he is describing the experience of believers and not the situation of the sinful world. From Paul’s time perspective, the Christ event was to have a universal impact, because through Him God purposes to unite all things, both in heaven and on earth (Eph. 1:10). Although this was not yet a reality in Paul’s day, evidence of it was observable in the union of Jews and Gentiles in the church (Eph. 3:6). Election is universal only in the sense of God’s choice not only of Jews but also of Gentiles through the preaching of the gospel and the work of the Spirit (1 Thess. 1:4–5). Jesus said that many are called or invited but “few are chosen” (Matt. 22:14). The chosen are those who accept the call. God is doing all He can to move everyone to accept the call and be saved, but saving grace is not forced on anyone (cf. 1 Tim. 2:3–4).   ၂. အချိန်မတိုင်မီ ရွေးကောက်ခြင်း။ ပေါလုက ကမ္ဘာမဖန်ဆင်းမီ ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကို ရွေးကောက်တော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (ဧဖက် ၁:၄)။ ရွေးကောက်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဝင်ရောက်စွက်ဖက်မှုမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်၌သာ အခြေတည်သည်။ အစပျိုးသူမှာ ဘုရားသခင်ဖြစ်သည်။ ဤဆုံးဖြတ်ချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့ မရှိသေးမီ၊ ကမ္ဘာဖန်ဆင်းခြင်းမတိုင်မီ ဖြစ်ပွားခဲ့သည်။ ကျမ်းချက်က ကျွန်ုပ်တို့ အချိန်မတိုင်မီ ရှိခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုဘဲ ခရစ်တော်၏ အချိန်မတိုင်မီ ရှိတော်မူခြင်းကို အတည်ပြုခြင်းဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးကောက်ခြင်း၏ သေချာမှုကို အတိတ်ကာလကြိယာဖြင့် ဖော်ပြထားသည် (“ရွေးကောက်တော်မူခဲ့သည်”)။ ဘုရားသခင်၏ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ရည်ရွယ်ချက်သည် မရေရာမဟုတ်ဘဲ ခိုင်မာသည်။ 2. Pretemporal Election. Paul states that God chose us before the world existed (Eph. 1:4). Election is grounded in God Himself and not our intervention; He took the initiative. This decision took place before we existed—before the creation of the world. The text is not stating that we preexisted, but rather it is affirming the preexistence of Christ. It is the decision to elect us that occurred before the creation of the world. The certainty of our election is expressed through the use of the verb in the past tense (He “chose”). God’s intention for us is not ambivalent but firm.   ကျွန်ုပ်တို့ ဆွေးနွေးနေသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခမတိုင်မီ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကြိုတင်စီစဉ်ထားသော အစီအစဉ်ဖြစ်ပြီး အသင်းတော်အတွက် ဘုရားသခင် ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားတော်မူခဲ့သည်များဖြစ်သည်။ ထိုအစီအစဉ်ကို ခရစ်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့အား ဖော်ပြတော်မူခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ၂ တိမောသေ ၁:၉-၁၀ တွင် တွေ့ရသည်။ ဤနေရာတွင် ပေါလုက အတိတ်ထာဝရကာလတစ်ခုတွင် ဘုရားသခင်သည် အလိုတော်နှင့် ကျေးဇူးတော်ကို ခရစ်တော်အား အပ်နှံခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ခရစ်တော်အား ပေးသနားတော်မူခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ရှင်အဖြစ် ခရစ်တော်ကို လက်ခံသူများအား ပေးသနားတော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ ဤကယ်တင်ခြင်းသည် လုပ်ဆောင်ချက်များဖြင့် မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်သည် ထာဝရကာလအတိတ်တွင် ဖန်တီးထားသော အစီအစဉ်အားဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဆင့်ခေါ်ခြင်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆင့်ခေါ်တော်မူခဲ့သည်။ တိတု ၁:၂-၃ တွင်လည်း ပေါလုက အလားတူအကြံအစည်များကို သုံးထားသည်။ ဤနေရာတွင် ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်ထားသော အစီအစဉ်ကို မဆိုဘဲ အချိန်မတိုင်မီ ကတိတော်ခဲ့သည်ဟူသော ထာဝရကာလ၌ ကတိပြုတော်မူခဲ့သည်ဟု ရေးသားထားပြီး ခရစ်တော်၌ ထင်ရှားစေတော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအံ့ဖွယ်လက်ဆောင်သည် ဘုရားသခင်ထံမှ ခရစ်တော်အား၊ ခရစ်တော်မှ ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသနားတော်မူခြင်းဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်လာခြင်းနှင့်အတူ လူ့သမိုင်းတွင် ထင်ရှားလာကာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းတွင် အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိလာသည်။ We are in reality discussing God’s pre-Creation plan for us, what He had predetermined to do on behalf of His people. That plan was revealed to us in Christ. This is what we find in 2 Timothy 1:9–10. Here Paul is saying that at some point in the past eternity, God entrusted His purpose and grace to His Son and that by giving it to Christ, God was giving it to those who accept Him as Savior—a salvation not based on works. God called us with a holy calling through a plan crafted in eternity past. Paul uses similar ideas in Titus 1:2–3. In this case, instead of speaking about God’s predetermined plan, Paul writes about what God had promised before time began—that is to say, in His eternal purpose—and what had been manifested in Christ. This wonderful gift, from God to Christ for us, manifested itself in human history with the coming of Christ, thus becoming effective in our salvation.   ၃. ခရစ်တော်၌ ရွေးကောက်ခြင်း။ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် အချုပ်အခြာအာဏာတော်အရ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးကောက်ခြင်းကို ခရစ်တော်၌သာ ဖြစ်ပွားစေရန် ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်တော်မူခဲ့သည် (ဧဖက် ၁:၄)။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရွေးကောက်ခြင်းသည် ခရစ်တော်အားဖြင့်နှင့် ခရစ်တော်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းအားဖြင့် အမှန်တကယ်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ရွေးကောက်ခြင်း ဖြစ်ပွားရာ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် နယ်ပယ်ဖြစ်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ရွေးကောက်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ သားတော်၌ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လုပ်ဆောင်တော်မူသော နက်နဲသောအမှုဖြစ်သည်။ ထာဝရကာလ၌ ဘုရားသခင်သည် သားတော်အား ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်များ (အလိုတော်နှင့် ကျေးဇူးတော်) သည် “ခရစ်တော်၌” ရှိသူများ၊ ယုံကြည်သူများအတွက်ဖြစ်သည်။ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ၎င်း၏ အကျိုးတို့သည် “ခရစ်တော်၌” ရှိသူများ၊ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ကိုးစားသူတိုင်းအတွက် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဘုရားသခင်၏ လုပ်ဆောင်မှု၏ နယ်ပယ်အဖြစ် ဆက်လက်တည်ရှိတော်မူပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆင့်ခေါ်ခြင်းနှင့် ရွေးကောက်ခြင်းသည် ခရစ်တော်၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပိုင်ဆိုင်မှုဖြစ်သည်။ 3. Election in Christ. In God’s purpose and sovereign will, He predetermined our election to take place exclusively in Christ (Eph. 1:4). That is to say, our election is a reality through and in union with Christ. He is the Person, the sphere within which election occurs. Therefore, election is the mystery of God’s work for us in His Son. What God granted to His Son in eternity (His plan and grace) is for those who are “in Him,” for believers. In fact, salvation and all its benefits belong to those who are “in Christ,” to everyone who has put their faith in Him. He continues to be the sphere of divine activity on our behalf and our call and election are ours in Him.   ၄. ရွေးကောက်ခြင်း၏ အကောင်အထည်ဖော်ခြင်း။ ရွေးကောက်ခြင်း၏ အကောင်အထည်ဖော်မှုသည် လူ့သမိုင်းပြင်ပတွင် မဟုတ်ဘဲ လူအဖြစ်သို့ ကြွလာတော်မူသော ခရစ်တော်၌ ဖြစ်ပွားသည် (ဧဖက် ၁:၄)။ ၎င်းသည် လူအသင်္ချေမှုကို ယူဆထားသည်။ ဤသမိုင်းဆိုင်ရာ ရွေးကောက်ခြင်းသည် သန့်ရှင်းသော ဘဝတွင် ထင်ရှားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သန့်ရှင်ခြင်းနှင့် အပြစ်ကင်းခြင်းရှိရန် ရွေးကောက်ခံရသည် (ဧဖက် ၁:၄)။ ထိုသို့သော ဘဝကို ရွေးကောက်ခြင်းမှ ခွဲထုတ်ပါက ရွေးကောက်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်၊ အကြောင်းအရာ၊ လက်တွေ့ဖြစ်မှုတို့ကို ဆုံးရှုံးစေသည်။ ဘုရားသခင်၏ ရွေးကောက်ခြင်းကို ကိုင်တွယထားသော ကျမ်းချက်များသည် နှစ်ထပ်ကျမ်းပေးခြင်း သို့မဟုတ် သမိုင်းပြင်ပတွင် လူသားအားလုံး၏ အချိန်မတိုင်မီ ရွေးကောက်ခြင်းနှင့် ပတ်သက်သော ကျမ်းချက်များ မဟုတ်ပေ။ ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများအား ခရစ်တော်၌ ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသော ရည်ရွယ်ချက်တွင် အမြစ်တည်နေသော ၎င်းတို့၏ ရွေးကောက်ခြင်းကို အာမခံပေးနေခြင်းဖြစ်သည်။ ရွေးကောက်ခြင်းကို ကိုင်တွယ်သည့်အခါ ပေါလုသည် လွတ်လပ်သော အလိုဆန္ဒနှင့် ရွေးကောက်ခြင်း၏ ဆက်စပ်မှုကို မစစ်ဆေးဘဲ ရွေးကောက်ခြင်း၏ အကောင်အထည်ဖော်မှုအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် ချည်နှောင်ထားသော လူ့အလိုဆန္ဒကို နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လွတ်မြောက်စေပြီး ဆုံးဖြတ်ချက်ချနိုင်စေရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆထားသည်။ များသောအားဖြင့် အလေးပေးဖော်ပြသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ကြိုတင်လုပ်ဆောင်မှုဖြစ်သည်။ ဤလုပ်ဆောင်မှုကို ဧဖက် ၁:၅ တွင် သားယောက်ျားအဖြစ် ကြိုတင်ခန့်အပ်တော်မူခြင်း (proorizō၊ “ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်သည်”၊ “ကြိုတင်ဆုံးဖြတ်သည်”) ဟု ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည် (“ကြိုတင်ခန့်အပ်ခြင်း” ကို စာမျက်နှာ ၁၅၈၃ တွင် ကြည့်ပါ)။ 4. Activation of Election. The realization of election does not take place outside human history but in the Incarnated One, in Christ (Eph. 1:4); it presupposes the incarnation. This historical election expresses itself in a holy life: we have been chosen to be holy and without blame (Eph. 1:4). Such a life cannot be separated from election without robbing election of its meaning, content, and actuality. The passages dealing with God’s election are not texts about double predestination or about the pretemporal election of all humanity outside history. Paul is assuring believers that their election is rooted in God’s inscrutable purpose for them in Christ. Paul does not even examine, when dealing with election, the connection between free will and election but assumes that the actualization of election requires God’s grace to free the bound human will by His Word and Spirit so that a decision can be made. What is usually stressed is God’s prior action on our behalf. This action is further defined in Ephesians 1:5 as our foreordination (proorizō, “to predetermine,” “decide on beforehand”) to adoption (see “Predestination,” p. 1583).   “ခရစ်တော်၏ ဆွဲဆောင်ခြင်းကို တုံ့ပြန်သူများသည် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာရှိသော ကရုဏာတော်အားဖြင့် နာခံသော ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများအဖြစ် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ရွေးကောက်ခံရသည်။ ၎င်းတို့အပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ လွတ်လပ်သော ကျေးဇူးတော်၊ အလွန်ကြီးမားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာတော်ကို ထင်ရှားစေတော်မူသည်။ ခရစ်တော်သည် မိမိ၏ အဖိုးတန်သော အသွေးတော်ဖြင့် ဝယ်ယူတော်မူသော ရွေးနှုတ်ခြင်းကို လက်ခံကြသောကြောင့် လူတို့အလယ်တွင် နေထိုင်သော မိမိ၏ ရွေးကောက်ခံရသူများအပေါ် ခမည်းတော်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ထားရှိတော်မူသည်” ဟု နိဂုံးချုပ်ရန် သင့်တော်ပေသည် (Messenger၊ ဧပြီလ ၁၂၊ ၁၈၉၃၊ အပိုဒ် ၅)။ It would be appropriate to conclude that “those who respond to the drawing of Christ, through the sovereign mercy of God, are elected to be saved as the obedient children of God. Upon them is manifested the free grace of God, the great love wherewith He hath loved us. The Father sets his love upon his elect people, who live in the midst of men, because they accept the redemption which Christ has purchased for them by his own precious blood” (Messenger, April 12, 1893, par. 5).

ရောမ ၁၁:၂-၄ တွင် ပါဝလုသည် ဣသရေလလူမျိုး၏ ကျန်ကြွင်းသောအပိုင်း (remnant) ဆိုင်ရာ သဘောတရားကို ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ ထိုသဘောတရားကို ရောမ ၉:၂၇ တွင် ပထမဆုံးအကြိမ် ဟေရှာယ ၁၀:၂၂-၂၃ မှ ကိုးကားဖော်ပြခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ထိုအခါ ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်မည့် ကျန်ကြွင်းသောအပိုင်းဆိုသည်မှာ ဣသရေလလူမျိုးတစ်ခုလုံးတွင် အနည်းစုသာဖြစ်သည်။ ထိုကျန်ကြွင်းသောအပိုင်းကို ဘုရားသခင်ထိန်းသိမ်းထားခြင်းကြောင့် ဘိုးဘေးမျးများကို ပေးထားသော ပညတ်တရားများ (ရောမ ၄:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သည် ယုံကြည်ထိုက်ပြီး အကြောင်းပြချက်ရှိလာသည်။ ဧလိယခေတ်က ဣသရေလလူမျိုးနီးပါးအားလုံး ဘုရားကင်းမဲ့ခြင်းသို့ ကျရောက်ခဲ့စဉ်အခါတွင်ပင် ဘုရားသခင်သည် သစ္စာရှိသော ကျန်ကြွင်းသောအပိုင်းကို ထိန်းသိမ်းထားခဲ့သည်။ ကျန်ကြွင်းသောအပိုင်းဆိုင်ရာ သဘောတရားသည် ပရောဖက်စာအုပ်များတွင် ထင်ရှားစွာတွေ့ရသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ မေရှိယကို ငြင်းပယ်ခြင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန် ကျန်ကြွင်းသောအပိုင်းသဘောတရားကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ အသုံးပြုဖော်ပြသူမှာ ပါဝလုတစ်ဦးတည်းသာဖြစ်သည်။

In Romans 11:2–4, Paul again picks up the concept of the remnant first mentioned in 9:27 in the quotation from Isaiah 10:22–23, in which the remnant that will be saved refers to a smaller portion of the whole of Israel. The preservation of the remnant provides credibility and substance to the promises God made to the patriarchs (cf. Rom. 4:13). Even in the apostasy of nearly all Israel in the time of Elijah, God preserved a faithful remnant. The concept of the remnant pervades the prophetic writings. Paul is the only NT writer to draw expressly on the remnant concept to deal with the anomaly of Israel’s rejection of the Messiah.

 

ဧဝံဂေလိတရားကို ငြင်းပယ်သော ယုဒလူမျိုးတို့သည် ဝိညာဉ်ရေးအရ မျက်စိကန်းခြင်း (သို့) နှလုံးမာကြောခြင်းခံရသည် (၁၁:၇-၈)။ အစအဆူံးကတည်းက ယနေ့တိုင် “ဤနေ့အထိ” ဣသရေလလူမျိုးတို့၏ မျက်စိကန်းခြင်းတွင် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေသည်ကို ကျမ်းစာများက သက်သေခံထားသည် (၁၁:၈၊ တရားဟော ၂၉:၄၊ ဆာလံ ၆၉:၂၂-၂၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ထိုသို့ဖြစ်ခြင်းကြောင့် သူတို့သည် မိမိတို့၏အခြေအနေအတွက် လုံးဝတာဝန်မခံရဘူးဟု ဆိုလိုသလော။ ပါဝလုက ထိုသို့ နိဂုံးမချခဲ့ပါ။ အမှန်ပါဝလုသည် ဧဖက်မြို့သားခရစ်ယာန်များကို ဘုရားသခင်၏ chrēstotēs (ကြင်နာမှု၊ ကောင်းမြတ်မှု) တွင် ဆက်လက်တည်ကြရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (ရောမ ၁၁:၂၂)။ ကယ်တင်ခြင်းကို ဆုံးရှုံးနိုင်သည်ဆိုလျှင် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ကို ငြင်းပယ်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ပါဝလုက ယုဒလူမျိုးတို့အနက် ဖြတ်ခံရသူများသည် မယုံကြည်ခြင်းတွင် မဆက်လက်တည်ဘဲ ယုံကြည်လာပါက ထပ်မံဆက်သွယ်ပေးခြင်းခံရနိုင်သည်ဟု မြင်ခဲ့သည် (၁၁:၂၃)။ အချို့အတွက် ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးကို မငြင်းပယ်နိုင်အောင် လုပ်ထားပြီး လူတိုင်းကို ဧဝံဂေလိတရားကမ်းလှမ်းခြင်းသည် လက်ခံ၍မရဘဲ၊ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်းသည် မတရားသောနည်းဖြင့် ပြုလုပ်ခြင်းဖြစ်လာလိမ့်မည်။ လူတစ်ဦး၏ ကယ်တင်ခြင်းကမ်းလှမ်းချက်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်က ထိုသူအား ကယ်တင်ခြင်းကို ကြိုတင်မပေးရန် ဆုံးဖြတ်ထားခြင်း၏ မလွှဲမရှောင်သာသော အကျိုးဆက်ဟု ဆိုခြင်းသည် ယေရှုသည် “လူအပေါင်းတို့အတွက် အသေခံတော်မူသည်” (၂ကော ၅:၁၅၊ ရော ၅:၁၈၊ ၁တိ ၂:၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ဟူသော ကျမ်းစကားနှင့် တိုက်ရိုက်ဆန့်ကျင်သည်။

The Jews who rejected the gospel were blinded or hardened in a spiritual sense (11:7–8). The Scriptures testify about the ongoing role of God in the blinding of Israel from the beginning to “this very day” (11:8; cf. Deut. 29:4; Ps. 69:22–23). Does this mean they bear absolutely no responsibility for their condition? Paul did not draw that conclusion. In fact, he exhorted the Gentile Christians to continue in God’s chrēstotēs (“kindness,” “goodness”; Rom. 11:22). If salvation can be lost, then God’s grace can be resisted. Paul envisioned that Jews who were cut off would be grafted in again if they did not remain in unbelief (11:23). To make saving grace irresistible for some while extending an offer of the gospel to all would be untenable, because it would result in a final judgment based on unjust principles. To claim that a person’s rejection of the offer of salvation is an inevitable consequence of God’s prior decision to withhold salvation from that person runs directly counter to the assertion of Scripture that Jesus “died for all” (2 Cor. 5:15; cf. Rom. 5:18; 1 Tim. 2:6).

 

၁၁:၁၁-၁၅။ ဣသရေလ၏ နှလုံးမာကြောခြင်းသည် နောက်ဆုံးမဟုတ်။ ပါဝလုသည် ယုဒလူမျိုးတို့၏ အနာဂတ်အလားအလာကို ပြင်းထန်စွာ ချော်လဲသော်လည်း လုံးဝမကျရှုံးသေးသူနှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားသည်။ ယုဒလူမျိုး၏ မအောင်မြင်မှုကြောင့် ဧဖက်လူမျိုးတို့သည် ကောင်းချီးရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်ဆိုလျှင်၊ သူတို့ဧဝံဂေလိတရားကို အပြည့်အဝလက်ခံသောအခါ မည်မျှပိုမိုကြီးမားသော ကောင်းချီးမျှော်လင့်နိုင်မည်နည်း။ ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်တွင် ယေရှုခရစ်မှတစ်ဆင့် ဧဖက်လူမျိုးတို့၏ ကယ်တင်ခြင်းရရှိခြင်းသည် ဘုရားသခင်အား ဘုနတန်ဖြစ်စေပြီး၊ ဘုရားသခင်အတွက် အလွန်စိတ်အားထက်သန်နေသေးသော ယုဒလူမျိုးတို့၌ မနာလိုခြင်းကို နှိုးဆွစေရန် ရည်ရွယ်သည် (ကျိန်းသေ ၂ရု ၂၂:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယခင်က မောရှေ၏စကားကို ကိုးကားဖော်ပြခဲ့သည်မှာ ဘုရားသခင်သည် ဣသရေလကို မနာလိုစေမည်ဟု ဆိုထားသည် (ရောမ ၁၀:၁၉၊ တရားဟော ၃၂:၂၁)။ ယခု ရောမ ၁၁:၁၁၊ ၁၄ တွင် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဆက်လက်ဖော်ပြထားသည်။ ဧဖက်လူမျိုးတို့ထံ သီးသန့်ပြောကြားချက်တွင် (ရောမ ၁၁:၁၂-၁၃) ပါဝလုသည် မိမိ၏အမှုတ်ကို ရည်ညွှန်းဖော်ပြပြီး၊ မိမိလူမျိုးဖြစ်သော ယုဒလူမျိုးတို့၌ မနာလိုခြင်းနှိုးဆွရန်နှင့် အချို့ကို ကယ်တင်ရန် ရည်ရွယ်၍ ဧဖက်လူမျိုးတို့အား ဟောပြောနေခြင်းဖြစ်သည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၃-၁၄)။ သို့သော် ပါဝလုသည် ဧဖက်လူမျိုးတို့အား ဟောပြောရခြင်း၏ တစ်ခုံးတည်း သို့မဟုတ် အဓိကအကြောင်းရင်းမှာ ယုဒလူမျိုးများကို ကယ်တင်ရန်အတွက်သာ မဟုတ်ကြောင်း ထင်ရှားသည် (ကျိန်းသေ ၁၃:၄၄-၄၈၊ ၁၉:၈-၁၀၊ ၂၈:၁၇-၃၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

11:11–15. Israel’s Hardening Is Not Final. Paul offers the image of someone stumbling badly, but not necessarily falling, to describe the prospects of the unbelieving Jews. He argues that since the Jewish failure brought blessing to the Gentiles, how much more could be anticipated when they responded fully to the gospel? In the plan of God, the conversion of Gentiles through Jesus Christ, which brought glory to God, was to incite jealousy on the part of the Jews still zealous for God (cf. Acts 22:3). Earlier, Paul cited Moses’s words saying that God would make Israel jealous (Rom. 10:19; Deut. 32:21), anticipating his more extended assertions in Romans 11:11, 14. In a brief aside directed to the Gentiles (Rom. 11:12–13), he points to his own ministry, which was designed to provoke his fellow Jews to jealousy and would result in the salvation of some of them (vv. 13–14). This does not mean that the only or even the main reason Paul preached to the Gentiles was to convert Jews (cf. Acts 13:44–48; 19:8–10; 28:17–31).

 

ရောမ ၁၁:၁၅ တွင် ပါဝလုသည် ယုဒလူမျိုးတို့၏ အနာဂတ်လက်ခံခြင်းသည် ဧဖက်ကမ္ဘာအတွက် မည်သည့်အကျိုးကျေးဇူးရှိမည်ကို ဆွေးနွေးထားသည်။ သူသည် apobolē (ပယ်ရှားခြင်း၊ စွန့်ပစ်ခြင်း) ပြီးနောက် အနာဂတ်လက်ခံံခြင်းသည် လူသေများထဲမှ အသက်ရှင်ခြင်း (life from the dead) ဖြစ်လာမည်ဟု ဆိုသည်။ ပါဝလုသည် ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ ယုဒလူ်များစွာသည် ယေရှုကို မေရှိယအဖြစ် လက်ခံလာမည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ “လူသေများထဲမှ အသက်ရှင်ခြင်း” ဟူသော စကားစုသည် အထွေထွေထမြောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်၊ အကြောင်းမှာ ထိုစကားစုကို အခြားနေရာတွင် ထိုအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် မသုံးထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အကောင်းဆုံးနားလည်ပုံမှာ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ ဝိညာဉ်ရေးအရ သေခြင်းမှ ဝိညာဉ်ရေးအရ အသက်ရှင်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲခြင်းဖြစ်သည် (ဧဖက် ၂:၁၊ ၅၊ ကောလောသဲ ၂:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။

In Romans 11:15, Paul discusses how the future acceptance of the Messiah by the Jews would be of benefit to the Gentile world. He speaks of apobolē (“rejection,” “being cast away”) followed by a future acceptance resulting in life from the dead. He anticipated that many Jews would embrace Jesus as the Messiah before His Second Coming. The reference is not to the general resurrection, because the phrase “life from the dead” is not used elsewhere for that meaning. The best way to understand the phrase is in terms of a movement from spiritual death to spiritual life prior to the Second Coming (see Eph. 2:1, 5; Col. 2:13).

 

၁၁:၁၆-၂၄။ မာန်မာနမဖြစ်ရန် သတိပေးချက်။ ပါဝလုသည် ဆက်တိုက်ပုံဆောင်ချက်နှစ်ခု ပေးထားသည်။ ပထမပုံဆောင်ချက်မှာ မုန့်ညက်အနည်းငယ်မှ ပဏာမ ပစ္စည်းယူ၍ ရွေးချယ်ခြင်းကြောင့် မုန့်ညက်တစ်ခုလုံး သန့်ရှင်းလာခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၆အစ၊ တောလည်း ၁၅:၁၉-၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပဏာမ ပစ္စည်းဆိုသည်မှာ ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်သော ပါဝလု၏ ယုဒခေတ်ပြိုင်များဖြစ်ပြီး၊ မုန့်ညက်ကြီးဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင့်ရှေ့တော်တွင် သနောက်ဆက်တွဲ သန့်ရှင်းသောရည်ရွယ်ချက်အတွက် ချန်ထားသေးသော ယုဒလူမျိုးတစ်မျိုးလုံးဖြစ်သည်။ အနာဂတ်ယုဒယုံကြည်သူများ ဝင်ရောက်လာခြင်းသည် ကမ္ဘာအတွက် ကြွယ်ဝသော ကောင်းချီးဖြစ်လာမည်ဟူသော အကြံအစည်ဖြစ်သည် (ရောမ ၁၁:၁၂-၁၅)။

11:16–24. Warnings against Arrogance. In quick succession, Paul offers two illustrations. The first is based on the offering of the firstfruits from a small portion of dough, which results in the whole being holy (v. 16a; cf. Num. 15:19–21). The firstfruits represented Paul’s Jewish contemporaries who believed in Christ while the lump of dough represented the Jewish people as a whole, still set aside for a holy purpose in the eyes of God. The idea is that the future influx of Jewish believers would result in a rich blessing for the world (Rom. 11:12–15).

 

ဒုတိယပုံဆောင်ချက် (အပိုဒ် ၁၆ခ) မှစ၍) တွင် ပါဝလုသည် အမြစ်ဖြင့် အာဟာရရရှိသော သံလွင်သဖန်းပင်၏ အကိုင်းများကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ အမြစ် (သို့) သဖန်းပင်သည် မည်သူ (သို့) မည်သည်ကို ကိုယ်စားပြုသည်ကို ပါဝလုက ရှင်းရှင်းမဖော်ပြထားပါ။ ဓမ္မဟောင်းပရောဖက်များနှင့် ကဗျာဆရာများသည် ဣသရေလကို သဖန်းပင်မျိုးစုံနှင့် စပျစ်နွယ်ပင်ဖြင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြလေ့ရှိသည်။ သံလွင်သဖန်းပင်ကို ဣသရေလ၏ ပုံဆောင်အဖြစ် သုံးခြင်းမှာ သင့်တင့်လလျောင်လှသည် (ယေရမ် ၁၁:၁၆၊ ဟောရှေ ၁၄:၅-၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သဖန်းပင်သည် လူမျိုးရေးအရ ယုဒလူများအားလုံးကို ဆိုလိုသည်မဟုတ်ပါ၊ အကြောင်းမှာ (၁) မေရှိယကို အသိအမှတ်မပြုသောကြောင့် သဘာဝအကိုင်းအတော်များများ ဖြတ်ခံရပြီးဖြစ်သော်လည်း ဘိုးဘေးများဆီသို့ မျိုးရိုးဆက်နွယ်နိုင်သေးသည်။ (၂) နာဇရက်ယေရှုဟူသော ယုဒမေရှိယအား ယုံကြည်ကိုးစားသော ဧဖက်လူမျိုးတို့ကို တောပင်သံလွင်အကိုင်းများအဖြစ် ဆက်သွယ်ပေးထားသည် (ရောမ ၁၁:၁၇)။ သဖန်းပင်သည် ယုဒလူမျိုးနေရာတွင် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်က အစားထိုးလိုက်သည်ဟု ဆိုခြင်းသည် ပါဝလု၏ ရည်ရွယ်ချက်ထက် ကျော်လွန်သွားသည်၊ အကြောင်းမှာ ကျန်ရှိသော သဘာဝအကိုင်းများသည် ယုဒကျန်ကြွင်းသောအပိုင်း (အပိုဒ် ၅) ကို ကိုယ်စားပြုပြီး၊ မေရှိယကို လက်ခံသော်လည်း ယုဒလူမျိုးအဖြစ်မှ ရပ်စဲသွားခြင်းမရှိဘဲ သဘာဝအကိုင်းအဖြစ်သာ ကျန်ရှိနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ အသဘာဝကျဆုံးနိဂုံးမှာ သဖန်းပင်ဆိုသည်မှာ ယုံကြည်ခြင်းရှိသော ဣသရေလ (သို့) ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်လာသော ဣသရေလဖြစ်ပြီး၊ မေရှိယခရစ်တော်အား ယုံကြည်သော ဧဖက်လူမျိုးတို့ကို ထိုသဖန်းပင်တွင် ဆက်သွယ်ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

In the second illustration (v. 16b), Paul’s emphasis is on the branches of an olive tree nourished by the root. Paul does not explicitly identify who or what the root or the tree represents. The prophets and poets of the OT compared Israel to various species of trees and to the grapevine. The olive tree appears less frequently as a metaphor for Israel (cf. Jer. 11:16; Hos. 14:5–6). The tree cannot simply be all ethnic Jews for at least two reasons. First, many natural branches had been broken off in their failure to acknowledge the Messiah, even though they could trace their ancestry back to the patriarchs. Second, the Gentiles who had entrusted themselves to the Jewish Messiah, Jesus of Nazareth, represented by the branches from the wild olive tree (Rom. 11:17), had been grafted on to the olive tree. The idea that the olive tree represents the Christian church that had replaced the Jewish nation goes beyond Paul’s intention, because the remaining natural branches represent a Jewish remnant (v. 5). Though accepting Jesus as their Messiah, they did not cease to be Jews but remained as natural branches. The most natural conclusion is that Paul assumes the olive tree to be the faithful Israel or the Israel of faith on to which the Gentiles who put their faith in the Messiah, Christ, are grafted.

 

ဤအပိုင်းတွင် ပါဝလု၏ ပြောကြားချက်၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ ကတိထားတော်မူသော မေရှိယယေရှုကို လက်ခံသော ဧဖက်ခရစ်ယာန်များသည် မေရှိယကို မလက်ခံသော ယုဒလူမျိုးတို့ကို အောက်မြင်စွာမကြည့်ရချေ။ ယခုအထိ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သမျှသည် ဘုရားသခင်၏ လူတိုင်းအပေါ် သနားညှာတာမှုရရှိစေရန် အစီအစဉ်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ပြီး၊ ပါဝလုက ထိုနက်နဲသောအမှန်တရားကို အချို့ထုတ်ဖော်ပြသနေခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၂)။ အပိုဒ် ၁၃-၃၂ တစ်လျှောက် ပါဝလုသည် မိမိစာကို နားထောင်နေသော ဧဖက်လူမျိုးတို့ကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုနေသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဣသရေလ၏ နှလုံးမာကြောခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ ပါဝလု ပြောခဲ့သမျှသည် ဧဝံဂေလိတရားကို မလက်ခံသော ယုဒလူမျိုးများနှင့် လက်ခံသော ယုဒလူမျိုးများကို အောက်မြင်မာန်တက်နေသော ဧဖက်ခရစ်ယာန်များကို စိုးရိမ်းသောကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၈၊ ၂၀)။ ဧဖက်ပရိသတ်ကို ပြောဆိုရာတွင် ဂရိဘာသာဖြင့် တစ်ဦးချင်းကို ရည်ညွှန်းသော တစ်ဦးပိုင်နာမ်စားကို ပြန်သုံးထားသည် (အပိုဒ် ၁၈-၂၄)၊ မာန်မာနဖြစ်ခြင်းကြောင့် ဝိညာဉ်ရေးအန္တရာယ်ကြီးစွာ ရင်ဆိုင်နေရသော ဧဖက်ယုံကြည်သူတစ်ဦးချင်းစီတို့ကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုနေခြင်းဖြစ်သည်။

The aim of Paul’s remarks in this section is clear: Gentiles who had accepted Jesus as the promised Messiah were not to look down on those Jews who had not accepted Him. What had happened so far in both instances was actually part of God’s plan to have mercy on all (v. 32) through a mystery that Paul was partially disclosing. Throughout vv. 13–32, Paul explicitly directs his comments to the Gentiles listening to his letter (v. 13). What Paul said about Israel’s hardening came out of his concern about Gentile Christians who were condescending (v. 18) and prideful (v. 20) toward Jews who had not accepted the gospel and perhaps even toward those Jews who had. In addressing his Gentile audience, Paul reverts in Greek to the singular pronoun “you” (vv. 18–24), as if directing his message to each individual Gentile believer facing a serious spiritual risk from any attitude of superiority.

 

သဘာဝအကိုင်းများ ဖြတ်ခံရပြီး တောသံလွင်အကိုင်းများကို စိုက်ခင်းသံလွင်ပင်တွင် ဆက်သွယ်ပေးခြင်းသည် ဧဖက်လူမျိုးတို့၏ ယုံကြည်ပြောင်းလဲခြင်းနှင့် ယုဒလူမျိုး၏ ခုခံမှုနှစ်ခုလုံးတွင် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင် တက်ကြွစွာ ပါဝင်ဆောင်ရွက်နေသည်ဟူသော ပါဝလု၏ အမြင်နှင့် ကိုက်ညီသည် (အပိုဒ် ၁၇-၂၄)။ သို့သော် အကိုင်းများ ဖြတ်ခံရခြင်းမှာ မယုံကြည်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၀)၊ ဆက်သွယ်ပေးခြင်းခံရသော ဧဖက်လူမျိုးတို့သည် ဘုရားသခင်၏ chrēstotēs (ကြင်နာမှု၊ ကောင်းမြတ်မှု) တွင် ဆက်လက်ယုံကြည်ခြင်းဖြင့်သာ လုံခြုံသည် (အပိုဒ် ၂၀-၂၂)။ ယခင်က တရားဥပဒေနှင့်ပတ်သက်၍ မာန်ထောင်လွှားခြင်းကို ဖယ်ရှားထားသည်ဟု ရေးသားခဲ့သည် (၃:၂၇)။ ယုဒလူမျိုး၏ မာန်ထောင်လွှားခြင်းကို သတိပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (၂ါလတိ ၂:၁၇-၂၃)၊ ယခု ဧဖက်လူမျိုး၏ မာန်ထောင်လွှားခြင်းကို သတိပေးနေခြင်းဖြစ်သည် (၁၁:၁၇-၁၈)။ မာန်မာနနှင့် ထောင်လွှားခြင်းသည် ဖြတ်ခံရခြင်း၏ လုံလောက်သောအကြောင်းအရင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၂)။

The notion of natural branches being broken off and branches from a wild olive tree being grafted on to a cultivated olive tree fits well into Paul’s view that God had been actively involved both in the Gentile conversions and in the Jewish resistance (vv. 17–24). Yet Paul is clear that the branches were broken off because of unbelief (v. 20); the grafted Gentiles are secure only through an abiding faith in God’s chrēstotēs (“kindness,” “goodness”; vv. 20–22). Earlier, Paul had written about boasting being excluded from matters of the law (3:27). He had previously warned against Jewish boasting (2:17–23), and now he was warning against Gentile boasting (11:17–18). A sense of superiority and boasting would indeed be sufficient cause for being cut off (v. 22).

 

၁၁:၂၅-၃၂။ သုံးဆတည်သော နက်နဲသောအရာ။ အခန်း ၂၅-၃၁ တစ်လျှောက်လုံးတွင် ပါလုသည် လူမျိုးခြားယုံကြည်သူများကို ဂရိအက္ခရာ ဗဟုဝုစ် (“သင်တို့”) ကို သုံး၍ လူမျိုးခြားယုံကြည်သူများတစ်စုလုံးကို ဟောပြောနေပြီး ဘုရားသခင်၏ နက်နဲသောအရာကို ဖော်ပြရင်း မိမိတို့ကိုယ်ကို အလွန်မြင့်မြတ်စွာ မထင်မှတ်ရန် သတိပေးသည် (အခန်း ၂၅)။ ပါလုသည် သူ့ထံ ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းခံရသော သုံးဆတည်သော နက်နဲသောအရာကို တင်ပြသည်။ ပထမအချက်၊ ဣစ္စရေးအပေါ် တစ်စိတ်တစ်ဒေသသာ မာကျောခြင်း သို့မဟုတ် မျက်ကန်းခြင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည် (ဣစ္စရေးကို ဘုရားသခင်သည် စွန့်ပစ်ခြင်းမရှိဟု ထပ်မံဆိုလိုသည်)။ ဒုတိယအချက်၊ ဤမာကျောခြင်းသည် လူမျိုးခြားတို့၏ ပြည့်စုံခြင်း (ပလေရိုမာ) ဝင်လာသည်အထိ ဆက်လက်တည်ရှိနေမည်။ တတိယအချက်၊ ဣစ္စရေးအပေါင်းတို့ ကယ်တင်ခြင်းသို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ မျက်ကန်းခြင်း၏ အတိုင်းအတာမှာ “တစ်စိတ်တစ်ဒေသ” ဖြစ်သည်—ဆိုလိုသည်မှာ ဣစ္စရေး၏ တစ်စိတ်တစ်ဒေသ မျက်ကန်းခံရသည် သို့မဟုတ် မျက်ကန်းခြင်းသည် တစ်စိတ်တစ်ဒေသ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုနိုင်သည်။ ယုံကြည်သော ကျန်ကြွင်းသောသူများ မျက်ကန်းမခံရသဖြင့် ပထမအဓိပ္ပာယ်ကို ပိုမိုနှစ်သက်ဖွယ်ရှိသည်။ ပါလုသည် မာကျောခြင်း သို့မဟုတ် မျက်ကန်းခြင်းသည် ငြင်းပယ်သော သူ၏လူမျိုးသားတို့၏ ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် ခုခံခြင်းထက် ပိုမိုပါဝင်သည်ဟု နားလည်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ မယုံကြည်ခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ အခန်းကဏ္ဍသည် မာကျောခြင်း အမြဲတမ်းမဟုတ်တော့မည့် အာမခံချက်၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ မာကျောခြင်း၏ ကာလသည် လူမျိုးခြားမစ်ရှင်အောင်မြင်မှုနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ “ပြည့်စုံခြင်း” (ပလေရိုမာ) ဟူသော ကိုးကားချက်ကို ဘုရားသခင်သာသိသော ကြိုတင်သတ်မှတ်ထားသော အရေအတွက် သို့မဟုတ် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းလုံးသို့ ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်း ပြီးဆုံးခြင်းဟု နားလည်နိုင်သည် (မဿဲ ၂၄:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ လူမျိုးခြားတို့ ဝင်လာခြင်းဟူသော ကိုးကားချက်သည် လူမျိုးခြားတို့�မှ ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်း၏ ဆက်လက်ဖြစ်ထွန်းသော အသီးအနှံများနှင့် ယုဒမယ်ရှိယကို လက်ခံကြခြင်း သို့မဟုတ် သံလွင်ပင်ထဲသို့ လူမျိုးခြားတို့ကို စိုက်ထုတ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ လူမျိုးခြားယုံကြည်သူများသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် စိုက်ထုတ်ခံရပြီး ယုံကြည်သော ဣစ္စရေး၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်လာကြသည်။

11:25–32. Threefold Mystery. Throughout vv. 25–31, Paul addresses the Gentile believers as a whole, using the Greek plural pronoun (“you”), as he outlines God’s mystery and reminds them not to think too highly of themselves (v. 25). Paul presents a threefold mystery that had been revealed to him. First, a partial hardening or blinding had happened to Israel (implying again that God had not rejected Israel); second, this hardening would remain until the fullness of the Gentiles would come in; third, all Israel would be saved. The extent of the blindness was “in part”—meaning either part of Israel had been blinded or that the blindness was partial. The former meaning is to be preferred, since part of Israel, the believing remnant, was not blinded. Paul understood the hardening or blinding to involve more than willful resistance on the part of his countrymen who rejected the Messiah. God’s role in their unbelief was the basis for the assurance that the hardening would not be permanent. The duration of the hardening is tied to the success of the Gentile mission. The reference to the plērōma—“fullness”—can be understood as a predetermined number, known only to God, or to the completion of the gospel proclamation to the whole world (cf. Matt. 24:14). The reference to the Gentiles coming in designates either the ongoing fruits of evangelism among the Gentiles and their acceptance of the Jewish Messiah or the grafting of Gentiles on to the olive tree. The Gentile believers had been engrafted through their faith and thus had become part of the faithful Israel.

 

ရောမ ၁၁:၂၆ ၏ ပထမအပိုင်းသည် ရောမစာတွင် အတိမ်းအစောင်းဆုံး ဝါကျတစ်ခွန်းဖြစ်သည်။ ပါလု၏ “ဣစ္စရေး” ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ကြေညာချက်ကို နားလည်ရန် အဆိုများစွာ ပေးထားသည်။ ပထမအဆိုတစ်ခုမှာ ပါလုအရ ခရစ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ဆုံးဖြတ်ချက်မရှိဘဲ တစ်ခါမျှ အသက်ရှင်ခဲ့ဖူးသော လူမျိုးရင်းယုဒလူအားလုံးကို ဘုရားသခင်ကယ်တင်မည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ပါလုကိုယ်တိုင်၏ တရားဟောခြင်းကို ဆန့်ကျင်သသည်။

The first part of Romans 11:26 is one of the most contested sentences in Romans. Several proposals for understanding Paul’s declaration regarding the salvation of “Israel” have been offered. One is that, according to Paul, God will save every ethnic Jew who has ever lived, even apart from a decision regarding Christ. This interpretation flies in the face of Paul’s own preaching.

 

ဒုတိယအဆိုတစ်ခုက ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာချိန် သို့မဟုတ် ထိုနောက်တွင် ကွယ်လွန်သွားသော ယုဒလူအားလုံး ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီး ပြန်လာသော ခရစ်တော်ကို ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် အလွန်ကြီးကျယ်သော ကယ်တင်ခြင်းသို့ လာခြင်းဟု စိတ်ကူးသည်။ ယေရှုရှင်သည် သူ့အသေအပါအဝင်ဖြစ်သော သူများကို ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာချိန်တွင် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို ဟောကြားခဲ့သည် (မဿဲ ၂၆:၆၄)။ သို့ရာတွင် ထိုအချိန်တွင် ယုဒလူများ၏ အလွန်ကြီးကျယ်သော ကယ်တင်ခြင်းသို့ လာခြင်းဆိုင်ရာ သက်သေသည် ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် မပေါ်ပြဘဲ ရှိနေသည်။

A second proposal imagines a massive conversion at or after the return of Christ, when all deceased Jews are resurrected and confronted with the returning Christ. Jesus predicted the resurrection at His Second Coming of those complicit in His death (Matt. 26:64). But evidence of a massive conversion of Jews at that time does not appear in the NT.

 

တတိယအဆိုက ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ကို ယုဒလူမျိုးကို အစားထိုးသော စစ်မှန်သော ဣစ္စရေးဟု ရှုမြင်ပြီး ကျေးဇူးတရား၏ ပဋိညာဉ်သစ်သည် ပဋိညာဉ်ဟောင်းကို အစားထိုးသည်ဟု ဆိုသည်။ ၎င်းသည် ယုဒဘာသာခေါင်းဆောင်များကို ယေရှုရှင်ပြောသော စကားများကို အခြေခံသည်—ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်ကို သူတို့ထံမှ ယူဆောင်ပြီး အသီးအနှံ သီးစေမည့် လူမျိုးတစ်မျိုးကို ပေးမည် (မဿဲ ၂၁:၄၃၊ နှိုင်းယှဉ် ၈:၁၁-၁၂၊ မာကု ၁၂:၉၊ လု ၂၀:၁၆)။ ထို့ကြောင့် ရောမ ၁၁:၂၆ တွင် “ဣစ္စရေးအပေါင်းတို့” သည် ဘုရားသခင်၏ နိုင်ငံတော်၏ အသီးအနှံများ သီးစေသော လူမျိုးနှင့် တူညီသည်။ ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် လက်ခံထားသော်လည်း ဤအဆိုသည် အခက်အခဲမရှိဟု မဆိုနိုင်ပါ။ ပါလုသည် ယုဒအကိုင်းတစ်အကိုင်းချင်းကို ဖြတ်ချပြီး လူမျိုးခြားအကိုင်းများကို စိုက်ထုတ်ခြင်းကို ပြောဆိုနေသော်လည်း (ရောမ ၁၁:၁၉-၂၀) သံလွင်ပင်ကိုယ်တိုင်ကို အစားထိုးခဲ့သည်ဟု တစ်ခါမျှ အကြံပြုခဲ့ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။

A third position views the Christian church as the true Israel, replacing the Jewish people, with a new covenant of grace replacing the old covenant. It draws on the words of Jesus to the Jewish religious leaders that the kingdom of God would be taken away from them and given to a nation that would bear fruit (Matt. 21:43; cf. 8:11–12; Mark 12:9; Luke 20:16). So “all Israel” in Romans 11:26 becomes the equivalent of a nation producing fruits of the kingdom of heaven. Though widely held, this position is not without difficulty. While Paul was speaking of cutting off individual Jewish branches and grafting on Gentile branches (Rom. 11:19–20), he never even suggested that the olive tree itself had been replaced.

 

စတုတ္ထရွေးချယ်မှုသည် သံလွင်ပင်ပုံဆောင်ချက်နှင့် အတူ “ဣစ္စရေး” ဟူသော ဝေါဟာရကို ပြန်လည်စဉ်းစားပြီး ယုဒ သို့မဟုတ် လူမျိုးခြား မည်သူမဆို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အထူးသဖြင့် ခရစ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် အာဗြဟံ၏ သားသမီးများ ဖြစ်လာကြသည်ဟူသော ပါဝင်သော အဓိပ္ပာယ်ကို တောင်းဆိုသည် (၄:၁၁)။ ဤအဆိုသည် ပါလုအတွက် သံလွင်ပင်သည် ယုံကြည်သော ဣစ္စရေး၊ ကျမ်းစာဟောင်းနှင့် ကျမ်းသစ်တွင် ဘုရားသခင်၏ စစ်မှန်သော လူမျိုးကို ကိုယ်စားပြုပြီး လူမျိုးခြားတို့ကို စိုက်ထုတ်နိုင်သည်ဟု ယူဆသည်။ စိုက်ထုတ်ခံရသော လူမျိုးခြားတို့ကို ပါလု၏ သတိပေးချက်—သူတို့လည်း ဖြတ်ချခံရနိုင်သည် (၁၁:၂၀-၂၂)—သည် လူမျိုးခြားတို့ကို ယုံကြည်ခြင်း၏ ဣစ္စရေး၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်ကြောင်း ပြသသည် (၂:၂၉ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

A fourth option revisits the term “Israel” in light of the metaphor of the olive tree and calls for an inclusive sense that embraces all, Jew or Gentile, who through faith, especially faith in Christ, have become children of Abraham (4:11). This position presumes that for Paul the olive tree represented the faithful Israel, the true people of God in the OT and NT, on to which Gentiles could be grafted. Paul’s warning to the Gentiles who had been grafted on to the olive tree that they could be removed as well (11:20–22) shows the Gentiles to be part of the Israel of faith (cf. 2:29).

 

၁၁:၃၂ တွင် ပါလုသည် သူ၏အတွေးအခေါ်ကို အနှစ်ချုပ်သည်။ လူတိုင်းကို မနာခံခြင်းထဲသို့ ပေးအပ်ခြင်း၏ ဘုရားသခင်၏ အနိမ့်ဆုံးပန်းတိုင်မှာ လူတိုင်းအပေါ် သနားကြင်နာခြင်းပြုရန် ဖြစ်သည်။ အကြောင်းအရာက ဝါကျနှစ်ခွတွင် လူသားအားလုံးကို ရည်ညွှန်းထားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ပါလုသည် ရောမစာရေးသားပြီးနောက် ယုဒလူများတွင် ဧဝံဂေလိတရားအပေါ် ပြန်လည်ပွင့်လင်းမှု ရှိလာမည့်အချိန်ကို ရှုမြင်ခဲ့သည်။ သူတို့၏ အနာဂတ် (၁၁:၁၂) သည် လူမျိုးခြားတို့၏ ဧဝံဂေလိတရားလက်ခံခြင်း (၁၁:၂၅) နှင့် ကိုက်ညီမည်။ ရှင်ပြန်ထမြောက်သော ခရစ်တော်ကို လက်ခံခြင်းသည် သူတို့၏ အနာဂတ်ဖြစ်ပြီး “သေခြင်းမှ အသက်ရှင်ခြင်း” ဖြစ်လိမ့်မည် (၁၁:၁၅)။ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၏ ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်ကတိ (၁၁:၆၊ ၂၇၊ ဟေရှာယ ၂၇:၉၊ ၅၉:၂၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) သည် ထိုအနာဂတ်တွင် ယုဒလူများကို သဘာဝအကိုင်းများအဖြစ် သံလွင်ပင်ထဲသို့ ပြန်လည်စိုက်ထုတ်ခြင်းတွင် ပြည့်စုံလိမ့်မည် (ရောမ ၁၁:၂၄)။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော် ကြွလာခြင်းမတိုင်မီ မကြာမီ ဖြစ်ပျက်လိမ့်မည်။ “သူတို့တွင် အလင်းသို့ လာမည့်သူများစွာ ရှိ၍ ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တော်၏ မပြောင်းမလဲဖြစ်ခြင်းကို အံ့ဖွယ်စွာ ကြေညာကြလိမ့်မည်။ သခင်ဘုရားသည် အလုပ်လုပ်တော်မူမည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတွင် အံ့ဖွယ်အမှုများကို ပြုတော်မူလိမ့်မည်” (Ev 578)။

In 11:32, Paul sums up his line of thought. God’s ultimate goal in consigning all to disobedience is to have mercy on all. The context indicates that all humanity is in view in both halves of the sentence. Paul foresaw a time beyond the writing of Romans when there would be among Jews a renewed openness to the gospel. Their future (11:12) would match that of the Gentiles’ acceptance of the gospel (11:25). Their future acceptance of the resurrected Christ would be “life from the dead” (11:15). God’s covenant promise of forgiveness (11:6, 27; cf. Is. 27:9; 59:20) would be realized in that future grafting of Jews as “natural” branches on to the olive tree (Rom. 11:24). This would happen shortly before the coming of Christ. “There are among them [the Jews] many who will come to the light, and who will proclaim the immutability of the law of God with wonderful power. The Lord God will work. He will do wonderful things in righteousness” (Ev 578).

 

၁၁:၃၃-၃၆။ ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်း။ ဣစ္စရေးအတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြပြီးနောက် ပါလုသည် သူ၏ နားမလည်နိုင်သော စည်းစိမ်၊ ဉာဏ်ပညာနှင့် အသိပညာကို ချီးမွမ်းသော သီချင်းတစ်ပုဒ်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ သူသည် ယခုနှင့် ထိုအချိန်က နားထောင်သူများကို ချီးမွမ်းခြင်းတွင် ပါဝင်ရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ဤသီချင်းသည် လူသားမိသားစုတစ်စုလုံး၊ ယာယီမာကျောနေသော သူ၏ ယုဒလူမျိုးညီကိုများအပါအဝင် သနားကြင်နာခြင်းပြရန် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို ပါလု၏ အံ့သြခြင်းကို ဖမ်းစားထားသည်။ ဘုရားသခင်၏ ဉာဏ်ပညာနှင့် အသိပညာ၏ နက်နဲမှုကို အံ့သြခြင်းကို ဖော်ပြသည် (အခန်း ၃၃)။ သီချင်းက ဘုရားသခင်သည် ကျေးဇူးတော်ကို ဖော်ပြပုံများသည် နားမလည်နိုင်ကြောင်း ရှင်းလင်းစွာ ဆိုသည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ သနားကြင်နာခြင်းအတွက် ကျေးဇူးတင်ခြင်း၏ သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှု ဖြစ်သည်။

11:33–36. Doxology. Paul concludes his unveiling of God’s plan for Israel with a hymn in which he invites his hearers, then and now, to join him in worship as he praises the unfathomable riches and wisdom and knowledge of God. The hymn captures Paul’s amazement at God’s plan for showing mercy on all the human family, including his temporarily hardened fellow Jews; he expresses his awe at the depth of the riches of God’s wisdom and knowledge (v. 33). The hymn makes clear that the ways in which God expresses His grace are unfathomable. It is a fitting response of gratitude to God’s mercy.

 

အခန်း ၃၄-၃၅ တွင် ပါလုကိုးကားသော စကားများသည် အခန်း ၃၃ တွင် ဘုရားသခင်၏ “စည်းစိမ်” “ဉာဏ်ပညာ” “အသိပညာ” တို့နှင့် ဆက်စပ်သော မေးခွန်းသုံးခုကို မေးသည်။ မေးခွန်းများသည် အဖြေကို “မည်သူမျှ မရှိ” ဟု အာရုံစိုက်နားထောင်သူက ဖြည့်စွက်ရန် မျှော်လင့်ထားသော ပြောင်ပြောင်မေးခွန်းများ ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာသည် မေးခွန်းမေးစရာ မရှိပါ—ဘုရားသခင်သည် မည်သူ့ကိုမျှ အကြွေးမဆပ်ရပါ (အခန်း ၃၅)။ ဤယုံကြည်ချက်သည် ရောမစာတွင် ပါလု၏ အတွေးများ၏ အခြေခံဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို အကြွေးမတင်ရသောကြောင့် ဘုရားသခင်ကို ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြွေးထဲသို့ မထည့်နိုင်ပါ။ ဣစ္စရေးနှင့် ဘုရားသခင်ကြားရှိ ပဋိညာဉ်ပင်လျှင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတရားမစမှု၏ ဖော်ပြချက်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားသခင်ကို ပေးနိုင်သမျှသည် ကျေးဇူးသိသော နှလုံးမှ လွတ်လပ်စွာ ဖော်ပြသော ဝတ်ပြုခြင်းမှလွဲ၍ သူ့လက်ထဲတွင် ရှိပြီးသား အရာများသာ ဖြစ်သည်။

The quotations Paul cites in vv. 34–35 raise three questions that relate in reverse order to the exclamations about the “riches,” “wisdom,” and “knowledge” of God (v. 33). The questions are rhetorical, anticipating the answer—“No one!”—to be supplied by the attentive reader. God’s sovereignty is unquestionable: God owes no one anything (v. 35). This conviction lies at the foundation of Paul’s thoughts in Romans. We cannot put God in our debt because He does not owe us anything. Even the covenant between God and Israel was an expression of God’s gracious initiative. There is nothing we can give God that is not already in His possession, except worship freely expressed from a grateful heart.

 

သီချင်း၏ နောက်ဆုံးစကားမှာ “အာမင်” ဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ရောမစာတွင် တစ်ခုတည်းသော “အာမင်” မဟုတ်ပါ (နှိုင်း ၁:၂၅၊ ၉:၅၊ ၁၅:၃၃၊ ၁၆:၂၇)။ ၁ ကရိန်သု ၁၄:၁၆ တွင် ပါလု၏ မှတ်ချက်အရ ဝတ်ပြုခြင်းတွင် ချီးမွမ်းစကားများကို နားလည်နိုင်ရန် လိုအပ်ပြီး အခြားသူများ အာမင်ဟု တုံ့ပြန်နိုင်ရန်ဟု ဆိုထားသဖြင့် ဤနေရာ၌ အာမင် (၁၁:၃၆) နှင့် ရောမစာတွင် အခြားနေရာများတွင်လည်း ပါလု၏ နားထောင်သူများကို ချီးမွမ်းခြင်းတွင် တုံ့ပြန်စေရန် ရည်ရွယ်ချက်ဖြင့် ထည့်သွင်းထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ရောမစာကို ဖတ်ရှုသူများသည် ထိုအချိန်မှစ၍ သူတို့၏ ကိုယ်ပိုင် “အာမင်” ကို ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။

The hymn’s last word is “amen.” This is not the only “amen” in Romans (cf. 1:25; 9:5; 15:33; 16:27). On the basis of Paul’s comment in 1 Corinthians 14:16 regarding the need for words of praise in worship to be intelligible so others can respond with “amen,” we can assume that the “amen” here (11:36), as elsewhere in Romans, comes from Paul’s intent to engage the listeners by drawing from them a responsive “amen” to the doxology. Responsive readers of Romans ever since have added their own “amen.”

 

အခန်းကြီး - ၁၂

၁၂:၁–၁၅:၁၃

 ဘုရားသခင်၏ သနားကြင်နာခြင်းများကို တုံ့ပြန်ခြင်း

ပထမဆယ့်တစ်ခန်းတွင် ပါလုသည် အပြစ်သားများကို ကယ်တင်ခြင်းဆီသို့ ယုံကြည်သူအားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်၏ တန်ခိုးတော် ဧဝံဂေလိတရားကို ပေးအပ်ရန် သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို ဖော်ပြခဲ့သည် (၁:၁၆)၊ ဤသည်မှာ အပြစ်ဒဏ်နှင့် သေခြင်းမှ လွတ်မြောက်ရန် တစ်ခုတည်းသော လမ်းဖြစ်သည်။ လူသားတို့၏ ပုန်ကန်ခြင်း၊ ယုဒလူတို့၏ သူတို့၏ မယ်ရှိယကို ဆိုးရွားစွာ ငြင်းပယ်ခြင်းများရှိနေသော်လည်း ဘုရားသခင်သည် သူ၏ ဖန်ဆင်းတော်မူခဲ့သမျှ၏ အကျိုးကို အဆက်မပြတ် လုပ်ဆောင်နေသည်။ နောက်တွင် ပါလုသည် ဘုရားသခင်၏ သနားကြင်နာခြင်းများအတွက် သင့်လျော်သော လူသားတို့၏ တုံ့ပြန်မှုကို စဉ်းစားသည်။ အခန်း ၁၂–၁၅ တွင် လက်တွေ့လမ်းညွှန်ချက်များသည် အလွန်အမင်း နောက်ဆက်တွဲ အတွေးတစ်ခုဟု နိဂုံးမချုပ်ရပါ။ ဤအပိုင်းကို အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့် သုံးပိုင်းခွဲနိုင်သည်—၁၂:၁–၁၃:၁၄ သည် ရောမယုံကြည်သူများအပါအဝင် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းသည် အတူတကွ မည်သို့နေထိုင်သင့်သည်ကို ရှင်းပြသည်။ ၁၄:၁–၁၅:၆ သည် စားသောက်ရေးရာ ကိစ္စများနှင့် ပတ်သက်၍ ခွဲထွက်စေသော သဘောထားများကို ကိုင်တွယ်သည်။ ၁၅:၇–၁၃ သည် ယုဒ သို့မဟုတ် လူမျိုးခြား မည်သူမဆို အချင်းချင်း လက်ခံကြရန်နှင့် မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် အတူနေထိုင်ကြရန် တိုက်တွန်းခြင်း ဖြစ်သည်။

12:1–15:13

RESPONDING TO THE MERCIES OF GOD

In the first eleven chapters, Paul laid out the plan of a holy God to offer sinners the gospel, which is the power of God that provides salvation for all who believe (1:16), as the only path to escape condemnation and death. In spite of human defiance, including the Jews’ tragic rejection of their Messiah, God has been working unceasingly for the good of His creation. Next, Paul considers the appropriate human response to the mercies of God. It would be a grave mistake to conclude that the practical guidance in chapters 12–15 is a perfunctory afterthought. The section can sensibly be divided into three parts: 12:1–13:14, which explains how a Christian community, including the Roman believers, ought to live together; 14:1–15:6, which deals with divisive attitudes over matters of dietary scruples; and 15:7–13, which is an appeal for the believers to accept each other, whether Jew or Gentile, and to live in hope.

 

၁၂:၁–၁၃:၁၄

ခရစ်ယာန်များ အတူတကွ မည်သို့နေထိုင်သင့်သနည်း

ဤအပိုင်းတွင် ပါလုသည် ဘုရားသခင်ကို ရန်တွန်းနေသော ကမ္ဘာတွင် ယုံကြည်သူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းဘဝအတွက် အခြေခံများကို ချမှတ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် လိုက်လျောညီထွေရှိသော စိတ်နှလုံး၏ အတွင်းစိတ်ပြောင်းလဲခြင်းသည် ထိုကမ္ဘာနှင့် အညီအမျှ မဖြစ်ရန် လိုအပ်သည်။ သူသည် ဘုရားသခင်က ပေးသနားတော်မူသော ကွဲပြားသော ဆုကျေးဇူးများကို မိမိကိုယ်ကို မြင့်မြတ်စေရန်မဟုတ်ဘဲ အချင်းချင်း ဝန်ဆောင်ရန် တာဝန်အဖြစ် စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းဖြင့် အသုံးချကြရန် ရေးသားသည် (၁၂:၃–၉)။ မယုံကြည်သူများနှင့် ဆက်ဆံရေးတွင် ညှဉ်းဆဲသူများကို ကောင်းချီးပေးရန်၊ လက်စားချေခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ လက်ထဲတွင် ထားခဲ့ပြီး ဆိုးယုတ်ခြင်းကို ကောင်းမြတ်ခြင်းဖြင့် အနိုင်ယူကြရန် ညွှန်ကြားသည် (အခန်း ၁၄–၂၁)။ ဘုရားသခင်က အစိုးရအာဏာပိုင်များကို ခန့်အပ်တော်မူသောကြောင့် အခွန်အတုတ်ပေးဆောင်ခြင်းပင်ဖြစ်စေ ဘုရားသခင်၏ ကျွန်များအဖြစ် နာခံကြရန် ညွှန်ကြားသည် (၁၃:၁–၇)။ စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းသည် ပညတ်တော်ကို ပြည့်စုံစေပြီး အရာအားလုံးကို တိုင်းတာသော ရွှေစံနှုန်းဖြစ်သည် (အခန်း ၈–၁၀)။ ကယ်တင်ခြင်းနေ့သည် နီးကပ်လာပြီဟု အရာအားလုံးကို အသက်ရှင်နေထိုင်ကြရန် သွန်သင်သည် (အခန်း ၁၁–၁၄)။

12:1–13:14

How Christians Should Live Together

In this section, Paul sets the foundations for the believers’ communal life in a world hostile to God. It is necessary that an inner transformation of the mind attuned to the will of God replace conformity to that world. He writes of the differing gifts bestowed by God for Christians’ mutual benefit, not as grounds for self-importance but as obligations for service to one another out of a genuine love (12:3–9). Regarding their relationships with nonbelievers, Paul enjoins them to bless their persecutors, leaving revenge in God’s hands, and so overcome evil with good (vv. 14–21). Since God appoints civil authorities, Paul directs believers to submit to them as God’s servants, even in the payment of taxes (13:1–7). Genuine love fulfills the law and serves as the gold standard against which all is measured (vv. 8–10). Paul teaches that all are to live as if the day of salvation were at hand (vv. 11–14).

 

၁၂:၁–၂။ အသက်ရှင်သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်း။ ပိုမိုတိကျသော အကြံပေးချက်များ မစတင်မီ ပါလုသည် ဘုရားသခင်၏ သနားကြင်နာခြင်းအားဖြင့် သူတို့၏ ကိုယ်ခန္ဓာများကို အသက်ရှင်သော ယဇ်အဖြစ် ပူဇော်ကြရန် ယုံကြည်သူများကို တိုက်တွန်းသည် (နှိုင်း ၁၅:၃၀ နှင့် ၁၆:၁၇)။ “ထို့ကြောင့်” ဟူသော စကားသည် နောက်လာမည့် အကြံပေးချက်များသည် ယခင်ရေးသားခဲ့သမျှ၊ အထူးသဖြင့် အထက်ချီးမွမ်းခြင်းသီချင်း (၁၁:၃၃–၃၆) မှ သဘာဝကျကျ ထွက်ပေါ်လာခြင်းကို ဖော်ပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ သနားကြင်နာခြင်းကို ကိုးကားခြင်းသည် လူတိုင်းအပေါ် သနားကြင်နာရန် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို သတိပေးခြင်း ဖြစ်သည် (၁၁:၃၀–၃၂၊ နှိုင်း ၉:၁၆)။

12:1–2. The Living Sacrifice. Before launching into more specific counsel, Paul appeals to believers to present their bodies as a living sacrifice by the mercy of God (cf. 15:30 and 16:17). “Therefore” indicates that the advice that follows flows naturally out of what Paul had already written, including but not limited to the previous doxology (11:33–36). The reference to God’s mercy is a reminder of God’s aim to have mercy on all (11:30–32, cf. 9:16).

 

ကျမ်းစာတွင် လူယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည် (မိက္ခာ ၆:၆–၈)။ ပါလု၏ တောင်းဆိုချက်သည် အလွန်ကွဲပြားသည်—“အသက်ရှင်သော ယဇ်” ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒဖြင့် ဆက်လက်၍ အပ်နှံခြင်း၊ ဝတ်ပြုခြင်း၏ သင့်လျော်သော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ “ကိုယ်ခန္ဓာ” ဟူသော ဝေါဟာရသည် ကိုယ်ခန္ဓာဆိုင်ရာ အဖြစ်သက်သက်ကို ကန့်သတ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။ စိတ်နှလုံးကို အသစ်ပြုပြင်ခြင်း (ရောမ ၁၂:၂) ဟူသော တောင်းဆိုချက်က လူတစ်ယောက်တစ်လေလုံးကို ရည်ညွှန်းကြောင်း ပြသသည်။ ဗဟုဝုစ် “ကိုယ်ခန္ဓာ” ကို သုံးပြီး ဧကဝုစ် “အသက်ရှင်သော ယဇ်” ဟု ဆိုခြင်းသည် ပါလုက အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို အသက်ရှင်သော ယဇ်တစ်ခုတည်းအဖြစ် ပူဇော်ရန် ပြောနေခြင်း ဖြစ်သည်။ ပါလုသည် ဤအပိုင်းတွင် အသိုင်းအဝိုင်းဆိုင်ရာ ပြဿနာများနှင့် သဘောထားများကို ကိုင်တွယ်ပြီး ယုံကြည်သူများကို သန့်ရှင်းသော ဘဝနေထိုင်ရန်နှင့် လက်ရှိဆိုးယုတ်သော ကမ္ဘာတွင် သက်သေခံရန် လှုံ့ဆော်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယုံကြည်သူများသည် သူတို့၏ စုစည်းထားသော စကားနှင့် အတွေးဖြင့် ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းကြရမည် (၁၅:၆)။ ကွဲပြားသော ကိုယ်ရည်ကိုယ်သွေးနှင့် စိတ်သဘောထားများ သဟဇာတဖြစ်စွာ အတူတကွနေထိုင်ခြင်းသည် ကြည့်ရှုရန် အံ့ဖွယ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ အံ့ဖွယ်အမှု ဖြစ်သည်။ ဝန်ဆောင်မှု သို့မဟုတ် ဝတ်ပြုခြင်းကို ဘုရားသခင်မှာ မည်သူဖြစ်သည်၊ ခရစ်တော်ဘာပြုခဲ့သည်ကို အလင်းပေးရင်း ပူဇော်ရမည်။ ၎င်းသည် လိုဂီကော့စ် (logikos) ဖြစ်ရမည် (၁၂:၁)။ ဤစကားကို “အကျိုးသင့်အကြောင်းသင့်” သို့မဟုတ် “သင့်လျော်သော” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော်လည်း “ဝိညာဉ်ရေးရာ” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်လည်း ပါနိုင်သည်။ တစ်ခုတည်းသော သင့်လျော်သော တုံ့ပြန်မှုမှာ ဘုရားသခင်နှစ်သက်ဖွယ် သန့်ရှင်းသော အသိုင်းအဝိုင်းဘဝနေထိုင်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Human sacrifices were forbidden in Scripture (Mic. 6:6–8). Paul’s call here is for something quite different—“a living sacrifice,” a voluntary and continuous dedication to God as the fitting act of worship. The term “bodies” does not limit the sacrifice to the purely physical aspect. The call for the renewing of the mind (Rom. 12:2) shows that the whole person is in view here. The use of the plural “bodies” followed by the singular “living sacrifice” means that Paul was telling the whole community to offer itself up as a single living sacrifice. Paul deals in this section with communal issues and attitudes, aiming at motivating believers to live holy lives and to be witnesses in the present evil world. In other words, believers are to glorify God with their unified speech and thinking (15:6). The collective witness of different personalities and dispositions living together in harmony is a marvel to behold, a miracle of God’s grace. The service or worship is to be offered in light of who God is and what Christ has done, and it is to be logikos (12:1). This word has been rendered as “reasonable” or “proper” but can also carry the nuance of “spiritual.” The only fitting response is to live a holy communal life, acceptable or pleasing to God.

 

ဤနေရာတွင် ကြိယာများ၏ လက်ရှိကာလကို သုံးခြင်းက ဆက်လက်ဖြစ်စဉ်ကို ညွှန်ပြသည်—ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ကောင်း၍ နှစ်သက်ဖွယ်၍ ပြည့်စုံသော အလိုတော်နှင့် ဆန့်ကျင်နေတတ်သော ကမ္ဘာ၏ တန်ဖိုးထားမှုနှင့် အမြင်များနှင့် အညီအမျှ မဖြစ်ရန် ဆက်လက်၍ ခုခံကြရမည် (အခန်း ၂)။ ကျွန်ုပ်တို့သည် စိတ်နှလုံးအသစ်ပြုပြင်ခြင်းအားဖြင့် ဆက်လက်၍ ပြောင်းလဲခြင်းခံကြရမည်။ ဥပမာ၊ ရောမခေတ်တွင် ပြိုင်ဆိုင်မှုနှင့် ကိုယ့်ကိုယ်ကို အထင်ကြီးခြင်းကို တန်ဖိုးထားကြသည်၊ ယနေ့လည်း ထိုနည်း။ သို့ရာတွင် လူ့သဘာဝ၏ ပြိုင်ဆိုင်တတ်သော နှင့် တိုက်ခိုက်တတ်သော ဗီဇများသည် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း၏ သဟဇာတဖြစ်မှုနှင့် သန့်ရှင်းမှုကို အလွယ်တကူ ဖျက်ဆီးနိုင်သည်။ ယင်းအစား ပါလု၏ သတင်းစကားသည် အချင်းချင်း ဦးစားပေးခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ဖော်ပြသည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

The use of the present tense of the verbs here suggests an ongoing process—we are to continually resist being conformed to the values and outlook of the world that is often at odds with the good, acceptable or pleasing, and perfect will of God (v. 2). We are to keep on being transformed through the renewing of our minds. For example, rivalry and self-assertiveness were valued in Roman times, as today. But the competitive and combative instincts of human nature can easily destroy the harmony and holiness of a community of believers. Instead, Paul’s message states the importance of giving preference to one another (cf. Phil. 2:3).

 

ပြောင်းလဲခြင်း၏ တက်ကြွမှုသည် လူ့ကိုယ်ပိုင် မဟုတ်ပါ၊ ညွှန်ကြားချက်ကြိယာ၏ နာခံမှုကာလက ဖော်ပြသည်။ ဝိညာဉ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ စိတ်နှလုံးကို အသစ်ပြုပြင်ခြင်းဖြင့် (နှိုင်း ရောမ ၈:၄–၁၁) ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ခွဲခြားသိမြင်ပြီး သဘောတူနိုင်စေသည်။ သို့ရာတွင် ပါလုက ဆက်လက်၍ ပြောင်းလဲခြင်းခံကြရန် တိုက်တွန်းသောကြောင့် လူသားဘက်တွင် အခန်းကဏ္ဍ ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဝိညာဉ်တော်၏ လှုံ့ဆော်မှုကို တုံ့ပြန်ရမည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မတရားသောသူများသည် ဘုရားသခင်၏ အသိပညာကို မထိန်းသိမ်းသောကြောင့် ဘုရားသခင်က စမ်းသပ်မှု မအောင်မြင်သော (အဒိုကီမော့စ်၊ ငြင်းပယ်ခံရ၊ “ယိုယွင်းသော” သို့မဟုတ် “ညံ့ဖျင်းသော” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသည်) စိတ်နှလုံးများသို့ ပေးလိုက်သည်။ ၎င်းက အလားတူ အပြုအမူကို ဖြစ်ပေါ်စေသည် (၁:၂၈–၃၂)။ ပါလုသည် “အသက်ရှင်သော ယဇ်” (၁၂:၁) နှင့် ပြောင်းလဲသော စိတ်နှလုံးရှိသော ယုံကြည်သူများကို ဘုရားသခင်၏ ပြည့်စုံသော အလိုတော်ကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သူများကို ဖော်ပြရန် ယူအာရက်စ်တော့စ် (euarestos) “နှစ်သက်ဖွယ်” “လက်ခံဖွယ်” ဟု သုံးသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်ပိုင်စရိုက်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် လုပ်ဆောင်ရန် မတောင်းဆိုပါ၊ သူ၏ စရိုက်နှင့် လုပ်ဆောင်ရန်သာ ဖြစ်သည်။

The agent of transformation cannot be the human self, as the passive tense of the imperative verb “be transformed” indicates. It is the Spirit’s renewing of our minds (cf. Rom. 8:4–11) that allows us to discern and concur with the will of God. Yet there is a role for the human subject in this transformation, since Paul urges readers to continue being transformed (12:2). We must respond to the promptings of the Spirit. In contrast, since the unregenerate do not retain the knowledge of God, God gives them over to minds that are adokimos (lit. “not passing the test,” “rejected” [translated as “depraved” or “debased”]) which in turn leads to behavior of the same sort (1:28–32). Paul uses the word euarestos (“pleasing,” “acceptable”) to describe the “living sacrifice” (12:1) as well as the believers who, with transformed minds, are able to discern God’s perfect will. God does not ask us to act out of character, but in character—His character.

 

၁၂:၃–၈။ ကိုယ်ပိုင်ဆုကျေးဇူးကို ကျင့်သုံးခြင်း။ အခန်း ၃ တွင် ပါလုသည် အထူးသဖြင့် အခြားသူများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ရာတွင် ကိုယ့်ကိုယ်ကို လွန်ကဲစွာ အတိမ်မြုပ်တတ်သော လူ့သဘောကို ရင်ဆိုင်သည်။ စစ်တမ်းများအရ လူအများစုသည် အခြားသူများထက် ကိုယ့်ကိုယ်ကို ပျမ်းမျှထက် ပိုမြင့်သည်ဟု အဆင့်သတ်မှတ်ကြသည်။ ပါလုသည် အားလုံးကို ယုံကြည်ခြင်း၏ အတိုင်းအတာအတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားစွာ အကဲဖြတ်ရန် တိုက်တွန်းသည်။ သင့်လျော်သော ကိုယ့်ကိုယ်ကို အကဲဖြတ်မှုကို မည်သို့ပြုနိုင်သနည်း။ ပါလု၏ ဤမေးခွန်းအတွက် အဖြေသည် အခန်း ၄–၈ ရှိ ဥပမာများတွင် စတင်သည်။ ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဆုကျေးဇူးများကို အသိအမှတ်ပြုရုံသာမက အခြားသူများကို ကောင်းကျိုးပြုရန် ပေးထားသော ဆုကျေးဇူးများကို အမှန်တကယ် ကျင့်သုံးရမည် (အခန်း ၆–၈)။

12:3–8. Exercising One’s Gift. In v. 3, Paul confronts the human tendency toward inflated self-assessment, especially when comparing oneself with others. Surveys repeatedly reveal that most people rate themselves as above average compared to others. Paul exhorts all of them to engage in a sober self-assessment. How does a person make a proper self-assessment? Paul’s answer to this implied question starts with the examples in vv. 4–8. Believers must not only recognize the gifts bestowed by God on each but must actually apply themselves in exercising the gifts given for the blessing of others (vv. 6–8).

 

ပါလုအား ပေးသနားတော်မူသော ကျေးဇူးတော်သည် ပါလု၏ တမန်တော်အဖြစ်ကို ရည်ညွှန်းသည် (အခန်း ၃၊ နှိုင်း ၁:၅၊ ၁၅:၁၅–၁၆)။ အားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ဆုကျေးဇူးများ ခံစားကြရသော်လည်း ကွဲပြားသော နည်းလမ်းများဖြင့် ဖြစ်သည် (အခန်း ၆၊ နှိုင်း ဧဖက် ၄:၇)။ ပါလုသည် ဆုကျေးဇူးများကို အရေးကြီးမှု သို့မဟုတ် ဂုဏ်အသရေအရ အဆင့်သတ်မှတ်ခြင်း ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ သို့သော် အခြားဝိညာဉ်ရေးဆုကျေးဇူးစာရင်းများတွင် ဒုတိယနေရာ၌ ရှိသော ပရောဖက်ပြုခြင်းဆုကျေးဇူးကို အစတွင် စာရင်းသွင်းခဲ့သည် (၁ ကရိန်သု ၁၂:၂၈၊ ဧဖက် ၄:၁၁)။ ရောမ ၁၂:၃ တွင် ယုံကြည်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ပါလု၏ ထုတ်ပြန်ချက်၏ အဓိပ္ပာယ်သည် မရှင်းလင်းပါ။ ၎င်းသည် ယုံကြည်ခြင်းသည် အတိုင်းအတာ ဖြစ်သည် သို့မဟုတ် ဤနေရာတွင် ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဆုကျေးဇူးကို ကျင့်သုံးရာတွင် သစ္စာရှိခြင်းကို ဆိုလိုနိုင်သည်။ ယုံကြည်သူတစ်ဦးချင်းစီသည် ယုံကြည်ခြင်းဆုကျေးဇူးကို ခံစားရသည်ဟု ဖြစ်နိုင်သည်။

The grace given to Paul refers to Paul’s apostleship (v. 3; cf. 1:5; 15:15–16). All have been gifted through the grace of God, though in differing ways (v. 6; cf. Eph. 4:7). Paul avoided ranking the gifts in importance or prestige, though he begins with the gift of prophecy, which is listed second in the other enumerations of spiritual gifts (1 Cor. 12:28; Eph. 4:11). The meaning of Paul’s statement about faith in Romans 12:3 remains unclear. It could mean that faith is the measure or that faith refers here to faithfulness in the exercising of the gift. It probably means that each believer has received the gift of faith.

 

လူ့ကိုယ်ခန္ဓာ၊ အဖွဲ့ဝင်များစွာရှိသော်လည်း ယုံကြည်သူများအကြား သင့်လျော်သော စည်းလုံးညီညွတ်မှုနှင့် ကွဲပြားမှုကို သရုပ်ဖော်သည် (ရောမ ၁၂:၄–၅)။ အခြားနေရာတွင် ပါလုက ယုံကြည်သူများကို “ခရစ်တော်၏ ကိုယ်ခန္ဓာ” ဟု ဖော်ပြသည်၊ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်၏ ပိုင်ဆိုင်မှု၊ ခရစ်တော်သည် ဦးခေါင်းဖြစ်သည် (၁ ကရိန်သု ၁၂:၂၇၊ ဧဖက် ၄:၁၂၊ ၁၅၊ ကောလောသဲ ၁:၂၄)။ ဤနေရာတွင် ရောမတွင် ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်အတွင်း ကိုယ်ခန္ဓာတစ်ခုတည်း ဖြစ်ပြီး အသက်ရှင်သော ယဇ်တစ်ခုတည်းကို ပူဇော်ကြသည် (ရောမ ၁၂:၁)။ ကိုယ်ပိုင်အုပ်ချပ်ခွင့်ရှိသော တစ်ဦးချင်းစီ စုဖွဲ့မှုမဟုတ်ဘဲ သူတို့အားလုံးသည် အချင်းချင်း အဖွဲ့ဝင်များအဖြစ် ပိုင်ဆိုင်ကြပြီး သူတို့နှင့် သူတို့၏ ဆုကျေးဇူးများသည် အချင်းချင်း ပိုင်ဆိုင်ကြသည် (အခန်း ၅)။

The human body, with its various members, illustrates the unity in diversity appropriate among believers (Rom. 12:4–5). Elsewhere, Paul describes the believers as making up “the body of Christ,” that is, the possession of Christ, with Christ as the head (1 Cor. 12:27; Eph. 4:12, 15; Col. 1:24). Here in Romans, believers are one body in Christ and offer one “living sacrifice” (Rom. 12:1). Instead of being an assortment of autonomous individuals, they all belong as members of each other so that they and their gifts belong to each other (v. 5).

 

ဆုကျေးဇူးခုနစ်ပါးစာရင်းသည် ပြည့်စုံခြင်း မဟုတ်သော်လည်း ဆုကျေးဇူးများ၏ ကွဲပြားမှုကို သရုပ်ဖော်ရုံသာမက သင့်လျော်သော သဘောထားဖြင့် ကျင့်သုံးရန် လိုအပ်ကြောင်းကို သရုပ်ဖော်သည်—ဤအရာအားလုံးသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အတိုင်းအတာအတိုင်း ကိုယ့်ကိုယ်ကို သတိထားစွာ တွေးတောနေမှု ရှိမရှိ ဆုံးဖြတ်ရာတွင် ယုံကြည်သူတစ်ဦးချင်းစီ၏ ကိုယ့်ကိုယ်ကို စစ်ဆေးမှုကို ကူညီပေးနိုင်သည် (အခန်း ၃)။ ချောမွေ့သော အင်္ဂလိပ်သို့ ဘာသာမပြန်နိုင်သော ဂရိဖွဲ့စည်းပုံသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အမှတ်အသားကို ခံစားရသော ဝိညာဉ်ရေးဆုကျေးဇူးဖြင့် ဖော်ပြထားကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ပထမအချက် (ပရောဖက်ပြုခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍) သည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အချိုးအစားနှင့်အညီ ဆုကျေးဇူးကို ကျင့်သုံးခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (အခန်း ၆)။ ပါလုရည်ရွယ်သမျှသည် အခန်း ၃ တွင် ဖော်ပြထားသော ယုံကြည်ခြင်း၏ အတိုင်းအတာနှင့် ကိုက်ညီရမည်။ ယုံကြည်သူများအကြား မနှစ်လိုဖွယ် နှိုင်းယှဉ်မှုများကို မဖြစ်စေရပါ၊ ပရောဖက်ပြုခြင်းဆုကျေးဇူးသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ သာလွန်ကြောင်း ဆိုလိုဟု မဆိုလိုပါ။ နောက်သုံးချက်သည် ထင်ရှားသည်ကို ပြောနေပုံရသည်—ပေးထားသော ဆုကျေးဇူးကို ဝန်ကြီးချုပ် သို့မဟုတ် ဝန်ဆောင်မှု၊ သွန်သင်ခြင်း၊ တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခြင်း သို့မဟုတ် အားပေးခြင်းတွင် ကျင့်သုံးရမည် (အခန်း ၇–၈)။ လေးစားဧည့်ဝတ်ပြုခြင်း၊ ခေါင်းဆောင်ခြင်း၊ သနားကြင်နာခြင်းပြခြင်း ဆုကျေးဇူးများကို အခြားဆုကျေးဇူးများကဲ့သို့ ရက်ရောစွာ သို့မဟုတ် ကြီးကြီးကျယ်ကျယ်၊ အလုံ့အစွနှင့်၊ ရွှင်လန်းစွာ ကျင့်သုံးရမည် (အခန်း ၈ခ)။

The list of seven gifts is not exhaustive; however, it illustrates not only the variety of the gifts but also the necessity of exercising them with a proper attitude—all of which can aid in the self-examination urged on each believer in deciding whether one is thinking soberly of oneself according to the measure of faith (v. 3). The Greek construction, not readily translated into smooth English, indicates that our identity is expressed by the spiritual gift we have received. The first item (dealing with prophecy) refers to the exercise of the gift in accordance with the proportion of faith (v. 6). Whatever Paul had in mind must be consistent with the meaning of the proportion of faith mentioned in v. 3; and it would not lead to unfavorable comparisons among the faithful, as if the gift of prophecy implied spiritual superiority. The next three items seem to state the obvious—the gift bestowed is to be exercised, whether in ministry or service, in teaching, or in exhortation or encouragement (vv. 7–8). The gifts of philanthropy, leadership, and showing mercy are to be exercised, like any other gift, with liberality or generosity, diligence, and cheerfulness (v. 8b).

 

၁၂:၉–၂၁ ပြောင်းလဲခြင်းခံရသော အသိုင်းအဝိုင်း။ ဤအခန်းတွင် ပါဝင်သော ညွှန်ကြားချက်များနှင့် တိုက်တွန်းချက်များသည် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်အတိုင်း ပြောင်းလဲခြင်းခံရသော အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုသည် မည်သို့နေထိုင်သင့်သည်ကို ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၂)။ ပထမအပိုင်း (အပိုဒ် ၁၀–၁၃) သည် ယုံကြည်သူများအချင်းချင်း ဆက်ဆံရေးကို ပိုမိုတိုက်ရိုက်သက်ဆိုင်ပြီး၊ နောက်ပိုင်း (အပိုဒ် ၁၄၊ ၁၇–၂၁) သည် ပြင်ပလူများအပေါ် ကောင်းချီးပေးသော ရဲဝံ့မှုကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအပိုဒ်များတွင် အများကိန်း နာမ်နှင့် ကြိယာများကို သုံးထားခြင်းက ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးကို ထင်ရှားစေရမည့် စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၁ကိုရိန်သု ၁၃)။

12:9–21. Transformed Community. The varied directives and appeals that make up this section describe how a transformed community should live according to the will of God (v. 2). The first section applies more directly to the relationships among the believers (vv. 10–13), while the latter portion (vv. 14, 17–21) describes a blessed assertiveness toward outsiders. The use of plural nouns and verb forms in these verses shows that Paul is describing the true love that must characterize the whole community of believers (cf. 1 Cor. 13).

 

မူရင်းဘာသာစကားတွင် ရောမ ၁၂:၉ာ အဖွင့်စာကြောင်းသည် အပိုဒ် ၉–၁၃ တွင်ရှိသော ပါတီဆီပယ်များစွာ၏ စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အသေးစိတ်ကို ခေါင်းစဉ်အဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်။ ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် ရိုးသားပြီး အာဒမ်မရှိရန်အတွက် ဆိုးယုတ်မှုကို ရှောင်ကြဉ်ကာ ကောင်းမှုကို တွယ်ကပ်ရမည် (ရောမ ၁၂:၉ခ)။ ကောင်းမှုနှင့် ဆိုးယုတ်မှုသည် အခန်းနိဂုံးတွင် ထင်ရှားသော အမိန့်အကြံပေးချက်ဖြင့် ပြန်လည်ပေါ်ထွက်လာသည်။ “ဆိုးယုတ်မှုကြောင့် အနိုင်မခံပါနှင့်၊ ကောင်းမှုဖြင့် ဆိုးယုတ်မှုကို အနိုင်ယူပါ” (အပိုဒ် ၂၁)။ အပိုဒ် ၁၀–၂၀ တွင် ပါဝလုပေးသော ညွှန်ကြားချက်အားလုံးကို ကောင်းမှုဖြင့် ဆိုးယုတ်မှုကို အနိုင်ယူခြင်းဟု အနှစ်ချုပ်ထားသည်။

In the original language, the opening line in Romans 12:9a serves as a heading for the long string of participles found in vv. 9–13 that flesh out the expression of genuine Christian love. Love can be sincere and devoid of hypocrisy only when we turn away from what is evil and cling to what is good (Rom. 12:9b). Good and evil reappear at the end of the section in the dramatic imperative: “Do not be overcome by evil, but overcome evil with good” (v. 21). All the directives that Paul gave in vv. 10–20 are summed up as the overcoming of evil with good.

 

ပါဝလု၏ “ဖိလိုစတောဂေါး” (philostorgos) ဆိုသည်မှာ မောဟချစ်ခြင်း (အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုထားသည်၊ “ညီအစ်ကိုဆန်သော ချစ်ခြင်း”၊ “ညီအစ်ကိုမောင်နှမများကဲ့သို့ နက်ရှိုင်းစွာ ချစ်ကြလော့” သို့မဟုတ် “မိသားစုဝင်များကဲ့သို့ ချစ်ကြလော့”၊ အပိုဒ် ၁၀) သည် ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသော ခရစ်ယာန်မိသားစုတွင် မိသားစုဆန်သော ချစ်ခြင်းရှိရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဂုဏ်အသရေနှင့် အသိအမှတ်ပြုခြင်းကို တန်ဖိုးထားသော လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများကို အချင်းချင်း ဂုဏ်ပြုရာတွင် ဦးဆောင်ရန် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ဂရိစကား “ပဉ္နမာတီ ဇီအုန်တက်စ်” (pneumati zeontes) သည် ဝိညာဉ်ရေးရာ စိတ်အားထက်သန်မှု သို့မဟုတ် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အတွင်း ပူနွေးခြင်း (စာသားအတိုင်း “ပူလောင်ခြင်း”) ကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ၊ ဤစိတ်အားထက်သန်မှုသည် “သခင်ဘုရားကို ကျွန်ခံခြင်း” နှင့် တိုက်ဆိုင်ရမည် (အပိုဒ် ၁၁)။ သခင်ဘုရား ပြန်ကြွလာခြင်းအပေါ် မျှော်လင့်ချက်နှင့် အဆက်မပြတ် ဆုတောင်းခြင်းသည် ဒုက္ခအလယ်တွင် ခံနိုင်ရည်ရှိစေသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ယုံကြည်သူများ၏ ပစ္စည်းလိုအပ်ချက်များကို လျစ်လျူရှုမထားရ။ ပါဝလုသည် ခရစ်ယာန်များကို ယုံကြည်သူအားလုံးအား ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်စွာ ဧည့်ခံရန် တိုက်တွန်းသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ထိုခေတ်က ခရီးသွားများအတွက် အများပိုင်နေရာများသည် အကျင့်ပျက်ခြယ်မှုကြောင့် ဆိုးရွားခဲ့သဖြင့် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ခြင်းသည် အထူးအရေးကြီးခဲ့သည်။ ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်ရန် ညွှန်ကြားချက်များသည် ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် ပြည့်စုံစွာရှိသည် (ဟေဗြဲ ၁၃:၂၊ ၁ပေတရု ၄:၉၊ ၂ယောဟန် ၁၀၊ ၃ယောဟန် ၅–၈၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ တမန်တော် ၁၆:၁၅၊ ၁တိမောသေ ၃:၂၊ ၂ယောဟန် ၁၀)။

Paul’s admonition to philostorgos—“devoted love” (variously translated “brotherly love,” “love one another deeply as brothers and sisters,” or “love each other like the members of your family”; v. 10)—conveys the idea that there should be familial love in the Christian family created through faith in Jesus the Messiah. In a society where honor and recognition were prized, Paul was urging believers to take the lead in showing honor to each other (v. 10). The Greek phrase pneumati zeontes could refer either to spiritual fervor or to being fervent (lit. “hot”) in the Holy Spirit. In either case, this state of earnestness should coincide with “serving the Lord” (v. 11). Hope in the Lord’s return and constant prayer enable perseverance in the midst of trials (v. 12). The material needs of fellow believers are not to be ignored. Paul urges Christians to extend hospitality to all believers (v. 13), a practice that was especially vital in his day since public facilities for the traveler were notorious for their immorality. The NT is replete with admonitions to extend hospitality (Heb. 13:2; 1 Pet. 4:9; 2 John 10; 3 John 5–8; cf. Acts 16:15; 1 Tim. 3:2; 2 John 10).

 

လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ သခင်ယေရှု၏ တပည့်များသည် ပြက်ယယ်ပြောဆိုခြင်းမှ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဒုက္ခပေးခြင်းအထိ ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုနှင့် နေထိုင်ခဲ့ကြသည်။ ကျိန်ဆဲသူ၏ စကားများသည် ကျိန်ဆဲခံရသူအား အထိအခိုက်ဖြစ်စေရန် အထက်လွန်အားများကို ဆင့်ခေါ်လေ့ရှိသည်။ ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့် ယုံကြည်သူများ၏ ကောင်းချီးပေးစကားများသည် မိမိတို့အား ကျိန်ဆဲသူများအပေါ် ဘုရားသခင်က ကြင်နာစွာ ဆက်ဆံရန် ဆုတောင်းခြင်းဖြစ်သည် (ရောမ ၁၂:၁၄)။ ရန်သူများအတွက် အစွမ်းထက်သော ဘုရားသခင်၏ အားကို ဆင့်ခေါ်ခြင်းသည် ကောင်းမှုဖြင့် ဆိုးယုတ်မှုကို အနိုင်ယူခြင်း၏ အရဲရင့်ဆုံး ထုတ်ဖော်မှုဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂၁၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ မဿဲ ၅:၄၄၊ လု၆:၂၈)။

The followers of a crucified Lord lived with hostility ranging from scorn and harassment to physical harm. The words of the curser typically invoked supernatural powers to wreak harm on the person cursed. Conversely, the believers’ words of blessing, uttered in response to cursing directed at them, called on God to deal kindly with their persecutors (Rom. 12:14). Invoking the power of the Almighty on behalf of one’s enemies is the most assertive expression of overcoming evil with good (v. 21; cf. Matt. 5:44; Luke 6:28).

 

အခြားသူများနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းကို ဝေမျှခြင်း (ရောမ ၁၂:၁၅ာ) သည် အခြားသူများ ကောင်းချီးခံစားရခြင်းကို မနာလိုဝန်တိုခြင်းကို စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်သည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၁ကိုရိန်သု ၁၂:၂၆)။ အခြားသူများနှင့် ဝမ်းနည်းခြင်းကို ဝေမျှခြင်း (ရောမ ၁၂:၁၅ခ) သည် ဝမ်းနည်းနေသူ၏ ဆုံးရှုံးမှုကို လက်ခံယူရန် အချိန်ယူရပြီး ကိုယ်တိုင်ဒုက္ခမှ လွတ်မြောက်သည်ဟု လျှို့ဝှက်ဝမ်းသာခြင်းကို ရှောင်ရမည်။ ပါဝလုသည် အဖော်များနှင့် သဟဇာတဖြစ်မှုကို အားပေးပြီး ရာထူးအဆင့်အတန်းမခွဲခြားဘဲ လူတိုင်းကို တန်းတူဆက်ဆံရန် ညွှန်ကြားသည်။ လူ့အဖွဲ့အစည်းအဆင့်အတန်းကြောင့် မာနထောင်လွှားခြင်း သို့မဟုတ် အဆင့်မြင့်သူများနှင့်သာ ဆက်ဆံလိုခြင်းကို ဆန့်ကျင်သည်။ ယင်းအစား နှိမ့်ချသူ သို့မဟုတ် အောက်တန်းစားနှင့် ဆက်ဆံရန်နှင့် မိမိကိုယ်ကို နှိမ့်ချစွာ အကဲဖြတ်ရန် ညွှန်ကြားသည် (အပိုဒ် ၁၆ခ၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ အပိုဒ် ၃)။

To share rejoicing with others (Rom. 12:15a) involves setting aside any feelings of envy over the blessings others enjoy (cf. 1 Cor. 12:26). To share grief with others (Rom. 12:15b), one must take the time to embrace the mourner’s loss rather than secretly congratulating oneself for escaping the calamity that befell another. Paul also encourages harmony with one’s associates and the treating of each and all equally without regard to position. He also speaks against the human tendency to be proud because of social standing or to wish to associate solely or primarily with those seen as socially higher. Instead, believers are to associate with people of low or humble positions (v. 16b) while maintaining a modest self-assessment (cf. v. 3).

 

ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြင့် တုံ့ပြန်ရန်နှင့် ကျိန်ဆဲခြင်းမပြုရန် တိုတောင်းသော အမိန့်ပေးချက် (အပိုဒ် ၁၄) ပြီးနောက်၊ ပါဝလုသည် ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနှင့် ရန်ငြိုးဖွဲ့မှုအပေါ် ခရစ်ယာန်တုံ့ပြန်မှုကို ပိုမိုအသေးစိတ် ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁၇–၂၁)။ ကျမ်းသစ်စာရေးသူများသည် တညီတညွတ်တည်း ဒုက္ခရောက်သူ ယုံကြည်သူသည် လက်စားချေခြင်းကို တားမြစ်ထားသည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ မဿဲ ၅:၃၈–၄၄၊ ၁ပေတရု ၃:၉)။ ဆိုးယုတ်မှုကို ဆိုးယုတ်မှုဖြင့် ပြန်ပေးခြင်းသည် ပထမဆိုးယုတ်မှုကို အသက်သွင်းပေးသည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ သုတ္တံ ၁၇:၁၃၊ ၁သက်သာလောနိတ် ၅:၁၅၊ ၁ပေတရု ၃:၉)။ လက်စားချေခြင်းကို အာရုံစိုက်မည့်အစား မယုံကြည်သူများပင် ကောင်းမှုဟု အသိအမှတ်ပြုသည်ကို ဦးစွာရှာဖွေရန် လိုသည် (ရောမ ၁၂:၁၇ခ)။ မယုံကြည်သူများ၏ လူ့အဖွဲ့အစည်းစံနှုန်းအားလုံး မှားယွင်းသည်မဟုတ်၊ ခရစ်ယာန်များသည် အနည်းဆုံး သူတို့အသိုင်းအဝိုင်း၏ ကိုယ်ကျင့်တရားစံနှုန်းကို ထိန်းသိမ်းရမည်။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်ခံရသူ ပါဝလုကိုယ်တိုင် လူတိုင်းနှင့် ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်နိုင်ခြင်းမှာ အမြဲတမ်းမဖြစ်နိုင်ကြောင်း သိရှိသည် (အပိုဒ် ၁၈)။ သို့သော် ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းတွင်သာမက အပြင်ပါ ငြိမ်သက်ရန် အားထုတ်ရမည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ မဿဲ ၅:၁၆၊ ၂၁–၄၈)။

After the brief imperative on responding to persecution with blessing and not cursing (v. 14), Paul next provides a fuller treatment of the Christian response to persecution and hostility (vv. 17–21). The NT writers with one voice categorically forbid the wronged believer to seek revenge (cf. Matt. 5:38–44; 1 Pet. 3:9). Returning evil for evil gives added life to the initial wrongdoing (cf. Prov. 17:13; 1 Thess. 5:15; 1 Pet. 3:9). Instead of focusing on retaliating, one should take the initiative in pursuing what is recognized as good even by the nonbelievers (Rom. 12:17b). Not all social norms of the nonbelievers are wrong, and Christians ought at least to maintain the moral standards of their communities. As one who suffered persecution, Paul knew it is not always possible to be at peace with everyone (v. 18). But all efforts should be made to be at peace, certainly within the circle of faith, but ideally outside it as well (cf. Matt. 5:16, 21–48).

 

ရောမ ၁၂:၁၉ တွင် ပါဝလုသည် လက်စားချေခြင်း—ကိုယ်တိုင်လက်ျာလက်ျား ဆောင်ရွက်ခြင်းအကြောင်းကို ပြောသည်။ လက်စားချေခြင်းအစား ဘုရားသခင်၏ ဒုက္ခပေးခြင်းကို နေရာပေးရမည်။ ဘာသာပြန်များစွာတွင် “ဘုရားသခင်၏” ဟူသော စကားကို ထည့်သွင်းထားသည်။ အကြောင်းမှာ အပိုဒ်နောက်ပိုင်းတွင် လက်စားချေခြင်းသည် ငါ့အခွင့်ဖြစ်သည်ဟု ဘုရားသခင်က ကိုယ်တိုင်ပြောဆိုထားခြင်းကို ကိုးကားထားသောကြောင့်ဖြစ်သည် (တရားဟော ၃၂:၃၅ မှ ကိုးကား၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ယေရမိ ၅:၉၊ ၂၃:၂၊ ဟောရှေ ၄:၉၊ ယိုဝေလ ၃:၂၁၊ နာဟုမ် ၁:၂၊ ဟေဗြဲ ၁၀:၃၀)။ ကယ်တင်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်နှင့် ဆက်စပ်နေသည်မှာ ဆိုးယုတ်သူများအပေါ် ဘုရားသခင်သည် ပြည့်စုံပြီး တရားမျှတသော တရားစီရင်ခြင်းကို ပြုလုပ်မည်ဟူသော ယုံကြည်မှုဖြစ်သည် (လု ၁၈:၁–၈၊ ၂သက်သာလောနိတ် ၁:၆–၈၊ ဗျာဒိတ် ၆:၉–၁၀)။ သို့သော် နောက်အခန်းတွင် (ရောမ ၁၃:၁–၇) ပါဝလုသည် နိုင်ငံရေးအာဏာပိုင်များသည်လည်း ဆိုးယုတ်သူများအပေါ် ဒုက္ခပေးရန် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော ကျွန်ဖြစ်နိုင်ကြောင်း ဆိုသည်။

In Romans 12:19, Paul turns to the topic of the pursuit of vengeance—taking matters into one’s own hands. Instead of taking vengeance, one is to allow room for the wrath of God to deal with wrongdoers. Many translations supply the words “of God” (or “God’s wrath”) because the second half of the verse quotes God’s claim that vengeance belongs to Him (quoting Deut. 32:35; cf. Jer. 5:9; 23:2; Hos. 4:9; Joel 3:21; Nah. 1:2; Heb. 10:30). Linked with the hope of salvation is the confidence in God to carry out a comprehensive and complete work of justice against evildoers (Luke 18:1–8; 2 Thess. 1:6–8; Rev. 6:9–10). But Paul in the next section of the letter (Rom. 13:1–7) goes on to note that the civil ruler could also be God’s appointed servant to visit wrath or punishment on the evildoer.

 

အခြားသူများက ကျွန်ုပ်တို့အား ပေးသော နာကျင်မှုကို ပြန်ပေးလိုသော လူ့သဘောသဘာဝသည် ပြင်းထန်သည်။ ၎င်းသည် လူမျိုးနှင့် လူမျိုးကြား ဆက်ဆံရေးတွင် ကျယ်ပြန့်ပြီး အပြန်အလှန် လက်စားချေမှု စက်ဝန်းကို ဖြစ်စေပြီး အပြစ်မဲ့သူများ ကြောက်မက်ဖွယ် သတ်ဖြတ်ခံရခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ ယုံကြည်သူတစ်ဦး သို့မဟုတ် ယုံကြည်သူအုပ်စုတစ်စုသည် လက်စားချေခြင်းကို လိုက်စားခြင်းသည် ကိစ္စကို ဘုရားသခင်၏ လက်မှ ဖယ်ရှားခြင်းဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် ဘုရားသခင်၏ ဆိုးယုတ်မှုကို အပြည့်အဝ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်စွမ်း သို့မဟုတ် ရည်ရွယ်ချက်ကို ယုံကြည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းကို ပြသသည်။ ဘုရားသခင်၏ ချစ်လှစွာသော သားသမီးများအနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား မတရားပြုသူများကို ဘုရားသခင်သည် တရားမျှတစွာ ဆက်ဆံမည်ဟု အာမခံချက်ဖြင့် အနားယူနိုင်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းသော လက်ဖြင့် မမှန်ကန်သော လက်စားချေခြင်းကို မယူရ။

Our human desire to inflict on others the pain they have inflicted on us is a strong instinct. It is also the basis for the widening and reciprocal cycle of revenge that plagues the relationships between tribes and nations, leading to the horrific slaughter of innocent people. For an individual believer or even a group of believers to pursue vengeance is to take the matter out of God’s hands. It shows a lack of faith or confidence in the Lord’s ability or intent to deal thoroughly with evil. As God’s beloved children, we can rest in the assurance that God will deal justly with those who wrong us rather than take a fallible vengeance with our own puny hands.

 

ရန်သူတစ်ဦး၏ ဆာလောင်မွတ်သိပ်မှုကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းဖြင့် ထိုသူ၏ ဦးခေါင်းပေါ် မီးခဲများ ဖုံးအုပ်ပေးသော ပုံသဏ္ဍာန်သည် သုတ္တံကျမ်း ၂၅:၂၁–၂၂ မှ လာသည်။ ဦးခေါင်းပေါ် ပူပြင်းသော မီးခဲများ ဖုံးအုပ်ခြင်းသည် အပြုအမူပြောင်းလဲခြင်းသို့ ဦးတည်စေနိုင်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ရန်သူအား ကြင်နာခြင်းသည် ဆိုးယုတ်မှုကို ဖျက်ဆီးနိုင်သည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ရောမ ၁၂:၂၁၊ ၂ရာဇဝင် ၆:၁၈–၂၃)။ ပါဝလု၏ နိဂုံးအမိန့်သည် ဤအခန်းတစ်ခုလုံး၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်သည်။ ဆိုးယုတ်မှုကြောင့် အနိုင်မခံရန် နာခံချက်သည် အဓိကဖြစ်ပြီး ကောင်းမှုဖြင့် ဆိုးယုတ်မှုကို အနိုင်ယူရန် တက်ကြွသော အမိန့်ဖြစ်သည်။ ဆိုးယုတ်မှုကို အနိုင်မခံရန် နည်းလမ်းများမှာ ကိုယ်ပိုင်ထိန်းချုပ်မှုမရှိသော ကိစ္စများအပေါ် သဘောထားနှင့် တုံ့ပြန်မှုများဖြစ်သည်။ သို့သော် ပါဝလုသည် တက်ကြွသော တုံ့ပြန်မှုကို တောင်းဆိုသည်။ အကြောင်းမှာ ချစ်ခြင်းသည် တွန်းအားမဲ့ သို့မဟုတ် တုံ့ပြန်မှုသာမဟုတ်၊ ရဲဝံ့မှု လိုအပ်သည်။ လက်တွေ့တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဆိုးယုတ်မှုကို အပြည့်အဝ အနိုင်မယူနိုင်ပေ။ ဖိနှိပ်သူများ ဆက်လက်ရှင်သန်နေသေးသည်။ သို့သော် နောက်ဆုံးအနိုင်ရခြင်းသည် ဘုရားသခင်ပိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့နေထိုင်ရာ လမ်းတွင် ဆိုးယုတ်မှုနှင့် ဆိုးယုတ်သူများက ကျွန်ုပ်တို့ကို ထိတွေ့လာသောအခါ အခြားသူများ၏ ဘဝတွင် ဆိုးယုတ်မှု၏ အားကို ဖြိုခွင်းရန် ဘုရားသခင်ကို ကူညီရန် တက်ကြွစွာ တုံ့ပြန်ရမည်။ အလိုဆန္ဒရှိစွာ ဆုတောင်းခြင်း မပျက်မကွက်၊ ဆိုးယုတ်သူများရှေ့တွင် ဘုရားသခင်၏ ကောင်းချီးကို ဆင့်ခေါ်ခြင်း၊ ကောင်းမှုကို ပွင့်လင်းစွာ ရှာဖွေခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းကို ဦးစွာရှာဖွေခြင်း၊ ကိုယ်ပိုင်လက်စားချေခြင်း ရှောင်ကြဉ်ခြင်း၊ ရန်သူ၏ လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းဟူသော နည်းလမ်းများဖြင့် ဆောင်ရွက်ရမည်။ ထိုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဘုရားသခင်၏ ချစ်လှစွာသော မိတ်ဆွေများဖြစ်ကြောင်း (ရောမ ၁၂:၁၉) နှင့် ဆိုးယုတ်မှုကို အပြည့်အဝ နိဂုံးချုပ်ပေးမည့်သူသည် ထိုဘုရားသခင်ဖြစ်ကြောင်း သတိရရမည်။ ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံးဖြေရှင်းချက်ကို မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် စောင့်မျှော်နေကြသည်။

The vivid picture of putting coals of fire on the head of a hungry or thirsty enemy by caring for that person’s needs (12:20) comes from Proverbs 25:21–22. Heaping hot coals on the head could refer to an experience resulting in a change of behavior. In other words, showing kindness to an enemy could destroy evil (cf. Rom. 12:21; 2 Kin. 6:18–23). Paul’s concluding command serves as a summary of the whole section. The passive imperative not to be overcome by evil is followed by the active imperative to overcome evil with good. The means by which one does not allow evil to overcome is often a matter of attitudes and responses to matters outside of one’s control. Yet Paul calls for an active response because love cannot be passive or even merely reactive—it requires assertiveness. In reality, we do not often completely overcome evil in the world. The oppressors continue to thrive, but ultimate victory belongs to God. In a lesser sense here, on our street where we live, as evil and evildoers engage us, we are to respond proactively in such a way as to assist God in breaking the power of evil in the lives of others. We are to use the active methods mentioned in the previous verses: never flagging in prayer, invoking the blessing of God on behalf of evildoers in their presence, openly and intentionally pursuing the general good, taking the initiative in pursuing peace, avoiding any personal retaliation, and providing for the enemy’s needs. All the while we are to recall that we are the beloved friends of God (Rom. 12:19) and that He is the One who will provide the complete and final resolution to evil. We look forward in hope to God’s final resolution.

 

အခန်းကြီး - ၁၃

၁၃:၁–၇ ဘုရားသခင်၏ လောကီအမှုတော်ဆောင်များကို နာခံခြင်း။ နောက်ဆုံးဖြေရှင်းချက်မတိုင်မီ ဘုရားသခင်သည် ဆိုးယုတ်သူများအပေါ် ဒုက္ခပေးရန် နိုင်ငံရေးအာဏာပိုင်များကို အမှုတော်ဆောင်အဖြစ် ခန့်အပ်ထားသည်။ လောကီအုပ်ချုပ်သူများကို ဘုရားသခင်၏ ကျွန်များအဖြစ် နာခံရန် ပါဝလု၏ ညွှန်ကြားချက်သည် အခြားနေရာတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးအတွင်း ယုံကြည်သူများ အချင်းချင်း နာခံရန် ပါဝလု၏ တိုက်တွန်းချက်နှင့် တူညီသည် (ဧဖက် ၅:၂၁)။ လူတိုင်းသည် အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာပိုင်များကို ဘုရားသခင်၏ အာဏာကို လေးစားသဖြင့် နာခံရမည်ဟု ပါဝလု၏ ညွှန်ကြားချက် (ရောမ ၁၃:၁) သည် အာဏာအားလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံမှ ထွက်ပေါ်လာသည်ဟူသော ယူဆချက်ပေါ်တွင် အခြေခံသည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဒံယေလ ၂:၂၀–၂၁၊ ၃၇–၃၈၊ ၄:၁၇)။

13:1–7. Obeying the Secular Servants of God. Prior to the final resolution, God also appoints civil authorities as His servants to exercise His wrath against evildoers. The call for submission to secular rulers as servants of God parallels Paul’s call elsewhere for believers to submit to each other within their relationship with God (Eph. 5:21). Paul’s directive that everyone should be subject to the governing authorities out of respect for God’s authority (Rom. 13:1) rests on the assumption that all authority ultimately issues from God (cf. Dan. 2:20–21, 37–38; 4:17).

 

“အုပ်ချုပ်ရေးအာဏာပိုင်များ” ဟူသော ဝေါဟာရ၏ မရေရာမှုကြောင့် ကျယ်ပြန့်စွာ သက်ဆိုင်သည်။ ဧကရာဇ်မှ ဒေသဆိုင်ရာ အာဏာပိုင်များအထိ ဖြစ်နိုင်ပြီး ဘုရားသခင်က အမိန့်ပေးထားသော စည်းကမ်းနှင့် တရားမျှတမှုကို ဆောင်ရွက်ရန် ခန့်အပ်ထားခြင်းဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ဆောင်များအဖြစ် အာဏာပိုင်များကို နာခံရမည်ဟု အဓိပ္ပာယ်သုံးကြိမ် ထပ်ကာထပ်ကား ပြောထားသည် (ရောမ ၁၃:၄–၆)။ နိုင်ငံရေးအာဏာပိုင်များက ဆိုးယုတ်သူများကို အပြစ်ပေးခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နောက်ဆုံး ဒုက္ခပေးခြင်းကို ကြိုတင်ပြသခြင်းဖြစ်သည် (၂:၁၆၊ ၃:၆)။ ပါဝလု၏ အကြံဉာဏ်သည် ၁ပေတရု ၂:၁၃–၁၇ နှင့် တူညီသော်လည်း ထိုနေရာတွင် အာဏာပိုင်များသည် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ မဖော်ပြထားပေ။ “ဓားကိုင်ဆောင်ခြင်း” ဟူသော စကားစုကို အချို့က သေဒဏ်ပေးခွင့်ရှိသည်ဟု နားလည်ကြပြီး အချို့က ဓားသည် အာဏာရုံး၏ သင်္ကေတဟု ယူဆကြသည် (ရောမ ၁၃:၄)။

The vagueness of the term “governing authorities” suggests a wide application. Perhaps this would range from the ruling authority of the emperor down to local authorities appointed by God to carry out His will for order and justice (see “Submission to Governing Authorities,” p. 1602). As those who serve God as His ministers, a concept repeated three times for emphasis (Rom. 13:4–6), Paul says that civil authorities are to be obeyed. The punishment of evildoers by civil authorities anticipates the final exercise of God’s wrath (2:16; 3:6). The advice Paul gives is parallel to that in 1 Peter 2:13–17, though there it is stated without the explicit insistence that the authorities are ordained by God. The phrase “bear the sword” (Rom. 13:4) has been understood by some to entail the propriety of capital punishment, while others suggest that the phrase may refer to the authority of the office, symbolized by the sword.

 

အပိုဒ် ၅ တွင် အာဏာပိုင်များကို နာခံရသည့် အကြောင်းရင်းနှစ်ခုကို အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ပထမမှာ အပြစ်ဒဏ်မခံရရန်၊ ဒုတိယမှာ ကိုယ်ကျင့်တရားအတိုင်း ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို နာခံရန်ဖြစ်သည်။ ရောမခရစ်ယာန်များသည် လောကီအာဏာပိုင်များအား အခွန်ပေးနေပြီဖြစ်ကြောင်း ပါဝလုက အသိအမှတ်ပြုသည် (အပိုဒ် ၆)။ အာဏာပိုင်အားလုံးကို ကြွေးမြီရှိသမျှ—အခွန်၊ အခြားအခကြေးငွေ၊ ဂုဏ်အသရေ သို့မဟုတ် လေးစားမှုကို ပေးရမည် (အပိုဒ် ၇)။ ယုံကြည်သူများသည် အချင်းချင်း ဂုဏ်ပြုရာတွင် ဦးစွာဆောင်ရွက်ရမည် (၁၂:၁၀)။ နာခံခြင်း၊ လေးစားခြင်း၊ ဂုဏ်ပြုခြင်း တာဝန်သည် မယုံကြည်သူများအပေါ်သို့လည်း သက်ရောက်သည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ၁ဓမ္မရာဇနချုပ် ၂၄:၁–၁၁၊ ၂၆:၅–၂၃၊ တမန်တော် ၂၃:၁–၅၊ ၁ပေတရု ၂:၁၇)။ ဤလေးစားမှုသည် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းအထိ မဆိုင်ရ၊ ထိုသို့ဆိုလျှင် ရုပ်တုကိုးကွယ်ခြင်း ဖြစ်သွားမည်။

In v. 5, Paul summarizes the reasons for submitting to the authorities: first, to avoid being punished, and second, to follow our consciences, by which Paul means the commitment to submit to the will of God. He acknowledged that the Roman Christians were already paying taxes to the secular authorities (v. 6). In fact, all those in authority are to be paid what they are owed, whether taxes, other fees, honor, or respect (v. 7). Believers are to give preference to others in honoring them (12:10). The believer’s obligation of submission, respect, and honor extends to the unbelieving world as well (cf. 1 Sam. 24:1–11; 26:5–23; Acts 23:1–5; 1 Pet. 2:17). This respect does not extend to expressions of worship, which would amount to idolatry.

 

၁၃:၈–၁၀ ချစ်ခြင်းသည် ပညတ်တရားကို ပြည့်စုံစေသည်။ ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများ၏ တစ်ခုတည်းသော ထာဝရတာဝန်ကို ဖော်ပြသည်။ အချင်းချင်း ချစ်ကြလော့။ ကျမ်းစာအစောပိုင်းတွင် များစွာပါဝင်ခဲ့သော ပညတ်တရားသည် ဤနေရာတွင် နောက်ဆုံးအကြိမ် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အခြားသူများကို ချစ်သူသည် ပညတ်တရားကို ပြည့်စုံစေပြီဟု ပါဝလုကြေညာသည်။ အထူးသဖြင့် ဒေကာလောဂုဏ် နောက်ပိုင်းတွင် လူသတ်ခြင်း၊ အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ခြင်း၊ ခိုးယူခြင်း၊ မုသားပြောခြင်း၊ တပ်မက်ခြင်းကို တားမြစ်ထားသည် (ရောမ ၁၃:၉၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၃–၁၇ ကိုကြည့်)။ ချစ်ခြင်းနှင့် ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ထားသော ပညတ်တရား၏ ရည်ရွယ်ချက်သည် လူတိုင်း၏ အကျိုးစီးပွားဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် မောရှေ၏ “မင်းနှင့်အမျှ မင်းအိမ်နီးချင်းကို ချစ်လော့” ဆိုသော ပညတ်ကို (မဿဲ ၂၂:၃၇–၄၀၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၁၈) ဘုရားသခင်ကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ ချစ်ခြင်းနှင့်အတူ ကျမ်းစာအားလုံး၏ အနှစ်ချုပ်အဖြစ် ထားခဲ့သည်။ ရောမကျမ်းတွင် ပါဝလုသည် အိမ်နီးချင်းကို ချစ်ခြင်းကိုသာ ပညတ်တရားပြည့်စုံစေသည်ဟု ပြောသည်။ ဘုရားသခင်ကို ချစ်ခြင်းကို ပြောရာတွင် ပါဝလုသည် ယုံကြည်ခြင်းကို ပြောလေ့ရှိသည် (သို့သော် ရောမ ၈:၂၈ ကိုကြည့်)။ ခရစ်အောက်တွင် ညီအစ်ကိုမောင်နှမများအဖြစ် အတူတကွ အသိုင်းအဝိုင်းဘဝကို မတည်ဆောက်နိုင်လျှင် ဧဝံဂေလိတရားသည် အများပြည်သူ ပြက်ယယ်ပြောဆိုခံရမည်။ သို့သော် ချစ်ခြင်းသည် ပညတ်တရားကို ပြည့်စုံစေသည်ဟူသော ကြီးမားသော အမှန်တရားကို ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းပြင်ပရှိ မယုံကြည်သူများနှင့် ဆက်ဆံရေးသို့ တရားမျှတစွာ ချဲ့ထွင်နိုင်သည်။ ပါဝလု၏ “အခြားသူ” (ton heteron) ဟူသော စကားရွေးချယ်မှုသည် ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းပြင်ပရှိ ကွဲပြားမှုကို ဆိုလိုသည် (ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဝတ်ပြုရာ ၁၉:၃၄)။

13:8–10. Love Fulfills Law. Paul identifies believers’ one perpetual obligation: love one another. After dominating much of the first half of the letter, the law makes its last appearances in this passage. Paul declares that those who love others have fulfilled the law, especially as exemplified in the prohibitions in the second half of the Decalogue against murder, adultery, theft, lying, and covetousness (Rom. 13:9; see Ex. 20:13–17). The aims of love and of the divinely ordered law are the same: the welfare of everyone. Jesus placed Moses’s command to “love your neighbor as yourself” (Matt. 22:37–40; cf. Lev. 19:18) alongside the command for a wholehearted love for God as the summary of all the teachings of Scripture. In Romans, Paul speaks only of the love toward one’s neighbor as fulfilling the law. In general, instead of speaking of loving God, Paul preferred to speak of the believer’s faith in God (but see Rom. 8:28). If the believers could not develop a communal life together as brothers and sisters under the lordship of Christ, the gospel would be a public mockery. Yet the great truth that love fulfills the law can legitimately be extended to the Christian’s relationships with unbelievers. Paul’s telling choice of ton heteron (“others,” “another”) in 13:8b implies an otherness outside of the circle of faith (cf. Lev. 19:34).

 

ပါဝလုသည် ဒေကာလောဂုဏ်ကို ပယ်ရှားရန် အကြောင်းပြချက် မပေးခဲ့ပေ။ ခရစ်တော်သည် “ဇာတိပိုင်းဆိုင်ရာ အပြစ်ကို အသားထဲတွင် အပြစ်တင်ခဲ့သည်” (ရောမ ၈:၃)၊ ဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးအားဖြင့် “ပညတ်တရား၏ တရားဓမ္မကို ကျွန်ုပ်တို့တွင် ပြည့်စုံစေသည်” (၈:၄)။ တင်းကျပ်စွာ ပြောရလျှင် ဒေကာလောဂုဏ်ရှိ အဆိုးမြစ်ထားသော ပညတ်များသည် ချစ်ခြင်းသည် မည်သို့မဆောင်ရွက်ရသည်ကို ဖော်ပြသည်။ သို့သော် ခရစ်ယာန်ချစ်ခြင်းသည် မှားယွင်းမှုကို ရှောင်ကြဉ်ရုံသာမက အပြုသဘောဆောင်သော လုပ်ရပ်များအဖြစ် အဆိုးပညတ်များကို ပြန်လည်ဖန်တီးရမည်။ ထို့ကြောင့် ချစ်ခြင်းသည် ဒေကာလောဂုဏ်၏ ကန့်သတ်ချက်ထက် ကျော်လွန်ပြီး ပြည့်စုံစေသည်။

Paul gives no basis for setting aside the Decalogue. Christ “condemned sin in the flesh” (Rom. 8:3), making it possible for “the righteous requirement of the law” (8:4) to be fulfilled in us through the power of the Spirit. Strictly speaking, the negative commands in the Decalogue describe how love does not act. But Christian love goes beyond the avoidance of wrongdoing. Love must recast the negative commands into positive actions. Thus, love more than fulfills the limited demands of a narrow reading of the Decalogue.

 

၁၃:၁၁–၁၄ မှောင်မိုက်၏အမှုများကို ချွတ်ပစ်ခြင်း။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းနေ့သစ်သည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း—ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်—ဖြစ်ပြီး လျင်မြန်စွာ နီးကပ်လာနေသည်။ ယခုအခါ ယုံကြည်သူများသည် နိုးကြားရမည်၊ ညအဝတ်အစားများ—မှောင်မိုက်၏အမှုများ—ကို ချွတ်ပစ်ရမည်၊ အလင်းရောင်၏ ခံတပ်ကို ဝတ်ဆင်ရမည်၊ နေ့အချိန်ကဲ့သို့ သင့်တင့်လျောက်ပတ်စွာ လျှောက်လှမ်းရမည်။ ကယ်တင်ခြင်းနေ့ ရောက်လုနီးပြီဟု ယူဆကာ ယခုပင် သန့်ရှင်းသော ဘဝနေထိုင်ရမည်။ ပါဝလုသည် သူကိုယ်တိုင်နှင့် ရောမယုံကြည်သူများသည် မှောင်မိုက်၏အမှုများဖြင့် ဖုံးလွှမ်းနေသည်ဟု မဆိုလိုခဲ့ပေ။ ၁၅:၁၄ တွင် သူတို့၏ ကောင်းမြတ်မှု၊ အသိပညာ၊ အချင်းချင်း သွန်သင်နိုင်စွမ်းကို ယုံကြည်ကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် ရိုးသားစွာ ခရစ်တော်ကို လိုက်သူအတွက် ကယ်တင်ခြင်းသည် အတိတ်က ဝေးကွာသော ဖြစ်ရပ်မဟုတ်။ ၎င်းသည် နေ့စဉ် ခရစ်တော်အား ပြန်လည်ကတိကဝတ်ပြုခြင်း၊ အပြစ်ဇာတိပိုင်းကို ဆန့်ကျင်သော စစ်ပွဲတွင် ခရစ်တော်၏ ခံတပ်ကို နေ့စဉ် ဝတ်ဆင်ခြင်းဖြစ်သည်။

13:11–14. Putting Aside the Works of Darkness. The new day of our salvation is the fastapproaching Second Coming of Christ, the Christian hope. Now believers must wake up, take off the nightclothes—the works of darkness—put on the armor of light, and walk properly, uprightly, as one does in the daytime. Believers are to live holy lives now as if the day of their deliverance were about to arrive. Paul was not suggesting that he himself and the Roman believers were enveloped in the deeds of darkness. In 15:14, he expresses his confidence in their goodness, knowledge, and capacity to teach each other. But for the honest-hearted follower of Christ, conversion is not a distant event in the past. It involves a daily recommitment to Christ, a daily putting on of the armor of Christ in the continual battle against the sinful nature.

 

ပါဝလုသည် မှောင်မိုက်၏အမှုများစာရင်းတိုကို ပေးထားပြီး အဆုံးတွင် ရန်တွေ့ခြင်း (eris) နှင့် မနာလိုခြင်း (zēlos) ကို ရှောင်ကြဉ်ရန် အလေးပေးထားသည် (၁၃:၁၃)။ ၎င်းသည် အခန်း ၁၄:၁–၁၅:၇ တွင် အသင်းတော်အတွင်း အုပ်စုနှစ်ခုကြား ပဋိပက္ခအကြောင်း ကြိုတင်ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ “အလင်းရောင်၏ ခံတပ်” ကို ဝတ်ဆင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်သည် သခင်ယေရှုခရစ်ကို ဝတ်ဆင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၁၃:၁၄ာ၊ ကိုယ်တိုင်နှိုင်းယှဉ်၊ ဂလာတိ ၃:၂၇၊ ကောလောသဲ ၃:၁၀–၁၂)။ ခရစ်တော်၏ အရှင်ဖြစ်ခြင်းအား လုံးဝနာခံခြင်း၏ ထင်ရှားသော ဖော်ပြချက်သည် နှစ်ခြင်းခံချိန်တွင် အဝတ်အစားလဲလှယ်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်။ ဇာတိပိုင်း၏ တပ်မက်ခြင်းများကို နေရာပေးခြင်းသည် ဆိုးယုတ်မှု ဖြစ်နိုင်ခြေကို စဉ်းစားနေခြင်းဖြင့် ဖြစ်ပေါ်လာသည် (၁၃:၁၄ခ)။ သွေးဆောင်မှုကို ခုခံခြင်းတွင် ကိုယ်ပတ်ဝန်းကျင်—ကြည့်ရှုခြင်း၊ နားထောင်ခြင်း၊ တွေးခေါ်ခြင်းကို ကာကွယ်ခြင်း ပါဝင်သည် (ရောမ ၁၂:၁–၂၊ မဿဲ ၅:၂၈၊ ၁၅:၁၈–၁၉)။ ဥပမာ၊ ကိုယ်အလေးချရန် ဆုံးဖြတ်ချက်ကို ခိုင်မာစေရန် အချို့စားနပ်ရိက္ခာများကို ဗီရိုနှင့် ရေခဲသေတ္တာထဲမထားခြင်း။ ထို့အတူ ယေရှုက တပ်မက်စိတ်ဖြင့် အခြားသူကို ကြည့်သူသည် အိမ်ထောင်ရေးဖောက်ပြန်ပြီးပြီဟု ညွှန်ပြခဲ့သည်။

Paul provides a short list of the deeds of darkness, ending with an emphasis on avoiding eris (“strife,” “dissension”) and zēlos (“envy,” “jealousy”; 13:13), which may anticipate the long section on the conflict between two factions in the church that follows in 14:1–15:7. The invitation to put on the protective “armor of light” (13:12) really means to clothe ourselves with the Lord Jesus Christ (14:14a; cf. Gal. 3:27; Col. 3:10–12). This dramatic expression of total submission to the lordship of Christ may refer to a literal changing of clothes during baptism. We allow room for the desires of the flesh (14:14b) by dwelling on the possibility of evil. Resisting temptations involves guarding our immediate environment—what we see, hear, and think about (Rom. 12:1–2; Matt. 5:28; 15:18–19). For example, keeping certain foods out of the cupboard and refrigerator strengthens the decision to lose weight. Also, Jesus pointed out that whoever views another person with lustful intent has already committed adultery.

အုပ်ချုပ်သူများအား နာခံခြင်း ယနေ့ခေတ် အနက်ဖွင့်သူများသည် အုပ်ချုပ်သူများအား နာခံရန် ပါဝလု၏ တိုက်တွန်းချက်ကို ထိုအာဏာပိုင်များ ထိုက်တန်သလားဟု မဆွေးနွေးဘဲ မေးခွန်းထုတ်လာကြသည် (ရောမ ၁၃:၃-၄)။ ပါဝလု၏ စကားများကို ဟစ်တလီနှင့် အခြားသူများက ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ အစိုးရမူဝါဒများကို ခရစ်ယာန်များ မတော်လှန်ရန် တားမြစ်ရာတွင် အသုံးချခဲ့သည်ကြောင့် ယနေ့ခေတ် စာဖတ်သူများသည် မကောင်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရာတွင် ပါဝလု၏ စကားကို ငြိမ်ခံရန် တိုက်တွန်းသည်ဟု မယူဆကြတော့ပေ။ ယကောင်းစွာမူ ယခင်က ကိုလိုနီအာဏာပိုင်များ အုပ်စိုးခဲ့သည့် ကမ္ဘာ့နေရာများစွာမှ ယုံကြည်သူများသည် ၎င်းတို့၏ ခါးသီးဖွယ် သမိုင်းကြောင်းကို ရောမ ၁၃ ကို ဖတ်ရှုရာတွင် ယူဆောင်လာကြသည်။ Submission to Governing Authorities

Modern interpreters have questioned Paul’s call for submission to governing authorities without apparently considering whether they are worthy of support (Rom. 13:3–4). The use of Paul’s words by Adolf Hitler and others to quell any Christian opposition to abhorrent government policies has sensitized modern readers not to take Paul’s words as calling for passivity in the face of evil. A host of believers from a large part of the world once under the domination of colonial powers bring their bitter history to the reading of Romans 13.   ၁. ခရစ်ယာန်များ၏ အတွေ့အကြုံ ပါဝလုနှင့် ရောမရှိ ယုံကြည်သူများသည် အာဏာပိုင်များ၏ အပြစ်ဒဏ်ပေးခြင်းသည် မကောင်းမှုပြုသူများကိုသာ ပေးသည်မဟုတ်ကြောင်း ကျယ်ကျယ်ပြန့်ပြန့် အတွေ့အကြုံရှိခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် ဤစကားများကို ရေးသားစေချိန်တွင် သူ၏ကိုယ်ပေါ်တွင် ဂျူးအာဏာပိုင်များ၏ အမိန့်နှင့် ငါးကြိမ်တိုင် အရိုက် ၃၉ ချက်စီ ခံရဖူးသည့် ဒဏ်ရာများနှင့် ရောမအာဏာပိုင်များ၏ အမိန့်နှင့် သုံးကြိမ်တိုင် လှံတံဖြင့် ရိုက်နှက်ခံရဖူးသည့် ဒဏ်ရာများ ရှိနေခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၂၄-၂၅)။ ထိုအရာများသည် လူထုငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် နိုင်ငံရေးတည်ငြိမ်ရေးကို ထိန်းသိမ်းရန် မှားယွင်းစွာ ကြိုးပမ်းခြင်းဖြစ်သည် (ကိုယ်တော် တို့၏ အမှု ၁၆:၂၂-၂၃)။ ပါဝလုသည် နောက်ဆုံး ရောမသို့ ရောက်ရှိလာချိန်တွင် ရောမအုပ်ချုပ်ရေးမင်း ဖေလိက်သည် လာဘ်ငွေကို စောင့်နေသဖြင့် ကေသရိယတွင် နှစ်နှစ်တိတိ ထောင်ချခံရပြီးမှ ရောက်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အမှု ၂၄:၂၆-၂၇)။ သို့သော် အာဏာပိုင်များနှင့် စစ်တပ်များကလည်း ပါဝလုနှင့် အခြားသူများ၏ အသက်ကို လူအုပ်ကြီးများ၏ လုပ်ကြံသတ်ဖြတ်ခြင်းမှ အကြိမ်ကြိမ် ကယ်တင်ခဲ့သည် (ဥပမာ၊ အမှု ၁၉:၃၅-၄၁; ၂၁:၃၁-၃၆; ၂၃:၁၀)။ 1. Experience of Christians. Paul and the Roman believers knew from wide experience that punishment by civil authorities was not always limited to evildoers. Paul dictated these words with scars on his body from receiving thirty-nine lashes five times at the command of Jewish authorities and three beatings with rods from Roman authorities (2 Cor. 11:24–25) in misguided efforts to preserve the public peace and political stability (cf. Acts 16:22–23). Paul finally arrived in Rome after spending two years in prison in Caesarea because the Roman governor, Felix, was waiting in vain for a ransom before releasing him (Acts 24:26–27). Yet civil and military authorities also intervened several times to save his life and those of others from mobs intent on lynching them (e.g., Acts 19:35–41; 21:31–36; 23:10).   ထိုစဉ်က နယ်စွန်နေရာသို့ တွန်းပို့ခံထားရသည့် ယုံကြည်သူများသည် အိမ်နီးချင်းများ၏ သံသယဝင်ခြင်းကို ခံနေရပြီး ညှဉ်းဆီးခြင်းကို ခံနေရပြီးဖြစ်သည်။ ဤစာတွင် ယခင်အခန်းတွင် ပါဝလုက ခရစ်ယာန်များ ရင်ဆိုင်ရသည့် ခက်ခဲသော အခြေအနေများ၊ ညှဉ်းဆီးခြင်းများကို ရေးသားခဲ့ပြီး ထိုအရာများသည် ခရစ်တော်နှင့် ခွဲခွာနိုင်သည်မဟုတ်ကြောင်း ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (ရောမ ၈:၃၅-၃၆)။ ခရစ်တော်၏ နာမတော်ကို ကိုးစားသူများ မတရားခံရခြင်းသည် အသစ်အဆန်းမဟုတ်ကြောင်း သူဆိုခဲ့ပြီး ရောမ ၈:၃၆ တွင် ဆာလံ ၄၄:၂၂ ကို ကိုးကားခဲ့သည်။ သို့သော် ပါဝလုက “ဤအရာအားလုံးတွင် ငါတို့ကို ချစ်တော်မူသောသူကြောင့် ငါတို့သည် အောင်ခြင်းထက် အများကြီး သာလွန်သူများ ဖြစ်ကြသည်” ဟု ကြေညာနိုင်ခဲ့သည် (၈:၃၇)။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် ဘုရားသခင်သည် ဘုရားကို ချစ်သောသူများအတွက် အရာအားလုံးကို အကျိုးကို ဖြစ်စေတော်မူကြောင်း ပါဝလုက သတိပေးခဲ့သည် (၈:၂၈)။ The already marginalized believers lived with the suspicion of their neighbors and already experienced persecution. Earlier in the letter, Paul wrote of the harsh realities that Christians face, including persecution, even as he denied that such realities could separate them from Christ (Rom. 8:35–36). Noting that such unfair treatment of those claiming the name of Christ is not new, in Romans 8:36, he quotes Psalm 44:22. Nonetheless, Paul could declare that “in all these things we are more than conquerors” through the One who loves us (Rom. 8:37). After all, Paul reminds his hearers that in all things God is working for the ultimate well-being of those who love God (8:28).   ၂. ဤအကြံပေးချက်၏ အကြောင်းပြချက်များ ပါဝလုကို နားလည်ရန် ပထမဦးစွာ သတိပြုရမည်မှာ ပါဝလုနှင့် ရောမခရစ်ယာန်များသည် ယေရှုခရစ်တော်သည် သခင်အဖြစ် ထီးနန်းစိုးစံထားပြီး ဤလောကီမင်းများ၏ နိုင်ငံများကို အစားထိုးမည့် ထာဝရမင်းဆက်ကို တည်ထောင်ရန် ပြန်ကြွလာတော်မူမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြခြင်းဖြစ်သည်။ ဤယုံကြည်ချက်သည် မကြာမီ အစားထိုးခံရတော့မည့် လက်ရှိအုပ်ချုပ်သူများကို မလေးစားရန် စိတ်ဓာတ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပြီး ဘေးအန္တရာယ်ကြီးကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ 2. Reasons for the Counsel. In trying to understand Paul, we should first keep in mind that Paul and the Roman Christians believed that Jesus Christ was enthroned as Lord and would be returning to establish an everlasting kingdom that would replace the kingdoms of this earth. This belief could have been a starting point for a spirit of disrespect to the present rulers, soon to be replaced, and that could have led to disastrous consequences.   ဒုတိယအနေဖြင့် ပါဝလုသည် ဤစာကို ရောမရှိ အိမ်တွင်းအသင်းတို့အကြား မျှဝေဖတ်ရှုရန် မျှော်လင့်ခဲ့သည်။ ဤစာကို ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းကို စောင့်ကြည့်နေသူများ (တရားဝင်ဖြစ်စေ၊ တရားမဝင်ဖြစ်စေ) က ဖမ်းဆီးနိုင်သည် သို့မဟုတ် ကြားနိုင်သည်ကို သူသိသည်။ ထို့ကြောင့် အာဏာပိုင်များကို ပုန်ကန်ရန် တိုက်တွန်းသည်ဟု ယူဆနိုင်သည့် မည်သည့်စကားမျှ ရောမရှိ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွက် ပြဿနာဖြစ်စေနိုင်သည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင်လည်း ဂျူးခေါင်းဆောင်များက ရောမအုပ်စိုးမှုကို ခြိမ်းခြောက်သည့် နိုင်ငံရေးအန္တရာယ်ရှိသူဟု စွပ်စွဲခံရဖူးသည် (ယော ၁၉:၁၂; ကိုယ်တော် တို့၏ အမှု ၁၇:၇; ၁ကော ၁:၂၃)။ ပါဝလုကိုယ်တိုင်လည်း ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်းအပြင် မှ သံသယရှိသူဖြစ်ပြီး ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်း မူမမှန်မှုများ ဖြစ်စေသူဟု စွပ်စွဲခံရသည် (အမှု ၁၇:၆)။ Second, Paul wrote this letter to the Romans expecting it to be shared in the various house churches in Rome. He knew this letter could be intercepted or heard by someone engaged in surveillance of the Christian community, whether officially or unofficially. Therefore, anything that could be construed as a call to rebellion against civil authority would have created problems for the Christian community in Rome. This was the experience of Jesus when the Jewish leaders accused Him of being a politically dangerous person threatening the rule of Rome (John 19:12; cf. Acts 17:7; 1 Cor. 1:23). Paul himself was a figure who drew suspicion from within and without the Christian community, accused of causing disturbances all over the known world (Acts 17:6).   တတိယအနေဖြင့် ရောမ ၁၃:၁-၇ တွင် ပါဝလုသည် သူနှင့် ရောမယုံကြည်သူများ၏ အာဏာပိုင်များနှင့် ဆက်ဆံရေးကို တိုးတက်စေရန် မဟုတ်မမှန်စွာ ရေးသားခဲ့သည်ဟု ဆိုရန် လွန်ကဲလှသည်။ သို့သော် ရောမအုပ်ချုပ်သူများသည် ဂျူး-ခရစ်ယာန်ဘုရားက တရားစီရင်ရန် ခန့်အပ်ထားသည့် ကျွန်များဖြစ်သည်ဟူသော သူ၏ အခြားအရာများကို အစိုးရဆန့်ကျင်ရေးဟု ယူဆနိုင်သည့် စကားမျှ ရေးသားခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ သူသည် ခရစ်ယာန်လှုပ်ရှားမှုတွင် အသိအမှတ်ပြုခံရသည့် ခေါင်းဆောင်ဖြစ်သဖြင့် သူ၏ စကားများသည် သံသယများကို ငြိမ်သက်စေရန် ကူညီပေးနိုင်သည်။ Third, it would be going too far to claim that in Romans 13:1–7 Paul was disingenuously seeking to improve both his and the Roman believers’ relationship with the governing authorities. But it is also true that in Romans Paul did not write anything that could be construed as antigovernment beyond his assertion that the Roman rulers were servants of the Jewish-Christian God, appointed to carry out justice to evildoers. Because he was a recognized leader in the movement, Paul’s words could have helped allay suspicions.   စတုတ္ထအနေဖြင့် ပါဝလုသည် ဂျူးဖြစ်စေ တပါးအမျိုးသားဖြစ်စေ အာဏာပိုင်များနှင့် ပတ်သက်၍ ပြောနိုင်သမျှ အားလုံးကို မပြောခဲ့ပေ။ သူသည် အာဏာပိုင်များ၏ အပြစ်ဒဏ်ပေးနိုင်စွမ်းကို မကောင်းမှုပြုသူများအတွက်သာ ကန့်သတ်ခဲ့ပြီး ဘုရားအမှုတော်ဆောင်ရာတွင် ကောင်းမှုပြုသူများကို ညှဉ်းဆီးရာတွင် ထိုအာဏာကို အလွဲသုံးစားခြင်းကို မကိုင်တွယ်ခဲ့ပေ။ Fourth, Paul did not say everything he could have said on the subject of the authorities, Jewish or pagan. He restricted their power to punish evildoers, but he did not deal with the misuse of that power when oppressing believers for doing good in the service of God.   ၃. ပါဝလု၏ အကြံပေးချက်၏ ယနေ့ဆက်စပ်မှု ထို့ကြောင့် ယနေ့ ယုံကြည်သူများသည် ပါဝလု၏ အကြံပေးချက်များကို မည်သို့ ဖတ်ရှုအသုံးချရမည်နည်း။ ပထမဦးစွာ၊ အစိုးရမကောင်းမှုကို ရင်ဆိုင်ရန် ဘုရားခေါ်တော်မူခဲ့သည့် ယောဟန်နှစ်ခြင်းဆရာ၊ အုပ်ချုပ်သူများကို ပြုပြင်ရေးနှင့် တရားမျှတမှုကို တောင်းဆိုခဲ့သည့် ပရောဖက်များ၏ တရားဟောချက်များ ပါဝင်သည့် သမ္မာကျမ်းတစ်ခုလုံး၏ နောက်ခံတွင် ဖတ်ရှုရမည်။ ဒုတိယ၊ လူထုအကျိုးစီးပွားကို ကာကွယ်ရန် ဘုရားခန့်အပ်ထားသည့် အစိုးရကို လေးစားရမည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်ယာန်များသည် ဥပဒေနာခံသူ၊ အခွန်ပေးဆောင်သူ၊ နိုင်ငံ၏ ဥပဒေများကို လိုက်နာသူများ ဖြစ်ရမည်။ တတိယ၊ အကယ်၍ နေထိုင်ရာ နိုင်ငံတွင် အရေးကိစ္စများနှင့် အများပြည်သူ ရာထူးအတွက် မဲပေးခွင့်ရှိပါက ထိုအခွင့်အရေးများကို ဥပဒေနာခံရန်နှင့် တူညီစွာ တာဝန်အဖြစ် ယူဆရမည်။ စတုတ္ထ၊ အကယ်၍ ခရစ်ယာန်များသည် အုပ်ချုပ်သူများကို ကိုယ်စိတ်နှလုံးကြောင့် နာခံရမည်ဆိုပါက (ရောမ ၁၃:၅)၊ နိုင်ငံတော်၏ တောင်းဆိုချက်သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်နှင့် ဆန့်ကျင်ပါက ကိုယ်စိတ်နှလုံးကြောင့် လူထက် ဘုရားသခင်ကို နာခံရမည် (အမှု ၅:၂၉)။ 3. Relevance of Paul’s Counsel. How then shall the counsels of Paul be read and used by believers today? First, read them in the context of the whole Bible, which contains stories of individuals, such as John the Baptist, who were called by God to confront governmental evil, as well as the speeches of the prophets calling on rulers for reform and justice. Second, respect government as ordained by God to protect the public welfare. This means Christians ought to be law-abiding citizens who pay their taxes and obey the laws of the land. Third, if one lives in a country where there are opportunities to vote on issues and elect individuals to public office, one should consider those opportunities as obligations just as binding as that of obedience to the laws. Fourth, if Christians are to submit to the governing authority because of their conscience (Rom. 13:5), they should also obey God rather than humans because of their conscience whenever the demands of the state conflict with the will of God (Acts 5:29).

 

အခန်းကြီး - ၁၄

၁၄:၁–၁၅:၇

ယုံကြည်ခြင်းကို ခြိမ်းခြောက်ခြင်း

ဤအပိုင်းသည် ဘာသာပြန်ဆိုချက်တွင် ရုတ်တရက် စတင်သယောင်ထင်ရသော်လည်း မူရင်းဘာသာစကားတွင် ၁၄:၁ ၏ ပိုမိုတိကျသည့် ဘာသာပြန်ဆိုချက်မှာ “ထို့ကြောင့် ယုံကြည်ခြင်း၌ အားနည်းသောသူကို လက်ခံကြလော့” ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အလေးပေးခဲ့သည့် ၁၃:၈-၁၀ တွင် ဤနူးညံ့သိမ်မွေ့သည့် ကိစ္စကို ကိုင်တွယ်ရန် အခြေခံအုတ်မြစ် ချထားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ အဆင့်နိမ့်ကိစ္စများကြောင့် အငြင်းပွားခြင်းသည် ယုံကြည်သူများကြား ဆက်ဆံရေးကို ဖျက်ဆီးနိုင်ပြီး တစ်ဦးချင်း ဝိညာဉ်ရေးရာ ရှင်သန်မှုကိုပင် ခြိမ်းခြောက်နိုင်သည်။ ပါဝလုသည် ရောမယုံကြည်သူများကြား အစာနှင့် နေ့ရက်များနှင့် ပတ်သက်၍ နက်ရှိုင်းစွာ ကွဲပြားနေသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ အန္တရာယ်ရှိနေသည်မှာ သခင်ယေရှုခရစ်၏ ခမည်းတော်ဘုရားကို တစ်စည်းတစ်ဝမ်းတည်း ချီးမွမ်းနိုင်ရန် အရေးကြီးသော စည်းလုံးညီညွတ်မှု ဖြစ်သည် (၁၅:၆)။

14:1–15:7

Threats to Faith

While this part of the letter may appear to begin abruptly in translation, a more precise rendering of the original language in 14:1 would be: “So then receive the one who is weak in faith.” Paul had laid the groundwork for dealing with this delicate matter in 13:8–10 with his emphasis on love. Disputes over secondary matters can destroy the bonds between believers and even threaten their individual spiritual survival. Paul had learned of a deep division among the Roman believers over food and days. At risk was that vital unity that would allow them to “glorify the God and Father of our Lord Jesus Christ” (15:6).

 

ဤအငြင်းပွားမှုကို ပါဝလု ကိုင်တွယ်ရာတွင် ကွဲပြားနေသည့် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့ကို အပြည့်အဝ သဘောတူညီမှုရှိရန် ဘယ်နေရာတွင်မျှ တိုက်တွန်းထားခြင်း မရှိပေ။ သို့သော် သူသည် တစ်ဖက်ကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ထောက်ခံခဲ့သည်။ ချစ်ခြင်းနှင့် လျှောက်လှမ်းခြင်း (၁၄:၁၅) သည် အမြင်ကွဲလွဲမှုအားလုံးကို ဖြေရှင်းရန် မလိုအပ်ပေ။ ပါဝလုသည် အဖွဲ့နှစ်ဖွဲ့စလုံး၏ တစ်ဖက်နှင့်တစ်ဖက် ဖျက်ဆီးတတ်သော သဘောထားများကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည်။ အငြင်းပွားမှုအားလုံးကို ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ခရစ်တော်၌ အဖိုးတန်သော အသင်းတော်၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုအားဖြင့် တိုင်းတာရမည်။ ကယ်တင်ခြင်း၏ ပိုကြီးသော အမှန်တရားများကို မြင်ရ၍ အဆင့်နိမ့်ကိစ္စများသည် မတော်မတရား အရေးကြီးလာတတ်သည်။

Nowhere in his handling of the controversy does Paul urge the divided parties to come to complete agreement, even though he was clearly agreeing with one side. Walking or acting in love (14:15) does not depend on settling all differences of opinion. Paul was confronting the destructive attitudes of both groups toward one another. All disputes must be measured in light of the gospel and the precious unity of the church in Christ. Secondary matters assume a false importance when we lose sight of the greater truths of salvation.

 

၁၄:၁-၄။ ရှုတ်ချခြင်း သို့မဟုတ် မြင့်မားစွာ မထင်မှတ်ဘဲ လက်ခံခြင်း ယခုအခါ မသိရှိတော့သည့် အရင်းအမြစ်တစ်ခုမှ ပါဝလုသည် ရောမယုံကြည်သူများ အစာနှင့် နေ့ရက်များနှင့် ပတ်သက်၍ ကွဲပြားနေသည်ကို သိရှိခဲ့သည်။ သူသည် ယုံကြည်သူအများစုဖြစ်နိုင်သူများကို ညွှန်ကြားချက်ပေးခဲ့သည်။ ယုံကြည်ခြင်း၌ အားနည်းသောသူများကို လက်ခံကြလော့။ ထိုလက်ခံရာတွင် ရှောင်ရှားရမည်ကို ဖော်ပြရန် ပါဝလုသည် “diakrisis” ဟူသော စကားလုံးကို သုံးသည်။ ၎င်းသည် “တရားစီရင်နိုင်စွမ်း” ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း “အငြင်းအခုံလုပ်ခြင်း” ဟုလည်း ဆိုနိုင်သည်။ “အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ကိစ္စများ” (dialogismōn) နှင့် ပတ်သက်၍ အငြင်းအခုံလုပ်ခြင်းကို ရှောင်ကြလော့ (အပိုဒ် ၁)။ ယုံကြည်ခြင်း၌ အားနည်းသောသူများသည် ထိုသို့ ကိုယ်ကိုယ်မဖော်ပြချင်ကြပေ။ ဤအသုံးအနှုန်းသည် ပါဝလု၏ ရွေးချယ်မှုဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူက ယုံကြည်ခြင်း အားနည်းသောသူများသည် ယုံကြည်ခြင်း မရှိခြင်းကြောင့် အထူးသဖြင့် လဲလျောင်လွယ်ကြောင်း ထောက်ပြသည် (အပိုဒ် ၂၃)။ အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်းလောက် ခိုင်ခံ့သူ များများစားစား မရှိပေ (၄:၁၇-၂၅)။

14:1–4. Acceptance without Condemnation or Condescension. From some source now unknown, Paul had received news that the believers in Rome were divided over issues involving food and days. He offered a directive to those likely making up the majority of the believers. They were to welcome those whose faith was weak. To describe what they should avoid in this process, Paul uses the word diakrisis, which can mean “the ability to pass judgment” but can also mean “quarrel.” Quarreling over dialogismōn (“doubtful things,” “disputable matters,” “opinions”) should be avoided (v. 1). It is unlikely that those weak in faith would have described themselves in these terms. The expression may have been Paul’s own choice, since later on he points out that the weak in faith are particularly liable to stumble due to lack of faith (v. 23). Not all possess a faith as robust as Abraham’s (4:17–25).

 

ပထမရာစုနှစ်တွင် အသင်းတော်အဆောက်အအုံများ မရှိသေးသဖြင့် ယုံကြည်သူများသည် အိမ်များတွင် စုဝေးကိုးကွယ်ကြပြီး အတူတကွ စားသောက်ကာ ထာဝရဘုရား မွေးစားပွဲကို ဆင်နွှဲကြသည် (အမှု ၂:၄၆; ၁ကော ၁၁:၁၇-၂၂)။ တစ်ဦးတစ်ယောက်၏ အိမ်သို့ ဖိတ်ကြားခံရပြီး ကိုယ်တိုင် တားမြစ်ထားသည်ဟု ယူဆသော အစာကို တမင်ပြင်ဆင်ထားသည်ကို တွေ့ရှိရကြောင်း စိတ်ကူးကြည့်ပါ။ ယုံကြည်ခြင်း၌ အားနည်းသောသူများဟု ပါဝလုက သတ်မှတ်ထားသူများသည် မိမိတို့ တားမြစ်ထားသည်ဟု ယူဆသော အစာကို ခရစ်ယာန်ညီအစ်ကိုများ စားသောက်နေသည်ကို မြင်ပြီး နက်ရှိုင်းစွာ နာကျင်ခံစားရသည်။ သူတို့၏ အဆန့်ကျင်ဘက်များကမူ ဉာဏ်နည်းသူများ၊ ကောင်းမွန်သော အစာကို စွန့်လွှတ်သူများကို မြင့်မားစွာ ထင်မှတ်တတ်သည်။ ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်းသည် အရေးမကြီးသော ကိစ္စများကြောင့် အငြင်းပွားရန် အခွင့်မဖြစ်ရပေ (ရောမ ၁၄:၁)။

Because they did not have church buildings, believers in the first century met and worshiped in private homes, often eating together and celebrating the Lord’s Supper (Acts 2:46; cf. 1 Cor. 11:17–22). Imagine being invited to someone’s home and discovering they had purposely prepared food you consider forbidden. Those who were characterized by Paul as weak in faith witnessed their Christian brothers and sisters eating what they considered forbidden and were therefore deeply offended. Their counterparts were prone to look down on the less enlightened, those believers weak in faith abstaining from what they considered good food. Hospitality should not be an occasion for disputes over unimportant matters (Rom. 14:1).

 

ပါဝလုသည် အစွန်းနှစ်ဖက်ကို ရွေးချယ်ဖော်ပြခဲ့သည်။ တစ်ဦးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်သာ စားသူ၊ နောက်တစ်ဦးသည် အရာအားလုံးကို စားခွင့်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်သူ (အပိုဒ် ၂)။ အဘယ်ကြောင့် ယုံကြည်သူတစ်ဦးသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်သာ စားရန် မူအဖြစ် ယူဆရသနည်း မရှင်းလင်းပေ။ လေဝိ ၁၁ တွင် အချို့တိရစ္ဆာန်နှင့် ငါးများကို စားခွင့်ပြုထားသည်။ ဂျူးစားနပ်ရိက္ခာဥပဒေသည် ဟင်းသီးဟင်းရွက်စားဝါဒကို မြှင့်တင်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် လူသားများကို ပထမဆုံး ပေးခဲ့သော မူလအစာသည် တိရစ္ဆာန်အသားမပါခဲ့ပေ (က ၁:၂၉; က ၉:၃)။ အရာအားလုံးကို စားခွင့်ရှိသည်ဟု ယုံကြည်သူများသည် ကိုယ်ခန္ဓာကျန်းမာရေးအတွက် ကောင်းမွန်သော အစာအားလုံးကို ကောင်းစွာ စိတ်နှလုံးနှင့် စားနိုင်သည်။ ကိုယ်တိုင် အန္တရာယ်ရှိမှန်း သိလျက် စားသုံးခြင်းသည် စီမံခန့်ခွဲမှု ချိုးဖောက်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Paul selected what may have been the extreme positions in his characterization of the two sides: one person eating only vegetables or greens and another believing it was permissible to eat anything (v. 2). It is not clear why a believer would make it a matter of principle to eat only vegetables. The eating of some animals and fish was allowed in Leviticus 11. Jewish food laws did not promote vegetarianism, though the original diet given humans did not include animal flesh (Gen. 1:29; cf. 9:3). Those who believed themselves to be permitted to eat all things might in good conscience eat all food healthful for the body. Weakening one’s body by consuming what one knows to be harmful would be a violation of stewardship.

 

ပိုမိုစိတ်အနှောင့်အယှက်ဖြစ်တတ်သော ယုံကြည်သူများသည် ဘုရားသခင်သည် ဉာဏ်နည်းသူများကို လက်ခံပြီးဖြစ်ကြောင်း သတိရရမည် (ရောမ ၁၄:၃)။ ဆိုလိုသည်မှာ ကယ်တင်ခြင်း၏ ဧည့်ဝတ်ကို သူတို့အား ပေးပြီးဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူနှင့် ဘုရားသခင်၏ ဆက်ဆံရေးကို သခင်နှင့် ကျွန် (အိမ်ကျွန်) နှိုင်းယှဉ်သည်။ ကျွန်၏ အလုပ်သည် သခင်၏ စစ်ဆေးခြင်းကို ကျော်ဖြတ်ရမည် (အပိုဒ် ၄)။ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ အိမ်ကျွန်တစ်ဦးကို နောက်တစ်ဦးအပေါ် တရားစီရင်ရန် တာဝန်မပေးခဲ့ပေ။ ထိုသို့လုပ်ခြင်းသည် သခင်နှင့် တရားသူကြီး၏ အခွင့်အာဏာကို လုယူခြင်း ဖြစ်သည် (က ၂:၁; ယာကုပ် ၄:၁၁-၁၂)။ ပါဝလုက လူအားလုံးသည် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခုံရင်အပေါ် ရောက်လာရမည်ဟု ဝန်ခံသည်။ ဘုရားသခင်သည် လူ့မျ်းနှင့် နားလည်မှုထက် ကွဲပြားသော အရာများကို သိတော်မူသည် (ရောမ ၃:၆; ၁၄:၁၀; ဟေဗြဲ ၉:၂၇)။ ကံကောင်းစွာဖြင့် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ တရားသူကြီးထက် ပိုမိုတော်မူသည်။ နောက်ဆုံး စာမေးပွဲတွင် ကျောင်းသားများ အောင်မြင်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးနိုင်သည့် ဆရာကဲ့သို့ ကျေးဇူးတော်ရှင် သခင်သည် သူ၏ အိမ်ကျွန်များကို စွပ်စွဲချက်မရှိဘဲ ရပ်တည်နိုင်စေရန် ဆန္ဒရှိပြီး စွမ်းနိုင်တော်မူသည် (ရောမ ၁၄:၄; ဧဖက် ၃:၂၀; ယုဒ ၂၄)။ ဘုရားသခင်၏ စွမ်းရည်အကြောင်း သေချာမှုသည် လာမည့် တရားစီရင်ခြင်း၏ အလေးနက်မှုကို လျော့နည်းစေခြင်း မဟုတ်ပေ။ သို့သော် ယုံကြည်သူများ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ရှုတ်ချရန် မလိုအပ်တော့ပေ။

It was necessary for the more scrupulous believers to remember that God had already received and accepted the less scrupulous (Rom. 14:3), that is, He had extended the hospitality of salvation to them. Paul compares the believer’s relationship to God to that of master and servant (a household slave), in which the servant’s work must pass the master’s scrutiny (v. 4). God has not given one servant in His household the task of passing judgment on another servant. To do so would usurp His authority as Master and Judge (cf. 2:1; James 4:11–12). Paul acknowledges that all will eventually come before the judgment seat of God, who has access to that which is concealed from human eyes and understanding (Rom. 3:6; 14:10; Heb. 9:27). Fortunately, God is more than our Judge. Like a dedicated teacher fully able to prepare students to pass the final examination, the gracious Master is willing and able to make His household servants stand without accusation in that final inspection (Rom. 14:4; cf. Eph. 3:20; Jude 24). The assurance of God’s enabling does not reduce the seriousness of the coming judgment, but it removes the need for believers to condemn one another.

 

၁၄:၅-၉။ သခင်အတွက် အသက်ရှင်ခြင်း ပါဝလုသည် ဒုတိယအငြင်းပွားမှုကို ဆက်လက်ကိုင်တွယ်သည်။ အချို့နေ့ရက်များကို အခြားနေ့ရက်များထက် ပိုမိုအရေးကြီးသည်ဟု ယူဆခြင်း (အပိုဒ် ၅က)။ အမြင်ကွဲလွဲမှုရှိသော်လည်း လူတိုင်းသည် အခြားသူ၏ ကိုယ်စိတ်နှလုံးကို မဖြစ်နိုင်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုရမည်။ အရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ ခွင့်ပြုချက်ကို ရှုမြင်လျက် ပြုရမည်။ သို့သော် ယုံကြည်သူများသည် ကိုယ်ပိုင်စိတ်နှလုံးတွင် အပြည့်အဝ ယုံကြည်ပြီး ထိုအတိုင်း ပြုမူရန် ဘုရားသခင်အား တိုက်ရိုက်တာဝန်ရှိသည်။ နေ့ရက် သို့မဟုတ် အစာနှင့် ပတ်သက်၍ ကွဲပြားမှုတွင် နှစ်ဖက်စလုံးတွင် ဘုံရှိရမည်မှာ သခင်ကို ဂုဏ်ပြုရန်နှင့် ဘုရားသခင်အား နှလုံးသားနှင့် ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းစကား ဆိုရန် ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ နေ့ရက်အားလုံးကို သခင်အတွက် အသက်ရှင်ရမည် (အပိုဒ် ၆)။ သေဆုံးရန် နီးလာချိန်တွင်ပင် ကျွန်ုပ်တို့ကို သခင်အား အပ်နှံရသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ တည်ရှိမှုတစ်လျှောက် ကျွန်ုပ်တို့သည် သခင်၏ ဂရုစိုက်မှုအောက်တွင် ရှိနေပြီး ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ မဟုတ်၊ လူ့ပံ့ပိုးမှု မရှိသော်လည်း ဘယ်တော့မျှ စွန့်ပစ်ခံရခြင်း မဟုတ်ပေ။ ကျွန်ုပ်တို့သည် သခင်၏ သူများ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၈; ရောမ ၈:၃၈-၃၉)။

14:5–9. Living for the Lord. Paul takes up a second point of contention: the issue of viewing certain days as more important than others (v. 5a). Regardless of the difference in viewpoint, it is necessary for each person to recognize that no one can be the conscience of another person. While all must be done with an eye to the approval of God, believers are directly responsible to God for being fully convinced in their own minds and then acting accordingly. What both parties should have in common in their differences over days or food is their determination to honor the Lord and to offer heartfelt words of thanks to God. We ought to live all of our days to the Lord (v. 6). Even on our deathbed we entrust ourselves to the Lord. Throughout our existence we are in the Lord’s care, never simply serving our own interests, never abandoned, even if we are without human support. We are the Lord’s (v. 8; cf. 8:38–39).

 

ခရစ်ယာန်များ ဘာစားရမည် ဆိုသည့် အကြောင်းအရာအလယ်တွင် ၁၄:၅-၆ တွင် ဘာနေ့ စားရမည်၊ ဘာနေ့ ရှောင်ရမည် ဆိုသည့် အကြောင်း ခဏပြောင်းသွားသည်။ ဤကိစ္စသည် အပတ်စဉ် ဥပုသ်နေ့ကို ကိုးကွယ်ရန် ဖြစ်သည်ဟု ယူဆခြင်းသည် လုံးဝ မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပထမရာစုနှစ်တွင် ဂျူးများနှင့် ခရစ်ယာန်များအတွက် အရေးကြီးသော အစာရှောင်နေ့များကို ရည်ညွှန်းခြင်း ဖြစ်နိုင်ခြေများသည် (မဿဲ ၆:၁၆-၁၈; လု ၁၈:၁၂)။ ဒုတိယရာစုနှစ်တွင် ခရစ်ယာန်များကို ဂျူးများ၏ အင်္ဂါနှင့် ကြာသပတေးအစား ဗုဒ္ဓဟူးနှင့် သောကြာနေ့ အစာရှောင်ရန် အကြံပေးခဲ့သည်။

In the midst of this context of what Christians ought to eat there is a brief shift in 14:5–6 regarding when to eat and when to abstain. The assumption that the issue was over the day to worship is extremely unlikely. It is more likely that Paul had in mind days of fasting—an important matter for Jews and Christians in the first century (see Matt. 6:16–18; Luke 18:12). During the second century, Christians were advised to fast on Wednesday and Friday, instead of Tuesday and Thursday with the Jews.

 

အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူ အများအပြားသည် ရောမ ၁၄:၅-၆ တွင် အပတ်စဉ် ဥပုသ်နေ့ကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ယူဆကြသည်။ ဤသည်မှာ အကြောင်းပြချက် အမျိုးမျိုးကြောင့် မဖြစ်နိုင်ပေ။ ပထမ၊ အခန်း ၁၄ တစ်ခုလုံး၏ နောက်ခံသည် အစာအကြောင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယ၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ဥပုသ်နေ့ စောင့်ထိန်းရန် ညွှန်ကြားချက်များတွင် စားရမည် သို့မဟုတ် ရှောင်ရမည့် အစာကို မဖော်ပြထားပေ။ တတိယ၊ “နေ့ရက်” ကို အတိုချုံးကိုင်တွယ်ထားခြင်းသည် ဥပုသ်နေ့ စောင့်ထိန်းရမည် မစောင့်ထိန်းရမည် အငြင်းပွားမှုကို မရည်ညွှန်းကြောင်း ပြသည်။ အကယ်၍ ပါဝလုသည် အပိုဒ် ၅-၆ မှ တိုတိုတုတ်တုတ် စကားဖြင့် ဆယ်ပညတ်တော်တွင် ပါဝင်သည့် ဥပုသ်နေ့ စောင့်ထိန်းခြင်းသည် ယခုအခါ ရွေးချယ်ခွင့်ရှိသည်ဟု စာဖတ်သူများ နားလည်စေလိုပါက ပိုမို အဓိကထား ဆွေးနွေးရမည် ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် အလွန်အရေးကြီးသော ကိစ္စ ဖြစ်လိမ့်မည်။ စတုတ္ထ၊ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်အတွက် ဥပုသ်နေ့ကို ပယ်ဖျက်ရန် သွန်သင်ခဲ့မည် မဟုတ်ပေ။ အကြောင်းမှာ သူသည် ဧဝံဂေလိဇာတ်လမ်းများအတိုင်း ယေရှုသည် ဥပုသ်နေ့ကို ပယ်ဖျက်ရန်မဟုတ်ဘဲ မည်သို့ စောင့်ထိန်းရမည်ကို အကြီးအကျယ် ပြသခဲ့သည်ကို သိရှိခဲ့သည် (မဿဲ ၁၂:၁-၁၂; လု ၁၃:၁၀-၁၇)။

Many interpreters have assumed that Paul was referring to the weekly Sabbath in Romans 14:5–6. This is unlikely for several reasons. First, the context throughout chapter 14 is about food. Second, directions in the OT regarding the observance of the Sabbath make no mention of foods to be eaten or avoided altogether. Third, the brevity of Paul’s treatment of “days” indicates that he was not referring to a dispute among believers about whether the Sabbath was to be observed. If Paul intended his readers to conclude from his brief remarks in vv. 5–6b that the observance of the Sabbath, commanded by God in the Decalogue, had now become optional, he would have had to mount a more sustained argument. It would have been an extremely important matter. Fourth, Paul would not have taught the abolition of Sabbath for the sake of Christ, because he was aware of the gospel stories according to which Jesus went to great lengths to show how to keep the Sabbath rather than to abolish it (Matt. 12:1–12; Luke 13:10–17).

 

သခင်ထံမှ ရှင်းလင်းသော လမ်းညွှန်ချက် မရှိသည့် ကိုင်တွယ်မှုကိစ္စများတွင် အမြင်ကွဲလွဲမှုများသည် စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်သောအခါ ကျွန်ုပ်တို့ ပြုသမျှတွင် ဘုရားသခင်ကို ဂုဏ်ပြုရန် ဘုံရည်ရွယ်ချက်ကို သတိရရမည် (၁ကော ၁၀:၃၁)။ ကွဲပြားသော အမြင်ရှိသူများ၏ ရိုးသားမှုကို အသိအမှတ်ပြုပြီး ကိုယ်ပိုင် ယုံကြည်ချက်ကို လိုက်နာရန် တာဝန်ကို ထောက်ပံ့ရမည်။ ရောမ ၁၄:၁၃-၂၁ တွင် ပါဝလုသည် တစ်ဦးချင်း တာဝန်နှင့် ဟန်ချက်ညီအောင် ထားရမည့် နောက်နိယာမတစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။

Paul indicates that in matters of conduct where clear guidance from the Lord has not been provided and where differences in conviction threaten unity, we are to remember the common aim to bring honor to God in all that we do (cf. 1 Cor. 10:31). We must acknowledge the sincerity of those with whom we disagree and uphold their responsibility to follow their own convictions. In Romans 14:13–21, Paul lays out another principle that must be balanced with that of individual responsibility.

 

အဆင့်နိမ့်ကိစ္စများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် ပါဝလုသည် အမှန်တကယ် အရေးကြီးသောအရာဆီသို့ ကျွန်ုပ်တို့၏ အာရုံကို ညွှ်ပြသည်။ ခရစ်တော်သည် သေဆုံးပြီး ထမြောက်တော်မူခဲ့သဖြင့် “သေသူနှင့် အသက်ရှင်သူ နှစ်ဦးစလုံး၏ သခင်” ဖြစ်လာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ အပိုဒ် ၄-၁၄ တစ်လျှောက် ပါဝလုသည် “သခင်” ဟူသော အသုံးအနှုန်းကို “သခင်ယေရှုခရစ်” ကို ရည်ညွှန်းသည် (၁၃:၁၄; ၁၄:၁၄)။ ဤအမည်သည် အခြေအနေအားလုံးတွင် ခရစ်တော်၏ အခွင့်အာဏာအောက် နာခံရန် တာဝန်ကို ဆိုလိုသည်။ အဆင့်နိမ့်ကိစ္စများတွင် ပိတ်မိခြင်းမှ အကောင်းဆုံး ကုသဆေးမှာ ဧဝံဂေလိတရား၏ ဗဟိုအမှန်တရားများကို အာရုံစိုက်နေရန် ဖြစ်သည်။

In the midst of his treatment of secondary matters, Paul directs our attention to what really matters: Christ who died and rose again, resulting in His installation as “Lord of both the dead and the living” (v. 9). Throughout vv. 4–14, Paul uses “Lord” to refer to the “Lord Jesus Christ” (cf. 13:14; 14:14). The title implies a mandate for the believer to submit to the authority of Christ in all matters and under all circumstances, even in the face of death. The best antidote to getting caught up in secondary matters is to stay focused on the central truths of the gospel.

 

၁၄:၁၀-၁၂။ တရားစီရင်ခြင်းအရ ရပ်တည်ခြင်း ပါဝလုသည် ယုံကြည်သူများ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသော ပြိုင်းပြိုင်းထန်ထန် ရှုတ်ချခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းဆီသို့ ပြန်လှည့်သည်။ ယခုမှာ ခရစ်တော်၏ တရားစီရင်ခုံရင်အပေါ် တစ်နေ့ ရပ်တည်ရမည်ဟု ပြင်းထန်စွာ သတိပေးသည် (အပိုဒ် ၁၀; ၂ကော ၅:၁၀)။ ခရစ်တော်သည် အခြားသူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ သေခြင်းကို ပံ့ပိုးခဲ့သည့် ကျွန်ုပ်တို့၏ သဘောထားနှင့် စကားများအတွက် တာဝန်ခံစေမည်။ ပါဝလု၏ ချက်ချင်းပရိသတ်နှင့် ပတ်သက်၍ မဖော်ပြထားသော်လည်း အစာနှင့် နေ့ရက်ဆိုင်ရာ အငြင်းပွားမှုများသည် ထိုအချိန်တွင် မည်မျှ အရေးမကြီးကြောင်း ဖြစ်မည်။ သို့သော် ထိုအငြင်းပွားမှုများက ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သော ပျက်စီးမှုကို ခြိမ်းခြောက်နေသည်။ ခရစ်တော်အတွက် တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး ဂရုစိုက်ရမည် ဖြစ်သော်လည်း ပါဝလုသည် တရားစီရင်ခြင်း၏ ပြင်းထန်ပြီး သေချာသော အမှန်တရားကို ထုတ်ဖော်ပြောဆိုရန် မတွန့်ဆုတ်ပေ။ ဤပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ကို သူ၏ ယခင်အခြေခံမှု၊ ဘုရားသခင်သည် သူ၏ သခင်ဖြစ်မှုကို အရာအားလုံးတွင် အသိအမှတ်ပြုသူများကို စွပ်စွဲချက်မရှိဘဲ ရပ်တည်စေနိုင်သည်ဟူသော အခြေခံနှင့် တွဲဖက်ထားရမည် (ရောမ ၁၄:၄)။

14:10–12. Standing in Judgment. Paul returns to the divisive scorning and judging that threatens the unity of believers, this time with a stern reminder. Each of us will someday stand before the judgment seat of Christ (v. 10; cf. 2 Cor. 5:10), who will demand an accounting of our attitudes and words, including those that contributed to the spiritual death of others. Regarding Paul’s immediate audience, unstated but implied is how unimportant the disputes over food and days would then appear, except for the damage they had caused. While we ought to care for one another out of love for Christ’s sake, Paul does not hesitate to point out the sober and certain reality of the judgment. This strong warning must be put alongside his earlier assertion that the divine Master is able to ensure the safe passage of those who acknowledge His lordship in all they do and say (Rom. 14:4).

 

ရောက်ရှိလာသော မူရင်းစာမူများတွင် ရောမ ၁၄:၁၀ တွင် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခုံရင် သို့မဟုတ် ခရစ်တော်၏ တရားစီရင်ခုံရင် ကွဲလွဲနေသည်။ သို့သော် လူတိုင်းသည် ကိုယ်တိုင်၏ အကြောင်းကို “ဘုရားသခင်အား” တာဝန်ခံရမည်ဟု ပါဝလုက ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ယခင်က ပါဝလုသည် ဘုရားသခင်သည် ယေရှုခရစ်အားဖြင့် လူများ၏ လျှို့ဝှက်ချက်များကို တရားစီရင်မည့် နေ့ကို ပြောခဲ့သည် (၂:၁၆; အမှု ၁၇:၃၁)။ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် လာမည့် တရားစီရင်ခြင်းကို ဟေရှာယ ၄၅:၂၃ ၏ ဂရိဘာသာပြန်မှ ကျမ်းချက်ဖြင့် အတည်ပြုသည်။  Kneး တိုင်း သခင်အား ဦးညွှတ်ရမည် (ရောမ ၁၄:၁၁)။ ဤနေရာနှင့် ဖိလိပ္ပိ ၂:၈-၁၁ တွင် အလေးပေးချက်မှာ ခရစ်တော်၏ သခင်ဖြစ်မှုကို လောကီအားလုံး အသိအမှတ်ပြုခြင်း ဖြစ်သည်။

The surviving manuscripts differ as to whether the original reading in Romans 14:10 was the judgment seat of God or Christ. Nonetheless, Paul speaks of everyone having to give an account of himself or herself “to God” (v. 12). Previously, Paul spoke of the day when God would judge the secrets of all people through Jesus Christ (2:16; cf. Acts 17:31). Paul backs up his assertion of the coming judgment by Christ with a solemn oath from the Greek version of Isaiah 45:23: every knee will bow to the Lord (Rom. 14:11). The emphasis here and in Philippians 2:8–11 is on the universal acknowledgment of the lordship of Christ.

 

၁၄:၁၃–၂၁။ ညီအစ်ကိုတို့၊ သူငယ်ချင်းတို့ကို မတားဆီးကြနှင့်။ ခရစ်တော်သည် အဘယ်သူအတွက် အသေခံခဲ့သည်နည်း (မဿဲ ၁၈:၅–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုသူ၏ ဝိညာဉ်ရေးပျက်စီးခြင်းတွင် ကိုယ်တိုင်၏ အပြုအမူ သို့မဟုတ် သဘောထားက အလယ်အလတ်ကိစ္စများတွင် ပါဝင်ပတ်သက်မိလျှင် တရားစီရင်တော်မူရာနေ့၌ မည်သည့်အကြောင်းပြချက်မျှ လက်ခံနိုင်စရာ မရှိချေ။ အကယ်၍ တရားစီရင်ရမည်ဆိုလျှင် ညီအစ်ကိုတို့အား တားဆီးတင်းပန်းမှုများ မဖန်တီးရန် (ဂရိစကား “တရားစီရင်”) ကိုယ်တိုင်ဆုံးဖြတ်ရမည် (ရော ၁၄:၁၃)။ ကိစ္စမည်သို့ပင်ရှိစေကာမူ အခြားသူ၏ ပျက်စီးခြင်းတွင် ပါဝင်ပတ်သက်သူ မဖြစ်ရန် အမြဲဆုံးဖြတ်ထားရမည် (အပိုဒ် ၁၅)။ အခြားသူများကို ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို နားလည်မှုနည်းပါးသည်ဟု ယူးနှိမ့်ဆုံးဖြတ်သူများသာ တရားစီရင်တတ်ကြ၏။ စိတ်ရင်းမှန်သော အမြင်များကြောင့် အခြားသူများကို ရှုတ်ချသူများသည် ကိုယ်တိုင်ကား ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်နေရာတော်၌ ထိုင်နေသည်ဟု ထင်မှတ်နေကြ၏။ အားကြီးသူများ၏ မာန်တက်သော ခပ်ခွဲခွဲသဘောထားသည် အားနည်းသော ယုံကြည်သူများကို ဧဝံဂေလိတရားကိုပင် ပယ်ရှားပစ်စေနိုင်၏။ ညီအစ်ကိုခရစ်ယာန်တစ်ဦးကို ထိခိုက်နစ်နာစေသော နည်းလမ်းဖြင့် ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးဟူသမျှကို ကျင့်သုံးခြင်းသည် နှစ်ဖက်စလုံး၏ ဝိညာဉ်ရေးအတွက် အန္တရာယ်ဖြစ်စေ၏။ အကြောင်းမူကား၊ ယင်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာအတိုင်း (စကားတထစ်အနက် “လျှောက်လှမ်း”) မပြုလုပ်ခြင်းပင် ဖြစ်၏ (ရော ၁၄:၁၅)။ လူတစ်ဦး၏ အခွင့်အရေးများတွင် အခြားသူကို ထိခိုက်နစ်နာစေပိုင်ခွင့် မပါဝင်ချေ။ အခြားသူ၏ ဝိညာဉ်ရေးအတွက် ကြီးလေးသော ပျက်စီးခြင်းမှ ကာကွယ်ရန် ကိုယ်ပိုင်အခွင့်အရေးများကို ထိန်းချုပ်ခြင်း မူသည် မည်သည့်ခေတ်မဆို၊ မည်သည့်အသင်းတော်မဆို အကျုံးဝင်၏။

14:13–21. Do Not Make Brothers or Sisters Stumble. What excuse could possibly be acceptable in the judgment if one’s behavior or attitude on a secondary matter contributes to the spiritual ruin of another person for whom Christ died (cf. Matt. 18:5–6)? If there is to be any judging, everyone should resolve (Gr. “judge”) not to place stumbling blocks in the way of other believers (Rom. 14:13). Whatever the issue, determine never to be party to another’s destruction (v. 15). Judging is done by people who consider others to be inferior in understanding God’s will. Those who condemn others over their sincerely held views imagine themselves to be on God’s judgment seat. Arrogant condescension by the strong can lead to weak believers’ dismissal of the gospel itself. Exercising one’s so-called rights in a manner that injures a fellow believer puts both parties in spiritual jeopardy, because it is a failure to act (lit. “walk”) in love (Rom. 14:15). The rights of one person do not include the right to harm another. The principle of restraint in exercising one’s rights to avoid another’s disastrous spiritual harm applies in every age and congregation.

 

အများစုသော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများက အပိုဒ် ၁၄ တွင် ပေါလု၏ “အရာအားလုံံုး မမ၊ မညစ်ညမ်းဟု ငါသိ၏” ဟူသော အမြင်သည် လေဝိအနှစ် ၁၁ ပါ အစား အသားစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ ပညတ်တရားများကို လုံးဝပယ်ရှားလိုက်ခြင်းဟု နားလည်ကြ၏။ ထို့ပြင် ဘာသာပြန်သူများသည် ဤနေရာ၌ ဂရိစကားလုံး “ကိုင်းနပ်” (koinon) ကို အများအားဖြင့် “သာမန်” ဟု ဘာသာပြန်သော်လည်း၊ ရော ၁၄:၁၄ တွင်မူ “ညစ်ညမ်း” (unclean) ဟု ဘာသာပြန်ကြ၏။ သို့ရာတွင် ဤနိဂုံးနှင့် ဘာသာပြန်ဆိုမှုအတွက် သက်သေအထောက်အထားများကို ပိုမိုမေးခွန်းထုတ်စရာ ဖြစ်နေ၏။ အပိုဒ် ၂ တွင် ကိစ္စမှာ ဟင်းသီးဟင်းရွက်သာ စားခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို အကောင်းဆုံးဂုဏ်ပြုနိုင်သည်ဟု ယူဆခြင်းပင် ဖြစ်၏။ ပေါလုသည် အစား အသားမစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ လေဝိပညတ်ကို စိတ်ထဲထားခြင်း မရှိချေ (တောလုပ်ရပ် ၁၀:၉–၁၆ မှတ်ချက်ကြည့်ပါ)။

Most interpreters understand that Paul’s view in v. 14 that nothing is “unclean” amounts to a blanket dismissal of the food laws found in Leviticus 11 and Deuteronomy 14. In addition, translators usually render the Greek word differently here. In most other cases, they translate it as “common” but here (Rom. 14:14) as “unclean.” The evidence for this conclusion with the resulting translation deserves closer scrutiny, however. The specific difference in 14:2 was whether eating only vegetables was the best way to honor God. Paul did not have the Levitical laws regarding unclean meat in mind when speaking of food as not common (see commentary on Acts 10:9–16).

 

ပေါလုသည် ကောင်းသောအရာကို ဆိုးသည်ဟု လူများပြောစေခြင်းမှ အန္တရာယ်ကို ထောက်ပြလျက် အဓိပ္ပာယ်အလွှာများကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေခဲ့၏ (ရော ၁၄:၁၆)။ အလယ်အလတ်ကိစ္စများကြောင့် ယုံကြည်သူများအချင်းချင်း ကွဲလွဲခြင်းသည် မလွှဲမရှောင်သာ အပြင်လောကသို့ ပြန့်နှံ့သွားမည်ဖြစ်ရာ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ယုံကြည်သူများကိုယ်တိုင် လှောင်ပြောင်ခြင်းခံရနိုင်၏။ ရောမအင်ပါယာ၏ လူထူထပ်သော မြို့ကြီးများတွင် ယုံကြည်သူများ၏ အတူယှဉ်တွဲနေထိုင်မှုကို ဘာသာမဲ့အိမ်နီးချင်းများထံမှ ဖုံးကွယ်၍ မရနိုင်ချေ။ စုဝေးသော ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်သည် ယခုပင် သခင်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏ ရဲတိုက်များဖြစ်ပြီး၊ သူတို့၏ အတူတကွနေထိုင်မှုသည် ဧဝံဂေလိတရား၏ တန်ခိုးကို သက်သေခံခဲ့၏။ ဧဝံဂေလိတရား၏ တန်ခိုးကို ဝေဖန်နှောင်းခြင်းများဖြင့် ဆန့်ကျင်ဖော်ပြခြင်း မပြုရ (၁ ကော ၆ နှင့် နွဲယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Paul was widening the horizons of significance by pointing out the danger of having that which is good spoken of as evil (Rom. 14:16). Division among believers over secondary matters would inevitably seep outside, leaving them and the gospel open to ridicule. The communal life of believers in the crowded cities of the empire could not be hidden from the scrutiny of pagan neighbors. The gathered believers were outposts of the kingdom of God where Christ was even now Lord and their life together bore witness to the power of the gospel. The power of the gospel must not be contradicted by contentions that come to the attention of critics (cf. 1 Cor. 6).

 

အလယ်အလတ်ထုံးတမ်းကိစ္စများကြောင့် အားနည်းသူရော အားကြီးသူပါ အငြင်းပွားခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော်၏ အမှတ်အသားများ—ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်း၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၌ ဝမ်းမြောက်ခြင်း—ကို အန္တရာယ်ပြုစေ၏ (ရော ၁၄:၁၇)။ မည်သည့်မျိုးဆက်တွင်မဆို အလယ်အလတ်ကိစ္စများကို သဘောတူညီမှု ရရှိရန် ခက်ခဲမည်ဖြစ်ရာ အဓိကကိစ္စများကို အမြဲမျက်စိရှေ့တွင် ထားရမည်။ ယခင်က ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းအဖြစ် ရေတွက်ခြင်းခံရသောအခါ ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်ဆက်သွယ်ပုံကို ဖော်ပြခဲ့၏။ ထိုအခါ ဘုရားသခင်နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်းရှိကြပြီး၊ ခရစ်တော်အားဖြင့် လာမည့်ဘုန်းအသရေကို မျှော်လင့်၍ ဝမ်းမြောက်ကြ၏ (၅:၁–၂)။ သို့ရာတွင် ဘုရားသခင်နှင့် ဒေါင်လိုက်ဆက်ဆံရေး ပြန်လည်ကောင်းမွန်လာခြင်း၏ အကျိုးကို ယုံကြည်ခြင်းအတွင်း၌ ခရစ်တော်သည် ယခုပင် သခင်ဖြစ်တော်မူသော အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပေါ်လွင်စေရမည်။ အလယ်အလတ်ကိစ္စများတွင် မညှိနိုင်သော ကွဲပြားမှုများရှိသော်လည်း၊ အချင်းချင်း ငြိမ်သက်စွာ နေထိုင်ရန်၊ ဖြောင့်မတ်စွာ ပြုမူရန်၊ ဘုန်းအသရေရှိလတံ့သော အနာဂတ်ကို ရှုကြည့်၍ ဝမ်းမြောက်ရန် ခေါ်တော်မူ၏။ ဤနည်းအတိုင်း နေထိုင်သူသည် ဘုရားသခင်လက်ခံတော်မူပြီး လူများကလည်း အတည်ပြုကြ၏ (၁၄:၁၈)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့်သာယာသော “အသက်ရှင်သော ယဇ်” ဖြစ်၏ (၁၂:၁)။ အပြင်လူများသည် ယုံကြည်သူများ၏ ထူးခြားသော သဟဇာတဖြစ်မှုကို သတိပြုမိကြမည်ဖြစ်ရာ အထူးသဖြင့် ယုံကြည်သူမဟုတ်သူများအပေါ် သူတို့၏ ပြုမူဆက်ဆံရာတွင် အပြစ်တင်စရာ မရှိခဲ့လျှင် ပို၍လည်း လေးစားကြလိမ့်မည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်ကို တိုတိုနှင့် ထိရောက်စွာ ဖော်ပြခြင်းသည် ဤအရာအားလုံးကို သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ ရှိနေခြင်းအားဖြင့် ပြီးမြောက်စေကြောင်း သတိပေးနေခြင်း ဖြစ်၏ (၈:၁–၁၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Contentions over secondary ritual matters by both the weak and the strong endanger the very hallmarks of the kingdom of God—righteousness, peace, and joy in the Holy Spirit (Rom. 14:17). Indeed, finding agreement over what are secondary matters in any generation will prove elusive unless the primary matters are kept in sight. Earlier, Paul noted the changed relationship with God we enjoy when we are reckoned as righteous by faith and live at peace with God. Through Christ, we rejoice in the hope of the coming glory of God (5:1–2). But the results of this restored vertical relation with God must be seen inside the circles of faith where Christ is now Lord. In spite of irreconcilable differences over secondary matters, we are called to live at peace with one another, upright in our dealings and filled with joy as we contemplate the glorious future. The one who lives this way is accepted by God and approved by people (14:18). This is the “living sacrifice” that is pleasing to God (12:1). Outsiders will notice and admire the unusual harmony enjoyed by believers, especially if their conduct toward nonbelievers is above reproach. The brief but telling mention of the Holy Spirit reminds us that all of this is achieved through the presence of the Holy Spirit (cf. 8:1–16).

 

ထို့နောက် အချင်းချင်းအပေါ် မည်သို့ပြုမူရမည်နည်း။ ပေါလုသည် နှစ်ခုသော ထာဝရစံနှုန်းများကို ပေး၏။ ပထမအချက်မှာ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် တည်ဆောက်မြှင့်တင်ခြင်းကို ရှာဖွေရန် ဖြစ်၏ (၁၄:၁၉)။ ငြိမ်သက်ခြင်းကို လိုက်စားရာယဉ်မှာ နိုင်ငံတော်၏ အဓိကတန်ဖိုးများကို ထိပါးခြင်း မဖြစ်ရ။ အခြားသူ၏ ဝိညာဉ်ရေးနှင့် အကျင့်စာရိတ္တကို မြှင့်တင်ရန် ကြိုးစားရာယဉ်မှာ မာန်မာနဖြင့် မပြုရ။ အခြားသူ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားကို “ခွဲစိတ်ကုသမှု” ပြုလုပ်လိုသူမည်သူမဆို ထိုသူ၏ သဘောတူညီမှုကို ရယူရမည်ဖြစ်ပြီး၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ နူးညံ့သိမ်မွေ့ပြီး ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသော သြဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ဦးစားပေးရမည်။ ဒုတိယအချက်မှာ ကိုယ်စားသောက်သော အစာအာဟာရများအပါအဝင် ကိုယ်ပြုသမျှသည် ညီအစ်ကိုတစ်ဦး၏ ဧဝံဂေလိတရားအပေါ် ယုံကြည်စိတ်ချမှုကို အားနည်းစေခြင်း မဖြစ်ရ (အပိုဒ် ၂၁)။ အလယ်အလတ်အငြင်းပွားမှုများ၏ တကယ့်အန္တရာယ်မှာ သွေဖည်ဆွဲဆောင်ခြင်းသာမက၊ ဘုရားသခင်၏အမှုကို ဖျက်ဆီးခြင်း—ယုံကြည်သူများ၏ စည်းလုံးညီညွတ်မှုဖြစ်စေ၊ အားနည်းသူ၏ ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်စေ—ပင် ဖြစ်၏ (အပိုဒ် ၂၀)။

How then should we act toward one another? Paul provides two permanent standards. First, consider what makes for peace and edification (14:19). The pursuit of peace must not compromise the core values of the kingdom, and any effort to promote the spiritual and moral growth of another cannot be done in the spirit of superiority. Whoever seeks to exercise moral surgery on another must win that person’s consent and must give priority to the delicate and ongoing workings of the Holy Spirit on the conscience. Second, our actions, including what we eat or drink (v. 21), must not weaken a brother’s or sister’s confidence in the gospel. The real danger from secondary disputes, beyond distraction, is the destruction of the work of God (v. 20)—whether it be the unity of the believers or faith in the heart of the weak.

 

၁၄:၂၂–၂၃။ ကိုယ်တိုင်၏ယုံကြည်ချက်များကို အပြစ်မတင်တတ်ကြနှင့်။ အချို့ဘာသာပြန်များတွင် အပိုဒ် ၂၂က ယုံကြည်ခြင်းကို ကိုယ်တိုင်ထဲသာ သိမ်းထားရန်ဟု ထင်ရသော်လည်း၊ အခြားဘာသာပြန်များက ဤကိစ္စများ (အငြင်းပွားရာအချက်များ) တွင် ကိုယ်ယုံကြည်သည်များကို ကိုယ်နှင့် ဘုရားသခင်ကြားတွင်သာ ထားရးထားရန်ဟု ပိုမိုရှင်းလင်း၏။ အပိုဒ် ၁ တွင်ဖော်ပြသည့်အတိုင်း အငြင်းအခုံဖန်တီးရန် စကားပြောခြင်းကို ရပ်ဆိုင်းထားရမည်။ အပိုဒ် ၂၂ နှင့် ၂၃ခ တွင် ဖော်ပြသော ယုံကြည်ခြင်းမှာ ကိုယ်ပိုင်ယုံကြည်ချက်များကို ဆိုလို၏။ အပိုဒ် ၂၂ခ တွင် ဖော်ပြသော ဘုရားသခင်ထံမှ ကောင်းချီးမင်္ဂလာမှာ ကိုယ်တိုင်၏ စစ်မှန်သော ယုံကြည်ချက်များနှင့် အများရှေ့တွင် ထောက်ခံသောအရာများ တူညီသောအခါ ရရှိ၏။ အစား အသားနှင့်ပတ်သက်၍ စိုးရိမ်သောကရှိသူများသည် လူမှုဖိအားကြောင့် သူတို့၏ သြသဇာလွှမ်းမိုးမှုက မှားသည်ဟု စိတ်ရင်းမှန်စွာ ယုံကြည်ထားသောအရာကို ပါဝင်လုပ်ဆောင်ခြင်း မပြုရ။ ဧဝံဂေလိတရား၏ အဓိပ္ပာယ်အပြည့်အစုံကို နားလည်သဘောပေါက်လာသည်အထိ ထိုသို့လိုက်လျောခြင်းသည် အပြစ်ပင် ဖြစ်၏။

14:22–23. Avoid Sinning against Convictions. Some versions translate v. 22a so that it seems to say we are to keep our faith to ourselves. Other versions are clearer in saying that it is what we believe about these things (the points of contention) that we are to keep between ourselves and God. As noted in 14:1, conversation for the purpose of disputes is off the table. The aspect of faith in view in vv. 22 and 23b would best be understood as one’s personal convictions. The blessing from God referred to in v. 22b applies when one’s true convictions are the same as what is openly supported. Those with scruples over food ought not to succumb to social pressure to participate in what the voice of conscience, based on sincere convictions, tells them is wrong. Their acquiescence would be sin until the full implication of the gospel becomes clear to them.

 

အပိုဒ် ၂၂ခ ၏ မင်္ဂလာရပ်ဝန်သည် မည်သည့်ခေတ်မဆို ယုံကြည်သူများကို ယဉ်ကျေးမှုဖိအား သို့မဟုတ် အာဏာပိုင်အသံများကြောင့် ကိုယ်မှားသည်ဟု ယုံကြည်ထားသောအရာကို ပြုလုပ်မိခြင်းမှ သတိပေး၏။ ဟောလိုကော့စ်အတွင်း သာမန်လူများ၏ အမိန့်ကို လိုက်နာပြီး မကောင်းမှုများတွင် ပူးပေါင်းပါဝင်ခဲ့သော ဆိုးရွားသော အဖြစ်အပျက်သည် အာဏာပိုင်၊ အလုပ်ရှင်၊ အစိုးရ သို့မဟုတ် အသင်းတော်အတွင်း အင်အားကြီးသော အသံများ၏ မကျင့်ဝန်သော တောင်းတိမ်များကို ငြင်းဆန်၍ မနေနိုင်အောင် ငါတို့သဘာဝအတိုင်း အားနည်းလွယ်ကြောင်း သက်သေပြ၏။ အချို့ကိစ္စများတွင် ဘုရားသခင်၏အလိုတော်ကို အတိအကျ လိုအပ်ချက်နှင့်ပတ်သက်၍ နားလည်မှု ကွဲပြားမှုများ ရှိလိမ့်မည်။ သို့ရာတွင် အငြင်းပွားရာကိစ္စများတွင် ကိုယ်သြသဇာလွှမ်းမိုးမှု၏ ဖြူစင်မှုကို ထိန်းသိမ်းရမည်ဖြစ်ပြီး၊ အခြားသူများ၏ သြသဇာလွှမ်းမိုးမှုအတိုင်း ပြုမူပိုင်ခွင့်ကိုလည်း ထောက်ပံ့ရမည်။ ဤမူသည် စစ်ဆေးခြင်းမခံရသော သို့မဟုတ် အသိပညာမဲ့သော သြသဇာလွှမ်းမိုးမှုကို ကာကွယ်ပေးခြင်း မဟုတ်ချေ။ အကယ်၍ ငါတို့သည် အပြစ်အနားသဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကို ယုံကြည်စွဲလမ်းပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းအာမခံချက်ကို ခံရလျှင်၊ ငါတို့၏ ယုံကြည်ချက်၊ ယုံကြည်မှု၊ အကျင့်ဓလေ့၊ အလေ့အကျင့်များအားလုံးကို လက်ဝါးကပ်တိုင်မှ စီးဆင်းသော ဘုရားသခင်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သော အလင်းတွင် စစ်ဆေးရမည်။

The beatitude of v. 22b warns believers in every age against allowing cultural pressures or authoritative voices to lead them to do what they believe is wrong. The tragic collaboration of ordinary people in following orders during the Holocaust demonstrates how naturally vulnerable we are to cave in to authority and conform to the unethical demands of employers or governmental officials or even powerful voices in the church. In some matters, there will be differences of understanding regarding precisely what God’s will requires. In all matters, the integrity of one’s conscience must be preserved and the right of others to act according to their conscience over disputed matters must be upheld. This principle does not protect an unexamined position or an uninformed conscience. If by God’s grace we have entrusted ourselves as sinners to God’s mercy and received the assurance of forgiveness, all our convictions and beliefs, habits, and practices need to be examined in the penetrating light of divine love flowing from the cross.

 

အခန်းကြီး - ၁၅

၁၅:၁–၇။ ခရစ်တော်၏နမူနာကို လိုက်နာရသော တာဝန်။ သခင်ယေရှုခရစ်၏ နမူနာသည် အားကြီးသူများသည် အားနည်းသူများ၏ စိုးရိမ်သောကများကို ရင့်ရင့်ကျွှကျွှ လိုက်လျောရမည်ဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးစီးပွားကို မရှာရ (အပိုဒ် ၁)။ အားနည်းသူများကို လိုက်လျောခြင်းသည် အသိုင်းအဝိုင်း၏ တည်ဆောက်မြှင့်တင်ခြင်း (အပိုဒ် ၂) ဟူသော ပိုမိုကြီးမားသော ရည်မှန်းချက်ကို ဆောင်ရွက်၏။ ထိုသို့ပြုလျှင် အချင်းချင်း တစ်သံတည်း တစ်ခွင့်တည်း ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းထင်ရှားစေ၏ (အပိုဒ် ၆)။

15:1–7. The Obligation to Follow Christ’s Example. The example of the Lord Jesus Christ makes clear that the strong are under obligation to wholeheartedly accommodate the scruples of the weak rather than to please themselves (v. 1). Acceding to the needs of the weaker serves the larger goal of the edification (v. 2) or “building up” of the community, making it possible for them to glorify God with unified thought and speech (v. 6).

 

ရောမဩဝါဒစာတွင် ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပေါလုသည် “ဤနေရာ၌သာ “အားကြီးသူ” ဟူသော စကားလုံးကို သုံးပြီး၊ အားနည်းသူများ၏ အားနည်းချက်များကို ထမ်းပိုးရမည်ဟူသော တာဝန်နှင့်သာ တွဲ၍သုံး၏ (အပိုဒ် ၁)။ “ငါတို့” ဟူ၍ သုံးခြင်းအားဖြင့် ပေါလုသည် ကိုယ်တိုင်ကို အားကြီးသူများဘက်တွင် ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ခွဲခြားထား၏။ ဤသည်မှာ ၁၄:၁၄ တွင် သူ၏ကြေညာချက်နှင့် အံဝင်ခွင်ကျဖြစ်၏။ တာဝန်ဟူသည် ချစ်ခြင်း၏ လှုံ့ဆော်မှုကို နှိမ်နင်းဟန်တူသော်လည်း၊ ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင် ငါတို့အတွက် ခံစားတော်မူခဲ့သမျှကို ထည့်တွက်လျှင် ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် တာဝန်အတွက် နေရာရှိ၏ (၁၅:၃)။ ပေါလုသည် ယုံကြည်သူများ၏ အချင်းချင်းတာဝန်နှင့် ခရစ်တော်အပေါ် ကျေးဇူးတင်စိတ်ကို ဆက်စပ်ရန် လိုအပ်ခဲ့၏။ သူတို့၏တာဝန်သည် ကျေးဇူးတင်စိတ်၏ မြေကြီးပေါ်တွင် အမြစ်တွယ်နေ၏။ ကျွန်များနှင့် နိုင်ငံတော်ရာဇဝတ်သားများအတွက် သီးသန့်ထားသော ရှက်ဖွယ်သေခြင်းကို ခံတော်မူခဲ့သော ခရစ်တော်သည် ရောမလူမျိုး၏ အားနည်းသူများသည် အားကြီးသူများ၏ ဆန္ဒအတိုင်း လိုက်လျောရမည်ဟူသော စံနှုန်းကို မှောက်မှားပြောင်းပြန်လှန်ပေးခဲ့၏။ ဤပြောင်းပြန်လှန်ခြင်း၏ ထာဝရတန်ခိုးကို ခေတ်သစ်စာဖတ်သူများက လက်လွတ်စပယ်၍ မရ။ ပေါလု၏ ဂရိလူမျိုးနှင့် ဂရိမဟုတ်သူ (“ဗာဗာရီယန်” ဟုလည်း ဘာသာပြန်လေ့့ရှိ၏) တို့အပေါ် ကိုယ်တိုင်၏ တာဝန် (၁:၁၄) နှင့် ယုံကြည်သူများ၏ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် လမ်းပြခြင်းခံရမည့် တာဝန် (၈:၁၂–၁၃) ကို သတိပေးထားပါ။

For the first and only time in Romans, Paul here uses the term “strong,” and only with the obligation to bear the weaknesses of the weak (v. 1). By using the word “we,” he openly identifies himself with the strong, which is not surprising in light of his declaration in 14:14. An obligation can seem to stifle the motivation of love. But there is a place for obligation in the Christian life in light of what Christ our Lord has endured for us (15:3). Paul found it necessary to draw the connection between the believers’ obligation to one another and their gratitude to Christ. Their obligation was rooted in the soil of gratitude. Christ, who suffered the shameful death reserved for slaves and state criminals, overturned the prevailing Roman ideal that the weak conform to the wishes of the strong or powerful. The enduring force of this upheaval ought not to be missed by the modern reader. Note Paul’s personal obligation to the Greeks and non-Greeks (sometimes translated “barbarians”; 1:14), and the believers’ obligation to be led by the Spirit and not by the flesh (8:12–13).

 

အပိုဒ် ၄ တွင် ပေါလုသည် ကျမ်းစာများသည် ငါတို့ကို ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် အားပေးခြင်းနှင့် လာမည့်ကယ်တင်ခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ထောက်ပံ့ရန် ဘုရားသခင်ပေးအပ်တော်မူသော အရင်းအမြစ်ဖြစ်ကြောင်း သတိပေး၏။ ဒါဝိဒ်၏ စကားကို (အပိုဒ် ၃) ခရစ်တော်၏ အတွေ့အကြုံအဖြစ် အသုံးချခဲ့၏ (ဆာလံ ၆၉—ကျမ်းချစ်တွင် ခရစ်တော်နှင့်ဆိုင်သော ဆာလံဖြစ်ပြီး ရော ၁၁:၉–၁၀၊ မဿဲ ၂၇:၂၇–၃၀၊ ၃၄၊ ယောဟန် ၂:၁၇၊ ၁၅:၂၅၊ တောလုပ်ရပ် ၁:၂၀ တို့တွင် ကိုးကားထား၏)။ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ကျိုးမရှာဘဲ ဘုရားသခင်၏ရည်ရွယ်ချက်အတွက် အသရေပျက်စေခြင်းကို ခံရသည်ဟု နားလည်စေပြီး ငါတို့လည်း ထိုနည်းတူ ပြုရန် သွယ်ဝိုက်အားပေး၏။ ရောမ ၁၅:၄ သည် ကျမ်းစာများသည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များတွင် မယိမ်းမယိုင် ကတိကဝတ်ကို ပြုပြင်ပေးသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ခံနိုင်ရည်ရှိစေရန် အားပေးခြင်းကို ပေး၏။

In an aside in 15:4, Paul reminds us that the Scriptures are a divinely bestowed resource for encouraging us to endure difficulties and for sustaining our hope of the coming redemption of all things. He applied the words of David (v. 3) in Psalm 69 (a psalm related to Christ a number of times in the NT; Rom. 11:9–10; Matt. 27:27–30, 34; John 2:17; 15:25; Acts 1:20) to Christ’s experience of being insulted for the sake of God’s purposes and implicitly encourages us to do the same by not pleasing ourselves (Ps. 69:9). Romans 15:4 conveys the idea that the Scriptures are a source of encouragement, aiding believers in an unwavering commitment nurtured by a steady hope in the promises of God.

 

ထို့နောက် ပေါလုသည် ထိုကောင်းချီးမင်္ဂလာများ—ခံနိုင်ရည် (“စိတ်ရှည်ခြင်း”၊ “ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း”) နှင့် အားပေးခြင်း (“နှစ်သိမ့်ခြင်း”၊ “အားပေးခြင်း”)—ကို ဘုရားသခင်ထံမှ တောင်းလျှောက်ပြီး အချင်းချင်း လက်ခံရာတွင် တစ်သံတည်းရှိစေရန် ဦးဆောင်စေ၏ (ရော ၁၅:၅–၆)။ ခရစ်တော်သည် ငါတို့ကို လက်ခံတော်မူသည်နှင့်အတိုင်း အချင်းချင်း လက်ခံခဲ့လျှင် ဘုရားသခင်သည် ဘုန်းထင်ရှားတော်မူမည် (အပိုဒ် ၇)။ အစား အာဟာရနှင့် အထူးနေ့ရက်များဆိုင်ရာ ကွဲပြားမှုများသည် အဆင်ပြေချောမွေ့သော သံပြိုးတီးဝိုင်းသဖွယ် တစ်သံတည်း တစ်ခွင့်တည်း ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးပေါ်ရှိသူများအား “ငါတို့သခင်ယေရှုခရစ်၏ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်” ၏ ဘုန်းကို ကြေညာသောအခါ အရေးမကြီးတော့ချေ (အပိုဒ် ၆)။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းထင်ရှားခြင်း—ယုံကြည်သူများ၏ စကားနှင့် အပြုအမူအားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ အချုပ်အခြာအာဏာကို အများသိမြင်စေခြင်း—ကို ဖော်ပြပြီး၊ ခရစ်တော်ထံ ယုံကြည်ခြင်းသို့ ဆွဲဆောင်ခံရသော တပါးအမျိုးသားများ၏ ချီးမွမ်းသံအဝန်းကို ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေခြင်းပါဝင်၏ (အပိုဒ် ၉–၁၁၊ မဿဲ ၅:၁၆၊ ၁ ကော ၁၀:၃၁၊ ၂ ကော ၄:၁၅ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Then Paul appeals to God to provide those same blessings—hypomonē (“patience,” “endurance”) and paraklēsis (“encouragement,” “comfort”)—to lead the believers to a oneness in their acceptance of each other (Rom. 15:5–6). If they would accept and receive each other, just as Christ had accepted them (v. 7), then God would be glorified. The sharp differences over the secondary matters of diet and days would fade into insignificance when, like a chorus of singers, their harmonious voices would declare to those on earth and in heaven the glory of the “Father of our Lord Jesus Christ” (v. 6). Paul refers to the glory of God, the public acknowledgment of God’s sovereign rule shown through the words and deeds of the believers, including the widening circle of praise from Gentiles drawn to faith in Christ (vv. 9–11; cf. Matt. 5:16; 1 Cor. 10:21; 2 Cor. 4:15).

 

ရောမ ၁၄:၁–၄ တွင် ယုံကြည်ခြင်းအားနည်းသူများကို လက်ခံရန် အမိန့်ပေးထားခဲ့၏။ ယခု ထိုအမိန့်ကို “အချင်းချင်း” ဟု ပိုမိုကျယ်ပြန့်စေ၏။ ဆိုလိုသည်မှာ ခရစ်တော်သည် ငါတို့ကို လက်ခံတော်မူသည်နှင့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏ မိသားစုဝင်အဖြစ် အပြည့်အဝ လက်ခံရန် ဖြစ်၏ (ရော ၁၅:၇)။ ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းလက်ခံမှုသည် အချင်းချင်း လက်ခံရန် နမူနာသာမက၊ အမှန်တကယ် အခြေခံအကြောင်းရင်းပင် ဖြစ်၏။

Paul begins Romans 14:1–4 with a command to receive those weak in faith. Now he widens it to include “one another,” that is, to accept one another as full-fledged members of the family of God, as Christ has received and accepted us (Rom. 15:7). Christ’s saving acceptance is not merely the example for accepting one another but is its actual basis.

 

၁၅:၈–၁၃။

 တပါးအမျိုးသားများ၏ ပြောင်းလဲယုံကြည်ခြင်း။ အစား အာဟာရနှင့် နေ့ရက်များဆိုင်ရာ စိုးရိမ်သောက အငြင်းပွားမှုများကို ကျော်လွန်၍ တပါးအမျိုးသားများအပေါ် ဘုရားသခင်၏ အားလုံးပါဝင်သော ကရုဏာတော်၏ ပိုမိုကြီးမားသော ပုံရိပ်သို့ အာရုံစိုက်လာ၏။ ဤသည်မှာ အခန်း ၉–၁၁ ၏ အကြောင်းအရာကို သတိရစေး၏။ ပေါလုက ယေရှုခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ သစ္စာတရားကို တည်ထားရန် (စကားတထစ်အနက် “အဝန်းခံချဉ်း”) အတွက် ဂျူးလူမျိုးများ (စကားတထစ်အနက် “အရေဖျားလှီးခြင်း”) တို့၏ ကျွန်ဖြစ်တော်မူခဲ့သည်ဟု ကြေညာ၏ (၁၅:၈)။ ဆိုလိုသည်မှာ အာဗြဟံအား ပေးတော်မူသော ကတိတော်များကို ပြည့်စုံစေခြင်း ဖြစ်၏။ ပေါလုသည် တပါးအမျိုးသားများသည် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်ကြောင့် ဘုန်းပြုကြရန်ဟူ၍ ချက်ချင်းထည့်ပြော၏ (အပိုဒ် ၉)။ တပါးအမျိုးသားများကို ကရုဏာအားဖြင့် ပါဝင်စေခြင်းသည် ဂျူးကတိတော်များ၏ နှလုံးသားတွင် ရှိ၏။ သူတို့လည်း ဂျူးအသံများနှင့်အတူ ဘုရားသခင်ကို ဘုန်းပြုကြရမည်။ နောက်ဆက်တွွဲ ကျမ်းချစ်ကိုးကားချက်များ (အပိုဒ် ၉–၁၂) တွင် တစ်လုံးတည်းသော စကားလုံး “တပါးအမျိုးသားများ” ပါဝင်ရာ တပါးအမျိုးသားများကို ပါဝင်စေခခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ နောက်ကျသော အတွေးအမြင် မဟုတ်ကြောင်း ပြ၏။ ဤကိုးကားချက်များကို စာစောင်၏ အဓိကအပိုင်း၏ အထွဋ်အထိပ်တွင် ထားခြင်းသည် ပေါလု၏ ဧဝံဂေလိတရားနှင့် တပါးအမျိုးသားများဆီသို့ သူ၏မစ်ရှင်ကို ပရောဖက်ပြုချက်စကားတွင် အမြစ်တွယ်စေလိုသော စိတ်နှလုံးကို ပြ၏။

15:8–13

Conversion of Gentiles

The focus moves beyond disputes over scruples in matters of diet and days to the larger canvass of God’s inclusive mercy toward the Gentiles, reminiscent of the theme of chapters 9–11. Paul declares that Jesus Christ became a servant to the Jews (lit. “the circumcision”) for the purpose of fulfilling the truth of God (15:8). That is, Christ had established the truthfulness of God’s covenant promises made to Abraham. Paul immediately adds that this was also done so that the Gentiles could glorify God because of His mercy (v. 9). God’s merciful inclusion of the Gentiles lies at the heart of those Jewish promises. They, too, would join the Jewish voices in giving glory to God. The cascade of scriptural quotations that follows (vv. 9–12) has one word in common: “Gentiles,” which indicates that the inclusion of Gentiles was not a divine afterthought. Their placement at the climax of the body of the letter shows Paul’s determination to root the gospel and his mission to the Gentiles in the prophetic word of God.

 

ပထမကိုးကားချက် (အပိုဒ် ၉) သည် ဆာလံ ၁၈:၄၉ မှ ဖြစ်ပြီး တပါးအမျိုးသားများအလယ်၌ ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်း၏။ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများက “ငါ” သည် ခရစ်တော်ကို ဆိုလိုပြီး ပေါလု၏ တပါးအမျိုးသားများဆီသို့ ဝန်ဆောင်မှုအားဖြင့် ဆာလံဆရာ၏ ဆန္ဒကို ပြည့်စုံစေသည်ဟု အြေသည်။ ဒုတိယကိုးကားချက်သည် မောရှေ၏ သီချင်းမှ ဖြစ်ပြီး တပါးအမျိုးသားများကို ဘုရားသခင်၏လူမျိုးနှင့်အတူ ဝမ်းမြောက်ရန် ခေါ်ဝန်၏ (ရော ၁၅:၁၀၊ တရားဟောရာ ၃၂:၄၃)။ တတိယကိုးကားချက်သည် တပါးအမျိုးသားများနှင့် လူမျိုးအားလုံးကို ထာဝရဘုရားကို ချီးမွမ်းရန် တစ်လောကလုံးဆိုင်ရာ ခေါ်ဝန်ဖြစ်၏ (ရော ၁၅:၁၁၊ ဆာလံ ၁၁၇:၁)။ ဧဝံဂေလိတရားကို ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကြေညာခြင်းသည် ဤတောင်းဆိုချက်ကို ပြည့်စုံစေ၏။ နောက်ဆုံးအနေဖြင့် ဟရှာယ ၁၁:၁၀ ကို ယေရှုသည် ယေရှသိ၏ အမြစ်၊ ဒါဝိဒ်၏ ဆွေမျိုး ဖြစ်တော်မူပြီး တပါးအမျိုးသားများကို အုပ်စိုးမည်ဖြစ်ရာ တပါးအမျိုးသားများသည် ထိုသခင်ကို မျှော်လင့်ရမည်ဟူသော မေရှိယပရောဖက်ပြုချက်အဖြစ် ကိုးကား၏ (ရော ၁၅:၁၂၊ ဖိလိပ် ၂:၉–၁၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုနှင့် နားထောင်သူများသိသည်မှာ ဂျူးလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများ သူတို့၏သခင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုရာ မည်သည့်နေရာတွင်မဆို ခရစ်တော်၏ မေရှိယအုပ်စိုးမှု စတင်ပြီးဖြစ်၏။ ပေါလုသည် ဘုရားသခင်ကတိတော်မူရာတွင် ယုံကြည်စိတ်ချသော မျှော်လင့်ချက်ကို ဗဟိုပြု၍ နွေးထွေးသော ကောင်းချီးတောင်းဆုဖြင့် ပြီးဆုံး၏ (၁၅:၁၃)။

The first biblical quotation, cited in v. 9, comes from Psalm 18:49, in which God is praised among the Gentiles. Commentators have suggested that the “I” used in the text is a reference to Christ, perhaps through the ministry of Paul to the Gentiles, taking up and fulfilling the desires of the psalmist. The second quotation is from the Song of Moses, calling Gentiles to rejoice with God’s people, that is, the Israelites (Rom. 15:10; Deut. 32:43). The third quotation extends a universal call for all the Gentiles and all the peoples, including the Jews, to praise the Lord (Rom. 15:11; Ps. 117:1). The proclamation of the gospel to the whole world will fulfill this appeal. Finally, Paul cites Isaiah 11:10 as a messianic prophecy fulfilled in Jesus, who as the Root of Jesse, a descendant of David, was to reign over the Gentiles, who were to place their hope in Him (Rom. 15:12; cf. Phil. 2:9–11). Paul and his listeners knew that wherever Jews and Gentiles gathered together to acknowledge Him as their Lord, Christ’s messianic reign had already begun. Paul closes with a warm prayer of blessing centered on the confident hope in what God has promised (Rom. 15:13).

 

၁၅:၁၄–၃၃။ ပေါလု၏ အစီအစဉ်များ။ စာစောင်၏ တရားဝင်သင်ကြားချက်နှင့် တိုက်တွန်းချက်များ ပြီးဆုံးပြီ။ မြောက်အူဒီတာရေးယားတစ်လျှောက် ဧဝံဂေလိတရားကို စိုက်ပျိုးပြီးသောအခါ ပေါလုသည် ရောမယုံကြည်သူများကို ချစ်ခင်စွာ ခရီးတိုတိုလာရောက်ပြီးနောက် မြေထဲပင်လယ်၏ အနောက်ဘက်စွန်းရှိ စပိန်နိုင်ငံသို့ ဧဝံဂေလိတရားယူဆောင်ရန် အစီအစဉ်ကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ပြော၏။ အရေးကြီးသော ကိစ္စများကို သူတို့ကို သတိပေး၏ (အပိုဒ် ၁၄–၁၆)၊ အရှေ့ဘက်ရှိ သူ၏မစ်ရှင် (အပိုဒ် ၁၇–၂၁) နှင့် ရောမနှင့် ယေရုရှလင်သို့ သွားရောက်ရန် အနာဂတ်အစီအစဉ်များကို (အပိုဒ် ၂၂–၂၉) အသိပေး၍ ဆုတောင်းပေးကြရန် တောင်းဆို၏ (အပိုဒ် ၃၀–၃၃)။

15:14–33

Paul’s Plans

The formal teachings and exhortations of the letter are finished. After expressing his sense of satisfaction in planting the gospel throughout the eastern Mediterranean, Paul speaks openly of his plans to take the gospel to Spain on the western edge of the Mediterranean after a short visit with the believers in Rome. He reminds them of important matters (vv. 14–16), informing them about his mission to the east (vv. 17–21) and his future visits to Rome (22–24) and Jerusalem (vv. 24–29), closing with an appeal for prayers (vv. 30–33).

 

၁၅:၁၄–၁၆။ ရဲဝံစွာ သတိပေးခြင်း။ ရောမယုံကြည်သူများသည် ဝိညာဉ်ရေးရင့်ကျက်ပြီး အချင်းချင်း သွန်သင်ဆုံးမနိုင်သည်ဟု ပေါလုဝန်ခံခဲ့၏။ သူသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ပထမဆုံးယူဆောင်လာသူ မဟုတ်သဖြင့် သူတို့၏ ဝိညာဉ်ဘဝအတွက် တာဝန်မယူရ။ သို့ရာတွင် အချို့ကိစ္စများကို ရဲရဲဝံဝံံ ရေးသားခဲ့ရသည်ဟု ဆို၏ (အပိုဒ် ၁၅)။ သူတို့ကို “အသိပညာရှိသမျှနှင့် ပြည့်စုံပြီး အချင်းချင်း ဆုံးမနိုင်၏” ဟု ချီးကျူးသော်လည်း သူ၏ ရဲဝံစွာ စကားများကို သူတို့သိပြီးသား သို့မဟုတ် မေ့လျော့လွယ်သော အရာများကို သတိပေးရုံသာဟု ဂရုတစိုက် ဖော်ပြ၏။ စာစောင်ထဲတွင် မည်သည့်ကိစ္စများကို သတိပေးရန်ဟု မဖော်ပြချေ။ သေချာသည်မှာ ၁၁:၁၇–၂၄ တွင် တပါးအမျိုးသားများ မာန်မာနဖြင့် ဂျူးများကို အစားထိုးသည်ဟု ကြွားဝါခြင်းမှ တားမြစ်ချက်နှင့် ၁၄:၁–၁၅:၆ တွင် အားကြီးသူများနှင့် အားနည်းသူများ စည်းလုံးညီညွတ်ရန် ရှည်လျားစွာ တိုက်တွန်းချက်များ ပါဝင်မည်။ ပေါလုသည် သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို တိတိကျကျ မဖော်ပြဘဲ၊ ကိုယ်တိုင်နှင့် သူ၏ရဲဝံစွာ စကားကို လှုံ့ဆော်သော ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော ကျေးဇူးတော်၊ ဆိုလိုသည်မှာ တပါးအမျိုးသားများဆီသို့ အထူးသဖြင့် ခေါ်တော်မူခြင်း (၁၅:၁၅–၁၆၊ ၁:၅၊ ၁၂:၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ) ကို ထောက်ပြ၏။ သူသည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဝန်ဆောင်သူအဖြစ် ကိုယ်ကို ပုံဖော်ပြပြီး၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် သန့်ရှင်စေခြင်းခံရသော တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများကို ဘုရားသခင်ထံ ယဇ်ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် ဆက်ကပ်နေ၏ (၁၅:၁၆၊ ၂ ကော ၁၁:၂၊ ကော ၁:၂၁–၂၉ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

15:14–16. Bold Reminders. While Paul acknowledged the spiritual maturity of the Roman believers who were fit to instruct one another, and while he was not the one who brought them the gospel and so would not be expected to be responsible for their spiritual life, he had nonetheless been impelled to write boldly to them about some points (v. 15). It is doubtful that Paul was speaking ironically when he credits them as being filled with all knowledge and able to instruct or admonish each other (v. 14). But having credited them so generously, Paul was carefully construing his bold words as simply reminding them (v. 15) of some points they already knew. He does not enumerate which matters in the letter were written to remind his readers of what they were at least at risk of forgetting. Doubtless among those reminders are the direct and personal warnings in 11:17–24 against individual Gentiles boasting of their apparent replacement of the broken-off Jewish branches and the lengthy appeal in 14:1–15:6 for unity between the strong members inclined to belittle and the weak ones inclined to judge. While Paul tactfully refrained from itemizing his hearers’ needs, he points to himself and to the impetus that had compelled his frank words, namely, the grace given to him by God, that is, his apostolic commission especially to the Gentiles (15:15–16; cf. 1:5; 12:3), which included the bulk of Roman believers. Dramatically, he presents himself as a minister of Christ making a priestly offering to God. Instead of animals to be slaughtered for sacrifice, he was offering his Gentile converts won to the gospel and made holy by the Holy Spirit (15:16). Paul foresaw presenting his converts to Christ at the Parousia (2 Cor. 11:2; Col. 1:21–29).

 

၁၅:၁၇–၂၁။ အရှေ့ဘက်တွင် မစ်ရှင်ပြီးမြောက်ခြင်း။ အပိုဒ် ၁၇ ရှိ “ကောင်းကျိုးချီး” သည် “ဘုန်းကြွား” သို့မဟုတ် “ကြွားဝါခြင်း” ဟုလည်း ဘာသာပြန်နိုင်၏။ ပေါလုသည် တပါးအမျိုးသားများထံမှ နာခံမှုကို ရရှိစေသော သူ၏ဝန်ဆောင်မှုကို ဂုဏ်ယူ၏။ အကြောင်းမူကား ခရစ်တော်သည် စကားနှင့် အမှုအားဖြင့်၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ တန်ခိုးနှင့် အံ့ဘွယ်နိမိတ်လက္ခဏာများအားဖြင့် ထိုသို့ ပြုတော်မူခဲ့၏ (ရော ၁၅:၁၈–၁၉၊ ၁:၅၊ ၁၆:၁၉၊ ၂၆ နှင့ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလု၏ နည်းလမ်းမှာ ဧဝံဂေလိတရားကို ဘရှိမသိရသေးသူများကို ခရစ်တော်၏ တောင်းဆိုချက်များကို တင်ပြရန်ဖြစ်ပြီး အခြားသူ၏ အခြေခံပေါ်တွင် မတည်ဆောက်ရ (၁၅:၂၀–၂၁)။ ဟရှာယာ ၅၂:၁၅ မှ ပရောဖက်ပြုချက်ကို သူ၏ ခရစ်တော်ကို မကြားဖူးသူများကို ကြေညာရန် တာဝန်အတွက် ဆောင်ပုဒ်အဖြစ် ကိုးကား၏။

15:17–21. Mission Accomplished in the East. The word kauchēsin in v. 17 can be translated as “glory” or “boasting.” Paul found pride in his ministry to win obedience from the Gentiles because Christ had accomplished it through him, in word and deed, accompanied by the power of the Spirit of God marked with mighty signs and wonders for the Gentiles’ obedience and faith (Rom. 15:18–19; cf. 1:5; 16:19, 26). Paul’s method of operation had been to present the claims of Christ to those who had never heard the gospel, rather than building on someone else’s foundation (15:20–21). The prophecy from Isaiah 52:15, cited in Romans 15:21, serves as a motto for Paul’s commission to proclaim Christ to those who had never heard of Him.

 

အခြားသူ၏ အခြေခံပေါ်တွင် မဆောက်လိုသော ပေါလု၏ ဆုံးဖြတ်ချက်နှင့် ရောမခရစ်ယာန်များထံ ဤရှည်လျားသော စာစောင်နှင့် သွားရောက်ပြီး ဝိညာဉ်ရေးလက်ဆောင်ပေးမည်ဟူသော အစီအစဉ် (ရော ၁:၁၁) တွင် ကွဲလွဲမှုရှိသလော။ ပေါလု၏ စိတ်ထဲတွင် မရှိချေ။ အကြောင်းမူကား စပိန်တွင် ရှေ့ပြေးဧဝံဂေလိဝန်ဆောင်မှုအတွက် ရောမယုံကြည်သူများ၏ အဓိကထောက်ပံ့မှုကို ရှာနေ၏ (၁၅:၂၄၊ ၂၈)။ သူ၏ဧဝံဂေလိတရားနားလည်မှု သို့မဟုတ် ဧဝံဂေလိတရားကို မည်သို့နေထိုင်ရမည်နှင့်ပတ်သက်၍ သူတို့အချင်းချင်း ကွဲလွဲမှုများရှိလျှင် သူတို့၏ ရင့်ရင့်ကျွှကျွှ ထောက်ပံ့မှုကို အားနည်းစေမည်။

Is there a contradiction between Paul’s determination not to build on someone else’s foundation and this lengthy letter to the Roman Christians, to be followed by a visit that would allow him to impart a spiritual gift to them (Rom. 1:11)? Not in Paul’s mind. After all, he was seeking the vital support of these Roman believers for the pioneering evangelism he was planning farther west in Spain (15:24, 28). Any suspicion they might have had about his understanding of the gospel or any division among them over how the gospel should be lived out would have weakened their wholehearted support.

 

အပိုဒ် ၁၉ ရှိ အင်အားကြီးသော နိမိတ်လက္ခဏာနှင့် အံ့ဘွယ်အမှုများသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အံ့ဘွယ်နိမိတ်များနှင့် တွဲ၍ တင်ပြလေ့ရှိရာ သူ၏ သဘာဝလွန်ဇာစ်မြစ်ကို အတည်ပြု၏။ ပေါလု၏ စာများတွင် အံ့ဘွယ်အမှုများ၏ တိကျဥပမာ မရှိသော်လည်း ယေရှု၏ ကတိတော်အတိုင်း ပျောက်ကင်းစေခြင်းတန်ခိုးကို မျှဝေ၏ (တောလုပ်ရပ် ၁၄:၃၊ ၁၅:၁၂၊ ၁၉:၁၁–၁၂၊ ၂ ကော ၁၂:၁၂၊ ဂလာ ၃:၅၊ မဿဲ ၁၀:၇–၈၊ တောလုပ်ရပ် ၁:၈၊ ၂:၂၂၊ ဟေဗြဲ ၂:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ အံ့ဘွယ်အမှုအားလုံးသည် ဘုရားသခင်ထံမှ မဟုတ် (၂ သက် ၂:၉၊ ဗဲ ၁၆:၁၄)။ ဧဝံဂေလိတရားကို ကိုယ်တိုင်အံ့ဘွယ်အမှုများနှင့် အတည်ပြုရန် မလိုအပ်ချေ။ သို့ရာတွင် ပျောက်ကင်းခြင်းနှင့် အခြားအံ့ဘွယ်အမှုများအတွက် ဆုတောင်းခြင်းသည် ယနေ့တိုင် ဧဝံဂေလိတရားကို ပြန်စဉ်းစားစေရန် ပိတ်ဆို့ထားသော စိတ်များကို ဖွင့်ပေး၏။

The powerful signs and wonders referred to in v. 19 meant that the evidence of miracles often accompanied the apostolic preaching of the gospel and thus confirmed its supernatural origin. Though Paul’s letters provide no specific instances of miracles, he shared in the apostolic power of healing promised by Jesus (Acts 14:3; 15:12; 19:11–12; 2 Cor. 12:12; Gal. 3:5; cf. Matt. 10:7–8; Acts 1:8; 2:22; Heb. 2:4). Not all apparent miracles originate with God (2 Thess. 2:9; Rev. 16:14), nor must all preaching of the gospel be legitimized by physical miracles. Still, the effectiveness of prayer for healing and other miracles continues to open prejudiced minds to reconsider the gospel even today.

 

15:22–24 ရောမမြို့သို့ နောက်ဆုံးရောက်လာပြီး သို့သော် ကြာရှည်မနေရ။ ပါဝေလသည် ရောမမြို့သို့ အဘယ်ကြောင့် ဤမျှကြာအောင် မလာနိုင်ခဲ့ရသလေသောကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသည်မှာ အရှေ့မြေထဲပင်လယ်ဒေသအတွင်းရှိ အဓိကမြို့ကြီးများတွင် အသင်းတော်များ စိုက်ပျိုးတည်ထောင်ရခြင်းကြောင့် ဟန့်တားခံခဲ့ရခြင်းဖြစ်သည် (ရောမ ၁၅:၂၂)။ နှစ်ပေါင်းများစွာ ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာရန် တာဝန်သည် ရောမရှိ ယုံကြည်သူများကို လာရောက်တွေ့ဆုံလိုသော သူ၏လေးနက်သော တောင့်တမှုကို ဉီးစားပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနှင့် အခြားခြိမ်းခြောက်မှုများကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော ရင့်ကျက်သော အသင်းတော်များ တည်ထောင်ခြင်းသည် လွယ်ကူသောအလုပ် မဟုတ်ခဲ့ပေ။ အပိုဒ် ၂၃ တွင် ပါဝေလက ထိုဒေသ၏ အဓိကမြို့များတွင် ဧဝံဂေလိတရားကို စိုက်ပျိုးပြီးသည်ဟု ဖော်ပြပြီး ယခုမှ ရောမရှိ ယုံကြည်သူများကို လာရောက်တွေ့ဆုံလိုသော သူ၏တောင့်တမှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် အဆင်သင့်ဖြစ်နေပြီဟု ခံစားရသည်။ ပထမဆုံးအကြိမ်အဖြစ် ပါဝေလသည် သူ၏တကယ့်ခရီးပန်းတိုင်ဖြစ်သော အနောက်ဘက်ရှိ စပိန်ပြည် (ရောမအင်ပါယာ၏ နယ်နိမိတ်အစွန်) ကို ဖော်ပြသည်။ ထိုသို့သွားရာလမ်းတွင် ရောမယုံကြည်သူများထံမှ ကူညီမှုရရှိရန် မျှော်လင့်ထားသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ စကားလုံး propempō သည် ငွေကြေးထောက်ပံ့မှုကို ဆိုလိုသည် (၂ကော ၁:၁၆; တိ ၃:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပါဝေလသည် စပိန်၏ဘာသာစကားများနှင့် ဓလေ့ထုံးတမ်းများကို ကိုင်တွယ်ရာတွင်နှင့် အလုပ်ဖော်များ ရွေးချယ်ရာတွင် အခြားနည်းလမ်းများဖြင့်လည်း အကူအညီလိုအပ်နိုင်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် စပိန်သို့ မစ်ရှင်အသစ်စတင်ရန် ပါဝေလ၏အစီအစဉ်သည် တကယ်ဖြစ်မြောက်ခဲ့သည်ဟု သက်သေမရှိပေ။ ဂျေရုဆလင်တွင် ဖမ်းဆီးခံရပြီးနောက် အနည်းဆုံး လေးနှစ်ကြာ ထောင်ချခံခဲ့ရသည်။ ပထမကဲသရိယမြို့တွင်၊ နောက်ရောမမြို့တွင် ချုပ်နှောင်ခံရပြီး ပြန်လွတ်မြောက်ခဲ့သည် (တမန် ၂၁:၃၀–၃၃; ၂၄:၂၇; ၂၈:၃၀–၃၁)။ သင်းထောက်ကျမ်းများဖြစ်သော ၁တီမောသေ၊ ၂တီမောသေ၊ တိတု ကျမ်းတို့ကို ရောမတွင် ပြန်လွတ်ပြီးနောက် အသက်ကြီးသော ပါဝေလက ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆပါက၊ စပိန်ဆိုင်ရာ ရည်မှန်းချက်သည် လုံးဝပျောက်ကွယ်သွားခဲ့ပြီး အရှေ့မြေထဲပင်လယ်ဒေသတွင် အလုပ်ပြန်လုပ်ကာ ဒုတိယအကြိမ် ဖမ်းဆီးခံရပြီး (၂တီမောသေတွင် အရိပ်အမြွက်ဖော်ပြထားသည်) ထိုမှထွက်မလွတ်ဘဲ အသေသတ်ခံခဲ့ရသည်။

15:22–24. Rome at Last, but Not for Long. Paul explains his long delay in coming to Rome as due to his having been hindered from coming to them (Rom. 15:22) because of the demands of his mission to plant churches in the major cities of the northeastern Mediterranean regions. For many years, the commission to proclaim the gospel took precedence over his longing to visit them (v. 23). Establishing mature congregations able to withstand persecution and other threats to their survival was no simple task. In v. 23, Paul mentions that he had planted the gospel in the major cities of the region and thus now felt ready to fulfill his longing to visit the believers in Rome. For the first time, Paul reveals his true destination—Spain, to the west, at the edge of Roman rule. He hoped to be aided by the Roman Christians on his way there (v. 24). The wording (propempō) implies financial support (cf. 2 Cor. 1:16; Tit. 3:13). Paul may have needed assistance in other ways as well in dealing with the languages and customs of Spain and in recruiting coworkers. There is no evidence in the NT that Paul’s plans to embark on a new Spanish mission ever materialized. For at least four years after his arrest in Jerusalem, he languished in prison, first in Caesarea and then in Rome, before his release (Acts 21:30–33; 24:27; 28:30–31). Taking the pastoral letters 1 and 2 Timothy and Titus as written by an older Paul after his release in Rome, the vision of Spain appears to have faded completely from his horizon. He returned to labor in the eastern Mediterranean until a second arrest and imprisonment, implied in 2 Timothy, from which he was not released before his death.

 

15:25–29 ဂျေရုဆလင်ရှိ သန့်ရှင်းသူများအတွက် ဝန်ဆောင်မှု။ ရောမသို့ အချိန်ကြာမြင့်စွာ မျှော်လင့်ထားသော ခရီးမထွက်မီ ပါဝေလသည် အာခဲယ (အာရှမိုင်နာ) နှင့် မကေဒေါနိယမှ တပါးအမျိုးသားအသင်းတော်ကိုယ်စားလှယ်များနှင့်အတူ ဂျေရုဆလင်သို့ ခရီးထွက်ရန် စီစဉ်ထားသည်။ ဂျေရုဆလင်ရှိ ဆင်းရဲသော ယုံကြည်သူများအတွက် ငွေကြေးအကူအညီပေးရန်ဖြစ်သည် (၂ကော ၈–၉ ကိုကြည့်ပါ)။ ဂလာတိ ၂:၁၀ အရ ဂျေရုဆလင်ရှိ ဆင်းရဲသောသူများကို ထောက်ပံ့ရန် စိတ်ကူးသည် ပါဝေလ၏ အစောပိုင်းဂျေရုဆလင်ခရီးတွင် ဂျူးခရစ်ယာန်ခေါင်းဆောင်များထံမှ စတင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပါဝေလ၏ခေတ်တွင် ဆင်းရဲသောသူများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ခြင်းသည် နိုင်ငံတော်မဟုတ်ဘဲ မိသားစု၊ တရားတိုက် သို့မဟုတ် အလုပ်သမားအဖွဲ့တို့၏ တာဝန်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် မိမိမိသားစုသို့မဟုတ် တရားတိုက်မှ ထောက်ပံ့မှုဖြတ်တောက်ခံရနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အစောပိုင်းသမိုင်းတွင် ယုံကြည်သူများသည် လိုအပ်နေသော ယုံကြည်သူညီအစ်ကိုမောင်နှမများကို ပြုစုစောင့်ရှောက်ရန် တာဝန်ရှိသည်ဟု ယူဆခဲ့ကြသည် (တမန် ၆:၁; ၉:၃၉; ၁တီမေ ၅:၃–၁၆)။ သို့သော် ထိုလှူဒါန်းမှု၏ အရေးကြီးမှုသည် ဂျေရုဆလင်ရှိ ဆင်းရဲသောယုံကြည်သူများကို ကယ်ဆယ်ရုံသာမက ပိုမိုကျယ်ပြန့်သည် (ရောမ ၁၅:၂၆)။ ပါဝေလသည် တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများ (တောရိုင်းသံလွင်အကိုင်းကို အသီးတွယ်သော သံလွင်ပင်ရင်းကို ဆက်စပ်ထားသကဲ့သို့) မှ လှူဒါန်းမှုကို ဂျူးနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့ ယခုမျှဝေထားသော ယုံကြည်ခြင်း၏ ပစ္စည်းပိုင်းဆိုင်ရာ ထင်ရှားမှုဟု မြင်သည်။ သူတို့၏ လှူဒါန်းမှုကို karpon (ဤနေရာတွင် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်အမျိုးမျိုးရှိသော်လည်း အတိုင်းသား “အသီး”) ဟု ခေါ်သည် (၁၅:၂၈)။ တပါးအမျိုးသားများသည် ဂျူးတို့၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ကောင်းချီးများကို မျှဝေခံစားခဲ့သဖြင့် ယခု သူတို့၏ ပစ္စည်းပိုင်းဆိုင်ရာ ကောင်းချီးများကို ဂျူးတို့နှင့် မျှဝေရန် တာဝန်ရှိသည် (အပိုဒ် ၂၇)။ အခြားနေရာတွင် ပါဝေလက ဤလှူဒါန်းမှုကို ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရားကို ဝန်ခံခြင်းဟု ဆိုသည်။ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတင်ခြင်းနှင့် ရက်ရောခြင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော် ထင်ရှားခြင်းကြောင့် ဆုတောင်းခြင်းများ ဖြစ်ပေါ်လာမည် (၂ကော ၉:၁၂–၁၅)။ ဂျေရုဆလင်မစ်ရှင်အောင်မြင်ပါက ပါဝေလသည် ရောမသို့ ခရစ်တော်၏ ဧဝံဂေလိတရား၏ ပြည့်ဝသော ကောင်းချီးဖြင့် ရောက်ရှိလာမည်ဟု ယုံကြည်သည် (ရောမ ၁၅:၂၉)။ အပိုဒ် ၃၁ တွင်မှ ပျက်စီးနိုင်ခြေကို ပထမဆုံးဖော်ပြသည်။

15:25–29. Service for the Saints in Jerusalem. Before making the long-anticipated trip to Rome, Paul planned to travel to Jerusalem, accompanied by representatives from Gentile congregations from Achaia (Asia Minor) and Macedonia, to offer financial aid to the poor believers in Jerusalem (see 2 Cor. 8–9). According to Galatians 2:10, the idea of the support of the poor in Jerusalem originated with Jewish Christian leaders in Jerusalem during Paul’s earlier visit there. In the world of Paul, it was the duty of the family, the synagogue, or the guild, rather than the state, to care for the indigent. But faith in Jesus Christ could often result in being cut off from the support of one’s immediate family or synagogue. Thus, very early in the history of Christianity, the believers found it incumbent to care for brothers and sisters in the faith who were in need (Acts 6:1; 9:39; 1 Tim. 5:3–16). But the importance of the collection went beyond relieving the poor believers in Jerusalem (Rom. 15:26). Paul saw the gifts from the Gentile believers, who had been grafted like a wild olive tree shoot on to the fruit-bearing olive tree root (11:17), as the material expression of the faith now shared between Jew and Gentile. Their collection was offered as a karpon—variously translated in this context, but in its most literal sense a “fruit” (15:28). The Gentiles had shared the spiritual blessings of the Jews, so now they were obligated to share their material blessings with them (v. 27). Elsewhere, Paul speaks of the offering as an acknowledgment of the gospel of Christ that would result in thanksgiving to God and prayers because of God’s grace being manifested in generosity (2 Cor. 9:12–15). Success in the mission to Jerusalem would signal for Paul that he would arrive in Rome in the full blessing of the gospel of Christ (Rom. 15:29). Not until v. 31 does Paul raise the possibility of failure.

 

15:30–33 အတူတကွ ဆုတောင်းရန် တောင်းပန်ခြင်း။ နောက်တွင် ပါဝေလသည် သူရင်ဆိုင်ရမည့် အန္တရာယ်နှစ်ခုကို ဖွင့်ဟသည်။ ရောမယုံကြည်သူများကို သူနှင့်အတူ ဆုတောင်းရန် တိုက်တွန်းသည်။ ဂျုဒဲယပြည်ရှိ မယုံကြည်သူများလက်မှ ကယ်နှုတ်ခြင်းခံရရန် (အပိုဒ် ၃၁)။ သူ၏စိုးရိမ်မှုသည် အခြေအမြစ်ရှိသည်။ တမန် ၂၀:၃ အရ အာခဲယမှ ဂျေရုဆလင်သို့ သွားရာလမ်းတွင် အသက်အန္တရာယ်ရှိသော ပရိယာယ်ကို ရှောင်ရှားရန် အစီအစဉ်ပြောင်းလဲခဲ့ရသည်။ ဗိမာန်တော်ဧရိယာတွင် ပါဝေလသည် အခြားသောလူမျိုးတစ်ဦးကို ဗိမာန်တော်ထဲခေါ်သွင်းညစ်ညမ်းစေသည်ဟု မှားယွင်းစွာစွပ်စွဲခံရပြီး ဆူပူမှုဖြစ်ပွားခဲ့သည် (တမန် ၂၁:၂၇–၃၀)။ ရောမစစ်သားများက ဖမ်းဆီးပြီးနောက် သူ့ကိုသတ်ရန် ပရိယာယ်နှစ်ခုကို ထပ်မံဖော်ထုတ်တွေ့ရှိခဲ့သည် (တမန် ၂၃:၁၂–၃၀; ၂၅:၁–၅)။

15:30–33. Appeal to Strive Together in Prayer. Next, Paul lays bare the two risks he would be taking. He pleads with his Roman hearers to strive with him in prayer that he might be delivered from unbelievers in Judea (v. 31). His fear was well founded. According to Acts 20:3, Paul found it necessary to alter his plans to travel from Achaia to Jerusalem to avoid a plot on his life on the way there. A riot in the temple area erupted over a false report that he had defiled the temple by bringing in an uncircumcised Gentile (Acts 21:27–30). After Roman soldiers arrested him (Acts 21:31–36), two further plots to kill him were uncovered (Acts 23:12–30; 25:1–5).

 

ပါဝေလ၏ ဒုတိယဆုတောင်းတောင်းဆိုချက်မှာ ဂျေရုဆလင်သို့ ယူဆောင်လာသော လက်ဆောင်များကို ထိုနေရာရှိ ယုံကြည်သူများက လက်ခံအတည်ပြုပေးရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃၁)။ သူတည်ထောင်ခဲ့သော တပါးအမျိုးသားအသင်းတော်များမှ ရက်ရောစွာ စတေးဖြောင့်ခဲ့သော ငွေလက်ဆောင်ကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုလက်ဆောင်ကို ငြင်းပယ်ပါက ပါဝေလ၏ဝန်ကြီးခံမှုနှင့် နဖူးမဖြတ်သော တပါးအမျိုးသားယုံကြည်သူများ အပြည့်အဝပါဝင်ခြင်းကို ဆက်လက်သံသယဝင်ခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ငွေကို ဆင်းရဲသောသူများအတွက် လက်ခံခဲ့သော်လည်း ဂျူးနှင့် တပါးအမျိုးသားတို့၏ ဆက်ဆံရေးကို ခိုင်မြဲစေရန် သူ၏မျှော်လင့်ချက်သည် အပြည့်အဝ မဖြစ်မြောက်နိုင်ပေ။ ရောမယုံကြည်သူများကို သူနှင့်အတူ ဘုရားသခင်ထံ ဆုတောင်းပေရန် အရေးတကြီး တောင်းပန်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းချို့တဲ့ခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်အလိုတော်နှေ့နှေးခြင်းကို မဆိုလိုပေ။ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ဆုတောင်းရန် ဇွဲရှိရန် ထပ်ခါတလဲလဲ သွန်သင်ခဲ့သည် (လု ၁၁:၅–၉; ၁၈:၁–၈)။ ချစ်ခြင်း၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ကို ဆုတောင်းချက်တွင် ရက်ရောစွာ ထည့်သွင်းထားသည် (ရောမ ၁၅:၃၀၊ ၃၂–၃၃)။ ကိုယ်ကိုယ်ကိုစတေးဖြောင့်သော ချစ်ခြင်းသည် နေထိုင်တော်မူသော သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်မှ ပေးသနားသော အသီးဖြစ်သည်။ ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းတို့လည်း ဝိညာဉ်တော်၏အသီးများဖြစ်သည် (ဂလာ ၅:၂၂)။ အဆုံးတွင် “အာမင်” ဟူသော စကားသည် နားထောင်သူများထံမှ “အာမင်” ဟု တုံ့ပြန်ရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည် (ရောမ ၁၅:၃၃)။

Paul’s second prayer request was that the gifts brought to Jerusalem would be approved of and accepted by the believers there (Rom. 15:31). He had in mind the generous and sacrificial gift of money from the Gentile churches he had raised up. Any resistance to accepting the gift would imply continued suspicion, if not rejection, of Paul’s ministry and the full inclusion of the uncircumcised Gentile believers. Even if the money were accepted on behalf of the needy poor, his hope of strengthening the fellowship between Jew and Gentile still might not be fully realized. Paul’s urgent request that the Romans strive together with him in prayer to God on his behalf need not imply a lack of faith or a reluctance on God’s part. Jesus repeatedly called for His disciples to persevere in prayer (Luke 11:5–9; 18:1–8). Love, joy, and peace are woven into the prayer request (Rom. 15:30, 32–33). The impulse of self-sacrificing love is a fruit bestowed by the indwelling Spirit of God. Peace and joy are also fruits of the Spirit (Gal. 5:22). The “amen” at the end calls for a responsive “amen” from the listeners (Rom. 15:33).

 

အခန်းကြီး - ၁၆

16:1–27 နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကားများ

ဖိုဘဲကို ချီးကျူးပြီးနောက် (စာကို သယ်ယူပို့ဆောင်သူ ဖြစ်နိုင်ခြ်း) ပါဝေလသည် ရောမမြို့ရှိ လူပေါင်းသုံးဆယ်နီးပါးကို အမည်ဖြင့် နှုတ်ဆက်စကား ပို့စေရန် တောင်းဆိုသည်။ ပါဝေလ၏ စာများအားလုံးတွင် ဤမျှရှည်လျားသော နှုတ်ဆက်စာရင်းသည် ထူးခြားသည်။ အချို့က ဤအခန်း ၁၆ သည် ရောမစာနှင့် မူလက မပါဝင်ခဲ့ဟု မေးခွန်းထုတ်ကြသည်။ အကြောင်းမှာ ပါဝေလသည် ရောမသို့ တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးသလို ရှင်သန်နေသေး စာမူအချို့တွင် အခန်း ၁၆ မပါဝင်ပေ။ သို့သော် ပညာရှင်အများစုက ဤအခန်းသည် မူလစာတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်ဟု သဘောတူကြသည်။ စာကို ပိုကျယ်ပြန့်စွာ ဖြန့်ဝေရန် ကူးယူချိတ်ဆွဲသည့်အခါ ထိုသူများကို မသိသူများအတွက် ကူးယူသူ၏ ဆုံးဖြတ်ချက်ဖြင့် ချန်လှပ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

16:1–27

Final Greetings

After commending Phoebe, the probable carrier of the letter, Paul requests that greetings be given to nearly thirty people in Rome, usually by name, along with those associated with them. The extended list of greetings is unique among all the letters of Paul. Some have questioned whether the list was originally part of the letter to the Romans, since Paul had never been to Rome and some surviving manuscripts of the letter do not include chapter 16. But scholars in general agree that the chapter was indeed part of the original letter. Presumably, the omission occurred as a scribal decision when the letter was copied for wider circulation to people who would not have been acquainted with those being greeted.

 

ပါဝေလသည် ရောမသို့ မရောက်ဖူးသဖြင့် အဘယ်ကြောင့် ထိုလူများစွာကို အမည်ဖြင့် နှုတ်ဆက်စကား ပို့စေရသနည်းဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်သူများ ကြာရှည်စွာ တွေးတောခဲ့ကြသည်။ ထိုအမည်ရှိသူများသည် ပါဝေလနှင့် အမျိုးမျိုးသော မစ်ရှင်လုပ်ငန်းများတွင် ဆက်ဆံခဲ့ဖူးသည့် အမှတ်တရများကို မျှဝေပြောဆိုကြမည်ဖြစ်ရာ ဂျေရုဆလင်ခရီးပြီးနောက် စပိန်မစ်ရှင်တွင် ပါဝေလကို ထောက်ပံ့ကူညရန် အခြေခံအုတ်မြစ် ဖြစ်လာမည်ဖြစ်သည် (၁၅:၂၃–၂၄၊ ၂၈)။ ပါဝေလသည် စာကို ရေးသားခဲ့သော ကောရိန္ဓုမြို့တွင် တည်ထောင်ခဲ့သော အသင်းတော်မှ အသင်းသား ရှစ်ဦးထံမှလည်း နှုတ်ဆက်စကား ပို့သည်။ ဤနှစ်ဖက်စာရင်းသည် အစောပိုင်းအသင်းတော်အတွင်း ယုံကြည်သူများ၏ ကြွယ်ဝပြီး ထောက်ပံ့ပေးသော ဆက်ဆံရေးကွန်ယက်ကို ငါတို့အား အရိပ်အမြွက်ပြသည်။

Interpreters have long wondered why Paul asked the believers to personally greet by name so many people he knew. Surely those named would share their positive memories of their association with him in various mission endeavors and thus lay the groundwork for supporting him in the mission to Spain after his trip to Jerusalem (15:23–24, 28). Paul also included personal greetings from eight members of the church he had founded in Corinth, where he wrote the letter. Both lists give us a glimpse of the rich and sustaining web of relationships among the believers in the early church.

 

16:1–2 ငါတို့ညီအစ်မ ဖိုဘဲ။ ပညာရှင်များက ဖိုဘဲသည် စာကို သယ်ယူပို့ဆောင်သူ ဖြစ်နိုင်ခြေအများဆုံးဟု ယူဆကြသည်။ စာကို ဖတ်ရှုပြီး အဓိပ္ပာယ်ရှင်းပြရန် တာဝန်ပေးခဲ့ခြင်းရှိ/မရှိမှာ ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော်လည်း သေချာမသိပေ။ diakonon (အပိုဒ် ၁) ဟူသော ခေါင်းစဉ်သည် ကင်္ခရိယ (သို့မဟုတ် ကင်္ခရိယဲ) မြို့ရှိ ယုံကြည်သူများအကြား ဧဝံဂေလိဆရာမ အဖြစ် ဝန်ဆောင်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။ ဂရိစကား prostatis (“ကျေးဇူးရှင်”၊ “ကူညီသူ” အပိုဒ် ၂) သည် သူမသည် ငွေကြေးအနေအထားကောင်းမွန်သူဖြစ်ပြီး ပါဝေလနှင့် ထိုဆိပ်ကမ်းမြို့မှဖြတ်သန်းသွားသော ယုံကြည်သူများစွာကို ငွေကြေးထောက်ပံ့ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။ သူမ၏ ရက်ရောသောစိတ်ဓာတ်ကြောင့် ရောမယုံကြည်သူများထံမှ ဘုရားသခင်၏ သန့်ရှင်းသူများနှင့် ထိုက်တန်သော အကူအညီမျိုး သူမ၏လိုအပ်ချက်အတွက် ရရှိခွင့်ရှိသည် (အပိုဒ် ၂)။ သူမ၏လိုအပ်ချက်များမှာ အဘယ်နည်း၊ ရောမသို့လာရောက်ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ စပိန်မစ်ရှင်အတွက် ပြင်ဆင်ရန်ဟု ယူဆရလောက်မျှ အချက်အလက်မရှိပေ။

16:1–2. Phoebe Our Sister. Scholars judge that Phoebe is the most likely person responsible for carrying and delivering the letter. Whether she was asked to read the letter and explain its contents is less likely, though plausible. The title diakonon (v. 1) indicates that she served as a deacon among the believers in Cenchrea (also Cenchreae). The Greek word prostatis (“benefactor,” “helper”; v. 2) indicates that, as a person of some means, she provided financial support to Paul and many other believers who passed through that port city. Her spirit of generosity entitled her to assistance from the Roman believers for her needs to a degree worthy of God’s holy people (v. 2). What her needs may have been and whether the purpose of her visit to Rome was to prepare for the mission to Spain remain matters of speculation.

 

16:3–16 နှုတ်ဆက်စကားများစွာ။ ပါဝေလသည် ထိုအမည်ရှိသူများကို တိုက်ရိုက်နှုတ်ဆက်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ စုဝေးနေသော သန့်ရှင်းသူများကို သူ့အတွက် နှုတ်ဆက်ပေးရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြစ်သည်။ အမည်ပေါင်း နှစ်ဆယ့်ခြောက်ခုအနက် အများစုကို ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အခြားနေရာတွင် မတွေ့ရ။ တွေ့ရှိသော အချို့အမည်များမှာလည်း တူညီသောလူများဟုတ်/မဟုတ် သေချာမသိပေ။ အမည်နှစ်ခုဖြစ်သော အဲရစ်တိုဘုလု နှင့် နာဆိတ်စ် တို့သည် ခရစ်ယာန်ကျွန်များပိုင်ဆိုင်သော မယုံကြည်သူများ ဖြစ်နိုင်သည် (အပိုဒ် ၁၀–၁၁)။ ဤလူများအားလုံး ရောမသို့ ရွှေ့ပြောင်းလာပြီး ပါဝေလနှင့် အင်ပါယာအတွင်း အခြားနေရာများတွင် တွေ့ဆုံခဲ့သည်ဟု ယူဆရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ သို့သော် ပါဝေလ၏ ဖော်ပြချက်အရ အချို့မှာ ထိုသို့ဖြစ်သည်။

16:3–16. Many Greetings. Paul was not directly greeting the people named but was asking the assembled saints to greet them in his absence. Most of the twenty-six names are not mentioned elsewhere in the NT. Of those that are used elsewhere, we cannot always be sure they refer to the same people. Two of those named, Aristobulus and Narcissus, may have been unbelievers owning Christian slaves (vv. 10–11). It is unlikely that all these people had immigrated to Rome and that all had met Paul in other places in the empire, though Paul’s description indicates this to be the case with some.

 

နှုတ်ဆက်စကားများကို ဂရုတစိုက်ဖတ်ရှုပါက အစောပိုင်းယုံကြည်သူများအကြောင်း အဖိုးတန်အရိပ်အမြွက်များ ရရှိနိုင်သည်။ ပါဝေလသည် ရောမလမ်းများနှင့် ပင်လယ်ကို ခရီးသွားရန်နှင့် ဧဝံဂေလိတရားဖြန့်ချိရန် ကတိကဝတ်ပြုခြင်းတွင် ထူးခြားသူမဟုတ်ခဲ့ပေ။ စာရင်းတွင်ရှိ အမည်များစွာသည် ကျွန်များကို ပေးလေ့ရှိသော အမည်များဖြစ်သဖြင့် ရောမယုံကြည်သူအများစုမှာ ကျွန် သို့မဟုတ် လွတ်မြောက်ပြီးကျွန်များ ဖြစ်နိုင်သည်။ ပါဝေလက ကောရိန္ဓုယုံကြည်သူများကို “သြဇာကြီးသူ သို့မဟုတ် မျိုးနွယ်မြင့်မြတ်သူ များပြားစွာ ခေါ်ယူခြင်းမရှိ” ဟု သတိပေးခဲ့သည်ကို ရောမယုံကြည်သူများတွင်လည်း အတူတူပင် ဆိုနိုင်သည် (၁ကော ၁:၂၆)။ အမျိုးသမီးများ၏ ထင်ရှားသောအခန်းကဏ္ဍကို ဝန်ဆောင်မှုအတွက် ချီးကျူးခံရသော အမည် ၁၂ ခုအနက် ၇ ခုမှာ အမျိုးသမီးများဖြစ်ခြင်းဖြင့် သိသာထင်ရှားသည်။

A careful reading of the greetings gives us precious glimpses into these early believers. Obviously, Paul was not unique among believers in his use of Roman roads and the seas for travel and in his commitment to spread the gospel. Many of the names in the list were commonly given to slaves, suggesting that many of the Roman believers were either slaves or freed slaves. Paul’s observation to the Corinthian believers that not many of them were influential or of noble birth (1 Cor. 1:26) could also be said of the Roman believers. The prominent role of women is evident from the fact that seven of the twelve names commended for their service were women.

 

နှုတ်ဆက်စကားများတွင် ပထမဦးစားပေးမှုနှင့် အထူးဂုဏ်ပြုမှုကို ပရိစိလနှင့် အကွီလတို့အား ပေးထားသည်။ ပါဝေလသည် သူတို့၏အသက်ကို (“သူတို့လည်ပင်း”) စွန့်ကာ သူ့အသက်ကို ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ကျေးဇူးတင်စကား ဆိုသည် (ရောမ ၁၆:၄)။ ထိုကယ်တင်မှု၏ အသေးစိတ်ကို မဖော်ပြပေ။ တမန်ကျမ်းတွင် ပါဝေလ၏ဒုက္ခများနှင့် ၂ကောရိန္တု ၁၁:၂၄–၂၆ တွင် သူ၏ဆင်းရဲဒုက္ခစာရင်းကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက ပါဝေလ၏ဘဝတွင် မသိရှိရသေး အမှောင်ကျသော အခန်းများစွာ ရှိနေသေးသည်ကို သတိရစေသည်။ ပါဝေလနှင့် အတူလုပ်ဖော်များအဖြစ် ပရိစိလနှင့် အကွီလတို့သည် သူ၏ ဧဝံဂေလိတရားကြေညာရေးမစ်ရှင်နှင့် ရှုထောင့်ကို မျှဝေခဲ့ကြသည်။ တပါးအမျိုးသားအသင်းတော်အားလုံးမှ ကျေးဇူးတင်ရှိခြင်းသည် သူတို့၏ ကျယ်ပြန့်သော ဝန်ကြီးခံမှုမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည် (ရောမ ၁၆:၄)။ အေဒီ ၄၉ တွင် အခြားဂျူးများနှင့်အတူ ရောမမှ နှင်ထုတ်ခံရပြီး ကောရိန္ဓုတွင် ပါဝေလနှင့် ပထမဆုံးတွေ့ဆုံခဲ့သည်။ တဲထိုးလုပ်ငန်းတွင် အတူလုပ်ကိုင်ရင်း ၁၈ လကြာ နေထိုင်ခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၁–၃၊ ၁၁)။ ဧဖက်မြို့သို့ ပါဝေလနှင့်အတူ လိုက်ပါခဲ့ပြီး ပါဝေလမရှိစဉ် အဲပေါလုကို “ဘုရားသခင်၏လမ်းစဉ်” တွင် သေချာစွာ သင်ကြားပေးခဲ့သည်။ အိမ်တွင် အသင်းတော်လည်း စုဝေးခဲ့သည် (တမန် ၁၈:၂၄–၂၈; ၁ကော ၁၆:၁၉)။ စာရေးနေစဉ် သူတို့သည် ရောမသို့ ပြန်ရောက်နေပြီး ထပ်မံခေါင်းဆောင်မှု ပေးနေသည်။ ပရိစိလ၏အမည်ကို ခင်ပွန်းထက် ရှေ့တွင် ထူးခြားစွာထားရှိခြင်းသည် လူမှုအဆင့်အတန်း သို့မဟုတ် ဝန်ကြီးခံမှု၏ ထင်ရှားမှုတွင် ဦးစားပေးမှုကို ဆိုလိုသည်။

In the greetings, priority and therefore special recognition is given to Priscilla and Aquila, with Paul expressing gratitude because they risked their own lives (lit. “their necks”) for his life (Rom. 16:4). He does not reveal the specific nature of their intervention. A comparison of Paul’s troubles in Acts with his list of ordeals in 2 Corinthians 11:24–26 reminds us that a number of dark chapters in Paul’s life remain unknown to us. As fellow workers with Paul, Priscilla and Aquila shared his evangelistic mission and outlook. The gratitude from all the churches of the Gentiles (Rom. 16:4) grew out of their far-ranging ministry. Evicted from Rome with other Jews in A.D. 49, they first met Paul in Corinth. He stayed with them for eighteen months, working alongside them as tentmakers (Acts 18:1–3, 11). They accompanied Paul to Ephesus, where in his absence they gave the eloquent Apollos a thorough grounding in “the way of God” and hosted a church in their home (Acts 18:24–28; 1 Cor. 16:19). By the time of Paul’s writing, they had returned to Rome, where they again provided leadership. The unusual placement of Priscilla’s name ahead of her husband’s implies a primacy of some sort, whether of social standing or of prominence in ministry.

 

ပါဝေလသည် ပရိစိလနှင့် အကွီလတို့၏ အိမ်ရှိ အသင်းတော်သို့ နှုတ်ဆက်စကား ပို့သည် (ရောမ ၁၆:၅)။ သူတို့၏အိမ်သည် အိမ်တွင်းအသင်းတော် ဖြစ်ခဲ့သည် (၁ကော ၁၆:၁၉ ကိုကြည့်ပါ)။ နှုတ်ဆက်စကားများတွင် အမည်များ စုစည်းထားပုံအရ ယုံကြည်သူအုပ်စု ငါးခု သို့မဟုတ် ထို့ထက်မက ရှိနိုင်သည်။ အခြားအုပ်စုများ ဘာသာရေးဆောင်ရွက်ရာ နေရာကို မသေချာပေ။ အားလုံးကို ပရိစိလနှင့် အကွီလတို့၏ အိမ်တွင် စုဝေးနိုင်ဖွယ် မရှိပေ။

Paul was sending greetings to the church in Priscilla and Aquila’s house (Rom. 16:5); their home was characteristically a home church (see 1 Cor. 16:19). Based on the clustering of names in the greetings, there is evidence for five or more groups of believers. Where these others met for worship remains uncertain, though it is unlikely that all were able to gather in the home of Priscilla and Aquila.

 

ဧပဲနေတု (ရောမ ၁၆:၅; အဓိပ္ပာယ် “ချီးမွမ်းထိုက်သူ”) သည် အာရှပြည်နယ် (တခါတစ်ရံ အာခဲယဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်၊ ယခု ဂရိနိုင်ငံအနောက်ပိုင်း ပဲလော့ပင်နီဆူလာကျွန်းဆွယ်) တွင် ပထမဆုံး ယုံကြည်သူ aparchē (အဓိပ္ပာယ် “ပထမအသီး”) ဖြစ်သည် (တမန် ၁၈:၁၂–၁၈ ကိုကြည့်ပါ)။ ပရိစိလနှင့် အကွီလတို့၏ ကြိုးပမ်းမှုကြောင့် ယုံကြည်သူဖြစ်လာပြီး သူတို့နှင့်အတူ ရောမသို့ ပြန်လာခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ (ပထမအသီးပူဇော်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ရောမ ၁၁:၁၆; တရားဟော ၁၈:၄; ယေဇကျေလ ၄၄:၃၀ တွင် ကြည့်ပါ။)

Epaenetus (Rom. 16:5; lit. “praiseworthy”) was the aparchē (lit. “firstfruits”), the first convert in the Roman province of Asia (sometimes translated as “Achaia”), now known as western Greece on the Peloponnese peninsula (see Acts 18:12–18). Presumably, Epaenetus had become a believer as a result of the efforts of Priscilla and Aquila and joined them on their return to Rome. (On the significance of the firstfruits offering to God, see Rom. 11:16; Deut. 18:4; Ezek. 44:30.)

 

အန္ဒြနိကု နှင့် ယုနိယ တို့ကို တမန်တော်များအကြား ထင်ရှားသူများ (သို့မဟုတ် ထူးချွန်သူများ) ဟု ချီးကျူးသည် (ရောမ ၁၆:၇)။ နှစ်ဦးစလုံးကို တမန်တော်များဟု သတ်မှတ်သလား ဆိုသည်ကို ငြင်းခုံကြသော်လည်း အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။ “တမန်တော်” ဟူသော အမည်သည် မူလတဆယ့်နှစ်ပါးသာ ကန့်သတ်ခြင်း မဟုတ်ပေ။ ပါဝေလ၏ အလုပ်ဖော် ဗာနဗကို တမန်တော်ဟု ခေါ်သည် (တမန် ၁၄:၁၄; နှိုင်းယှဉ် ၂ကော ၁၁:၁၃)။ ယုဒအစား မာသ်ယာကို ရွေးချယ်ခဲ့သည် (တမန် ၁:၂၆)။ ပါဝေလကိုယ်တိုင် တမန်တော်အနိမ့်ဆုံးဟု ဆိုသည် (၁ကော ၁၅:၉)။ ပါဝေလသည် သူတို့၏ ဝန်ကြီးခံမှုနှင့် ခရစ်တော်ကို သူယုံကြည်မီ ယုံကြည်ခဲ့သည်ကို အသိအမှတ်ပြုရန် “တမန်တော်” ဟူသော အမည်ကို သုံးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။

Adronicus and Junia are commended as people of note, or outstanding among the apostles (Rom. 16:7). Whether Paul identified both of them as apostles is a matter of debate but is highly probable. The title “apostle” was not limited to the original twelve. Barnabas, Paul’s fellow worker, was also described as an apostle (Acts 14:14; cf. 2 Cor. 11:13). Matthias replaced Judas (Acts 1:26), and Paul calls himself the least of the apostles (1 Cor. 15:9). Perhaps Paul uses the term “apostle” in recognition of their ministry and the fact that they had been followers of Christ before him.

 

ယုနိယ ဟူသော အမည်ကို အမျိုးသမီးအမည်အဖြစ် ရာပေါင်းများစွာ တွေ့ရှိထားပြီး အမျိုးသားပုံစံကို တစ်ခါမျှ မတွေ့ရပေ။ သက်သေအလေးချိန်အရ ဤဂျူးနှစ်ဦးကို ပါဝေလနှင့်အတူ ထောင်ချခံခဲ့ရပြီး ပရိစိလနှင့် အကွီလအဖြစ် ခင်ပွန်းသည်ဇနီးအဖြစ် ဧဝံဂေလိတရားကြေညာရေးကို ကတိကဝတ်ပြုထားသူများဟု နားလည်ရသည်။ ပါဝေလသည် ရူဖု နှင့် သူ့မိခင် (အမည်မဖော်ပြ) တို့ကို နှုတ်ဆက်သည်။ ထိုမိခင်သည် ပါဝေလကို တစ်နည်းအားဖြင့် မိခင်ပြုခဲ့သည် (ရောမ ၁၆:၁၃)။ ထိုမိခင်ပြုမှုသည် မိခင်နှင့်သားတို့ ရောမသို့မရောက်မီ ဖြစ်ခဲ့ရမည်။ ရူဖု ဟူသော အမည်ကို ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ထမ်းပိုးခဲ့သော ကီရနဲမြို့သား ရှိမုန်၏သား ရူဖု နှင့် တူညီသည်ဟု များစွာဆွေးနွေးခဲ့ကြသည် (မာ ၁၅:၂၁)။ မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ဖခင်၏လုပ်ရပ်ကို ဖော်ပြရာတွင် သားနှစ်ယောက် အလက်ဇန္ဒြာ နှင့် ရူဖု တို့၏ အမည်ကို ထူးခြားစွာ ဖော်ပြထားခြင်းသည် မူလစာဖတ်သူများ သူတို့ကို သိကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ မာကုခရစ်ဝင်ကျမ်းကို ရောမပရိသတ်အတွက် ရေးသားခဲ့သည်ဟု အစောပိုင်းဓလေ့ထုံးတမ်းနှင့် ပေါင်းစပ်ပါက ပါဝေလသည် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ထမ်းခဲ့သူ၏ သားကို နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်ဟု ထောက်ခံချက် ရရှိသည်။

The name Junia has been found in more than 250 inscriptions as a proper Latin name for a woman, while the male form is unattested. The weight of evidence points in favor of understanding these two Jews, who suffered imprisonment along with Paul, to be a husband-and-wife team, like Priscilla and Aquila, committed to evangelism. Paul sent greetings to Rufus and his unnamed mother, who in some sense cared for Paul (Rom. 16:13). This mothering, as Paul affectionately terms it, would have taken place before the mother and son arrived in Rome. Much has been made of the name shared by Rufus, son of Simon of Cyrene, who carried Jesus’s cross (Mark 15:21), and this recipient of Paul’s greeting. The unusual mention of the names of two sons, Alexander and Rufus, when their father’s deed is pointed out by the writer of Mark, suggests that the original readers knew them. This, combined with the early tradition that the Gospel of Mark was written for a Roman audience, gives support to the view that Paul was greeting the son of the man who carried Jesus’s cross.

 

နောက်ဆုံးတွင် သူသိသော သို့မဟုတ် ကြားဖူးသောသူများကို အမည်ဖော်ပြီးနောက် ရောမနားထောင်သူများကို သန့်ရှင်းသော နမ်းရှုံ့ဖြင့် အချင်းချင်း နှုတ်ဆက်ကြရန် တိုက်တွန်းသည် (ရောမ ၁၆:၁၆)။ ဤသည်မှာ ဒုက္ခရောက်နေသော အသင်းတော်နှစ်ခုတွင် ပါဝေလ၏ အကြံပေးချက်ဖြစ်သည် (၁ကော ၁၆:၂၀; ၂ကော ၁၃:၁၂; ၁သက် ၅:၂၆ နှိုင်းယှဉ် ၁ပေ ၅:၁၄)။ သန့်ရှင်းသော နမ်းရှုံ့ခြင်းသည် မိသားစုဝင်များအချင်းချင်း တူညီသောကျား/မ အကြားတွင် လက်ခံနိုင်ဖွယ်ရှိသည် (က ၂၇:၂၆; ရူး ၁:၉; လု ၁၅:၂၀)။ ဧဖက်မှ လူကြီးများသည် ပါဝေလကို နောက်တစ်ခါ မတွေ့ရတော့မည်ကို သိလျက် ငိုကြွေးပြီး နမ်းရှုံ့ခဲ့ကြသည် (တမန် ၂၀:၃၇)။ “ညီအစ်ကို” သို့မဟုတ် “ညီအစ်ကိုမောင်နှမများ” ဟူသော မိသားစုဘာသာစကားကို စာတစ်လျှာက်တည်း ထပ်ခါတလဲလဲ သုံးထားသည် (ရောမ ၁:၁၃; ၇:၁; ၁၅:၁၄–၁၅၊ ၃၀; “ညီမ” ၁၆:၁၊ ၁၅)။ ပါဝေလသည် ရောမနှင့် အခြားနေရာရှိ ခရစ်ယာန်များနှင့် ခရစ်တော်အတွင်း ဘုံဆက်နွယ်မှုသည် ထာဝရတည်တံ့မည့် မိသားစုအသစ်ကို ဖန်ဆင်းခဲ့သည်ဟု သတိပြုမိသည်။ ခရစ်ယာန်မိသားစုဝင်များအကြား သန့်ရှင်းသော နမ်းရှုံ့ခြင်းသည် ယခင်ညွှန်ကြားချက်ဖြစ်သော အချင်းချင်း မိသားစုဆန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် သစ္စာရှိမှုကို ပြသရန် ဖြည့်ဆည်းပေးမည်ဖြစ်သည် (၁၂:၁၀)။

Finally, after naming people he knew or knew about, Paul urged his Roman hearers to greet one another with a holy kiss (Rom. 16:16). This was a recommendation of Paul elsewhere in two of his troubled churches (1 Cor. 16:20; 2 Cor. 13:12; 1 Thess. 5:26; cf. 1 Pet. 5:14). The kiss was acceptable between family members of the same gender (Gen. 27:26; Ruth 1:9; Luke 15:20). The elders from Ephesus, recognizing they might never see Paul again, wept and kissed him farewell (Acts 20:37). The family language variously rendered as “brethren” or “brothers and sisters” appears throughout the letter (Rom. 1:13; 7:1; 15:14–15, 30; “sister,” 16:1, 15). Paul shared with Christians in Rome and elsewhere the awareness that their common bond in Christ had created a new kinship that would endure for eternity. The holy kiss between the members of the Christian family (v. 16) would fulfill the earlier instruction to show familial love and devotion to each other (12:10).

 

16:17–20 အန္တရာယ်ပြုသူများကို သတိပေးခြင်း။ ဤနေရာတွင် ပါဝေလသည် သူတို့အား ခွဲထွက်မှုနှင့် ဟန့်တားမှုများ ဖြစ်စေသော လူအချို့ကို ရှောင်ကြရန် သတိပေးသည် (အပိုဒ် ၁၇)။ ပထမတစ်ချက်တွင် ဤကဏ္ဍသည် အတွေးစဉ်ကို နှောင့်ယှက်သည် သို့မဟုတ် ဝင်ရောက်စွက်ဖက်သည်ဟု ထင်ရသော်လည်း ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်လျှာက် အလားတူ သတိပေးချက်များ ရှိသည် (ဥပမာ ၂ယော ၁၀–၁၁ တွင် အကန့်အသတ်မရှိ ဧည့်ဝတ်ကျေခြင်းနှင့် အပြန်အလှန်ဆက်ဆံခြင်းကို တားမြစ်ခြင်း၊ မဿဲ ၇:၁၅–၂၀ တွင် လိမ်ညာသော ပရောဖက်များ)။ ပါဝေလသည် ချော့မော့စကားနှင့် ချီးမွမ်းစကားမျှသာ ပြောတတ်သူများအပြင် ခွဲခြားသိမြင်ရန် စမ်းသပ်ချက်များ ပေးထားသည် (ရောမ ၁၆:၁၈)။ ထိုချော့မော့သူများသည် ယုံကြည်သူများ (သူတို့၏ နာခံမှုသည် နေရာအနှံ့ ကျော်ကြားနေပြီ) လက်ခံပြီးသား ဧဝံဂေလိတရားကို ထောက်ခံသလား။ သူတို့၏ ဝန်ကြီးခံမှု၏ အသီးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် ယုံကြည်သူများကို တည်ဆောက်ခြင်းလား၊ သို့မဟုတ် ခရစ်တော်အတွင်း ခံစားနေရသော စည်းစည်းလုံးလုံးကို ခြိမ်းခြောက်သလား။ သူတို့၏ သြဇာသည် ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်း သို့မဟုတ် အာသာရုပ်သောင်းကျန်းမှုကို ဖြည့်ဆည်းရန် အသုံးပြုသလား။ ဤစံနှုန်းသုံးရပ်သည် ယနေ့တိုင် အသုံးဝင်သည်။ အပိုဒ် ၁၇ တွင် skandala (“ချော်လဲစေသော အကြောင်းရင်း”၊ “အပြစ်”၊ “ထောင်ချောက်”၊ “ဟန့်တားမှု”) ဟူသောအခါ ပါဝေလသည် သီးခြားအုပ်စုကို ရည်ရွယ်သလား ဆိုသည်ကို ခန့်မှန်းရုံသာ ဖြစ်သည်။

16:17–20. Warnings against Predators. Paul here reminded his hearers that they needed to avoid some people who were causing division and hindrances (v. 17). At first glance, this section appears to be an interruption of, if not an intrusion into, the flow of thought with a change of tone. But we find similar warnings throughout the NT against unlimited hospitality and reciprocity (e.g., 2 John 10–11) and false prophets (Matt. 7:15–20). Paul provided several tests for discernment beyond smooth talking and flattering words (Rom. 16:18). Did the smooth talkers uphold the gospel that the believers—whose obedience had become widely known (v. 19)—had already embraced? Were the fruits of their ministry peace and the building up of the believers, or did their influence threaten the unity they were enjoying in Christ? Was their influence used to serve their own cravings to fulfill selfish or even sensual ends? These three standards remain useful to the present day. Whether Paul had any specific group in mind when speaking of skandala (“causes of stumbling,” “offenses,” “traps,” “hindrances”) in v. 17 is pure speculation.

 

ပါဝေလသည် akakōn (ရိုးသော၊ အပြစ်ကင်းသော၊ လှည့်စားခံရလွယ်သော သူများ) ကို လှည့်စားသူများကို သတိပေးသည်။ အပိုဒ် ၁၉ တွင် အားလုံးကို မကောင်းမှုနှင့်ပတ်သက်၍ akeraious (ဆက်စပ်စကား၊ အပြစ်ကင်း သို့မဟုတ် စင်ကြယ်၊ အတိုင်းသား “မရောနှောသော”) ဖြစ်ရန် ဆုံးမသည်။ ဧဝသည် ကောင်းမှုနှင့်မကောင်းမှုကို သိလိုသော စာတန်၏ ကမ်းလှမ်းချက်ကို လက်ခံခဲ့ရာ ဘေးအန္တရာယ်ဖြစ်ခဲ့သည် (က ၃:၄–၆)။ ကောင်းမှုနှင့်ပတ်သက်၍ ပညာရှိဖြစ်ခြင်းသည် ကောင်းမှုကို နက်ရှိုင်းစွာ လက်တွေ့သိမြင်ခြင်းဖြစ်ပြီး အတုအယောင်ကို ရှာဖွေတွေ့ရှိရန် အကောင်းဆုံး ပြင်ဆင်မှု ဖြစ်သည်။

Paul warns against deceivers of the akakōn, a word variously rendered as “simple,” “innocent,” “naive,” or “unsuspecting.” In v. 19, he admonishes all to be akeraious (a related word; “innocent” or “pure,” lit. “unmixed”) in regard to evil. Eve accepted Satan’s offer of the knowledge of good and evil with disastrous results (Gen. 3:4–6). To be wise concerning what is good is to possess a deep yet practical understanding of what is good, and this would be the best preparation for detecting what is counterfeit.

 

စာတန်သည် ပဋိပက္ခဖြစ်စေသော အရင်းအမြစ်နှင့် မယှဉ်းမှုဖြန့်ချိသူ ဖြစ်သည် (ရောမ ၁၆:၁၇)။ စာတန်ကို ခြေဖဝါးအောက်တွင် နင်းချေးမည့် ပုံသဏ္ဍာန်သည် ကမ္ဘာဦး ၃:၁၅ မှ ဆင်းသက်လာသည် (ဆာ ၉၁:၁၃; ဟေရှာ ၆၆:၂၄; မာ ၄:၃ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ အောင်ပွဲခံသူများ ရန်သူကို ခြေဖြင့်နင်းခြင်း ပုံသဏ္ဍာန်သည် ဘုရင်များ၏ ကြေညာချက်များတွင် ထင်ရှားသည်။ သို့သော် ပါဝေလသည် ပုံသဏ္ဍာန်ကို အလွဲသုံးစားမှု မဖြစ်စေရန် ဂရုတစိုက် ပြုပြင်ထားသည်။ ဤကဏ္ဍကို အကြောင်းပြု၍ သူတော်စဉ်ဆက်များကို လိုက်လံရှာဖွေသတ်ဖြတ်ခြင်းသည် အလွန်မှားယွင်းသှိသော လုပ်ရပ်ဖြစ်သည်။ နင်းချေးခြင်းကို ယုံကြည်သူများမဟုတ်ဘဲ ဘုရားသခင်က လုပ်ဆောင်မည်။ နင်းချေးခံရမည့်သူမှာ အသင်းတော်အတွင်း အန္တရာယ်ပြုသူများ မဟုတ်ဘဲ စာတန်ဖြစ်သည်။ ပါဝေလသည် ယခင်က ယုံကြည်သူများကို လက်စားချေခြင်း သို့မဟုတ် ပြန်လည်တိုက်ခိုက်ခြင်း မပြုရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်မဟုတ်ပါလား (ရောမ ၁၂:၁၇–၂၁)။ ယုံကြည်သူများသည် သန့်ရှင်းသူများကို ခွဲထုတ်ပြီး အပြစ်ကင်းသူများကို သွေးဆောင်တတ်သူများကို ရှောင်ရှားရမည်။ ပါဝေလ၏ အကြံပေးချက်သည် အသင်းတော်များကို ဖျက်ဆီးခဲ့သော အဆိပ်သင့်သော အပြုအမူရှိသူများကို တွေ့ကြုံခဲ့သူများအတွက် ပို၍ ယုံကြည်လက်ခံဖွယ် ဖြစ်လာသည်။ စာတန်၏ ဖျက်ဆီးခြင်းသည် မကြာမီ ဖြစ်ပေါ်လာမည်။ ထိုအချိန်ထိ ငါတို့သခင် ယေရှုခရစ်၏ ကျေးဇူးတော်သည် ငါတို့ကို ထောက်မတုန်းရှိသည်။

Satan is the ultimate source of dissension and the disseminator of discord (Rom. 16:17). The image of crushing Satan underfoot arises from Genesis 3:15 (see also Ps. 91:13; Is. 66:24; Mal. 4:3). Depictions of conquerors stepping on their defeated foes were characteristic of royal propaganda. But Paul was careful to modify the imagery so as to avoid misuse. Using this passage as a pretext for hunting down and killing heretics is a serious mistake. The crushing is done by God, not by believers; and the crushed is Satan, not the congregational predators. After all, Paul earlier urged the believers to avoid any revenge or retaliation (Rom. 12:17–21). Instead, the believers were to avoid those skilled at dividing the saints and seducing the innocent. Paul’s counsel becomes even more credible when one has encountered those whose toxic behavior has destroyed congregations. The destruction of Satan is to happen shortly. In the meantime, the grace of our Lord Jesus Christ sustains us.

 

၁၆:၂၁–၂၄။ ပတ်လီ၏ အဖော်များထံမှ နှုတ်ဆက်စကား။ ဤစာတွင် အဖွင့်နှုတ်ဆက်စကားကို ပတ်လီတစ်ဦးတည်းက ရေးသားခဲ့သော်လည်း၊ သူ၏အဖော်များက စာအဆုံးတွင် သူတို့၏နှုတ်ဆက်စကားကို ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။ ပထမဆုံးအနေဖြင့် ပတ်လီ၏ အရင်းနှီးဆုံးသော အလုပ်ဖော်ဖြစ်သူ တိမောသေကို စတင်ဖော်ပြထားသည်။ တိမောသေ၏နာမည်ကို ပတ်လီ၏ စာအုပ်ငါးအုပ်၏ အဖွင့်တွင် ပတ်လီနှင့်အတူ တွဲ၍ တွေ့ရှိရသည်။ လုကို၊ ယာဆုန်နှင့် ဆိုဆိပတ်တို့ ဤသုံးဦးသော တိုင်းရင်းသားညီအစ်ကိုများ (၂၁ ကြောင်းချက်) သည် ဂျူးလူမျိုးဖြစ်ကြပြီး၊ သူတို့ကို အောက်ပါအတိုင်း ခွဲခြားနိုင်သည်- လုကို = တမန်တော်ဝတ္ထုတွင် ပတ်လီနှင့်အတူ ခရီးလှည့်လည်ခဲ့သူ လုကာ၊ ယာဆုန် = သက်သာလောနိကမြို့၌ ပတ်လီကို ဧည့်ဝတ်ကျေခဲ့သူ ယာဆုန် (တမန် ၁၇:၁–၉)၊ ဆိုဆိပတ် = ဘေရဲမြို့သား ဆိုပတ် (အခြားသူများနှင့်အတူ ပတ်လီကို ယေရှလင်သို့ လိုက်ပါခဲ့သူ၊ တမန် ၂၀:၄)။ တေတို (ရောမ ၁၆:၂၂) သည် ပတ်လီ၏ စကားကို ချရေးပေးခဲ့သူ ဖြစ်သည်။ သူ၏နာမည်သည် “တတိယ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး၊ ကျွန်တစ်ဦး၏ အဆင့်အတန်းကို ညွှန်ပြသည်။ သို့သော် ပတ်လီက သူ့ကို “ထာဝရအရှင်အတွင်း၌” ကိုယ်ပိုင်နှုတ်ဆက်စကား ထည့်ခွင့်ပေးခဲ့သည်။ ကယ်တင်ခြင်းဆုကျေးဇူးတော်သည် ကျွန်နှင့်လွတ်မြောက်သူကြား ခွဲခြားမှုကို ဖျက်ပြယ်စေသည် (ဂလာ ၃:၂၈)။ ဂါယု (ရောမ ၁၆:၂၃) သည် ပတ်လီက စာကို ချရေးခဲ့သည့် သူ၏အိမ်ပိုင်ရှင်ဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်တစ်ခုလုံးအတွက် ဧည့်ဝတ်ကျေပွန်သူအဖြစ် နာမည်ကြီးသူ ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် သူသည် ပတ်လီနှင့်အတူ ယေရှလင်ခရီးသို့ လိုက်ပါခဲ့သည် (တမန် ၂၀:၄)။

16:21–24. Greetings from Paul’s Companions. Though the letter’s salutation came from Paul alone, his companions added their greetings at the end, starting with Timothy, his closest coworker, whose name is found beside Paul’s at the beginning of five of Paul’s letters. The three kinsmen Lucius, Jason, and Sosipater (v. 21) were fellow Jews who may be identified respectively as Luke, Paul’s traveling companion in Acts; Jason, Paul’s host in Thessalonica (Acts 17:1–9); and Sopater from Berea, who with others accompanied Paul to Jerusalem (Acts 20:4). Tertius wrote down Paul’s dictation (Rom. 16:22). His name literally means “third,” pointing to his standing as a slave. But Paul allowed him to add his own greetings “in the Lord,” whose gift of salvation levels the distinction between slave and free (Gal. 3:28). Gaius, in whose home Paul dictated the letter (Rom. 16:23) and who had a reputation for providing hospitality for the whole church, would later accompany Paul on the journey to Jerusalem (Acts 20:4).

 

ဧရတ်စ်၏ နှုတ်ဆက်စကားပါဝင်ခြင်းက ပတ်လီ၏ ဓမ္မအမှုကို လေးစားဖွယ်ပုံရိပ် ပေးစွမ်းသည်။ ရှေးဟောင်း ကောရိန္သုမြို့နေရာတွင် တွေ့ရှိရသည့် ကမ္ပည်းစာတစ်ခုတွင် ဧရတ်စ်ဆိုသူကို ဂုဏ်ပြုထားပြီး၊ ပတ်လီက သုံးသည့် “အိုကိုနိုမို” (ဘဏ္ဍာတိုက်စား၊ အများပြည်သူဆိုင်ရာ အလုပ်အကူးအပြီးတာဝန်ခံ၊ ဘဏ္ဍာတိုက်မှူး စသည်ဖြင့် ဘာသာပြန်ဆိုကြသည်) ဆိုသော အဆင့်အတန်းနှင့် ကိုက်ညီသည် (ရောမ ၁၆:၂၃)။ ပတ်လီ၏ ခရစ်ယာန်ညီ ဧရတ်စ်သည် ချမ်းသာသော လွတ်မြောက်သူ၊ ရောမနိုင်ငံသား ဖြစ်နိုင်ခြေများသည်။

Including the greeting from Erastus, a well-placed citizen who openly embraced the Christian faith, imparts a sense of respectability to Paul’s mission. An inscription has been recovered from the site of ancient Corinth honoring a certain Erastus, whose administrative post was comparable to the title used by Paul: oikonomos (variously translated “treasurer,” “director of public works,” “chamberlain”) of the city (Rom. 16:23). Paul’s fellow Christian was most likely the same wealthy freedman and Roman citizen.

 

၁၆:၂၅–၂၇။ ဘုန်းကြီးခြင်းသီချင်း။ စာအဖွင့်စကားသည် အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာများကို ညွှန်ပြသလို၊ စာအဆုံးစကားသည် စာတွင် ဖော်ပြထားသော မရှိမဖြစ်အမှန်တရားများကို သတိတရစေသည်။ ဤဘုန်းကြီးခြင်းသီချင်းကို “သင်တို့ကို ခိုင်ခံ့စေနိုင်သော ထိုအရှင်အား” (၂၅ ကြောင်းချက်၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၁၁) ဟု ရည်စူးထားသည်။ ပတ်လီ၏ ဧဝံဂေလိတရား၏ အာမခံချက် (၁၆:၂၅၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၁၅–၁၆) သည် လူ့အားထုတ်မှုမပါဘဲ အပြစ်သားများအား ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးသည်။ ထို့ကြောင့် လာမည့်ဒုက္ခကြောင့် ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို ဘုရားသခင်၏ စွမ်းရည်နှင့် ရုန်းကန်နေရသော ယုံကြည်သူများကို ထိန်းသိမ်းပေးနိုင်သော စိတ်နှလုံးအကြံအစည်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် အစားထိုးခဲ့သည်။ ဧဝံဂေလိတရားသည် နက်နဲသောအရာ၏ ဗျာဒိတ်တော်အဖြစ် ရောက်လာခဲ့သော်လည်း (၁၆:၂၅၊ နှိုင်းယှဉ် ကောလောသဲ ၁:၂၆၊ ၂၇)၊ နောက်ကြောင်းပြန်လှည့်ကြည့်လျှင် ကျမ်းစာပရောဖက်ပြုချက်များတွင် ကြိုတင်ဟောကြားထားသည်ကို တွေ့နိုင်သည် (ရောမ ၁၆:၂၆၊ နှိုင်းယှဉ် ၁:၂)။ လူမျိုးတကာကို ယုံကြည်ခြင်းနာခံမှုသို့ ဆောင်ကြဉ်းပေးရန် ပတ်လီ၏ တာဝန်ပေးခြင်း (၁၆:၂၆) သည် စာအဖွင့်နှုတ်ဆက်စကားတွင် ပထမဆုံး ထင်ရှားခဲ့သည် (၁:၅)။ ဂျူးလူမျိုးနှင့် တပါးအမျိုးသားများအားလုံးကို ယေရှုခရစ်အား အပ်နှံကြရန် ခေါ်တော်မူသည်။ ထိုယေရှုအားဖြင့် ဘုရားသခင်သည် အစဉ်အမြဲ ဘုန်းထင်ရှားခြင်းသို့ ရောက်တော်မူသည် (၁၆:၂၇)။ ဤဘုန်းကြီးခြင်းသီချင်းသည် ပတ်လီ၏ ဓမ္မအမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်နှင့် ယုံကြည်သူတိုင်း၏ အပြုအမူစံနှုန်းကို အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြထားသည် (နှိုင်းယှဉ် ၁၁:၃၆၊ မဿဲ ၅:၁၆၊ ၁ကော ၁၀:၃၁)။

16:25–27. Doxology. As the opening words of the letter signal the important matters to be addressed, the closing words remind us of the essential truths covered in the letter. The doxology is addressed to Him “who is able to establish you” (v. 25; cf. 1:11). The assurance of Paul’s gospel message (16:25; cf. 1:15–16) offers salvation to sinners apart from human effort. Thus, the fear of the coming wrath has been replaced by a confidence in both God’s ability and His disposition to preserve struggling believers. The gospel came as a revelation of the mystery (16:25; cf. Col. 1:26, 27) but in hindsight can be seen to have been foretold in prophetic writings of the Scriptures (Rom. 16:26; cf. 1:2). Paul’s commission to bring all nations to an obedience related to faith (16:26) first emerged in Paul’s opening salutation (1:5). All peoples, Jews and Gentiles, are summoned to entrust themselves to Jesus, through whom God is glorified forever (16:27). This doxology sums up the aim of Paul’s ministry and the standard of conduct for every believer (cf. 11:36; Matt. 5:16; 1 Cor. 10:31).

 

ပတ်လီက စာဖတ်သူများကို ခရစ်တော်က ပေးသနားတော်မူသော ကယ်တင်ခြင်းလမ်းကြောင်းအတိုင်း လမ်းပြခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် ငါတို့ကို မျှော်လင့်ချက်မဲ့သော အခြေအနေတွင် တွေ့တော်မူပြီး၊ သူ၏ ကိုယ်တိုင်အသေခံခြင်းအပေါ် ခိုင်ခံ့စွာ တည်ထားသော မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးသနားတော်မူခဲ့သည်။ ထိုခရစ်တော်အားဖြင့်သာလျှင် ငါတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်ရှေ့တော်၌ လွတ်မြောက်ခြင်းခံရကာ၊ ဘုရားသခင်နှင့် လုံးဝငြိမ်သက်ခြင်းဖြင့် ခရစ်ယာန်ဘဝကို အသက်ရှင်နိုင်ရန် ခွန်အားရရှိသည်။ ခရစ်တော်က ယခုအချိန်၌ ငါတို့အား ပေးသနားတော်မူသော အနာဂတ်သည် မျှော်လင့်ချက်အားဖြင့်သာလျှင် ရရှိနိုင်သည်။ ထိုအနာဂတ်တွင် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော် ထင်ရှားပေါ်ထွန်းခြင်း၊ လူသားများနှင့် ဖန်ဆင်းခံရသမျှအားလုံးတို့ ပျက်စီးယိုယွင်းခြင်းကျွန်ခံမှုမှ ကယ်နှုက်ခံရကာ၊ ဘုရားသခင်၏ သားသမီးများ၏ ဘုန်းထင်ရှားသော လွတ်လပ်ခြင်းသို့ ဆောင်ယူခြင်း ပါဝင်သည် (ရောမ ၈:၂၁)။

Paul has taken his readers through the way of salvation offered to us by Christ, who found us in a state of hopelessness and offered us a hope that is solidly rooted in His sacrificial death. It is through Him that we are by faith justified before God and empowered to live the Christian life in total peace with God. The future that Christ has offered us in the present is accessible only through hope. It consists of the future manifestation of the glory of God, when humans and creation itself will be rescued from decaying bondage and ushered into the glorious freedom of the children of God (Rom. 8:21).