ဟေဗြဲ​ဩဝါဒစာ-ဟေဗြဲ-Hebrews – Heb.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
အခန်းကြီး - ၅
အခန်းကြီး - ၆
အခန်းကြီး - ၇
အခန်းကြီး - ၈
အခန်းကြီး - ၉
အခန်းကြီး - ၁၀
အခန်းကြီး - ၁၁
အခန်းကြီး - ၁၂
အခန်းကြီး - ၁၃

ဟေဗြဲဩဝါဒစာ
HEBREWS

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် စာရေးသူ။ ပထမနှစ်ထောင်စုနှစ်နီးပါးကာလအတွင်း ဂရိလက်ရေးမူများတွင် ဤစာအုပ်နှင့်ပတ်သက်၍ ပေးထားသော တစ်ခုတည်းသောခေါင်းစဉ်မှာ (တစ်ခါတစ်ရံ ပေးထားလျှင်) “ဟေဗြဲများသို့” (pros Hebraious) ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤခေါင်းစဉ်သည် မူလခေါင်းစဉ်မဟုတ်ဖြစ်နိုင်သည်။ အချို့သော အစောပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ခေါင်းစဉ်တစ်ခုမျှ မရှိသလို စာတွင်လည်း ထိုသို့တိကျသော သတ်မှတ်ချက်ကို အတည်ပြုထားခြင်း မရှိပေ။ ၎င်းသည် အစောပိုင်းက စာကူးသူတစ်ဦးမှ ခန့်မှန်းချက်တစ်ခုကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ နောက်ပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ခေါင်းစဉ်ကို “ဟေဗြဲများသို့ စာ” သို့မဟုတ် ပို၍များသောအားဖြင့် “ပေါလုဟေဗြဲများသို့ စာ” ဟု တိုးချဲ့ထားသည်။ အချို့နောက်ပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် ခေါင်းစဉ်အဆုံးတွင် သမိုင်းဆိုင်ရာမှတ်ချက်များပါဝင်သည်။ “ရောမမြို့မှ ရေးသားသည်”၊ “ဣတလိမှ တိမောသေအားဖြင့် ရေးသားသည်”၊ သို့မဟုတ် “ယေရုရှလင်ရှိသူများသို့ ရေးသားသည်” ဟူ၍ပင် ဖြစ်သည်။ ဤခေါင်းစဉ်များမှာ မူလစာတွင် ပါဝင်ခြင်းမရှိဖြစ်နိုင်သော်လည်း အသင်းတော်အတွင်း မည်သို့မြင်ယောင်ခံစားခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်။

Title and Authorship. Among Greek manuscripts for the first thousand years of church history, the only title associated with this epistle—when one is supplied—is simply “To Hebrews” (pros Hebraious). It is unlikely that this title is original, however. There are early manuscripts where no title is given, and there is also nothing in the epistle that affirms such a specific designation. It was likely the result of an inference made by an early scribe. In later manuscripts the title was expanded to “The Epistle to the Hebrews” or, more commonly, “The Epistle of Paul to the Hebrews.” Some later manuscripts even include historical statements at the end of the title: “written from Rome,” “written from Italy through Timothy,” or even “written to the ones in Jerusalem.” While it is unlikely that any of these titles were originally part of the epistle, they do reveal the way in which it was perceived within the church.

 

တင်းကြပ်စွာပြောရလျှင် ဟေဗြဲစာသည် နာမည်မဖော်ထုတ်ထားသော စာဖြစ်သည်။ အခြားဓမ္မသစ်စာများနှင့်မတူဘဲ စာရေးသူသည် ကိုယ်တိုင်ကို ဖော်ပြရန် ရွေးချယ်ခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ တကယ်တော့ စာတစ်စောင်လုံးတွင် ခရစ်ယာန်တစ်ဦးတည်းသာ နာမည်ဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး ထိုသူမှာ အကျဉ်းထောင်မှ လွတ်မြောက်လာပြီဟု စာရေးသူပြောသော တိမောသေဖြစ်သည် (၁၃:၂၃)။ စာရေးသူ၏ အမည်မသိရှိခြင်းကြောင့် ဒုတိယရာစုနှစ်မှစ၍ စာရေးသူမည်သူဖြစ်သည်ကို ခန့်မှန်းယူဆမှုများ ပေါ်ပေါက်လာခဲ့သည်။ အေဒီ ၁၉၀ ခန့်တွင် အလက်ဇန္ဒြီးယားမှ ကလီမင့်က ပေါလုသည် ဟေဗြဲဘာသာဖြင့် ဤစာကို ရေးသားခဲ့ပြီး လုကာက ဂရိဘာသာသို့ ဘာသာပြန်ဆိုခဲ့သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်။ အစောပိုင်းအသင်းတော်အချို့က ဗာနဗကိုလည်း စာရေးသူဟု ယူဆကြပြီး အချို့က လုကာ သို့မဟုတ် ရောမကလီမင့်ဟု ယူဆကြသည်။ အလက်ဇန္ဒြီးယားမှ တတိယရာစုပညာရှင် အော်ရီဂျင်က “စင်စစ် ဤစာကို မည်သူရေးသားခဲ့သနည်း၊ ဘုရားသခင်သာလျှင် သိတော်မူသည်” ဟု အတိအကျမဖြေရှင်းဘဲ ထားခဲ့သည်။

Strictly speaking, the Epistle to the Hebrews is anonymous. Unlike other letters within the NT, the author chose not to identify himself. In fact, the only Christian identified by name in the entire letter is Timothy, who the author says has been recently released from prison (13:23). The letter’s anonymity led to speculation about the identity of its author as early as the second century. In the A.D. 190s, Clement of Alexandria concluded that Paul wrote the document in the Hebrew language and that Luke translated it into Greek. Others within the early church attributed it to Barnabas, while still others preferred Luke or Clement of Rome. Origen, the early third-century Christian scholar and philosopher from Alexandria, Egypt, left the matter open ended, saying, “But who wrote the epistle, in truth, God knows.”

 

စာရေးသူမည်သူဖြစ်သည်ကို မသေချာမရေရာခြင်းနှင့် ဓမ္မဟောင်းကို အာရုံစိုက်ထားခြင်းကြောင့် အချို့သူများက ဤစာကို ခရစ်ယာန်ထက် ဂျူးဆန်သည်ဟု ခံစားခဲ့ကြပြီး ဟေဗြဲစာသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းကို နောက်ဆုံးထည့်သွင်းခဲ့သော စာအုပ်များထဲမှ တစ်အုပ်ဖြစ်လာခဲ့သည်။ စာအုပ်တစ်အုပ်ကို ကျမ်းစာအဖြစ် လက်ခံရန် တမန်တော်တစ်ဦးမှ သို့မဟုတ် တမန်တော်နှင့် နီးကပ်စွာဆက်နွယ်သူတစ်ဦး (လုကာ သို့မဟုတ် မာကု ကဲ့သို့) ရေးသားရမည်ဖြစ်သည်။ ပေါလုရေးသားခြင်းဟု အသိအမှတ်ပြုမှသာ ဤစာသည် လက်ခံခြင်းကို ရရှိခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ သို့သော် ယနေ့တိုင် စာရေးသူ၏ လျှို့ဝှက်ဆန်သော အမှတ်အသားကို မေးခွန်းထုတ်နေသူများ ရှိနေဆဲဖြစ်သည်။

It was this lack of certainty about its authorship—combined with the fact that attention was given to the OT—that made some feel the book was more Jewish than Christian, resulting in Hebrews being one of the last books to be included in the NT canon. For a book to be considered canonical, it had to be written by an apostle or by someone closely associated with an apostle (like Luke or Mark). It was only after the Pauline authorship of Hebrews was acknowledged that the letter found universal acceptance—though many continued, and still continue, to question the mysterious identity of its author.

 

စာရေးသူနှင့်ပတ်သက်၍ မသိရှိရသည်များစွာရှိသော်လည်း အချို့အရာများမှာ သေချာသည်။ စာသည် ဂရိဘာသာစကားပြောသော၊ တရားဝင်ပညာသင်ကြားခဲ့ရသူ၊ ဆက်သွယ်ရေးတွင် ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦးမှ ရေးသားထားကြောင်း ရှင်းလင်းစွာပြသသည်။ ပုံဥပမာများကို ဆွဲဆောင်မှုရှိစွာ အသုံးပြုထားပြီး ရှုပ်ထွေးသော အငြင်းအခုံများပါဝင်ကာ ဂရိဘာသာစကားတွင် အလွန်ကျွမ်းကျင်သူတစ်ဦး၏ လက်ရာဖြစ်ကြောင်း ပြသသည်။ စာရေးသူသည် ဓမ္မဟောင်းနှင့် ယဇ်ပူဇော်ရေးစနစ်ကို ကောင်းစွာသိရှိထားသော်လည်း ယေရှုသည် ထိုအရာအားလုံး၏ အဆုံးသတ်အထွတ်အထိပ်ဖြစ်ကြောင်း အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ တကယ်တော့ ဓမ္မသစ်စာအုပ်များတွင် ဟေဗြဲစာထက် ဓမ္မဟောင်းကို ကိုးကားထားသည့် စာအုပ်မရှိပေ။ နောက်ဆုံးနှင့် အရေးကြီးဆုံးမှာ စာရေးသူသည် နှလုံးသွင်းဆရာတစ်ဦးဖြစ်သည်။ စာ၏တစ်ခုတည်းသောရည်ရွယ်ချက်မှာ ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုနှင့် ဒုက္ခအတွင်း ယေရှုအား သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ယုံကြည်ကိုင်စွဲရန် စာဖတ်သူများကို အားပေးရန်ဖြစ်သည်။

While there is much we do not know about the author, some things are certain. The letter clearly indicates that the author was a Greek-speaking Christian who had a formal education and was a skilled communicator. It reveals a compelling use of images, complex arguments, and the hand of a person highly proficient in the Greek language. The author was thoroughly acquainted with the OT and its sacrificial system, yet recognized that Jesus was the climax to which it all pointed. In fact, no other document in the NT quotes the OT as often as Hebrews. Finally, and above all else, the author was a pastor at heart. The sole purpose of the letter was to encourage its readers to remain faithful to Jesus amidst persecution and hardship.

 

ဟေဗြဲစာ၏ စာရေးသူအမှန်မှာ မည်သူဖြစ်သည်ဆိုသော မေးခွန်းသည် သတ္တမနေ့အဒ်ဗင်တစ်သူများအတွက် အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ငါတို့သည် ပရောဖက်ပြုခြင်းဆုကျေးဇူးကို ခံစားရသူဟု ယုံကြည်သော အဲလင်ဂျီ၊ ဝိုက် သည် တစ်ခါတစ်ရံ ဤစာအုပ်ကို တမန်တော်ပေါလုရေးသားသည်ဟု ရည်ညွှန်းဖော်ပြခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုအချိန်က ပေါလုရေးသားခြင်းဟု ရိုးရာအမြင်ဖြစ်ခဲ့သောကြောင့် ထိုဖော်ပြချက်များကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု မယူဆသင့်ပေ။ တစ်ခါတစ်ရံ သူမသည် ရိုးရိုးရှင်းရှင်း “တမန်တော်” ဟုသာ ရည်ညွှန်းခဲ့သော်လည်း ၎င်းသည်လည်း ပေါလုကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။

The question of the authorship of Hebrews is of particular interest to Seventh-day Adventists. This is because Ellen G. White, who we believe received the gift of prophecy, occasionally attributes the book to the Apostle Paul. Since Pauline authorship was the traditional perspective at the time, one should be careful not to attribute too much significance to what may simply be incidental references. This is important since at other times she simply refers to the author as “the apostle”; but this could also be a reference to Paul.

 

ပေါလုရေးသားခြင်းဟု ယူဆသူများသည် ကြီးမားသောအခက်အခဲများ (သို့သော် မကျော်လွှားနိုင်သော အခက်အခဲများတော့ မဟုတ်) နှင့် ရင်ဆိုင်ရသည်။ ပထမဦးစွာ ဟေဗြဲစာ၏ ဂရိစာပုံစံသည် ပေါလု၏အခြားစာများတွင် မတွေ့ရသည့်ပုံစံဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် စာရေးသူသည် ကိုယ်တိုင်ကို တမန်တော်များထဲမှ တစ်ဦးဟု ရည်ညွှန်းခြင်းမပြုခဲ့ပေ (၂:၃–၄၊ ၁၃:၆–၇)။ ထို့ပြင် ရောမနှင့် ဂလာတိစာတွင် တွေ့ရသည်ထက် “ပညတ်တရား” နှင့် “ယုံကြည်ခြင်း” ဟူသော စကားလုံးများကို ကွဲပြားစွာ အသုံးပြုထားသည်။

Those who favor the Pauline authorship of Hebrews face major, but not insuperable, difficulties. First, the Greek of Hebrews is unlike that in any of Paul’s other letters. Moreover, the author does not refer to himself as one of the apostles (2:3–4; 13:6–7). And he also uses terms like “law” and “faith” in ways that are different from what we find in Romans and Galatians.

 

ဤအခက်အခဲများကို အလွယ်တကူ ပယ်ချလိုက်သင့်သည် မဟုတ်သော်လည်း၊ ပေါလု၏ စာများဖြစ်ပေါ်လာစေခဲ့သော ဖြစ်စဉ်နှင့်ပတ်သက်၍ ကျွန်ုပ်တို့ အလွန်နည်းပါးစွာ သိရှိထားကြောင်းကိုလည်း သတိတရရမည် ဖြစ်သည်။ တခါတရံ တမန်တော်သည် ကိုယ်တိုင် လက်မှတ်ရေးခဲ့သည် (ဂလာတိ ၆:၁၁)၊ အချို့သောအခါများတွင်မူ စာကို စာရေးသူ (အမန်နူအေးနှင်း) အား လွတ်လပ်စွာ ရေးခွင့်ပေးကာ  dictation ပြုလုပ်ခဲ့သည် (ရောမ ၁၆:၂၂)။ ထို့ပြင် ပေါလု၏ နာမည်ပါဝင်သော စာများတွင် စတိုင်နှင့် အကြောင်းအရာများ များစွာ ကွဲပြားမှုရှိသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရောမသို့စာနှင့် ဂလာတိသို့စာတို့၏ စတိုင်ကို ကောရိန်သို့စာများ သို့မဟုတ် တိမောသေ၊ တိတုသို့စာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါက ထင်ရှားစွာ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ပေါလု၏ ဝေါဟာရများနှင့် စတိုင်များသည် ပရိသတ်နှင့် အကြောင်းအရာပေါ်မူတည်၍ ကွဲပြားနိုင်ဖွယ်ရှိသည်။ ထို့ပြင် ပဌမရာစုအစောပိုင်း ခရစ်ယာန်အသင်းတော်တွင် ယေဟောဝါသက်သေများ၏ ယဇ်ပူဇော်ရေးစနစ်နှင့် ယေရှုနာဇရက်ကြွလာခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သော ခေတ်သစ်ကို ဤမျှ နက်နဲစွာ ထိုးထွင်းသိမြင်နိုင်သူ ပေါလုမှလွဲ၍ အခြားမရှိခဲ့ပေ။

While these difficulties should not be lightly set aside, it must also be remembered that we know very little about the process that led to Paul’s writings. On occasion, the apostle wrote in his own hand (Gal. 6:11), while at other times he dictated his letters, allowing a scribe or amanuensis some degree of freedom in actually doing the writing (Rom. 16:22). Furthermore, the letters that carry Paul’s name show considerable variation in style and subject matter, as can be seen when comparing the style of the letters to the Romans and the Galatians with the style of the letters to the Corinthians or to Timothy and Titus. It seems likely that Paul’s terminology and style would vary based on his audience and subject matter. It would also be difficult to find a person other than Paul within the early church who had such insights into the OT sacrificial system and the new era that had been inaugurated by the coming of Jesus of Nazareth.

 

သို့ရာတွင် ဟေဗြဲစာသည် အမည်မဖော်ထားသော စာဖြစ်သည်—သို့သော် တမန်တော်ခေတ်မှ ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲစာသည် ခေတ်အဆက်ဆက် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို ကြွယ်ဝစေခဲ့သော ခမ်းနားထည်ဝါသော စာအုပ်ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် သံသယဖြစ်ဖွယ်မရှိဘဲ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ထင်ရှားစွာ သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ ၎င်း၏ ကြီးမြတ်သော အတွေးအခေါ်များကို နားလည်ပြီး လိုက်နာရန် ကြိုးစားသည့်အခါ ကြွယ်ဝစွာ ဆုလာဘ်ရရှိမည် ဖြစ်သည်။

But in the end, Hebrews is anonymous—although of apostolic origin. Hebrews is a magnificent document that has enriched God’s people in all ages. It unquestionably bears the stamp of inspiration and, as we seek to understand and heed its great ideas, we shall be abundantly rewarded.

 

ရေးသားခဲ့သည့်ခေတ်။ ဟေဗြဲစာကို ခရစ်နှစ် ၆၀ မတိုင်မီ ရေးသားခဲ့ခြင်း မဖြစ်နိုင်ပေ။ စာထဲတွင် လက်ခံရရှိသူများသည် ယေရှု ကွယ်ကုန်ပြီးနောက် ကာလကြာရှည်စွာ ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်းတွင် ပါဝင်ခဲ့ကြပြီး (ဟေဗြဲ ၂:၃; ၅:၁၂; ၁၀:၃၂)၊ ထိုကာလအတွင်း အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်အချို့ (၁၃:၇) ကွယ်လွန်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြထားသည်။ သို့သော် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ထပ်ခါတလဲလဲ ပူဇော်ရသော မြေကြီးပေါ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများပါဝင်သည့် ဓမ္မဟောင်းညီမျှခြင်းထက် ဓမ္မသစ်ညီမျှခြင်း၏ သာလွန်ကောင်းမွန်မှုကို ဆက်တိုက်ဖော်ပြထားခြင်း (၈:၁၃; ၁၀:၁–၂) ကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့ ဗိမာန်တော်ပျက်စီးခြင်း ခရစ်နှစ် ၇၀ မတိုင်မီ ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ရမည်။ ထို့ပြင် ဗိမာန်တော်ရှိ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများ ရောမလူမျိုးများ ဗိမာန်တော်ကို ဖျက်ဆီးချိန်တွင် ရပ်တန့်သွားခဲ့လျှင်၊ စာရေးသူသည် ထိုအချက်ကို ဖော်ပြရန် လွတ်ကျဲမည်မဟုတ်ပေ—အကြောင်းမှာ ထိုအချက်သည် သူ၏အချက်ကို သက်သေပြရန် အကောင်းဆုံးဖြစ်လိမ့်မည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ခရစ်နှစ် ၆၆ နှောင်းပိုင်း သို့မဟုတ် ၆၇ ခုနှစ်တွင် ဖမ်းဆီးခံရပြီး ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသည်။ အကယ်၍ သူသည် စာရေးသူဖြစ်ပါက ဟေဗြဲစာကို ၆၀ ခုနှစ်များ အစောပိုင်း သို့မဟုတ် အလယ်ပိုင်းတွင် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်ရမည်။

Date. It is unlikely that Hebrews was written before A.D. 60. The letter makes it clear that the recipients had been part of the Christian community for an extended period of time after the death of Jesus (Heb. 2:3; 5:12; 10:32), and during that time some church leaders (13:7) had passed away. On the other hand, the sustained references to the superiority of the new covenant over the old covenant—with its earthly sanctuary and endless sacrifices offered year after year (8:13; 10:1–2)—strongly suggest it had to have been written before the destruction of the temple in Jerusalem in A.D. 70. Besides, if the sacrifices of the temple had actually ceased, as they did when the Romans destroyed the temple, it is hard to imagine that the author would not have mentioned it, since it would have proved his point. Paul was arrested and executed very late in A.D. 66 or sometime in 67. If he is the author, Hebrews would have been written in the early to mid A.D. 60s.

 

နောက်ခံအခြေအနေ။ ဟေဗြဲစာကို ဂရုတစိုက် လေ့လာခြင်းဖြင့် မူလက ဦးတည်ရေးသားခဲ့သော ခရစ်ယာန်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးရာ ပုံရိပ်ကို ရှင်းလင်းစွာ တွေ့မြင်နိုင်သည်။ သူတို့သည် မကြာသေးမီက စိုက်ပျိုးထားသော အသင်းတော်ဝင်များ မဟုတ်ကြပေ—အကြောင်းမှာ ခရစ်ယာန်အဆုံးအမများ လေ့လာသင်ယူရန် လုံလောက်သောအချိန် ရခဲ့သော်လည်း ဝိညာဉ်ရေးရာတွင် နို့တိုက်ကလေးများအလား ရှိနေဆဲဖြစ်သည် (၅:၁၁–၁၄)။ သူတို့သည် တမန်တော်များ၏ တရားဟောပြောခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်များနှင့်ဆိုင်သော အံ့ဖွယ်အမှုများကို မှတ်မိနိုင်သည် (၂:၃–၄)။ ယခင်က ဆဲဆိုခြင်း၊ ညှဉ်းဆဲခြင်း၊ ပစ္စည်းများ သိမ်းဆည်းခံရခြင်းများ ခံစားခဲ့ရပြီး၊ ယုံကြည်သူအချို့ ထောင်ချခံရချိန်တွင် သူတို့နှင့်အတူ ရပ်တည်ခဲ့ကြသည် (၁၀:၃၂–၃၄)။ သို့သော် ခရစ်ယာန်လမ်းခရီးတွင် ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကြသည်။ နှစ်များကြာလာသည်နှင့်အမျှ ယေရှု မပြန်ကြွလာသေးခြင်းကြောင့် (၁၀:၃၅–၃၇) လွတ်ကျသွားမည့်အလား ခံစားရသည် (၂:၁)။ မယုံကြည်ခြင်း အမြစ်တွယ်လာသည် (၃:၁၃–၁၆)။ အချို့သည် အသင်းတော်တက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ခဲ့ကြပြီး (၁၀:၂၅)၊ အချို့သည် ခရစ်တော်ကို အများသူငှာ ငြင်းပယ်ခဲ့ကြပေမည် (၆:၄–၆; ၁၀:၂၆–၃၁; ၁၂:၁၅–၁၇)။

Backgrounds. A careful study of Hebrews reveals a clear spiritual profile of the Christians it was originally written to reach. They were not members of a recently planted congregation because, although they had had sufficient time to grow in Christian understanding, they were still spiritual infants (5:11–14). They could recall the preaching of the apostles and the miracles associated with the gifts of the Holy Spirit (2:3–4). Previously, they had suffered insults, persecution, and confiscation of their property; when some of their fellow believers had been imprisoned for Christ, they stood with them (10:32–34). They had begun, however, to grow weary in the Christian way. The years had rolled on and Jesus had not come back (10:35–37). They felt like drifting away (2:1). Unbelief had begun to take root (3:13–16). Some had quit attending church (10:25), and some may even have publicly renounced Christ (6:4–6; 10:26–31; 12:15–17).

 

တမန်တော်သည် ဟေဗြဲခရစ်ယာန်များ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေအတွက် ဖြေရှင်းချက်ကို ပြဿနာနှင့်လျော်ညီစွာ ပေးထားသည်။ သတိထားနေရန် (၂:၁)၊ ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် (၃:၆၊ ၁၄; ၄:၁၄)၊ ဇွဲရှိရန် (၄:၁၁)၊ ယေရှုကို အာရုံစိုက်ရန် (၃:၁)၊ တစ်ဦးနှင့်တစ်ဦး အားပေးရန် (၃:၁၃; ၁၀:၂၅)၊ အတိတ်ကာလကို သတိတရရန် (၁၀:၃၂)၊ သည်းခံရန် (၁၀:၃၆; ၁၂:၁) ဟု တိုက်တွန်းထားသည်။ အထူးထင်ရှားဆုံးအရည်အသွေးမှာ ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ယေရှုနှင့် မောရှေ၏ ဘဝကို သွင်ပြင်လက္ခဏာပြခဲ့သည် (၃:၂)။ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် ဣသရေလလူမျိုး မအောင်မြင်ခဲ့ပေ (၄:၂)။ ရှေးခေတ်သူရဲကောင်းများသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ကျော်လွှားပြီး သွေးဆောင်မှုများကို အနိုင်ယူခဲ့ကြသည် (၁၁:၁–၃၉)။ တမန်တော်၏ စာဖတ်သူများလည်း ထိုနည်းတူ လုပ်နိုင်သည်။

The apostle’s solution to the spiritual state of the Hebrew Christians corresponds to the problem. He exhorted them to stay alert (2:1), to hold on firmly (3:6, 14; 4:14), to persist (4:11), to focus on Jesus (3:1), to encourage one another (3:13; 10:25), to remember earlier times (10:32), and to endure (10:36; 12:1). One quality stands out above all others: faith. Faith characterized the lives of both Jesus and Moses (3:2); lack of faith led to Israel’s failure (4:2). The heroes of old overcame physical hardships and conquered temptations through faith (11:1–39), and so could the apostle’s readers.

 

ဟေဗြဲစာတွင် စာတစ်စောင်၏ ပုံမှန်လက္ခဏာများ လုံးဝနီးပါး မပါဝင်ပေ။ စာရေးသူသည် ကိုယ်တိုင်နှင့် လက်ခံရရှိသူများကို မဖော်ပြထားသလို၊ ပုံမှန်နှုတ်ဆက်စကား သို့မဟုတ် ကိုယ်ပိုင်ကိစ္စများ မပါဝင်ပေ။ ပြဿနာများစွာကို တစ်ခုချင်းဖြေရှင်းမည့်အစား၊ စာအုပ်သည် အစမှပင် ဂရုတစိုက် စီစဉ်ထားသော ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အငြင်းအခုံအဖြစ် ဖွံ့ဖြိုးလာသည်။ စာရေးသူက ၎င်းကို “တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခြင်းနှုတ်ကပတ်တော်” ဟု ဖော်ပြထားပြီး (၁၃:၂၂)၊ ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ ဆွေးနွေးချက်ထဲသို့ တရားဟောဆိုင်ရာ အသုံးချမှုများကို အခါအားလျော်စွာ ထည့်သွင်းထားသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲစာသည် စာများထက် ရေးသားထားသော တရားဒေသနာနှင့် ပို၍တူသည်။

Hebrews bears almost none of the usual marks of a letter: the writer does not identify himself or the intended recipients, nor does he include the usual introductory greeting or discuss personal matters. Rather than addressing a series of concerns, the document develops, from the outset, as a carefully planned theological argument. The writer describes the work as a “word of exhortation” (13:22) and periodically injects homiletic applications into the theological discourse. The Book of Hebrews is, therefore, more like a written sermon than an epistle.

 

စာရေးသူသည် စာအဆုံးတွင် အီတလီနိုင်ငံမှသူများ၏ နှုတ်ဆက်စကားကို ထည့်သွင်းထားသော်လည်း (၁၃:၂၄)၊ ထိုစကားစုသည် အတိအကျ မပြောနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် အီတလီ (ရောမမြို့ဟု ယူဆရ) မှ ရေးသားခြင်း သို့မဟုတ် အီတလီသို့ ရေးပို့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ဗိမာန်တော်ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို ထပ်ခါတလဲလဲ ရည်ညွှန်းထားသောကြောင့် ယေရုရှလင်မြို့ကို ခရစ်စံမြန်းရာနေရာဟု အချို့က အကြံပြုကြသည်။ ထိုအချက်သည် အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ လျော်ကန်သော်လည်း အပြီးသတ်သက်သေ မဟုတ်ပေ—အကြောင်းမှာ ရောမဧကရာဇ်နိုငငံတစ်ဝန်း ပြန့်ကျဲနေသော ယုဒလူမျိုးများအားလုံးသည် ယေရုရှလင်မြို့နှင့် ဗိမာန်တော်ကို လေးစားမှုဖြင့် ကြည့်ကြသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် စာရေးရသည့် အသင်းတော်အခြေအနေများမှာ အတိုင်းအတာတစ်ခုအထိ ရှင်းလင်းသော်လည်း၊ စာရေးရာနေရာနှင့် ပို့ရာနေရာသည် စာရေးသူ၏ အမည်နှင့်အတူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

While the author includes greetings from people in Italy at the conclusion of the letter (13:24), the phrase is inconclusive. It could mean that the document was written either from Italy (presumably Rome) or to Italy. Some have suggested Jerusalem as the likely destination for the letter, due to its repeated references to the sacrifices of the temple. While that makes sense to some degree, it is far from conclusive since Jews scattered all across the Roman Empire looked to Jerusalem and its temple with admiration. Thus, while the circumstances in the church that led to the letter being written are fairly clear, its provenance and destination remain just as mysterious as the identity of its author.

 

ဓမ္မသစ်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ယေရှု၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အမှုတော်သည် ဟေဗြဲစာ၏ အတွေးအခေါ်များကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ ထိုသူသည် ဆင်းရဲဒုက္ခများနှင့် သွေးဆောင်မှုများ၏ လမ်းကြောင်းကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့သော ခေါင်းဆောင် သို့မဟုတ် ရှေ့ဆောင် (၂:၁၀; ၁၂:၂) ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ကမ္ဘာသို့ စေလွှတ်ခြင်းခံရသော ကျွန်ုပ်တို့ယုံကြည်ခြင်း၏ တမန်တော် (၃:၁) နှင့် ကောင်းကင်နန်းတော်သို့ ရှေ့ဆောင်သွားခဲ့သော သူ (၆:၂၀) ဖြစ်သည်။

Theology and Purpose. Jesus, magnificent in person and work, dominates the thought patterns of Hebrews. He is the Captain or Pioneer who has passed over life’s course of suffering and temptation (2:10; 12:2); He is also the Apostle of our faith who was sent to earth for us (3:1) and the Forerunner who has gone on ahead to the heavenly courts (6:20).

 

၁. တစ်သားတစ်ဝမ်းတည်း ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ။ ဟေဗြဲစာသည် အံ့ဖွယ်တစ်ခုလည်းဖြစ်၊ နက်နဲဆန်းကြယ်သည့်အရာတစ်ခုလည်းဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် ၎င်းသည် ဂရုတစိုက် ဖွဲ့စည်းထားပြီး လှပစွာ ရေးသားထားသော စာပေအနုပညာလက်ရာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ဂရိဘာသာစကားဖြင့် မူလစာသားကို လေ့လာသူများသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အခြားနေရာတွင် မတွေ့ရသော စကားလုံးများနှင့် ထိုခေတ်စာပေများတွင်ပင် မတွေ့ရသည့် စကားလုံးအချို့ကို တွေ့ရှိကြရသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းအချို့သည် အလျင်စလို ရေးသားထားသည့် အရိပ်အမြွက်များ ပြသထားသည်—ပေါလုသည် နက်ရှိုင်းစွာ စိတ်ပျက်နေချိန်တွင် ဒေါသတကြွ ရေးသားခဲ့သော ဂလာတိစာသည် ထင်ရှားသော ဥပမာဖြစ်သည်—သို့သော် ဟေဗြဲစာမှာ ထိုသို့ မဟုတ်ပေ။ ၎င်း၏ အဓိကအတွေးအခေါ်များကို အလှည့်ကျ အတိုချုံးမိတ်ဆက်ပြီး ဖွံ့ဖြိုးစေကာ အဆုံးတွင် ပြည့်စုံစွာ ပိတ်သိမ်းထားသည်။

1. Unified Theology. The book of Hebrews is a marvel and a mystery. On one hand, it is a superbly wrought piece of literature—composed carefully and executed beautifully. Here, students of the original Greek encounter many words that do not occur in any other book of the NT and a few that cannot be found elsewhere in the literature of the times. Some of the NT books bear evidence of having been written in haste—Galatians is a notable example, put together in white heat by a deeply troubled Paul—but not Hebrews. Its leading ideas are briefly introduced in turn, then developed and, at length, rounded off.

 

သို့သော် ဤစာပေအနုပညာလက်ရာကို ယနေ့ခေတ်တွေးခေါ်ပုံ—အထူးသဖြင့် ပရိုတက်စတင့်များ၏ တွေးခေါ်ပုံအတွက် ဝေးကွာနေပုံရသော အတွေးများ—ယဇ်ပုရောဟိတ်၊ ဗိမာန်တော်၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း—ဖြင့် တည်ဆောက်ထားသည်။ စာအုပ်၏ အချို့နေရာများတွင် ဆင်ခြင်တုံတရားများ ထူထပ်နက်နဲပြီး နားလည်ရခက်ခဲသည်—အဘအဘွား၊ ဘိုးဘေးမျိုးနွယ်၊ အစပြုသည့်နေ့၊ အဆုံးသတ်သည့်ဘဝ မရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသော ရှေးယဇ်ပုရောဟိတ်ဘုရင် မယ်လ်ခိဇဒက် (၇:၃)၊ သို့မဟုတ် မွေးဖွားမီ မယ်လ်ခိဇဒက်အား ဘိုးဘေးအာဗြဟံမှတစ်ဆင့် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးဆပ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသော လေဝိ (၇:၉–၁၀) စသည်တို့ဖြစ်သည်။

Yet this literary masterpiece is built of ideas—priest, temples, and sacrifices—that seem remote to modern thinking, especially that of Protestants. The reasoning in some parts of the book is dense, with ideas seemingly difficult to grasp: the description of the ancient priest, King Melchizedek, as being without father, mother, genealogy, beginning of days, or end of life (7:3); or the patriarch Levi, before he was born, paying tithe to Melchizedek through his ancestor Abraham (7:9–10).

 

ဟေဗြဲစာကို လေ့လာရာတွင် စာသားကို နားထောင်ရန်နှင့် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်အား စာရေးသူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြခွင့်ပေးရန် အလွန်အရေးကြီးသည်။ စာဖတ်သူသည် အဖွင့်စကားများမှပင်—အငြင်းအခုံများ ချက်ချင်းစတင်ရာ—စတင်၍ စာရေးသူနှင့်အတူ ခရီးလျှောက်ရမည်။ စာရေးသူနှင့်အတူ ခရီးမသွားဘဲ စာအုပ်၏ အပိုဒ်တစ်ခုထဲ ချက်ချင်းခုန်ဝင်ခြင်းသည် နားလည်မှု ကင်းမဲ့ခြင်းနှင့် အတွေးရှုပ်ထွေးခြင်းကို ဖိတ်ခေါ်ရာရောက်သည်။ ဟေဗြဲစာသည် တစ်ခုလုံးအနေဖြင့် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ပြီး တစ်ခုလုံးအနေဖြင့်လည်း နားလည်ရမည်။

In studying Hebrews, it is critically important to listen to the text, allowing the Holy Spirit to disclose the author’s meaning. The reader should begin with the opening words—where the argumentation immediately starts—and move forward with the writer. To plunge into a passage of the book without having journeyed with the author is to invite lack of comprehension and confusion of thought. Hebrews was written whole and is to be understood as a whole.

 

၂. ယေရှုသည် မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြစ်တော်မူသည်။ ဟေဗြဲစာ၏ အဓိကအာရုံမှာ ယေရှုကို ကျွန်ုပ်တို့၏ မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ပုံဖော်ခြင်းဖြစ်သည်။ ကျမ်းစာအခြားနေရာများတွင် ဤအယူအဆကို ရည်ညွှန်းထားသော်လည်း ဟေဗြဲစာတွင်သာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်စွာ ရှင်းပြထားသည်။ ပထမ ခုနစ်အခန်းကြီး၏ ဓမ္မသစ်သည် ဤအကြောင်းအရာကို ဗဟိုပြုထားပြီး၊ ၈:၁ တွင် စာအုပ်၏ အဓိကအချက်မှာ ယေရှုသည် ကောင်းကင်ဘုရားသခင်၏ ပလ္လင်တော်နားမှာ ထိုင်တော်မူသော ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်တော်မူသည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ယေရှုသည် အခြားယဇ်ပုရောဟိတ်အားလုံးထက် သာလွန်တော်မူသည်။ ထိုသူသည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားနှစ်မျိုးလုံးဖြစ်တော်မူသောကြောင့် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား တံတားဖြစ်တော်မူသည်။ အာရုန်မျိုးနွယ်မှ ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် မတူဘဲ ထိုသူသည် သန့်ရှင်း၍ အပြစ်ကင်းပြီး အပြစ်သားများနှင့် ခွဲချထားတော်မူသည် (၇:၂၆) နှင့် အသက်ရှင်တော်မူသည် ထာဝရဖြစ်သည်။

2. Jesus as High Priest and Sacrifice. The predominant focus in Hebrews is the portrayal of Jesus as our great High Priest. Elsewhere in Scripture we find the idea alluded to or suggested, but in Hebrews it is developed and expanded. The theology of the first seven chapters focuses on this theme, concluding with the declaration of 8:1 that the main point of the book is that Jesus is our High Priest “at the right hand of the throne of the Majesty” of heaven. Jesus as High Priest is superior to any and all other priests. Because He is both God and man, He constitutes the bridge between heaven and earth. Unlike the Aaronic high priests, who were sinful and mortal, He is holy, innocent, separated from sinners (7:26) and lives forever.

 

ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတသာမက—ထိုသူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ လုံလောက်သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းလည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် အသေခံခြင်းအားဖြင့် ဣသရေလ၏ ယဇ်ပလ္လင်စနစ်တွင် ဘယ်တော့မျှ မပြည့်စုံနိုင်ခဲ့သော အရာကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်—အပြစ်ပြဿနာအတွက် နောက်ဆုံးဖြေရှင်းချက်ဖြစ်သည်။ သိုးသငယ် သို့မဟုတ် ဆိတ်ကို အပြစ်ဖြေရာယဇ်အဖြစ် ယူဆောင်လာရန် မလိုတော့ပေ။ ကယ်လဗာရီတောင်ပေါ်တွင် တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် အပြီးသတ် ပူဇော်သက္ကာဖြင့် ပြည့်စုံသော အပြစ်ဖြေခြင်း ပြီးစီးခဲ့ပြီ။ ယေရှု၏ သက္ကာသည် တစ်ကြိမ်တည်းဖြစ်ပြီး ထာဝရအကျိုးသက်ရောက်မှုရှိပြီး ထပ်မံပြုလုပ်ရန် မလိုအပ်ပေ (၁၀:၁၂)။ ဓမ္မဟောင်းစနစ်အောက်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတသာလျှင် သန့်ရှင်းရာဌာနဆီသို့ တစ်နှစ်လျှင် တစ်ရက်သာ ဝင်ခွင့်ရှိခဲ့သည်—အပြစ်ဖြေရာနေ့ဖြစ်သည်။ သို့သော် ယေရှုသည် ကောင်းကင်နှင့် မြေကြီးအကြား အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ယုံကြည်သူတိုင်း ဘုရားသခင်၏ နဝတ်တော်ထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်ပြီ (၄:၁၆)။ ကျွန်ုပ်တို့သခင်ကို မည်မျှ ခမ်းနားစွာ ပုံဖော်ထားသနည်း။ ထိုအစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များသည် ထိုသူ၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အမှုတော်၏ ကြီးမြတ်မှုကို နားလည်နိုင်ခဲ့လျှင် သူတို့သည် အားပြန်ရှင်လာပြီး ဘယ်တော့မျှ မစွန့်လှည့်ရန် ဆုံးဖြတ်ခဲ့ကြမည်။ မအံ့သြစရာပေ—ဟေဗြဲစာ၏ အဓိကစကားလုံးတစ်ခုမှာ “ပိုကောင်းသော” သို့မဟုတ် “သာလွန်သော” ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပိုကောင်းသော နာမတော် (၁:၄)၊ ပိုကောင်းသော မျှော်လင့်ခြင်း (၇:၁၉)၊ ပိုကောင်းသော ညီမျှခြင်း (၇:၂၂)၊ ပိုကောင်းသော အမှုတော် (၈:၆)၊ ပိုကောင်းသော ကတိတော်များ (၈:၆)၊ ပိုကောင်းသော သက္ကာများ (၉:၂၃)၊ ပိုကောင်းသော နိုင်ငံ (၁၁:၁၆)၊ ပိုကောင်းသော သွေးတော် (၁၂:၂၄) စသည်တို့ကို ဖတ်ရသည်။

Jesus is not only High Priest—He is also God’s all-sufficient sacrifice for our sins. By dying on the cross, He provided what the multiplied sacrifices of Israel’s sanctuary system could never accomplish: a final solution to the age-old sin problem. One no longer needs to bring a lamb or a goat as an offering for his or her sins, for complete atonement has been made by the once-for-all sacrifice on Calvary. Jesus’s sacrifice was once for all time—forever effective with no need of being repeated (10:12). Under the old system, only the high priest could enter the Most Holy Place of the sanctuary, and on just one day each year: the Day of Atonement. Jesus, however, broke down all barriers between heaven and earth by his sacrifice. By faith, every believer may now enter the very presence of God (4:16). What a portrayal of our Lord! If those early Christians could have but grasped the magnificence of His person and work, they would have been rejuvenated and would have determined never to give up or turn back to the world. Not surprisingly, a key word of Hebrews is often translated “better” or “superior.” We read of a better name (1:4), a better hope (7:19), a better covenant (7:22), a better ministry (8:6), better promises (8:6), better sacrifices (9:23), a better country (11:16), and better blood (12:24).

 

ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် သက္ကာအဖြစ် အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သော်လည်း၊ အခြားဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အတွေးအခေါ်များလည်း ပါဝင်သည်—ယေရှုထဲတွင် ပြည့်စုံသော ယုံမှားဖွယ်မရှိခြင်း (၁၀:၁၉–၂၂)၊ ဤမျှကြီးမြတ်သော ကယ်တင်ခြင်းကို လျစ်လျူရှုခြင်း သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ခြင်း၏ အန္တရာယ် (၂:၃; ၆:၄–၆; ၁၀:၂၆–၃၁; ၁၂:၁၅–၁၇)၊ ဥပုသ်နေ့ (၃:၆–၄:၁၁)၊ ခရစ်ယာန်ဘဝသည် ဘုရားဖူးခရီး (၁၁:၁၃–၁၆)၊ ယုံကြည်ခြင်း (၁၁:၁–၄၀)၊ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်း (၉:၂၇–၂၈; ၁၀:၂၅–၃၇; ၁၂:၂၆) စသည်တို့ဖြစ်သည်။

While Jesus as High Priest and sacrifice are the ruling motifs of Hebrews, we also find several other theological ideas of note: full assurance in Jesus (10:19–22), the seriousness of neglecting or rejecting such a great salvation (2:3; 6:4–6; 10:26–31; 12:15–17), the Sabbath (3:6–4:11), the Christian life as a pilgrimage (11:13–16), faith (11:1–40), and the Second Coming (9:27–28; 10:25–37; 12:26).

 

၃. ယနေ့အတွက် မျှော်လင့်ခြင်း၏ သတင်းစကား။ ဟေဗြဲစာသည် ယနေ့ခေတ် ခရစ်ယာန်များအတွက် အံ့ဖွယ်တွေ့ရှိချက်တစ်ခု ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်း အေးစက်လာပြီး ဤလောကသည် အလွန်ဆွဲဆောင်နေချိန်တွင် ဤစာအုပ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မျက်စိကို ယေရှုထံ ပြန်လည်လှည့်စေမည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လုံခြုံမှုနှင့် မျှော်လင့်ခြင်းသည် ထိုသူတစ်ပါးတည်းတွင်သာ ရှိသည်။ စောင့်ဆိုင်းရင်း ပင်ပန်းလာပြီး အမြင်တိုင်း ပျက်ပြားသွားပုံရချိန်တွင် ဟေဗြဲစာသည် ဘုရားသခင်၏ သမိုင်းသည် လက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အဆုံးသတ်သွားခြင်း မဟုတ်ကြောင်း အာမခံသည်။ ကောင်းကင်ဘုံသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ခြင်းကို တက်ကြွစွာ ဆောင်ရွက်နေဆဲ ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် အမှုတော်ဆောင်နေတော်မူသည်။ တစ်နေ့တွင် ထိုအမှုတော် ပြီးဆုံးပြီး ထိုသူကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသူများအတွက် ပြန်လာမည် (၉:၂၈)။

3. A Message of Hope for Today. Hebrews is startlingly relevant to Christians in our time. When faith has grown cold and the world seems so alluring, this book will turn our eyes back to Jesus. Our security and our hope are in Him alone. If we have grown tired of waiting and every vision seems to have failed, Hebrews assures us that divine history did not come to an end at the cross. Heaven is still actively working out our salvation. Jesus ministers in the heavenly sanctuary. One day His work will be over and He will come back for those who eagerly wait for Him (9:28).

 

ဟေဗြဲစာသည် ဆဋ္ဌမနေ့အာဒဗင်တစ်သည် ခရစ်ယာန်များအတွက် အထူးအရေးကြီးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထူးခြားသော ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာန အယူဝါဒအတွက် အဓိကထောက်ခံချက်ကို ဤနေရာတွင် ရှာတွေ့သည်။ ထိုအယူဝါဒသည် သမ္မာကျမ်းစာ စတုံးစောင်ကို အဓိကတည်ထောင်ထားသည်—ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ လေဝိကျမ်း၊ ဟေဗြဲသည် ၎င်း၏ ဓမ္မသစ်အဖော်၊ ဒံယေလကျမ်း၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်းသည် ၎င်း၏ အဖော်ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲစာတွင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်ပြုခြင်း၊ အလယ်အထူးပြုခြင်း၊ ဗိမာန်တော်တို့၏ ပုံသေနမူနာဆိုင်ရာ အခန်းကဏ္ဍသည် ခရစ်တော်တွင် ပြည့်စုံသည်။ ခရစ်ယာန်သမိုင်းတစ်လျှောက် ဘုရားဝတ်ပြုသော ယောက်ျားမိန်းမများသည် ဤနေရာတွင် အကြီးကျယ်ဆုံး အတွေးအခေါ်များနှင့် အမြင့်ဆုံး အယူအဆများကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်။ သို့သော် အထက်အားလုံးထက် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ်၊ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအဖြစ်၊ ကြွလာမည့်ဘုရင်အဖြစ် ယေရှု၏ ပုံတူကို တွေ့ရှိခဲ့ကြသည်—ထိုပုံသည် တန်ခိုးနှင့် အလှတရာယ်တွင် မယှဉ်နိုင်ဖွယ် ဖြစ်သည်။

Hebrews holds special significance for Seventh-day Adventists. We look to it for key support for our unique doctrine of the heavenly sanctuary. That doctrine is a construct built principally on four books of the Bible: Leviticus in the OT, with Hebrews as its counterpart; and Daniel, with Revelation as its counterpart. In Hebrews, the typological function of sacrifice, priesthood, mediation, and temple find their fulfillment in Christ. Throughout Christian history, devout men and women have found here the grandest ideas and the loftiest conceptions, but above all a portrait of Jesus as High Priest in the heavenly temple, as a sacrifice, and as Coming King—unmatched in power and beauty.

 

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်ချက်စု ၁:၁–၇:၂၈

COMMENTARY

1:1–7:28

JESUS OUR GREAT HIGH PRIEST

ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ် ဖြစ်တော်မူသည် ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်တော်မူသည်ဟူသော အကြောင်းအရာသည် ပထမ ခုနစ်အခန်းကြီးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ “မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်” ဟူသော ဝေါဟာရသည် ၂:၁၇ တွင်မှသာ ပထမဆုံးပေါ်ပေါက်သော်လည်း၊ ဖွံ့ဖြိုးလာသော အတွေးအခေါ်များသည် ဤဖော်ပြချက်အတွက် ပြင်ဆင်မှုဖြစ်သည်။ စာရေးသူသည် “သားတော်” ဟူသော စကားကို အဓိကထားပြီး အမြင့်ဆုံး ခရစ်တော်ဗေဒင်ကို ငြင်းခုံထားသည်။ ဤစကားနှင့် ဆက်စပ်သော ဆင်ခြင်တုံတရားများကြောင့် သားတော်သည် ဘုရားသခင်ရှိသမျှအားလုံးကို ပိုင်ဆိုင်တော်မူသည်ဟု နိဂုံးချုပ်ရသည်။ သို့သော် ယေရှု၏ မြင့်မြတ်သော သဘာဝကို မျှဝေပြီးနောက်၊ စာရေးသူသည် ထိုသူကို လူသားအဖြစ် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်—ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသည်၊ သွေးဆောင်ခံရသည်၊ ခမည်းတော်ကို အော်ဟစ်ကယ်မနှင့် တောင်းလျှောက်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် စင်ကြယ်စွာ ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသော်လည်း စင်ကြယ်စွာ လူသားလည်း ဖြစ်တော်မူသည်ဟူသော ဤပုံဖော်မှုသည် ထို့ကြောင့် ထိုသူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သနားကြင်နာတတ်ပြီး သစ္စာရှိသော မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ် ဖြစ်တော်မူသည် (၂:၁၇–၁၈; ၄:၁၄–၁၅) ဟူသော အတည်ပြုချက်တွင် အထွတ်အထိပ်ရောက်သည်။ အချိန်အတွင်း ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အဖြစ်အပျက်များသည် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ ယေရှုသည် ထာဝရယဇ်ပုရောဟိတ် မဟုတ်ဘဲ၊ ယဇ်ပုရောဟိတ် ဖြစ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ လူသားဖြစ်လာခြင်းအားဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီခဲ့သည်။ ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်ကို သုံးနေရာတွင် ခရစ်ယာန်ဟေဗြဲများ ယုံကြည်ခြင်းကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် တိုက်တွန်းထားသော အပိုဒ်များဖြင့် အဆိုပါအပိုဒ်များသည် စာရေးသူဖော်ပြမည့် ယေရှု၏ ကြီးမြတ်မှုများမှ ထွက်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်သည်။

The motif of Jesus as High Priest dominates the first seven chapters of Hebrews. Although the term “High Priest” does not appear until 2:17, the developing ideas prepare for this disclosure. The apostle argues for a high Christology in which the word “Son” is paramount. His use of this term and the accompanying reasoning force the conclusion that the Son is everything God is. But, after sharing this exalted nature of Jesus, the author presents Him as starkly human—suffering, tempted, crying out to the Father for help. This portrayal of Jesus as truly God but also truly man climaxes in the affirmation that therefore He is our merciful and faithful High Priest (2:17–18; 4:14–15). Events in time play a crucial role. Jesus, rather than eternally being High Priest, became High Priest. He qualified to be High Priest by becoming human. In three places, the theological exposition is interrupted by exhortations: 2:1–4; 3:6b–4:16; 5:11–6:20. These passages, which encourage the Hebrew Christians to hold firmly to their faith, all flow from the arguments for the magnificence of Jesus that the apostle will present.

 

၁:၁–၄ ပိုမိုကောင်းမြတ်သောဗျာဒိတ်ရှင်

ဟေဗြဲစာအုပ်၏ ပထမဆုံးအခန်း၏ ပထမဆုံးအပိုဒ် လေးပိုဒ်သည် စာအုပ်၏နိဒါန်းသက်သက်ထက် ပိုမိုမြင့်မြတ်သည်။ အလွန်ကျွမ်းကျင်စွာဖြင့် နောင်တွင် အသေးစိတ်ဖော်ပြမည့် အဓိကဘာသာရေးဆိုင်ရာ အကြံအတိုင်းများကို အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ ဤစာကြောင်းများသည် နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဖော်ပြမည့် အကြောင်းအရာများကို အမြန်ဆက်တိုက်ထုတ်ဖော်ပေးသော တိုတောင်းသော နိဒါန်းဂီတတစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤစာကြောင်းများသည် စာအုပ်၏လေသံကို ချမှတ်ပေးသည်။ ၎င်းတို့၏ တိုင်းတာထားသော၊ လှိုင်းထန်သောအသံများက ကျွန်ုပ်တို့ကို ချက်ချင်းပင် စကားပြောတော်မူပြီး အမှုတော်ဆောင်ရွက်တော်မူသော ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ခေါ်ဆောင်သွားသည်။ ဤအပိုဒ်သည် နှစ်ပိုင်းခွဲ၍ ဖွဲ့စည်းထားသည်။ ပထမပိုင်း၊ အပိုဒ် ၁-၂အား၊ ဘုရားသခင်ကို အဓိကထားသည်။ စကားပြောတော်မူသော ဘုရားသခင်။ ဒုတိယပိုင်း၊ အပိုဒ် ၂ခ-၄၊ သားတော်ကို ဗဟိုပြုသည်။ ဘုရားသခင်၏ အဆုံးစွန်သော စကားတော်။

1:1–4

The Better Revelation

The first four verses of Hebrews are more than an introduction to the document. In masterful fashion, they summarize the major theological ideas that will be developed. They are a brief overture, sounding in rapid succession themes that will later be addressed. These lines also set the tone of the writing—their measured, rolling cadences immediately take us into the presence of the God who speaks and acts. The passage develops in two parts. The first, vv. 1–2a, has God as its subject—the God who speaks; the second, vv. 2b–4, center on the Son—the climactic Speech of God.

 

အပိုဒ် ၁ တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် စကားပြောတော်မူသော ဘုရားသခင်ကို ရင်ဆိုငင်ရသည်။ တမန်တော်သည် ဘုရားသခင်ရှိတော်မူကြောင်းကို သက်သေပြရန် ကြိုးစားခြင်းမရှိသလို၊ ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်တော်တိုင်ဗျာဒိတ်ပေးခြင်းကိုလည်း တည်ထောင်ရန် မကြိုးစားပါ။ ထိုအရာနှစ်ခုလုံးကို ယူဆထားပြီးဖြစ်သည်၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အယူအဆကိုသာ သတိပေးရုံမျှသာ လုပ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် အသိဉာဏ်မဲ့သော စကြဝဠာထဲတွင် တစ်ယောက်တည်း မရှိကြပါ။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အလိုမကျမှု၊ ကျဉ်းမြောင်းသောနေရာထဲမှ နာကျင်မှုအပြင်ဘက်တွင် ဘုရားသခင်ရှိတော်မူသည်။ ဘုရားသခင်ကို ဓာတ်ခွဲခန်းတွင် စမ်းသပ်မှုဖြင့် ရှာမတွေ့နိုင်၊ ဒဿနိကဆိုင်ရာ ဆင်ခြင်တုံတရားဖြင့်လည်း “သက်သေပြ”၍ မရနိုင်ပါ။ ဘုရားသခင်ငသည် အရာခပ်သိမ်း၏ အလျင်တွင်ရှိတော်မူပြီး အရာခပ်သိမ်း၏ အပြင်ဘက်တွင်ရှိတော်မူသော်လည်း၊ ကြီးကျယ်ခမ်းနားသော အထီးကျန်မှုထဲတွင် မနေတော်မူပါ။ ကိုယ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ဖန်ဆင်းခြင်းထဲသို့ အဆက်မပြတ် ကြွလာတော်မူပြီး ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် စကားပြောတော်မူသည်။

In v. 1, we confront the God who spoke. The apostle makes no attempt to prove that God exists, nor does he try to establish the fact of divine self-revelation. He presupposes both, merely reminding us of the OT conception of God. We are not alone in an insensate universe. Beyond our pain of emptiness, of alien space, is God. He is not found by experimentation in the lab, nor can He be “proved” by philosophical reasoning. God is before all and beyond all, but does not remain in splendid isolation. He comes to His creation continually, revealing Himself. He speaks.

 

ဘုရားသခင်သည် အချိန်ကာလမျိုးစုံနှင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံဖြင့် စကားပြောတော်မူခဲ့ကြောင်း စာရေးသူ၏ ဖော်ပြချက်က ဓမ္မဟောင်းကျမ်းထဲက ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ ဇာတ်လမ်းများကို သတိတရဖြစ်စေသည်။ အေဒင်ဥယျာဉ်တွင်၊ အာဗြဟံထံ၊ မံရေချိုင့်ဝှမ်းရှိ သပြေပင်များအနီး၊ သဲကန္တာရထဲတွင် မောရှေထံ၊ အဲဂုတ္တုကျွန်ခံနေရသော ဟေဗြဲလူမျိုးထံ၊ သိုးထိန်းလုလင် ဒါဝိဒ်ထံ၊ နှင့် မြို့ပြနေသော လူငယ် ဟေရှာယထံ၊ ယေဟောဝါသည် ကြွလာတော်မူခဲ့သည်။ အခြေအနေထောင်ပေါင်းများစွာနှင့် နည်းလမ်းများစွာဖြင့် ကိုယ်တော် ကြွလာတော်မူခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်သည် စကားပြောတော်မူသော ဘုရားသခင်ဖြစ်သောကြောင့် ထပ်ခါထပ်ခါ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ဗျာဒိတ်ပေးတော်မူခဲ့သည်။

The author’s mention of the various times and ways in which God has spoken reminds us of the OT stories of God. In the Garden, to Abraham, by the terebinths of Mamre, to Moses in the desert, to the Hebrews in Egyptian bondage, to David as a shepherd boy, and to the young urbanite Isaiah—Yahweh came. In a thousand circumstances and a multitude of ways, He came. Because He is the speaking God, He revealed Himself over and over.

 

အပိုဒ် ၁-၂ စာကြောင်းများကို ဂရုတစိုက် ဟန်ချက်ညီအောင် ရေးထားသည်။ ဓမ္မဟောင်းဗျာဒိတ်နှင့် ဓမ္မသစ်ဗျာဒိတ်ကြားတွင် အတိအကျ ကိုက်ညီမှုများရှိသည်။

စကားပြောတော်မူသော ဘုရားသခင်

ဓမ္မဟောင်း	ဓမ္မသစ်
စကားပြောခဲ့သည်	စကားပြောတော်မူပြီးပြီ
အတိတ်ကာလက	ဤနောက်ဆုံးသောကာလ၌
ဘိုးဘေးများထံ	ကျွန်ုပ်တို့ထံ
ပရောဖေတ်များအားဖြင့်	သားတော်အားဖြင့်

The lines of vv. 1–2 are carefully balanced. There are exact correspondences between the old revelation and the new:

The Speaking God

The Old Testament	The New Testament
Spoke	Has spoken
In the past	In these last days
To the fathers/ ancestors	To us
By the prophets	By His Son

 

“အချိန်ကာလမျိုးစုံနှင့် နည်းလမ်းမျိုးစုံ” ဟူသော စကားစုတစ်ခုတည်းသာ တူညီသောအစိတ်အပိုင်း မရှိပါ။ မူရင်းဘာသာတွင် ဤစကားစုကို အစပြုထားသောကြောင့် အဟောင်းနှင့်အသစ်ကြား ပြင်းထန်သော ကွဲပြားမှုကို ပိုမိုထင်ရှားစေသည်။ အဟောင်းဗျာဒိတ်သည် အပိုင်းပိုင်းပြတ်ပြတ်၊ အချိန်ကာလအလိုက် အပိုင်းအစများဖြင့် ရောက်လာပြီး မပြည့်စုံ၊ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ၊ မပြည့်စုံခဲ့သည်။ သို့သော် အသစ်ဗျာဒိတ်သည် ဘုရားအဘ၏ တစ်ကြိမ်တည်း အဆုံးစွန်သော စကားတော်အနေဖြင့်၊ တစ်ချိန်တည်း၊ တစ်ဦးတည်းသောသူ၌ ရောက်လာသည်။ ထိုသူမှာ သားတော်ဖြစ်သည်။ ယေရှုနှင့်အတူ ဓမ္မဟောင်းမှ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်အားလုံးကို စုစည်းပြီး ကျော်လွန်သွားပြီ ဖြစ်သည်။

Only the phrase about many various times and ways finds no counterpart. In the original, the omission comes with greater effect because these words are placed at the very beginning. The construction suggests a strong contrast between the old revelation and the new. The old came in fragmentary, episodic fashion—here a little, there a little—and, as a result, was incomplete, partial, and imperfect. But the new comes in one climactic speech of God the Father, at one time, in one person: His Son. With Jesus, all the revelation of God from the OT is gathered up and surpassed.

 

ဒုတိယအပိုင်းတွင် သားတော်သည် အဓိကနေရာယူထားသည်။ သားတော်၏ နာမတော်ကို မိတ်ဆက်လိုက်သည်နှင့် အလင်းရောင်ထဲသို့ ဝင်လာပြီး ဘုရားအဘ နောက်သို့ ဆုတ်သွားသည်။ လျင်မြန်စွာ ဆွဲသားထားသော ပုံစံဖြင့် တမန်တော်သည် သားတော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အမှုတော်ကို အကျဉ်းချုပ် ရေးထားသည်။ “သား” ဟူသော နာမတော်သည် အရေးကြီးသည်။ ဤနာမတော်ကြောင့်ပင် ကောင်းကင်တမန်များထက် သာလွန်ကြောင်း ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၄၊ ၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ စာအုပ်တွင် ဤစကားလုံးကို သုံးသည့်နေရာတိုင်းတွင် အလေးချိန်ရှိပြီး ထိုပုဂ္ဂိုလ်၏ အထူးသဘာဝကို ညွှန်ပြသည်။ “သား” ဟူသော စကားသည် ရှေးကျသော တည်ရှိမှုအရည်အသွေးကို အကြံပြုသည်။ ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် “သား” ဆိုသည်မှာ နောက်ဆုံးဗျာဒိတ် (၁:၂)၊ ကောင်းကင်တမန်များထက် သာလွန်မှု (၁:၅-၁၄)၊ အသစ်ပြီး ပိုမိုကောင်းမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီမှု (၅:၄-၆; ၇:၂၀) နှင့် မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းမပြုရန် သတိပေးထားသော ပုဂ္ဂိုလ် (၆:၆; ၁၀:၂၉) ကို ဆိုလိုသည်။

The Son dominates the second part of the passage. With the introduction of His name, He moves into the limelight, and God the Father recedes. In rapid strokes, the apostle gives us a sketch of His person and a summary of His work. The name “Son” is significant. It is this that designates Him superior to angels, as shown by a comparison of vv. 4, 5. In each place where this term is used of Him in the document, it carries heavy weight, pointing to the special nature of the Person. “Son” suggests a preexistent quality of being. In Hebrews, “Son” indicates revelation with finality (1:2), superiority to angels (1:5–14), qualification for the new and better priesthood (5:4–6; 7:20), and One whom we are warned not to despise (6:6; 10:29).

 

အဲလင်ဝိုက်သည် “သား” ဟူသော စကားလုံး၏ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို အတည်ပြုသည်။ “ခရစ်တော်သည် ရှေးကျပြီး ကိုယ်တိုင်တည်ရှိတော်မူသော ဘုရားသခင်၏ သားတော်ဖြစ်သည်... ကိုယ်တိုင်တည်ရှိတော်မူသော ထာဝရသားတော်ဖြစ်သည်” (Ev 615)။ သို့သော် ထာဝရသားတော်ဖြစ်မှုကို အခိုင်အမာဆိုသည့်တိုင်၊ မွေးဖွားခြင်းက သူ့ကို အသစ်သောနည်းဖြင့် သားတော်ဖြစ်စေခဲ့သည်ဟု သူမက အကြံပြုသည်။ “လူသားတစ်ဦး၏ သားဖြစ်နေသော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ သားတော်ကိုယ်တိုင် အသစ်သောအဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ဖြစ်လာခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ရပ်တည်ခဲ့ပြီး မွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် လူသားမျိုးနွယ်နှင့် ဆက်စပ်ခဲ့သည်” (1SM 226)။

Ellen White affirms the divine connotations of the term “Son.” “Christ is the pre-existent, self-existent Son of God.… He is the eternal, self-existent Son” (Ev 615). However, while asserting the eternal Sonship, she suggests that the incarnation made Him Son in a different way. “While the Son of a human being, He became the Son of God in a new sense. Thus He stood in our world—the Son of God, yet allied by birth to the human race” (1SM 226).

 

“သား” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ပြည့်ဝသော စကားလုံးက ညွှန်ပြသော သာလွန်မှုကို ယခု အသေးစိတ်ဖော်ပြထားသည်။ ကိုယ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်၏ အလင်းရောင် (apaugasma) နှင့် ကိုယ်တော်၏ သဘောတရား၏ တိကျသောပုံတူ (charaktēr) ဖြစ်သည် (၁:၃)။ ပထမအသုံးအနှုန်းဖြစ်သော apaugasma သည် အလင်းရောင်၊ တောက်ပမှု၊ ထွက်ပေါမှု သို့မဟုတ် တောက်ပစွာ ထွက်ပေါ်လာမှုကို ဆိုလိုသည်။ သားတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ဘုန်းတော်၏ ထွက်ပေါ်လာသော အလင်းရောင်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအသုံးအနှုန်းဖြစ်သော charaktēr သည် ဖယောင်းပေါ်တွင် ပုံတူကူးထုတ်သော တံဆိပ်မှ ဆင်းသက်လာသည်။ ဘုရားသခင်သည် အဘယ်သို့ဖြစ်သည်နည်း၊ သားတော်လည်း ထိုနည်းတူပင် ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် သားတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အလင်းရောင်ဖြစ်လာခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ သဘောတရားကို အမွေဆက်ခံခြင်း မဟုတ်ပါ။ ဖန်ဆင်းခြင်းနှင့် မွေးဖွားခြင်းကာလတွင်ပင် ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့ပြီးပြီ ဖြစ်သည်။ ဂရိစကားလုံး ōn (တည်ရှိမှုကြိယာ) က ထိုအချက်ကို ပြသည်။

The superiority suggested by the pregnant term “Son” is now spelled out: He is the apaugasma of God’s glory and the charaktēr of His being (1:3). The first metaphorical term (apaugasma) denotes radiance, brightness, a shining forth, or an effulgence. The Son is the shining forth of the glory of God. The second term (charaktēr) is drawn from the seal that reproduces its likeness on wax. What God is, the Son is. Furthermore, the Son does not become the divine ray or inherit the divine nature. He was that way at Creation and Incarnation, as shown by the Greek ōn, from the verb of being.

 

ဤသည်မှာ ယေရှုအတွက် အလွန်မြင့်မြတ်သော အယူအဆ၊ မြင့်မားသော ခရစ်တော်ဗေဒဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ချီးမြှောက်ထားမှုတွင် ယောဟန်ခရစ်ဝင်၏ အဖွင့်စကားကြီးများ (ယောဟန် ၁:၁-၁၈) သာ နီးစပ်နိုင်သည်။ သားတော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ကို ကိုက်ညီသော အမှုတော်ရှိသည်။ ထိုအမှုတော်သည် အချိန်ကာလအလိုက် သုံးဆင့်ခွဲသည်။ မွေးဖွားမီ၊ မွေးဖွားစဉ်၊ နှင့် မွေးဖွားပြီး (ဟေဗြဲ ၁:၂ခ-၄)။

This is an exalted conception of Jesus—a high Christology. Only the grand opening words of the Gospel of John (John 1:1–18) approach it in the status assigned to the Person of Christ. The Son’s Person is matched only by His work. That work falls into three phases in time: preincarnate, incarnate, and postincarnate (Heb. 1:1b–4).

 

• မွေးဖွားမီ။ ဖန်ဆင်းခြင်း၏ ကိုယ်စားလှယ်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၂)၊ အရာခပ်သိမ်းကို ထိန်းသိမ်းတော်မူသည် (အပိုဒ် ၃)။ • မွေးဖွားစဉ်။ အပြစ်ဖြေရာအမှုကို ပြီးစီးစေသည် (အပိုဒ် ၃)။ • မွေးဖွားပြီး။ အစိုးရတော်မူသည် (အပိုဒ် ၄) နှင့် အရာခပ်သိမ်း၏ အမွေခံအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည် (အပိုဒ် ၂)။

•    Preincarnate: He was the agent of creation (v. 2), and He sustains all things (v. 3).

•    Incarnate: He accomplished purification for sins (v. 3).

•    Postincarnate: He is regnant (v. 4) and appointed heir of all things (v. 2).

 

သားတော်၏ လောကီဘဝကို စကားလုံးအနည်းငယ်ဖြင့်သာ ဖုံးအုပ်ထားသည်။ မွေးဖွားခြင်း၊ အံ့ဖွယ်အမှုများ၊ သွန်သင်ချက်များ အားလုံးကို ကျော်လွှားထားသည်။ ဤနေရာတွင် မီးမောင်းထိုးပြထားသော အောင်မြင်မှုတစ်ခုတည်းမှာ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် အပြစ်ဖြေရာအမှုကို ပြီးစီးစေခြင်းပင် ဖြစ်သည်။ ထိုအမှုတော်သည် အပြည့်အဝပြီးစီးခဲ့သည်ဟု တမန်တော်က ဆိုသည်။ ကိုယ်တော်ထိုင်တော်မူခြင်းက ပြီးစီးသောအမှုကို ညွှန်ပြသည်။ ဤနေရာတွင် အတိုချုံ့ဖော်ပြထားသော အကြံအစည်ကို အခန်း ၈:၂-၁၀ တွင် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး၊ အပြစ်များအတွက် ကိုယ်တော်၏ လုံလောက်သောယဇ်ဖြစ်တော်မူကြောင်း အဓိကထားသည်။

The earthly life of the Son is encompassed in a handful of words. Birth, miracles, teachings—all are passed over. Only one accomplishment is brought into light here: He Himself accomplished purification for sins. That work, the apostle tells us, was fully achieved: He sat down, signifying a completed task. This idea, so briefly mentioned here, will be expatiated in 8:2–10, where the apostle focuses on Jesus as our all-sufficient sacrifice for sins.

 

အပိုဒ်သည် အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ လေသံဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ သားတော်သည် နေရာအနှံ့၌ အရှင်ဖြစ်သည်နှင့်အမျှ၊ အရာခပ်သိမ်းကို ဖန်ဆင်းပြီး ထိန်းသိမ်းထားသည်နှင့်အမျှ၊ အချိန်၏ အရှင်လည်း ဖြစ်တော်မူသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်အခွင့်နေရာ၌ ချီးမြှောက်ခြင်းခံရကာ ကောင်းကင်တမန်များထက် သာလွန်တော်မူသည်။ ထိုထိုင်တော်မူခြင်း၊ ထိုချီးမြှောက်ခြင်းသည် သက်သေဖြစ်သည်။ သင့်တော်သောအချိန်ကျရောက်လာသောအခါ စကြဝဠာတစ်ခုလုံး ကိုယ်တော်၌ နောက်ဆုံးနေရာယူမည်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်ကို အရာခပ်သိမ်း၏ အမွေခံအဖြစ် ခန့်အပ်ထားတော်မူသည်။ ကိုယ်တော်ဖန်ဆင်းခဲ့သော အရာခပ်သိမ်းသည် နောက်ဆုံးတွင် ကိုယ်တော်ထံ ပြန်လည်ရောက်ရှိမည်။ သို့သော် ထိုအချိန်သည် အနာဂတ်တွင်ရှိသေးသည်။ ယခုအခါတွင် အသင်းတော်အတွင်းသာ ခရစ်တော်ကို အရှင်အဖြစ် အသိအမှတ်ပြုထားသည်။ အမွေခံမှု၏ ကတိသည် ဘုရားသခင်၏ အချိန်ကာလတွင် စကြဝဠာတစ်ခုလုံး၏ အသိအမှတ်ပြုမှုကို အာမခံသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၊ ကိုယ်တော်၏ နောကိုလိုက်သူများသည် စောင့်ဆိုင်းရသောကာလ၊ ပြင်ဆင်ရသောကာလတွင် ရှိနေကြသည် (၁၀:၁၂-၁၃; နှိုင်းယှဉ် ၁:၁၃)။

The passage closes on a regnant note. As the Son is Lord of space—bringing all things into being and upholding them—so He is also Lord of time. He sits in exaltation at the place of heavenly favor, superior to angelic beings. That sitting, that exaltation, is a guarantee that, in due time, the universe will find its ultimate place in Him. God has appointed Him heir of all things. All things, once begun by Him, will at last return to Him. That time, however, is in the future. Now, only in the church is Christ acknowledged as Lord; the promise of heirship guarantees a universal acclamation in God’s time. We, His followers, are in a waiting time—a time of preparation (10:12–13; cf. 1:13).

 

၁:၅–၂:၁၈

 ပိုမိုကောင်းမြတ်သော နာမတော်

ဤအပိုင်းကို သုံးပိုင်းခွဲသည်။ ၁:၅-၁၄ တွင် သားတော်၏ ကောင်းကင်တမန်များထက် သာလွန်မှုကို အလေးပေးသည်။ ၂:၁-၄ သည် ပထမဆုံးသော တရားဟောဆုံးမချက်။ ၂:၅-၁၈ တွင် သားတော်၏ လူ့ဘဝကို ဆွေးနွေးသည်။ ဤတစ်ခုလုံးတွင် သားတော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်သည် အဓိကစိတ်ဝင်စားမှုဖြစ်သည်။ ထိုပုဂ္ဂိုလ်က ကောင်းကင်တမန်တိုင်းကို ငြင်းပယ်ထားသော အဆင့်အတန်းကို ပေးသည်၊ ကိုယ်တော်ယူဆောင်လာသော ကယ်တင်ခြင်းကို လျစ်လျူရှုခြင်းအတွက် သတိပေးချက်သို့ ဦးတည်စေသည်၊ နှင့် ကိုယ်တော်သည် ခဏတာ ကောင်းကင်တမန်များထက် နိမ့်ခဲ့သော်လည်း ထိုအချက်က ကိုယ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်ကို လုံးဝငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ပါ။

1:5–2:18

The Better Name

This section falls into three distinct parts: 1:5–14, where the Son’s superiority to angels is stressed; 2:1–4, a break in the exposition for the first homiletic application; and 2:5–18, a discussion of the Son’s life on earth as a human. Throughout, the Person of the Son is the ruling interest. That personhood gives Him a status denied to any angel, it leads to warning about neglecting the salvation He has brought, and it is in no sense denied by the incarnation, when He became, for a while, less than the angels.

 

၁:၅-၁၄။ သားတော်သည် ကောင်းကင်တမန်များထက် သာလွန်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းမှ ကိုးကားချက်များစွာဖြင့် တမန်တော်သည် အပိုဒ် ၄ တွင် မိတ်ဆက်ခဲ့သော သားတော်၏ နာမတော်၏ ပိုမိုကောင်းမြတ်မှုနှင့် သာလွန်မှုကို ရှင်းပြသည်။ သူသည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတစ်ခုလုံးကို ခရစ်ဝင်တော်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု မြင်သည်။ ထို့ကြောင့် ဣသရေလမင်းကြီး၏ ယေဟောဝါ၏ သားအဖြစ် မွေးစားခြင်းဆိုင်ရာ တော်ဝင်ဆာလံများ (ဆာလံ ၂:၇)၊ ချီးမွမ်းခြင်း (ဆာလံ ၄၅:၆-၇) နှင့် သရဖူဆောင်းခြင်း (ဆာလံ ၁၁၀:၁)၊ ဒါဝိဒ်အား ဆက်ခံသူများအကြောင်း ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ် (၂ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၁၂-၁၆)၊ နှင့် ဒုက္ခရောက်သူ၏ ဆုတောင်းချက် (ဆာလံ ၁၀၂:၂၅-၂၇) တို့တွင် သားတော်ကို ရည်ညွှန်းထားသည်ဟု တွေ့မြင်သည်။ ဤအသုံးချမှုများတွင် တမန်တော်သည် ဟေဗြဲဘာသာစကားထက် ဂရိဘာသာပြန်ကျမ်းဖြစ်သော စက္ကတန်း (LXX) ကို မှီခိုသည်။

1:5–14. The Son Better than the Angels. By a series of OT citations, the apostle elaborates the point of the greater excellence and superiority of the name of the Son, which he introduced in 1:4. He sees the OT, in its entirety, pointing to the Messiah. Thus, he finds allusions to the Son in the royal psalms concerning Israel’s king’s adoption as Yahweh’s son (Ps. 2:7), in Him being praised (Ps. 45:6–7) and crowned (Ps. 110:1), in Yahweh’s promise to David about his successors (2 Sam. 7:12–16), and in the prayer of the afflicted person (Ps. 102:25–27). The apostle is dependent for these applications upon the Greek text of the OT—commonly referred to as the Septuagint (LXX)—rather than the Hebrew, which differs significantly in some of the citations.

 

ကိုးကားချက်များစွာသည် သားတော်၏ ကောင်းကင်တမန်များထက် သာလွန်မှုကို လေးဆင့်ဖြင့် ငြင်းခုံသည်။ ပထမ၊ “သား” နာမတော်ကို ကိုယ်တော်တစ်ပါးတည်းကိုသာ သတ်မှတ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ကောင်းကင်တမန်ကို “သား” ဟု ဘယ်တော့မှ မခေါ်ခဲ့ပါ (ဆာလံ ၂:၇၇ နှင့် ၂ဓမ္မရာဇဝင် ၇:၁၄)။ ဒုတိယ၊ ကောင်းကင်တမန်များသည် သားတော်ကို ကိုးကွယ်ရမည် (တရားဟောရာ ၃၂:၄၃ LXX)။ တတိယ၊ သားတော်နှင့် ကောင်းကင်တမန်များသည် သဘောတရားကွဲပြားသည်။ ကောင်းကင်တမန်များသည် “လေများ” နှင့် “မီးလျှံ” ဖြစ်သော်လည်း သားတော်ကို “ဘုရားသခင်” ဟု တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုထားပြီး ထာဝရထီးနန်းရှိသည် (ဆာလံ ၄၅:၆-၇)။ သားတော်သည် ထာဝရမပြောင်းလဲသူ ဖြစ်သည် (ဆာလံ ၁၀၂:၂၅-၂၇)။ နောက်ဆုံး၊ သားတော်သည် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ အုပ်စိုးတော်မူပြီး ကောင်းကင်တမန်များသည် ဘုရားသခင်၏ လူများကို ကူညီရန် စေလွှတ်ထားသော “ဝိညာဉ်ဝန်ဆောင်မှုများ” ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၁:၁၄)။

The series of quotations argues for the Son’s superiority to angels in four steps. First, the name “Son” is predicated only of Him. God never called an angel “Son,” but He thus addressed Christ in Psalm 2:7 and 2 Samuel 7:14. Second, angels are to worship the Son. Here the author cites the LXX of Deuteronomy 32:43. Third, the Son and angels have different natures. Angels are “winds” and a “fiery flame” (Ps. 104:4, LXX), but the Son is directly addressed as God, whose throne will last forever and who is exalted above all (Heb. 1:8). Here, Psalm 45:6–7 is quoted for support. Further, the Son is the eternal, unchanging one. All else grows old and fades away, but He is the same for all time. Here, the apostle cites Psalm 102:25–27. Finally, the Son and the angels have contrasting service. On one hand, the Son reigns at God’s right hand—the place of honor. On the other, the angels are “ministering spirits” (Heb. 1:14) sent out to serve the people of God.

 

တမန်တော်သည် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကို အလွန်မြင့်မြတ်စွာ မြင်သည်။ ကျမ်းစာစကားတစ်ခွန်းသည် ဘာသာရေးဆွေးနွေးမှု၏ နောက်ဆုံးအဖြေဖြစ်သည်။ ဓမ္မဟောင်းအခန်းတွင် မူလပြောသူ မည်သူဖြစ်ပါစေ၊ ကျမ်းစာသည် ဘုရားသခင်၏ စကားတော်ကို တိုက်ရိုက်ပေးသည်။ ဤကျမ်းစာအမြင်သည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းထားပြီး သမ္မာကျမ်းစာချစ်သူများ ယနေ့တိုင် ခံစားနေရဆဲဖြစ်သည်။

The apostle regards the OT highly. For him, a word from Scripture is the end of discussion—the clincher in a theological argument. Scripture, regardless of who the original speaker in the OT setting may have been, delivers the very word of God. Thus, although in Psalms 45 and 102 the statement quoted by the author is from a human suppliant, the apostle puts the quoted words directly in the mouth of God. In this view of Scripture, God speaks directly and immediately to the reader. It is a perspective that will be maintained throughout the rest of the book, and one that Bible lovers still experience as they study the word.

ဟေဗြဲစာအုပ်ထဲက ကောင်းကင်တမန်များ ၁:၅-၁၄ ရှိ ကိုးကားချက်ရှည်ကြောင်းက တမန်တော်သည် သားတော်၏ ကောင်းကင်တမန်များထက် သာလွန်မှုကို စာဖတ်သူများအား အတင်းအကြပ် သွတ်သွင်းခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းကာလ နောက်ခံလေ့လာမှုများအရ ကောင်းကင်တမန်များကို စိတ်ဝင်တစားမြင့်မားမှု ရှိနေခဲ့သည်။ ကောလောသဲဩဝါဒစာတွင် ကောင်းကင်တမန်ကိုးကွယ်ခြင်းအကြောင်း သတိပေးထားသည် (ကောလောသဲ ၂:၁၈)။ ကျမ်းမဟုတ်သော စာပေများတွင်လည်း ကောင်းကင်တမန်ဆိုင်ရာ တွေးခေါ်မှုနှင့် ကိုးကွယ်မှု ရှိခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စာရေးသူသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်း၏ သာလွန်မှုကို ငြင်းခုံရာတွင် အစကတည်းက နာမ၊ အဆင့်အတန်း၊ ဝန်ဆောင်မှုအရ ကောင်းကင်တမန်များသည် သားတော်ထက် နိမ့်ကြောင်း အလေးအနက်ထား တင်ပြခဲ့ဲ့သည်။ Angels in Hebrews

The long string of quotations in 1:5–14 suggests that the apostle felt compelled to drive home to his readers the Son’s superiority to angels. Studies of the background to the NT period give strong indication of a deep interest in angels. We know from Paul’s letter to the church at Colossae that some Christians were troubled by ideas of angel-worship (Col. 2:18). Non-biblical literature—especially that associated with Jewish apocalyptic—also indicates angelic speculation and veneration, sometimes centering in angelic ministry in a heavenly temple. A scroll from Qumran assigns even the figure of Melchizedek a role of heavenly mediation. This sort of thinking may be behind the author’s warnings in Hebrews about strange doctrines (13:9). Thus from the outset, the author—arguing for the superiority of the Christian faith—went to some lengths to establish that angels are inferior to the Son by reason of name, status, and service.

 

မြင့်မားသော ခရစ်တော်ဗေဒ ထွက်ပေါ်လာသည်။ ၁:၃ တွင် သားတော်ကို ဘုရားသခင်နှင့် အနီးကပ်ဆုံးဆက်နွယ်မှုတွင် ထားခဲ့သော်လည်း တိုက်ရိုက် “ဘုရားသခင်” ဟု မခေါ်ခဲ့ပါ။ ဤနေရာတွင်မူ “အိုဘုရားသခင်၊ မင်းထီးနန်း...” (၁:၈) ဟု တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုထားသည်။ ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် ဤအမြင့်ဆုံးအမြင်ကို ထပ်မံမထိတော့ပါ။

An exalted Christology emerges. Whereas in Hebrews 1:3 the apostle already placed the Son in the closest conceptual relationship to deity without calling Him God, here, the equation is explicitly made: “Your throne, O God …” (1:8). Nowhere else in Hebrews does the writer return to the height he touches here, preferring instead to work with the “Son” terminology.

 

၁:၅-၁၄ ရှိ ငြင်းခုံမှု၏ ရည်ရွယ်ချက်၊ သားတော်သည် ကောင်းကင်တမန်များထက် ကြီးမြတ်သည်၊ သည် ၂:၁-၄ ရှိ ပထမဆုံးသတိပေးချက်သို့ တိုက်ရိုက်ဦးတည်သည်။ အကြောင်းမှာ အနည်းမှ အများသို့။ ကောင်းကင်တမန်များအားဖြင့် ရောက်လာသော ဗျာဒိတ်ကို ချိုးဖောက်ရင် ပြစ်ဒဏ်ခံရမည်ဆိုလျှင်၊ သားတော်အားဖြင့် ရောက်လာသော ပိုမိုကြီးမြတ်သော ဗျာဒိတ်ကို လျစ်လျူရှုပါက ပြစ်ဒဏ်မှ မည်သို့နည်း။

The point of the argument in 1:5–14—that the Son is greater than angels—leads directly into the warning in 2:1–4. The reasoning is from the lesser to the greater: if the revelation that came through angels carried a threat of punishment on the transgressor, how much more will be the retribution that comes with the greater revelation through the Son?

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁-၄။ ပထမဆုံးဆုံးမချက်။ စာရေးသူသည် ဓမ္မဟောင်း၏ အမြင့်ဆုံးဗျာဒိတ်ဖြစ်သော ဆီးနဲတောင်ကို ရွေးချယ်ပြီး ခရစ်တော်ပေးသော ကယ်တင်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။ ထွက်မြောက်ရာကျမ်းတွင် ကောင်းကင်တမန်များ မပါဝင်သော်လည်း အခြားကျမ်းချက်များက သူတို့ရှိနေကြောင်း ဖော်ပြသည် (တရားဟောရာ ၃၃:၂; ဂလာတိ ၃:၁၉)။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်တမန်များအားဖြင့် ဟောပြောခဲ့သောအရာ (ဟေဗြဲ ၂:၂) နှင့် အရှင်ယေရှုအားဖြင့် ဟောပြောခဲ့သောအရာ (အပိုဒ် ၃) ကို နှိုင်းယှဉ်သည်။ ဤစကားကို တမန်တော်များက သက်သေခံပြီး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ နိမိတ်လက္ခဏာ၊ အံ့ဖွယ်အမှုများ၊ နှင့် နိမိတ်ပုံများဖြင့် အတည်ပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။ ဤဆုံးမချက်တွင် ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ရှိသည်။ “ဤမျှကြီးမြတ်သော ကယ်တင်ခြင်းကို လျစ်လျူရှုလျှင် အဘယ်သို့ လွတ်နိုင်မည်နည်း” (အပိုဒ် ၃)။ အဖြေမှာ လွတ်မြောက်ရန် နည်းလမ်းမရှိပါ။

2:1–4. The First Exhortation. The writer selected the high point of OT revelation—Sinai—to make the contrast with the salvation provided by Christ. Although the account in Exodus does not mention angels, other passages of Scripture indicate their presence (Deut. 33:2; Gal. 3:19). Thus, the author drew the contrast: that which was spoken through angels (Heb. 2:2) against that which was spoken through the Lord (v. 3)—who from the context is Jesus. This word was also attested by the apostles and was accompanied by manifestations of the Spirit through signs, wonders, and miracles (v. 4). The exhortation is shaped by a strong warning: how shall we escape? (v. 3). The implied answer is that we have no way to escape divine retribution if we neglect that which has come with so much greater revelation than was previously revealed.

 

“လွှဲမှားသွားခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ကြိယာသည် ရေကြောင်းဆိုင်ရာ စကားလုံးဖြစ်သည်။ ညအခါ ရွက်လွှင့်နေသော သင်္ဘောကဲ့သို့ သို့မဟုတ် လက်စွပ်လက်မှ မသိမသာ ချွတ်ကျသွားသည်နှင့်အမျှ၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် သားတော်၏ ကယ်တင်ခြင်းဆိပ်ကမ်းမှ ဝေးကွာသွားနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် အနီးကပ်ဆုံး အာရုံပြုရန် ပြင်းထန်စွာ တိုက်တွန်းထားသည်။

The verb translated “drift away” (v. 1) is a nautical term. Like a ship whose anchor drags in the night or is imperceptibly pulled off course by wind and currents, we may find ourselves far from the harbor of the Son’s salvation. The verb may also be used for the ring that slips unnoticed from a finger. Hence, there is an earnest call to pay the closest attention (v. 1). If we want to hold course to so great a salvation (v. 3), we must not take it for granted. When that which is most precious to us is treated casually or simply neglected, we suffer great loss.

 

၂:၅-၁၈။ သားတော်သည် ကောင်းကင်တမန်များထက် နိမ့်ခဲ့သည်။ သားတော်သည် ကောင်းကင်တမန်များထက် ကြီးမြတ်သည်ဆိုပါက လူ့ဘဝတွင် အထူးသဖြင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ကောင်းကင်တမန်များထက် နိမ့်ခဲ့ခြင်းကို မည်သို့ရှင်းပြမည်နည်း။ ၂:၅-၁၈ သည် ဤအရာကို ဖြေရှင်းသည်။ အရင်ခံချေပရန်မှ တည်ဆောက်ရန်သို့ ရွှေ့သည်။ ပထမ၊ ကောင်းကင်တမန်များထက် နိမ့်ခြင်းသည် ယာယီကာလသာဖြစ်ကြောင်း ခံချေသည်။ နောက်၊ လူဖြစ်လာခြင်း၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်း၊ စုံစမ်းခံရခြင်း၊ အသေခံခြင်းအားဖြင့် သေခြင်းကို ဖျက်ဆီးပြီး ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြီးဆုံးသော ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်းရှိလာခဲ့သည်ဟု ငြင်းခုံသည်။

2:5–18. The Son Lower than the Angels. To the argument about the Son’s superiority to angels, readers might raise a strong objection: if the Son is greater than angels, how do we account for His human experiences, when He clearly was lower than the angels, especially on the cross? The exposition of 2:5–18 takes up this issue. We find a response that moves from apologetic to constructive. The writer first defends the Son’s inferiority to angels as a temporary phase, then he argues that His human experiences were necessary in the divine plan. By becoming man—by suffering and being tested and dying—the Son destroyed death and qualified to become our great High Priest.

 

အပိုဒ် ၅-၉ တွင် ဓမ္မဟောင်းကို အထောက်အထားအဖြစ် သုံးသည်။ ဆာလံ ၈:၄-၆ ကို ကိုးကားပြီး လူသားသည် ကောင်းကင်တမန်များထက် ခဏတာ နိမ့်ခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ မူလအနေဖြင့် လူသားမျိုး၏ ဘ ဘုန်းကို ချီးမွမ်းသော ဆာလံဖြစ်သော်လည်း ယေရှုအပေါ် အသုံးချထားသည်။ အပိုဒ် ၉ တွင် ဆာလံစကားကို ယေရှုထံ တိုက်ရိုက်အသုံးချပြီး ကောင်းကင်တမန်များထက် နိမ့်ခဲ့ပြီး နောက်ဘုန်းနှင့် ဂုဏ်အသရေသရဖူဆောင်းခြင်းခံရသည်ဟု ဆိုသည်။ ကျမ်းစာက သားတော်၏ နိမ့်ဆင်းခြင်းနှင့် ချီးမြှောက်ခြင်း အလုပ်ကို ကြိုတင်ဟောကြားခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။

In vv. 5–9, the author appeals to the OT for support. He quoted Psalm 8:4–6, where the Son of Man became lower than the angels. In its original setting, the psalm is a hymn to the glory of humanity, who is only slightly less than God. Some scholars see its use here as a messianic prophecy of Christ fulfilling the original divine purpose of the dominion of humanity over creation (Gen. 1:26–28). However, v. 9 picks up the words of the psalm and applies them to Jesus—made lower than the angels and later crowned with glory and honor. That is, Scripture already portrayed the Son’s career of descent and exaltation.

 

အပိုဒ် ၉ ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ဘာသာပြန်ချက်နှစ်မျိုးရှိသည်။ အများစုက “ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်” ဟု ဖတ်သော်လည်း အချို့က “ဘုရားသခင်မပါဘဲ” ဟု ဖတ်သည်။ ခရစ်တော်သည် အသေခံခြင်းကို “မြည်းစမ်းသည်” ဟု ဆိုသည်။ ထိုအသေခံခြင်းသည် လုံးဝခံစားခြင်းဖြစ်သည်။ ယေရှု၏ အသေခံခြင်းသည် ကိုယ်တော်၏ အလုပ်တော်ကို ယာယီရပ်တန့်စေခြင်း မဟုတ်ပါ။ အသေခံခြင်းကို အပြည့်အဝခံစားခဲ့သောကြောင့်ပင် ဘုန်းနှင့် ဂုဏ်အသရေသရဖူဆောင်းခြင်းခံရသည်။ ထိုအသေခံခြင်းသည် လူတိုင်းအတွက် ကမ္ဘာတစ်ဝှမ်းကယ်တင်ခြင်း ယူဆောင်လာသည်။

The argument thus far is apologetic. Are the Son’s human experiences, which mark Him as inferior to angels, a problem? The OT had already predicted them. And that same Scripture foretold that they would be only for a little while. The Son, greater than angels, became their inferior for a short time but is again crowned with glory and honor. All things, at last, are to be put in subjection under his feet.

 

ဟေဗြဲ ၂း၉ ၏ အပိုဒ်ငယ် ၉ ၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ်အချက် နှစ်ချက်ပါရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ဟူသော အများစုဖော်ပြချက်နှင့် ကွဲပြားသော ဘာသာပြန်ဆိုချက်တစ်ခုကို အစောပိုင်းခရစ်ယာန်ဘုရားသခင့်ဖခင်များ အများအပြား၊ အခြားဂရိလက်ရေးမူအနည်းစု၊ နှင့် ကျမ်းစာသစ်ဘာသာပြန်ချက်အစောပိုင်းများက အကြံပြုထားခြင်းဖြစ်သည် (အောက်တွင် ဟေဗြဲ ၂း၉ ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက် ကိုကြည့်ပါ)။ ဒုတိယအချက်မှာ ခရစ်တော်သည် သေခြင်းကို မြည်းစမ်းခြင်း ဟူသော တမန်တော်၏စကားသည် သေခြင်းကို အပြည့်အဝခံစားခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ အစောပိုင်းခရစ်ယာန်တရားဟောကြီး ခရစ်ဆောင်မ်က ခရစ်တော်၏ သေခြင်းကို မြည်းစမ်းခြင်း ကို ဆေးဆရာတစ်ဦးသည် လူနာအား ခါးသောဆေးကို လက်ခံမပေးမီ တစ်ငုံသောက်သုံးသလို ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ဤကိစ္စတွင် ထင်ရှားသော တရားဟောဆရာသည် လွဲမှားစွာ နားလည်ခဲ့သည်။ ဟေဗြဲသည် ယေရှု၏သေခြင်းကို ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ၊ ပြင်းထန်သော အဖြစ်မှန်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုခွက်ကို ငုံတစ်ငုံသာ သောက်ခြင်းမဟုတ်၊ ခွက်ထဲရှိ အရာအားလုံးကို အကြွင်းမဲ့ သောက်သုံးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

The final part of v. 9 contains two items of interest. First, a large number of church fathers—as well as a few other Greek manuscripts and early translations of the NT—suggest a different translation to the majority reading “by the grace of God” (see below, “The Interpretation of Hebrews 2:9”). Second, the apostle’s words regarding Christ tasting death point to the full experience of dying. Chrysostom, the great preacher of the early church, held that Christ’s “tasting” death was like a physician who takes a sip of a bitter potion before handing it to his patient. In this instance, the famous homiletician badly missed the mark; Hebrews sets forth Jesus’s death as a terrible, grim reality. He didn’t merely sip the cup; He drained it to its dregs.

 

ယေရှု၏သေခြင်းသည် သားတော်၏အလုပ်တော်ကို ယာယီဟန့်တားခြင်းမျှသာ မဟုတ်ခဲ့ပေ။ ယေရှုသည် ပျက်စီးဖွယ်သေခြင်းကို မြည်းစမ်းခဲ့သောကြောင့်သာ နောက်ပိုင်းတွင် ဘုန်းတန်ခိုးနှင့် ဂုဏ်တော်ဦးရစ်ကို ဆောင်းတော်မူနိုင်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ထိုသူသည် အပြည့်အဝဝင်ရောက်ခဲ့သော သေခြင်းအတွေ့အကြုံသည် ကမ္ဘာလုံးအတွက် အကျိုးပြုခဲ့သည်။ လူတိုင်းအတွက် ဖြစ်သည်—ကမ္ဘာတစ်ခုလုံးအတွက် ကယ်တင်ခြင်းသေခြင်းဖြစ်သည်။

The death of Jesus was not a temporary thwarting of the Son’s career. It was because Jesus tasted a desolating death that He could subsequently be crowned with glory and honor. And the experience of death into which He fully entered brought with it universal benefits. It was for everyone—a saving death for the whole world.

 

ဟေဗြဲစာရေးသူသည် ယေရှု၏သေခြင်းကို အလွန်အရေးကြီးသည်ဟု တင်ပြထားသည်။ ထိုသေခြင်းကို နေရာများစွာတွင် ရည်ညွှန်းထားပြီး၊ ၉:၁–၁၀:၁၈ တွင် ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ အငြင်းအခုံ၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည်။ ထိုနေရာတွင် ၂:၅–၁၈ တွင် ပထမဆုံး ဖော်ပြထားသော အယူအဆများသည် အပြည့်အဝ ထင်ရှားလာသည်။

The writer of Hebrews presents the death of Jesus as very important. He refers to it in many places, and it forms the high point of the theological argument in 9:1–10:18. There, the ideas first sketched in 2:5–18 come to full expression.

 

အပိုဒ်ငယ် ၁၀–၁၃ တို့သည် ယေရှု၏လူ့ဇာတိခံယူမှု၏ အမှန်တရားကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ဦးဆောင်စကားလုံးမှာ အဒေလဖော့စ် (ညီအစ်ကို သို့မဟုတ် ညီအစ်မ ဟု ဆိုလိုသည်) ဖြစ်သည်။ သားတော်သည် လူဖြစ်လာသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို ရှက်ရွံ့ခြင်းမရှိတော့ပေ—ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏ညီအစ်ကိုများ ဖြစ်သည်။ တမန်တော်သည် ဤအချက်ကို သက်သေပြရန် ဓမ္မဟောင်မှ ကျမ်းချက်သုံးချက်ကို ကိုးကားထားသည်။ ပထမကိုးကားချက်မှာ ဆာလံ ၂၂:၂၂ မှ ဖြစ်ပြီး၊ ထိုဆာလံတွင် လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်မှ အရှုံးသံ (“အိုဘုရားသခင် …”) အပါအဝင် မယ်ရှိယဆိုင်ရာ ရည်ညွှန်းချက်များ ပါဝင်သည်။ ဒုတိယကိုးကားချက်မှာ ဟေရှာယ ၈:၁၇ သို့မဟုတ် ဆာလံ ၁၈:၂ မှ ဖြစ်သည်။ တတိယကိုးကားချက်မှာ ဟေရှာယ ၈:၁၈ မှ ဖြစ်သည်။ မူလအကြောင်းအရာတွင် ထိုကျမ်းချက်သည် ဟေရှာယနှင့် သူ၏သားများကို ရည်ညွှန်းသော်လည်း၊ ကျွန်ုပ်တို့ ယခင်တွေ့မြင်ခဲ့သည့်အတိုင်း နှိုးဆော်ခြင်းခံရသော ကျမ်းစာများ၏ အဓိပ္ပာယ်သည် မူလအခြေအနေထက် ကျော်လွန်၍ ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အဓိပ္ပာယ်ကို ဖော်ပြသည်။

Verses 10–13 emphasize the reality of Jesus’s humanity. The leading word is adelphos (“brother,” which connotes either a man or a woman—brother or sister). Because the Son became human, He is not ashamed of us—we are His brothers and sisters. The apostle cited three passages from the OT to support this point. The first quotation comes from Psalm 22:22, the psalm that includes several messianic references, including the despairing cry from the cross (“My God …”). The second citation derives either from Isaiah 8:17 or Psalm 18:2. The third reference comes from Isaiah 8:18. In its original context, it applied to Isaiah and his sons; however, as we have already seen, the meaning of inspired texts reaches beyond the original setting revealing a deeper meaning.

ဟေဗြဲ ၂:၉ ၏ အဓိပ္ပါယ်ဖွင့်ဆိုချက် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း၊ အရှေ့တိုင်းနှင့် အနောက်တိုင်း ခရစ်ယာန်ဘုရားအဆက်ဆက်က အများအပြားနှင့် ဂရိဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသော ကျမ်းစာလက်ရေးမူများစွာ၊ အစောပိုင်း ဘာသာပြန်ကျမ်းများတွင် မူအရ စာလုံးအနည်းငယ်သာ ကွဲလွဲသော်လည်း အဓိပ္ပါယ်မှာ လုံးဝကွဲပြားသွားသော အခြားဖတ်စရာ တစ်မျိုးပါရှိသည်။ ထိုဖတ်စရာမှာ “ဘုရားသခင်မရှိဘဲ” (ခရစ်တော် ကားစွန့်ခံရချိန်တွင် ဘုရားသခင်က လုံးဝစွန့်ပစ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလိုခြင်း - chōris theou) ဟူ၍ဖြစ်ပြီး မူလစာသားဖြစ်သော “ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်” (chariti theou) ဟူသော စကားကို အစားထိုးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ဤဖတ်စရားသည် မူလမဟုတ်မှန်း လုံးဝရှင်းလင်းသော်လည်း၊ အဓိပ္ပါယ်ပြောင်းလဲမှုမှာ အလွန်ပြင်းထန်သဖြင့် ကားစွန့်ပင်ပေါ်တွင် ယေရှုခံစားခဲ့ရသော အထီးကျန်မှုကို ရှင်းရှင်းထင်ရှားစေသည်။ ဤပုံရိပ်ကို ဟေဗြဲ ၅:၇-၈ တွင်လည်း ထပ်မံတွေ့ရသည်။ ယေရှုသည် သေခြင်းမှ ကယ်တင်ခြင်းကို ငိုကြွေးလျက် ကျယ်လောင်စွာ အော်ဟစ်တောင်းပန်ခဲ့သည်။ ဤပြင်းထန်သော မြင်ကွင်းသည် ဂေသမန်ဥယျာဉ်တွင် ဆုတောင်းခြင်းနှင့် ကားစွန့်ပင်ပေါ်မှ “ဘုရားသခင်၊ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို စွန့်ပစ်တော်မူသနည်း” ဟု အော်ဟစ်ခြင်း (မာကု ၁၅:၃၄) တို့နှင့်သာ တူညီသည်။ The Interpretation of Hebrews 2:9

As indicated, a large number of both Eastern and Western church fathers and a number of Greek manuscripts and early translations of the NT include a variant reading that involves the change of just a few Greek letters but produces the result “without God” (chōris theou) instead of “by the grace of God” (chariti theou). While unlikely original, this sharp shift in meaning suggests the recognition of the loneliness Jesus experienced on the cross. It is a picture that we find again in 5:7–8: Jesus cried out with loud entreaties and tears to be saved from death. This stark scene is matched only by Jesus’s prayer in Gethsemane and by the cry of dereliction from the cross regarding why God had forsaken Him (Mark 15:34).

 

ဟေဗြဲ ၂:၁၀ တွင် ဘုရားသခင်နှင့်ပတ်သက်သော ကျမ်းချက်တစ်ခုရှိပြီး ဤစကားသည် ကျမ်းသစ်ကျန်ရှိရာနေရာတိုင်းတွင် မတွေ့ရသည့် ထူးခြားသော အရေးကြီးချက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် ဤသို့ပြုတော်မူခြင်းသည် “သင့်တော်သည်” သို့မဟုတ် “လျောက်ပတ်သည်” ဟု ဆိုထားသည်။ ကျမ်းသစ်ကျန်ရှိရာနေရာတိုင်းတွင် ဘုရားသခင်ကို ဘယ်တော့မျှ မေးခွန်းထုတ်၍မရချေ၊ သင့်တော်-မတော်ဟူသော အချက်နှင့် ဘုရားသခင်သည် အထက်၌ရှိတော်မူသည်။ ဤနေရာတွင်မူ ယေရှု၏ လူ့ဘ၀အတွေ့အကြုံများ၊ အထူးသဖြင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရမှုနှင့် ဆက်စပ်၍ ဤသို့ဆိုထားခြင်း ဖြစ်သည်။ ခပ်သိမ်းသောအရာတို့၏ အရင်းအမြစ်နှင့် အဆုံးသတ်ဖြစ်တော်မူသော ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ရည်ရွယ်ချက်ရှိရှိ ချမှတ်တော်မူခဲ့ပြီး ထိုသို့ဖြင့် ဆင်းရဲဒုက္ခခံနေရသော လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ကယ်တင်ခြင်း၏ ဦးဆောင်သူ (archēgos - “ဗိုလ်ချုပ်”၊ “တည်ထောင်သူ”၊ “ရှေ့ဆောင်” သို့မဟုတ် “အရင်းအမြစ်”) ဖြစ်လာစေတော်မူခဲ့သည်။ ဤစကားလုံးကို ဟေဗြဲ ၁၂:၂ တွင် ယေရှုနှင့်ပတ်သက်၍ ထပ်မံသုံးထားပြီး အချို့နေရာတွင် “အရင်းအမြစ်” သို့မဟုတ် “ဖန်ဆင်းရှင်” ဟု ဘာသာပြန်သည်။

In Hebrews 2:10, we find a statement about God that is without parallel in the NT: that it was fitting or appropriate for Him to act as He did. Everywhere else, God is never called into question—He is above considerations of appropriateness. The statement here is in the context of the human experiences of Jesus, especially those involving suffering. God, as the source and end of all things, purposed the sufferings of Christ so that He might be the archēgos (“captain”) of salvation for suffering humanity. This term has the idea of a pioneer or pathfinder. It is translated variously as “captain,” “founder,” “pioneer,” or “source.” It is the same term, sometimes translated as “author,” which is used in 12:2 regarding Jesus.

 

တမန်တော်က သားတော်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခများအားဖြင့် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်တော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုသည်။ ဤအကြောင်းအရာကို အခန်း ၅:၉ နှင့် ၇:၂၈ တွင်လည်း ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ ဤအချက်သည် ယေရှုယခင်က မရှိခဲ့သော ဘုရားဖြစ်ခြင်းသို့ ရောက်သွားသည်ဟု ဆိုလိုခြင်း မဟုတ်ချေ။ ဟေဗြဲ ၁:၁-၃ နှင့် ၁:၅-၁၄ တို့က ထိုအချက်ကို ရှင်းရှင်းပယ်ချထားပြီး ဖြစ်သည်။ သားတော်တွင် အပြစ်ရှိရာ ပြဿနာရှိခဲ့သည်ဟုလည်း မဆိုလိုချေ။ ကျမ်းရေးသူက သားတော်သည် အပြစ်မရှိသည်ကို ဟေဗြဲ ၄:၁၅ နှင့် ၇:၂၆-၂၈ တို့တွင် ရှင်းရှင်းဖော်ပြထားသည်။ ယင်းပြည့်စုံခြင်းဆိုသည်မှာ ရင့်ကျက်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတွက် ပြင်ဆင်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ သားတော်၏ လူ့ဘ၀အတွေ့အကြုံများက ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်အတိုင်း အလုပ်တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်နိုင်ရန် အရည်အချင်းပြည့်မီစေခြင်း ဖြစ်သည်။ ထိုလူ့ဘ၀၏ အခန်းကဏ္ဍကို ဟေဗြဲ ၂:၇-၁၈ တွင် ရှင်းလင်းစွာ တွေ့ရသည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရမှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို ဟေဗြဲတွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည် (၂:၁၀၊ ၁၅၊ ၅:၇-၈၊ ၉:၂၆၊ ၁၃:၁၂)။ ဤနေရာအားလုံးနီးပါးတွင် ယေရှု၏ သေခြင်းကိုသာ အဓိကထား၍ ဆွေးနွေးထားပြီး ယေဘုယျလူ့ဘ၀၏ စိတ်နှလုံးနာကျင်မှု၊ ရောဂါ၊ ဘေးဒုက္ခ၊ ဝမ်းနည်းခြင်းများကို ဆွေးနွေးခြင်း မဟုတ်ချေ။ ယေရှု၏ သေခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ပြည့်စုံစေရန် ပြင်းထန်သော ဆင်းရဲဒုက္ခဖြင့် ပြီးဆုံးခဲ့သည်။

The apostle tells us that the Son was made perfect through sufferings. He speaks of this idea in two other places (5:9; 7:28). The idea does not imply that Jesus was raised to a divine status that He did not previously have; Hebrews 1:1–3 and 5–14 clearly rule this out. Nor does he mean that the Son had a personal problem of sin that had to be removed by His own suffering. Elsewhere, the author specifically predicates the sinlessness of the Son (4:15; 7:26–28). Rather, the perfecting motif indicates a maturing—a preparation for divine work. That is, the human experiences of the Son qualify or equip Him for the role laid out in the divine purpose. The role of His humanity becomes clear in 2:7–18. The suffering motif features prominently in Hebrews (2:10, 15; 5:7–8; 9:26; 13:12). In almost every case, the discussion focuses on the death of Jesus, not on the general human condition of heartaches, sicknesses, tragedies, and grief. Jesus’s death was marked by intense suffering as it accomplished the divine will.

 

ဟေဗြဲ ၂:၁၀-၁၃ တွင် သားတော်၏ လူ့ဇာတိခံယူမှု အမှန်တကယ်ရှိသည်ကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် အလွန်နီးကပ်မှုကို “တစ်ခုတည်းသော” (အချက် ၁၁) ဟူသော စကားဖြင့် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ၎င်းသည် ယေရှုသည် အမှန်တကယ် လူဖြစ်လာခဲ့သည်ကို ညွှန်ပြသည်။ အချက် ၁၄-၁၈ တွင် သားတော်သည် လူဖြစ်လာခြင်းနှင့် ခဏတာ ကောင်းကင်တမန်များထက် နိမ့်ကျခဲ့ခြင်းမှ ရရှိလာသော အကျိုးကျေးဇူး လေးပါးကို တွေ့ရသည်။

Hebrews 2:10–13 highlights the reality of the Son’s humanity. His closeness to us is underscored in the pregnant term “one” (v. 11). It points to Jesus’s commonality with us, because He became truly human. In vv. 14–18, we see four benefits that flow from the Son’s becoming human and, for a little while, lower that the angels.

 

ပထမအချက်၊ ခရစ်တော်သည် လူ့ဇာတိနှင့် သွေးနှင့်တူအောင် ဖြစ်လာခြင်းအားဖြင့် သေခြင်း၏ ကြောက်မက်ဖွယ်အတွေ့အကြုံထဲသို့ ဝင်ရောက်ခဲ့ပြီး သေခြင်းကို ဖျက်ဆီးပစ်တော်မူခဲ့သည် (အချက် ၁၄)။ သားတော်သည် သေနိုင်ရန် လူဖြစ်ရမည်ဖြစ်ပြီး သေခြင်းအားဖြင့် သေခြင်း၏နိုင်ငံကို အတွင်းမှ ဖျက်ဆီးပစ်တော်မူခဲ့သည်။ ယေရှု၏ သေခြင်းကို အောင်မြင်ခြင်းသည် ခရစ်ယာန်များအား အနာဂတ်ဘ၀အတွက် မျှော်လင့်ခြင်းသာမက၊ တသက်တာလုံး သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့၍ ကျွန်ခံနေရသူများကို လွတ်မြောက်စေသည် (အချက် ၁၅)။ ကျန်လူသားမျိုးနွယ်နှင့်မတူဘဲ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ပျော်ရွှင်မှု၊ မျှော်လင့်ချက်၊ အိပ်မက်များအားလုံး နောက်ဆုံးတွင် ပြိုလဲသွားမည်ဟု သေချာသော မှောင်မိုက်သော အသိအကြောင်း နှိပ်စက်ခံနေရခြင်းမှ ယုံကြည်သူများသည် လွတ်မြောက်ကြသည်။ သေခြင်းသည် အောင်မြင်ခံရပြီးသား ရန်သူဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘ၀သက်တမ်း ပြီးဆုံးသောအခါ သေခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ဆုပ်ကိုင်ထားနိုင်မည် မဟုတ်သလို၊ အသက်ရှင်စဉ်အတွင်း ကျွန်ခံနေရခြင်းလည်း မဖြစ်နိုင်ချေ။ ယေရှု၊ သေခြင်းကို အောင်မြင်တော်မူသောသူကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သေခြင်းကို မကြောက်ရွံ့ရ။

First, Christ—by taking flesh and blood—entered into the dreaded experience of death and thereby destroyed it (v. 14). The Son had to become human in order to die and in so doing destroy the kingdom of death from within. Jesus’s victory over death accomplished more than giving Christians hope for a future existence. It releases those who, throughout their lives, are held captive to their fear of death (v. 15). Unlike the rest of humankind—whose lives are lived under the grim certitude that all their joys, hopes, and dreams will eventually come tumbling down—we who believe know that death is a conquered foe. Death will not—cannot—hold us in its clutches when our little life comes to a close, nor can it keep us as its slaves while we live. Because of Jesus, the Conqueror of death, we no longer fear death.

 

ဒုတိယအချက်၊ လူဖြစ်လာခြင်းအားဖြင့် သားတော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြီးဆုံး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်းပြည့်မီခဲ့သည်။ ကိုယ်တိုင်လည်း ညီအစ်ကိုများနှင့် အလုံးစုံတူအောင် ဖြစ်ရမည် (အချက် ၁၇)။ ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ မဖြစ်မနေ လိုအပ်ချက်ဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်တမန်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မဖြစ်နိုင်ချေ။ ကျွန်ုပ်တို့နည်းတူ အတွေ့အကြုံများ ဖြတ်သန်းခဲ့ရသူ၊ ထို့ကြောင့် ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘဲ သနားတတ်သူ၊ သစ္စာရှိသူသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ဤအရည်အသွေး နှစ်ပါးို ဟေဗြဲ ၃:၁-၆ နှင့် ၄:၁၄-၅:၁၀ တို့တွင် အစဉ်ပြောင်းပြန် ရှင်းပြထားသည်။

Second, by becoming human, the Son was qualified to be our great High Priest. He had to be made like His brothers and sisters (v. 17). This indicates divine necessity. An angel could not be our high priest—only One who had passed through the same experiences we do and would thus be both merciful and faithful. These two characteristics will be elaborated in reverse order in 3:1–6 and 4:14–5:10.

 

ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးအဖြစ် ယေရှုသည် လူမျိုးတို့၏ အပြစ်များကို ဖြေဖျောက်၍ ချေးမြှင့်တော်မူသည် (၂:၁၇)။ တမန်တော်သည် ယေရှုပေးနိုင်သော ကူညီမှုကို နောက်မှ ဆက်လက်ဖော်ပြမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ပထမဦးစွာ ခရစ်တော်၏ အပြစ်ဖြေခြင်းအမှုကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအမှုကို အခန်း ၈:၁-၁၀:၁၈ တွင် အဓိက ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်အဖြစ် ဆက်လက်ဖော်ပြမည်။ “ချေးမြှင့်ခြင်း” သို့မဟုတ် “အပြစ်ဖြေခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်လေ့ရှိသော ဂရိစကားလုံးသည် အပြစ်ကို ဖယ်ရှားခြင်း သို့မဟုတ် ဖြေဖျောက်ခြင်းဟု ဆိုလိုသည်။ အပြစ်ဖြေရာနေ့တွင် သွေးကို ဖြန်းထားသော သေတ္တာချွန်း၏ အဖုံးကို ဆိုလိုရာ  septuagint ကျမ်းတွင် ဤစကားလုံးကို သုံးထားသည်။ အပြစ်သည် ပေါ့ပေါ့တန်တန် ခွင့်လွှတ်၍ မေ့ပစ်နိုင်သော အရာမဟုတ်ချေ။ အပြစ်သည် လူသားမည်သူမျှ ဖယ်ရှားနိုင်သော အလွန်လေးလံသော ဝန်ထုပ်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သာ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းနိုင်သည်။ ထိုသို့ ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းတော်မူခဲ့ပြီး ယခုလည်း ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေတော်မူသည်—ယေရှု၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ အကြီးဆုံး ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။

As High Priest, Jesus atones for and makes propitiation for the sins of the people (2:17). The apostle will go on to describe the help that Jesus is able to offer us, but he first mentions Christ’s atoning work. This work will be the focus of the concluding theological exposition in 8:1–10:18. The word often translated “propitiation” or “atonement” from the Greek conveys the sense of taking away or expiation. The Septuagint uses this word for the covering of the ark of the covenant, on which the blood was sprinkled on the Day of Atonement. Sin is not something light, to be casually forgiven and forgotten. Sin is a terrible weight that no human being can remove. Only God Himself can deal with it. He did and He does—through the sacrifice of Jesus, our great High Priest.

 

နောက်ဆုံးအချက်၊ ယေရှုသည် ဆွဲဆောင်ခံရမှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို လူ့ဘ၀တွင် ခံစားခဲ့ရသဖြင့် ဆွဲဆောင်ခံနေရသူများကို ကူညီနိုင်တော်မူသည် (၂:၁၈)။ ပေးတော်မူသော ကူညီမှုသည် ကိုယ်ချင်းစာနာမှုသာမက၊ အောင်မြင်မှုရရှိစေသော ကူညီမှု ဖြစ်သည် (၄:၁၄-၁၆ ကိုကြည့်ပါ)။ စုံစမ်းခံရသော မီးလျှံထဲမှ အပြစ်မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာသောသူသည် ထိုမီးလျှံထဲ ဖြတ်သန်းနေရသော မိမိလူမျိုးကို ကူညီတော်မူသည်။

Finally, Jesus, by virtue of His human experiences of temptation and suffering, is able to help those who are tempted (2:18). The help He provides is more than empathetic understanding of our struggles—it is overcoming help (see 4:14–16). He who went through the fires of testing and emerged unscathed comes to the aid of His people as they go through the same fires.

 

ဟေဗြဲ ၁:၅ မှ ၂:၁၈ အထိ တစ်ခုတည်းသော ကျမ်းချက်ထဲတွင် တမန်တော်သည် သားတော်၏ အလုပ်တာဝန်ကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြထားသည်။ ဤကျမ်းချက်သည် ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်ဟု မြင့်မြတ်စွာ ခေါ်ဝေါ်ထားသော်လည်း၊ ကောင်းကင်တမန်များထက် နိမ့်ကျခဲ့ရသည်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခခံခဲ့ရသည်၊ ဆွဲဆောင်ခံခဲ့ရသည်၊ သေဆုံးခဲ့ရသည်ဟူသော အချက်များကိုလည်း တွေ့ရသည်။ ဘုရားသခင်၏ စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ဘာမျှ တိုက်ဆိုင်မှုမရှိချေ။ လူသားမျိုးနွယ် ပျောက်ဆုံးနေသူများကို ကယ်တင်ရန် အစီအစဉ်၏ အလုပ်ဖြစ်သည်အားလုံး ဖြစ်သည်။ ဤခေတ်များဆက်တိုက် ပြဇာတ်တွင် အဓိကဇာတ်ဆောင်မှာ ယေရှုဖြစ်သည်—ထာဝရအမှန်တကယ် ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူသောသူ၊ ကောင်းကင်တမန်များက ကိုးကွယ်၍ နာခံသောသူ၊ ကိုယ်တိုင် နှိမ့်ချ၍ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် အမှန်တကယ် တစ်ထပ်တည်းဖြစ်လာသောသူ ဖြစ်တော်မူသည်။ အမြင့်ဆုံးကောင်းကင်မှ ကမ္ဘာပေါ်တွင် အနိမ့်ဆုံးအရပ်သို့ ရောက်ရှိလာခြင်း မည်မျှ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သနည်း။ သို့သော် သေခြင်း၊ သေခြင်းကို ကြောက်ရွံ့ခြင်းကို အောင်မြင်ခြင်း မည်မျှ အောင်ပွဲခံဖွယ်ဖြစ်သနည်း။ ထို့ကြောင့် အမှန်တကယ် ဘုရားသခင်ဖြစ်တော်မူပြီး ယခုအခါ အမှန်တကယ် လူဖြစ်လာသောသူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး ဖြစ်လာတော်မူသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်များကို ဖြေဖျောက်ပေးတော်မူသည်၊ ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘဲ သစ္စာရှိစွာ ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဆောင်ရွက်ပေးတော်မူသည်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ဆွဲဆောင်ခံရမှုများတွင် အောင်မြင်မှုရရှိစေသော ကူညီမှုကို ပေးတော်မူသည်။

In one glorious passage, Hebrews 1:5–2:18, the apostle has sketched the career of the Son. It is a passage that reaches sublime heights as Christ is addressed as God but also one that sees Him having become lower than angels, having suffered, having been tempted, and having died. In the divine economy, nothing happens by chance. All unfolds as the outworking of the plan to rescue lost humanity. At center stage in this drama of the ages we see Jesus—He who is eternally and truly God, He whom angels worship and obey at His bidding—having humbled Himself to become truly one with us. What a contrast—from highest heaven to earth’s lowest point! But what a victory—over death, over the fear of death! And so, truly God and now truly man, He has become our High Priest, making expiation for our sins, ministering mercifully and faithfully on our behalf, and supplying overcoming help in our sufferings and temptations.

 

အခန်းကြီး - ၃

၃:၁–၄:၁၃ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကတိတော်ကို အမွေခံခြင်း

ဟေဗြဲ ၃:၁–၆ တွင် တမန်တော်သည် ခရစ်တော်နှင့် မောရှေ နှစ်ဦးကို သစ္စာရှိသူဟု ခေါ်ဆို၍ နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြထားသည်။ ၃:၇–၁၉ တွင် တောနက်မှ ဣသရေလလူမျိုး၏ အတွေ့အကြုံကို သတိပေးချက်အဖြစ် ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်း (apistia) ကြောင့် ပျက်စီးခဲ့သည်။ ထို့နောက် ၄:၁–၁၃ တွင် ယုံကြည်ခြင်းရှိကြရန် တိုက်တွန်းထားပြီး ထိုသို့ဖြင့် ကတိတော်အတိုင်း ချီးမြှင့်ထားသော အနားယူရာနေရာသို့ ရောက်ရှိနိုင်မည်ဟု ဆိုသည်။ ၃:၁ မှ ၄:၁၃ အထိတစ်လျှောက်လုံးတွင် အဓိကစကားလုံးမှာ pistis (“ယုံကြည်ခြင်း”) ဖြစ်သည်။ နာမဝိသေသန pistos (“သစ္စာရှိသော”) နှင့် အမှတ်အသားဖြင့် ငြင်းဆိုထားသော apistia (“ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်း” သို့မဟုတ် “မယုံကြည်ခြင်း”) တို့သည် ဤအပိုဒ် သုံးပိုင်း၏ ဖွဲ့စည်းတည်ဆောက်ပုံကို ဖြစ်စေသည်။

3:1–4:13

Inheriting a Better Promise

In 3:1–6, the apostle compares and contrasts Christ and Moses, both of whom are termed faithful. In 3:7–19, he highlights the experience of Israel in the wilderness as a warning to his readers. They failed because of unbelief (apistia). Then, 4:1–13 contains the writer’s exhortation to his readers to have faith so that they may obtain the promised rest. Throughout 3:1–4:13, the key word is pistis (“faith”). The adjective pistos (“faithful”) and the negative apistia (“unfaith” or “unbelief”) derive from it. Pistis and its two cognates structure the three parts of the section.

 

၃:၁–၆။ ခရစ်တော်၊ သစ္စာရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး။ ဟေဗြဲ ၃:၁–၆ သည် ယေရှုကို တမန်တော်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးဟု စဉ်းစားကြရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် စတင်သည်။ စာရေးသူရေးသားနေသော အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်များသည် ယေရှုရရှိခဲ့သော အောင်ပွဲကို စဉ်းစားကြရမည်။ ဤတိုက်တွန်းချက်သည် ယေရှု၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့်ပတ်သက်၍ အယူဝါဒဆိုင်ရာ စေ့စပ်သုတေသနပြုရန် မဟုတ်သလို၊ ယေရှုကို ခရစ်ယာန်အသက်တာ၏ နမူနာနှင့် ပုံစံအဖြစ် အဓိကထားရန်လည်း မဟုတ်ချေ။ ဤကျမ်းတွင် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ အယူဝါဒဆွေးနွေးချက်များသည် အခြားဦးတည်ချက်သို့ ဦးတည်နေသည်။ စာဖတ်သူများသည် ယေရှုပြုခဲ့သမျှကို ယုံကြည်ကြရန် လိုအပ်ပြီး၊ ယေရှုပြုခဲ့သည်ကို ကိုယ်တိုင်လုပ်ရန် ကြိုးစားခြင်း မဟုတ်ချေ။

3:1–6. Christ, the Faithful High Priest. Hebrews 3:1–6 opens with a call to consider Jesus as Apostle and High Priest. The early Christians to whom the author was writing were to contemplate the victory that Jesus had achieved. The call is not an encouragement to engage in metaphysical speculation about the Person of Jesus, nor is it an incentive to understand Jesus primarily as an example of Christian conduct and the model for Christians. The discussion of Christology here and throughout the book leads in another direction. Readers are to trust what Jesus has done rather than trying to do what He has done.

 

“ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး” ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် ဤကျမ်းစာတွင် အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်သည်။ ဤအသုံးအနှုန်းကို အခန်း ၄ တွင် ပိုမိုရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ကျမ်းသစ်တစ်ခုလုံးတွင် ယေရှုကို “တမန်တော်” ဟု ဤနေရာတွင်သာ သုံးထားသည်။ ၎င်း၏ အခြေခံအဓိပ္ပါယ်မှာ စေလွှတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ apostolos ဆိုသည်မှာ စေလွှတ်ခြင်းခံရသူ ဖြစ်သည်။ ယောဟန်ခရစ်ဝင်ကျမ်းတွင် ယေရှုသည် ဘုရားသခင်ထံမှ စေလွှတ်ခြင်းခံရသူဟု မကြာခဏ ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ယောဟန် ၂၀:၂၁)။ ဟေဗြဲ ၃:၁ တွင် ဤအသုံးအနှုန်းသည် အခန်း ၁ နှင့် ၂ ၏ ဓမ္မပညာနှင့် သင့်လျောသည်။ ထိုအခန်းများက သားတော်၏ အရင်မှီတည်နေခြင်းနှင့် ခဏတာ ချီးမြှောက်ခံရသော အဆင့်အတန်းမှ လူဖြစ်လာပြီး ကောင်းကင်တမန်များထက် နိမ့်ကျခဲ့ခြင်းကို ဆွေးနွေးထားသည်။ ထို့ကြောင့် “တမန်တော်” ဟူသော စကားသည် ယခင်အကြောင်းအရာကို အကျဉ်းချုံးထားပြီး၊ “ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး” ဟူသော စကားသည် အခန်း ၈:၂ အထိ ဆက်လက်ဖော်ပြမည့် ဓမ္မပညာကို စုစည်းထားသည်။

The term “High Priest” is a major motif of the document. The term will be developed in chapter 4. This is the only use of “Apostle” for Jesus in the entire NT. Its basic idea is that of sending: an apostolos is one who is sent. The Gospel of John frequently uses language expressing that Jesus is the One who had been sent from God (e.g., John 20:21). In Hebrews 3:1, the term is appropriate in view of the theology of the first two chapters. They argued for the preexistence of the Son and of a temporary break in His exalted state, during which He became human and was lower than the angels. Thus, “Apostle” sums up what has gone before, even as “High Priest” gathers together the theology that will be elaborated through 8:2.

 

စာရေးသူသည် ခရစ်တော်နှင့် မောရှေကို နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။ ဤခေါင်းဆောင်နှစ်ဦးတွင် ထင်ရှားသော တူညီချက်တစ်ခုရှိသည်။ ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိကြသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်သည် မောရှေထက် အောက်ပါအချက် လေးပါးအရ သာလွန်တော်မူသည်။

ခရစ်တော်	မောရှေ
သား	ကျွန်
အိမ်ထောင်စုကို တည်ဆောက်သူ	အိမ်ထောင်စုတွင် အစိတ်အပိုင်းတစ်ခု
အိမ်ထောင်စုအပေါ် အုပ်စိုးသူ	အိမ်ထောင်စုအတွင်း
ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ ပြည့်စုံခြင်း	အနာဂတ်တွင် ဟောပြောမည့်အရာများအတွက် သက်သေ

The writer compares Christ and Moses. These leaders have one outstanding trait in common: they were faithful to God. Christ, however, is greater than Moses on four counts:

Christ	Moses
Son	Servant
Builder of the	Part of the
house (hold)	house (hold)
Over the house (hold)	In the house (hold)
Fulfillment of the Old Testament revelation	Witness to what would be spoken in the future

 

“အိမ်” သို့မဟုတ် “အိမ်ထောင်စု” ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးကို ဆိုလိုသည်။ သမိုင်းကာလ နှစ်ခုကို ဖော်ပြထားသည်။ ထွက်မြောက်ရာကာလနှင့် ခရစ်ယာန်များပါဝင်သော ထွက်မြောက်ရာကာလသစ် ဖြစ်သည်။ ဤဆွေးနွေးချက်သည် ၃:၇ မှစတင်သော သတိပေးချက်နှင့် တိုက်တွန်းချက်အတွက် နောက်ခံပြုထားသည်။ မောရှေသည် ဟေဗြဲကျမ်းတွင် အရေးကြီးသော ပုဂ္ဂိုလ်မဟုတ်ချေ။ ယုံကြည်ခြင်း၏ သူရဲကောင်းများစာရင်းတွင် ပါဝင်သည် (၁၁:၂၃-၂၄) နှင့် နောက်အခန်း၌ ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသော အခန်း (၁၂:၁၈-၂၄) တွင် ထပ်မံတွေ့ရသည်။ မောရှေ၏ အခန်းကဏ္ဍသည် ၃:၁-၆ နှင့် ၁၂:၁၈-၂၄ တွင် ဖော်ပြထားသည့်အတိုင်း ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ရေးစနစ်၏ ကိုယ်စားလှယ်အဖြစ် ရပ်တည်ရန် ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲကျမ်းရေးသူသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ သာလွန်ကောင်းမွန်မှုကို ဆိနဲတောင်ပေးခဲ့သော ဓမ္မဟောင်းစနစ်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြခြင်းဖြင့် အမြဲမီးမောင်းထိုးပြသည်။ ဤအချက်ကို နောက်ပိုင်းတွင် ခရစ်တော်နှင့် အာရုန် (၅:၁-၁၀)၊ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုနှင့် ဓမ္မဟောင်းယဇ်ပုရောဟိတ်အမှု (၇:၁-၂၈)၊ ပဋိညာဉ်သစ်နှင့် ပဋိညာဉ်ဟောင်း (၈:၆-၁၃)၊ ခရစ်တော်ကိုယ်တိုင် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဓမ္မဟောင်းယဇ်ပွဲစနစ် (၉:၁-၁၀:၁၈) တို့ကို နှိုင်းယှဉ်ရာတွင် ထပ်မံအလေးပေးမည် ဖြစ်သည်။

“House” or “household” refers to the people of God. The view is of two periods of history: that of the Exodus and that of the new exodus involving Christians. The argument prepares the ground for the warning and exhortation that commences in 3:7. Moses is not an important figure in the book of Hebrews. He is listed among the heroes of faith (11:23–24), and again in a vivid passage in the following chapter (12:18–24). Moses’s role, as shown in 3:1–6 and 12:18–24, is to stand as a representative of the old covenant sacrificial system. The author of Hebrews continually highlights the superiority of the Christian religion by holding it up against the old system given at Sinai. This point will be emphasized in later comparisons of Christ and Aaron (5:1–10), the priesthood of Christ with the old priesthood (7:1–28), the new covenant with the old (8:6–13), and the new sacrifice—of Christ Himself—with the old system of sacrifices (9:1–10:18).

 

တမန်တော်သည် ယေရှုသည် သစ္စာရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး ဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြလိုသည်။ သားတော်၏ လူ့ဘ၀အတွေ့အကြုံများ (၂:၅-၁၅) က ကိုယ်ကျိုးမငဲ့ဘဲ သနားတတ်သော၊ သစ္စာရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး ဖြစ်လာစေခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသည် (၂:၁၇)။ ၃:၁-၆ တွင် ခရစ်တော်နှင့် မောရှေကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်းဖြင့် ဤအချက်ကို အကျဉ်းချုံးထားသည်။

The apostle is determined to underline the fact that Jesus is a faithful High Priest. He argues that the human experiences of the Son (2:5–15) enabled Him to become a merciful and faithful High Priest (2:17). In 3:1–6, he summarized this point by comparing and contrasting Christ and Moses.

 

၃:၇–၁၉။ ဣသရေလ၏ သစ္စာမဲ့မှုမှ သင်ခန်းစာ။ အချက် ၆ ၏ “အကယ်၍” ဟူသော စကားသည် ဟေဗြဲကျမ်း၏ ဒုတိယအကြိမ် သတိပေးချက်ကို မိတ်ဆက်ပေးသည်။ ရှည်လျားသော ကျမ်းချက်တွင် ၃:၇-၁၉ သည် သတိပေးချက်ဖြစ်ပြီး ၄:၁-၁၃ တွင် တိုက်တွန်းချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ အာရုံစိုက်မှုသည် တောနက်ရှိ ဣသရေလမှ ခရစ်ယာန်များသို့ ပြောင်းသွားသည်။

3:7–19. Lessons from Israel’s Unfaithfulness. The “if” of v. 6 introduces the second exhortation of Hebrews. In a long passage, the appeal turns from warning in 3:7–19 to encouragement in 4:1–13, as the focus shifts from Israel in the desert to the Christians.

 

ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအဖြစ် ပါဝင်ခြင်းသည် အလိုလိုဖြစ်ပေါ်လာခြင်း မဟုတ်သလို၊ လူ့တန်ဖိုးထားမှုနှင့် မသက်ဆိုင်ချေ။ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ခိုင်မာစွာ ဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်းဖြင့် အဆက်မပြတ် ထပ်ခါတလဲလဲ အတည်ပြုရမည်။ တောနက်တွင် လှည့်လည်နေသော လူမျိုးသည် ရွေးချယ်ခံရသော လူမျိုးအဖြစ် ပါဝင်ရုံသာ နောက်ဆုံးရည်မှန်းချက်ကို မရရှိနိုင်ကြောင်း သရုပ်ပြသည်။ ပါဝင်ခြင်းနှင့်အတူ ယုံကြည်ခြင်း ပါရမှသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ တမန်တော်သည် ဣသရေလ၏ ပျက်စီးမှုမှ သတိပေးချက်ကို ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ပဉ္စမ၏ ကျမ်းချက်များမှမဟုတ်ဘဲ ဆာလံ ၉၅:၇-၁၁ မှ ကိုးကားထားသည်။ သူ၏ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းကိုးကားချက်များကို ဆာလံကျမ်းမှ အဓိကယူသည်။ ဆာလံ ၁၁၀:၄ တစ်ခုတည်းက ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ တင်ပြချက်တွင် အရေးကြီးသော အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်ပြီး အပိုင်းတစ်ခုလုံး သို့မဟုတ် တစ်စိတ်တစ်ပိုင်း မကြာခဏ ကိုးကားသည် (ဟေဗြဲ ၇ ကိုကြည့်ပါ)။

Inclusion among the people of God is not automatic, nor is it independent of human appreciation. Rather, it is to be constantly reiterated by a life of confident steadfastness. The wandering tribes in the desert illustrate that mere inclusion in the chosen people is not sufficient to win the final goal. Inclusion must be accompanied by faith. The apostle bases his warning from Israel’s failure on Psalm 95:7–11 rather than from passages in the Pentateuch. His frequent citations from the OT are drawn from the Psalter in preference to any other portion of Scripture. One text, Psalm 110:4, assumes a critical role in the theological presentation; the author cites it frequently in whole or in part (see Heb. 7).

 

တမန်တော်သည် ဆာလံ ၉၅:၇-၁၁ ကို စာဖတ်သူများ၏ အခြေအနေတွင် ချက်ချင်းအသုံးချသည်။ ရာစုနှစ်များကို ကျော်လွန်၍ ဧရာမခုန်ကျော်တက်သည်။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာကို ယခုအချိန် ခရစ်ယာန်များအား ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်အဖြစ် ရင်ဆိုင်စေသည်။ သူတို့၊ ဣသရေလလူမျိုး မဟုတ်ဘဲ၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းစာ၏ “သင်တို့” ဖြစ်သည်။ သတိပေးတိုက်တွန်းသောသူမှာ ဆာလံဆရာ မဟုတ်ဘဲ “သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်” ဖြစ်သည်။ တိုက်တွန်းချက်သည် နားဝင်စေသော “ယနေ့” ဟူသော စကားဖြင့် စတင်သည်။ “ယနေ့” ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ ထာဝရယနေ့ ဖြစ်ပြီး၊ ပိုမိုအဆင်ပြေသော အချိန်အတွက် ရွှေ့ဆိုင်းထားခြင်း မဟုတ်ချေ (တမန် ၂၄:၂၅)။ ၎င်းသည် ချက်ချင်းစဉ်းစားပြီး တုံ့ပြန်ရန် အရေးတကြီး စိန်ခေါ်ချက်ဖြစ်သည်။ နေ့တိုင်းသည် ထို “ယနေ့” ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၃:၁၃)။ အရေးတကြီး တိုက်တွန်းချက်နှင့် သတိပေးချက်သည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်း နောက်ဆုံးအထိ မယိမ်းယိုင်ဘဲ ဆက်လက်ရှိနေသော “ယနေ့” များဆီသို့ ဦးတည်သည် (အချက် ၁၄-၁၅)။ အချက် ၄:၇ တွင် တမန်တော်သည် ဆာလံ ၉၅:၇-၁၁ ၏ “ယနေ့” ကို ထပ်မံဖော်ပြသည်—ယခုမှာ သတိပေးချက်မဟုတ်ဘဲ ကတိတော်အတိုင်း အနားယူရာနေရာသို့ ယခုဝင်ရောက်ရန် ဖိတ်ခေါ်ချက်အဖြစ် ဖြစ်သည်။

The apostle immediately applies Psalm 95:7–11 to the situation of his readers. In a gigantic leap, he bridges the centuries from the psalm’s composition—the word of God confronts Christians in the here and now. They, not the Israelites, are the “you” of the ancient text; the One who warns and exhorts them is the “Holy Spirit,” not the psalmist. The exhortation commences with an arresting note of appeal: “today.” “Today” is God’s eternal now, not to be shunted aside for a more “convenient” time (Acts 24:25). It denotes urgency—a challenge for immediate consideration and response. Every day is that “today” (Heb. 3:13). The urgent appeal and warning lead to a succession of “todays,” in which Christian assurance remains unwavering to the end (vv. 14–15). At 4:7, the apostle again invokes the “today” of Psalm 95:7–11—this time not as warning but as an invitation to enter now into the promised rest.

 

ဓမ္မဟောင်း ဣသရေလသည် ဘုရားသခင်၏ သတိပေးနှုတ်သံကို နားမထောင်ခဲ့ချေ။ အပြစ်၏ လှည့်စားတတ်သော သဘောကြောင့် သူတို့၏ နှလုံးသည် တဖြည်းဖြည်း မာကျောလာခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၃:၁၃)။ နှလုံးမာကျောခြင်းဆိုသည်မှာ နာခံခြင်းငြင်းပယ်ခြင်း၊ ကိုယ်လမ်းကိုယ်သွားရန် စိတ်ပိုင်းဖြတ်ခြင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပုန်ကန်မှုများ ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် စာရေးသူရေးသားနေသော “ဟေဗြဲ” များသည် သတိထားကြရမည်။ မူလက မရည်ရွယ်ဘဲ တဖြည်းဖြည်း မကောင်းသော၊ မယုံကြည်သော နှလုံးသို့ ပြောင်းလဲသွားနိုင်သည် (အချက် ၁၂)။ နောက်ဆုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးနှင့် ဝေးကွာသွားသော သူတော်စပ်ဆိုင်ရာ ပျက်စီးသူများ ဖြစ်သွားနိုင်သည်။

Israel of old failed to heed the warning voice of God. The hearts of the people gradually hardened through the deceptive nature of sin (Heb. 3:13). The hardening of their hearts denotes a refusal to obey—a determination to go their own way. It resulted in acts of rebellion. Thus, it was necessary that the “Hebrews” to whom the apostle wrote be on their guard. It was possible that a slow, insidious change was taking place—toward a wicked, unbelieving heart (v. 12). They might eventually find themselves far from the people of God—apostates having come to this sad place by neglect rather than by design.

 

ဤသတိပေးချက်သည် ၂:၁-၄ ၏ ပထမသတိပေးချက်နှင့် တူညီသည်။ နှစ်ခုစလုံးသည် ဘာသာရေးတွင် ဂရုမစိုက်ခြင်း၊ ပွင့်လင်းစွာ ငြင်းပယ်ခြင်း မဟုတ်ချေ။ အထူးသဖြင့် ၃:၁၂-၁၅ တွင် ၂:၃ နှင့် အပြိုင်ဖြစ်သည်။ “အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်” (၃:၁၂) ဟူသော အသုံးအနှုန်းသည် တရားစီရင်ခြင်းနှင့် တန်ပြန်တုံ့ပြန်ခြင်းကို ဆောင်သည်။ “မည်သို့ လွတ်နိုင်မည်နည်း” (၂:၃) ဟူသော သတိပေးချက်နှင့် ဆင်တူသည်။ ဟေဗြဲကျမ်းတွင် အခြားနေရာများတွင် “အသက်ရှင်တော်မူသော ဘုရားသခင်” ဟူသော စကားသည် တန်ပြန်တုံ့ပြန်ခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (၁၀:၃၁၊ ၁၂:၂၂၊ ၂၅)။

The warning parallels the first exhortation of 2:1–4. Both passages describe a carelessness in religion, not overt rejection. Especially in 3:12–15, the exhortation parallels that of 2:3. The expression “the living God” (3:12) carries a note of judgment and retribution similar to the warning “how shall we escape?” (2:3). Elsewhere in Hebrews, “the living God” suggests retribution (10:31; 12:22, 25).

 

ဓမ္မဟောင်း ဣသရေလသည် ယေဟောဝါ သူတို့အလယ်တွင် ရှိနေသည်ဖြစ်စေ၊ ထိုအနားယူရာနေရာသို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ချေ (၃:၁၈)။ ထိုအနားယူရာနေရာမှာ အဲဂုတ္တုမှ ထွက်လာရန် ရည်မှန်းချက်ရှိသော ကနာန်ပြည် အမွေခံခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့သော် တောနက်တွင် လှည့်ပတ်နေရင်း ကတိတော်အတိုင်း အနားယူရာနေရာကို မရရှိခဲ့ချေ။ အလားတူစွာ ခရစ်ယာန်စာဖတ်သူများသည် ၄:၁-၁၁ တွင် သတ်မှတ်ထားသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်အတိုင်း အနားယူရာနေရာကို မရရှိနိုင်ချေ။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အရေးတကြီး “ယနေ့” ကို နားထောင်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်သံကို ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဇွဲရှိစွာ နာခံသော အသက်တာဖြင့်သာ ဘုရားသခင်၏ ရည်မှန်းချက်သို့ ရောက်ရှိနိုင်မည် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၃:၁၄ တွင် အချက် ၆ ၏ “အကယ်၍” ကို ထပ်မံဖော်ပြထားပြီး ပျက်စီးနိုင်ခြေကို သတိပေးထားသည်။

Israel, despite the presence of Yahweh in its midst, failed to enter His rest (3:18). That “rest” was the inheritance of Canaan, toward which they had set out from Egypt. But they had floundered in the desert and failed to attain the promised rest. In a similar manner, the Christian readers may fail to attain God’s promised rest defined for them in 4:1–11. Only by heeding the urgent “today” of the Holy Spirit, only by heeding the voice of God through a faithful, persevering life, may they be assured of reaching God’s goal for them. So 3:14 again sounds the “if” of v. 6—the warning of possible failure.

 

အခန်း၏ နောက်ဆုံးကျမ်းချက်များသည် ဓမ္မဟောင်း ဣသရေလအကြောင်းကိုသာ အာရုံစိုက်သည် (အချက် ၁၆-၁၉)။ ဤနေရာတွင် သူတို့၏ ပျက်စီးမှု၏ နောက်ထပ်ရှုထောင့်နှင့် အကြောင်းရင်းကို တိုတိုရှင်းရှင်း ဖော်ပြထားသည်။ ဣသရေလလူမျိုးအားလုံး မောရှေ၏ ဦးဆောင်မှုအောက်တွင် အဲဂုတ္တုမှ ထွက်လာခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် ကောင်းစွာ စတင်ခဲ့ကြပြီး သစ္စာရှိသော ခေါင်းဆောင်လည်း ရှိခဲ့သည် (အချက် ၁-၆)။ သို့သော် ရည်မှန်းချက်သို့ မရောက်နိုင်ခဲ့ချေ။ ဇွဲမရှိခဲ့ကြချေ။ သူတို့၏ အမှားကို စကားလုံးတစ်လုံးဖြင့် အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ “မယုံကြည်ခြင်း” (apistia၊ အတိုချုံးဆိုရလျှင် “ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်း”) ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို ၄:၂ တွင် “ယုံကြည်ခြင်း” (pistis) ကို သုံး၍ ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ ဣသရေလသည် အခြားအကျိုးကျေးဇူးများ ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် ပျက်စီးခဲ့သည်။

The final verses of the chapter focus exclusively on Israel of old (vv. 16–19). Here, we find a further aspect of their failure and a concise statement for its reason. The Israelites all came out of Egypt, led by Moses. They had started well, and they had a faithful leader (vv. 1–6). But they fell short of the goal; they lacked perseverance. Their fault is encapsulated in one word: “unbelief” (apistia; lit. “unfaith”). The point is repeated in 4:2 using “faith” (pistis) instead: the Israelites failed from a lack of faith, all other benefits notwithstanding.

 

တမန်တော်၏ ဣသရေလ၏ ပျက်စီးမှု လေ့လာချက်သည် ယုံကြည်ခြင်း (pistis) နှင့် ၎င်း၏ ဆန့်ကျင်ဘက် မယုံကြည်ခြင်း (apistia) တို့သည် ဘုရားသခင်နှင့် ထိုသူ၏ အမှုတော်များအပေါ် တုံ့ပြန်မှု အမျိုးအစား နှစ်ခုကို သရုပ်ပြသည်။ အချက်နှစ်ခုမှ အပြုအမူ နှစ်မျိုးထွက်ပေါ်လာသော စိတ်နေစိတ်ထား နှစ်မျိုးကို ညွှန်ပြသည်။ အခန်း ၁၁ တွင် ယုံကြည်ခြင်း (pistis) ၏ အဓိပ္ပါယ်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြမည်။ မယုံကြည်ခြင်း (apistia) သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ကိစ္စထက် ကျယ်ပြန့်သည်။ ကျမ်းရေးသူအတွက် “မယုံကြည်ခြင်း” ဆိုသည်မှာ နှလုံးမာကျောခြင်း၊ ဘုရားသခင်နှင့် ထိုသူ၏ ရည်မှန်းချက်မှ ကွဲကွာသွားသူကို အနှစ်ချုံးထားခြင်း ဖြစ်သည်။ မတူညီမှု၊ ဇွဲမရှိခြင်း အချက်သည် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သဘောတူညီမှု မရှိခြင်းထက် များစွာ ကျယ်ပြန့်သည်။

The apostle’s study of Israel’s failure suggests that faith and its negative counterpart, unbelief, illustrate types of responses to God and His deeds. They suggest two particular mindsets out of which two modes of conduct emerge. Chapter 11 will elaborate the meaning of faith (pistis); unbelief (apistia) is clearly more than a matter of the mind. For the writer of Hebrews, “unbelief” sums up the hardened heart—the person who falls away from God and His goal for him or her. The element of inconsistency—of a lack of perseverance—is much broader than an absence of mental assent.

 

အခန်းကြီး - ၄

၄:၁–၁၃။ သစ္စာရှိခြင်းသို့ ဖိတ်ခေါ်ခြင်း။ တမန်တော်သည် သတိပေးချက်မှ ဖိတ်ခေင်းခြင်းသို့ လှည့်လာသည်။ တောကန္တာရ မျိုးဆက်၏ ကနာန်ပြည်သို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည့် ပျက်စီးခြင်းကို စာဖတ်သူတို့ သတိထားရန် တိုက်တွန်းပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ချမ်းသာခြင်း ကတိတော်ကို သူတို့ရှေ့တွင် တင်ပြထားသည်။ “ချမ်းသာခြင်း” ဟူသော စကားလုံးသည် ဤကဏ္ဍတစ်ခုလုံးတွင် အဓိက စကားလုံးဖြစ်သည်။ နာမ်ပါဠိစကားကို ရှစ်ကြိမ် (အပိုဒ် ၁၊ ၃၊ ၅၊ ၆၊ ၈၊ ၁၀၊ ၁၁) တွေ့ရပြီး၊ အကြိမ်တိုင်းတွင် ဂရိစကား katapausis မှ လာသည်—၃:၁၁ မှ ၃:၁၈ အထိ သုံးခဲ့သော စကားတူပင်ဖြစ်သည်။ နှစ်နေရာတွင် ကြိယာပုံစံ လည်း ရှိပြီး katapausis မှပင် ဆင်းသက်လာသည်။ အပိုဒ် ၄:၉ တွင်မူ “ချမ်းသာခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော မတူညီသည့် စကားလုံးတစ်ခု ရှိသည်။ katapausis မဟုတ်ဘဲ sabbatismos ဖြစ်သည်။ ဤစကားသည် သတ္တမနေ့ အဒ္ဓဝါဒီ တို့အတွက် အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။

4:1–13. Invitation to Faithfulness. The apostle next turns from warning to invitation. Urging his readers to take heed of the wilderness generation’s failure to enter Canaan, he holds before them the divine promise of rest. “Rest” is the key word throughout the passage. We find the noun eight times (vv. 1, 3, 5, 6, 8, 10, 11), in every case from the Greek word katapausis—the same word used in 3:6–19. In two places, the verb form occurs, also derived from katapausis. At 4:9, we find a different word translated “rest.” Instead of katapausis it is sabbatismos. It is of particular interest to Seventh-day Adventists.

 

အပိုဒ် ၄:၁–၁၁ ၏ ယုတ္တိဗေဒသည် အချို့နေရာတွင် ခက်ခဲသော်လည်း အဓိက အဆင့်များကို ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သည်။ (၁) ဤနေရာတွင် မျိုးဆက်နှစ်ခုသာ ရှိသည်– မောရှေ၏ မျိုးဆက်နှင့် ယေရှု၏ မျိုးဆက်၊ နောက်ဆုံးမျိုးဆက်မှာ တမန်တော်၏ စာဖတ်ပရိသတ်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးဖြစ်သည်။ (၂) ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ချမ်းသာခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကတိတော် ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု တမန်တော်က ငြင်းခုံသည် (အပိုဒ် ၁)။ ဆာလံ ၉၅:၇–၁၁ ကို အခြေခံ၍ ဤသို့ ငြင်းခုံပြီး၊ ကျမ်းစာတွင် သတိပေးထားသည်မှာ ကတိတော်သည် ယနေ့တိုင် မပြည့်စုံသေးကြောင်း ပြသသည် (ဟေဗြဲ ၄:၈–၉)။ (၃) အချို့သော သူများ ထိုချမ်းသာခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကျန်ရှိနေသေးသည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၆)။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်တွင် ဘုရားသခင်၏ မလွဲမသွေ ဖြစ်မည့် အရာပါရှိသည်– ကျမ်းစာတွင် ဖော်ပြထားသည်မှာ ပြည့်စုံရမည်– ပထမကတိချိန်တွင် မဖြစ်ခဲ့လျှင် နောက်ဆက်တွဲ ပုံစံတစ်ခုခုတွင် ဖြစ်မည်ဖြစ်သည်။ (၄) ဣသရေလ၏ ချမ်းသာခြင်းထဲသို့ မဝင်ရောက်နိုင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ချို့ယွင်းချက်ကြောင့် မဟုတ်ချေ။ ချမ်းသာခြင်းသည် ကမ္ဘာဦးကပင် ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၃)၊ ဘုရားသခင်သည် အလုံးစုံသော အမှုတို့ကို ပြီးဆုံးပြီးနောက် သတ္တမနေ့တွင် ချမ်းသာတော်မူခဲ့သည်ကို ပြသသည် (အပိုဒ် ၄)။ (၅) ထို့ကြောင့် ပျက်စီးခြင်းမှန်သမျှသည် လူသားတို့၏ အပြစ်ဖြစ်သည်၊ ဘုရားသခင်၏ အပြစ် မဟုတ်ချေ။ တောကန္တာရ လှည့်လည်နေရသော အမျိုးအစဉ်များသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ကြားခဲ့သော်လည်း ယုံကြည်ခြင်း မရှိသဖြင့် နာခံခြင်း မရှိဘဲ ပျက်စီးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၊ ၆၊ ၁၁)။ (၆) ဟေဗြဲသို့ ရေးသားခဲ့သော ခရစ်ယာန်များသည် ဣသရေလ၏ ပျက်စီးခြင်းမှ သင်ခန်းစာယူသင့်သည်။ သူတို့လည်း ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံရရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဣသရေလနှင့် မတူဘဲ ဝိညာဉ်တော်၏ “ယနေ့” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ခေါ်တော်မူခြင်းကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် တုံ့ပြန်ကာ ဘုရားသခင် ပေးသနားတော်မူသော ချမ်းသာခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရမည် (အပိုဒ် ၃၊ ၆၊ ၉–၁၁)။ (၇) ချမ်းသာခြင်း အယူအဆသည် အဓိပ္ပာယ် ပြောင်းလဲသွားသည်။ ၃:၇–၁၉ တွင် ရန်သူတို့မှ ချမ်းသာခြင်းကို ကနာန်ပြည်တွင် ခံစားရခြင်းဟု ဆိုခဲ့သော်လည်း၊ အပိုဒ် ၄–၁၁ တွင် ဆာလံ ၉၅:၇–၁၁ ကို အခြေခံ၍ ထိုချမ်းသာခြင်းသည် ယနေ့တိုင် မပြည့်စုံသေးကြောင်း ငြင်းပယ်သည်။ ထို့ကြောင့် တမန်တော်သည် ခရစ်ယာန်များ ဇွဲလုံးလျက် ရှေ့ဆက်ရမည့် ဝိညာဉ်ရေးရာ အတွေ့အကြုံ အထူးတစ်ခုကို တင်ပြထားသည်။

The logic of vv. 1–11 is difficult in places; however, we may discern its essential steps. (1) Only two generations are in view: that of Moses and that of Jesus, the latter being the people of God in the apostle’s reading audience. (2) The apostle can therefore argue that a promise of entering God’s rest remains (v. 1). He reasons this way on the basis of Psalm 95:7–11, arguing that the warning given in Scripture shows that the promise is still unrealized (Heb. 4:8–9). (3) He says it remains for some to enter it (v. 6). The word of God carries with it a divine inevitability: what is stated in Scripture must find fulfillment—if not at the first promised time, in some subsequent manifestation. (4) Israel’s failure to enter rest was not due to any divine falling short. The rest was available from the beginning of the world (v. 3), as shown by God’s own resting on the seventh day from all His works (v. 4). (5) Any failure, therefore, is the fault of humanity, not God. The wandering tribes in the desert fell short because, although the gospel was proclaimed to them, they lacked faith and fell into disobedience (vv. 2, 6, 11). (6) The Christians addressed in Hebrews should have learned from Israel’s failure. They too had received the good news, but unlike Israel it was necessary that they respond to the divine call of the Spirit’s “today” and by faith enter into the rest that God provides (vv. 3, 6, 9–11). (7) The concept of rest undergoes a transposition of meaning. In 3:7–19, it signified rest from enemies in the land of Canaan, but vv. 4–11 deny, on the basis of Psalm 45:7–11, that the rest has yet been realized. So the apostle holds out a particular spiritual experience toward which Christians must persevere.

 

ဤယုတ္တိအဆင့်များ၏ နောက်ကွယ်တွင် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို တွေ့ရသည်။ ဘုရားသခင်သည် မိန့်ဆိုထားသမျှ ပြည့်စုံလိမ့်မည်။ ဘုရားသခင်သည် ချမ်းသာခြင်းကို ကတိပေးထားသောကြောင့် သူ၏ လူအချို့ ထိုပန်းတိုင်သို့ ရောက်ကြလိမ့်မည်။ ရာစုနှစ်များကို ဖြတ်ကျော်၍ ယနေ့တိုင် ပထမဆုံး လူတို့ကို ဘုရားသခင်၏ ပန်းတိုင်သို့ ခေါ်ဆောင်ခဲ့စဉ်ကလို တကယ့်အမှန်တရားနှင့် အသက်ဝင်နေဆဲ ဖြစ်သည်။

Behind these logical steps, we see the word of God. If God has said it, it will come to pass. Because God has promised rest, some of His people will attain the goal. Spanning the centuries, it is as real and vital now as when it first called men and women to God’s goal.

 

၄:၁–၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသော “ချမ်းသာခြင်း” ၏ အချိန်အခါ အရေးသည် စိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် တမန်တော်သည် ယနေ့ ရရှိနိုင်သည်ဟု အများအပြား ပြောဆိုထားသည်။ ယုံကြည်သူတို့သည် ထိုချမ်းသာခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်နေကြပြီ (အပိုဒ် ၃)၊ သူ၏ ချမ်းသာခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်သူသည် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ အမှုတို့ကို ရပ်စဲတော်မူသည်နှင့်အညီ မိမိ အမှုတို့ကို ရပ်စဲပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ “ယနေ့” ဟူသော စကားကို အလေးပေးထားခြင်း (အပိုဒ် ၆–၈) သည် ယခုအချိန်တွင် ချမ်းသာခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းကို အားဖြည့်ပေးသည်။

The question of the time element in the “rest” spoken of in 4:1–11 is curious. On one hand, the apostle in several statements speaks of it as something that may be attained now. Those who have believed are entering that rest (v. 3), and the one who has entered His rest has rested (or ceased) from works as God did from His (v. 10). The emphasis on “today” (vv. 6–8) reinforces the idea of an entering into rest in the present.

 

သို့သော် အခြားစကားများကမူ အနာဂတ်ကို ညွှန်ပြထားသည်။ အပိုဒ် ၄:၉–၁၁ ၏ တိုက်တွန်းချက်သည် ဣသရေလ၏ တောကန္တာရ လှည့်လည်ခြင်းမှ ထွက်ပေါ်လာပြီး အနာဂတ်ဘက်သို့ ရှေ့ညွှတ်နေသည်။ လှည့်လည်နေရသော အမျိုးအစဉ်များအတွက် “ချမ်းသာခြင်း” သည် ဘယ်တော့မျှ မပြည့်စုံခဲ့သော ကတိတော် (ကနာန်) ဖြစ်ခဲ့သည်။ ထို့အပြင် “ချမ်းသာခြင်း” ထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် ကတိတော် ယနေ့တိုင် ကျန်ရှိနေသေးသည် (အပိုဒ် ၆)။ ရရှိရန်သော်လည်း ဆုံးရှုံးနိုင်သော အရာဖြစ်သည်။ “ချမ်းသာခြင်း” ကိုယ်တိုင် ကျန်ရှိနေသေးသည် (အပိုဒ် ၉)၊ ခရစ်ယာန်များသည် ထိုချမ်းသာခြင်းကို မရောက်နိုင်မှာ ကြောက်ရွံ့ရမည် (အပိုဒ် ၁)။ ထိုချမ်းသာခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်ရန် အစဉ်ကြိုးစားအားထုတ်ရမည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ဤစကားများအားလုံးသည် မပြည့်စုံသေးသော ချမ်းသာခြင်း ပန်းတိုင်ကို ညွှန်ပြသည်။ ထို့ကြောင့် ၄:၁–၁၁ တွင်ရှိသော “ချမ်းသာခြင်း” သည် ယခုလက်ရှိနှင့် အနာဂတ် နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးသည် ယခုပင် ကတိပေးထားသော ချမ်းသာခြင်း အတွေ့အကြုံထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ သို့သော် ချမ်းသာခြင်း၏ ပြည့်ဝခြင်းကို ယေရှုပြန်ကြွလာသည့်အခါမှသာ ခံစားရလိမ့်မည်။

Other statements, however, point to the future. The exhortation of 4:9–11 grows out of Israel’s desert wanderings and clearly has a future tilt; for the wandering tribes, “rest” was a promise (Canaan) that was never fulfilled. Further, the promise of entering “rest” still remains (v. 6); it is something yet to be attained or lost. The “rest” itself remains (v. 9), and Christians are to fear falling short of it (v. 1). They are to be diligent, making every effort to enter that rest (v. 11). All these statements point to an unrealized goal of rest. The “rest” of 4:1–11 thus contains both present and future elements. God’s people may now enter His promised experience of rest, but rest in its fullness will be experienced only at the Second Coming of Jesus.

 

အသစ်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် တွေ့ရသည့်အတိုင်း ဟေဗြဲတွင်လည်း ယေရှု၏ အမှုတော်တွင် ယခုပင် ရရှိပြီးသော အကျိုးကျေးဇူးများနှင့် အနာဂတ်တွင် ရရှိမည့် အကျိုးကျေးဇူးများ ပါဝင်သည်။ စာအုပ်၏ အံ့ဖွယ်အဖွင့်တွင် (၁:၁–၄) ခရစ်တော်ကိုယ်တော်တိုင်ကို ဘုရားသခင်၏ အဆုံးစွန် နှုတ်တော်ဆိုချက်အဖြစ် ဖော်ပြထားပြီး၊ အပြစ်များကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ကာ မြင့်မြတ်သော ဘုန်းတန်ခိုးတော်၏ လက်ျာတော်ဘက်တွင် ထိုင်နေပြီး စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို အပြည့်အဝ အုပ်စိုးရန် စောင့်ဆိုင်းနေတော်မူသည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်း စနစ်အတွက် ငြင်းခုံချက် (၉:၁–၁၀:၁၈) တွင် ခရစ်တော်၏ အသွေးတော်သည် ယခုပင် ပြီးစီးခဲ့ပြီးဖြစ်ကြောင်း အလေးပေးဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ဒုတိယအကြိမ် ကြွလာခြင်းကိုမူ အဆုံးစွန် မျှော်လင့်ချက်အဖြစ် ပြင်းထန်စွာ ညွှန်ပြထားသည် (၁၀:၃၅–၃၉)။ ထို့ကြောင့် ၄:၁–၁၁ တွင်ရှိသော “ချမ်းသာခြင်း” သည် ယေရှုကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဝင်ရောက်ရသော ကယ်တင်ခြင်း၏ မင်္ဂလာဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်များအတွက် ယခုပင် အမှန်တကယ် ရှိနေသော ပျော်ရွှင်ခြင်းဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်နှင့်အတူ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထာဝရနေအိမ်တွင် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အတိုင်းအတာသို့ ရောက်ရှိလိမ့်မည်။

As we find throughout the NT, in Hebrews the work of Jesus includes both benefits already realized and those still to come. The grand opening of the book (1:1–4) portrays the person of Christ Himself as the climactic Speech of God, who has provided purification of sins, and is sitting at the right hand of the Majesty in heaven waiting for the full assumption of lordship over the universe. The argument for the better sacrificial system in 9:1–10:18 will stress what the blood of Christ has already accomplished, but the writer strongly points to the Second Coming as the ultimate hope (10:35–39). Thus, the “rest” of 4:1–11 is the bliss of salvation into which we enter by faith in Him. It is a joy that is already a reality for Christians, but one that will attain an even deeper dimension in our eternal home with God.

 

အပိုဒ် ၁၀ တွင် ဖော်ပြထားသော “အမှုတို့” သည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သော အမှုအားဖြင့် ဖြောင့်မတ်ခြင်း စနစ်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း မဟုတ်ချေ။ ကျွန်ုပ်တို့ ရပ်စဲရသော အမှုတို့ကို ဘုရားသခင်၏ ဖန်ဆင်းခြင်း အမှုတို့နှင့် တထပ်တည်း မထားချေ။ ပိုင်းခြားချက်မှာ ရပ်စဲခြင်း အယူအဆတွင်သာ ရှိသည်။ ၃:၇ မှ စတင်သော ငြင်းခုံချက် တစ်ခုလုံးက လူသားတို့သည် ဘုရားသခင်၏ ချမ်းသာခြင်းထဲသို့ ဝင်ရောက်လာသည်နှင့် အမှုတို့ကို ရပ်စဲကြသည်ဟု ပြသသည်– ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ရရှိသော ချမ်းသာခြင်း ဖြစ်သည်။ အမှုတို့ (အလုပ်အကိုင်များ) သည် ယုံကြည်ခြင်း လမ်းစဉ်၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်း မရှိသော ဆိုးယုတ်သော နှလုံး (၃:၁၂)၊ အပြစ်၏ လှည့်စားခြင်းကြောင့် မာကျောလာသော နှလုံး (၃:၁၃)၊ နာခံခြင်း မရှိခြင်း (၃:၁၈; ၄:၆၊ ၁၁) နှင့် မယုံကြည်ခြင်း တို့၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။

The “works” mentioned in v. 10 do not refer to any system of works-righteousness as opposed to righteousness by faith. Nor are the works from which we cease to be equated with God’s creative deeds. Rather, the point of the analogy is in the idea of cessation. The total line of argument that commences at 3:7 shows that humans cease their labors as they enter God’s rest: rest that comes by faith. That is, works (labors) are the antithesis of the way of faith; they are the result of a rebellious, wicked heart of unbelief that has been hardened through sin’s deceptiveness (3:16), a heart of disobedience (3:18; 4:6, 11) and unfaithfulness.

 

တိုက်တွန်းချက်၏ နောက်ဆုံး အပိုဒ်နှစ်ခု (၄:၁၂–၁၃) တွင် တမန်တော်သည် သတိပေးချက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည်– ဘုရားသခင်၏ အလုံးစုံကို မြင်နေသော မျက်စိကို ဖော်ပြသည်။ အရာအားလုံး ဖွင့်ဟပြီး အတိအလင်း ထင်ရှားနေပြီး ကျွန်ုပ်တို့ အကောင့်ပေးရမည့် သူ၏ မျက်စိရှေ့တွင် ရှိသည်။ ထိုမျက်စိသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အတွင်းစိတ်လျှို့ဝှက်ချက်နှင့် ရည်ရွယ်ချက်များကို ထိုးဖောက်နိုင်သည်။ အပိုဒ် ၁၃ တွင် သုံးထားသော ကြိယာ trachēlizō (အချို့ဘာသာပြန်တွင် “ဖွင့်ဟခြင်း” သို့မဟုတ် “ထင်ရှားစေခြင်း” ဟု ပြန်ဆိုသည်) သည် “လည်ပင်းကို ဆွဲဖမ်းထားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ နပန်းသမားက လူကို ကြမ်းပြင်ပေါ် ဖိချည်ထားသကဲ့သို့– လုံးဝ မလှုပ်ရှားနိုင်၊ အားမဲ့နေသည်။ ထို့ကြောင့် တမန်တော်သည် ၃:၇ မှ စတင်ခဲ့သော သတိပေးချက်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိကာ ယုံကြည်ခြင်း မရှိသော ဆိုးယုတ်သော နှလုံးနှင့် အပြစ်၏ လှည့်စားခြင်းကြောင့် မာကျောလာခြင်းကို ဘုရားသခင် သိမြင်တော်မူကြောင်း သတိပေးသည် (၃:၁၂–၁၃)။ ထို့ကြောင့် ၄:၁၂–၁၃ တွင် အကြောင်းအရာ ပြောင်းလဲသွားသည်ကို သတိပြုရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို နှစ်သိမ့်ပေးပြီး ရည်ရွယ်ချက်ကို စစ်ဆေးသော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်မှ စတင်သည် (ဆာလံ ၉၅:၇–၁၁ ကဲ့သို့)။ သို့သော် ထိုတွေ့ဆုံခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့ အကောင့်ပေးရမည့် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်နှင့် တွေ့ဆုံခြင်း ဖြစ်သွားသည်။ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တိုင် နှုတ်ဆက်တော်မူသည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် အမှန်ပင် ဂရုစိုက်ရမည်၊ မရောက်နိုင်မှာကို ကြောက်ရွံ့ရမည် (၄:၁)။

In the final two verses of the exhortation, the apostle returns to the note of warning (4:12–13)—He describes the all-seeing eye of God: everything is uncovered and openly visible to the eyes of Him to whom we must give an account. Those eyes are able to pierce to our innermost secrets and intentions. The verb trachēlizō used in v. 13 (sometimes translated as “open” or “exposed”) means “laid bare.” It is a term from wrestling, portraying a person pinned to the floor—utterly immobile and powerless. Thus, the apostle reaches back to the admonition that began at 3:7, reminding his readers that God can detect the unbelieving, evil heart and the hardening through sin’s deceptiveness (3:12–13). So, we notice a change in subject in 4:12–13. We begin with the word of God that comforts us and searches our motives, as in Psalm 95:7–11. But then the encounter becomes one with God Himself, to whom we must give account. It is God who speaks to us personally; we should indeed be careful and fear the possibility of falling short (4:1).

 

၄:၁၄–၅:၁၀ သနားကြင်နာတော်မူသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ခရစ်တော်

ဤကဏ္ဍတွင် တမန်တော်သည် ၂:၁၇ တွင် ပထမဆုံး ဖော်ပြခဲ့သော ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဖြစ်တော်မူသည်ဟူသော အကြောင်းအရာကို ပိုမို ဖွင့်ဆိုထားသည်။ ခရစ်တော်၏ သစ္စာရှိခြင်းကို ၃:၁–၆ တွင် ရှင်းပြခဲ့ပြီး၊ ယခုမူ သူ၏ သနားကြင်နာခြင်း အကြောင်းကို အလေးပေးထားသည်။ ဤကဏ္ဍတွင် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ရှိသည်– ၄:၁၄–၁၆ တွင် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဖြစ်တော်မူကြောင်းနှင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အဓိပ္ပာယ်ရှိပုံကို အလုံးစုံ ဖော်ပြထားပြီး၊ ၅:၁–၁၀ တွင် လေဝိစနစ်အောက်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ် အာရုန်နှင့် ယေရှုကို နှိုင်းယှဉ်ထားသည်။

4:14–5:10

Christ, the Merciful High Priest

In this section, the apostle develops and expands the theme of Jesus as High Priest first mentioned in 2:17. Christ’s faithfulness as High Priest was elaborated in 3:1–6; now the emphasis falls on the merciful aspects of His ministry. The section has two distinct parts: 4:14–16, where the apostle gives an overall statement about Jesus as our great High Priest and what He means to us, and 5:1–10, where he compares Jesus and Aaron, who was a high priest under the Levitical system.

 

၄:၁၄–၁၆။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း။ ဂရိစာတွင် dio, oun, dia touto (“ထို့ကြောင့်” သို့မဟုတ် “သို့ဖြစ်၍”) ဟူသော တည်ဆောက်ပုံကို ထပ်မံတွေ့ရပြီး အတူတကွ တိုက်တွန်းချက် လိုက်နာသည် (၂:၁; ၃:၇; ၄:၁ ကိုလည်း ကြည့်ပါ)။ ခရစ်ယာန်ဘာသာသည် ရည်မှန်းချက်အရ တည်ရှိသည်– ကျွန်ုပ်တို့တွင် ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ရှိသည်။ ဤအမှန်တရားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခံစားမှု အတွေ့အကြုံများထက် ကျော်လွန်ပြီး ယင်းတို့နှင့် မသက်ဆိုင်ဘဲ တည်ရှိသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ပြင်ပတွင် ရှိသော်လည်း အဖိုးတန်စွာ ကျွန်ုပ်တို့နှင့် နီးကပ်စွာ ရှိတော်မူသော ပုဂ္ဂိုလ်တစ်ပါးတွင် အမြစ်တွယ်နေသည်။ ထို့ကြောင့် ခံစားချက် အခြေအနေ သို့မဟုတ် ခက်ခဲသော အချိန်များ လှိုင်းလုံးများ ဖြတ်ကျော်လာသည့်တိုင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယုံကြည်ခြင်း ဝန်ခံချက်ကို ခိုင်မြဲစွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည်။ သူသည် မည်သူဖြစ်တော်မူသည်၊ မည်သည့်အရာ ပြုတော်မူခဲ့သည်ကို ဝန်ခံကြရမည်။ ဤလူသာလျှင်– ဤလူတစ်ပါးတည်းသာလျှင်– ကျွန်ုပ်တို့ကို ဘုရားသခင်ထံ ပို့ဆောင်ခဲ့သည်။

4:14–16. Our Great High Priest. Once again, we find in the Greek the construction dio, oun, dia touto (“therefore” or “so”; although sometimes not translated in English) followed by a collective admonition (see 2:1; 3:7; 4:1). Christianity is based on objective reality: we have a great High Priest. This reality transcends our subjective experiences and is independent of them. It is rooted and grounded in a Person external to us but preciously near to us. That is why, despite passing states of feeling or waves of hard times, we are to hold firmly to our confession of faith. We are to confess who He is and what He has done. This man—and only this man—has led us to God.

 

ယေရှုကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဟူ၍ တမန်တော်က တတိယအကြိမ် ဖော်ပြခြင်း ဖြစ်သည် (၄:၁၄; ၂:၁၇; ၃:၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဟေဗြဲလူမျိုးများအတွက် ဤအယူအဆသည် ယခင်ကပင် ရင်းနှီးနေပြီး ဖြစ်သဖြင့် ရှင်းပြရန် မလိုအပ်ခဲ့ပေ။ စာအုပ်တစ်ခုလုံးတွင် သူ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ပြီးဟု ယူဆနိုင်သည်။ သူ၏ စိုးရိမ်ချက်မှာ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာကို သာလွန်ကောင်းမွန်ကြောင်း ပြသရန်သာ ဖြစ်သည်။ အသစ်ကျမ်းတွင် ယေရှုကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဟူ၍ တစ်နေရာတွင်မျှ တိတိကျကျ မခေါ်သော်လည်း အယူအဆကို သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ယောဟန် ၁၇:၁–၂၀; ရောမ ၈:၃၄; ၁ယောဟန် ၂:၁; ဗျာဒိတ် ၁:၁၃; ၅:၈–၁၀)။

This is the third time that the apostle mentions Jesus as High Priest (4:14; cf. 2:17; 3:1). Apparently, the idea was already familiar to the Hebrews; he did not need to explain it. Throughout the book, he could assume his meaning was understood. His concern, instead, was to show the superiority of Christ’s High Priesthood. Nowhere else in the NT is Jesus specifically called High Priest; however, we find various allusions to the idea (e.g., John 17:1–20; Rom. 8:34; 1 John 2:1; Rev. 1:13; 5:8–10).

 

ဟေဗြဲ ၄:၁၅ တွင် ယေရှု၏ ကျွန်ုပ်တို့၏ အားနည်းချက်များကို သနားကြင်နာနိုင်စွမ်းကို ရှင်းပြထားသည်။ သူ၏ သနားကြင်နာခြင်း၏ အခြေခံမှာ သားတော်အဖြစ် ဘုရားသခင်၏ စွမ်းရည်များတွင် မဟုတ်ဘဲ သူ၏ လူ့ဇာတိခံယူခြင်းတွင် ရှိသည်– ကျွန်ုပ်တို့နှင့် အတူတူပင် နည်းနည်းမှ မကွာဘဲ သွေးဆောင်ခံရတော်မူခဲ့သည်။ လောက၌ အသက်ရှင်စဉ် သူကိုယ်တော် ခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခသည် စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း၏ အပူထဲတွင် ရှိသူတို့ကို ကူညီပေးနိုင်ရန် အရည်အချင်း ပေးခဲ့သည် (၂:၁၈)။ တမန်တော်သည် ယေရှု၏ သွေးဆောင်ခံရခြင်း၏ အမှန်တရားကို အလေးပေးသည်။ သူ၏ သနားကြင်နာခြင်းနှင့် ကူညီပေးခြင်း (၄:၁၆) ၏ အမှန်တရားသည် ကောင်းကင်တမန်များထက် ယာယီအားဖြင့် နိမ့်ကျခဲ့စဉ် သူကိုယ်တော် ခံစားခဲ့ရသော စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းများ အမှန်ဖြစ်သည်နှင့် တူညီသည်။ ခရစ်တော်သည် အားလုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တူညီစွာ သွေးဆောင်ခံရတော်မူခဲ့သည်။ သွေးဆောင်ခြင်း၏ အဓိက ပြဿနာသည် ယနေ့လည်း လွန်ခဲ့သော နှစ်ထောင်စျာန်ကလည်း တူညီသည်– ဘုရားသခင်ကို ဆက်လက် ယုံကြည်ပြီး သူ၏ အစီအစဉ်ကို လိုက်နာမည်လော။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ ရင်ဆိုင်ရသော သွေးဆောင်ခြင်း နယ်ပယ်အားလုံးကို မကြုံခဲ့ရသည် သို့မဟုတ် ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်တော့မျှ မကြုံရမည့် အချို့ကို ကြုံခဲ့ရသည်ဟူသော အချက်သည် အရေးမကြီးချေ။ သူသည် အမှန်တကယ် လူသားဖြစ်ပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သွေးဆောင်ခြင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် တစ်သားတည်းဖြစ်သည်။

Hebrews 4:15 elaborates on Jesus’s ability to sympathize with our weaknesses. The basis of His sympathy lies not in His divine capacities as Son but in His humanity: He was tempted in every respect as we are. His own suffering in the tests of life on earth qualified Him to give help to those in the heat of the test (2:18). The apostle stresses the reality of the temptations of Jesus. The reality of the sympathy He feels and the help that He offers (4:16) are as genuine as the reality of His own tests during the phase of inferiority to angels. Christ was in all aspects tempted as we are. The basic issue in temptation is the same today as it was two thousand years ago: will we keep trusting God and seeking to follow His plan for us? It does not matter that Jesus was not exposed to all the areas of temptation that we face or that He encountered some that we will never experience. He was truly human and shared our human experiences—one with us in suffering and temptation.

 

ယေရှု၏ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း အားလုံးတွင် အပြစ်မရှိဘဲ ထွက်ပေါ်လာခဲ့သည်– အပြစ်မရှိတော်မူခဲ့ပါ (အပိုဒ် ၁၅)။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်မှ သွေဖည်ခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ဤအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ချက်ချင်းအလိုက် စကားစုနှင့် ဆက်စပ်၍ ယေရှု၏ အပြစ်မရှိခြင်း သဘောကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်ဟု ယူဆသည့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ထက် ပိုကောင်းသည်– အပြစ်ကို ဖယ်ထားသည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အပိုဒ် ၁၅ ကို ယေရှု၏ အပြစ်မရှိသော သဘောကို ကာကွယ်ရန် ကြိုးစားသည်ဟု ဖတ်ရှုခြင်းသည် ကဏ္ဍ၏ အဓိက ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောင်းလဲစေပြီး တမန်တော်၏ အတွေးအခေါ်နှင့် မသက်ဆိုင်သော ပြဿနာကို မိတ်ဆက်စေသည် (သူသည် ၇:၂၆–၂၇ တွင် ယေရှု၏ အပြစ်မရှိခြင်းကို အလေးပေးထားသည်)။

In all Jesus’s tests He emerged blameless: He was without sin (v. 15). There was no deviation from the divine will. This interpretation is preferable to the one that would link His being without sin to the phrase that immediately precedes it: His being tempted as we are, that is, sin excluded. Reading v. 15 as an attempt to safeguard the sinless nature of Jesus distorts the thrust of the passage and introduces an issue that is foreign to the apostle’s thought (he underscores the sinlessness of Jesus in 7:26–27).

ဟေဗြဲ ၄ နှင့် ဥပုသ်နေ့ ၁. “ချမ်းသာခြင်း” အသုံးအနှုန်း။ အပိုဒ် ၄:၄ တွင် တမန်တော်သည် ပဌမဥပုသ်နေ့တွင် ဘုရားသခင် ချမ်းသာတော်မူခြင်းကို ရည်ညွှန်းပြီး (က ၂:၂) အပိုဒ် ၉ တွင် ထပ်မံ ဆွဲယူသည်– “ချမ်းသာခြင်း” သို့မဟုတ် “ဥပုသ်နေ့ ချမ်းသာခြင်း” (sabbatismos) သည် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအတွက် ကျန်ရှိနေသေးသည်။ ၃:၇–၄:၁၁ တစ်ခုလုံးတွင် ဤအပိုဒ်မှလွဲ၍ တစ်ခုတည်းသော “ချမ်းသာခြင်း” စကားလုံး katapausis ကိုသာ သုံးထားသည်။ အပိုဒ် ၄:၅ တွင် အသစ်ကျမ်း သို့မဟုတ် ပထမရာစုစာပေတွင် တစ်နေရာတွင်မျှ မတွေ့ရသော စကားလုံး sabbatismos ကို တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် “ဥပုသ်နေ့ ချမ်းသာခြင်း”၊ “ဥပုသ်နေ့ဆန်သော ချမ်းသာခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ စာရေးသူသည် ဤစကားကို ဖန်တီးခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ သူသည် အပိုဒ် ၄:၁၀ တွင် katapausis သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသော်လည်း ယခင် ကမ္ဘာဦး ၂:၂ ကို ရည်ညွှန်းထားသည်ကို ဆက်စပ်စေလိုခဲ့သည်။ Hebrews 4 and the Sabbath

1. “Rest” Terminology. In 4:4, the apostle refers to God’s rest on the first Sabbath (Gen. 2:2) and picks up the idea in v. 9—a “rest” or “Sabbath rest” (sabbatismos) remains for the people of God. All through 3:7–4:11, apart from this verse, the author uses a single word for “rest”: katapausis, which signifies rest or ceasing. At 4:5, we meet a word found nowhere else in the NT or the literature of the first century: sabbatismos. It connotes “Sabbath rest,” “Sabbath-like rest,” and “Sabbath-ish rest.” The author very likely coined this word. He clearly meant it to be equivalent to katapausis, since he returns to that term in 4:10, but wishes to link the rest of what he says to the earlier reference to Genesis 2:2.   ၂. ချမ်းသာခြင်းနှင့် ဥပုသ်နေ့။ စာဖတ်သူများသည် ထိုဆက်စပ်မှုကို ချက်ချင်း မြင်ခဲ့ကြမည်။ ရဗ္ဗိဆရာများက ဥပုသ်နေ့သည် အလုပ်မှ ရပ်စဲရုံသာမက မယ်ရှိယ ခေတ်၏ အရသာ အစမ်းတစ်ခု ဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်ခဲ့ကြသည်။ အလားတူပင် ခရစ်ယာန်များ ယခု ဝင်ရောက်သော ချမ်းသာခြင်းသည် ယေရှု ပြန်ကြွလာသည့်အခါ ဘုရားသခင်ရှေ့တော်တွင် ပြည့်စုံစွာ ရရှိမည့် အရာကို ရှေ့ရေးတွင် ရှိသည်။ ဟေဗြဲစာရေးသူအတွက် ဥပုသ်နေ့သည် အင်အားကြီးသော အပြုသဘော ဆောင်သည်။ ခရစ်တော်ထဲတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ချမ်းသာခြင်းသည် ဥပုသ်နေ့နှင့် တူသည်၊ ဥပုသ်နေ့၏ အရည်အသွေး ရှိသည်ဟု သူ ငြင်းခုံသည်။ သူနှင့် သူ၏ စာဖတ်ပရိသတ် နှစ်ဦးစလုံး ဥပုသ်နေ့ကို စောင့်ထိန်းနေကြသည် ထင်ရှားသည်။ အခြားနေ့ကို တွေးတောခြင်း မရှိခဲ့ပါ။ ဥပုသ်နေ့နှင့် တနင်္ဂနွေနေ့၏ အားသာချက်ကို ငြင်းခုံနေခြင်း မဟုတ်ခဲ့ပါ။ ထိုသို့သော နောက်ခံတွင်သာ ခရစ်တော်ထဲတွင် ချမ်းသာခြင်းကို sabbatismos ဟု ခေါ်ဆိုနိုင်ခဲ့သည်။ 2. Rest and the Sabbath. His readers no doubt quickly saw the link. The rabbis taught that the Sabbath was more than a ceasing from labor; it was a foretaste of the age of the Messiah. Similarly, the rest Christians enter into now looks forward to full realization in the presence of God when Jesus returns. For the author of Hebrews, the Sabbath had a strong, positive connotation. Our rest in Christ, he argued, is like the Sabbath; it has the quality of the Sabbath. Obviously, both he and his audience were keeping the Sabbath. They had no thought about any other day; they were not debating the merits of Sabbath versus Sunday. Only in such a context could he call rest in Christ a sabbatismos.

 

ဤကြီးမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ရှိသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် ကျေးဇူးတော်၏ ပလ္လင်တော်သို့ ယုံမှားခြင်း ကင်းစွာ၊ ရဲဝံ့စွာ ချဉ်းကပ်နိုင်သည် (၄:၁၆)။ ဤနေရာတွင် “ရဲဝံ့ခြင်း” သို့မဟုတ် “ယုံမှားခြင်း ကင်းခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားသည် ဂရိစကား parrēsia မှ လာပြီး အာမခံချက် သို့မဟုတ် ယုံကြည်မှု ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဟေဗြဲတွင် အကြိမ်များစွာ ပေါ်သည် (၃:၆; ၄:၁၆; ၁၀:၁၉၊ ၃၅)။ “ချဉ်းကပ်ရန်” သို့မဟုတ် “လာရန်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော စကားသည် ဂရိစကား proserchomai ဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဗိမာန်၏ တံခါးများ ကျယ်ကျယ်ဖွင့်ပြီး ကျွန်ုပ်တို့ကို ကြိုဆိုနေသည်ဟု ညွှန်ပြသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ပေးသနားတော်မူသော ကူညီခြင်းသည် အဓိကအားဖြင့် အောင်မြင်ရန် ကူညီခြင်း ဖြစ်သည်။ ခွင့်လွှတ်ခြင်း ကူညီခြင်းကို ဖယ်ထားသည် မဟုတ်သော်လည်း (“ကျေးဇူးတော်” ဟူသော စကားက ထိုအရာကို ခွင့်ပြုသည်) ဤကဏ္ဍတွင် သူ၏ ယုတ္တိဗေဒ နိဂုံး မဟုတ်ချေ။ သူ၏ ငြင်းခုံချက်သည် လူ့စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း၏ မီးလျှံထဲတွင် အောင်မြင်စွာ ဖြတ်ကျော်ခဲ့ပြီး ထိုနှင့် အလားတူ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းများတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ရုန်းကန်မှုကို နားလည်ကာ ကူညီရန် အသင့်ရှိနေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ ပုံတူကို တင်ပြထားသည်။

Because we have such a High Priest, we may approach God’s throne of grace with confidence and boldness (4:16). The word here translated as “boldness” or “confidence” comes from the Greek parrēsia, denoting assurances or confidences. It occurs several times in Hebrews (3:6; 4:16; 10:19, 35). The term denoting the invitation to “approach” or “come” to God’s throne is the Greek word proserchomai, which indicates that the doors of heaven’s temple swing wide to welcome us. The help that our High Priest offers is primarily overcoming help. No doubt the author would not exclude the idea of forgiving help (the mention of “mercy” allows for it), but this is not his logical conclusion in the passage. Rather, his argument has set forth the portrait of a High Priest who, having victoriously undergone the fires of human test, now understands our struggles in the same sort of tests and stands ready to supply help.

 

အခန်းကြီး - ၅

၅:၁–၁၀။ ခရစ်တော်နှင့် အာရုန်။ ခရစ်တော်နှင့် အာရုန်ကို နှိုင်းယှဉ်ခြင်းသည် အပိုင်းနှစ်ပိုင်း ရှိသည်။ ပထမဦးစွာ ဓမ္မဟောင်းတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ လက္ခဏာများကို အတိုချုံး ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၁–၄)၊ ထို့နောက် ယေရှုကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၅–၁၀)။

5:1–10. Christ and Aaron. The comparison of Christ and Aaron proceeds in two parts. We first find a brief account of the characteristics of high priests in the OT (vv. 1–4), then a description of Jesus as High Priest (vv. 5–10).

 

အာရုန်ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ လက္ခဏာ ခုနစ်ပါး ဖော်ပြထားသည်– (၁) ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်တော်မူခြင်း (အပိုဒ် ၁၊ ၄)၊ (၂) လူများထဲမှ လာခြင်း၊ ကိုယ်စားပြုမှု လုပ်ဆောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၁)၊ (၃) လူများအတွက် လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ အလယ်အလတ် အခန်းကဏ္ဍ ထမ်းဆောင်ခြင်း (အပိုဒ် ၁)၊ (၄) ပူဇော်သက္ကာ စနစ်တွင် တာဝန်ထမ်းဆောင်ခြင်း၊ လက်ဆောင်နှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း နှစ်မျိုးလုံး ပူဇော်ခြင်း (အပိုဒ် ၁)၊ (၅) အပြစ်အတွက် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း (အပိုဒ် ၁)၊ ဆိုလိုသည်မှာ ပဋိသန္ဓေပြုခြင်း လုပ်ဆောင်ခြင်း၊ (၆) အားနည်းချက် ရှိသောကြောင့် မသိနားမလည်သူနှင့် လမ်းမှားသူတို့ကို နူးညံ့စွာ သနားကြင်နာနိုင်ခြင်း (အပိုဒ် ၂)၊ (၇) လူများအတွက်ရော မိမိအတွက်ပါ ယဇ်ပူဇော်ရခြင်း (အပိုဒ် ၃)။

Seven features of the Aaronic high priests are specified: (1) appointed by God to the office (vv. 1, 4); (2) coming from among the people, that is, having a representative function (v. 1); (3) acting on behalf of the people, playing a mediatorial role (v. 1); (4) serving a function in the system of worship, offering both gifts and sacrifices (v. 1); (5) offering sacrifices for sins (v. 1), that is, fulfilling an atoning function; (6) able to be gently compassionate toward sinners, since they are also subject to weakness (v. 2); and (7) needing to offer sacrifices for their own sins as well as for those of the people (v. 3).

 

ဤနေရာတွင် တမန်တော်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာအတွက် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်ကို တင်ပြထားသည်။ သ残念စရာမှာ ယဇ်ပုရောဟိတ်များစွာသည် ဤစံနှုန်းကို အလွန်အမင်း မမီခဲ့ကြပါ။ သူတို့သည် မသိနားမလည်သူနှင့် လမ်းမှားသူတို့ကို နူးညံ့စွာ သနားကြင်နာရုံသာမက အဲလိ၏ သားများကဲ့သို့ မိမိတို့၏ အကျင့်ယိုယွင်းမှုကို ပြသပြီး အရာတိုင်း၏ အလွဲသုံးစားမှုကို လောဘကြီးစွာ လုပ်ခဲ့ကြသည် (၁ဓမ္မ ၂:၁၂–၁၇)။ သို့မဟုတ် ယေရမိကို ဆန့်ကျင်ပြီး သူ့ကို ထောင်ချခဲ့သော ပါရှှုနဲ့လည်း ဘုရားသခင်၏ အမှုတော်ကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည် (ယေရမိ ၂၀:၁–၆)။ တမန်တော်သည် ယေရှုနှင့် အာရုန်ကို အချက်တစ်ချက်ချင်း နှိုင်းယှဉ်ခြင်း မပြုခဲ့ပါ။ အချက်နှစ်ချက်ကိုသာ ရွေးချယ်ပြီး ယေရှုထံ အသုံးချခဲ့သည်– ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်တော်မူခြင်းနှင့် သနားကြင်နာခြင်း။

The apostle here presents the divine plan for the priesthood. Unfortunately, far too many priests fell far short of it. They not only failed to be gentle and compassionate with the ignorant and wayward but, like Eli’s sons, they flaunted their immoral conduct and were greedy for the spoils of their office (1 Sam. 2:12–17); or, like Pashhur, who opposed Jeremiah and put him in the stocks (Jer. 20:1–6), they opposed the work of God. The apostle does not embark on a point-by-point comparison of Jesus and Aaron. Instead, he selects just two of the features and applies them to Jesus: divine appointment to office and showing mercy.

 

အာရုန်ကို ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်တော်မူခြင်းကို အလေးပေးပြီး (ဟေဗြဲ ၅:၄) ချက်ချင်း ခရစ်တော်ထံ အသုံးချခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။ နောက်ဆုံးအထောက်အထားကို ဆာလံ ၁၁၀:၄ တွင် တွေ့ရပြီး မယ်လ်ခီဇေဒက် အမျိုးအစဉ်အတိုင်း ယဇ်ပုရောဟိတ် ထမြောက်လာမည်ဟု ဟောကြားထားသည် (ဟေဗြဲ ၅:၆)။ သနားကြင်နာသော ယဇ်ပုရောဟိတ် လက္ခဏာ– အပိုဒ် ၂ တွင် ပထမဆုံး ဖော်ပြထားသည်– ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သွေးဆောင်ခြင်းအကြောင်း ပြင်းထန်သော ကဏ္ဍတွင် ပိုမို ရှင်းလင်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇–၁၀)။ ဤပြင်းထန်သော စကားများ– တောင်းပန်ခြင်း၊ အော်ဟစ်ခြင်း၊ မျက်ရည်များနှင့် ပြင်းထန်စွာ ငိုကြွေးခြင်း (အပိုဒ် ၇)– ဧဝံဂေလိမှတ်တမ်းများတွင် ဂေသရှေမန်ဥယျာဉ်တွင် ယေရှု၏ ရုန်းကန်မှုကို ပဲ့တင်ထပ်သည် (မဿဲ ၂၆:၃၆–၄၆; မာကု ၁၄:၃၂–၄၂; လု ၂၂:၃၉–၄၆)။ ကိုယ်တော်သည် သေခြင်း၏ ရုပ်ဆိုးသော မျက်နှာကို မျက်စောင်းထိုးကြည့်ပြီး ထိုမှ ဆုတ်ခွာခဲ့သည်။ သားတော် ဖြစ်တော်မူသော်လည်း စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်း၏ ပြင်းထန်မှုမှ ကင်းလွတ်ခွင့် မရခဲ့ပါ။ လူသာမန်ထက် သာလွန်သော အရင်းအမြစ်များကို ရရှိခွင့် မရခဲ့ပါ။ သို့သော် နာခံခြင်းကို သင်ယူခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၅:၈)။ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို အသစ်အဆန်း နာခံမှု အဆင့်များကို သင်ယူပြီး ပြည့်စုံတော်မူခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ ဆင်းရဲဒုက္ခဖြင့် ထာဝရ ကယ်တင်ခြင်း၏ အကြောင်းရင်းနှင့် အရင်းအမြစ် ဖြစ်လာရန် အရည်အချင်း ရရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉)။ အာရုန်ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် မသိနားမလည်သူနှင့် လမ်းမှားသူတို့ကို နူးညံ့စွာ သနားကြင်နာနိုင်ရမည်ဖြစ်သည့်အတိုင်း သားတော်သည် မိမိ၏ စုံစမ်းနှောင့်ယှက်ခြင်းများဖြင့် လူ့အတွေ့အကြုံ၏ အမှန်တရားများကို ခံစားခဲ့ရသောကြောင့် သနားကြင်နာသော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဖြစ်လာနိုင်ခဲ့သည်။

The apostle underscored the divine appointment of Aaron (Heb. 5:4) and immediately applied it to Christ (v. 5). He found evidence for the latter in Psalm 110:4, which predicts the rise of a priest according to the order of Melchizedek (Heb. 5:6). The characteristic of a merciful high priest—first specified in v. 2—receives elaboration in a vivid passage about Christ’s sufferings and temptations (vv. 7–10). This very strong language—entreaties and petitions, with vehement crying and tears (v. 7)—echoes the Gospel accounts of the struggles of Jesus in Gethsemane (Matt. 26:36–46; Mark 14:32–42; Luke 22:39–46). Our Lord looked full into the ugly visage of death and shrank from it. Even though He was a Son, He was not spared the grim reality of the test or given superhuman resources to avoid it. But He learned obedience (Heb. 5:8); He learned new levels of submission to the divine will and was thus perfected (v. 9). Through suffering, He qualified to become the cause and source of eternal salvation (v. 9). Just as the Aaronic high priest was to be able to be gentle and compassionate toward the ignorant and misguided, so the Son, by His own tests, experienced the realities of human experiences so He might be a sympathetic High Priest.

 

အပိုဒ် ၅–၆ ၏ ယုတ္တိဗေဒကို ပိုမို အနီးကပ် စစ်ဆေးရန် လိုအပ်သည်။ အပိုဒ် ၅ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာသို့ ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်တော်မူခြင်းကို ကြေညာပြီးနောက် ဆာလံ ၁၁၀:၄ ကို ချက်ချင်း ဆက်စပ်မည်ဟု မျှော်လင့်ရသည်– မယ်လ်ခီဇေဒက် အမျိုးအစဉ်အတိုင်း ထာဝရ ယဇ်ပုရောဟိတ်အကြောင်း ဖော်ပြချက်။ သို့သော် အရင်ဦးစွာ ဆာလံ ၂:၇ ကို ကိုးကားပြီး ဘုရားသခင်၏ သားတော်အဖြစ် ဘုမင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ သားတော်ဖြစ်ခြင်း ကြေညာချက်ကို ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်တော်မူခြင်း၏ အဓိက အခြေခံအဖြစ် တွဲချိတ်ထားသည်။ ဒုတိယ ကိုးကားချက်ဖြစ်သော ဆာလံ ၁၁၀:၄ သည် “အခြားနေရာတွင် မိန့်ဆိုသည်အတိုင်း” ဟု မိတ်ဆက်ထားသဖြင့် ဒုတိယအဆင့်သာ ဖြစ်သည် (ဟေဗြဲ ၅:၆)။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်သည် သားတော် ဖြစ်သောကြောင့် လူသားဖြစ်လာပြီး ဆင်းရဲဒုက္ခဖြင့် ပြည့်စုံစေခြင်း ခံရပြီးနောက် (၂:၁၀) ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်း ခံရနိုင်သည်။

The logic of vv. 5–6 calls for closer consideration. We expect the apostle to immediately connect the announcement of the divine appointment to the priesthood in v. 5 with the citation of Psalm 110:4—a description of the eternal priest according to the order of Melchizedek. Instead, he first quotes Psalm 2:7 with its description of the King as the Son of God. The declaration of Sonship is attached to the divine appointment as the primary plank in the reasoning. The second statement, from Psalm 110:4, although important, is secondary, as shown by its introduction as something he says in “another place” (Heb. 5:6). Thus, it is because Christ is Son that He may be designated as High Priest after becoming human and being made perfect through sufferings (2:10).

 

ယေရှု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာသည် အလင်းသစ်ဖြင့် ပေါ်ထွက်လာသည်။ အာရုန်သည် ခရစ်တော်နှင့် ဘုံရှိသော အချက်များ– အထူးသဖြင့် ဘုရားသခင်က ခန့်အပ်တော်မူခြင်းနှင့် လူသားဖြစ်ခြင်း– ရှိသော်လည်း သူတို့ကြားတွင် ကြီးမားသော ကွာခြားချက် ရှိသည်။ အာရုန်နှင့် နောက်ဆက်တွဲ ယဇ်ပုရောဟိတ်များအားလုံးသည် နောက်ဆုံးတွင် ပေါ်ထွက်လာမည့် ပိုမို ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၏ မှေးမှိန်သော ပုံတူ သို့မဟုတ် သရုပ်ဖော်မှုမျှသာ ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်းသာ တကယ့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း ဖြစ်တော်မူသည်။ အကြောင်းမှာ သူ၌သာ သားတော်ဖြစ်ခြင်းနှင့် လူသားဖြစ်ခြင်းကို ပေါင်းစပ်ထားသောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် သားတော် ဖြစ်သောကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်။ လူသားဖြစ်လာသောကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် မဖြည်နိုင်သော ဆက်နွယ်မှု ရှိသည်။ သူသည် သနားကြင်နာတတ်၍ ကျွန်ုပ်တို့၏ ရုန်းကန်မှုတွင် ကူညီပေးတတ်သည်။ အခန်း ၇ ၏ နောက်ဆုံး စကား (“ထာဝရ”) သည် အချက်ကို အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ပညတ်တော်သည် အားနည်းချက် ရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များကို ခန့်အပ်ခဲ့သော်လည်း၊ ပညတ်တော်နောက် လာသော ကတိတော်သည် ထာဝရ ပြည့်စုံတော်မူသော သားတော်ကို ခန့်အပ်တော်မူခဲ့သည် (၇:၂၈)။

The priesthood of Jesus emerges in new light. While Aaron shares features in common with Christ—in particular divine appointment and humanity—there is an immense difference between them. Aaron and all subsequent high priests were but faint representations or illustrations of the greater High Priest who would, at length, appear. Christ alone is the true High Priest, for only He combines, in His person, Sonship and humanity. Because Christ is Son, He has access to the very presence of God. Because He became human, He connects irrevocably to us. He is sympathetic, merciful, and helpful in our struggles. The final word of chapter 7 (“forever”) sums up the point. The law appointed high priests who had weaknesses, but the promise coming after the law appointed the Son, who is perfected forever (7:28).

 

၅:၁–၁၀ ကို ပြန်ကြည့်လျှင် တမန်တော်သည် ခရစ်တော်နှင့် အာရုန်ကို နှိုင်းယှဉ်ရုံသာမက ကွဲပြားခြားနားမှုကိုပါ ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြသထားသည်။ အာရုန်မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အချက်ခုနှစ်ချက်တွင် ပထမနှစ်ချက်၊ ဘုရားသခင်ခန့်အပ်ခြင်းနှင့် ကရုဏာပြခြင်း၊ တို့သည် ခရစ်တော်တွင် အလားတူ တွေ့ရသည်။ ကျန်အချက်နှစ်ချက်တွင် ကြီးစွာသော ကွဲပြားမှုရှိသည်။ ခရစ်တော်သည် လူသာမန်တစ်ဦးမျှသာမဟုတ်၊ လူဖြစ်လာသော သားတော်ဖြစ်တော်မူသည်။ အာရုန်မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့်မတူဘဲ၊ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်မရှိတော်မူသောကြောင့် ကိုယ်အတွက် ယဇ်မပူဇော်ရန် မလိုအပ်ချေ။ ကျန်အချက်သုံးချက်၊ ကိုယ်စားပြုခြင်း၊ ပသချစနစ်နှင့် အပြစ်ဖြေခြင်းလုပ်ဆောင်ချက်၊ တို့သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာမင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခရစ်တော်ကို ဆွေးနွေးထားသည့် နောက်ပိုင်း (၈:၁–၁၀:၁၈) ၏ နောက်ခံဖြစ်လာသည်။

Looking back over 5:1–10, we see that the apostle is not only comparing Christ and Aaron, he is contrasting them. Of the seven features of the Aaronic high priest that he lists, the first two—divine appointment and mercy—find parallels with Christ. Two other features show considerable difference: Christ is not just another man; He is the Son, who became a man. And, unlike the Aaronic high priest, He has no need to offer sacrifices for His own sins, being sinless. The remaining three features—representative, worship system, and atoning functions—form the backdrop for the discussion of Christ as our great High Priest in the heavenly sanctuary (8:1–10:18).

 

၅:၁၁–၆:၈ နှိပ်စက်ခြင်းနှင့် အားပေးခြင်း

ဤသွန်သင်ချခွငျးတှငျ တမနျတောျသညျ နားထောငျသူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရင့်ကျကြျမှု မရှိခြငျးကို (၅:၁၁–၁၄)၊ ဝိညာဉ်ရေးပြည့်စုံမှုဆီသို့ ရှေ့ဆက်ရန် လိုအပ်ခြင်းကို (၆:၁–၃) ရှင်းပြပြီး၊ သူတို့အား ပြင်းထန်စွာ သတိပေးထားသည် (၆:၄–၈)။ ယုံကြည်သူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးကျန်းမာရေးကို စိုးရိမ်ခဲ့သည်။

5:11–6:8

Rebuke and Encouragement

In this exhortation, the apostle addresses the lack of spiritual maturity in his audience (5:11–14), explains the need to move on to spiritual perfection (6:1–3), and gives his audience a serious warning (6:4–8). He was concerned with the spiritual well-being of believers.

 

၅:၁၁–၁၄။ ဝိညာဉ်ရေးရင့်ကျက်မှု မရှိခြင်း။ ယေရှုခရစ်တော်သည် မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဆွေးနွေးမှုကို ရုတ်တရက် ရပ်တန့်လိုက်သည်။ သူ့လက်ထဲတွင် ခက်ခဲသော အကြောင်းအရာရှိသည်။ မယ်လခီဇေဒက်ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုနှင့် ပတ်သက်ဟန်တူသည်။ အကြောင်းမှာ ထိုနေရာတွင် ဆွေးနွေးမှုကို ရပ်ဆိုင်းခဲ့ပြီး ၆:၂၀ တွင် ပြန်လည်ဆက်လက်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအကြောင်းအရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ရှင်းပြရန် ခက်ခဲသည်။ အကြောင်းမှာ နားထောင်သူများ ပျင်းရိစွာ အာရုံမစိုက်ဖြစ်နေသောကြောင့်ဖြစ်သည် (၅:၁၁)။ သူတို့သည် ထိုအကြောင်းအရာအတွက် အဆင်သင့်မဖြစ်သေး၊ ဝိညာဉ်ရေးအရ မကြီ�်ထွားခဲ့ကြချေ။ ယခုအချိန်တွင် သူတို့သည် ဆရာများဖြစ်နေသင့်ပြီ၊ သို့သော် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်၏ မူလအခြေခံသွန်သင်ချက်များကို ထပ်မံသင်ကြားပေးရန် လိုအပ်နေကြသည်။ သူတို့သည် နို့လိုအပ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ခိုင်မာသောအစာကို မစားနိုင်ကြချေ (အခန်း ၁၂)။ သူတို့သည် ကလေးငယ်များဖြစ်နေဆဲဖြစ်ပြီး ရင့်ကျက်သောအရွယ်သို့ ရောက်နေသင့်ပြီ။ ကောင်းနှင့်ဆိုးကို ခွဲခြားနိုင်စွမ်း အတွေ့အကြုံရှိသင့်ပြီ (အခန်း ၁၄)။

5:11–14. Spiritual Immaturity. The author abruptly breaks off the discussion of Jesus as High Priest. He had difficult material in hand—apparently the Melchizedekian priesthood, since this was the point where he terminated the argument and where he resumes the discussion in 6:20—and it is difficult to explain it clearly to his readers because they have become indolently inattentive (5:11). They were not ready for it; they had not grown spiritually. By this time, they ought to have been teachers, but instead they needed someone to again teach them the elementary principles of the word of God. They needed milk and not solid food (v. 12). They were still babies when they should have been of mature age—experienced in the ability to distinguish between good and evil (v. 14).

 

အခန်း ၁၁ တွင် ပျင်းရိစွာ အာရုံမစိုက်သော နားထောင်သူများကို ဖော်ပြထားသော စကားလုံး (နွတ်ရုတ်) သည် “အသံတိတ်”၊ “ပွင့်လင်း”၊ “ပျင်းရိ”၊ “လျစ်လျူရှု” သို့မဟုတ် “အားနည်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ယခင်သွန်သင်ချက်များထက် ပိုမိုတိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၂:၁–၄ နှင့် ၃:၇–၁၂ တို့တွင် ယုံကြည်ခြင်းမှ တဖန်လွင့်မျောသွားခြင်း သို့မဟုတ် အပြစ်၏လှည့်စားမှုကြောင့် နှလုံးမာကျောင်လာခြင်း အန္တရာယ်ကို မီးမောင်းထိုးပြထားသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် တမန်တော်သည် သူတို့ထံ တကယ်ဖြစ်ပျက်နေပြီးသော အရာကို စိုးရိမ်နေခြင်းဖြစ်သည်။

The term in v. 11 describing his indolently inattentive readers (nōthros) means “blunt,” “dull,” “sluggish,” “remiss,” or “slack.” We see a development beyond the previous homiletic applications. Whereas 2:1–4 and 3:1–7 highlight the danger of these early Christians drifting away from the faith or of their hearts becoming hardened by the deceitfulness of sin, here the apostle is concerned with what has already happened to them.

 

အခန်းကြီး - ၆

၆:၁–၃။ ပြည့်စုံမှုဆီသို့ ရှေ့ဆက်ခြင်း။ နားထောင်သူများကို ရင့်ကျက်မှုမရှိဘဲ နို့သာလိုအပ်နေသည်ဟု အပြစ်တင်ပြီးနောက်၊ တမန်တော်သည် သူတို့အား ခိုင်မာသောအစာပေးမည်ဟု ကြေညာသည်။ ထိုသို့ပင် မယ်လခီဇေဒက်အမှုအရ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုအကြောင်း အကြောင်းပြချက်များကို ပေးခဲ့သည် (၆:၁၉–၇:၂၅)။ တချို့သော မှတ်ချက်ပေးသူများက ဤနေရာတွင် နားထောင်သူများကို ခွဲထားပြီး အဆင်သင့်ဖြစ်သူများကိုသာ ခိုင်မာသောအစာပေးမည်ဟု အကြံပြုခဲ့သော်လည်း၊ တမန်တော်သည် ထိုသို့ မလုပ်ခြင်းမဟုတ်ချေ။ ဟေဗြဲလူမျိုး၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေ၊ ကြီးထွားမှုမရှိဘဲ၊ ကြီးမားသောကယ်တင်ခြင်းကို လျစ်လျူရှုကာ လောကသို့ ပြန်သွားနိုင်သော အန္တရာယ်ရှိနေသည်ကို ထည့်စဉ်းစားလျှင်၊ ဉာဏ်ရည်ဆွဲဆောင်မှုသာလျှင် သူတို့၏လိုအပ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းပေးနိုင်မည်ဟု ယူဆခဲ့သည်။ ယေရှု၏ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ကိုယ်တော်ပြုခဲ့သမျှကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း စဉ်းစားမှသာလျှင် သူတို့ ပြန်လည်နိုးကြားလာနိုင်သည်။

6:1–3. Going on to Perfection. Having just castigated his readers for being immature and needing milk rather than solid food, the apostle announces his intention to give them solid food. And indeed he does by providing the reasoning for the priesthood of Christ after the order of Melchizedek (6:19–7:25). The apostle was not, as some commentators have suggested, dividing his audience at this point—offering the solid food to those who were ready to receive it. He apparently held that, given the spiritual state of the Hebrews—failing to grow and in danger of neglecting the great salvation they had been given and turning back to the world—only intellectual stimulation would meet their needs. They could be rejuvenated only by a deep consideration of the person of Jesus and what He had done for them.

 

၆:၄–၈။ ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ယုံကြည်ခြင်းအစောပိုင်းခေတ်မှစ၍ ခရစ်ယာန်များကို စိုးရိမ်ပူပန်စေခဲ့သည်။ နှစ်ခြင်းမခံမီ ပြုမိသော အပြစ်များအတွက် နောင်တရခြင်းကို ငြင်းပယ်ဟန်တူသောကြောင့်၊ နှစ်ခြင်းခံယူခြင်းကို သေဆုံးခါနီးမှသာ ခံယူရန် ဓလေ့ထားခဲ့သည်။ ဒုတိယရာစုစာအုပ်ဖြစ်သော ဟာမတ်သိုးထိန်း တွင် နတစ်ကြိမ်သာ၊ နှစ်ခြင်းခံပြီးနောက် ချော်လဲခြင်းကို ခွင့်ပြုခဲ့သည်။ အခြားဒုတိယရာစုစာရေးဆရာ တာတူလျန်က ဤသတိပေးချက်များကို လိင်ဆိုင်ရာအပြစ်များအတွက်သာ အသုံးချခဲ့သည်။ မှတ်ချက်ပေးသူများက ဤကျမ်းပိုဒ်ကို အမျိုးမျိုးရှင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့ကြသည်။ အချို့က “မဖြစ်နိုင်” (အခန်း ၄) ဆိုသည်မှာ တကယ်တမ်း “ခက်ခဲသည်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်ဟု ဆိုကြသည်။ ထိုသို့ပြောင်းလဲရှင်းပြခြင်းသည် စကားလုံး၏အဓိပ္ပာယ်ကို မမှန်ကန်စွာ ကွေးညွတ်စေသည်။

6:4–8. A Severe Warning. This passage has disturbed Christians from the earliest centuries of the faith. Its apparent denial of repentance for sins committed after baptism led to the practice of putting off baptism until one’s deathbed. It led to subsequent modification, as in the second century writing The Shepherd of Hermas, where one—but only one—post-baptismal lapse was permitted. Another second-century writer, Tertullian, applied his warnings only to sexual offenses. Commentators have tried to explain the passage in various ways. Some have suggested that “impossible” (v. 4) really means “difficult”—an unsatisfactory bending of the meaning of the word.

 

ဤကျမ်းပိုဒ်ကို စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးရှိ အပြိုင်ကျမ်းပိုဒ်များနှင့် ဆက်စပ်ကြည့်လျှင် အကောင်းဆုံးနားလည်နိုင်သည်။ တမန်တော်သည် ထိုအကြံအစည်များကို ၁၀:၂၆–၃၁ နှင့် ၁၂:၁၅–၁၇ တွင် အခြားပုံစံဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ခန်းနှစ်ခုလုံးတွင် ခရစ်တော်ကို ပွင့်လင်းစွာ ငြင်းပယ်ခြင်းအတွက် အလားတူပင် ပြင်းထန်သော စည်းမျဉ်းများပါရှိသည်။ ၆:၄–၆ ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို နားလည်ရန် ဤသုံးကျမ်းပိုဒ်ကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ပေါင်းစပ်ကြည့်သင့်သည်။ သုံးခုစလုံးတွင် အောက်ပါအချက်များကို တွေ့ရသည်။ ခံစားခွင့်၊ အပြစ်၊ ရလဒ်၊ ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်းမျှော်လင့်ချက်၊ နှင့် ဘုရားသခင်ငြင်းပယ်ရသော အကြောင်းအရင်းများ။

The passage can best be understood by observing it in relation to its parallels elsewhere in the book. The apostle repeats its ideas in a different form in 10:26–31 and 12:15–17. Both of these passages contain the same severe strictures against overt rejection of Christ. To grasp the meaning of 6:4–6, we should consider all three passages together. In all three, we discern privilege, offense, result, prospect of judgment, and reasons for the divine rejection.

 

ခံစားခွင့်များ • ၆:၄–၆: အလင်းရရှိခြင်း၊ ကောင်းကင်လက်ဆောင်ကို မြည်းစမ်းခြင်း၊ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လက်ဆောင်တွင် ပါဝင်ခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို မြည်းစမ်းခြင်း၊ လာမည့်ခေတ်၏ တန်ခိုးများကို မြည်းစမ်းခြင်း • ၁၀:၂၆–၃၁: သမ္မာတရားကို သိရှိခြင်း၊ ပဋိညာဉ်ချုပ်၏အသွေး၊ ကျေးဇူးတော်၏ဝိညာဉ်တော် • ၁၂:၁၅–၁၇: မွေးရာပါအခွင့်အရေး၊ အမွေဆက်ခံခွင့်

အပြစ် • ၆:၄–၆: ချော်လဲသွားခြင်း • ၁၀:၂၆–၃၁: တမင်တကာ အပြစ်ပြုခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ခြေဖဝါးအောက်နင်းခြင်း • ၁၂:၁၅–၁၇: သန့်ရှင်းရာကို ညစ်ညမ်းစေခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ဘဲ မွေးရာပါအခွင့်အရေးကို ရောင်းစားခြင်း

ရလဒ် • ၆:၄–၆: နောင်တရခြင်းကို ပြန်လည်ရယူရန် မဖြစ်နိုင် • ၁၀:၂၆–၃၁: အပြစ်များအတွက် ယဇ်မရှိတော့ • ၁၂:၁၅–၁၇: နောင်တရခြင်းနှင့် ကောင်းချီးပြန်လည်ရယူရန် နေရာမရှိ

ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း မျှော်လင့်ချက် • ၆:၄–၈: ငြင်းပယ်ခြင်း၊ ကျိန်ခြင်း၊ မီးရှို့ခြင်း • ၁၀:၂၆–၃၁: တရားစီရင်ခြင်းကို ကြောက်ရွံ့စွာ မျှော်လင့်ခြင်း၊ မောရှေရှင်၏ပညတ်ဖောက်ဖျက်သူထက် ပိုဆိုးသော အပြစ်ဒဏ်၊ အသက်ရှင်သော ဘုရားသခင်၏လက်ထဲ ကျရောက်ခြင်း • ၁၂:၁၅–၁၇: ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်မှ ကျရောက်ခြင်း၊ ငြင်းပယ်ခြင်း

ဘုရားသခင်ငြင်းပယ်ရသော အကြောင်းအရင်းများ • ၆:၄–၆: ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ထပ်မံလက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ပြီး အများရှေ့တွင် အရှက်ခွဲခြင်း • ၁၀:၂၆–၃၁: ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို ခြေဖဝါးအောက်နင်းခြင်း၊ ပဋိညာဉ်ချုပ်၏အသွေးကို သာမန်အရာဟု မှတ်ယူခြင်း၊ ကျေးဇူးတော်၏ဝိညာဉ်တော်ကို စော်ကားခြင်း • ၁၂:၁၅–၁၇: သန့်ရှင်းရာကို ညစ်ညမ်းစေခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကို မကြောက်ဘဲ မွေးရာပါအခွင့်အရေးကို ရောင်းစားခြင်း

Privileges

•    6:4–6: Enlightened, tasted the heavenly gift, sharers in the gift of the Holy Spirit, tasted the word of God, powers of the age to come

•    10:26–31: Knowledge of the truth, blood of the covenant, the Spirit of grace

•    12:15–17: The birthright/inheritance rights

Offense

•    6:4–6: Fall away

•    10:26–31: Sin willfully, trample Son of God underfoot

•    12:15–17: Profane, godless, selling of the birthright/inheritance rights

Result

•    6:4–6: Impossible to restore the repentance

•    10:26–31: No longer a sacrifice for sins

•    12:15–17: No place for repentance and regaining the blessing

Prospect of divine judgment

•    6:4–8: Rejected, cursed, burned

•    10:26–31: Fearful expectation of judgment, worse punishment than for the violator of Moses’s law, falling into the hands of the living God

•    12:15–17: Falling from God’s grace, being rejected

Reasons for divine rejection

•    6:4–6: Since they crucify again for themselves the Son of God and put Him to an open shame and public disgrace

•    10:26–31: Someone has trampled the Son of God underfoot, treated the blood of the covenant as something common and unholy, and insulted the Spirit of grace

•    12:15–17: Profane, godless

 

အလေးပေးမှုသည် ကျမ်းပိုဒ်တစ်ခုချင်းစီတွင် ပြောင်းလဲသည်။ ၆:၄–၆ သည် ဝိညာဉ်ရေးခံစားခွင့်ကို အလေးပေးထားပြီး၊ ၁၀:၂၆–၃၁ သည် တရားစီရင်ခြင်းကို အလေးပေးထားသည်။ ၁၂:၁၅–၁၇ သည် ပြန်လည်ပြုပြင်ရန် မဖြစ်နိုင်ခြင်းကို အလေးပေးထားသည်။ တမန်တော်သည် နောင်တရခြင်း၏ ဓမ္မသီအိုရီတစ်ခု သို့မဟုတ် ခွင့်လွှတ်မရသော အပြစ်အကြောင်း စာတမ်းရေးနေခြင်းမဟုတ်ချေ။ ဤကျမ်းပိုဒ်များသည်သည် ဟောပြောရေးရေးရာ အကြောင်းအရာများဖြစ်ပြီး ဓမ္မသီအိုရီဆွေးနွေးချက်များ မဟုတ်ချေ။ ၆:၉ တွင် တမန်တော်သည် သူပြောခဲ့သော ပြင်းထန်သောစကားများမှ သူ၏နားထောင်သူများကို ချက်ချင်းခွဲထုတ်လိုက်ပြီး၊ သူတို့နှင့်ပတ်သက်၍ ပိုမိုကောင်းသောအရာများကို ယုံကြည်ထားသည်ဟု ဆိုသည်။ ဤသုံးကျမ်းပိုဒ်တွင် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ တန်ဖိုးများကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မထားရန်၊ လက်တွေ့ဖြစ်နိုင်ချေရှိသော သတိပေးချက်ကို ပေးထားခြင်းဖြစ်သည်။

The emphasis shifts with each passage. Whereas 6:4–6 underscores spiritual privilege, 10:26–31 accents judgment, while 12:15–17 focuses on the impossibility of rehabilitation. The author is not attempting to produce a theology of repentance or a treatise on the unpardonable sin. Each passage occurs in a homiletic context, not a theological exposition. And in 6:9, the apostle immediately excludes his readers from the strong words he has just pronounced, being confident of better things in their case. In these three passages, he was holding out a practical possibility, warning them of what might happen if they took the values of the Christian religion lightly.

 

ဤကျမ်းပိုဒ်များတွင် အပြစ်၏သဘောသဘာဝသည် အထူးအရေးကြီးသည်။ ၎�ခရစ်တော်ကို ပွင့်လင်းစွာ၊ ခုခံတွန်းလှန်စွာ ငြင်းပယ်ခြင်းကိုိ ညွှန်ပြသည်။ ချော်လဲခြင်း သို့မဟုတ် ပြုတ်ကျခြင်းမျှသာမဟုတ်၊ အပြစ်ဖြေခြင်းပျော်ရွှင်မှုနှင့် ဝိညာဉ်တော်အားဖြင့် အသစ်သောဘဝကို တစ်ခါသိရှိခဲ့ဖူးသော သူများက ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုသူများသည် ယေရှုကို လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်သူများ၏နေရာယူကာ၊ တစ်ခါက မျှော်လင့်ရာဖြစ်ခဲ့သော လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို ပေါ့ပေါ့ပါးပါး မှတ်ယူကြသည်။ သန့်ရှင်းရာကို ညစ်ညမ်းစေကာ၊ တစ်ခါက သိရှိခဲ့သော ကယ်တင်ခြင်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုကြသည်။ ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်လျှင် ကယ်တင်ခြင်းလမ်းတစ်ခုမျှ မကျန်တော့ချေ။

In each passage, the nature of the offense is especially significant. It points to an open, defiant rejection of Christ—to wanton, public disregard for His sacrifice. It is not a matter of a lapse or fall; it is the repudiation of Christ by a man or woman who once had known the joy of forgiveness and the newness of life in the Spirit. Such people take the place of the crucifiers of Jesus, making light of the cross, that in which they once found hope. They profane the holy, despising the salvation they had known. If Christ is rejected, there is no other way of salvation!

 

ဟေဗြဲစာအုပ်သည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အကြီးမားဆုံး ယုံကြည်စိတ်ချမှုရှိသော စကားများပါရှိသော်လည်း၊ အပြင်းထန်ဆုံး ထုတ်ဖော်ချက်များလည်း ပါဝင်သည်။ နှစ်မျိုးစလုံးသည် တစ်ခုတည်းသော အတွေးမှ ဆင်းသက်လာသည်။ ခရစ်တော်သည် အလွန်တန်ဖိုးရှိတော်မူသောကြောင့်၊ ကိုယ်တော်တွင် လုံးဝယုံကြည်စိတ်ချနိုင်သည်။ သို့သော် ကိုယ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခြင်းသည် အလွန်ဆိုးရွားသော အပြစ်ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်ကို ဖယ်ရှားပေးသော ကိုယ်တော်၏အသွေးကို မထီမဲ့မြင်ပြုလျှင် ကျွန်ုပ်တို့၏အခြေအနေ မျှော်လင့်ချက်မရှိတော့ချေ။ လိုအပ်သောအရာမှာ ခရစ်ယာန်လမ်းစဉ်တွင် သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ရှင်သန်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤခံစားခွင့်များကို အလွဲသုံးစားလျှင် ကျွန်ုပ်တို့သည် ဆူးပင်နှင့် ဆူးချုံထွက်သော မြေကဲ့သို့ဖြစ်သည် (အခန်း ၈)။ ထိုမြေကဲ့သို့ပင် ဘုရားသခင်၏ တရားစီရင်ခြင်း (မီးရှို့ခြင်း၊ အခန်း ၈) ကို ထိုက်တန်သည်။ ဤဥပမာသည် ၅:၁၁–၁၄ ၏ ပြင်းထန်သော အပြစ်တင်ခြင်းနှင့် ၆:၄–၆ ၏ ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ကို ချိတ်ဆက်ပေးသည်။

The book of Hebrews, which contains words of the most confident assurance in the NT, also includes the most severe statements. Both flow from a single idea. Because Christ is so precious, we may have absolute confidence in Him; but to reject Him is heinous. Spurning His blood that puts away our sin renders our case hopeless. What is needed is a life of faithful continuance in the Christian way. If these privileges are abused, we are like earth that produces thorns and briers (v. 8). Then, like it, we deserve divine judgment (burning; v. 8). This illustration ties together the strong rebuke of 5:11–14 with the severe warning of 6:4–6.

 

၆:၉–၂၀ အားပေးသော နှုတ်ကပတ်တော်

ဤတတိယသွန်သင်ချက်၏ ကျန်ရှိသော အပိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် အပြုသဘောဆောင်သည်။ တမန်တော်သည် နားထောင်သူများ၏ ကောင်းသောအမှုများကို အရင်ချီးမွမ်းပြီး (အခန်း ၉–၁၂)၊ ဘုရားသခင်၏ ဂတိတော်များ၏ သေချာမှုဖြင့် အားပေးထားသည် (အခန်း ၁၃–၂၀)။

6:9–20

An Encouraging Word

Throughout the remainder of this third exhortation, the emphasis is upbeat—the apostle first praises the readers’ good works (vv. 9–12), then encourages them with the certainty of God’s promises (vv. 13–20).

 

၆:၉–၁၂။ ဇွဲရှိခြင်း။ အချို့ခရစ်ယာန်များ တကယ်ပဲ ၆:၄–၆ အတိုင်း ခရစ်တော်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့ပြီးပြီလားမသိရပါ။ အနည်းဆုံး ထိုအရာသည် သီအိုရီအရ ဖြစ်နိုင်ချေရှိသေးသည်။ သေချာစွာပြောရလျှင် ဤစာကို ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သူများသည် ထိုငြင်းပယ်မှုနှင့် ဝေးကွာနေဆဲဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပိုမိုကောင်းသောအရာများနှင့် ဆက်စပ်နေကြသည် (အခန်း ၉)။ ဘုရားသခင်သည် အတိတ်ကလည်းကောင်း၊ ယခုအခါလည်းကောင်း၊ ကိုယ်တော်အတွက်နှင့် ညီအစ်ကိုခရစ်ယာန်များအတွက် သူတို့ပြသခဲ့သော အလုပ်ကို မှတ်သားထားတော်မူသည်။ သို့သော် တမန်တော်၏ စိုးရိမ်မှုမှာ သူတို့သည် ထိုနည်းအတိုင်း အဆုံးတိုင်အောင် ဇွဲရှိရန်ဖြစ်သည်။

6:9–12. Perseverance. We do not know if some Christians had already rejected Christ in the manner of 6:4–6. Perhaps that was still only a theoretical possibility; certainly, those for whom he prepared the document were far short of that denial. They were involved in better things (v. 9), and God took note of their labor for Him and for fellow Christians as it had been manifested in the past and was still displayed. The apostle’s concern, however, was that they persevere in this way to the end.

 

အခန်း ၁၁–၁၂ တို့သည် ဟေဗြဲစာအုပ်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို အနှစ်ချုပ်ထားသည်။သူတို့သည် အဆုံးတိုင်အောင် စိတ်အားထက်သန်စွာ ဇွဲရှိပြီး မျှော်လင့်ချက်၏ ပြည့်စုံမှုကို လုံးဝစိတ်ချစွာ ရရှိရန်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် တမန်တော်သည် ၅:၁၁ တွင်ကဲ့သို့ပင်၊ နွတ်ရုတ် (ပျင်းရိစွာ အာရုံမစိုက်ခြင်း) မဖြစ်ရန်၊ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဇွဲရှိခြင်းအားဖြင့် ဂတိတော်များကို အမွေခံသူများကို တုပရန် အားပေးထားသည်။ ဟေဗြဲစာအုပ်ရေးသားရခြင်း၏ လက်တွေ့ရည်မှန်းချက်ကို ဤနေရာတွင် တွေ့ရသည်။ စိတ်အားထက်သန်မှု၊ စိတ်ချမှု၊ မျှော်လင့်ချက်၊ အာရုံမစိုက်ခြင်း၏ အန္တရာယ်၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ ဇွဲ၊ ဂတိတော်။

Verses 11–12 encapsulate the purpose of Hebrews: that the hearers were to display earnest diligence until the very end to enable their complete assurance of the realization of their hope. The writer thus encouraged them, as in 5:11, not to be nōthros (“indolently inattentive”) but rather to imitate inheritors of the promises through faith and patience. The practical goal in the writing of Hebrews is summed up in the concepts we find here: diligence, assurance, hope, the dangers of inattentiveness, faith, patience, and promise.

 

၆:၁၃–၁၈။ အာဗြဟံ။ တမန်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ဂတိတော်၏ လုံးဝသေချာမှုကို ထင်ရှားစေရန် အာဗြဟံကို ဥပမာအဖြစ် ကိုးကားသည်။ ထိုသသည် ဂတိတော်၏ သဘောသဘာဝနှင့် လူသားတုံ့ပြန်မှုနှစ်မျိုးလုံးကို ပြသသည်။ ဘုရားသခင်သည် အာဗြဟံအား ဂတိပေးတော်မူသောအခါ (အခန်း ၁၃၊ ကမ္ဘာဦး ၂၂:၁၆–၁၇) သားစဉ်မြေးဆက်နှင့် ပြည်တို့ကို ဂတိပေးတော်မူသည်။ ထိုဂတိကို နှစ်ခါသေချာစေတော်မူသည်။ ပထမအချက်အနေဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ဂတိဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်သည် သေချာသည်။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့် လူသားများကဲ့သို့ ကျမ်းကျိန်ခြင်းဖြင့် အတည်ပြုတော်မူသည် (အခန်း ၁၆–၁၇)။ ကျွန်ုပ်တို့ခရစ်ယာန်များသည်လည်း ဂတိတော်၏ အမွေဆက်ခံသူများဖြစ်သည် (အခန်း ၁၇)။ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့၌ ရှိသော မျှော်လင့်ချက်ကြောင့် အလွန်အားတက်ကြရသည် (အခန်း ၁၈)။ ကျွန်ုပ်တို့တွင်လည်း ဘုရားသခင်၏ ဂတိတော်နှင့် ဘုရားသခင်၏ ကျမ်းကျိန်တော်မူခြင်း၊ ဘုရားသခင် လိမ်ညာရန် မဖြစ်နိုင်သော မပြောင်းလဲနိုင်သော အရာနှစ်ပါးရှိသည် (အခန်း ၁၈)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကျမ်းကျိန်တော်မူခြင်းမှာ ဆာလံ ၁၁၀:၄ တွင် ပါရှိသော ပရောဖက်ပြုချက်ဖြစ်သည်။ မယ်လခီဇေဒက်အမှုအရ ခရစ်တော်သည် အစဉ်အမြဲ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်တော်မူမည်ဟူသော ကျမ်းကျိန်တော်မူခြင်းဖြစ်သည်။ တမန်တော်သည် ထိုကျမ်းကျိန်တော်မူခြင်းကို နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံကိုးကားပြီး မျှော်လင့်ချက်နှင့် တွဲဖက်ခဲ့သည် (၇:၁၉–၂၂)။ အာဗြဟံဘက်တွင် ဇွဲရှိစွာ စောင့်မနေခဲ့ပြီး နောက်ဆုံးတွင် ဂတိတော်ကို ခံစားခဲ့သည် (၆:၁၅)။ ထိုနည်းတူစွာ တမန်တော်ရေးသားခဲ့သော ခရစ်ယာန်များသည်လည်း ယုံကြည်ခြင်းတွင် ဇွဲရှိရမည်။

6:13–18. Abraham. The author next sought to set out the absolute certainty of God’s promise. He cited Abraham as an example that illustrates both the nature of the divine promise and the appropriate human response to it. When God made a promise to Abraham (v. 13) of both descendants and land (Gen. 22:16–17), He made the promise doubly sure. First, it was His promise, and God’s word is sure. Second, He guaranteed it by confirming it with an oath (Heb. 6:17), just as humans interject oaths for confirmation (v. 16). We Christians are also heirs of the promise (v. 17), and likewise we are greatly encouraged because of this hope before us (v. 18). We too have both divine promise and divine oath—the two immutable things about which it is impossible for God to lie (v. 18). In our case, the oath is the prediction found in Psalm 110:4—that the Messiah would be an everlasting priest in the order of Melchizedek. The apostle referred to this oath specifically later, again coupling it with hope (7:19–22). On his part, Abraham patiently endured and eventually received the promise (6:15). So also must the Christians to whom the apostle wrote persevere in the faith.

 

၆:၁၉–၂၀။ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်။ ၅:၁၁ တွင် ပြင်းထန်သော အပြစ်တင်ခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သော ရှည်လျားသော သွန်သင်ချက်သည် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်၏ သဘောသဘာဝကို မြတ်နိုးစွာ အတည်ပြုခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မျှော်လင့်ချက်သည် မျှော်လင့်ချက်ကင်းမဲ့သော အကောင်းမြင်မှု၊ စိတ်ဓာတ်မြှင့်တင်မှု၊ သို့မဟုတ် နောက်ဆုံးတွင် အရာအားလုံး ကောင်းလာမည်ဟူသော ယုံကြည်ချက်မျှသာမဟုတ်။ ၎င်းသည် ပြောင်းလဲနေသော စိတ်ခံစားမှုများကို မူတည်၍ အားနည်းသွားခြင်းလည်း မဟုတ်ချေ။ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်သည် ယုံကြည်သူ၏ပြင်ပရှိ အဖြစ်မှန်များပေါ်တွင် အခြေခံသည်။ ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာမင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်တော်မူပြီး (အခန်း ၂၀) ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ဝင်ရောက်တော်မူခဲ့သည် (ရှေးခေတ်ဗိမာန်တော်တွင် ခန်းဆီးနောက်ကွယ်တွင် ထင်ရှားစွာ ရှိတော်မူသည်၊ အခန်း ၁၉)။ အာရုန်နှင့် ရှေးယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးများနှင့်မတူဘဲ၊ ကိုယ်တော်သည် မယ်လခီဇေဒက်အမှုအရ အစဉ်အမြဲတည်တော်မူသည် (အခန်း ၂၀)။ ကိုယ်တော်သည် ရှေ့ဦးစွာ သွားရောက်တော်မူသော ရှေ့ပြေးဖြစ်တော်မူသောကြောင့်၊ နောက်ဆုံးတွင် ကျွန်ုပ်တို့သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ အမှန်တကယ် ရှေ့တော်သို့ ရောက်ရှိမည်ဟူသော အာမခံချက်ရှိသည်။ ထိုအချက်များကြောင့် ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်သည် ဝိညာဉ်၏ ချည်နှောင်ကျောက်ဆူး ဖြစ်သည် (အခန်း ၁၉)။

6:19–20. Christian Hope. The long exhortation that began at 5:11 with a sharp rebuke closes with a ringing affirmation of the nature of the Christian’s hope. Our hope is not a blind optimism, a buoyancy of spirit, or a conviction that, at last, everything will get better. Nor is it vulnerable to the vagaries of changing emotions. Christian hope is based on realities outside the believer. It rests on the fact that Jesus is our great High Priest (v. 20) who has entered into God’s presence—which was, in the ancient sanctuary, manifested behind the curtain (v. 19). Unlike Aaron and the high priests of the old order, He continues forever following the order of Melchizedek (v. 20). That He has gone before us as the forerunner guarantees that, at length, we too will attain to the actual (realized) presence of God. Those facts make Christian hope an anchor of the soul (v. 19).

 

ယခုအချိန်အထိ ယေရှုသည် မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်တော်မူကြောင်း ဆွေးနွေးမှုသည် ကိုယ်တော်၏ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ဆိုင်သော အထူးအချက်များ၊ ကိုယ်တော်၏ သားတော်ဖြစ်ခြင်းနှနှင့် လူ့အတွေ့အကြုံများပေါ်တွင် ဗဟိုပြုထားသည်။ သို့သော် ဆာလံ ၁၁၀:၄ ၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် ထို့ထက်ပိုမိုသွားသည်။ ခရစ်တော်ကို မယ်လခီဇေဒက်အမှုအရ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဟု သတ်မှတ်ခြင်းဖြင့်၊ သာလွန်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်မျိုးနွယ်ကို ညွှန်ပြထားသည်။ အခန်း ၇ သည် ဤအချက်အလက်အသစ်ကို ဆက်လက်ဆွေးနွေးမည်ဖြစ်သည်။

So far, the discussion of Jesus as High Priest has centered on the special features relating to His Person: His Sonship and His human experiences. But the prophecy of Psalm 110:4 goes further. With the designation of Christ as priest according to the order of Melchizedek, it points as well to a superior line of priesthood. Chapter 7 will take up this new dimension.

ပဲ့တင်သံအလွန်၌ ဟေဗြဲ ၆:၁၉ တွင် ဖော်ပြထားသော “ပဲ့တင်သံအလွန်၌” (သို့မဟုတ် အချို့ဘာသာပြန်များတွင် “အတွင်းပဲ့တင်သံအလွန်၌”) ဆိုသည့် စကားစုသည် ခရစ်ယာန်အဋ္ဌမနေ့အား ကိုးကွယ်သူများ (Seventh-day Adventists) အတွက် အထူးစိတ်ဝင်စားဖွယ်ဖြစ်သည်။ အတိတ်ကာလ၌ ဤစကားစုသည် ဓမ္မသစ်ပညာအရ အငြင်းပွားဖွယ်ရာ ဖြစ်ခဲ့သည်။ အယ်လ်ဘီယံ ဖော့စ် ဘယ်လင်ဂါ (Albion Foss Ballenger) ကဲ့သို့သော အရင်က ဓမ္မဆရာတစ်ဦးက ဆက်တူယန်ဘာသာပြန် (Septuagint) ၌ ဤစကားစုသည် ဣသရာအဲလ်သားတို့၏ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အဓိကသန့်ရှင်းဆုံးနေရာ (Most Holy Place) ကိုသာ အမြဲရည်ညွှန်းသည်ဟု ငြင်းခုံခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲစာအုပ်သည် ကိုယ်တော်ကို ကောင်းကင်ဘုံ၌ အဓိကသန့်ရှင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်တော်မူသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်ဟု သူဆိုသည်။ ဤသည်မှာ အာဒဝင်တစ်သမားတို့၏ ခရစ်တော်သည် ၁၈၄၄ ခုနှစ်တွင် အဓိကသန့်ရှင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်တော်မူသည်ဟူသော အယူဝါဒနှင့် ဆန့်ကျင်နေသည်ဟု သူယူဆခဲ့သည်။ သို့သော် ဘယ်လင်ဂါသည် အဓိကသန့်ရှင်းဆုံးနေရာသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အကြိမ်နှစ်ကြိမ်ရှိခဲ့သည်ကို သတိမမူခဲ့ပေ။ တစ်ကြိမ်မှာ ပွဲတော်နေ့ဖြစ်ပြီး (Day of Atonement) နောက်တစ်ကြိမ်မှာ မောရှေသည် ပဋိညာဉ်သေတ္တာကို အဓိကသန့်ရှင်းဆုံးနေရာတွင် ထားရှိပြီး ဆီလိမ်းကာ အာရုန်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ဘိသိက်ပေးမည့်မတိုင်မီ ဆီလိမ်းမြှောက်ခဲ့သည့်အချိန်ဖြစ်သည် (ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၁–၉၊ လေဝိ ၈:၁၀–၁၂၊ တောလည်ရာ ၇:၁)။ ဟေဗြဲစာအုပ်ရေးသားသူသည် ဤနှစ်ခုအနက် မည်သည့်ဖြစ်ရပ်ကို ရည်ရွယ်ခဲ့သနည်း။ Behind the Veil

The phrase “behind the curtain/veil” (in some translations “within the veil”) in Hebrews 6:19 is of particular interest to Seventh-day Adventists. In the past, it has been a point of theological controversy. Interpreters like Albion Foss Ballenger, a former minister, argued that the term in the Septuagint always refers to the Most Holy Place in the Israelite sanctuary. Therefore, he contended, the Book of Hebrews places Christ in the Most Holy Place in heaven, thereby contradicting Adventists’ theology of Christ going into the Most Holy Place in 1844. But Ballenger failed to recognize that there were actually two occasions when the Most Holy Place was entered. One of those occasions was on the Day of Atonement; the other was when Moses placed the ark of the covenant in the Most Holy Place and dedicated it with oil before anointing Aaron as high priest (Ex. 40:1–9; Lev. 8:10–12; Num. 7:1). Which of these two events did the author of Hebrews have in mind?   အနီးကပ်အကြောင်းအရာတွင် ပွဲတော်နေ့နှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမျှဖော်ပြထားခြင်းမရှိသော်လည်း၊ အဖွင့်အခမ်းအနားတစ်ခု (inauguration event) ကို ရည်ညွှန်းသည့် သက်သေအထောက်အထားများရှိသည်။ ဟေဗြဲ ၅:၅–၆ တွင် ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်ဘုန်းကြီးရန် ကိုယ်တိုင်ရှာဖွေခြင်းမပြုဘဲ၊ ခမည်းတော်ဘုရားက မယ်လခီဇေဒက်၏အမျိုးအစဉ်အတိုင်း “ထာဝရယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်လိမ့်မည်” ဟု ကြေညာတော်မူခဲ့သည်ဟု ဆိုထားသည်။ ဤသည်မှာ အဖွင့်အခမ်းအနား၏ ဘာသာစကားဖြစ်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အဖွင့်အခမ်းအနားနှင့် အာရုန်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းတို့သည် ဘုရားသခင်က ခရစ်တော်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်နိုင်သည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် တာဝန်ယူတော်မူစဉ် ပဲ့တင်သံအလွန်၌ ဖြတ်သွားပြီး ကိုယ်တော်၏ သွေးတော်ဖြင့် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနကို သန့်ရှင်းစေကာ ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်ပေးတော်မူခဲ့သည်။ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အဖွင့်အခမ်းအနားကို ဟေဗြဲ ၆:၁၉–၂၀ တွင် တိကျစွာမဖော်ပြထားသော်လည်း၊ ဟေဗြဲ ၉:၁၁–၁၄၊ ၂၃–၂၄ နှင့် ၁၀:၁၉–၂၀ တို့တွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ While nothing in the immediate context refers to the Day of Atonement, there is evidence of the thought of an inauguration event. We are told in Hebrews 5:5–6 that Christ did not seek to glorify Himself in becoming High Priest, but God the Father said that He would be “a priest forever” following the order of Melchizedek. This is inauguration language. The inauguration of the earthly sanctuary and the appointment of Aaron as high priest are analogous to God’s appointment of Christ as High Priest. As Christ assumed His role as our High Priest, he passed through the veil consecrating the heavenly sanctuary with His own blood and provided access to God. While the inauguration of the heavenly sanctuary is not described specifically in Hebrews 6:19–20, it is elaborated on in Hebrews 9:11–14, 23–24, and in 10:19–20.   ၈:၁–၁၀:၂၅ ကို လေ့လာကြည့်သောအခါ၊ ယေရှုခရစ်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို ယဇ်ပူဇော်တော်မူခြင်း၏ ကြီးမြတ်မှုကို ပြသသည့် အဓိကအချက်နှစ်ခုကို တွေ့ရသည်– တစ်ကြိမ်တည်းနှင့် နောက်ဆုံးယဇ်ပူဇော်ခြင်း (finality of sacrifice) နှင့် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုလုံးသို့ အဓိကသန့်ရှင်းဆုံးနေရာတစ်ခုတည်းသာမက ချဉ်းကပ်ခွင့်ရှိခြင်း (access to the entire heavenly sanctuary) ဖြစ်သည်။ အကြောင်းမှာ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဘုရားသခင်ကို ခွဲချင်းထားသော အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ ဤကြီးမားသော အကြောင်းအရာအတွင်း၌သာ “ပဲ့တင်သံအလွန်၌” ဟူသော စကားစုကို နားလည်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကောင်းကင်ဗိမာန်၏ သီးခြားအခန်းတစ်ခုသို့ ခရစ်တော်ဝင်တော်မူသည်ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ပေ။ အထူးသဖြင့် ဤစကားစု၏ အဓိပ္ပာယ်သည် မရေရာမှုများရှိသည် သို့မဟုတ် အနည်းဆုံး ငြင်းခုံဖွယ်ရာရှိသည်ကို သတိပြုမိသောအခါ ပို၍ထင်ရှားသည်။ Working through 8:1–10:25, we see that the entire argument ushers in two great ideas that show the magnificence of Jesus’s offering of Himself: finality of sacrifice—because He died once for all—and access to the entire heavenly sanctuary, not just the Most Holy Place, because He has broken all barriers separating us from God. It is in this larger context that “behind the veil/curtain” is to be understood and not as a reference to Christ entering a specific apartment of the heavenly temple, particularly when one realizes that the meaning of the phrase is quite ambiguous or at least debatable.

 

အခန်းကြီး - ၇

၇:၁–၂၈ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်

ရှည်လျားသော သွန်သင်ချက်ပြီးနောက်၊ တမန်တော်သည် ၅:၁၀ တွင် ချန်ထားခဲ့သော ဆွေးနွေးချက်ကို ပြန်လည်ဆက်လက်ခဲ့သည်– ယေရှုကို ဘုရားသခင်က မယ်လခီဇေဒက်၏အမျိုးအစဉ်အတိုင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ကြေညာတော်မူခဲ့သည်။ ၄:၁၄–၅:၁၀ တွင် ယေရှု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အခန်းကဏ္ဍကို ရှင်းပြခဲ့သလို၊ ယခုအခန်း ၇ တွင် မယ်လခီဇေဒက်၏အမျိုးအစဉ်အတိုင်း ပိုမိုကောင်းမွန်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ကို ရှင်းပြထားသည်။

7:1–28

The Better Priesthood

After the long exhortation, the apostle picks up the discussion where he left off at 5:10: Jesus was proclaimed by God as a High Priest in the order of Melchizedek. As in 4:14–5:10, where he expounded the role of Jesus as High Priest, he now elaborates His better priesthood—one after the order of Melchizedek.

 

၇:၁–၃ မယ်လခီဇေဒက် ဟေဗြဲစာအုပ်မှလွဲ၍ မယ်လခီဇေဒက်ကို သမ္မာကျမ်းတွင် နှစ်ကြိမ်သာဖော်ပြထားသည်– ပဌမက ကမ္ဘာဦးကျမ်း ၁၄:၁၇–၂၀ တွင် အာဗြဟံနှင့် တွေ့ဆုံခြင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားပြီး၊ ဒုတိယက ဆာလံ ၁၁၀:၄ တွင် မယ်လခီဇေဒက်၏အမျိုးအစဉ်အတိုင်း ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ပါးထမြောက်လာမည်ဟု ကြေညာထားသည်။ ဟေဗြဲ ၇ တွင် ဒုတိယကျမ်းချက်ကိုသာ အဓိကထား ဆွေးနွေးထားသည်။ တမန်တော်သည် ခရစ်တော်သည် လေဝိအမျိုးအစဉ်အရ မွေးဖွားမှုအရ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်ခွင့်မရှိသော်လည်း၊ မတူညီပြီး သာလွန်ကောင်းမွန်သော အမျိုးအစဉ်တစ်ခုအရ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်တော်မူကြောင်း သက်သေပြရန် ကျမ်းချက်၏ အသွင်အမျိုးမျိုးကို အသုံးပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁၊ ၁၅–၁၇၊ ၂၀၊ ၂၁၊ ၂၄၊ ၂၈)။

7:1–3. Melchizedek. Apart from the book of Hebrews, Melchizedek is mentioned only twice in the Bible: first, in Genesis 14:17–20, which records his encounter with Abraham, and second, in Psalm 110:4, which announces the rise of a priest after the order of Melchizedek. In Hebrews 7, it is the second passage that becomes the center of interest. The apostle played on the various facets of the text as he demonstrated that Christ, although not qualified by birth to be a priest of the Levitical line, nevertheless is priest—one of a different, and superior, order (vv. 11, 15–17, 20, 21, 24, 28).

 

မယ်လခီဇေဒက်သည် ရှာလင်မြို့၏ဘုရင်၊ အမြင့်ဆုံးသောဘုရားသခင်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ် (၇:၁) ဖြစ်သည်။ ဤလျှို့ဝှက်ဆန်သည့်ပုဂ္ဂိုလ်သည် ရဗ္ဗိဆရာများကို စိတ်ဝင်စားစေခဲ့သည်။ ရွေးချလေသောလူမျိုးမဟုတ်ဘဲ စစ်မှန်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်နေပုံကို ရှင်းပြရန် များစွာတွေးတောမှုများရှိခဲ့သည်။ သူသည် အာဗြဟံ၏ဇာတ်လမ်းတွင် ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာပြီး ဖခင်၊ မိခင်၊ ဘွဲ့အမည်၊ မွေးဖွားခြင်း၊ အသက်ရှည်ခြင်း သို့မဟုတ် အဆုံးသတ်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၃)။ ဤကျမ်းချက်များသည် ခရစ်ယာန်များစွာကို ရှုပ်ထွေးစေခဲ့သော်လည်း၊ တမန်တော်သည် ထိုခေတ်က လက်ခံထားသော ကျမ်းစာအနက်ဖွင့်နည်းတစ်ခုကို လိုက်နာရုံသာ ဖြစ်သည်– ကျမ်းစာမှတ်တမ်းတွင် တိတ်ဆိတ်နေသော အချက်များကိုလည်း အကြောင်းပြချက်အဖြစ် သုံးသည်။

Melchizedek, king of Salem, priest of the Most High God (7:1), fascinated the rabbis. Considerable speculation endeavored to account for this seemingly mysterious character who, although not one of the chosen people, nevertheless was a genuine priest. He suddenly appears in the story of Abraham, without father, mother, genealogy, beginning of days, or end of life (v. 3). In these verses, which have puzzled many Christians, the apostle was simply following a recognized hermeneutic of his time, one in which he reasons out of the silence of the biblical record as well as its data.

ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် ဆာလံ ၁၁၀:၄ ဆာလံ ၁၁၀:၄ သည် ဟေဗြဲစာအုပ်တစ်အုပ်လုံးကို လွှမ်းမိုးထားသည်။ စာရေးသူသည် ယေရှု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်၏ ဓမ္မသစ်ဆိုင်ရာရင်းမြစ်အဖြစ် ဤကျမ်းချက်ကို အပြည့်အစုံ ကိုးကားသည်၊ အစိတ်အပိုင်းကိုးကားသည် သို့မဟုတ် ရည်ညွှန်းသည်။ ဟေဗြဲ ၅:၆ တွင် အာရုန်ကဲ့သို့ ဘုရားသခင်က ခရစ်တော်ကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်တော်မူကြောင်း ပြသရန် အပြည့်ကိုးကားထားသည်။ ဟေဗြဲ ၅:၁၀ သည် ၅:၆ ကို အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ဟေဗြဲ ၆:၂၀ တွင် နောက်ဆုံးအပိုင်းကိုသာ ကိုးကားပြီး “မယ်လခီဇေဒက်၏အမျိုးအစဉ်အတိုင်း ထာဝရယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်တော်မူသည်” ဟု ဆိုသည်။ ဤနည်းဖြင့် ၅:၁၀ တွင် ချန်ထားခဲ့သော အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်ဆက်စပ်ပြီး အခန်း ၇ တစ်ခုလုံး၏ နိဒါန်းဖြစ်လာသည်။ ဟေဗြဲ ၇:၁၁ တွင် ဆာလံ ၁၁၀:၄ ကို ရည်ညွှန်းပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်အမျိုးအစဉ်သစ်တစ်ခု လိုအပ်ကြောင်း ငြင်းခုံသည်။ ဟေဗြဲ ၇:၁၅၊ ၁၇ တွင် အဖွင့်စကားကို ထပ်မံကိုးကားပြီး လေဝိမျိုးရိုးမှ ခန္ဓာကိုယ်ဆင်းသက်လာရမည့် အဟောင်းအမျိုးအစဉ်နှင့် ကွဲပြားခြားနားသော အမျိုးအစဉ်သစ်ကို ဆန့်ကျင်ပြသည်။ ဟေဗြဲ ၇:၂၀–၂၁ တွင် “ထာဝရဘုရားကတိတော်ထားပြီး နောင်တရတော်မူမည်မဟုတ်” ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ကို အလေးပေးသည်။ ဟေဗြဲ ၇:၂၄ တွင် ခရစ်တော်၏ မပြောင်းမလဲ၊ ထာဝရဆက်လက်တည်ရှိသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဟေဗြဲ ၇:၂၈ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်၊ ကတိတော်၊ ဘုရားသခင်၏ ခန့်အပ်ခြင်း၊ ထာဝရရာထူးတို့ ပေါင်းစည်းထားသည်။ Psalm 110:4 in Hebrews

Psalm 110:4 permeates the book of Hebrews. The author continually quotes it in full or in part, or alludes to it as the theological source for the High-Priestly ministry of Jesus. •    In Hebrews 5:6, the words of appointment are quoted in full to show that Christ is divinely designated as High Priest, as Aaron was. Hebrews 5:10 summarizes 5:6. •    In 6:20, only the final part is quoted about becoming the High Priest forever following the “order of Melchizedek.” By this, the author picks up the thread dropped at 5:10 and also introduces the entire discussion of chapter 7. •    In 7:11, he alludes to Psalm 110:4—reasoning for the necessity of a new order of priesthood. •    In 7:15, 17, the words of institution are again quoted in full. Here, he contrasts the new order with the old one—which required physical descendancy from Levi. •    In 7:20–21, the stress falls on the first part of Psalm 110:4 with its divine oath: “The Lord has sworn” and will not relent or change His mind. •    In 7:24, there is an allusion emphasizing the continuing High Priesthood of Christ in an unchangeable, permanent priesthood. •    In 7:28, there is a final allusion to Psalm 110:4, in which the motifs of High Priest, oath, divine appointment, and eternal office come together. We may set out the changing emphases in the allusions to Psalm 110:4 by underscoring the key words for each of the above instances: Christ is priest forever (5:6), the order of Melchizedek (6:20), the order of Melchizedek (7:11), the order of Melchizedek (7:15–17), the Lord has sworn (7:20–21), forever (7:24), forever (7:28).

 

ကမ္ဘာဦးကျမ်းတွင် မယ်လခီဇေဒက်သည် သာမန်လူသားတစ်ဦးမျှသာဖြစ်ကြောင်း ဘာမျှအကြံပြုထားခြင်းမရှိပေ။ သို့သော် သူ၏မိဘ၊ မွေးဖွားခြင်း၊ သေဆုံးခြင်းကို မှတ်တမ်းတင်ထားခြင်းမရှိပေ။ သူသည် ရုတ်တရက်ပေါ်ထွက်လာပြီး ဘုရင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ရာထူးကို တစ်ယောက်တည်း ပေါင်းစပ်ထားကာ ထာဝရပျောက်ကွယ်သွားခဲ့သည်။ ဟေဗြဲစာရေးသူသည် ဤအချက်များ၏ ပျက်ကွက်မှုကို အသုံးချ၍ မယ်လခီဇေဒက်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမျိုးအစဉ်၏ ထာဝရတည်မြဲမှုကို အလေးပေးခဲ့သည်။ အာဗြဟံနှင့် မယ်လခီဇေဒက်၏ ဇာတ်လမ်းကို အနှစ်ချုပ်ရာတွင် တမန်တော်သည် ရွေးချယ်မှုရှိခဲ့သည်။ မယ်လခီဇေဒက်က အာဗြဟံအား ပေးခဲ့သော မုန့်နှင့်စပျစ်ရည် (သခင်ဘုရား၏ ညစာပွဲ၏ သင်္ကေတဖြစ်သော) ကို ဖော်ပြခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ မယ်လခီဇေဒက်၏ ဘုရင်ဖြစ်မှုကိုလည်း မဖော်ပြခဲ့ပေ။ သူ၏စိတ်ဝင်စားမှုသည် မယ်လခီဇေဒက်သည် ဘုရင်နှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်နှစ်ခုစလုံးဖြစ်ကြောင်း၊ သားတော်လည်း ထိုနည်းတူဖြစ်ကြောင်း ပြသရုံသာဖြစ်ပြီး၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်ရာထူးကိုသာ အလေးပေးထားသည်။

There is nothing in Genesis to suggest that Melchizedek was anything other than another human being. But we do not find there any record of his parentage, birth, or death. He comes abruptly into the scene—combining in his own person the office of king and priest—and then disappears forever. The author of Hebrews builds on this omission of data to emphasize the perpetuity of the Melchizedek priesthood. In summarizing the story of Abraham and Melchizedek, the apostle was also selective. He did not mention the bread and wine that the priest-king gave to Abraham, which echoes the elements of the Lord’s Supper. Likewise, he did not develop the royal aspect of Melchizedek; his interest ran a different course. He was content merely to show that Melchizedek was both king and priest, as is the Son, while for both the spotlight falls on the sacerdotal office.

 

ဟေဗြဲ ၇ တွင် မယ်လခီဇေဒက်သည် အဓိကဇာတ်ကောင်မဟုတ်ပေ။ ပထမအပိုဒ် ၁၀ ပါသာဖြစ်ပြီး နောက်ပိုင်းတွင် သူပုဂ္ဂိုလ်ကို မဟုတ်ဘဲ “မယ်လခီဇေဒက်၏အမျိုးအစဉ်” ကိုသာ ရည်ညွှန်းသည်။ ပထမအပိုဒ် ၁၀ တွင်ပင် သူသည် ငြင်းခုန်ချက်၏ အဓိကအချက်မဟုတ်ပေ– ယေရှုပင် အဓိကဖြစ်သည်။ လျှို့ဝှက်ဆန်သော ပုံတူသုံးပုဒ်ကို ဖော်ပြပြီးနောက် မယ်လခီဇေဒက်သည် ဘုရားသခင်၏သားတော်ကို တူအောင်လုပ်ထားသည်၊ ပုံတူဖြစ်သည်ဟု နိဂုံးချုပ်ထားသည် (အပိုဒ် ၃)။ စာအုပ်က မယ်လခီဇေဒက်ကို ယေရှုနှင့်တူသည်ဟု ဆိုသည်၊ ယေရှုကို မယ်လခီဇေဒက်နှင့်တူသည်ဟု မဆိုပေ။

Melchizedek is not the center of attention in Hebrews 7. He enters into the discussion only in the first ten verses; subsequent references are to the order of Melchizedek, not to him personally. Even in the opening ten verses he is not the real focus of argument—Jesus is. The three verses that provide the mysterious cameo portrait issue in the conclusion of Melchizedek as made like and resembling the Son of God (v. 3). The epistle presents Melchizedek as like Jesus, not vice versa.

 

၇:၄–၁၀ မယ်လခီဇေဒက်နှင့် လေဝိ ဤအပိုဒ်ခုနစ်ပိုဒ်သည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်သည် အာရုန်နှင့် သူ၏သားမြေးများထက် သာလွန်ကြောင်း ဓမ္မသစ်အချက်တစ်ခုကို ပြသသည်။ မယ်လခီဇေဒက်သည် အာဗြဟံထက် သာလွန်ကြောင်းကို အချက်နှစ်ခုဖြင့် သက်သေပြသည်– အာဗြဟံက သူ့အား ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခဲ့ခြင်း (အပိုဒ် ၆) နှင့် မယ်လခီဇေဒက်က အာဗြဟံကို ကောင်းကြီးပေးခဲ့ခြင်း (အပိုဒ် ၆)။ ပိုကြီးသောသူက ပိုငယ်သောသူကို ကောင်းကြီးပေးသည် (အပိုဒ် ၇)။ သို့သော် တမန်တော်၏ စိတ်ဝင်စားမှုသည် အာဗြဟံထက် ကျော်လွန်သွားသည်။ အပိုဒ် ၉–၁၀ တွင် မယ်လခီဇေဒက်သည် အာဗြဟံထက်သာမက လေဝိထက်ပါ သာလွန်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

7:4–10. Melchizedek and Levi. The seven verses of this section make a theological point, namely, that Christ’s priesthood is superior to that of Aaron and his descendants. Two acts establish the superiority of Melchizedek over Abraham: the patriarch gave him a tenth of his spoils (v. 6), and Melchizedek blessed Abraham (v. 6). The greater blesses the lesser (v. 7). But the author’s interest runs beyond Abraham. Although most of the section deals with the patriarch and Melchizedek, vv. 9–10 reveal his real emphasis of Melchizedek as greater not only than Abraham but also than Levi.

 

သူသည် ဤနိဂုံးကို အာဗြဟံ၏တဆင့် လေဝိက ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ ပေးခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၉)။ ဤအကြောင်းပြချက်သည် အနောက်တိုင်းအတွေးအခေါ်နှင့် ထူးဆန်းနေသော်လည်း၊ သမ္မာကျမ်းတွင် ကော်ပိုရိတ်အမှန်တရား (corporate identity) ကို ပြသထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် တစ်ဦးချင်းသာမဟုတ်၊ ဘုရားသခင်၏လူမျိုးအဖြစ် တစ်ခုတည်းသော အဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည်။ ယေရှုက ဒမာသက်လမ်းတွင် ရှောလုကို ရင်ဆိုင်စဉ် ရှောလုသည် ယေရှုကိုယ်တိုင်မဟုတ်ဘဲ ယေရှု၏နောက်လိုက်များကို ညှဉ်းဆဲခဲ့သော်လည်း၊ ယေရှုနှင့် သူ၏နောက်လိုက်များသည် တစ်ခုတည်းဖြစ်နေသဖြင့် ခရစ်ယာန်များကို ညှဉ်းဆဲခြင်းသည် သခင်ယေရှုကို ညှဉ်းဆဲခြင်းပင်ဖြစ်သည် (တမန်တော် ၉:၄–၅)။ “အာဒံ၌” နှင့် “ခရစ်တော်၌” ဟူသော စကားလုံးများတွင် ကော်ပိုရိတ်အမှန်တရား အထင်ရှားဆုံးဖြစ်သည် (၁ကောရိန် ၁၅:၂၂၊ ရောမ ၅:၁၂၊ ၁၉)။ အာဒံ၌ရှိသူအားလုံးသည် အပြစ်သားမျိုးနွယ်ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်၌ရှိသူများသည် ထာဝရအသက်ရှင်သော လူမျိုးသစ်ဖြစ်သည် (ရောမ ၅:၁၉၊ ၆:၅၊ ၁ကောရိန် ၁၅:၂၂)။ တမန်တော်သည် လေဝိက စစမှန်စွာ ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပေ။ သူ၏စကားလုံးများက ဥပမာအားဖြင့်သာ ပြောဆိုခြင်းဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။

The author reaches this conclusion by reasoning that Levi, who received tithes, paid tithes through Abraham, as it were—indicated by the phrase hōs epos eipein (“so to speak,” “in a sense,” “one might even say”; v. 9). The logic sounds strange to our Western ears—nurtured for so long on the philosophy of the individual: the one person, alone, before God and humanity. The Bible provides a necessary corrective. It tells us that we are more than individuals—that we have, as the people of God, a corporate identity. We are part of one another. When anyone suffers, hurts, or dies, we too are diminished. When Jesus confronted Saul of Tarsus on the Damascus road, Saul had been harassing the followers of Jesus, not Jesus Himself; but Jesus and His followers are so bound together that to persecute Christians is to persecute their Lord (Acts 9:4–5). We find the clearest expressions of corporate identity in the key terms “in Adam” and “in Christ” (1 Cor. 15:22; cf. Rom. 5:12, 19). We are all in Adam: we are one people, one race—sinners with one doom. But Christ has made a new race of people who have eternal life in Him (see Rom. 5:19; 6:5; 1 Cor. 15:22). In any case, the apostle is not saying that Levi literally paid tithe through Abraham. His phrasing indicates his figurative speaking.

 

အပိုဒ် ၈ တွင် မယ်လခီဇေဒက်နှင့် လေဝိ၏ ကွဲပြားခြားနားမှုတစ်ခုထပ်မံဖော်ပြသည်။ မယ်လခီဇေဒက်သည် အသက်ရှင်သူဟု ကျမ်းစာက ကြေညာထားသည်။ သူ၏သေဆုံးခြင်းကို မှတ်တမ်းမတင်ထားသဖြင့် ထိုနည်းဖြင့် ဆက်လက်ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်နေသည် (အပိုဒ် ၃)။ တမန်တော်သည် ဤအတွေးကို နောက် (၇:၂၃–၂၅၊ ၂၈) တွင် ယေရှု၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမျိုးအစဉ်၏ သာလွန်မှုကို ရှင်းပြရာတွင် အသုံးပြုမည်။

Verse 8 introduces another point of contrast between Melchizedek and Levi. Melchizedek is declared to be one who lives, that is, the record does not mention his death. So in that sense, he remains a priest (v. 3). The apostle will draw out the implications of this idea when later (7:23–25, 28) he lays out the superiority of Jesus’s priestly order.

 

၇:၁၁–၁၃ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော် ပြောင်းလဲခြင်း အပိုဒ် ၁၁ ၏ “အကယ်၍” သည် အမှန်တကယ်မဖြစ်နိုင်သော အခြေအနေကို ဖော်ပြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမျိုးအစဉ်သစ်တစ်ခု ခန့်အပ်ခြင်းသည် လေဝိအမျိုးအစဉ်သည် မစုံလင်ကြောင်း သက်သေပြသည်။ ဘုရားသခင်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမျိုးအစဉ်နှစ်ခုကို တပြိုင်နက် ထားရှိမည်မဟုတ်ဟု တမန်တော်ယူဆသည် (၈:၄ တွင်လည်း ထပ်မံဖော်ပြ)။ ဆာလံ ၁၁၀:၄ ၏ ပရောဖက်ပြုချက်သည် မဖြစ်မနေ ပြည့်စုံရမည်ဟု သူယုံကြည်သည်။ ဤနေရာတွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ကို ဆွေးနွေးပုံသည် “အနားယူခြင်း” အကြောင်း ၄:၁–၁၁ တွင် ဆွေးနွေးခဲ့ပုံနှင့် ဆင်တူသည်။

7:11–13. A Change in the Priesthood. The “if” of v. 11 introduces a contrary-to-fact condition, that is, the very prediction of a new priesthood shows that the Levitical one was imperfect. The apostle considers it impossible that God would have two concurrent orders of priesthood (seen again in 8:4). Further, his view of Scripture supports the inevitability of the fulfillment of Psalm 110:4 in a new priesthood. His treatment of the priesthood here is similar to his discussion of “rest” in 4:1–11.

 

သူရည်ရွယ်သော အဓိကအချက်မှာ ၇:၁၂–၁၆ တွင် ပေါ်ထွက်လာသည်– ခရစ်တော်သည် မည်သို့ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်နိုင်သနည်း။ နားထောင်သူများသည် ဂျူးနောက်ခံမှဆင်းသက်လာပါက အဟောင်းယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်ကို အလွန်တွယ်တာမှုရှိနိုင်သည်။ ယေရှုသည် ယဇ်ပလ္လင်တွင် အမှုတော်ဆောင်ဖူးသူ မည်သူမျှမရှိသော အခြားအမျိုးနွယ်မှဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၃) ဆိုသည်မှာ သူတို့လက်ခံရန် အဓိကအတားအဆီးဖြစ်နိုင်သည်။

The specific point he wishes to develop in this passage emerges in 7:12–16, namely, the possibility of Christ becoming a priest. Perhaps he sensed some reluctance on the part of his hearers to grant the point. If, as seems likely, they came out of a Jewish background, their attachment to the old priesthood would be considerable. That Jesus belonged to another tribe—from which no one had ever served at the altar (v. 13)—would have been a major hindrance to their acceptance of the author’s arguments for Jesus’s priestly role.

 

ဤအတားအဆီးကို ဖြေရှင်းရန် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ကို အပြည့်အဝပြောင်းလဲရမည်ဟု ဆိုသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော် ပြောင်းလဲသောအခါ ပညတ်တရားလည်း ပြောင်းလဲရသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ မျိုးရိုးသမိုင်းအရ လေဝိအမျိုးမှဖြစ်ရမည့် အဟောင်းစနစ်ကို အသစ်ဖြင့် အစားထိုးသောအခါ ခရစ်တော်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်နိုင်တော့သည်။ ဤသည်မှာ ပညတ်တရားပြောင်းလဲခြင်းဟု သူဆိုလိုခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ဤနေရာတွင် “ပညတ်တရား” ဆိုသည်မှာ အဟောင်းယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်နှင့်ပတ်သက်သော စည်းမျဉ်းများကို ဆိုလိုခြင်းဖြစ်ပြီး ဆယ်ပညတ်တရား သို့မဟုတ် ဆယ်ဘို့တစ်ဘို့ပေးခြင်းကို မဆိုလိုပေ။

The answer to this implied difficulty was in a total change of the priesthood. When the priesthood changed, the law also had to be changed (v. 12). Because the old priesthood, in which genealogy is crucial, was to be superseded by a new one, Christ could now become a high priest. This is what the author meant by his reference to a change of the law (v. 12). Here, “law” refers to the regulations concerning the old order (that is, one had to be born of the tribe of Levi), not to the moral law of the Ten Commandments or to tithing.

 

တမန်တော်သည် ရှေးဟောင်းစနစ်အောက်တွင် ပြည့်စုံခြင်း (perfection) သည် ဖြစ်နိုင်သည်ဟု ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ သူသည် ယခင်ပညတ်တရား (ဓမ္မဟောင်းပဋိညာဉ်တွင် ပါဝင်သော ကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းစနစ်နှင့်ဆိုင်သော ပညတ်) ကို အားနည်းပြီး အကျိုးမရှိဟု ဆိုခဲ့ပြီး၊ ထိုပညတ်တရား (ယဇ်ပုရောဟိတ်ဆိုင်ရာ ဓမ္မဟောင်းတရား) သည် “အဘယ်အရာကိုမျှ ပြည့်စုံစေနိုင်ခဲ့သည်မဟုတ်” ဟု တိုက်ရိုက်ပြောခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈-၁၉)။ ဤမတိုင်မီ ဟေဗြဲ ၂:၁၀ နှင့် ၅:၉ တွင် တမန်တော်သည် သားတော်နှင့်ဆိုင်သော ပြည့်စုံခြင်းဆိုင်ရာ စကားလုံးကို သုံးခဲ့ပြီး၊ ထိုသားတော်သည် လူ့အတွေ့အကြုံများစွာဖြင့် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးအဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီခဲ့သည်။ ဟေဗြဲ ၇ တွင် ထိုစကားလုံးကို အခြားအကြောင်းအရာတွင် ထပ်မံတွေ့ရပြီး၊ ယခုမူ ရှေးဟောင်းစနစ်၏ မလုံလောက်မှုကို အပျက်သဘောဖြင့် ဖော်ပြရန် သုံးထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ခရစ်တော်၏ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ဆွေးနွေးရာတွင် ဤအကြံအစည်ကို အသေးစိတ်ဖော်ပြမည် (၉:၁–၁၀:၁၈)။

The apostle denied that perfection was possible under the old order (v. 11). He referred to the previous regulation/commandment (concerning the old covenant system of worship and sacrifices) as being weak and unprofitable, then stated flat-footedly that the law (the old law of the priesthood) “made nothing perfect” (vv. 18–19). Already in 2:10 and 5:9, the apostle used the language of perfection with reference to the Son, who was perfected by a series of human experiences, that is, He became qualified to be our great High Priest. In Hebrews 7, we find the same terminology in a different context; now it is used with a negative slant to describe the inadequacies of the old system. The author would develop this idea at length later while taking up the discussion of Christ’s sacrifice (9:1–10:18).

 

၇:၁၄-၁၇။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်။ တမန်တော်သည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်နှင့်ပတ်သက်သော သူ၏အငြင်းအခုံကို တစ်ခုနှင့်တစ်ခု ဆက်စပ်နေသော အချက်နှစ်ချက်ပေါ်တွင် တည်ထားသည်။ တစ်ချက်မှာ ထင်ရှားစွာ သိသာသည် (အပိုဒ် ၁၄)၊ နောက်တစ်ချက်မှာ ပို၍ပင် ထင်ရှားသည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ဤအချက်နှစ်ချက်လုံးသည် ယခင်အပိုင်းတွင် သူပြောခဲ့သော အဆိုကို ပြန်လည်ရည်ညွှန်းသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ပြောင်းလဲခြင်းသည် ပညတ်တရားပြောင်းလဲခြင်းကို လိုအပ်စေသည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဤအဆိုကို သက်သေပြရန် အချက်နှစ်ချက်ကို ရှေ့တင်သည်။ ပထမအချက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့၏သခင် ခရစ်တော်သည် မျိုးရိုးအရ ယုဒလူမျိုးနွယ်မှ ထွက်လာခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုနွယ်နှင့်ပတ်သက်၍ မောရှေသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်နှင့်စပ်လျဉ်း၍ အဘယ်အရာမျှ မပြောခဲ့ (အပိုဒ် ၁၄)။ ဒုတိယအချက်မှာ ဆာလံ ၁၁၀:၄ တွင် ပရောဖက်ပြုချက်အတိုင်း မျိုးရိုးအရ မဟုတ်ဘဲ၊ အဆုံးမရှိ၊ မပျက်စီးနိုင်သော အသက်၏တန်ခိုးအားဖြင့် ထမြောက်လာမည့် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ပါးကို ရည်ညွှန်းထားသည် (ဟေဗြဲ ၇:၁၆-၁၇)။

7:14–17. A Better Priesthood. The apostle built his argument about the priesthood of Christ on two interlocking facts—one of which is evidently clear (v. 14), and the other even clearer (v. 15). Both of these statements reach back to his assertion in the preceding section: that a change in the priesthood necessitates a change of the law (v. 19). He brings forward two facts to establish this assertion. The first is the fact that Christ “our Lord” came (lineage-wise) from the tribe of Judah, of which Moses had indicated nothing about a priesthood (v. 14). The second is the prediction in Psalm 110:4 of a priest who would arise not because of genealogy but on the basis of the power of an endless, indestructible life (Heb. 7:16–17).

 

၇:၁၈-၁၉။ ဓမ္မသစ်စနစ်၏ သာလွန်ကောင်းမွန်ခြင်း။ ဤအပိုဒ်များသည် ဤအခန်းတွင် ယခုအချိန်အထိ တင်ပြခဲ့သော အငြင်းအခုံများကို အနှစ်ချုပ်ပြီး၊ အခန်း ၉-၁၀ တွင် အသေးစိတ်ဖော်ပြမည့်အရာကို ကြိုတင်ညွှန်ပြသည်။ ယခင်ပညတ်တရား (ရှေးဟောင်းစနစ်) သည် အားနည်းပြီး အကျိုးမရှိ (အပိုဒ် ၁၈)၊ အဘယ်အရာကိုမျှ ပြည့်စုံစေနိုင်ခဲ့သည်မဟုတ် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဤစကားများသည် ဟေဗြဲ ၆:၁၉-၂၀ ကို ထင်ဟပ်စေပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရှိခြင်းဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ နောက်အခန်းများတွင် ဤအကြံအစည်ကို ထပ်မံအလေးပေးမည်။ ဟေဗြဲ ၇ တွင် ဤနေရာအထိ ဓမ္မသစ်စနစ်သည် ဓမ္မဟောင်းစနစ်ကို ကျော်လွန်သောနည်း သုံးသွယ်ကို တွေ့ရသည်။ (၁) မယ်လခီဇေဒက်သည် လေဝိထက် ကြီးမြတ်သဖြင့် မယ်လခီဇေဒက်စနစ်သည် လေဝိစနစ်ထက် သာလွန်သည် (အပိုဒ် ၄-၁၀)။ (၂) မယ်လခီဇေဒက်စနစ်သည် အဆုံးမရှိ၊ မပျက်စီးနိုင်သော အသက်၏တန်ခိုးကို ဗဟိုပြုသည် (အပိုဒ် ၁၆)။ (၃) သေတတ်သောလူသားများပေါ်တွင် အခြေခံထားသော လေဝိစနစ်သည် ပြည့်စုံခြင်းကို မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ခဲ့ (အပိုဒ် ၁၁၊ ၁၉)။ သို့သော် သာလွန်ကောင်းမွန်သော ဓမ္မသစ်စနစ်သည် ပြည့်စုံခြင်းကို ဖြစ်ပေါ်စေနိုင်သည်။ ဟေဗြဲ ၈-၁၀ တွင် ထိုအချက်ကို ပြသမည်။

 

7:18–19. The Superiority of the New Order. These verses sum up the arguments advanced thus far in the chapter and point ahead to what will be elaborated in chapters 9–10. The previous commandment (of the old system) was weak and unprofitable (v. 18); it made nothing perfect (v. 19). These words echo 6:19–20 and highlight the theme of access to the presence of God—an idea that will be underscored in the following chapters. To this point in Hebrews 7, then, we see three ways in which the new order surpasses the old: (1) Melchizedek was greater than Levi, so the Melchizedekian order is better than the Levitical (vv. 4–10); (2) the Melchizedekian order centers in the power of an endless, indestructible life (v. 16); and (3) the Levitical order, based on mortal human beings (v. 7) could not bring perfection (vv. 11, 19), but the new order, which is better, presumably can—and Hebrews 8–10 will show that it does.

 

၇:၂၀-၂၂။ ဘုရားသခင်၏ကျိန်ဆိုခြင်းအားဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်လာခြင်း။ အပိုဒ် ၂၀-၂၈ တွင် တမန်တော်သည် ယေရှု၏ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်သည် လေဝိယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ကို ကျော်လွန်ရခြင်း အကြောင်းရင်းများကို ထပ်မံပေးထားသည်။ ပထမအကြောင်းရင်းမှာ အပိုဒ် ၂၀-၂၁ တွင် ဖြစ်သည်။ ယေရှုသည် ဘုရားသခင်၏ကျိန်ဆိုခြင်းအားဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသည်။ ယခင်ယဇ်ပုရောဟိတ်များမှာ ကျိန်ဆိုခြင်းမရှိဘဲ ခန့်အပ်ခြင်းခံကြရသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်မူကား ဘုရားသခင်၏ကျိန်ဆိုချက်အားဖြင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်လာသည်။ ဆာလံ ၁၁၀:၄ ကို ထပ်မံကိုးကားဖော်ပြထားသည်။ “ထာဝရဘုရားသည် ကျိန်ဆိုတော်မူသည်” ဟု မေရှိယသည် “အစဉ်အမြဲ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်သည်” ဟု ဆိုထားသည်။ ဤကျိန်ဆိုချက်သည် ခရစ်တော်၏ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်သည် အမှန်တကယ်ဖြစ်သည်ဟူသော သံသယမရှိစေဘဲ၊ ထို့ထက်ပို၍ ဓမ္မသစ်စနစ်တွင် ဘုရားသခင်၏ တိုက်ရိုက်ပါဝင်မှုကို ဖော်ပြသည်။ ဓမ္မဟောင်းစနစ်တွင် ထိုသို့မရှိခဲ့။ ဟေဗြဲ ၇:၂၂ တွင် ဟေဗြဲစာအုပ်၏ အဓိကအကြောင်းအရာတစ်ခုဖြစ်သော “ပဋိညာဉ်” ကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ စာအုပ်တွင် အခြားနေရာများတွင်ကဲ့သို့ပင်၊ ဤနေရာတွင် စာဖတ်သူအား သဲလွန်စသာပေးထားပြီး၊ နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဆွေးနွေးမည် (၈:၆-၁၃၊ ၉:၁၅-၂၂၊ ၁၀:၁၆-၁၈)။

7:20–22. Priest by Divine Oath. In vv. 20–28, the apostle gives more reasons why the priesthood of Jesus surpasses the Levitical priesthood. The first of these comes in vv. 20–21: Jesus was designated Priest by God’s oath. The former priests were made so without an oath, but Christ became a priest based on God’s oath, as the author shows by again quoting Psalm 110:4—“the Lord has sworn” that the Messiah is “a priest forever.” The oath removes any uncertainty as to the facticity of His priestly office—and goes beyond. It suggests a divine involvement in the new order that the old one could not claim. Hebrews 7:22 introduces another key motif of Hebrews: covenant. As elsewhere in the book, the author here merely gives the reader a hint of what is to follow. He takes up the motif again later, explaining it at length (8:6–13; 9:15–22; 10:16–18).

 

၇:၂၃-၂၅။ အစဉ်အမြဲရှိနေသော ယဇ်ပုရောဟိတ်။ တမန်တော်သည် လေဝိယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏ မတည်မြဲမှုကို ခရစ်တော်၏ အဆက်မပြတ်အမှုတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်ဖော်ပြသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များစွာရှိခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၃)။ သူတို့၏အမှုတော်သက်တမ်းကို သေခြင်းက ကန့်သတ်ထားသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်မူကား အစဉ်အမြဲရှင်သဖြင့် မပြောင်းလဲနိုင်သော၊ အမြဲတည်မြဲသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ရှိတော်မူသည် (အပိုဒ် ၂၄)။ ယေရှုသည် အစဉ်အမြဲရှင်တော်မူသောကြောင့် အမြဲတည်မြဲသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ရှိသည်။ သူ၏အမှုတော်သည် ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေပြီး၊ ဆက်ခံခြင်းဖြင့် မပြတ်တောက်၊ သေခြင်းမှ လုံခြုံသည်။ ယခုမူ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ပါးတည်းသာရှိတော့သည်။ ဂရိစကားလုံး “σῴζειν εἰς τὸ παντελές” (အပိုဒ် ၂၅) ၏အဓိပ္ပာယ်နှင့်ပတ်သက်၍ မှတ်ချက်ပေးသူများက အမြင်မတူညီကြခဲ့သည်။ အချို့က “အပြည့်အဝ” ဟု ယူဆ၍ “အလွန်အကြီးအကျယ် ကယ်တင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “အပြည့်အဝကယ်တင်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ကြသည်။ အချို့ကမူ “အစဉ်အမြဲ” ဟု နားလည်၍ “အစဉ်အမြဲကယ်တင်ခြင်း” သို့မဟုတ် “အချိန်တိုင်းကယ်တင်နိုင်သည်” ဟု ဘာသာပြန်ကြသည်။ နောက်ဆုံးနားလည်ပုံသည် ခရစ်ယာန်အမှန်တရားတစ်ခုကို ထင်ဟပ်စေသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် တမန်တော်၏အဓိကအလေးပေးချက်မှာ ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်ဘုံ၌ အဆက်မပြတ်ဆောင်ရွက်နေသော အမှုတော်ဖြစ်သည်။ သူသည် ပေါလု၊ ပေတရု၊ ယောဟန်အတွက် ရှိခဲ့သလို ကျွန်ုပ်တို့အတွက်လည်း ထိုနည်းတူပင်ဖြစ်သည်။ သူ၏အမှုတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၌ အစဉ်မပြတ် ဆက်လက်ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် “အစဉ်အမြဲ” ဟူသော ဘာသာပြန်ဆိုချက်သည်လည်း မှန်ကန်ပြီး၊ ပိုမိုသင့်လျော်နိုင်သည်။

7:23–25. A Continuing Priest. The apostle now contrasts the impermanence of the Levitical priests with the continuing ministry of Christ. There were many priests (v. 23)—their length of service restricted by their mortality. Christ, however, remains forever and thus has an unchangeable, permanent priesthood (v. 24). Because Jesus lives forever, He has a permanent priesthood. His service is continuous—unbroken by succession, secure against death. We now have one Priest. Commentators have expressed different viewpoints over the meaning of the Greek phrase sōzein eis to panteles (v. 25). Some have seen its meaning as signifying “to the full extent” and thus render it as “save to the uttermost” or “completely save.” Others, however, have understood it to mean “for all time,” and have rendered it “save forever” (or with a different nuance, “always able to save”) rather than viewing it as meaning “to the full extent.” Although the latter understanding enshrines a truth of Christianity—Christ’s ability to lift up men or women no matter how hopeless their condition—the apostle’s emphasis in this passage is primarily on the ongoing ministry of Jesus in heaven above. He is the same for us as He was for Paul, Peter, and John. His ministry goes on—never ceasing—in the heavenly courts. Therefore, the translation “for all time” is also valid, and possibly preferable.

 

သူ၏ မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်တွင် ခရစ်တော်သည် သူ၏လူများအတွက် ဆုတောင်းပေးတော်မူသည်။ ဤအမှုတော်ကို ကျမ်းစာတွင် အခြားနေရာများတွင်လည်း ဖော်ပြထားသည် (ဥပမာ၊ ယောဟန် ၁၇၊ ရောမ ၈:၃၄၊ ၁ယောဟန် ၂:၁-၂)။ သူ၏ဆုတောင်းပေးခြင်းအမှုတော်သည် ခမည်းတော်ဘုရားသည် အပြစ်သားများကို လက်ခံရန် တွန့်ဆုတ်နေသည်ဟု မဆိုလိုပါ။ ဘုရားသခင်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ဆက်ဆံရေးတွင် ဘုရားသခင်၌ မေးခွန်းထုတ်စရာ သို့မဟုတ် တင်းမာမှုမရှိပါ၁ျေ။ ကျမ်းစာက ဘုရားသခင်သည် ခရစ်တော်အားဖြင့် လောကီသားများကို ကိုယ်တော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူသည်၊ လူတို့၏အပြစ်များကို သူတို့အပေါ်သို့ မစွပ်စွဲတော်မူဟု သွန်သင်ထားသည် (၂ကောရိန္သု ၅:၁၉)။ ယေရှုမလာမီကပင် ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ချစ်တော်မူခဲ့ပြီး၊ ယေရှုလာပြီး အသေခံသောကြောင့် ချစ်တော်မူခြင်းမဟုတ် (ယောဟန် ၃:၁၆)။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်ဘုံ၌ ဆုတောင်းပေးခြင်းအမှုတော်သည် သူ၏ဖြေရှင်းယဇ်နှင့် အခြေတည်ပြီး၊ လောက၌ ရှင်သန်ခဲ့စဉ် ခံစားခဲ့ရသော အတွေ့အကြုံများကြောင့် ကရုဏာနှင့် သနားခြင်းတို့ဖြင့် ပြည့်စုံသော အမှုတော်ဖြစ်သည်။ သူ၏အလယ်အသံဆောင်ရွက်ပေးခြင်းအမှုတော်သည် ကောင်းကင်ဘုံ၏ ကောင်းချီးအားလုံးသည် သူ့အားဖြင့်သာ ကျွန်ုပ်တို့ထံ ရောက်ရှိလာသည်ဟု ဖော်ပြသည်။

In His High Priestly ministry, Christ makes intercession for His people. This work is suggested elsewhere in Scripture (e.g., John 17; Rom. 8:34; 1 John 2:1–2). His intercession does not imply any reluctance on the part of the Father to accept sinners; there is no divine question or tension concerning our standing with God. The Bible teaches that God through Christ was reconciling the world to Himself, not ascribing people’s own sins to themselves (2 Cor. 5:19). God loved us before Jesus came and died, not because He came and died (John 3:16). Christ’s heavenly work of intercession therefore involves a ministry that, based on His atoning sacrifice, is imbued with compassion and sympathy because of His own experiences when He lived and suffered on earth. His work of mediation indicates that all of heaven’s blessings reach us through Him.

 

၇:၂၆–၂၈။ အပြစ်မရှိသော အထက်တန်းယဇ်ပုရောဟိတ်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ မဟာယဇ်ပုရောဟိတ်သည် အပြစ်ပြဿနာကို ဖြေရှင်းပေးသူဖြစ်ပြီး ထိုပြဿနာ၏အစိတ်အပိုင်းမဟုတ်ပါ။ ဓမ္မဟောင်းစနစ်အောက်တွင် အထက်တန်းယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ကိုယ်အပြစ်အတွက် ယဇ်ပူဇော်ရသည်၊ ထို့နောက်မှ လူမျိုးအပြစ်အတွက် ပူဇော်ရသည် (၂၇)။ သူတို့သည် ဖြေရှင်းရန်ကြိုးစားနေသော ပြဿနာ၏အစိတ်အပိုင်းပင် ဖြစ်နေသည်။ သို့ရာတွင် ယေရှုမှာမူ ထိုသို့မဟုတ်ပါ။ သူ့အတွက် ယဇ်ပူဇော်ရန် လိုအပ်ခြင်းလုံးဝမရှိပါ။ သူသည် စနစ်ပြင်ပမှ အထက်တန်းယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်ပြီး၊ အပြစ်သားများနှင့် ခွဲချထားခြင်းခံရသည်။ သူသည် သန့်ရှင်း၍၊ အပြစ်ကင်းစင်၍၊ စင်ကြယ်၍၊ မညစ်ညူးသော သူဖြစ်သည်။ ကောင်းကင်အထက်၌ အမှုတော်ထမ်းဆောင်တော်မူသည် (၂၆)။ ထိုသို့သော အထက်တန်းယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏လိုအပ်ချက်နှင့် အလွန်လိုက်ဖက်သည် (၂၆)။ ကျွန်ုပ်တို့နှင့်အတူ ဆင်းရဲခြင်း၊ သွေးဆောင်ခံရခြင်း၊ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့် နာခံခြင်းကို ခံစားခဲ့ရသော်လည်း၊ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။ အကြောင်းမှာ သူ့တွင် ယဇ်ပူဇော်ရန်လိုအပ်ခြင်း သို့မဟုတ် ခွင့်လွှတ်ခြင်းလိုအပ်ခြင်း လုံးဝမရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။

7:26–28. A Sinless High Priest. Our great High Priest provides the solution to the sin problem; He is not part of it. Under the old order, the high priests needed to offer sacrifices first for themselves, then for the people’s sins (v. 27). They were part of the problem they were trying to deal with. But not Jesus! No such need of sacrifice for Him. He is the High Priest from outside the system—set apart from sinners because He is holy, innocent, pure, and undefiled—serving in a superior place higher than the heavens (v. 26). Such a High Priest was appropriate for our need (v. 26). Although, like us, He experienced suffering, temptation, and submission to the divine will, He was radically different from us in that He needed no sacrifice or forgiveness.

 

၂၇ တွင် အကြိမ်တစ်ခါတည်းဖြင့် ပြီးစီးခြင်း ဟူသော အကြောင်းအရာအသစ်ကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ ဤအကြောင်းအရာသည် ၉:၁–၁၀:၁၈ တွင် အဓိကဖြစ်လာမည်ဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်တော်၏ယဇ်သည် လုံလောက်ပြည့်စုံကြောင်း တမန်တော်၏အတည်ပြုချက်များကို အနှစ်ချုပ်ဖော်ပြထားသည်။ နောက်ဆုံးတွင် ဓမ္မသစ်ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာ၌ ပြည့်စုံပြီးသား သားတော်ရှိတော်မူသည် (၂၈)။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်၏ သာလွန်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အရာကို တမန်တော်တင်ပြခြင်း၏ နောက်ဆုံးနှင့် အထွတ်အထိပ်အချက်ဖြစ်သည်။ လေဝိအမျိုးယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်၏ အနှစ်သာရအများဆုံးပုံစံဖြင့်ပင် ဤအဆင့်သို့ ရောက်ရှိနိုင်ခြင်းမရှိပါ။ အစဉ်အမြဲ ပြည့်စုံပြီးသား သားတော်သည် ၁:၅–၂:၁၈ နှင့် ၄:၁၄–၅:၁၀ တို့ကို ပေါင်းစည်းပေးထားသည်။ ၂၈ တွင် လူ့အားနည်းချက်နှင့် ဘုရားသခင်၏ကျိန်ဆိုချက်၏ခိုင်မာမှုကို ရည်ညွှန်းခြင်းသည် ယခုပြီးဆုံးခဲ့သော အငြင်းအခုံကို အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ဤသည်မှာ အင်အားပြည့်ဝသော နိဂုံးချုပ်ဖြစ်သည်။

Verse 27 introduces a new motif: “once for all.” It will become a key idea in 9:1–10:18, encapsulating the apostle’s affirmations about the all-sufficiency of Christ’s sacrifice. Finally, the new priesthood has the perfected Son as its High Priest (v. 28). This is the final and climactic point of the apostle’s presentation of Christ’s better priesthood. Even in its purest manifestation, the Levitical order could never approach this mark. The Son—who has been perfected forever—pulls together the exposition of 1:5–2:18 and 4:14–5:10, and the author’s references in v. 28 to the weakness of human beings and the surety of God’s oath summarize the argument he has just concluded. It is a powerful finale.

 

အခန်းကြီး - ၈

၈:၁–၁၀:၁၈ ယေရှု၊ အကြိမ်တစ်ခါတည်းဖြင့် ပြည့်စုံသော ယဇ်

ကျွန်ုပ်တို့သည် ဟေဗြဲစာအုပ်၏ ဓမ္မကျမ်းပညာဆိုင်ရာ ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှု၏ အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာပြီဖြစ်သည်။ ဆွေးနွေးချက်သည် ခရစ်တော်၏ပုဂ္ဂိုလ်မှ သူ၏လုပ်ဆောင်ချက်သို့ ပြောင်းလဲလာသည်။ ဤစာအုပ်၏အစပိုင်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏အပြစ်များကို စင်ကြယ်စေကြောင်း ခရစ်တော်နှင့်ပတ်သက်၍ ဖော်ပြထားသော စကားစု (၁:၃) ၏အဓိပ္ပာယ်ကို ဤရှည်လျားသောအခန်း (၈:၁–၁၀:၁၈) တွင် တမန်တော်သည် တိကျစွာ ဆင်ခြင်တွေးခေါ်မှုနှင့် နက်နဲသောအင်အားဖြင့် ဖွင့်ဆိုမည်ဖြစ်သည်။

8:1–10:18

JESUS, THE ONCE-FOR-ALL SACRIFICE

We have now arrived at the summit of the theological development of Hebrews. The discussion moves from the person of Christ to His work. In a sustained passage of close reasoning and deep power, the apostle will unpack the meaning of the phrase we encountered at the beginning of the book regarding Christ purifying us from our sins (1:3).

 

ဤရှည်လျားသောအခန်း ၈:၁–၁၀:၁၈ သည် ငါးဆင့်ဖြင့် တိုးတက်သည်။ ပထမဦးစွာ ခရစ်တော်၏ သာလွန်သော အမှုတော်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြသည် (၈:၁–၆က)။ ထို့နောက် ယေရမိ၏ ပဋိညာဉ်သစ်ဟောကိန်းစကား (၈:၈–၁၃ တွင်ကိုးကား) သည် ဓမ္မဟောင်းယဇ်ပူဇော်ရေးစနစ်၏ အားနည်းချက်များကို မီးမောင်းထိုးပြရန် အခြေခံဖြစ်လာသည် (၉:၁–၁၀)။ ထို့နောက် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ခရစ်တော်၏အမှုတော်ကို သာလွန်သော အသွေးတော်နှင့်တကွ ရှင်းပြသည် (၉:၁၁–၂၂)။ နောက်ဆုံး အပြစ်ပြဿနာကို အဆုံးသတ်ဖြေရှင်းပေးသော ဓမ္မသစ်ယဇ်၏သာလွန်မှုဖြင့် အငြင်းအခုံကို အပြီးသတ်သည် (၉:၂၃–၁၀:၁၈)။

The long passage 8:1–10:18 progresses through five stages. At first, the writer speaks of the better ministry of Christ in a summarizing way (8:1–6a). Then, Jeremiah’s prophecy of the new covenant (as cited in 8:8–13) lays the groundwork for a description of the old sacrificial system that highlights its inadequacies (9:1–10). This is followed by an explanation of the ministry of Christ in the heavenly sanctuary with its “better” blood (9:11–22). The superiority of the new sacrifice, which deals decisively with the sin problem, closes out the argument (9:23–10:18).

 

၈:၁–၆က သာလွန်သော အမှုတော်

ဤရှည်လျားသောအခန်း (၈:၁–၁၀:၁၈) ၏ ပထမအဆင့်သည် ခရစ်တော်၏ သာလွန်သော အမှုတော်ကို သက်သေပြသည်။ ဤသို့ပြုရန် ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဗိမာန်တော်ကို စစ်မှန်သော ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်နှင့်၊ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ၏အမှုတော်ကို ယေရှု၏အမှုတော်နှင့် နှိုင်းယှဉ်သည်။

8:1–6a

The Better Ministry

The first stage in this long passage (8:1–10:18) makes a case for the better ministry of Christ. To do this, the earthly sanctuary is compared with the true heavenly sanctuary and the service of the earthly priests is compared with that of Jesus.

 

၈:၁–၂။ အမှုတော်ထမ်းဆောင်ရာ နေရာ။ ၁ တွင် စာရေးသူက ကျွန်ုပ်တို့၏ တင်ပြချက်၏ အဓိကအချက်သို့ ရောက်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ထိုအချက်မှာ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ကောင်းကင်၌ “ဘုန်းကြီးသောပလ္လင်တော်၏လက်ျာတော်ဘက်၌ ထိုင်တော်မူသော” အထက်တန်းယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ပါးရှိသည်ဟူသော အချက်ဖြစ်သည်။ ဤဗဟိုအတည်ပြုချက်ကို စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် ထပ်ခါတလဲလဲ ပါဝင်သည် (၂:၁၈၊ ၄:၁၄၊ ၇:၂၅၊ ၁၀:၁၉၊ ၁၃:၁၀)။ အများအပြားနေရာများတွင် တမန်တော်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၏သာလွန်မှုကို ဖော်ပြသည်။ သူသည် ထိုဗိမာန်တော်ကို “စစ်မှန်သော တဲတော်” (tēs skēnēs tēs alēthinēs) ဟု ခေါ်သည် (၈:၂)။ ကမ္ဘာပေါ်ရှိ ဗိမာန်တော်မှာ ထိုစစ်မှန်သောတဲတော်၏ “နမူနာနှင့် အရိပ်အယောင်” သာဖြစ်သည် (၈:၅)။ ၉:၁၁ တွင် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ကို “ပိုမိုကြီးမားပြီး ပိုမိုပြည့်စုံသော တဲတော်” ဟု ခေါ်သည်။ ထိုတဲတော်သည် လူလက်ရာမဟုတ်၊ ဤဖန်ဆင်းမှုနှင့် မသက်ဆိုင်ပါ။ ၉:၂၃–၂၄ တွင် ကမ္ဘာပေါ်ဗိမာန်တော်ကို “နမူနာများ” ဟု ခေါ်ပြီး ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ကို “ကောင်းကင်ဘုံထဲပါဝင်သော နေရာပင်” ဟု ခေါ်သည်။

8:1–2. The Place of Ministry. In v. 1, the author indicates that we have reached the main point of his presentation. It is that we have a High Priest who sat down “at the right hand of the throne of the Majesty” in heaven. This central affirmation is echoed throughout the book (2:18; 4:14; 7:25; 10:19; 13:10). In several places, the apostle sets out the superiority of the heavenly sanctuary. He calls it the “true tabernacle” (tēs skēnēs tēs alēthinēs; “tent”; 8:2), of which the earthly sanctuary was but a “copy and shadow” (8:5). In 9:11, the heavenly is “the greater and more perfect tabernacle,” which was not made by humans, that is, not of this creation. At 9:23–24, the author reverts to the language of “copies” and goes on to call the heavenly sanctuary “heaven itself.”

 

၈:၂ တွင် “ဗိမာန်တော်” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကားလုံး tōn hagiōn သည် ကျမ်းသစ်ကျမ်းတွင် စုစုပေါင်း ၁၀ ကြိမ်ပါဝင်ပြီး အားလုံးသည် ဟေဗြဲစာအုပ်တွင်သာ ပါဝင်သည်။ ဤစကားစုကို ကျမ်းစာဘာသာပြန်များက မတူညီစွာ ဘာသာပြန်ထားသောကြောင့် ဟေဗြဲစာအုပ်ကို လေ့လာသူများ ရှုပ်ထွေးတတ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် နောက်အခန်းများတွင် တမန်တော်၏အငြင်းအခုံကို လိုက်လျှောက်ရင်း ဤစကားစုကို ဂရုတစိုက် အာရုံစိုက်ရမည်။ ဤ ၈:၂ တွင် “ဗိမာန်တော်” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းရာဌာနများ” ဟု ဘာသာပြန်ခြင်းသည် စာသားအခြေအနေအရ မှန်ကန်သည်။

In 8:2, the Greek term translated “sanctuary” is tōn hagiōn. This term—in its singular form as here, or as the plural ta hagia or hagia—occurs a total of ten times in the NT, all of them in Hebrews. Different Bible translations render the expression in different ways, which can be confusing to the student of Hebrews. We will give careful attention to this term as we follow the apostle’s argumentation in the chapters just ahead. Here at 8:2, the translations “sanctuary” or perhaps (lit.) “holy places” seem to be correct, as shown by the context (see “Ta Hagia in Hebrews,” p. 1841).

 

၈:၃–၆က။ ကမ္ဘာပေါ်ဗိမာန်တော်နှင့် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်။ ခရစ်တော်၏ပုဂ္ဂိုလ်မှ သူ၏ယဇ်သို့ ဆွေးနွေးချက်ပြောင်းလဲခြင်းကို ခန့်အပ်ထားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်များ လက်ဆောင်နှင့် ယဇ်များကို ပူဇော်ရသည်ဟူ၍ ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် အကြံပြုထားသည် (၃)။ ကမ္ဘာပေါ်အထက်တန်းယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် တိရစ္ဆာန်ယဇ်များ ပူဇော်ရသည်နှင့်အမျှ၊ ခရစ်တော်သည်လည်း အထက်တန်းယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် တစ်စုံတစ်ရာကို ပူဇော်ရန် လိုအပ်သည် (၃)။ တရားဥပဒေအတိုင်း လက်ဆောင်များကို ပူဇော်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်များရှိသေးသည်ဟု ဖော်ပြခြင်းဖြင့် စာရေးသူသည် သူ၏စာရေးချိန်ကို အရိပ်အမြွက်ပေးထားပေမည် (၄)။ ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်စနစ်သည် အဒေါနှစ် ၇၀ တွင် ရောမတို့ဖျက်ဆီးခံရမှီသာ ရှိသေးသည်ဟု ဆိုလိုပေမည်။

8:3–6a. The Earthly Sanctuary and the Heavenly Sanctuary. A shift in discussion from the person of Christ to His sacrifice is suggested by the reference to the appointed priests offering gifts and sacrifices (v. 3). Just as the earthly high priests had to offer sacrifices of animals, so it was necessary that Christ as High Priest have something to offer (v. 3). The writer perhaps gives us a clue to the date of his writing in stating that there are priests who offer the gifts required by the law (v. 4). This could indicate that the Jerusalem temple system was still operative—placing the book’s writing before A.D. 70, when the temple was destroyed by the Romans.

 

ကမ္ဘာပေါ်ဗိမာန်တော်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၏ နမူနာနှင့် အရိပ်သာဖြစ်သည် (၅)။ မောရှေသည် လုပ်ဆောင်ရမည့်အလုပ်၏ ပုံစံကို ပြသခြင်းခံရပြီး ထိုပုံစံကို တင်းကြပ်စွာ လိုက်နာရသည်ဟု အမိန့်ပေးခြင်းခံရသည် (၅၊ ထွက် ၂၅:၄၀)။ ထိုပုံစံသည် ဆောက်လုပ်ရေးအတွက် အစီအစဉ်ပြုပုံသာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဘုရားသခင်၏ နေရာစစ်မှန်မဟုတ်ပါ။ လူလက်ရာတစ်ခုသည် ဘုရားသခင်၏နေရာကို တိတိကျကျ ပုံတူမဖြစ်နိုင်ပါ။ အကောင်းဆုံးအားဖြင့် ကောင်းကင်ရှိ ပြည့်စုံသောဗိမာန်တော်ကို ညွှန်ပြရုံသာ ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာပေါ်ဗိမာန်တော်ကို ရည်ညွှန်းရာတွင် တမန်တော်သည် ကမ္ဘာပေါ်နှင့် ကောင်းကင်ကို နှိုင်းယှဉ်ပြီး ကွဲပြားမှုကို ဖော်ပြသည်။ တူညီမှုများရှိသော်လည်း ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်သည် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း သာလွန်သည်။ ထို့ကြောင့် ကောင်းကင်ပေါ်ရှိ ကျွန်ုပ်တို့၏ အထက်တန်းယဇ်ပုရောဟိတ် ခရစ်တော်သည် ဟောင်းနွမ်းသောအမှုတော်ထက် သာလွန်သော အမှုတော်ကို ရရှိတော်မူသည် (၆)။

The earthly sanctuary was a copy and shadow of the heavenly sanctuary (v. 5). Moses was given a pattern of the work he was to do and told to adhere to it strictly (v. 5; Ex. 25:40). That pattern was a blueprint for construction—it was not the heavenly reality. No human structure could duplicate the dwelling place of God; at best, it could only point to the perfect temple in heaven. Thus, in referring to the earthly sanctuary, the apostle compares and contrasts the earthly and the heavenly. While there are similarities, the heavenly is clearly superior. Thus, Christ our High Priest in heaven above has obtained a ministry that exceeds the old one (v. 6).

 

တမန်တော်၏ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ဖော်ပြချက်တွင် သုံးသောစကားလုံးများသည် အဒေါနှစ် ၂၀ မတိုင်မီနှင့် အဒေါနှစ် ၅၀ ခန့်ကြား အလက်ဇန္ဒြီးယားတွင် နေထိုင်ခဲ့သော ဂရိအတွေးအခေါ်လွှမ်းမိုးခံရသော ဂျူးစာရေးဆရာ ဖိလိုနှင့် နီးစပ်သည်။ ဖိလိုသည် ပလေတိုကဲ့သို့ပင် ကမ္ဘာပေါ်ရှိအရာများသည် ကောင်းကင်ရှိ မူလပုံစံများ၏ အရိပ် သို့မဟုတ် နမူနာများဖြစ်သည်ဟူသော အဆင့်နှစ်ခုပါသော ကမ္ဘာကြီးအမြင်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ့အတွက် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ဆိုသော ဘာသာစကားသည် သင်္ကေတအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် ကိရိယာတစ်ခုသာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ဆိုသည်မှာ စကြဝဠာပင်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲစာအုပ်ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူအချို့က ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ခရစ်တော်၏အမှုတော်ကို ကြီးမားသောအမှန်တရားများကို ဖော်ပြရုံသာဖြစ်ပြီး စစ်မှန်သော ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် အမှန်တကယ် အမှုတော်ထမ်းဆောင်ခြင်းကို ညွှန်ပြခြင်းမဟုတ်ဟု နားလည်ခဲ့ကြသည်။

In the apostle’s description of the heavenly sanctuary, his vocabulary shows close affinities with that of Philo, a Jewish writer influenced by Greek thought who lived in Alexandria, Egypt, from about 20 B.C. to A.D. 50. Philo, like Plato before him, set out a two-level cosmology, with things on earth as shadows or copies of heavenly archetypes. For him, the language of the heavenly sanctuary was a vehicle for allegorization; the heavenly sanctuary was the universe. Thus, some interpreters of Hebrews have understood the treatment of Christ’s work in the heavenly sanctuary as setting out great truths, but not pointing to a specific ministry in an actual heavenly temple.

 

သို့ရာတွင် ၈:၁–၁၀:၁၈ ၏ အငြင်းအခုံကို ဂရုတစိုက်စဉ်းစားရာတွင် မတူညီသော နားလည်မှုသို့ ရောက်ရှိသည်။ ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် ဖိလို၏အတွေးနှင့် ဆင်တူမှုများရှိသော်လည်း—ကမ္ဘာပေါ်အရာများသည် ထာဝရရှိ ကောင်းကင်မူလပုံစံများ၏ နမူနာ သို့မဟုတ် အရိပ်များဖြစ်သည်ဟူသော အဆင့်နှစ်ခုပါသော ကမ္ဘာအမြင်—ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် အချိန်သည် အရေးကြီးသောအခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ ကောင်းကင်အမှန်တရားများသည် ကမ္ဘာပေါ်နမူနာ သို့မဟုတ် အရိပ်များနှင့် ထာဝရဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် မရပ်တည်ပါ။ အချိန်က ဖြတ်ကျော်သည်။ ကမ္ဘာပေါ်ဖြစ်ရပ်များသည် ကောင်းကင်ဖြစ်ရပ်များကို သက်ရောက်မှုရှိသည်။ ဖိလိုနှင့် ပလေတိုတို့ လက်ခံနိုင်မည်မဟုတ်သော ပုံစံဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ထာဝရယဇ်ပုရောဟိတ်မဟုတ်ပါ။ လူ့ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် သေခြင်းကို ခံစားပြီးမှ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဖြစ်လာသည်။ ကောင်းကင်ယဇ်ကို အမြဲပူဇော်ရန် မဟုတ်ပါ။ ကလဗရီတောင်ပေါ်သို့ ရောက်မှသာ ယဇ်ပူဇော်ချိန်ဖြစ်သည် (၉:၁–၁၀:၁၈ ကိုကြည့်)။ ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် ဖိလို၏ ဒေါင်လိုက်ဖွဲ့စည်းပုံကို အချိန်အလျားလိုက် ဖွဲ့စည်းပုံက ဖြတ်ကျော်ထားသည်။ ပညတ်တရားသည် လာမည့်အရာများ၏ အရိပ်သာဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်အရာများ၏ စစ်မှန်ပုံစံ သို့မဟုတ် ပုံသဏ္ဌာန်မဟုတ်ပါ (၁၀:၁)။

Careful consideration of the argument of 8:1–10:18, however, leads to a different understanding. While Hebrews does show similarities to Philo’s ideas—a two-level cosmology where things on earth are a copy of eternal, heavenly archetypes—in Hebrews, time plays a crucial role. The heavenly realities do not stand against the earthly copies or shadows in eternal contradistinction—they are crossed by time. Events in time—events on earth—impact events in heaven in a manner that Philo, or Plato before him, would not have accepted. Christ is not eternally High Priest in a heavenly temple; He became High Priest after undergoing human suffering and death. Nor does He always have a heavenly sacrifice to offer; it is Calvary that marks His moment of sacrifice (see 9:1–10:18). In Hebrews, the vertical, special schema of Philo is crossed by a linear, temporal one: the law was a shadow of the coming things, not the actual true form or image of the heavenly things (10:1).

ဟေဗြဲအခန်းကြီးထဲက တာ ဟာဂီယာ (τὰ ἅγια) ၁. ဘာသာပြန်ဆိုမှုများ၏ ကွဲပြားခြင်း။ တာ ဟာဂီယာ (ta hagia) နှင့် အမျိုးမျိုးသော ပုံစံများသည် ကိုယ်တော်ကျမ်းသစ်တွင် စုစုပေါင်း ဆယ်ကြိမ် ပါဝင်ပြီး၊ အားလုံးသည် ဟေဗြဲစာတွင်သာ တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် ကြားနာအမျိုးအစား ဗလံပုဒ်ဖြစ်ပြီး စာသားအတိုင်း “သန့်ရှင်းသောအရာများ” (the holy things) သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းသောနေရာများ” (the holy places) ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤအသုံးအနှုန်းကို ဘာသာပြန်ဆိုရာတွင် အလွန်ကွဲပြားမှုများရှိပြီး၊ အထူးသဖြင့် လေးနေရာတွင် ကွဲလွဲချက်များ ပိုမိုထင်ရှားသည်။ ၉:၈ တွင် အချို့က “အသန့်ရှင်းဆုံးသောနေရာ” (Holiest of All)၊ အချို့က “အသန့်ရှင်းဆုံးနေရာ” (Most Holy Place)၊ အချို့က “သန့်ရှင်းရာဌာန” (sanctuary)၊ အချို့က “သန့်ရှင်းသောနေရာများ” (holy places) ဟု ပြန်ဆိုကြသည်။ ၉:၁၂ တွင် အချို့က “အသန့်ရှင်းဆုံးနေရာ”၊ အချို့က “သန့်ရှင်းသောနေရာ” (Holy Place)၊ အချို့က “သန့်ရှင်းသောနေရာများ” ဟု ပြန်ဆိုကြသည်။ ၉:၂၅ တွင် အချို့က “အသန့်ရှင်းဆုံးနေရာ”၊ အချို့က “သန့်ရှင်းသောနေရာ”၊ အချို့က “သန့်ရှင်းသောနေရာများ” ဟု ပြန်ဆိုကြသည်။ ၁၀:၁၉ တွင် အချို့က “အသန့်ရှင်းဆုံးနေရာ” (the Holiest)၊ အချို့က “အသန့်ရှင်းဆုံးနေရာ”၊ အချို့က “သန့်ရှင်းရာဌာန”၊ အချို့က “သန့်ရှင်းသောနေရာများ” ဟု ပြန်ဆိုကြသည်။ Ta Hagia in Hebrews

1. Diversity of Translations: Ta hagia, with its variants, occurs a total of ten times in the NT, all of them in Hebrews. It is neuter plural and means literally “the holy things” or “the holy places.” Translations of this expression vary greatly, the differences being most pronounced in four places: In 9:8, some translate it as “Holiest of All,” others as “Most Holy Place,” some as “sanctuary,” and others as “holy places.” In 9:12, some have “Most Holy Place,” others have “Holy Place,” and others have “holy places.” In 9:25, some have “Most Holy Place” others have “Holy Place,” and others “holy places.” In 10:19, some have “the Holiest,” others have “Most Holy Place,” others have “sanctuary,” and others “holy places.”   ၂. ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ဂရိဘာသာပြန် (စက်တင်တူဂင်း) တွင် အသုံးပြုပုံ။ တာ ဟာဂီယာ (ta hagia) ကို နားလည်ရန် စက်တင်တူဂင်းက အနည်းငယ် ကူညီပေးသည်။ ဆောင်ပုဒ်ပါသော ဗလံပုဒ်သည် သန့်ရှင်းရာဌာနကို ရည်ညွှန်းရာတွင် ၁၀၉ ကြိမ် အသုံးပြုထားပြီး၊ အများစုမှာ (၁၀၆ ကြိမ်) သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုလုံးကို ဆိုလိုပြီး၊ သုံးကြိမ်သာ သန့်ရှင်းသောအခန်း (Holy Place) ကို ဆိုလိုသည်။ ဤစာရင်းအချက်အလက်မှန်ကန်ပါက၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း ဂရိဘာသာပြန်တွင် တာ ဟာဂီယာ ဟူသော စကားကို သန့်ရှင်းရာဌာန်၏ အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်း (Most Holy Place) တစ်ခုတည်းကို ရည်ညွှန်းရန် တစ်ကြိမ်မျှ အသုံးမပြုခဲ့ပေ။ ဤအချက်သည် အရေးကြီးသည်။ အကြောင်းမှာ ဟေဗြဲစာရေးသူသည် စက်တင်တူဂင်းနှင့်အညီ တာ ဟာဂီယာ ကို အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု ငြင်းခုံနိုင်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤနိဂုံးကို ချက်ချင်းမဆွဲမီ နောက်ထပ်အထောက်အထားများကို ထည့်သွင်းစဉ်းစားရန် လိုအပ်သည်။ 2. Usage in the Greek Version of the Old Testament: The Septuagint helps a little in solving the problem of how to understand ta hagia. The plural with the article is used 109 times with reference to the sanctuary to designate specifically the whole sanctuary (106 times) or the Holy Place (three times). If this statistical information is correct, ta hagia is never used in the Greek version of the OT to refer to the Most Holy Place of the sanctuary alone. This is important, in that one could argue that the author of Hebrews used ta hagia along the lines of the Septuagint. But before jumping to this conclusion, we need to consider additional evidence.   ၃. သမ္မာကျမ်းစာပြင်ပရှိ ဂျူးစာပေဂရိဘာသာဖြင့် ရေးသားထားသော စာအုပ်များတွင် အသုံးပြုပုံ။ စက်တင်တူဂင်းသည် ဟေဗြဲစာရေးသည်မတိုင်မီ နှစ်ရာကျော် ရှေးကျခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ ဟေဗြဲစာ၏ ပတ်ဝန်းကျင်နှင့် ပိုမိုနီးစပ်သော ဂျူးစာပေများ၊ ဥပမာ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း အတုအယောင်စာအုပ်များ (ဘီစီ ၂၀၀ မှ အေဒီ ၂၀၀) နှင့် ဟေဗြဲစာရေးသူ၏ ခေတ်ပြိုင် သို့မဟုတ် နီးပါးခေတ်ပြိုင်ဖြစ်သော ဖီလိုနှင့် ယောသပုတ်တို့၏ လက်ရာများတွင် တာ ဟာဂီယာ အသုံးပြုပုံကို စစ်ဆေးရန် အရေးကြီးသည်။ စက်တင်တူဂင်းတွင်ကဲ့သို့ပင်၊ ဤစာအုပ်များကို စစ်ဆေးကြည့်ရာတွင်လည်း တာ ဟာဂီယာ ကို အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်းတစ်ခုတည်းကို ရည်ညွှန်းရန် တစ်ကြိမ်မျှ အသုံးမပြုခဲ့ကြောင်း တွေ့ရသည်။ ၎င်းသည် အမြဲတမ်း သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤအချက်သည် ဟေဗြဲစာရေးသူသည် ထိုစကားကို အတူတူပင် အသုံးပြုခဲ့သည်ဟု သက်သေမပြနိုင်သော်လည်း၊ ပထမရာစုနှစ်ရှိ မည်သည့်စာရေးသူ သို့မဟုတ် စာဖတ်သူမဆို တာ ဟာဂီယာ ကို သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း အသုံးပြုရန် သို့မဟုတ် နားလည်ရန် ဦးတည်စေမည်ဖြစ်သည်။ ဤအချက်ကို စိတ်ထဲထားလျက် ဟေဗြဲစာတွင် တာ ဟာဂီယာ အသုံးပြုပုံကို ကြည့်ကြစို့။ 3. Usage in Extra-biblical Jewish Writings Written in Greek: Since the Septuagint came into existence some two hundred or more years before the book of Hebrews was written, it is also important to consider the usage of ta hagia in Jewish literature that stands in closer proximity to the milieu of Hebrews—writings such as the OT Pseudepigrapha (200 B.C.–A.D. 200) and the works of Philo and Josephus, both of whom were contemporaries or near contemporaries of the author of Hebrews. As was the case with the Septuagint, the examination of these writings also reveals ta hagia was never used to refer to the Most Holy Place alone. It always refers to the entire sanctuary. While this does not prove that the author of Hebrews used the term identically, it does suggest that the customary use of the word would have led any first-century author or reader to use or understand a reference to ta hagia as a reference to the sanctuary in general and not to the Most Holy Place alone. With this in mind, we turn to the use of ta hagia in Hebrews.   ၄. ဟေဗြဲစာတွင် အသုံးပြုပုံ။ တမန်တော်၏ ဆင်ခြင်တွေးခေါ်မှုတွင် သဲသဲကွဲကွဲ အခန်းတစ်ခုကို ရည်ညွှန်းထားသည်ဟု ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည့်နေရာများတွင်၊ တာ ဟာဂီယာ သို့မဟုတ် အမျိုးမျိုးသော ပုံစံများကို “သန့်ရှင်းရာဌာန”၊ “သန့်ရှင်းသောအခန်း” သို့မဟုတ် “အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်း” ဟု သတ်မှတ်ခေါ်ဝေါ်ရန် လွတ်လပ်စွာ လုပ်ဆောင်နိုင်သည်။ သို့သော် အကြောင်းအရာအရ သူ၏အဓိပ္ပာယ်မှာ မရေရာသေးသည့်နေရာများတွင် ဓလေ့ထုံးတမ်းအတိုင်း “သန့်ရှင်းရာဌာန” (sanctuary) ဟု ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းသည် ပညာရှိရာရောက်သည်။ ၈:၂ တွင် ဗလံပုဒ် တာ ဟာဂီယာ သည် အကြောင်းအရာအရ သန့်ရှင်းရာဌာနတစ်ခုလုံးကို ရည်ညွှန်းသည်။ ၉:၁ တွင် ဧကဝုစ် တို ဟာဂီယွန် (to hagion) ကိုလည်း သန့်ရှင်းရာဌာနအတွက် သုံးသည်။ ၉:၂ တွင် ဆောင်ပုဒ်မပါသော ဟာဂီယာ (hagia) သည် “သန့်ရှင်းသောအခန်း” (Holy Place) ကို ဆိုလိုသည်။ ၉:၃ တွင် ဆောင်ပုဒ်မပါသော နှစ်ခွန်းလုံး ဗလံပုဒ်ဖြစ်သော ဟာဂီယာ ဟာဂီယောန် (hagia hagiōn) သည် အဆင့်မြင့်ဆုံး အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် “အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်း” (Most Holy Place) ဖြစ်သည်။ ၉:၈ တွင် တာ ဟာဂီယာ သည် ကောင်းကင်ဘုံသန့်ရှင်းရာဌာနကို ရည်ညွှန်းပြီး မြေကြီးပေါ်သန့်ရှင်းရာဌာနနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ၉:၁၂ တွင် တာ ဟာဂီယာ သည်လည်း ခရစ်တော် ကောင်းကင်ဘုံသို့ တက်ကြွပြီးနောက် ဝင်ရောက်တော်မူသော ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနကို ရည်ညွှန်းသည်ဟု ကျွန်ုပ်တို့ ယူဆသည်။ ၉:၂၄ တွင်လည်း အတူတူပင်ဖြစ်သည်။ ၉:၂၅ တွင် အကြောင်းအရာတွင် “ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း” နှင့် “နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း” ဟု ဖော်ပြထားသောကြောင့် တာ ဟာဂီယာ သည် “အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်း” ကို ရည်ညွှန်းနိုင်ဖွယ်ရှိသည် (၁၀:၁–၄ ကိုကြည့်ပါ)။ သို့သော် ပွဲတော်နေ့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းသည် အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်းသို့ ဝင်ရောက်ရန် ပထမဦးစွာ ခြံဝင်းနှင့် သန့်ရှင်းသောအခန်းတွင် အမှုတော်ဆောင်ရသည်ကို မှတ်ထားပါက၊ ဤနေရာတွင်လည်း တာ ဟာဂီယာ ကို “သန့်ရှင်းရာဌာန” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းသည် ပိုကောင်းသည်။ ၁၀:၁၉ တွင် တာ ဟာဂီယာ ကို ၉:၁၂ နှင့် ၂၄ တို့တွင် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခွင့်ရှိခြင်းကို အလေးပေးထားသည်နှင့်အညီ “သန့်ရှင်းရာဌာန” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသင့်သည်။ နောက်ဆုံး ၁၃:၁၁ တွင် တာ ဟာဂီယာ ကို “အသန့်ရှင်းဆုံးအခန်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သော်လည်း၊ အပြစ်ပွဲယဇ်အသွေးကို တစ်နှစ်ပတ်လုံး တစ်ခါတစ်ရံ သန့်ရှင်းရာဌာနအတွင်းသို့ ယူဆောင်လာခဲ့သည်ကို သတိရပါက (ပွဲတော်နေ့တွင်သာ မဟုတ်)၊ “သန့်ရှင်းရာဌာန” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းသည်လည်း သင့်လျော်သည်။ 4. Usage in Hebrews: Where the apostle’s reasoning in Hebrews clearly indicates he was referring to a particular apartment, we should feel free to designate ta hagia or its variants as “sanctuary,” “Holy Place,” or “Most Holy Place.” Where the context leaves his meaning uncertain, however, we are wise to translate it according to its customary use as “sanctuary.” In 8:2, the plural ta hagia contextually designates the sanctuary as a whole, while in 9:1 the singular to hagion is also used for the sanctuary. In 9:2, hagia (without the article) refers to the “Holy Place,” while the special phrase hagia hagiōn (both nouns are plural without article) in 9:3 is a superlative meaning “Most Holy Place.” In 9:8, ta hagia is a reference to the heavenly “sanctuary” in contrast to the earthly sanctuary. We suggest that ta hagia in 9:12 is also designating the heavenly “sanctuary” into which Christ entered after His ascension. The same applies to the use of the term in 9:24. In the case of 9:25 there is a possibility that ta hagia refers to “the Most Holy Place” because the context mentions the “high priest” and “every year” (see 10:1–4). But if we keep in mind that during the Day of Atonement the high priest entered the Most Holy Place by first ministering in the courtyard and the Holy Place, it would be better to translate ta hagia here also as “sanctuary.” Ta hagia in 10:19 should also be translated as “sanctuary” based on 9:12 and 24 with their emphases on access to God through Christ. Finally, in 13:11, ta hagia could be translated “Most Holy Place,” but this is also not required because the blood of the sin-offering was occasionally brought inside the sanctuary throughout the year and not only on the Day of Atonement. The translation “sanctuary” would be appropriate in this case.   ဟေဗြဲစာတွင် တာ ဟာဂီယာ အသုံးပြုပုံသည် စက်တင်တူဂင်း၊ ဓမ္မဟောင်းကျမ်း အတုအယောင်စာအုပ်များ၊ ဖီလိုနှင့် ယောသပု တို့၏ လက်ရာများတွင် အသုံးပြုပုံနှင့် ကိုက်ညီသည်။ ထို့ကြောင့် အကြောင်းအရRd အငြင်းပွားဖွယ်နည်းပါးသော နေရာအချို့ရှိသည်ကို အသိအမှတ်ပြုလျက် တစ်သမတ်တည်း “သန့်ရှင်းရာဌာန” (sanctuary) ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသင့်သည်။ It appears that the use of ta hagia in Hebrews is in harmony with its use in the Septuagint, the Old Testament Pseudepigrapha, and in the writings of Philo and Josephus. As such, it should consistently be translated as “sanctuary,” recognizing that there are some contextually debatable cases.

 

မကြာသေးမီနှစ်များအတွင်း သမ္မာကျမ်းပညာရှင်များသည် ဟေဗြဲစာ၏ ဖီလိုဆန်သော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်မှ ဝေးကွာလာခဲ့ကြသည်။ ယခုအခါ ဟေဗြဲစာရေးသူ၏ တွေးခေါ်မှုကမ္ဘာသည် ဟေလင်ဝါဒ (Hellenism) မဟုတ်ဘဲ ဗျာဒိတ်ဂျူးဘာသာ (apocalyptic Judaism) ဖြစ်သည်ဟု ပို၍အသိအမှတ်ပြုလာကြသည်။ ထို့ပြင် သူသည် အမှန်တကယ် ကောင်းကင်ဘုံတွင် သန့်ရှင်းရာဌာန ရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ပင်လယ်သေ ကမ်းခြေစာလိပ်များ (Dead Sea Scrolls) သည် ဤနားလည်မှုကို ပြင်းပြင်းထန်ထန် ထောက်ခံထားသည်။ ထိုစာလိပ်များအရ ထိုဂိုဏ်းခွဲဝင်များသည် ကောင်းကင်ဘုံတွင် အမှန်တကယ် သန့်ရှင်းရာဌာနရှိပြီး ကောင်းကင်တမန်များ အမှုတော်ဆောင်နေသည်ဟု သွန်သင်ခဲ့ကြသည်။

In recent years, biblical scholarship has swung away from the Philonic interpretation of Hebrews. More and more, it is recognized that apocalyptic Judaism rather than Hellenism is the thought world of the author and that he believed in an actual heavenly sanctuary. The Dead Sea Scrolls strongly support this understanding; they indicate that the sectaries behind these writings taught a real sanctuary in heaven with angels ministering in it.

 

၈:၆ခ-၁၃ ပိုမိုကောင်းမြတ်သော ပဋိညာဉ်

ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ ပဋိညာဉ်(covenant) ဟူသော အကြောင်းအရာထက် အရေးကြီးသော အကြောင်းအရာ မရှိတော့ပေ(အပိုဒ်၆)။ ထိုစကားလုံး၏ အခြေခံအဓိပ္ပာယ်မှာ “စာချုပ်” သို့မဟုတ် “သဘောတူညီချက်” ဖြစ်သော်လည်း၊ လူသားတို့၏ ဆက်ဆံရေး၌ ကျွန်ုပ်တို့ ရင်းနှီးသော စာချုပ်မျိုးနှင့် ကွဲပြားသော ထူးခြားချက်များ ပါရှိသည်။ ထာဝရဘုရားသခင်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် နှိမ့်ချ၍ ပဋိညာဉ်တစ်ခုတည်ထောင်တော်မူသောအခါ၊ ပါဝင်ပတ်သက်သူများသည် တူညီခြင်း မရှိကြပေ။ ထာဝရဘုရားသခင်သည် အဆုံးမဲ့ ကြီးမြတ်တော်မူပြီး စည်းကမ်းချက်များကို သတ်မှတ်တော်မူသည်။ လူသားဘက်မှ လက်ခံရန် သို့မဟုတ် ငြင်းပယ်ရန်သာ ရှိသည်။ လက်ခံသောအခါ ထိုပဋိညာဉ်သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်ဖြင့် အာမခံချက်ရှိသော အဖိုးတန်ကတိတော်များဖြင့် လူသားများကို ဖက်စပ်ထားသည်။ တကယ်တမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ပဋိညာဉ်တစ်ခုတည်းသာ ရှိသော်လည်း၊ ထာဝရဘုရားသည် ပဋိညာဉ်များစွာ ချုပ်ဆိုတော်မူသည်ကို တွေ့ရသည်။ ရေလွှမ်းမိုးပြီးနောက် နောဧနှင့်(ကမ္ဘာဦး ၉:၈-၁၇)၊ အာဗြဟံနှင့်(ကမ္ဘာဦး ၁၅:၁၃-၂၁)၊ ဆီနဲတောင်၌ ဣသရေလလူမျိုးနှင့်(ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၃-၆) စသည်တို့ပင် ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၌ နောက်ပိုင်း၌ “ပဋိညာဉ်တရားသစ်” ဟူ၍ ဟောကိန်းထုတ်ချက် တွေ့ရသည်(ယေရမီ ၃၁:၃၁-၃၄)။

8:6b–13

The Better Covenant

In the OT, no motif is more important than that of covenant (v. 6). Its basic meaning is “contract” or “agreement,” but with features that set it apart from the contracts familiar to us in human relations. When Yahweh in loving condescension enters into a covenant, the parties involved are not equal. Yahweh is infinitely greater and dictates the terms. The human party can only accept or reject the agreement; when they do accept, the covenant embraces them with precious promises that are assured by the divine commitment. Even though there is really only one divine covenant, we find Yahweh making many covenants: with Noah after the Flood (Gen. 9:8–17), with Abraham (Gen. 15:13–21), with Israel at Sinai (Ex. 19:3–6), and so on. Then, later in the OT, we find the prediction of a “new covenant” (Jer. 31:31–34).

 

ဓမ္မသစ်ကျမ်း၌လည်း ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာသည် အရေးကြီးဆဲ ဖြစ်သည်(မဿဲ ၂၆:၂၆-၃၀ နှင့် ဂလာတိ ၄:၂၁-၃၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ဟေဗြဲဩဝါဒစာ၌ ပဋိညာဉ်ဟူသော စကားလုံးသည် အနည်းငယ် ကွဲပြားသော လမ်းကြောင်းဖြင့် လာသည်။ တမန်တော်သည် ထိုစကားလုံးကို ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်နှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ ဓမ္မဟောင်း၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်—ပဌမပဋိညာဉ်(၉:၁)—သို့မဟုတ် ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်ဘုံဆိုင်ရာ အမှုတော်—ပဋိညာဉ်တရားသစ်(၈:၈၊ ၁၃၊ ၉:၁၅-၁၈၊ ၁၀:၁၆၊ ၂၉၊ ၁၂:၂၄၊ ၁၃:၂၀) ပင် ဖြစ်သည်။ တူညီသော ဂရိစကားလုံး diathēkē ကို “ပဋိညာဉ်” သို့မဟုတ် “ကတိစာချုပ်”(testament) ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်ကို သတိပြုပါ။

In the NT, the covenant motif continues to be important (see commentary on Matt. 26:26–30 and Gal. 4:21–31). In Hebrews, “covenant” takes a somewhat different turn. The apostle connects it with the priestly work, either that of the OT—the first covenant (9:1)—or the heavenly ministry of Christ—the new covenant (8:8, 13; 9:15–18; 10:16, 29; 12:24; 13:20). Note that the same word, the Greek diathēkē, can be translated as either “covenant” or “testament.”

 

ဟေဗြဲ ၈:၈-၁၂ ၌ ယေရမီ ၃၁:၃၁-၃၄ မှ ကိုးကားချက်သည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် အရှည်ဆုံး ကိုးကားချက် ဖြစ်သည်။ ထိုကိုးကားချက်၌ ကတိတော်များစွာ ပါဝင်သည်။ ဘုရားသခင်၏ တရားတော်ကို နှလုံးထဲ၌ ထည့်သွင်းပေးခြင်း(အပိုဒ်၁၀)၊ ဆရာများ မလိုအပ်တော့ခြင်း၊ ဘုရားသခင်သည် လူတိုင်းကို တိုက်ရိုက်သွန်သင်ပေးမည်ဖြစ်ခြင်း၊ လူတိုင်း ဘုရားသခင်ကို ကိုယ်တိုင်သိရှိလာခြင်း(အပိုဒ်၁၁)၊ အပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ခြင်း(အပိုဒ်၁၂) စသည်တို့ ဖြစ်သည်။ အခန်း ၃ ၌ ဆာလံ ၉၅:၇-၁၁ ကိုးကားချက်ကို အချက်တစ်ချက်ချင်း အသုံးချခဲ့သည့်နည်းတူ၊ သို့မဟုတ် အခန်း ၇ ၌ ဆာလံ ၁၁၀:၄ ၏ ဟောကိန်းကို အသေးစိတ် ခွဲခြမ်းစိတ်ဖြာခဲ့သည့်နည်းတူ မဟုတ်ဘဲ၊ ယေရမီ၏ ရှည်လျားသော ကိုးကားချက်၌ တမန်တော်သည် အချက်အလက်များကို အသေးစိတ် ရှင်းပြခြင်း မပြုခဲ့ပေ။ တစ်ခုတည်းသော အချက်ကသာ သူ၏ စိတ်ဝင်စားမှုကို ဆွဲဆောင်ခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်ကို နိဂုံးချုပ်ချိန်တွင် ယေရမီ ၃၁ ကို ထပ်မံကိုးကားခဲ့သော်လည်း တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ကိုးကားပြီး၊ ဘုရားသခင်သည် သူတို့၏ အပြစ်များနှင့် ဒုစရိုက်များကို နောက်ထပ် မအောက်မေ့တော့ဟူသော ကတိတော်ဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်(ဟေဗြဲ ၁၀:၁၆-၁၇)။ ထို့နောက် ထိုအပြစ်များကို ခွင့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖယ်ရှားခြင်းကြောင့် အပြစ်အတွက် ယဇ်ပူဇော်ရန် မလိုအပ်တော့ဟု ထပ်လောင်းပြောသည်(၁၀:၁၈)။ ယေရမီကိုးကားချက်ဖြင့် တမန်တော်တင်ပြလိုသော အဓိကအချက်မှာ ဤအရာပင် ဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်တရားသစ်အောက်၌ အပြစ်ပြဿနာ အဆုံးအဖြတ် ဖြေရှင်းပြီးဖြစ်သည်။

The quotation from Jeremiah 31:31–34 in Hebrews 8:5–12 is the longest citation in the NT. It contains several promises: the law of God put within the heart (v. 10), no need for teachers because God will teach each person directly, everyone knowing God personally (v. 11), and the forgiveness of sins (v. 12). Unlike the apostle’s approach in chapter 3, where he applied the quotation from Psalm 95:7–11 point by point, or chapter 7, where the prediction of Psalm 110:4 was dissected in detail, in the long citation from Jeremiah he did not expound on the various ideas. Only one aspect engaged his interest. At the conclusion of his exposition on the sacrifice of Christ, he again cited Jeremiah 31, but only in part—finishing with the reference to God’s promise that He will no longer remember their sins and lawlessness (Heb. 10:16–17). Then, he added that the forgiveness or remission of these sins results in a situation where there is no longer any need for an offering for sin (10:18). This is the chief point he wished to establish with the citation from Jeremiah: under the new covenant the age-old problem of sin is decisively dealt with.

 

ထို့ကြောင့် ၈:၆ ၌ ပိုမိုကောင်းမြတ်သော ကတိတော်များဆိုသည်မှာ ယုံကြည်သူများ၏ အပြစ်များနှင့် ဒုစရိုက်များကို နောက်ထပ် မအောက်မေ့တော့ဟူသော ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များ ဖြစ်သည်(အပိုဒ်၁၃)။ ဤကတိတော်များသည် ဆီးနဲတောင်တွင် လူများက ထာဝရဘုရားတောင်းဆိုသမျှ အားလုံးကို ကျွန်ုပ်တို့ လုပ်ဆောင်ပါမည်ဟု ကျိန်ဆိုခဲ့သော ချို့ယွင်းချက်ရှိသော ကတိများနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်(ထွက်မြောက်ရာ ၁၉:၈)။ သူတို့၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကောင်းမြတ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဆီးနဲတောင်တွင် လူများသည် အပြစ်သားများ၏ ဘုရားသခင်တောင်းဆိုသမျှ အားလုံးကို ပြည့်စုံစွာ လုပ်ဆောင်နိုင်စွမ်း မရှိခြင်းကို မသိရှိခဲ့ကြပေ(တရားဟော ၅:၂၈-၂၉)။ ထိုနည်းတူ အာရုန်နှင့် သူ၏သားများ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်ဆိုင်ရာ ကြားဝင်မှုသည်လည်း အပြစ်ကို တကယ်ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ။ ပဌမပဋိညာဉ်၏ ယဇ်ပွဲစနစ်သည် ထိုအရာကို မပြည့်စုံစေနိုင်သောကြောင့် မလုံလောက်ခဲ့ပေ။ အကယ်၍ ထိုစနစ်သည် ချို့ယွင်းချက် မရှိခဲ့လျှင် ဒုတိယပဋိညာဉ်အတွက် လိုအပ်ချက် သို့မဟုတ် အခွင့်အရေး မရှိတော့ပေ(ဟေဗြဲ ၈:၇)။ ပဋိညာဉ်တရားသစ်ကို ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းသည်ပင် ယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်ပါဝင်သော ပဌမပဋိညာဉ်၏ ချို့ယွင်းချက်ရှိမှုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ မယ်လခီဇေဒက်ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ကို ဟောကိန်းထုတ်ခြင်းသည် ဟောင်းနွမ်းသော ယဇ်ပုရောဟိတ်စနစ်၏ အဆုံးသတ်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်နည်းတူ(၇:၁၁-၁၉)၊ ပဋိညာဉ်တရားသစ်၏ ဟောကိန်းသည် ပဌမပဋိညာဉ်ကို ခေတ်မမီတော့ဘဲ မကြာမီ ပျောက်ကွယ်တော့မည်ဟု ဖော်ပြခဲ့သည်(၈:၁၃)။

The better promises of 8:6, then, are the divine promises that the believers’ sins and lawlessness will no longer be remembered (v. 13). These promises stand in contrast to the faulty promises the people uttered at Mount Sinai when they declared that they would do anything that the Lord asked (Ex. 19:8). While their intentions were good, the people at Sinai failed to realize the inability of sinners to accomplish all that God requires (Deut. 5:28–29). In the same way, the priestly mediation of Aaron and his sons could not truly atone for sin. Because the sacrificial system of the first covenant could not accomplish this, it was inadequate. If it had been faultless, there would have been no need or occasion for a second covenant (Heb. 8:7). The very prediction of a new covenant exposed the flawed nature of the first covenant with its priestly system. Just as the prediction of the Melchizedekian priesthood indicated the demise of the old priestly system (7:11–19), so the prophecy of the new covenant rendered the first obsolete and soon to disappear (8:13).

 

အခန်းကြီး - ၉

၉:၁-၁၀ ဟောင်းနွမ်းသောစနစ်၏ ကန့်သတ်ချက်များ

ဟေဗြဲ ၉:၁-၁၀ ကို အပိုဒ်နှစ်ပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ ပထမငါးပိုဒ်(အပိုဒ်၁-၅)သည် ဓမ္မဟောင်းယဇ်ပလ္လင်ကို အကျဉ်းချုပ် ဖော်ပြထားပြီး၊ နောက်ငါးပိုဒ်(အပိုဒ်၆-၁၀)သည် ယခင်အမှုတော်များ၏ မလုံလောက်မှုများကို ထုတ်ဖော်သည်။

9:1–10

Limitations of the Old System

Hebrews 9:1–10 falls into two distinct sections. The first five verses give a thumbnail description of the OT sanctuary (vv. 1–5), while the second five point out the inadequacies of the former services (vv. 6–10).

 

၉:၁-၅။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်၏ ဖော်ပြချက်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်ကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြရာတွင် တမန်တော်သည် မောရှေသည် ဘုရားသခင်၏ အစီအစဉ်အတိုင်း တည်ဆောက်ခဲ့သော ယဇ်ပလ္လင်ကို အခြေခံထားသည်(၈:၅)။ ဖော်ပြချက်တစ်လျှောက်လုံး သူသည် ရှောလမုန်တည်ဆောက်ခဲ့သော ဗိမာန်တော် သို့မဟုတ် ဘွဲ့ခံပြီးနောက် ဟေရုဒ်ကြီးမင်းက ပြန်လည်တည်ဆောက် ချဲ့ထွင်ခဲ့သော ဗိမာန်တော်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း မပြုဘဲ၊ ယာယီတဲတော်(skēnē; “တဲတိုက်”၊ ၉:၂၊ ၃၊ ၆-၈)ကိုသာ ရည်ညွှန်းသည်။

9:1–5. Description of the Earthly Sanctuary. In his sketch of the earthly sanctuary, the apostle bases his discussion on the sanctuary that Moses constructed according to the divine plan (8:5). Throughout the description he refers to the tabernacle (skēnē; “a tent”; 9:2, 3, 6–8), rather than to the temple that Solomon built and which, after the captivity of the Jews, was restored and enlarged by Herod the Great.

 

မောရှေ၏ ယာယီတဲတော်ဆိုင်ရာ ဖော်ပြချက်တွင် တဲတော်၏ အဓိကအချက်နှစ်ခုကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ hagia (“သန့်ရှင်းရာဌာန”၊ အပိုဒ်၂) နှင့် hagia hagiōn (“အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန”၊ အပိုဒ်၃) ပင် ဖြစ်သည်။ တမန်တော်သည် အဆောက်အအုံနှစ်ခုစလုံး၌ ရှိသော ပရိဘောဂပစ္စည်းများကို ဝိညာဉ်ရေးရာ အဓိပ္ပာယ် သို့မဟုတ် အသုံးချမှု တွယ်ကပ်ရန် စိတ်ဝင်စားခြင်း မရှိပေ။ ထိုအရာများကို ယခုအချိန်တွင် အသေးစိတ် ဆွေးနွေးရန် မဖြစ်နိုင်ဟု ပြောခြင်းဖြင့် ထိုဆွေးနွေးမှုကို ဖယ်ရှားထားသည်(အပိုဒ်၅)။

The account of the Mosaic sanctuary highlights the two main features of its tabernacle: hagia (“the Holy Place”; v. 2) and hagia hagiōn (“the Most Holy Place,” “holy of holies,” or “holiest of all”; v. 3). The author shows no interest in attaching spiritual meaning or application to the various items of furniture in each of the two apartments. He eliminates any such discussion by saying that he cannot discuss these things in detail at the present time (v. 5).

 

ဤဖော်ပြချက်တွင် တစ်ခုသော အချက်သည် အစပိုင်း၌ ဓမ္မဟောင်းမှတ်တမ်းနှင့် မကိုက်ညီဟု ထင်ရသည်။ တမန်တော်သည် ရွှေနံ့သာပူဇော်ရာ ယဇ်ပလ္လင်(သို့မဟုတ် နံ့သာမီးပင်)ကို အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန၌ ထားသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်(အပိုဒ်၄)။ သို့သော် ဓမ္မဟောင်း၌ ထိုယဇ်ပလ္လင်ကို သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ထားရှိသည်ဟု ဖော်ပြထားသည်(ထွက်မြောက်ရာ ၄၀:၁၇-၂၇)။ တမန်တော်သည် ရိုးရိုး အမှားပြုလုပ်ခဲ့သည်ဟု နိဂုံးမချသင့်ပေ။ ရွှေနံ့သာပူဇော်ရာ ယဇ်ပလ္လင်သည် အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန၌ ပြုလုပ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်နှင့် လုပ်ဆောင်ချက်အရ ဆက်စပ်နေသည်ကို သတိပြုရန် အရေးကြီးသည်။ ထိုယဇ်ပလ္လင်ပေါ်တွင် အထူးနံ့သာမီးကို မီးရှို့ပြီး၊ ထိုနံ့သာမီးသည် အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန၌ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ အဆက်မပြတ် တက်လှမ်းသော ဆုတောင်းပဌနာကို ကိုယ်စားပြုသည်(ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၇-၁၀၊ ၃၄-၃၈)။ ထို့ကြောင့် မောရှေသည် ရွှေယဇ်ပလ္လင်ကို သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ထားရှိရန် ညွှန်ကြားခံရသောအခါ၊ ထိုယဇ်ပလ္လင်၏ တည်နေရာကို သန့်ရှင်းရာဌာန၏ အခြားပရိဘောဂများနှင့် ဆက်စပ်၍ မဖော်ပြခဲ့ပေ။ ယဇ်ပလ္လင်၏ တည်နေရာကို အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန၌ရှိသော ပစ္စည်းများနှင့် ဆက်စပ်၍သာ ဖော်ပြခဲ့သည်(ထွက်မြောက်ရာ ၃၀:၆၊ ၄၀:၅)။ ထိုယဇ်ပလ္လင်သည် ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ရှိနေသော်လည်း ဖြစ်သည်။ ရွှေယဇ်ပလ္လင်နှင့် အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန၏ ဆက်စပ်မှုကို ၁ ဓမ္မရာဇဝင် ၆:၂၂ ၌လည်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ထိုယဇ်ပလ္လင်သည် laddebir(“အတွင်းဆုံးအခန်း”၊ အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန)တွင် ရှိသည်ဟု ဆိုသည်။ ထိုနေရာ၌ သုံးသော ဟေဗြဲစကား le သည် “ပိုင်ဆိုင်သည်” ဟူသော အဓိပ္ပာယ်လည်း ပါနိုင်သည်။ ထို့ကြောင့် ယဇ်ပလ္လင်သည် လုပ်ဆောင်ချက်အရ အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန၏ ပိုင်ဆိုင်မှု ဖြစ်သော်လည်း၊ ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ဘုရားသခင်၏ မြင်သာသော ရှေ့တော်မှ ကာကွယ်ခံရရန် သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ထားရှိခြင်း ဖြစ်သည်။

One item in this description initially appears not to conform to the OT account. The author places the golden altar of incense (or censer) in the Most Holy Place (v. 4) rather than in the Holy Place (Ex. 40:17–27). Instead of concluding that the author simply made a mistake, it is important to note that the golden altar was connected in function to the priestly ministry carried out in the Most Holy Place. It was on this altar that special incense was burned that symbolized the continual intercession that arose before the presence of God in the Most Holy Place (Ex. 30:7–10, 34–38). For this reason, when Moses was instructed to place the golden altar in the Holy Place of the Tabernacle, the location of the altar was not described in connection to the other furnishings within the Holy Place. Rather, the golden altar’s location was in relation to the articles within the Most Holy Place (Ex. 30:6; 40:5), even though it was physically in the Holy Place. The connection between the golden altar and the Most Holy Place is also indicated in 1 Kings 6:22, where it says that the altar was (Heb.) laddebir, “the inner room,” the Most Holy Place. The Hebrew preposition le used here can have a number of different nuances, including “belonging to,” as some translations have rendered it in this passage. Thus, while the altar “belonged” to the Most Holy Place in terms of its function, it was placed in the Holy Place because the priests needed to be shielded from God’s visible presence.

 

ဟေဗြဲဩဝါဒစာသည် တည်နေရာ နှင့် လုပ်ဆောင်ချက် ကွဲပြားမှုကို အသိအမှတ်ပြုသည်။ ၉:၂ ၌ သန့်ရှင်းရာဌာန၌ ရှိသော မီးခွက်တိုင်၊ စားပွဲနှင့် တင်လှူသော မုန့်များကို ဖော်ပြရာတွင် en(“ထိုအထဲ၌”) ဟု သုံးသည်။ သို့သော် အပိုဒ် ၃-၄ ၌ အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာနသည် echousa(“ပိုင်ဆိုင်သည်” သို့မဟုတ် “ရှိသည်”) ဟု ပြောင်းလဲသုံးသည်။ အပိုဒ် ၂ ၌ en hē သည် တည်နေရာကို ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဖော်ပြသော်လည်း၊ echousa သို့ ပြောင်းလဲခြင်းသည် လုပ်ဆောင်ချက်ဆိုင်ရာ အဓိပ္ပာယ်ကို ညွှန်ပြသည်။

Hebrews appears to recognize this distinction between function and location. When describing the location of articles within the Holy Place in 9:2, the author says that the lampstand, the table, and its bread were en (“in”) it. The terminology changes, however, in vv. 3–4, where it says that the Most Holy Place echousa (was “having” or “had”) the altar, the ark, and their associated instruments. The Greek en hē in v. 2 clearly refers to location, while the change to echousa (“having”) suggests the idea of function.

 

၉:၆-၁၀။ ကန့်သတ်ထားသော ဝင်ရောက်ခွင့်။ တမန်တော်သည် မောရှေ၏ ယဇ်ပလ္လင်နှင့် ထုံးတမ်းစဉ်လာများကို ဖော်ပြရာတွင် ရည်ရွယ်ခဲ့သော အချက်သို့ ရောက်ရှိလာသည်။ ဟောင်းနွမ်းသော ယဇ်ပလ္လင်စနစ်၏ ချို့ယွင်းချက်နှစ်ခုကို ဖော်ထုတ်သည်။ ဝင်ရောက်ခွင့် ကန့်သတ်ခံရမှု နှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု ကန့်သတ်ခံရမှု ပင် ဖြစ်သည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ပထမအပိုင်း ဖြစ်သော အပြင်အခန်း သန့်ရှင်းရာဌာန၌ အမှုတော်ဆောင်ကြသည်(အပိုဒ်၆)။ ဤသည်မှာ ဆက်လက်ဖြစ်ပေါ်နေသော အမှုတော် ဖြစ်သည်။ သူတို့သည် ပထမအခန်းထဲသို့ dia pantos(“အမြဲတမ်း”၊ “အဆက်မပြတ်”၊ “နေ့စဉ်”) ဝင်ရောက်ကြသည်(အပိုဒ်၆)။ သို့သော် မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်သာ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ်(အပိုဒ်၇) ဒုတိယအခန်း အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာနထဲသို့ ဝင်ရောက်နိုင်သည်(အပိုဒ်၇)။ ထို့ပြင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များနှင့် မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်၏ အဆက်မပြတ် အမှုတော်ဆောင်မှု—အမှုတော်များ ထပ်ခါတလဲလဲ ပြုလုပ်နေရခြင်းကိုယ်တိုင်က—သည် မပြည့်စုံမှုကို ညွှန်ပြသည်။ ထိုအမှုတော်များသည် အပြစ်ကို နောက်ဆုံးအဖြတ်အတောင်း မပေးနိုင်ပေ။ အမျိုးမျိုးသော လက်ဆောင်များနှင့် ယဇ်များ(အပိုဒ်၉)သည် ပြင်ပဆိုင်ရာ(စာသားအရ “ခန္ဓာကိုယ် သို့မဟုတ် ကိုယ်ခန္ဓာ”၊ “ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ”) စည်းမျဉ်းများသာ ဖြစ်ပြီး၊ ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်အရ ကန့်သတ်ထားသော အချိန်အတွက်သာ အမှုဆောင်သည်—ပြုပြင်ပြောင်းလဲရေးခေတ်နှင့် အသစ်သော စနစ်သစ်ရောက်လာသည်အထိ(အပိုဒ်၁၀)။

9:6–10. Limited Access. The apostle next comes to the point he wished to make in his description of the Mosaic sanctuary and its rituals. He lays bare the two inadequacies of the old sanctuary system: limited access and limited cleansing. The priests carried out their services in the Holy Place, the outer room, the first part of the tabernacle (v. 6). This was an ongoing ministry: they entered the first apartment dia pantos (“always,” “continually,” “regularly”; v. 6). But only the high priest once a year (v. 7) could enter the second inner room, the Most Holy Place (v. 7). Further, the continual ministry by priests and high priests—the very repetition of the services—pointed to their incompleteness. In themselves, they could not pronounce the final word against sin. The various gifts and sacrifices (v. 9) were merely external (lit. “of the body or flesh,” “physical”) ordinances that in God’s purposes served for a limited time—until the time of reformation and the new order of things (v. 10).

 

ပဌမယဇ်ပလ္လင်(အပိုဒ်၈) တည်တံ့နေသရွေ့၊ ကောင်းကင်ဘုံရှိ “ယဇ်ပလ္လင်” ထဲသို့ လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လှစ်၍ မရပေ။ (“ယဇ်ပလ္လင်” ဟူ၍ ဤနေရာ၌ ပိုမို တိကျသော ဘာသာပြန်ဆိုချက် ဖြစ်သည်။ “Ta Hagia in Hebrews” စာမျက်နှာ ၁၈၄၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ဟောင်းနွမ်းသော ယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်သည် အသစ်ပေါ်ထွက်လာသောအခါ ပျောက်ကွယ်သွားသည်နည်းတူ၊ ပဋိညာဉ်တရားသစ်သည် ပဌမပဋိညာဉ်ကို ခေတ်မမီ ဖြစ်စေသည်နည်းတူ၊ ကောင်းကင်ဘုံယဇ်ပလ္လင်၏ အမှုတော်သည် ဟောင်းနွမ်းသောစနစ် တည်တံ့ခြင်း ရပ်ဆိုင်းသွားမှသာ စတင်နိုင်သည်။

As long as the first sanctuary (v. 8) had standing, the way into the heavenly “sanctuary” (“sanctuary” is the more accurate translation here; see “Ta Hagia in Hebrews,” p. 1841) could not be opened. Just as the old priesthood gave way when the new appeared and the new covenant made the first obsolete, so the ministry of the heavenly sanctuary could come into play only as the old ceased to have standing.

 

ယေရှု၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို ၉:၁၁-၁၀:၁၈ ၌ ဆက်လက်ဆွေးနွေးရာတွင် ဝင်ရောက်ခွင့်နှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု ဟူသော အချက်နှစ်ခုသည် ထင်ရှားစွာ ပါဝင်လာမည်။ ဟောင်းနွမ်းသော မြေကြီးပေါ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်၌ ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အားဖြင့်၊ ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်ဘုံယဇ်ပလ္လင်အမှုတော်—တိရစ္ဆာန်သွေးမဟုတ်ဘဲ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ပူဇော်ခြင်း—သည် မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ပါးသာ တစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ဝင်ရောက်နိုင်ခဲ့သည်နှင့်မတူဘဲ၊ လူတိုင်းအတွက် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ဖွင့်လှစ်ပေးပြီး၊ နောက်ထပ် တိရစ္ဆာန်ယဇ်များ မလိုအပ်တော့အောင် အပြစ်ပြဿနာကို အပြည့်အဝ ဖြေရှင်းပေးသည်။

As the discussion of Jesus’s saving work develops in Hebrews 9:11–10:18, the two points of access and cleansing will feature prominently. The apostle will show that, in contrast to the situation in the old earthly sanctuary, Christ’s ministry in the heavenly sanctuary—offering not the blood of animals but Himself—opens up access to the very presence of God to all—not just to the high priest once a year—and provides a complete answer to the problem of sin that negates the need for any further animal sacrifices.

 

ဟေဗြဲ ၉:၆-၁၀ သည် နောက်ဆက်တွဲ ဆွေးနွေးချက်တွင် အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ခုကို မိတ်ဆက်ထားသည်။ ပထမအချက်မှာ သွေး ဖြစ်သည်။ မြေကြီးပေါ်ရှိ မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်သည် နှစ်စဉ် အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာနထဲသို့ သွေးမပါဘဲ ဝင်ရောက်ခြင်း မရှိပေ(အပိုဒ်၇)။ ဒုတိယအချက်မှာ ကိုယ်နှလုံး(အပိုဒ်၉) ဖြစ်သည်။ ဤရင်းနှီးပုံရသော စကားလုံး၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ဆက်လက်ဆွေးနွေးချက်တွင် ရှင်းလင်းလာမည်။ ထို့ကြောင့် ဟောင်းနှင့်အသစ် ကွာခြားမှုကို မပြည့်စုံမှု/ပြည့်စုံမှု(အပိုဒ်၉)၊ ကိုယ်နှလုံး/ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ စည်းမျဉ်းများ(အပိုဒ်၉-၁၀) ဟူ၍ ဖော်ပြလာမည် ဖြစ်သည်။

Hebrews 9:6–10 introduces two new motifs that play important roles in the ensuing argument. The first is blood: the earthly high priest entered the Most Holy Place each year, not without blood (v. 7). The second is conscience (v. 9). The apostle’s meaning of this apparently familiar term will become clear in the unfolding argument. Thus, the contrast between the old system and the new will come to expression in the terms of imperfection/perfection (v. 9), and conscience/physical regulations (vv. 9–10).

9:11–22

Defilement and Purification

This passage falls into two sections: the first (vv. 11–14) sets out the superiority of the blood of Christ over the sacrifices of animals; the second (vv. 15–22) shows the relation of blood to covenant. Each section contains statements that reveal the basic axioms on which the author’s argument rests.

 

၉:၁၁-၂၂ ညစ်ညမ်းမှုနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှု

ဤအပိုဒ်ကို နှစ်ပိုင်းခွဲနိုင်သည်။ ပထမပိုင်း(အပိုဒ်၁၁-၁၄)သည် ခရစ်တော်၏ သွေးသည် တိရစ္ဆာန်ယဇ်များထက် သာလွန်ကြောင်း ဖော်ပြထားပြီး၊ ဒုတိယပိုင်း(အပိုဒ်၁၅-၂၂)သည် သွေးနှင့် ပဋိညာဉ်တို့၏ ဆက်စပ်မှုကို ပြသည်။ အပိုဒ်နှစ်ခုစလုံးတွင် တမန်တော်၏ ဆွေးနွေးချက်ကို အခြေခံထားသော အခြေခံသဘောတရားများ ပါဝင်သည်။

9:11–14. The Better Blood. Just as the apostle sets out the human dilemma in terms of defilement (see “Sanctuary Language in Hebrews,” p. 1845), so he presents the cleansing agent par excellence: blood. But not just any blood, and certainly not animal blood, providing outward or ceremonial purification but unable to cleanse the conscience. No, he tells of better blood than all others: Christ’s blood that opens the way into the heavenly sanctuary (this is the better translation of ta hagia in v. 12; see “Ta Hagia in Hebrews,” p. 1841).

 

၉:၁၁-၁၄။ ပိုမိုကောင်းမြတ်သော သွေး။ တမန်တော်သည် လူသားတို့၏ ဒုက္ခကို ညစ်ညမ်းမှု ဟူ၍ ဖော်ပြသည်နည်းတူ(“Sanctuary Language in Hebrews” စာမျက်နှာ ၁၈၄၅ ကို ကြည့်ပါ)၊ အကောင်းဆုံး သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေသော အရာကို သွေးဟူ၍ တင်ပြသည်။ သာမန်သွေးမျှမကဘဲ၊ တိရစ္ဆာန်သွေးလုံးဝ မဟုတ်ဘဲ၊ ပြင်ပသန့်ရှင်းမှု သို့မဟုတ် ထုံးတမ်းဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းမှုကိုသာ ပေးနိုင်ပြီး ကိုယ်နှလုံးကို မသန့်ရှင်းစေနိုင်ပေ။ မဟုတ်ဘဲ၊ အခြားသွေးအားလုံးထက် ပိုမိုကောင်းမြတ်သော သွေး—ခရစ်တော်၏ သွေးကို ပြောသည်။ ထိုသွေးသည် ကောင်းကင်ဘုံယဇ်ပလ္လင်ထဲသို့ လမ်းကြောင်းကို ဖွင့်လှစ်ပေးသည်(အပိုဒ်၁၂ ၌ ta hagia ကို “ကောင်းကင်ဘုံယဇ်ပလ္လင်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းသည် ပိုမို မှန်ကန်သည်။ “Ta Hagia in Hebrews” စာမျက်နှာ ၁၈၄၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ဟေဗြဲ ၉:၁၂ ၌ ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံယဇ်ပလ္လင်ထဲသို့ ဝင်ရောက်ပုံ ဖော်ပြချက်ကို မကြာခဏ ကိုယ်တော် နိမ့်ပါးတော်မူခြင်းတွင် အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန အမှုတော်ကို စတင်တော်မူသည်ဟု နားလည်ကြသည်။ ta hagia ကို အသန့်ရှင်းဆုံးသောဌာန ဟု ယူဆခြင်းအပြင်၊ ဆိတ်ဆိတ်သွေး(tragōn) နှင့် နွားသငယ်သွေး(moschōn) ကို ပျံလွန်တော်မူရာနေ့ ယjungပူဇော်ခဲ့သော နွားနှင့်ဆိတ်ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုကြသည်။ နွားသငယ်(moschos) ဟူသော စကားလုံးသည် လေဗီကျမ်း ၁၆ ၏ ဆပ်တီယူဂျင့် ဘာသာပြန်တွင် ပျံလွန်တော်မူရာနေ့ ယဇ်များနှင့် ပါသော်လည်း၊ ဆိတ်(tragos) ဟူသော စကားလုံးမှာ လေဗီကျမ်း ၁၆ ၌ မပါပေ။ ပဉ္စမကျမ်း၌ ယဇ်ပလ္လင်ဥပဒေနှင့် ပတ်သက်၍ tragos ကို တစ်ကြိမ်မျှ မသုံးထားပေ။ ကိမ်းဂဏန်း ၇ ၌သာ မြေကြီးပေါ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်ကို ဖွင့်လှစ်ပွဲ ထုံးတမ်းများနှင့် ဆက်စပ်၍ tragos ကို တွေ့ရသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲ ၉:၁၂ ၌ ရည်ညွှန်းထားသော ဖြစ်ရပ်မှာ ပျံလွန်တော်မူရာနေ့ မဟုတ်ဘဲ၊ ယဇ်ပလ္လင်ဖွင့်လှစ်ပွဲ ထုံးတမ်းများ ဖြစ်သည်။ အနည်းငယ်အကြာတွင် ထိုမတူညီသော တိရစ္ဆာန်နှစ်မျိုး၏ သွေးကို ပဋိညာဉ်ဖွင့်လှစ်ခြင်းနှင့် ရှင်းရှင်းလင်းလင်း ဆက်စပ်၍ ထပ်မံဖော်ပြထားသည်(“Behind the Veil” စာမျက်နှာ ၁၈၃၆ ကို ကြည့်ပါ)။

 

The description of Christ’s entrance into the heavenly sanctuary in Hebrew 9:12 has often been understood to mean that He assumed a Most Holy Place ministry at His ascension. In addition to assuming that ta hagia is a reference to the Most Holy Place, those advocating this position have also interpreted the blood of goats (tragōn) and calves (moschōn) as a reference to the calves and goats sacrificed on the Day of Atonement. While the word for “calf” (moschos) does appear in the description of the Day of Atonement sacrifices in the Septuagint translation of Leviticus 16, the word for “goat” (tragos) does not; in fact, tragos is never used for the Day of Atonement sanctuary legislation in the Pentateuch. The term used instead in Leviticus 16 is chimaros. It is significant that the only place tragos occurs in relation to the OT ceremonial system in the Pentateuch is in Numbers 7, where it is connected to the inauguration rituals of the earthly sanctuary. Thus the event alluded to in Hebrews 9:12 is not the Day of Atonement but rather the rituals related to the inauguration of the sanctuary. The author makes this point explicit just a few verses later, when the blood of these same two animals is mentioned again in clear connection to the inauguration of the covenant (see “Behind the Veil,” p. 1836).

 

ယခင်တွေ့ခဲ့သည့်အတိုင်း ဟေဗြဲ ၉:၁-၁၁ သည် (မြေကြီးပေါ်ရှိ) ပဋိညာဉ်နှင့် ယဇ်ပလ္လင်မှ ပဋိညာဉ်တရားသစ်နှင့် (ကောင်းကင်ဘုံရှိ) ယဇ်ပလ္လင်သို့ ကူးပြောင်းခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုအချက်ကို အခြေခံ၍ အပိုဒ် ၁၂ ၌ ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဘုံယဇ်ပလ္လင်ထဲသို့ လမ်းကြောင်းကို မည်သို့ ဖွင့်လှစ်ခဲ့သည်ကို ဖော်ပြသည်(အပိုဒ် ၈ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဤသည်မှာ နိမ့်ပါးတော်မူချိန်တွင် ဖြစ်ပျက်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်ပြီး၊ ခရစ်တော်သည် မင်းကြီးယဇ်ပုရောဟိတ်အမှုတော်ကို စတင်တော်မူကာ၊ မြေကြီးပေါ်ရှိ ယဇ်ပလ္လင်ဖွင့်လှစ်ပွဲတွင် ဆိတ်နှင့် နွားသငယ်သွေးဖြင့် မဟုတ်ဘဲ၊ ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်သွေးဖြင့် ကောင်းကင်ဘုံယဇ်ပလ္လင်ကို ဖွင့်လှစ်တော်မူခဲ့သည်။ ထို့နောက် အပိုဒ် ၁၃-၁၄ နှင့် ၁၀:၄ ၌ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် ဓမ္မဟောင်းရှိ ယဇ်ပွဲစနစ်တစ်ခုလုံးကို ကျော်လွန်ကြောင်း ရှင်းပြထားသည်။

As we have already seen, Hebrews 9:1–11 describes the transition from the (earthly) covenant and its sanctuary to the new covenant and its (heavenly) sanctuary. Building on that point, in v. 12 the author describes how Christ opened up the way into the heavenly sanctuary (cf. v. 8). This occurred at the ascension, when Christ began his High Priestly ministry by inaugurating the heavenly sanctuary, not with the blood of goats and calves—as was done when the earthly sanctuary was inaugurated—but with his own blood. Then, in vv. 13–14 and 10:4, the author expands the reference to demonstrate how Christ’s sacrifice surpasses the whole system of sacrifices in the OT.

 

ဤအခန်းများတွင် စာရေးသူ၏ ယုတ္တိဗေဒကို ဂရုတစိုက် စစ်ဆေးကြည့်သောအခါ၊ သူ၏ ဆွေးနွေးချက်ကို တည်ဆောက်ထားသော အခြေခံသဘောတရားများကို တွေ့ရှိရသည်။ အပိုဒ်သုံးခုသည် ထင်ရှားသည်။ ၉:၁၃-၁၄၊ ၉:၂၂၊ နှင့် ၁၀:၄ ပင် ဖြစ်သည်။ အောက်ပါ ပုံစံ ပေါ်ထွက်လာသည်။

အခြေခံသဘောတရား—၉:၂၂။ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုနှင့် အပြစ်ဖယ်ရှားရန် သွေးလိုအပ်ချက်။

အခြေခံသဘောတရားငယ်များ—

• ၉:၉-၁၃ နှင့် ၁၀:၄။ တိရစ္ဆာန်သွေးသည် ပြင်ပအဆင့်တွင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ပေးနိုင်သော်လည်း၊ အပြစ်များကို အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုကို ပေးနိုင်ရန် မဖြစ်နိုင်ပေ။ • ၉:၁၄။ သို့ရာတွင် ခရစ်တော်၏သွေးသည် ထိုသို့သော အပြစ်များကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း (သြတ္တပ္ပစိတ်နှလုံးကို သန့်ရှင်းစေခြင်း) ကို ယူဆောင်လာသည်။

As we carefully examine the writer’s logic in these chapters, we detect the axioms on which he has structured the argument. Three passages stand out: 9:13–14; 9:22, and 10:4. The following pattern emerges:

Basic Axiom—9:22. The necessity of blood for purification and removal of sins.

Sub-Axioms

•    9:9–13 and 10:4. Animal blood is able to provide an external level of purification, but it is impossible for it to provide decisive purification of sins.

•    9:14. The blood of Christ, however, brings such purgation of sins (cleanses the conscience).

Sanctuary Language in Hebrews

ဟေဗြဲကျမ်းတွင် တဲတော်ဆိုင်ရာ ဘာသာစကား ဟေဗြဲ ၉:၁၁-၂၂ သည် ညစ်ညမ်းခြင်း၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း၊ သွေးနှင့် ပဋိညာဉ်ဟူသော အရေးကြီးသော အဓိကအချက်လေးချက်ကို အသုံးချထားသည်။ ဤနေရာတွင် လူသားတို့၏ ပြဿနာကို ညစ်ညမ်းခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည်။ လူသားများသည် ညစ်ညမ်းကြသည်—ညစ်နွမ်းနေကြသည်။ သူတို့သည် ကိုင်းကပ်နေသော ညစ်ညမ်းမှုကြောင့် သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်ရှေ့တော်သို့ ချဉ်းကပ်၍မရနိုင်ပေ။ သူတို့သည် ဆေးကြောခံရရန်—သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခံရရန် လိုအပ်သည်။ ဟေဗြဲကျမ်း၏ ဤအဓိကအချက်ကို အဋ္ဌကထာဆရာများက များစွာလျစ်လျူရှုခဲ့ကြသည်။ ပြင်ပသို့မဟုတ် ဓမ္မသစ်ညစ်ညမ်းမှုသည် ရှေးဦးဣသရေလလူမျိုးတို့ကို တဲတော်တွင် ကိုးကွယ်ခြင်းမှ တားမြစ်ခဲ့သည်နှင့်အတူတူ၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ညစ်ညမ်းမှုသည် လူပြည့်စုံသောသူတစ်ဦးလုံးကို လွှမ်းခြုံထားပြီး ကောင်းကင်အမှန်တရားဆီသို့ ချဉ်းကပ်ခြင်းမှ တားဆီးထားသည်။ Hebrews 9:11–22 plays on four important motifs: defilement, purification, blood, and covenant. The human problem is described here as defilement. Human beings are dirty—defiled. They cannot come before a Holy God because of the uncleanness that clings to them. They need to be washed—to be purified. This motif of Hebrews has been widely overlooked by commentators. Just as outward or ceremonial impurity barred the ancient Israelites from worshiping at the sanctuary, our impurity, which embraces the total being, keeps us from the heavenly reality.   ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုကို ဖော်ပြရာတွင် တစ်ခါတစ်ရံ ရွေးနုတ်ခြင်း (၉:၁၅) ကဲ့သို့သော အခြားဝေါဟာရများကို တွေ့ရသော်လည်း၊ ဟေဗြဲကျမ်းတွင် အဓိကဖော်ပြချက်မှာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း သို့မဟုတ် သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းပင်ဖြစ်သည်။ အစပိုင်းတွင် ခရစ်တော်၏အမှုကို အကျဉ်းချုံးဖော်ပြထားသော ကျမ်းစာအဖွင့်ထုတ်ပြန်ချက် (၁:၃) မှစ၍ တမန်တော်သည် ပုံစံကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ သူ၏ ဓမ္မသစ်ဖွံ့ဖြိုးတိုးတက်မှုကို ၉:၁-၁၀:၁၈ တွင် အထွတ်အထိပ်သို့ ရောက်ရှိလာသောအခါ၊ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ အဓိကအချက်ကို ထပ်မံအလေးပေးသည်။ Although we occasionally find terms other than purification to describe Christ’s saving work, such as redemption (9:15), the primary description in Hebrews is that of cleansing or purgation. The apostle sets the pattern from the outset, in his opening statement of the book summarizing Christ’s work (1:3). As he brings his theological development to a climax in 9:1–10:18, he again stresses the purification motif:   ၉:၁၃ တိရစ္ဆာန်သွေးသည် ပြင်ပတွင် ညစ်ညမ်းနေသူများအတွက် ဓမ္မသစ်သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်း (အပြင်ပိုင်းသန့်ရှင်းခြင်း သို့မဟုတ် “အသားကို သန့်ရှင်းစေခြင်း”) ကို ယူဆောင်လာသည်။ ၉:၁၄ ခရစ်တော်၏သွေးသည် သို့ရာတွင် “သြတ္တပ္ပစိတ်နှလုံး” ကို သန့်ရှင်းစေသည်။ ၉:၂၂ ဓမ္မဟောင်းစနစ်အောက်တွင် အရာအားလုံးနီးပါးကို သွေးဖြင့် သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်။ ၉:၂၃ ကောင်းကင်ပုံစံများဖြစ်သော ကမ္ဘာပေါ်ရှိ အရာများကို တိရစ္ဆာန်ယဇ်များဖြင့် သန့်ရှင်းစေခဲ့သော်လည်း၊ ကောင်းကင်အရာများကိုမူ ပိုမိုကောင်းမွန်သောယဇ်များဖြင့် လိုအပ်သည်။ ၁၀:၁-၂ တိရစ္ဆာန်ယဇ်များသည် ကိုးကွယ်သူများကို သန့်ရှင်းစင်ကြယ်စေနိုင်ခဲ့လျှင် နှစ်စဉ်နှစ်တိုင်း ပူဇော်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ 9:13     Animal blood brings ceremonial purification (outward cleansing or “purifying of the flesh”) to those who are outwardly unclean. 9:14     Christ’s blood, however, cleanses the “conscience” 9:22     Under the OT system, almost everything was purified with blood. 9:23     The earthly things, which were copies of the heavenly, were purified with animal sacrifices, but the heavenly things required something better. 10:1–2 If animal sacrifices could have purified or cleansed the worshipers, they would not have needed to be offered year after year.   ဟေဗြဲကျမ်းတွင် ညစ်ညမ်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘာသာစကားကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် အဋ္ဌကထာဆရာများသည် အများအားဖြင့် ရင်းနှီးကျွမ်းဝင်သော ဝေါဟာရများဖြစ်သည့် အပြစ်ရှိခြင်းနှင့် တရားဓမ္မရှိရာသို့ လျှောက်သွားတတ်ကြသည်။ သို့ရာတွင် ညစ်ညမ်းခြင်း/သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းသည် အခြားဝေါဟာရများက ညွှန်ပြသော အမှန်တရားနှင့် တူညီသော်လည်း၊ ပုံစံများကို တစ်ခုထဲသို့ ပေါင်းစည်းလို့မရနိုင်ပေ။ တမန်တော်သည် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်က ဗျာဒိတ်ပေးသော ဘာသာစကားဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အား ပြောဆိုခွင့်ပြုရမည်။ In dealing with the language of defilement and purification in Hebrews, commentators have tended to unconsciously glide to more familiar terminology, such as guilt and justification. But, while defilement/purification points to the same reality as the other terminology, the models are not collapsible. We must allow the apostle to speak to us in the language that the Holy Spirit revealed to him.   ဟေဗြဲကျမ်း၏ အငြင်းအခုံသည် ညစ်ညမ်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဓမ္မသစ်ပတ်လည်အတွင်း လှုပ်ရှားနေသည်။ ဤနည်းဖြင့် ဓမ္မသစ်စနစ်ကို ဗဟိုပြုထားသော ကျမ်းစာကျမ်းချက်တစ်ခုဖြစ်သည့် လေဝိအနှင့် တွဲဖက်ဖြစ်သည်။ လေဝိကျမ်းသည် ဓမ္မသစ်ညစ်ညမ်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရန် နည်းလမ်းများကို အသေးစိတ်စည်းမျဉ်းများချမှတ်ထားသည်နှင့်အတူ၊ သွေးသည် အဓိကအေးဂျင့်ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲကျမ်းသည် ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်တဲတော်အမှုတော်တွင် ဟောင်းသောစနစ်၏ အဓိပ္ပာယ်နှင့် ၎င်းကို အစားထိုးခံရခြင်း၏ အကြောင်းရင်းကို ဖြည့်စွမ်းပေးသည်။ The argumentation of Hebrews moves within the theological orbit of defilement and purification. In this respect, it is the counterpart of the other biblical book that centers on the ceremonial system: Leviticus. Just as Leviticus sets out detailed regulations concerning ceremonial defilement and the means of purification, with blood being the preeminent agent, so Hebrews provides its complement. Here we find, in the ministry of Christ in the heavenly sanctuary, the meaning of the old system as well as the reason for its being superseded.

 

ထို့ကြောင့် ၉:၁၃-၁၄ သည် ဟေဗြဲကျမ်း၏ တင်းကျပ်စွာ ဆက်စပ်နေသော အငြင်းအခုံတွင် အဓိကကျသော ကျမ်းချက်ဖြစ်လာသည်။ ၎င်းသည် ယဇ်ပူဇော်ရေးစနစ်နှင့် နီးကပ်စွာဆက်စပ်နေသော စိတ်ကူးစဉ်ကို ထိန်းသိမ်းထားကြောင်း ပြသပြီး၊ ခရစ်တော်၏ ပိုမိုကောင်းမွန်သောသွေးဟူသော အယူအဆသည် သူ၏ အဓိကအချက်ကို အကျဉ်းချုံးထားသည်။ ဓမ္မဟောင်းယဇ်များကို “ရိုးရှင်းသော” သို့မဟုတ် ကလေးဆန်သည်ဟု အကြံပြုခြင်းမရှိပေ။ ယင်းတို့ကို နေရာပေးထားသော်လည်း၊ အပြစ်ပြဿနာကို ကိုင်တွယ်ဖြေရှင်းရန် နောက်ဆုံးတွင် မလုံလောက်ကြောင်း ပြသသည်။ ဟောင်းသည် မကောင်းဘဲ အသစ် (ခရစ်တော်၏သွေး) သည် ကောင်းသည်ဟူသော ကိစ္စမဟုတ်ပေ။ ဟောင်းသည် ပစ္စည်းဆန်ပြီး အသစ်သည် ဝိညာဉ်ရေးရာဟူသော ကိစ္စလည်း မဟုတ်ပေ။ ကောင်းမွန်ခြင်းနှင့် ပိုမိုကောင်းမွန်ခြင်း—ရှေ့နောက်နှစ်မျိုးလုံးသည် ညစ်ညမ်းခြင်း-သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းပတ်လည်အတွင်း သွေးဖြင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းများဖြစ်သည်။

Thus, 9:13–14 emerges as the pivotal passage in the closely reasoned argumentation of Hebrews. It shows that the author maintains a strict line of thought closely connected with the sacrificial system, with the idea of the better blood of Christ summing up his thesis. He does not suggest that the OT sacrifices were “primitive” or infantile; rather, he gives them a place but shows their ultimate inadequacy to deal with the problem of sin. It is not a matter of the old being bad and the new (Christ’s blood) being good or of the old being material and the new, spiritual. Rather, we see the good and the better—both being bloody sacrifices within the orbit of defilement-purification.

 

“သွေး” (haima) ဟူသော ဝေါဟာရသည် တမန်တော်အတွက် အလွန်အရေးကြီးသည်။ တစ်ခါတစ်ရံ သူသည် “ယဇ်” (၉:၂၆၊ ၁၀:၁-၃၊ ၅၊ ၁၁၊ ၁၂) နှင့် အချို့အခါ “ကိုယ်ခန္ဓာ” (၁၀:၅-၁၀) ကို ရည်ညွှန်းသော်လည်း၊ သူ၏ အလေးပေးဆုံး အတည်ပြုချက်များတွင် “သွေး” သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိသည် (၉:၇၊ ၁၂၊ ၁၃-၁၄၊ ၁၈-၂၁၊ ၂၂-၂၃၊ ၁၀:၄၊ ၁၉၊ ၂၈-၂၉၊ ၁၂:၂၄)။ သူ့အတွက် “သွေး” သည် ကိုယ်ပိုင်အငြင်းအခုံအင်အားကို သယ်ဆောင်ထားပြီး၊ ၎င်းကို ရိုးရိုးသေခြင်း သို့မဟုတ် ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဟု ညီမျှရန် သတိထားရမည်။

The term “blood” (haima) is of great significance to the apostle. At times, he refers to “sacrifice” (9:26; 10:1–3, 5, 11, 12), and even “body” (10:5–10), but he returns to “blood” for his most emphatic affirmations (9:7, 12, 13–14, 18–21, 22–23; 10:4, 19, 28–29; 12:24). For him, “blood” carries its own argumentative force, and we should be wary of simply equating it with “death” or “sacrifice.”

 

ဤ “သွေး” ဝေါဟာရသည် အခြားတစ်ခုသို့ လျှော့ချ၍မရနိုင်ပေ။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်၏သေခြင်းကို ဆိုလိုသည်—သို့ရာတွင် ထို့ထက်ပို၍၊ ကျွန်ုပ်တို့၏ ညစ်ညမ်းခြင်းပြဿနာအတွက် အသုံးချထားသော ခရစ်တော်၏သေခြင်းကို ညွှန်ပြသည်။ ၎င်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် လောင်းချထားသော ခရစ်တော်၏အသက်ကို ညွှန်ပြပြီး—ကျွန်ုပ်တို့အား အသက်ပေးကာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်မှုနှင့် ပျောက်ကင်းခြင်းကို ယူဆောင်လာသော အသက်ဖြစ်သည်။ ညစ်ညမ်းခြင်းနှင့် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘာသာစကားသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ သြတ္တပ္ပစိတ်နှလုံးအတွင်း နက်ရှိုင်းစွာ တုံ့ပြန်မှုကို နှိုးဆွသည်နှင့်အတူ၊ ပိုမိုကောင်းမွန်သောသွေးဆိုင်ရာ ဘာသာစကားသည် အခြားဝေါဟာရဖြင့် အစားထိုးမရနိုင်သော နည်းဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘာသာရေးလိုအပ်ချက်ကို တိုက်ရိုက်ပြောဆိုသည်။

This term, “blood,” seems reducible to no other. It signifies Christ’s death—but more, His death applied to our problem of defilement. It points to Christ’s life poured out for us—life that gives us life and brings cleansing and healing. Just as the language of defilement and purification strikes a deep response within our conscience, so the language of better blood speaks directly to our religious need in a manner that cannot be replaced by other terminology.

 

၉:၁၅-၂၂။ သွေးနှင့် ပဋိညာဉ်။ အခန်းငယ် ၁၅-၂၀ တွင် တမန်တော်သည် အခန်း ၈ မှ ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ အဓိကအချက်ကို ပြန်လည်ကောက်ယူသည်။ ဤကျမ်းချက်သည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် အခက်အခဲဆုံးများထဲမှ တစ်ခုဖြစ်သည်။ ဤအခက်အခဲများသည် အယူအဆများကို နားလည်ရန် ပြဿနာများနှင့် ဂရိစကားလုံး (diathēkē) ကို “ပဋိညာဉ်” သို့မဟုတ် “အမွေစာချုပ်” (ဆုံးမှာကတိ) ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်ခြင်းမှ ဖြစ်ပေါ်လာသည်။ သို့ဖြစ်၍ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သုံးမျိုးကို တင်ပြခဲ့သည်။ (၁) diathēkē ကို တစ်လျှောက်လုံး “အမွေစာချုပ်” သို့မဟုတ် “ဆုံးမှာကတိ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း၊ ဤရွေးချယ်မှုသည် အခန်းငယ် ၁၅ နှင့် ၁၈-၂၀ တို့က ပဋိညာဉ်ကို မလွဲမသွေ ညွှန်ပြထားသောကြောင့် ထောက်ခံမှုနည်းပါးခဲ့သည်။ (၂) diathēkē ကို တစ်လျှောက်လုံး “ပဋိညာဉ်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုခြင်း၊ ဤနေရာတွင် အဓိကကန့်ကွက်ချက်မှာ အခန်းငယ် ၁၆-၁၇ တွင် ပဋိညာဉ်ချုပ်ဆိုသူ၏ သေခြင်းကို သက်သေပြရမည်ဟု ရိုးရိုးရှင်းရှင်း မမှန်ကန်ကြောင်း ငြင်းခုံခြင်းမှ ဖြစ်သည်။ (၃) diathēkē ကို ၎င်း၏ နှစ်ထပ်အဓိပ္ပာယ်ဖြင့် ကစားနွှဲခြင်း၊ အခန်းငယ် ၁၅ တွင် “ပဋိညာဉ်” မှ အခန်းငယ် ၁၆-၁၇ တွင် “အမွေစာချုပ်” သို့ ပြောင်းလဲပြီး အခန်းငယ် ၁၈ နှင့်အတူ ပဋိညာဉ်သို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခြင်း။ ဘာသာပြန်ဆိုချက်အများစုသည် ဤရွေးချယ်မှုကို ရွေးချယ်ခဲ့ကြပြီး၊ diathēkē တွင် ပါဝင်သော နှစ်မျိုးလုံးဖြစ်နိုင်ချေကို စာဖတ်သူအား ညွှန်ပြလေ့ရှိသည်။

9:15–22. Blood and the Covenant. In vv. 15–20, the apostle picks up the covenant motif from chapter 8. This passage is one of the most difficult to interpret in the NT. Its difficulties arise from both the problems of comprehending its ideas and the possibility of translating the Greek (diathēkē) as either “covenant” or “testament” (will). Accordingly, three schemes of interpretation have been advanced: (1) diathēkē translated throughout as “will” or “testament,” an option that has attracted little support since vv. 15 and 18–20 point irrevocably to covenant; (2) diathēkē translated throughout as “covenant,” in which the principal objection arises in vv. 16–17 as it is argued that it simply is not true that the death of the covenanter must be established; and (3) diathēkē being used as a play on its double meaning, changing from “covenant” in v. 15 to “will” or “testament” in vv. 16–17 and reverting to “covenant” with v. 18. Most translations have chosen this option, usually giving the reader an indication of the dual possibilities involved in diathēkē.

 

သို့ရာတွင် ဤဆင်ခြင်တုံတရားလမ်းကြောင်းသည် ချို့ယွင်းချက်ရှိသည်။ ၎င်းသည် အလွန်နူးညံ့လွန်းပြီး အခန်း ၈ တွင် စတင်ခဲ့သော ပဋိညာဉ်ဆိုင်ရာ အဓိကအချက်ကို ဖြတ်တောက်ပစ်သည်။ တမန်တော်သည် ကျမ်းချက်နှစ်ချက်အတွင်း “အမွေစာချုပ်” သို့ ပြောင်းလဲပြီး ချက်ချင်းပဋိညာဉ်သို့ ပြန်လည်ပြောင်းသွားခြင်း မဟုတ်ပေ။ တစ်လျှောက်လုံး “ပဋိညာဉ်” အကြောင်းကို ပြောနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်နှင့် သေခြင်းကို ချိတ်ဆက်ခြင်းသည်ပင် သူ၏အချက်ဖြစ်သည်။ ခရစ်တော်၏ သေခြင်းတစ်ခုတည်းသာ ပဋိညာဉ်သစ်ကို တည်ထောင်သည်။ အခန်းငယ် ၁၅ တွင် ထိုအတည်ပြုချက်ကို ပြုခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည် သူ၏သေခြင်းအားဖြင့် ပဋိညာဉ်သစ်၏ အလယ်အလတ်ဖြစ်တော်မူသည်။

This line of reasoning is flawed, however. It is too subtle and breaks the development of the covenant motif that began in chapter 8 and reaches its finale in 10:18. The apostle is talking about “covenant” throughout, not switching to “will” for two verses and immediately dropping back to “covenant.” The linking of covenant and death is precisely his point. The death of Christ alone establishes the new covenant. Verse 15 made that assertion: Christ is the Mediator of the new covenant through His death.

 

အခန်းငယ် ၁၆-၁၇ ကို အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရာတွင် ဝိုးတိဝါးဖြစ်နေသော်လည်း၊ ဤကျမ်းချက်တွင် တမန်တော်၏ အလုံးစုံအဓိပ္ပာယ်မှာ ရှင်းလင်းသည်။ သူသည် ယေရမိ ၃၁:၃၁-၃၄ မှ ကိုးကားထားသော ပဋိညာဉ်သစ်၏ ကတိတော်များ ပြည့်စုံခြင်းကို ငြင်းခုံနေခြင်းဖြစ်သည်။ ပဋိညာဉ်သစ်သည် ယခု အာဏာတွင်ရှိပြီဖြစ်ကြောင်း သူအခိုင်အမာ ဆိုသည်။ ခရစ်တော်၏ သေခြင်းသည် ၎င်းကို အတည်ပြုခဲ့သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ယေရမိ ၃၁:၃၁-၃၄ တွင် သွေးယဇ်များကို ဖော်ပြထားခြင်းမရှိသော်လည်း၊ တမန်တော်သည် ပဋိညာဉ်ကို ယဇ်ပူဇော်ရေးစနစ်နှင့် ချိတ်ဆက်သည်။ သူသည် ထွက်မြောက်ရာကျမ်း ၂၄:၁-၈ တွင် စိနဲပဋိညာဉ်ကို သွေးဖြန်းခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်ကို စာဖတ်သူအား သတိတရဖြစ်စေသည် (အချို့မူကြောင်းများတွင် “ဆိတ်နှင့်နွားသငယ်များ”၊ အချို့တွင် “နွားသငယ်များ” သာရှိပြီး ဘာသာပြန်ဆိုချက်များတွင် ထင်ဟပ်နေသည်၊ ဟေဗြဲ ၉:၁၉)။ ထိုနည်းတူ ခရစ်တော်၏သွေးသည် အပြစ်များကို အဆုံးအဖြတ်ဖြေရှင်းသော ပဋိညာဉ်သစ်ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။

Despite the obscurity surrounding the interpretation of vv. 16–17, the author’s overall meaning in the passage is clear. He is arguing for the fulfillment of the promises of the new covenant, quoted in chapter 8 from Jeremiah 31:31–34. The new covenant is now in force, he asserts, because Christ’s death has ratified it. Although Jeremiah 31:31–34 does not make mention of bloody sacrifices, the author ties the covenant to the sacrificial system. He calls the reader’s remembrance to the story of Exodus 24:1–8, when the Sinai covenant was inaugurated by the sprinkling of blood (some manuscripts have “goats and calves,” others just have “calves,” as is reflected in the different translations; Heb. 9:19). In the same way, the blood of Christ brings about the new, wherein sins are decisively dealt with.

 

ဓမ္မဟောင်းတွင် ပဋိညာဉ်အယူအဆသည် လွှမ်းမိုးထားသော်လည်း၊ ဤနေရာတွင် တမန်တော်သည် ၎င်းကို သွေးဆိုင်ရာ အဓိကအချက်အောက်တွင် လက်အောက်ခံဖြစ်စေသည်။ ယေရမိ ၃၁:၃၁-၃၄ မှ ပဋိညာဉ်သစ်ဟောကိန်းသည် အပြစ်များကို သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းကို ကတိပေးသောကြောင့် အရေးကြီးသည်။ သို့ရာတွင် ခရစ်တော်၏သွေးသည် ထိုကတိကို အမှန်တကယ်ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲ ၉:၂၂ ၏ အဓိကမူ—သွေးမသွန်းဘဲ အပြစ်ခွင့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖြေရှင်းခြင်း မရှိဟူသော အချက်သည် ဆွေးနွေးချက်၏ တံခါးခုံအထက်တွင် ရပ်တည်နေပြီး ပဋိညာဉ်ကို ၎င်း၏အောက်တွင် ယူဆောင်လာသည်။

Although the covenant idea predominates the OT, the apostle here makes it subservient to the blood motif. The new covenant prediction of Jeremiah 31:31–34 is important because it promises purgation of sins; it is the blood of Christ, however, that brings that promise to reality. Thus, the prime axiom of Hebrews 9:22—that without the shedding of blood there is no remission or forgiveness of sin—stands over the lintel of the discussion, and the covenant is brought beneath it.

 

“သွေးသွန်းခြင်း” ဟူသော အသုံးအနှုန်း (အခန်းငယ် ၂၂) သည် ဂရိတွင် စကားလုံးတစ်လုံးတည်းမှ လာသည်။ haimatekchysia။ ဤစကားလုံးသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် အခြားနေရာတွင် သို့မဟုတ် ထိုခေတ်ဂရိစာပေတွင် မတွေ့ရှိရသောကြောင့်၊ အဓိပ္ပာယ်ကို အကြောင်းအရာမှ ညွှန်ပြရမည်။ ၉:၁-၁၀:၁၈ တစ်လျှောက် တမန်တော်၏ ဆင်ခြင်တုံတရားကို ခြေရာခံရာတွင်၊ သူ၏ အလေးပေးချက်သည် တိရစ္ဆာန်ယဇ်များကို သတ်ခြင်းမဟုတ်ဘဲ ၎င်းတို့၏သွေးကို အသုံးချခြင်းပေါ်တွင် ရှိနေသည်။ ထို့ကြောင့် ၉:၇ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ကိုယ်တိုင်နှင့် လူမျိုး၏ အပြစ်များအတွက် သွေးကို ပူဇော်သည်။ အလားတူ အငြင်းအခုံကို ၉:၁၁-၁၄ တွင် ပြုသည်။ အခန်းငယ် ၁၈-၂၁ တွင် ပထမပဋိညာဉ်ကို နွားသငယ်နှင့် ဆိတ်သွေးဖြင့် ကျမ်းစာလိပ်၊ လူများ၊ တဲတော်နှင့် အမှုတော်ဆောင်သုံးပစ္စည်းများပေါ်တွင် ဖြန်းခြင်းဖြင့် မြှေးမြှောင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် haimatekchysia—တမန်တော်ကိုယ်တိုင် ဖန်တီးထားနိုင်သော စကားလုံး—၏ အဓိပ္ပာယ်မှာ သွေးဖြန်း သို့မဟုတ် အသုံးချခြင်းဖြစ်နိုင်ချေရှိသည်။

The expression “shedding of blood” (v. 22) comes from a single word in the Greek: haimatekchysia. This word occurs nowhere else in the NT, or in Greek literature of the period, so we are dependent on the context to indicate its meaning. As we trace the author’s reasoning throughout 9:1–10:18, his emphasis does not fall on the slaying of animal sacrifices but rather on the application of their blood. Thus, in 9:7 the high priest offers blood on the Day of Atonement for himself and for the sins of the people. A similar argument is made in 9:11–14. In vv. 18–21, the first covenant was dedicated with blood when Moses sprinkled the blood of calves and goats on the book/scroll, people, tabernacle, and vessels of ministry. It therefore seems likely that the meaning of haimatekchysia—a word possibly coined by the apostle—is blood sprinkled or applied rather than blood shed.

 

အသုံးချထားသော သွေးသည် အပြစ်ကို မည်သို့ဖယ်ရှားသည်ကို တမန်တော်သည် ရှင်းလင်းစွာ ရှင်းပြရန် ကြိုးစားခဲ့ခြင်းမရှိပေ။ ၉:၂၂ တွင် ဘုရားသခင်သည် အပြစ်ပြဿနာကို မည်သို့ ဂရုစိုက်သည်ကို စနစ်တစ်ခု၏ အရိပ်အမြွက်ကို ရရှိသည်။ သူ၏ဖြေရှင်းချက်သည် ခရစ်တော်၏သွေးတစ်ခုတည်းသာ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ရေးအေးဂျင့်ဖြစ်ကြောင်း သတ်မှတ်သည်။ ၉:၂၂ တွင် “ခွင့်လွှတ်ခြင်း” သို့မဟုတ် “ဖြေရှင်းခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုထားသော စကားလုံးမှာ ဂရိ aphesis ဖြစ်ပြီး “ဖယ်ရှားခြင်း” သို့မဟုတ် “ယူဆောင်သွားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အခန်းငယ် ၂၂ တွင် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းဘာသာစကားကို aphesis နှင့် အခန်းငယ် ၂၃ တွင် ထပ်မံအပြိုင်အသုံးပြုခြင်းက အခန်းငယ် ၂၂ ၏ အဓိပ္ပာယ်သည် အပြစ်ကို ဖယ်ရှားခြင်း—ခွင့်လွှတ်ခြင်း သို့မဟုတ် ဖြေရှင်းခြင်းတင်မကဘဲ အပြစ်ကို အမြစ်ဖြတ်ခြင်းဟူသော အယူအဆကို သယ်ဆောင်ထားကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဤဘာသာစကားသည် ယဇ်ပူဇော်ရေးစနစ်နှင့် တဲတော်နှင့် ဆက်စပ်နေပြီး ဤနေရာတွင် နားလည်ရမည်။

The apostle did not explicitly attempt to explain how the blood applied takes away sin. In 9:22 we get a glimpse into a system—the mystery of how God takes care of the sin problem. His solution stipulates that Christ’s blood alone is the agent of purification. In 9:22 the word translated as “remission” or “forgiveness” is the Greek aphesis, which means “removal” or “taking away.” The author’s use of purification language in parallel with aphesis in v. 22, and then again in v. 23, indicates that his meaning in v. 22 carries the idea of the eradication of sin—not only its remission or forgiveness. The language is related to the sacrificial system and the sanctuary and is to be understood in this setting.

 

၉:၂၃-၁၀:၁၈ ယဇ်သစ်၏ သာလွန်ကောင်းမွန်ခြင်း

ဟောင်းသောစနစ်ကို ဖော်ပြရာတွင် (၉:၁-၁၀) တမန်တော်သည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ကန့်သတ်ဝင်ရောက်ခြင်းနှင့် အပြစ်ကို ကိုင်တွယ်ရာတွင် နောက်ဆုံးမရှိခြင်း ဟူသော ကန့်သတ်ချက်နှစ်ခုကို အလေးပေးခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ရှေ့ရှိ ကျမ်းချက်သည် ခရစ်တော်၏သွေးသည် ဟောင်းသောစနစ်မလုပ်နိုင်ခဲ့သော အရာကို မည်သို့ပြီးစီးစေသည်ကို ပြသခြင်းဖြင့် ယဇ်သစ်၏ သာလွန်ကောင်းမွန်ခြင်းကို ငြင်းခုံမည်ဖြစ်သည်။ ပထမအပိုင်း (၉:၂၃-၂၈) သည် အထူးသဖြင့် ဝင်ရောက်ခွင့်ဆိုင်ရာ အယူအဆများကို ထုတ်ဖော်မည်ဖြစ်ပြီး၊ ကျန်ရှိသော အပိုင်းသည် ဓမ္မဟောင်းယဇ်များ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ သဘောကို ခရစ်တော်၏ တစ်ကြိမ်တည်း၊ အကျိုးသက်ရောက်သော ကိုယ်တိုင်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်စေမည် (၁၀:၁-၁၈)။

9:23–10:18

Superiority of the New Sacrifice

In the author’s description of the old system (9:1–10), he underscored its two limitations: restricted access to the presence of God and no finality in dealing with sin. The passage before us will argue for the superiority of the blood of Christ by showing how it accomplishes what the old system could not. The first section (9:23–28) will especially bring out the access ideas, while the remainder will contrast the repeated nature of the OT sacrifices with the single, efficacious self-offering of Christ (10:1–18).

 

၉:၂၃-၂၈။ နောက်ဆုံး—တစ်ကြိမ်တည်းသာ။ ဆွဲဆောင်မှုရှိသော အယူအဆတစ်ခုသည် ဆွေးနွေးချက်ကို ဖွင့်လှစ်သည်။ ကောင်းကင်အရာများ၏ မိတ္တူများ (အထက် ၈:၅ တွင် ကောင်းကင်တဲတော်၏ မိတ္တူဖြစ်သော ကမ္ဘာပေါ်တဲတော်) ကို ဤတိရစ္ဆာန်ယဇ်များဖြင့် သန့်ရှင်းစေရန် လိုအပ်ခဲ့သည်ဟု တမန်တော်အခိုင်အမာ ဆိုသည်။ သို့ရာတွင် ကောင်းကင်အရာများကိုမူ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ယဇ်များ (ခရစ်တော်၏သွေး) ဖြင့် သန့်ရှင်းစေရမည် (အခန်းငယ် ၂၃)။ ကောင်းကင်အရာများ သန့်ရှင်းရန် လိုအပ်သည်ဟူသော အယူအဆသည် အဋ္ဌကထာဆရာများစွာ၏ စိတ်ကို ရှုပ်ထွေးစေသည်။ အထူးသဖြင့် ဟေဗြဲကျမ်းကို Philonic နားလည်မှုဖြင့် ကိုင်စွဲထားသူများ။ သို့ရာတွင် တမန်တော်သည် ထိုခေတ်ယုဒလူမျိုးများကဲ့သို့ ကောင်းကင်တွင် တကယ့်တဲတော်တစ်ခုရှိသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့လျှင် သူ၏မှတ်ချက်များကို လွယ်ကူစွာ နားလည်နိုင်သည်။ သူသည် သူ၏ တိုတိုတုတ်တုတ်မှတ်ချက်များတွင် အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းမပြသော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ ကောင်းကင်အမှုတော်သည် ပတ်ဝန်းကျင်ကျယ်ပြန့်သော အကျိုးကို သယ်ဆောင်ထားကြောင်း ရှင်းလင်းသည်။ ထိုအကျိုးသည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရေးနေ့ ဓလေ့အတိုင်း ဖြစ်ပေါ်ခဲ့သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းမှ ဆင်းသက်လာသည် (ဒံယေလ ၈:၉-၁၄ အဋ္ဌကထာ ကြည့်ပါ)။

9:23–28. Finality—Once for All. An arresting concept opens the discussion. The apostle asserts that it was necessary that the copies of the heavenly things (that is, the earthly sanctuary, which was a copy [8:5] of the heavenly temple) should be purified with these animal sacrifices, but the heavenly things themselves (that is, the heavenly sanctuary) with better sacrifices (that is, the blood of Christ) (v. 23). The idea of heavenly things being in need of cleansing boggles the minds of many commentators, especially those holding to a Philonic understanding of Hebrews. But if the author, like the Jews of that time, believed in an actual temple in heaven, his comments are readily comprehensible. Although he does not elaborate on the meaning in his cryptic comments, it seems clear that Christ’s heavenly work entails a cosmic-scale benefit stemming from His sacrifice that was typified through the ritual of the Day of Atonement (see commentary on Dan. 8:9–14).

 

ဤအပိုင်းတွင် ဝင်ရောက်ခွင့်ဆိုင်ရာ အဓိကအချက်သည် လွှမ်းမိုးထားပြီး အခန်း ၁၀ သို့ ဆက်လက်သွားသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် အမြဲသွေးနှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ဝင်ရောက်သည်နှင့်အတူ (၉:၇)၊ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်၏ ကိုယ်တိုင်သွေးနှင့်အတူ ကောင်းကင်သို့ ဝင်ရောက်တော်မူခဲ့သည်။ ဟောင်းသောစနစ်နှင့် အသစ်စနစ်ကြား တမန်တော်ပြုနေသော တိကျသော နှိုင်းယှဉ်ချက်မှာ အဘယ်နည်း။ ယခင်အကြောင်းအရာက တဲတော်မြှေးမြှောင်ခြင်းနှင့် လူမျိုးနှင့် ပဋိညာဉ်အတည်ပြုခြင်းနှင့် ဆက်စပ်သော သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းကို အကြံပြုသည် (အခန်းငယ် ၁၂-၂၂)။ သို့ရာတွင် အခန်းငယ် ၂၅ သည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရေးနေ့ ဝန်ဆောင်မှုများ၏ နောက်ခံကို ထင်ဟပ်စေသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီး (ပထမအခန်းတွင် ကန့်သတ်ခံရသော ယဇ်ပုရောဟိတ်သာမဟုတ်ဘဲ) နှင့် “နှစ်စဉ်” ဟူသော ဖော်ပြချက်ကြောင့် သိရှိနိုင်သည်။

The theme of access dominates this section and continues into chapter 10. As the high priest entered the presence of God always with blood (9:7), so Christ entered heaven with His own blood as sacrifice. What is the exact comparison the author is making between the old system and the new, both here and in the subsequent section? The previous context suggests it is the cleansing associated with the inauguration of the temple and the ratification of the covenant with the people (vv. 12–22). Verse 25, however, reflects the backdrop of the Yom Kippur services, that is, the Day of Atonement. We know this by the mention of a high priest (as opposed to just a priest, who was restricted to the first apartment of the tabernacle) and “every year” (v. 25).

 

ယခင်အတိုင်း ၉:၂၅ ကို အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုခဲ့သည်။ “သန့်ရှင်းရာဌာန”၊ “တဲတော်”၊ “အသန့်ရှင်းဆုံးဌာန” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းရာဌာနများ”။ တမန်တော်သည် ကယ်လဗရီတောင်တွင် သွန်းလောင်းသောသွေးသည် ဘုရားသခင်ရှေ့သို့ အပြည့်အဝဝင်ရောက်ခွင့်ကို ဖွင့်လှစ်ခဲ့ကြောင်း ငြင်းခုံခဲ့သည်။ လူနှင့် ဘုရားသခင်ကြား အတားအဆီးများကို ဖြိုဖျက်ခြင်းသည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရေးနေ့တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးတစ်နှစ်တစ်ကြိမ် ရရှိခဲ့သော ဝင်ရောက်ခွင့်တွင် အရိပ်အမြွက်သာ ရှိခဲ့သည်။ ခရစ်တော်၏သွေးသည် ဟောင်းသောဝန်ဆောင်မှုများမလုပ်နိုင်ခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ ဝင်ရောက်ခွင့်ကို ဖွင့်လှစ်ရုံမျှမက၊ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရေးနေ့၏ ရှေးယဇ်ပူဇော်ခြင်းများနှင့် ကွဲပြားခြားနားခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်တည်း ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဖြင့် ကောင်းကင်တဲတော်ကိုယ်တိုင် သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်။ တမန်တော်သည် အခန်းငယ် ၂၅-၂၆ တွင် ဟောင်းသောစနစ်၏ ယဇ်များ၏ ထပ်ခါတလဲလဲ သဘောကို အခန်းငယ် ၂၆ နှင့် ၂၈ တွင် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ တစ်ကြိမ်တည်းဖြစ်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ပြုခြင်းဖြင့် ဤအချက်ကို ထုတ်ဖော်သည်။ ထို့ကြောင့် ၉:၂၃-၂၆ တွင် ခရစ်တော်၏သွေး၏ သာလွန်ကောင်းမွန်မှုနှင့် အကျိုးကျေးဇူးများကို အလေးပေးရင်း အယူအဆများ၏ ဟန်ချက်ညီမှုနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို တွေ့ရသည်။

As noted previously, 9:25 has been translated in various ways: “Holy Place,” “sanctuary,” “Most Holy Place,” or “holy places” (see “Ta Hagia in Hebrews,” p. 1841). The apostle argued that the blood shed at Calvary opened full access to God; its breaking down of barriers between humanity and God was only hinted at in the access provided the OT high priest once a year on Yom Kippur. Not only did the blood of Christ open access to the presence of God in a manner that the old services could not, it also differed from the ancient sacrificial ceremonies of the Day of Atonement in that it was a single sacrifice by which the heavenly sanctuary itself was cleansed. The author hammers home this point by contrasting the repetitive nature of the sacrifices of the old system in vv. 25–26 with the singular occurrence of the sacrifice of Christ in vv. 26 and 28. Thus, in 9:23–26 we see the balance and contrast of ideas as the author stresses the superior nature and benefits of the blood of Christ:

ဟောင်းသော တဲတော်စနစ် သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်။ သွေးဖြင့်။ သို့ရာတွင် အမှန်တရား၏ မိတ္တူ။ အခြားတစ်ဦး၏ သွေး။ ထပ်ခါတလဲလဲ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း။ ကမ္ဘာပေါ်အသန့်ရှင်းဆုံးဌာန။ အသစ်သော တဲတော်စနစ် သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်။ သွေးဖြင့်။ သို့ရာတွင် တကယ့်တဲတော်။ ကိုယ်တိုင်ယဇ်ပူဇော်ခြင်း။ တစ်ကြိမ်တည်းသာ။ ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်။ Old Sanctuary System	New Sanctuary System
Purified	Purified
By blood	By blood
BUT
A copy of the reality	The true sanctuary
Blood of another	Sacrifice of Himself
Repeated sacrifice	Once for all
Earthly Most Holy Place	Presence of God

 

ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်သို့ အတားအဆီးမရှိ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိခြင်းဆိုင်ရာ တမန်တော်၏ သွန်သင်ချက်သည် ဆွဲဆောင်မှုရှိသော သွန်သင်ချက်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် အနှစ်သారမရှိပေ—ပညာရှိနှင့် ပညာမဲ့၊ ချမ်းသာနှင့် ဆင်းရဲ၊ အမျိုးသားနှင့် အမျိုးသမီး၊ အခွင့်ထူးရှိသူနှင့် ဖိနှိပ်ခံရသူတို့ကို ခွဲခြားခြင်းမရှိပေ။ ကောင်းကင်တဲတော်၏ တံခါးများကို ပစ်ဖွင့်ထားပြီး၊ လူတိုင်းကို ကြိုဆိုသည်။ ယခုမှစ၍ လက်ဆောင်ယူလာရန်၊ နှစ်သိမ့်မှုရှာဖွေရန် သို့မဟုတ် အလယ်အလတ်ငှားရမ်းရန် မလိုအပ်တော့ပေ။ ဟေဗြဲကျမ်း၏ “ဤမျှ ကြီးမားသော ကယ်တင်ခြင်း” (၂:၃) သည် လက်ဆောင်အားလုံး၊ နည်းလမ်းအားလုံး၊ အလယ်အလတ်အားလုံးကို အဆုံးသတ်ကြောင်း ကြေညာသည်။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြီးမားသော ယဇ်ပုရောဟိတ်ကြီးဖြစ်တော်မူသောကြောင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် (ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်) ကောင်းကင်တဲတော်ရှိ ဘုရားသခင်ထံ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိကြသည်။

The apostle’s teaching of unhindered access to the presence of God is an appealing one. There are no favorites here—no dividing of humankind on the basis of learned and ignorant, rich and poor, male and female, privileged and suppressed. The doors of the heavenly temple have been flung open; all are welcome. No need now to bring a gift, to seek to placate, or to hire a go-between. The “so great a salvation” (2:3) of Hebrews proclaims the end to all gifts, all devices, and all intermediaries. Because Christ is our great High Priest, we have access (by faith) to God in His heavenly temple.

 

ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးတည်ကြည်မှုကို အထူးသဖြင့် ဂရိစကားလုံး ephapax (“တစ်ကြိမ်တည်း၊ အပြီးသတ်”) နှင့် hapax (“တစ်ကြိမ်”) ဟူသော ဝေါဟာရဖြင့် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဤအယူအဆကို ပထမဆုံး ဟေဗြဲ ၇:၂၇ တွင် တွေ့ရပြီး၊ တမန်တော်က ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်ကြိမ်တည်း (ephapax) ပူဇော်တော်မူခဲ့သည်ဟု ရေးသားထားသည်။ သို့သော် ဟေဗြဲ ၉:၁၁–၁၀:၁၈ တွင်မူ ဤအချက်သည် အဓိကအကြောင်းအရာဖြစ်လာသည်။ ၉:၁၂ တွင် ခရစ်တော်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်ထဲသို့ တစ်ကြိမ်တည်း (ephapax) ဝင်တော်မူခဲ့သည်။ ၉:၂၆ တွင် အပြစ်များကို ဖယ်ရှားရန် တစ်ကြိမ်တည်း (hapax) ပေါ်ထွန်းတော်မူခဲ့သည်။ ၁၀:၁၀ တွင်မူ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းအားဖြင့် တစ်ကြိမ်တည်း (ephapax) ကျွန်ုပ်တို့ သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ရောက်ရှိခဲ့ကြပြီဟု ဆိုထားသည်။

The finality of Christ’s sacrifice comes into sharp focus in a particular term: ephapax (“once for all”) or hapax (“once”). We first find the idea in 7:27, where the apostle wrote that Christ offered Himself “once for all” (ephapax). In 9:11–10:18, however, it becomes a leading thought: in 9:12, Christ entered the heavenly sanctuary ephapax; in 9:26, He came hapax to take away sins; and in 10:10, we have been made holy by Christ’s sacrifice ephapax.

 

ခရစ်တော်၏ တစ်ကြိမ်တည်းသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ မြေကြီးပေါ်ရှိ ဗိမာန်တော်တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် ထပ်ကာထပ်ကာ ယဇ်ပူဇော်ရသည်။ ၉:၆ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်များသည် သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် ပုံမှန်အမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်ကြသည်။ ၉:၂၅ တွင် မြေကြီးဗိမာန်တော်အတွက် နှစ်စဉ်ယဇ်ပူဇော်ရသည်။ ၁၀:၁ တွင် ထိုယဇ်များကို နှစ်စဉ်ထပ်ကာထပ်ကာ ပူဇော်ရသည်။ ၁၀:၃ တွင် နှစ်စဉ် ပြန်လည်သတိပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ၁၀:၁၁ တွင် ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် ထိုထပ်တူယဇ်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပူဇော်ရသည်။

In contrast to Christ’s once-for-all sacrifice, the priest in the earthly sanctuary had to offer repeated sacrifices: in 9:6, the priests regularly served in the Holy Place; in 9:25, the earthly sanctuary required sacrifices every year; in 10:1, the same sacrifices were offered repeatedly, year by year; in 10:3, the same sacrifices were offered on the Day of Atonement every year; and in 10:11, the priest offered the same sacrifices repeatedly.

 

ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲ ၉:၁–၁၀:၁၈ တွင် တမန်တော်ဖော်ပြသော တတိယအကြိမ် ဆန့်ကျင်ဘက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ရသည်။ မြေကြီးဗိမာန်တော်၏ ကန့်သတ်ထားသော ဝင်ရောက်ခွင့်အစား ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်သို့ အပြည့်အဝဝင်ရောက်ခွင့်၊ အပြစ်ကို အပြည့်အဝသုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်းအစား အခမ်းအနားဆိုင်ရာ သန့်ရှင်းခြင်းသာ၊ ထပ်ကာထပ်ကာ ယဇ်များစွာအစား တစ်ကြိမ်တည်းသော ယဇ်တစ်ခုတည်း—ထပ်မပူဇော်ရတော့သော ယဇ်၊ လူမျိုးအပေါင်းအဝတ်အတွက် ယဇ်၊ အခြားယဇ်အားလုံးကို အဆုံးသတ်စေသော ယဇ်တစ်ခုတည်း။

So, we see the third of the apostle’s contrasts in 9:1–10:18: not only full access to the heavenly temple instead of limited access to its copy; not only thorough cleansing from sin instead of merely ceremonial purification; but also one sacrifice instead of many—one sacrifice never to be repeated; one sacrifice for all peoples; one sacrifice that brings all other sacrifices to an end.

 

တမန်တော်၏ ခေတ်ဆုံးသခြင်း (eschatology) ကို ၉:၂၆–၂၈ တွင် ထင်ရှားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ ဟေဗြဲစာအုပ်တစ်ခုလုံးသည် အတိတ်ကို ပြန်လှည့်ကြည့်ထားသည်။ “တစ်ကြိမ်တည်း” (ephapax) ဆိုသော အယူအဆသည် သားတော်သည် လူဖြစ်လာခြင်း၊ အသေခံခြင်းဖြင့် အပြစ်အတွက် အဆုံးအဖြတ်ပေးသော ယဇ်ကို ပူဇော်ခြင်းကို အာရုံစိုက်ထားသည်။ သားတော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ်သို့ ရောက်ရှိခြင်းတွင် ဖြစ်ပြီးသောအရာများ၏ သေချာမှုကြောင့် တမန်တော်သည် ထိုသို့ယုံကြည်မှုအပြည့်ဖြင့် ပြောဆိုနိုင်ပြီး စာဖတ်သူများကို သားတော်ကို ဝန်ခံခြင်းကို ခိုင်ခံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရန် တိုက်တွန်းနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအကောင်အထည်ဖော်ပြီးသော ခေတ်ဆုံးသခြင်း (realized eschatology) နှင့်အတူ အနာဂတ်ကိုပါ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ စာအုပ်၏ ပထမဆုံး ကျမ်းပိုဒ်လေးခုတွင် အစပြုခဲ့ပြီး၊ အုပ်ချုပ်သောသားတော်သည် အရာခပ်သိမ်း၏ အမွေခံဖြစ်မည့်အချိန်ကို စောင့်ဆိုင်းနေရဆဲဟု အကြံပြုထားသည်။ ယခု ၉:၂၆–၂၈ တွင် ထိုအယူအဆ ထပ်ပေါ်လာပြန်သည်။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်နှင့် ကင်းလွတ်စွာ ဒုတိယအကြိမ် ပေါ်ထွန်းတော်မူမည်ဖြစ်ပြီး၊ ကိုယ်တော်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသူများကို ကယ်တင်တော်မူမည်။ သို့သော် ဒုတိယအကြိမ်လာခြင်း (parousia) သည် ကယ်လဗာရီတောင်ပေါ်တွင် ရရှိပြီးသော အောင်မြင်မှုကို ထပ်မံထည့်သွင်းမည်မဟုတ်ပေ။ ထိုဖြစ်ရပ်သည် ခေတ်အဆက်ဆက်၏ အဆုံး သို့မဟုတ် အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သည် (ကျမ်း၂၆)။

The writer’s eschatology comes to sharp expression in 9:26–28. Throughout its theological argumentation, Hebrews looks back. The “once for all” (ephapax) motif focuses its concentration on the Son becoming man and by His death offering the decisive sacrifice for sin. It is because of the certainty of what has already happened—in the person of the Son and His becoming our great High Priest—that the apostle can speak with such assurance and admonish his readers to hold fast their confession of the Son. With this strong note of realized eschatology, there is nevertheless also an emphasis on the future. It was first sounded in the initial four verses of the book—in the suggestion of a waiting time before the regnant Son takes up His total rule. Now, in 9:26–28, the idea reappears in undeveloped form: He will appear a second time, apart from sin, to save those eagerly waiting for Him. The parousia (Second Coming), however, will add nothing to His achievement already won on Calvary. That event was the end or culmination of the ages (v. 26).

 

လူသားသမိုင်း၏ အထွတ်အထိပ်ဖြစ်သော ဧသကွန် (eschaton) တွင် ယေရှုပြန်ကြွလာမည်ဟူသော တမန်တော်၏ ခိုင်မာသောယုံကြည်ချက်ကို ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ရှည်လျားသော တိုက်တွန်းချက်တွင် ပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြထားသည် (၁၀:၃၆–၃၉၊ ၁၁:၃၉–၄၀၊ ၁၂:၂၅–၂၉)။

The apostle’s strong belief in the eschaton—the climax of human history when Jesus will come again—receives strong emphasis in the long exhortation that follows the theological argumentation of 8:1–10:18 and that rounds out the book (10:36–39; 11:39–40; 12:25–29).

 

အခန်းကြီး - ၁၀

၁၀:၁–၄။ စိတ်နှလုံး၏ ပြည့်စုံခြင်း။ ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ပြည့်စုံစေခြင်း (ကျမ်း၁) နှင့် အပြစ်ရှိသောစိတ်နှလုံး (ကျမ်း၂) ဆိုသော အယူအဆများကိုိ ထပ်မံတွေ့ရသည်။ ဓမ္မဟောင်းယဇ်ပူဇော်ခြင်းများကို ထပ်ကာထပ်ကာ ပြုလုပ်ရခြင်းကြောင့် အားနည်းချက်ရှိသည်ဟု စာရေးသူက အပြစ်တင်ထားသည်။ သူ၏ အဓိကအငြင်းအခုံမှာ နှစ်စဉ်ထပ်ကာထပ်ကာ အမှုတာဝန်ထမ်းဆောငင်ရခြင်း (ကျမ်း၁၊ ၃) သည် ဣသရေလ၏ အပြစ်ကို လုံးဝဖယ်ရှားနိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း သက်သေပြနေသည်။ ထိုယဇ်များသည် နောက်လာမည့်အရာ၏ အရိပ်သာ ဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းနှင့် အပြစ်ကို အဆုံးအဖြတ်ဖြေရှင်းခြင်း၏ တကယ့်ပုံသဏ္ဌာန် မဟုတ်ခဲ့ပေ (ကျမ်း၁)။

10:1–4. Perfecting of the Conscience. In this passage we again meet the notions of being made perfect (v. 1) and the guilty conscience (v. 2). They recur in the context of the author’s denigration of the OT sacrifices on the basis of their repetition. His basic argument is that the very fact of the repeated services every year (vv. 1, 3) shows their inability to eradicate Israel’s sin. The sacrifices were only a shadow of what would followw—not the true form of the reality (v. 1) of Christ’s death and its decisive dealing with sin.

 

ကျမ်းပိုဒ် ၁–၃ တွင် အောက်ပါအတိုင်း အယူအဆများ အပြိုင်တွေ့ရသည်။ ကျမ်း၁ — ဘုရားသခင်ထံချဉ်းကပ်သူများကို ပြည့်စုံစေခြင်း ကျမ်း၂ — ကိုးကွယ်သူများ သန့်ရှင်းခြင်း သို့မဟုတ် ရှင်းလင်းခြင်းခံရခြင်း ကျမ်း၃ — ကိုးကွယ်သူများတွင် အပြစ်များကို နောက်ထပ်သတိတရမဖြစ်တော့ခြင်း ကျမ်း၃ — နှစ်စဉ် အပြစ်များကို သတိပေးခြင်း မရှိတော့ခြင်း

In vv. 1–3, the following parallelism of ideas emerges:

v. 1 Make perfect those who draw near to God

v. 2 Worshipers purified or cleansed

v. 3 Worshipers have no more guilt or consciousness of sins

v. 3 No more reminder of sins every year

 

ကျမ်းပိုဒ် ၂ တွင် အပြစ်ရှိသောခံစားချက်အတွက် သုံးထားသော စကားလုံး (syneidēsis) သည် ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် “စိတ်နှလုံး” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည့် စကားလုံးနှင့် အတူတူပင်ဖြစ်သည် (၉:၉၊ ၁၄၊ ၁၀:၂၂၊ ၁၃:၁၈)။ ယခု ၎င်း၏ အဓိပ္ပာယ်ရှင်းလင်းလာသည်။ ၎င်းသည် တစ်ဦးချင်း၏ ကိုယ်ကျင့်တရားဆုံးဖြတ်သူ မဟုတ်ဘဲ အပြစ်များကို အဆက်မပြတ် သတိတရဖြစ်နေခြင်း သို့မဟုတ် မမေ့နိုင်ခြင်းသာ ဖြစ်သည်။ တမန်တော်၏ စကားများသည် တစ်ဦးချင်းကို ရည်မထားဘဲ ဣသရေလလူမျိုး၏ ယေဟောဝါဘုရားရှေ့တွင် အမျိုးသားရေးစိတ်နှလုံးကို ဖော်ပြနေခြင်းဖြစ်သည်။ ယုံကပ်ပူဇော်ရသော နေ့ကို နှစ်စဉ်ထပ်ကာထပ်ကာ လိုက်နာရန် လိုအပ်ခြင်းက ထိုသတိတရဖြစ်မှုကို ပြသနေသည်။

The word used for the feeling of guilt in v. 2 (syneidēsis) is the same one that has the connotation of “conscience” elsewhere in Hebrews (9:9, 14; 10:22; 13:18). Its meaning now becomes clear: it is not the moral arbiter of an individual—as the term is commonly understood—but the continual consciousness or remembering of sins. Nor are the apostle’s remarks directed toward the individual, as ours are when we speak of conscience. Rather, the author is portraying Israel’s national consciousness before Yahweh—a consciousness that is shown by the repeated need to observe Yom Kippur.

 

သူပြောလိုသော အချက်မှာ ခရစ်တော်၏ တစ်ကြိမ်တည်းသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် အပြစ်၏ သတိတရဖြစ်မှုအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးသားဖြစ်သည်။ အညစ်အကြေးအားလုံး ရှင်းလင်းပြီးဖြစ်း၊ လူသားနှင့် ဘုရားသခင်ကြားရှိ အတားအဆီးအားလုံး ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သည်။ ယခု နှစ်စဉ်အစာရှောင်ခြင်းနှင့် ယဇ်ပူဇော်ခြင်း အခမ်းအနားများ မလိုအပ်တော့ပေ။ အပြစ်၏ အဆုံးအဖြတ်ပေးသော သန့်ရှင်းခြင်းကို ပြုလုပ်ပြီးဖြစ်ပြီး၊ ထာဝရဘုရား ပြန်ကြွလာချိန်တွင် ပြည့်စုံလာမည်ဖြစ်သည်။

The point he wishes to make is this: the one sacrifice of Christ has removed all reminder of sin. All defilement has been purified, just as all barriers between humanity and God have been broken down. Now there is no need for annual ceremonies of fasting and sacrifice, for a decisive purification of sin has been made that will be consummated at the coming of the Lord.

 

ဓမ္မဟောင်းယဇ်စနစ်သည် ကိုးကွယ်သူ၏ စိတ်နှလုံးကိုိ သို့မဟုတ် အပြစ်သတိတရဖြစ်မှုကို ပြည့်စုံစွာ ရှင်းလင်းနိုင်ခဲ့ခြင်း မရှိပေ (၉:၉–၁၀၊ ၁၀:၁–၃)။ ခရစ်တော်၏ တစ်ကြိမ်တည်းသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကမူ သူတို့ကို အစဉ်အမြဲ ပြည့်စုံစေပြီး (၁၀:၁၄၊ ၂၂)။ ဘုရားသခင်ရှေ့တွင် ကျယ်ပြန့်စွာ မသက်မသာ ခံစားရမှုကို ဖယ်ရှားပေးခဲ့သည်။ အခန်း ၇ ရှိ ပြည့်စုံခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော ကျမ်းပိုဒ်နှစ်ခု (ကျမ်း၁၁၊ ၁၉) ယခု ရှင်းလင်းလာသည်။ ဓမ္မဟောင်းစနစ်၏ ပညတ်တော်အောက်တွင် ပြည့်စုံခြင်း မဖြစ်နိုင်ခဲ့ပေ။ အကြောင်းမှာ ထိုယဇ်များသည် ကိုယ်တိုင်ပင် မလုံလောက်ခဲ့ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ နွားနှင့် ဆိတ်သွေးဖြင့် အပြစ်များကို ဖယ်ရှားနိုင်သည်မဟုတ် (၁၀:၄)။ ကျမ်း ၇:၁၉ တွင် ပြည့်စုံခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ထပ်မံတိုးချဲ့ထားသည်။ အသစ်သော ယဇ်စနစ်အားဖြင့် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်း၊ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲစာအုပ်တွင် ခရစ်ယာန်များ၏ “ပြည့်စုံခြင်း” သည် ဗိမာန်တော်စနစ်နှင့် ဆက်စပ်သော ဝေါဟာရဖြစ်ပြီး ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ မဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းဗေဒင်ကြောင့် ဘုရားသခင်ထံ အတားအဆီးမရှိ ချဉ်းကပ်နိုင်ခြင်းနှင့် အပြစ်၏ ညစ်ညူးမှု လုံးဝရှင်းလင်းပြီးကြောင်း သတိတရဖြစ်ခြင်းဟူသော နှစ်မျိုးသော အကျိုးကို ပါဝင်သည်။

While the OT sacrificial system could not perfectly clear the conscience or consciousness of the worshiper (9:9–10; 10:1–3), Christ’s single offering has perfected them forever (10:14, 22). They have obtained purgation of the pervasive sense of unease before God. The two references to perfection in chapter 7 (vv. 11, 19) now become clear. No perfection was possible under the law of the old system, because its sacrifices were simply inadequate in themselves. The imperfection was intrinsic to the sacrifices: it was impossible for the blood of bulls and goats to take away sins (10:4). With 7:19, we see an extension of the meaning of perfection: by the new sacrificial system we draw near to God, that is, have access. Thus, the “perfection” of Christians in Hebrews is a term related to the sanctuary system, not an ethical one. It embodies the twin aspects that the knowledge of the sacrifice of Christ has brought: unhindered access to God with consciousness that the defilement of sin has been fully purified.

 

၁၀:၅–၁၀။ ခရစ်တော်၏ အသေခံခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ကို ပြည့်စုံစေသည်။ တမန်တော်သည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ဓမ္မဟောင်းတွင် ဟောကြားချက်ရှိသည်ဟု ထပ်မံရှာဖွေသည်။ ဆာလံ ၄၀:၆–၈ တွင် တွေ့ရှိပြီး၊ တိရစ္ဆာန်ယဇ်များကို စွန့်လွှတ်ကာ ခရစ်တော်၏ ခန္ဓာကိုယ်ကို ပူဇော်ခြင်းသို့ ဘုရားသခင်လှည့်တော်မူသည်ဟု ဆိုထားသည်။ အဓိကစကားလုံး “ခန္ဓာကိုယ်” (ကျမ်း၅၊ ၁၀) အတွက် စာရေးသူသည် ရှစ်ပီးတူဂါဒ် (Septuagint) ကို မှီခိုထားသည်။ မာဆိုရက်ကျမ်းစာတွင် “နားဖွင့်ပေးခြင်း” ဟု ရှိသည်။ ယခင်ကတင်ပြခဲ့သည့်အတိုင်း (၇:၁၁၊ ၁၈၊ ၈:၁၂) ဟောကြားချက်ရှိခြင်းကြောင့်ပင် ဓမ္မဟောင်းစနစ် ပျက်ပြယ်သွားရသည်။ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်း၊ ပဋိညာဉ်တရားကဲ့သို့ပင် ဗိမာန်တော်စနစ်တွင်လည်း ပထမဟောင်းကို ဖယ်ရှားပြီး ဒုတိယအသစ်ကို တည်ထားသည် (၁၀:၉)။

10:5–10. Christ’s Death Fulfills God’s Will. Once again, the apostle looks to the OT for a prediction of the sacrifice of Christ. He finds it in Psalm 40:6–8, which speaks of the divine turning away from animal sacrifice to the offering of the body of Christ. The author is dependent on the Septuagint for the key word “body” (vv. 5, 10) in the passage cited; the Masoretic Text has “open ear” instead. And, as in his presentation earlier (see 7:11, 18; 8:12), the very fact of prediction ensures the end of the old. As with priesthood and covenant, so with the sanctuary system—the first is taken away so that the second can be established (10:9).

 

အရာအားလုံးကို ဘုရားသခင်၏ လက်တော်က စီမံထားကြောင်း ထပ်တွေ့ရသည်။ ဓမ္မဟောင်းစနစ်ကို ဘေးဖယ်ထားရန် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်ဖြစ်သည်။ ထိုအလိုတော်ပင်လျှင် သားတော်ကို ဤလောကသို့ စေလွှတ်တော်မူပြီး ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် အရည်အချင်းပြည့်မီစေကာ အပြစ်များအတွက် ပေးချေတော်မူစေခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးတွင် ထိုအလိုတော်ပင်လျှင် ခရစ်ယာန်များအတွက် ကြီးမားသော ကယ်တင်ခြင်းကို ယူဆောင်လာခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းစေခြင်း သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်၏ ကိုးကွယ်ရာအဖြစ် ခွဲထားခြင်း (ကျမ်း၁၄) ဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့် ပိုင်ဆိုင်သူဖြစ်ခြင်း၊ ကိုယ်တော်၏ ကိုးကွယ်ရာအတွက် ခွဲထားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။

We again see the hand of deity superintending all. It is the divine will that the old system be put aside. That same will sent forth the Son to our world, where He became qualified to be High Priest and to make atonement for sins. Ultimately, it is that will that has brought so great a salvation to Christians. The concept of being sanctified or made holy (v. 14) suggests the status of belonging to God, set apart for His worship.

 

၁၀:၁၁–၁၈။ ဟောင်းနှင့် အသစ်ကို အကျဉ်းချုပ်။ ၈:၁ မှ စတင်ခဲ့သော ရှည်လျားသော ဓမ္မဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်၏ နောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် အဓိကအယူအဆများကို စုစည်းကာ ခရစ်တော်၏ သာလွန်ကောင်းမွန်သော သွေးအကျိုးကို တိုက်ဖက်နှိုင်းယှဉ်ဖြင့် အကျဉ်းချုပ်ထားသည်။ ဤနေရာတွင် ဓမ္မဟောင်းကိုးကွယ်စနစ်နှင့် အသစ်စနစ်ကြား အရေးကြီးသော ကွဲပြားမှုများကို တွေ့ရသည် (၁၀:၁၁–၁၂)။

10:11–18. The Old and the New Summarized. The final passage of the long theological exposition that began at 8:1 pulls together the leading motifs and summarizes—by terse comparison and contrast—the benefits of the better blood of Christ. Here we find the crucial differences between the old worship system and the new (10:11–12):

ဓမ္မဟောင်းဗိမာန်တော်စနစ် ယဇ်ပုရောဟိတ်တိုင်း (ဆိုလိုသည်မှာ များစွာ) ရပ်နေရသည် (မပြီးဆုံးသေးသော အမှု) ထပ်ကာထပ်ကာ ပူဇော်သည် (မပြီးဆုံးသေးသေးသော အမှု) ထပ်တူယဇ်များ (များစွာ) ထပ်ခါထပ်ခါ နေ့စဉ် ဘာသာရေးအမှုတာဝန်များ (ကန့်သတ်ထားသော ဝင်ရောက်ခွင့်) အပြစ်များကို ဘယ်တော့မျှ မဖယ်ရှားနိုငင်း အသစ်ဗိမာန်တော်စနစ် ဤယဇ်ပုရောဟိတ်တစ်ပါးတည်း (တစ်ပါးတည်း) ထိုင်တော်မူသည် (ပြီးစီးပြီး) တစ်ကြိမ်တည်း ပူဇော်တော်မူသည် (ပြီးစီးပြီး) ယဇ်တစ်ခုတည်း အစဉ်အမြဲ၊ အချိန်အားလုံးအတွက် ပြီးစီးသော ပူဇော်ခြင်း ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက် အစဉ်အမြဲ ပြည့်စုံစေသည် (ကျမ်း၁၄) Old Sanctuary System	New Sanctuary System
Every priest (that is, many)	This one, this priest (one only)
Stands (unfinished work)	Sat down (completed)
Offering repeatedly (unfinished work)	Offered (completed)
Same sacrifices (many)	One sacrifice
Repeatedly, again and again	Forever, for all time
Daily	Offering complete
Religious services (limited access)	Right hand of God
Never take away sins	Perfected forever (v. 14)

 

ဆန့်ကျင်ဘက်သည် ပြင်းထန်ပြီး အဓိကကွဲပြားသည်။ များစွာအစား တစ်ပါးတည်း၊ ရပ်နေရသည်အစား ထိုင်တော်မူသည်၊ ထပ်ကာထပ်ကာ ယဇ်များအစား ယဇ်တစ်ခု၊ ဆက်လက်ပူဇော်နေရသည်အစား တစ်ကြိမ်တည်းပြီးစီးသော ပူဇော်ခြင်း၊ နေ့စဉ်အမှုတာဝန်အစား အစဉ်အမြဲ ပြီးစီးသော အမှု၊ ကန့်သတ်ထားသော ဝင်ရောက်ခွင့်အစား ဘုရားသခင်၏ ရှေ့တော်ပါး၊ အပြစ်များကို ထပ်ခါထပ်ခါ ပူဇော်နေရသည်အစား အစဉ်အမြဲ သုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း။

The contrast is striking and radical: one instead of many, sitting instead of standing, one sacrifice instead of repeated sacrifices, one completed offering instead of ongoing offerings, the work completed forever instead of daily ministration, the very presence of God instead of limited access, and the thorough purgation of sins instead of sacrifices needing to be performed over and over.

 

ကျမ်းပိုဒ် ၁၄ သည် ခရစ်တော်၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ တစ်ကြိမ်တည်းသော အပြည့်အဝဖြစ်မှုကို အလေးပေးထားသည်။ တစ်ကြိမ်တည်းသော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေပြီး ကယ်တင်ခြင်းစီမံကိန်းကို တံဆိပ်ခတ်ခဲ့သည်။ ထိုယဇ်သည် ကိုယ်တော်၏ လူများကို ပြည့်စုံစေခဲ့သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ဟေဗြဲစကားဖြင့် အပြစ်၏ ကျယ်ပြန့်သော သတိတရဖြစ်မှု—အပြစ်ရှိသောခံစားချက်ကို ဖယ်ရှားခြင်းဖြစ်ပြီး အစဉ်အမြဲ ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သည်။

Verse 14 hammers home the once-for-all totality of the sacrifice of Christ in dealing with the age-old problem of sin. It is one sacrificial offering that accomplished God’s purpose and sealed the plan of salvation. That offering has perfected His people. That is, in the parlance of Hebrews, it has removed the pervasive consciousness—the guilt of sin. And it has removed it forever.

 

သန့်ရှင်းစေခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော တမန်တော်၏ နားလည်မှုသည် ထူးခြားသည်။ တစ်ဖက်တွင် ကျမ်း ၁၀ တွင် ကျွန်ုပ်တို့ သန့်ရှင်းခြင်းခံရကြပြီ (အတိတ်ကာလ) ဟု ဆိုထားသော်လည်း၊ ကျမ်း ၁၄ တွင် သန့်ရှင်းခြင်းခံနေရဆဲ (ပစ္စုပ္ပန်ကာလ) ဟု ဆိုထားသည်။ ဤနီးကပ်စွာတွဲထားသော အယူအဆများသည် ဘုရားသခင်၏ လူများကို သန့်ရှင်းစေသော စီမံကိန်းတွင် သန့်ရှင်းသူဖြစ်သော အဆင့်အတန်းနှင့် ဆက်လက်၍ သန့်ရှင်းလာခြင်းလုပ်ငန်းစဉ်နှစ်မျိုးလုံး ပါဝင်ကြောင်း နားလည်စေသည်။ တမန်တော်သည် စာအုပ်နောက်ပိုင်းတွင် တတိယအချက်ကို ထည့်သွင်းထားသည်။ သန့်ရှင်းခြင်းမရှိလျှင် ဘုရားသခင်ကို မည်သူမျှ မမြင်နိုင် (၁၂:၁၄)။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်များသည် ပြည့်စုံပြီးဖြစ်ပြီး သန့်ရှင်သော ဘုရားသခင်အားဖြင့် ကိုယ်တော်အတွက် ခွဲထားခြင်းခံရကြသော်လည်း၊ သန့်ရှင်းခြင်းကို တိုးတက်စေရန်နှင့် လိုက်လံရှာဖွေရန် လိုအပ်သေးသည်။

The apostle’s understanding of sanctification is noteworthy. On one hand, he states in v. 10 that we have been sanctified or made holy (past tense), but on the other hand, he states in v. 14 that we are being sanctified or made holy (present tense). This coupling of ideas in close proximity helps us to understand that God’s plan of sanctification of His people includes both a status of being set apart as holy and an ongoing process of becoming holy. The apostle adds a third dimension later in the book: he states that without holiness no one will see the Lord (12:14). Thus, although Christians are already perfected and have been set apart by a holy God for Himself, they are to grow in and pursue holiness.

 

၁၀:၁၆–၁၈ တွင် တမန်တော်သည် ဟေဗြဲ ၈:၈–၁၂ တွင် အပြည့်အဝကိုးကားခဲ့သော ယေရမိ ၃၁:၃၁–၃၄ ကို ပြန်လည်ကိုးကားသည်။ ယခုမူ အဖွင့်နှင့် အပိတ်အပိုင်းကိုသာ ကိုးကားထားသည်။ သူအလေးပေးလိုသောအချက်မှာ အပြစ်များ အဆုံးသတ်မည်ဟု ဟောကြားထားသော နောက်ဆုံးအပိုင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် သူ၏ နိဂုံးချုပ်မှာ အပြစ်များ လုံးဝခွင့်လွှတ်ခြင်းခံရလျှင် ယဇ်ပူဇော်ရန် မလိုအပ်တော့ပေ (၁၀:၁၈)။ ယေရမိကျမ်းပိုဒ်သည် တိရစ္ဆာန်ယဇ်များ ရပ်ဆိုင်းမည့်အချိန်ကို ဟောကြားထားသည်။ အဘယ်ကြောင့်ဆိုသော် အပြစ်၏ အပြည့်အဝသုတ်သင်ရှင်းလင်းခြင်း ပေါ်ထွန်းလာမည်ဖြစ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ၈:၁–၁၀:၁၈ ၏ ရှည်လျားသော ရှင်းလင်းချက်၏ နိဂုံးစကားများသည် ဓမ္မဟောင်းဗိမာန်တော်စနစ် (အပြစ်ကို ကိုင်တွယ်ရန် မလုံလောက်ခြင်း) နှင့် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်တွင် ကြီးမြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ရှိတော်မူသော ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်ကြိမ်တည်းအပြည့်အဝ လုံလောက်သော ယဇ်အကျိုးကို အမှုတာဝန်ထမ်းဆောင်နေသော အသစ်စနစ်ကို ထပ်မံဆန့်ကျင်ဘက်ဖော်ပြထားသည်။

In 10:16–18, the apostle returns to the long citation of Jeremiah 31:31–34 that he quoted in full in Hebrews 8:8–12. Now, however, he cites only the opening and closing portions of the passage. The point he wishes to underline is the closing part that predicts the end of sins. This is clear from his conclusion: when sins are completely forgiven, there is no more need for sacrifices (10:18). The passage from Jeremiah predicted a time when animal sacrifices would cease because thorough purgation of sin was to have come into being. Thus, these concluding words of the long exposition of 8:1–10:18 once again contrast the old sanctuary system (inadequate to deal with sin) with the new one, where Christ is our great High Priest in the heavenly sanctuary, ministering the benefits of His once-for-all, all-sufficient sacrifice of Himself.

 

ယေရုရှလင်ဗိမာန်တော်နှင့် ထိုအခမ်းအနားများကို စာဖတ်သူများ ပြင်းပြင်းထန်ထန် တွယ်ကပ်နေကြောင်း တမန်တော်၏ ခိုင်မာပြင်းထန်သော အငြင်းအခုံများက ဖော်ပြနေသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ဂျူးနောက်ခံမှ လာကြသည်ဟု အလွန်ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသည်။ ၁၀:၁၈ ဖြင့် ဟေဗြဲ၏ ဓမ္မဆိုင်ရာ အထွတ်အထိပ်နှင့် နိဂုံးချုပ်ရောက်ရှိသည်။ ခရစ်တော်သည် အလွန်ကြီးမြတ်ပုံနှင့် ကိုယ်တော်၏ အမှုတော်သည် အလွန်ကြီးမြတ်ပုံ (မင်္ဂလာရှိသော WHAT) မှ နောက်လာမည့် ထို့ကြောင့် မည်သို့နေထိုင်ရမည်နည်း (SO WHAT) အတွက် အခြေခံထားသည်။ ဤတိုက်တွန်းချက်နှင့် အသုံးချမှုသည် စာအုပ်အဆုံးထိ ဆက်လက်ရှိနေမည်ဖြစ်သည်။

The apostle’s strong, repeated argumentation setting out the superiority of the new sanctuary system over the old indicates that his hearers had a strong attachment to the Jerusalem temple and its rituals. That they came from a Jewish background therefore seems highly likely. With 10:18, the theology of Hebrews reaches its climax and conclusion. From the great WHAT—how magnificent is Jesus and how magnificent His work—it has established the basis for the SO WHAT that follows—how we therefore should live. This exhortation and application will continue to the close of the book.

 

၁၀:၁၉–၁၃:၂၅

ခရစ်တော် ပြန်ကြွလာခြင်းကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်ခြင်း

ဟေဗြဲ ၁၀:၁၉ ၏ “ထို့ကြောင့်” (ဂရိ၊ oun) သည် ဓမ္မရှင်းလင်းချက်မှ အသုံးချမှုသို့ ကူးပြောင်းခြင်းကို အမှတ်အသားပြုသည်။ ၇:၁ မှစ၍ တမန်တော်သည် ခရစ်တော်သည် သူတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်နှင့် ယဇ်ဖြစ်တော်မူကြောင်း တည်ထားရန် ရှည်လျားသော အငြင်းအခုံကို ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်။ ယခုမူ စာအုပ်၏ ကျန်ရှိသောအပိုင်းတွင် ဤဓမ္မဆိုင်ရာ တည်ဆောက်မှုသည် သူတို့၏ ဘဝကို မည်သို့အကျိုးသက်ရောက်သင့်ကြောင်း ဖော်ပြမည်ဖြစ်သည်။ ပထမဦးစွာ ခရစ်ယာန်ဘဝသည် ဤလောကတွင် ပိုမိုကောင်းမွန်သော နိုင်ငံတော် (၁၀:၁၉–၁၂:၂) နှင့် ပိုမိုကောင်းမွန်သော မြို့တော် (၁၂:၃–၁၃:၁၅) သို့ ခရီးသွားနေသော ဘုရားဖူးခရီးဖြစ်ကြောင်း ပြမည်ဖြစ်သည်။ ဤဆွေးနွေးချက်တွင် မမြင်ရသောလောကကို ဆုပ်ကိုင်ရန် ယုံကြည်ခြင်း (ယုံကြည်ခြင်း) သည် အဓိကလက္ခဏာဖြစ်သည် (၁၀:၁၉–၁၃:၂၅)။ ၁၀:၁၉–၁၃:၂၅ တစ်ခုလုံးတွင် မျှော်လင့်ခြင်း၏ အသံသည် ထင်ရှားသည်။ ဧဝံဂေလိတရား၏ “မပြည့်စုံသေး” ကို စာအုပ်၏ ပထမဆုံးကျမ်းပိုဒ်လေးခုတွင် အရိပ်အမြွက်ပြထားပြီး၊ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်ကို စိတ်အားထက်သန်စွာ စောင့်မျှော်နေသူများကို ကယ်တင်ရန် ဒုတိယအကြိမ် ပေါ်ထွန်းတော်မူမည်ဟု ထပ်မံထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည် (၉:၂၈) ယခု အပြည့်အဝ ထင်ရှားလာသည်။

10:19–13:25

EAGERLY AWAITING CHRIST’S RETURN

The “therefore” (Gr. oun) of Hebrews 10:19 marks the transition from exposition to application. Since 7:1, the apostle has engaged his readers in a sustained argument designed to establish and elaborate on Christ as their High Priest and sacrifice. Now, he will devote the remainder of the book to indicating how this theological construct should affect their lives. He will first show that Christian existence on this earth is a pilgrimage in which believers travel to the better country (10:19–12:2) and to the better city (12:3–13:15). In this discussion, faith is a key characteristic to help lay hold on the invisible world (10:19–13:25). Throughout 10:19–13:25, the note of hope predominates. The “not yet” of the gospel—suggested in the author’s reference to the Son being “appointed heir of all things” (1:2) and sounded again in the encouragement that Christ will appear a second time to save those who are eagerly waiting for Him (9:28)—now comes to full expression.

 

၁၀:၁၉–၁၂:၂

 ပိုမိုကောင်းမွန်သော နိုင်ငံတော်

ဤအပိုင်းကသည် အပိုင်း ၅ ပိုင်းခွဲထားသည်။ ပထမသုံးပိုင်းသည် တိုတောင်းပြီး ယဇ်ပုရောဟိတ်ဓမ္မဗေဒင်မှ ရရှိသော ယုံကြည်ချက်အပြည့်အဝ (၁၀:၁၉–၂၅)၊ ခရစ်တော်၏ သွေးတော်အသစ်စနစ်မှ တမင်ထွင်ထွင်စွာ နောက်ပြန်လှည့်ခြင်းကို ပြင်းထန်စွာ သတိပေးခြင်း (ကျမ်း၂၆–၃၁)၊ ယုံကြည်ခြင်းရှိရန် တိုက်တွန်းခြင်း (ကျမ်း၃၂–၃၉) တို့ဖြစ်သည်။ အခန်း ၁၁ သည် စတုတ္ထအပိုင်းဖြစ်ပြီး ယုံကြည်ခြင်း (pistis) ၏ အဓိပ္ပာယ်ကို ရှင်းလင်းထားသည်။ အတိတ်ကာလက ယုံကြည်ခြင်းရှိသူများစွာ၏ စာရင်းကို ဖော်ပြထားပြီး၊ သူတို့သည် ဤလောကတွင် ဧည့်သည်နှင့် ဘုရားဖူးများသာ ဖြစ်ကြောင်း ခံစားခဲ့ကြသည်။ ပိုမိုကောင်းမွန်သော ကောင်းကင်နိုင်ငံတော် (၁၁:၁၆) ကို ယုံကြည်စွာရှာဖွေခဲ့ကြသည်။ ဘုရားသခင်သည် သူတို့အတွက် ပြင်ဆင်ထားတော်မူခဲ့သည်။ နောက်ဆုံးအပိုင်း (၁၂:၁–၂) သည် ယေရှုကို ငေးကြည့်ရင်း ဘုရားဖူးခရီးတွင် ခိုင်ခံ့စွာ ရပ်တည်ရန် ဟေဗြဲလူမျိုးများကို အားပေးထားသည်။

10:19–12:2

The Better Country

This section falls into five parts. The first three are short, taking up in turn the full assurance that the high-priestly theology brings (10:19–25), a strong warning against deliberate turning away from the new system in the blood of Christ (vv. 26–31), and an exhortation to faithfulness (vv. 32–39). Chapter 11 comprises the fourth part. Here we see the need of faith, as the apostle lists a long line of men and women of old who, sensing that they were but pilgrims on earth, lived in hope as they faithfully sought a better, heavenly country (11:16) that God had prepared for them. The final part (12:1–2) encouraged the Hebrews to contemplate Jesus while striving to be steadfast in their pilgrimage.

 

၁၀:၁၉–၂၅။ ယုံကြည်ခြင်း၏ပြည့်စုံသောအာမခံချက်နှင့်အတူ။ ပထမလေးချက်ကို ခရစ်တော်၏ပြီးစီးခဲ့သောအမှုကို အကျဉ်းချုံးထားပြီး ၇:၁–၁၀:၁၈ တွင် ငြင်းခုံထားသမျှ၏ အဓိကအချက်ကို ပြသထားသည်။ ထို့ပြင် ခရစ်ယာန်ဘဝနေထိုင်ရာတွင် ထိုအမှု၏အရေးကြီးပုံကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအချက်များသည် စာအုပ်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို တိုတိုတုတ်တုတ် ဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်—ဘုရားအယူဝါဒနှင့် သွန်သင်ချက်တို့သည် ယုံကြည်ခြင်း၏ပြည့်စုံသောအာမခံချက် (၁၀:၂၂) အောက်တွင် တစ်သားတစ်ကျ စီးဆင်းလျက်ရှိသည်။ဤနေရာတွင်လည်း ခရစ်တော်၏အမှု၌ ရရှိသော နှစ်မျိုးသောအကျိုးကို ထပ်မံတွေ့မြင်ရသည်။ ကိုယ်တော်သည် ကောင်းကင်ဗိမာန်ထဲသို့ လမ်းဖွင့်ပေးခဲ့ပြီး ထိုနေရာတွင် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် ရှိတော်မူသည်။ ယခုအခါ ဘုရားသခင်၏နီးကပ်ရာနေရာသို့ အတားအဆီးမရှိ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိပြီဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏နှလုံးသားကို ဆိုးယုတ်သောမကောင်းသောစိတ်နှလုံးမှ ဖြန်းပက်သန့်စင်ပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ကိုယ်တော်သည် အပြစ်ကို အပြည့်အဝ သန့်စင်ပေးခဲ့သည်။ ယေရှုထံတော်၌ ပေးထားသော ကယ်တင်ခြင်း၏ ဤနှစ်မျိုးသောအကျိုးခံစားခွင့်သည် ဘုရားသခင်သည် လူသားတို့အတွက် ပွင့်လင်းစွာနေထိုင်တော်မူကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဤသည်မှာ လူ့ဦးစားပေးမှုများနှင့် ကြိုးစားအားထုတ်မှုများကို ပြောင်းပြန်လှန်ပြီး၊ ဘုရားသခင်နှင့် လက်ခံခြင်းရရှိရန် ကြိုးစားမီ ကိုယ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကိုယ်တော်ထံ လက်ခံယူပြီးဖြစ်ကြောင်း ကြေညာထားသော ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။ ဤသတင်းကောင်းကို နားလည်ရန် ခက်ခဲလှသည်။

10:19–25. In Full Assurance. The first four verses summarize the accomplishment of Christ for which 7:1–10:18 argued and show its significance for Christian living. They are a succinct statement of the purpose of the book—theology and exhortation flowing together under the rubric of full assurance of faith (10:22). Again, we see the twin benefits of Christ’s work. He has opened the way into the heavenly sanctuary, where He Himself is High Priest. There is now unimpeded access to the presence of God. Further, Christ has sprinkled our hearts clean from an evil, guilty conscience (v. 22). He has made full purification of sin. These two blessings of the salvation provided in Jesus express the openness of God toward humanity. They express the good news of the NT that seems impossible to grasp because it reverses human priorities and striving and tells us that, before we try to win acceptance with God, He already has taken us to Himself.

 

ဤအကျိုးများ ရောက်ရှိလာသောနည်းလမ်းမှာ ခရစ်တော်၏အသွေးတော်အားဖြင့်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၉)။ ဟေဗြဲကျမ်းအရ လက်ဝါးကပ်တိုင်အဖြစ်အပျက်၌ အမှားတစ်စုံတစ်ရာမျှ မရှိခဲ့ပါ။ ထိုအမှုသည် တရားမျှတမှု၏ ကြီးမားသောချိုးဖောက်မှုဖြစ်ခဲ့သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းတန်ဆာပလာ ဖြစ်ခဲ့သည်။

We notice the means by which these blessings have come—by the blood of Christ (v. 19). According to Hebrews, there is no mistake in the tragedy of the cross. While it was a gross miscarriage of justice, it was the divine instrument of salvation.

 

ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန်တို့၏တုံ့ပြန်မှုမှာ ရဲရင့်စွာ (သို့မဟုတ်) ယုံမှားခြင်းမရှိဘဲ ဝင်ရောက်ခြင်း (အပိုဒ် ၁၉) နှင့် ရိုးသားသောနှလုံးနှင့် ယုံကြည်ခြင်းက ပေးသော ပြည့်စုံသောအာမခံချက်နှင့်အတူ ချဉ်းကပ်ခြင်း (အပိုဒ် ၂၂) ဖြစ်သည်။ “ရဲရင့်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကား parrēsia သည် စာအုပ်တွင် အခြားနေရာများတွင်လည်း ပါဝင်သည် (၃:၆၊ ၄:၁၆၊ ၁၀:၁၉၊ ၁၀:၃၅)။ နောက်ထပ်စကားလုံးတစ်ခုဖြစ်သော plērophoria (“အာမခံချက်”) သည် parrēsia နှင့် အဓိပ္ပာယ်အရ အပြိုင်ဖြစ်သည်။ စကားလုံးနှစ်ခုစလုံးသည် ခရစ်တော်၏အမှု၏ တကယ့်အမှန်တရားများကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်သော ဝိညာဉ်ခိုင်မာမှု၊ ယုံကြည်ခြင်း၏ တက်ကြွသောခွန်အားကို ဖော်ပြသည်။

So the Christian’s response: boldness, or confidence, to enter (v. 19) and draw near with an honest heart and with the full assurance that faith provides (v. 22). The word translated parrēsia (“confidence” or “boldness”) occurs elsewhere in the book (3:6; 4:16; 10:19, 35). A second word, parallel in meaning to parrēsia, is plērophoria (“assurance”). Both words denote a robustness of spirit—a buoyancy of faith that is able to lay hold of the realities of the work of Christ. We should note a couple issues of interpretation. First, the term ta hagia is used in v. 19, which is translated as “the sanctuary,” “Most Holy Place,” “holy place,” or “holy places.” “Sanctuary” fits well because the passage does not specifically point to the Day of Atonement (see “Ta Hagia in Hebrews,” p. 1841).

 

အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုရန် အချက်နှစ်ချက်ကို သတိပြုသင့်သည်။ ပထမအချက်မှာ အပိုဒ် ၁၉ တွင် သုံးထားသော ta hagia ဟူသော စကားလုံးဖြစ်ပြီး “ဗိမာန်”၊ “အအလိုင်အထွေထွေသန့်ရှင်းရာဌာန”၊ “သန့်ရှင်းရာနေရာ” သို့မဟုတ် “သန့်ရှင်းရာဌာနများ” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်။ “ဗိမာန်” ဟူ၍ ဘာသာပြန်ဆိုခြင်းသည် အလွန်သင့်လျော်သည်။ အကြောင်းမှာ ဤအပိုဒ်သည် ပွဲတော်နေ့အကြောင်း တိတိကျကျ ညွှန်ပြထားခြင်းမဟုတ်သောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ အပိုဒ် ၁၉–၂၀ တွင် မျက်နှာဖုံး (သို့မဟုတ်) အခန်းပါးကာနှင့် ယေရှု၏ကိုယ်ခန္ဓာ (သို့မဟုတ်) အသားတော်တို့၏ ဆက်နွယ်မှုဖြစ်သည်။ မှတ်ချက်ပေးသူအများအပြားက ခရစ်တော်၏အသားကို ကောင်းကင်ဗိမာန်၏ မျက်နှာဖုံး၏သင်္ကေတအဖြစ် နားလည်ကြသည်။ ဆိုလိုသည်မှာ မျက်နှာဖုံးဟူသော စကားလုံးသည် ဝိညာဉ်ရေးရာအမှန်တရားကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး ကောင်းကင်ဗိမာန်၏ တကယ့်မျက်နှာဖုံးကို ရည်ညွှန်းခြင်းမဟုတ်ဟု ယူဆကြသည်။ သို့သော် ဤသို့သော အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုသည် ယခင်က တရားဟောသူ၏ ဗိမာန်ဆိုင်ရာ ဘာသာစကားနှင့် မကိုက်ညီပါ။ ၈:၁–၁၀:၁၈ တွင် သူသည် တကယ့်ကောင်းကင်ဗိမာန်၊ တကယ့်ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် တကယ့်ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤနေရာတွင် ရုတ်တရက် ဝိညာဉ်ရေးရာအရ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုကို ထည့်သွင်းခြင်း—ဆိုလိုသည်မှာ ကောင်းကင်ဗိမာန်၏ မျက်နှာဖုံးသည် ခရစ်တော်၏ကိုယ်ခန္ဓာအတွက် ကုဒ်စကားဖြစ်သည်ဟူသော အဓိပ္ပာယ်—သည် ယခင်အဆင့်များနှင့် မညီညွတ်ပါ။

 

The second issue concerns the relationship between the curtain, or veil, and Jesus’s body, or flesh, in vv. 19–20. Many commentators understand the flesh of Christ to be symbolic of the curtain of the heavenly sanctuary. That is, the language of the curtain expresses a spiritual truth rather than referring to the actual curtain of the heavenly sanctuary. But such an interpretation is out of sync with the apostle’s sanctuary language up to this point. Throughout 8:1–10:18 he sets forth a real heavenly sanctuary with a real High Priest and a real offering (see “Behind the Veil,” p. 1836). To suddenly introduce a spiritualizing note here—so that the curtain (veil) in the heavenly sanctuary is a code word for Christ’s body—is asynchronous with all that has gone before.

 

သို့သော် ဂရိစာသားကို အခြားနည်းဖြင့် နားလည်နိုင်သည်။ ယေရှုဖွင့်ပေးသော အသစ်သော၊ အသက်ရှင်သောလမ်းသည် ကိုယ်တော်၏လူဖြစ်လာခြင်း (အသားခံခြင်း) အားဖြင့် ပေးထားသောလမ်းဖြစ်သည်။ NEB ဘာသာပြန်သည် ဤအပိုဒ်၏ရည်ရွယ်ချက်ကို မှန်ကန်စွာ ဖမ်းစားထားသည်။ “ထို့ကြောင့် ညီအစ်ကိုတို့၊ ယေရှု၏အသွေးအားဖြင့် ဗိမာန်ထဲသို့ ရဲရင့်စွာ ဝင်ရောက်ခွင့်ရှိသည်။ ကိုယ်တော်သည် မျက်နှာဖုံးမှတစ်ဆင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် အသစ်သော၊ အသက်ရှင်သောလမ်းကို ဖွင့်ပေးခဲ့သည်—ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်၏အသားတော်အားဖြင့်ဖြစ်သည်။” ဤအပိုဒ်၏ ဖွဲ့စည်းပုံကို အနီးကပ်လေ့လာခြင်းဖြင့် NEB ၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုကို ထောက်ခံပါသည်။ ပညာရှင်အချို့က အပိုဒ် ၁၉–၂၀ ၏ အပြိုင်ဖွဲ့စည်းပုံကို သတိပြုမိကြသည်။

The Greek text can be understood in a different manner, however, so that the new and living way opened by Jesus is the way of His flesh, that is, provided by His incarnation. The NEB has rightly captured the intent of the passage: “So now, my friends, the blood of Jesus makes us free to enter boldly into the sanctuary by the new, living way which he has opened for us through the curtain, the way of his flesh.” A close analysis of the structure of the passage supports the NEB interpretation. Some scholars have noted the parallel structures of vv. 19–20:

အပိုဒ် ၁၉ က။ ဝင်ရောက်ရန် ခ။ ဗိမာန် ဂ။ ယေရှု၏အသွေးအားဖြင့် အပိုဒ် ၂၀ က။ အသစ်သော၊ အသက်ရှင်သောလမ်း ခ။ မျက်နှာဖုံးမှတစ်ဆင့် ဂ။ ဆိုလိုသည်မှာ ကိုယ်တော်၏အသားတော် Verse 19	Verse 20
a. To enter	a. A new and living way
b. The sanctuary	b. Through the veil (curtain)
c. By the blood of Jesus	c. That is, His flesh

 

အပိုဒ် ၂၃–၂၅ တွင် တရားဟောသူသည် ခရစ်တော်ထံတော်၌ ကတိထားသော ကယ်တင်ခြင်းကို ယုံကြည်သော ခရစ်ယာန်များ၏ ဘဝအသက်တာ၏ တိကျသောအချက်များကို စတင်ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် မယိမ်းယိုင်ဘဲ မျှော်လင့်ခြင်းကို ခိုင်ခံ့စွာ ဆုပ်ကိုင်ထားရမည် (အပိုဒ် ၂၃)၊ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ကောင်းမှုများကို ပြုစေရန် တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် အားပေးရမည် (အပိုဒ် ၂၄)၊ အတူတကွ စုဝေးခြင်းကို မပယ်ရှားရဘဲ ဆက်လက်ပြုရမည် (အပိုဒ် ၂၅)၊ ထိုနေ့ရက်နီးလာသည်နှင့်အမျှ တစ်ယောက်ကိုတစ်ယောက် ပို၍အားပေးရမည် (အပိုဒ် ၂၅)။ အချို့ခရစ်ယာန်များ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်လာကြပြီး ဂရုစိုက်မှုနည်းပါးလာသော်လည်း၊ သူတို့သည် မယိမ်းယိုင်ဘဲ မျှော်လင့်ခြင်းကို ကြေညာဆက်လက်ထားကြရမည် (အပိုဒ် ၂၃)။

In vv. 23–25, the apostle begins to lay out specifics of the lives of Christians who trust in the salvation promised in Christ: They will hold firmly to hope without wavering (v. 23); they will be considerate of fellow Christians, encouraging them to love and good works (v. 24); they will not neglect meeting together (v. 25); and they will encourage one another all the more as the Day approaches (v. 25). While some Christians have grown tired or neglectful, they remain firm, professing hope without vacillating (v. 23).

 

ဤသို့ဖြင့် ပထမဆုံးအကြိမ် ၂:၁–၄ တွင် ထုတ်ဖော်ခဲ့သော စိတ်အေးလက်အေး ပျင်းရိခြင်းပြဿနာကို တရားဟောသူသည် ရှေ့တည့်တည့် ရင်ဆိုင်ဖြေရှင်းခဲ့သည်။ သူသည် စာဖတ်သူများကို ရိုးရိုးသိပ်သိပ် “သင်တို့သည် စိတ်အားထက်သန်သော ခရစ်ယာန်များဖြစ် ပြီး ချာ့ချ်သို့ တက်ကြရန်” ဟူ၍သာ မပြောခဲ့ပါ။ ယင်းအစား ခရစ်ယာန်ဘဝသည် ခရစ်တော်၏ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် အမှုတော်ကို သိခြင်းအားဖြင့် ပုံဖော်ခြင်းခံရပြီး အဆက်မပြတ် အသစ်ပြုပြင်ခြင်းခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း ခရစ်တော်ဗေဒဆိုင်ရာ အခြေခံကို ချပြခဲ့သည်။ ကိုယ်တော်၏ ဆင်းရဲခြင်းနှင့် အသေခံခြင်းဘဝကို သိခြင်းသည် ကိုယ်ကိုကိုယ်သိခြင်းဖြစ်သည်။ ဤအပိုဒ်တွင် တရားဟောသူသည် ယနေ့ခေတ်နှင့် အလွန်ဆက်စပ်သော မေးခွန်းတစ်ခုဖြစ်သည့် “ဘာကြောင့် ချာ့ချ်သို့ သွားရသနည်း” ဟူသော မေးခွန်းအတွက် အကြောင်းပြချက် လေးချက်ကို ပေးထားသည်။ ခရစ်တော်ပြုတော်မူခဲ့သမျှကြောင့်၊ ကျွန်ုပ်တို့မည်သူဖြစ်သည်ကြောင့်၊ အချင်းချင်း အားပေးတိုးတက်ရန် အခွင့်အရေးရှိသောကြောင့်၊ ယေရှုခရစ်သည် မကြာမီ ကြွလာတော်မူမည်ကြောင့်ဟု ဖြေဆိုထားသည်။

Thus, the problem of apathy—first broached at 2:2–9 and exposed several times subsequently—has been met head-on by the apostle. He did not merely tell his readers that they ought to be earnest Christians and attend church; rather, he laid a christological foundation for existence, in that our lives as Christians are to be shaped and continually renewed by an awareness of the person and work of Christ. To know His life of suffering and death is to know ourselves. In this passage, the apostle supplied four reasons in answer to a question of high relevance in our time: “Why go to church?” He answers: because of what Christ has done, because of who we are, because of the opportunities for mutual encouragement and growth, and because Jesus is coming soon.

 

၁၀:၂၆–၃၁။ ပြင်းထန်သောသတိပေးချက်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ အလွန်တမအာမခံချက်စကားများမှ အပြင်းထန်ဆုံး သတိပေးချက်သို့ ရုတ်တရက် ပြောင်းလဲသွားသည်။ တရားဟောသူက ဘုရားသခင်ပြင်ဆင်ထားတော်မူသော ထာဝရနောင်ဘဝသို့ ဝင်ရောက်ခြင်းသည် အလိုလို ဖြစ်မလာကြောင်း ပြောသည်။ မောရှေခေတ်က ဘုရားသခင်၏ ပညတ်တို့ကို ငြင်းပယ်သူများအပေါ် တရားစီရင်ခြင်းကျရောက်ခဲ့သလို၊ ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ယဇ်ပွဲကို မထီမဲ့မြင်ပြုသူသည် အခမဲ့ကယ်တင်ခြင်းကို မမျှော်လင့်ရပါ။

10:26–31. A Strong Warning. From some of the most reassuring words of the NT to its sharpest warning—the change in tone is abrupt. The apostle tells us that entrance into the eternal future God has prepared does not follow automatically. Just as judgment fell on those who rejected God’s commands in the time of Moses, so anyone who despises Christ and His sacrifice should not expect free salvation.

 

အာမခံချက်မှ သတိပေးချက်သို့ ဤသို့လှည့်ပတ်ခြင်းသည် ဟေဗြဲကျမ်း၏ ထူးခြားချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ပထမပြင်းထန်သော သတိပေးချက် (၆:၄–၆) ကို လေ့လာချိန်တွင် ဤမျှလောက် ကွဲပြားခြားနားသော အလေးပေးချက်နှစ်ခုကို တွဲထားနိုင်သော အကြောင်းပြချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ အလွန်ကြီးမြတ်မှု—ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် ယခင်ကရှိခဲ့သမျှနှင့် ခရစ်တော်ကို ညွှန်ပြခဲ့သမျှထက် သာလွန်ကြောင်း—ကို ဖော်ပြလိုသော စာရေးသူ၏ စိုးရိမ်မှုသည် သော့ချက်ဖြစ်သည်။ ထိုဖော်ပြချက်တွင် ခရစ်တော်၏ယဇ်ပွဲသည် အရေးအကြီးဆုံးဖြစ်သည်။ ကိုယ်တော်၏အသွေးတော် (၁၀:၂၉) ကြောင့်သာ ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ ထူးကဲသောအကျိုးများ ရရှိနိုင်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထိုအသွေးကို မှန်ကန်စွာ လက်ခံသောအခါ ကျွန်ုပ်တို့၏ကယ်တင်ခြင်းအတွက် အပြည့်အဝယုံကြည်မှုကို ရရှိစေသည်။ ဂရုမစိုက်ဘဲ မထီမဲ့မြင်ပြုသောအခါ အဆိုးဆုံးအခြေအနေသို့ ရောက်ရှိသွားသည်။

This oscillation from assurance to warning is a feature of Hebrews. Our study of the first severe warning (6:4–6) showed the rationale that can hold together such radically different emphases. We observed that the author’s concern to set forth the magnificence of Christianity—its superiority to all that went before in the OT and that pointed to Christ—provides the key. And in that presentation, the sacrifice of Christ is the most important element. It is because of His blood (10:29) that the surpassing benefits of Christianity become available. When that blood is rightly accepted, it brings absolute confidence of our salvation; when it is treated carelessly—spurned—the case is hopeless.

 

၁၀:၂၆–၃၁ တွင် အဓိကစကားလုံးမှာ hekousiōs (“တမင်တကာ” သို့မဟုတ် “စိတ်တိုင်းကျ”၊ အပိုဒ် ၂၆) ဖြစ်သည်။ ဤလောက၌ အသက်ရှင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး အပြစ်နှင့် တိုက်ခိုက်ရဦးမည်—ဝိညာဉ်တော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ အဟောင်းသဘာဝတို့ ဆန့်ကျင်နေသမျှ ကာလပတ်လုံး။ ဤတိုက်ပွဲတွင် အောင်မြင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်းမှသာ လာသည်။ သို့သော် ကျွန်ုပ်တို့သည် နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကိုယ်တော်ကို ရွေးချယ်ရမည်။ ပထမဆုံးအကြိမ် ကိုယ်တော်ကို ကယ်တင်ရှင်နှင့် သခင်အဖြစ် ဝန်ခံခဲ့သလို၊ နေ့စဉ်နှင့်အမျှ ကိုယ်တော်ဘက်တွင် အသစ်ပြန်၍ ဆုံးဖြတ်ရမည်။

The key word in 10:26–31 is hekousiōs (“deliberately” or “willfully”; v. 26). We will have to battle sin as long as we are in this world—as long as the Spirit has our old nature opposing Him. Victory in this struggle comes from Christ alone, but we must choose Him daily. Just as we first chose Him—confessing Him as Savior and Lord—so we must make our decision for Him anew every day.

 

၆:၄–၆ တွင် ခရစ်ယာန်များတစ်ခါခံစားခဲ့ဖူးသော အကျိုးများကို နောက်မှ ငြင်းပယ်ခြင်းကို အလေးပေးထားသည်။ ၁၀:၂၆–၃၁ တွင်မူ ကြောက်မက်ဖွယ် တရားစီရင်ခြင်း၏ အလားအလာကို အလေးပေးထားသည်။ ဤပြောင်းလဲမှုသည် ၇:၁–၁၀:၁၈ တွင် ခရစ်တော်၏အမှုနှင့် အကျိုးများကို အပြည့်အဝ ကိုင်တွယ်ထားသောကြောင့် နားလည်နိုင်သည်။ ဤနေရာတွင် သူသည် “သားတော်ကို ထပ်မံလက်ဝါးကပ်တိုင်တွင် အသေသတ်ခြင်း” (၆:၆) ထက် ဒနှင့်ဆိုင်သော အသွေးကို အလေးပေးဖော်ပြခြင်းကို နှစ်သက်သည်။ ယခင်အခန်းများတွင် “အသွေး” နှင့် “ပဋိညာဉ်” ဟူသော အဓိကအချက်များ၏ အလေးသာမှုကို သတိတရဖြစ်ပါ။

In 6:4–6, the emphasis fell on the blessings once enjoyed by Christians but later rejected. In 10:26–31, it is on the prospect of fearful judgment. This change is understandable in view of the long passage of 7:1–10:18, where the apostle fully treated the work of Christ and its benefits. We note his preference for emphasizing the blood of the covenant here (10:29) rather than a description of crucifying the Son of God again (6:6); recall the weight that the motifs of “blood” and “covenant” have carried in the preceding chapters.

 

ဟေဗြဲကျမ်း၏ ငြင်းခုံချက်ကို ဖြည့်စွက်ထားသော သွန်သင်ချက်များ စဉ်ဆက်ကို ခြေရာခံကြည့်ရာတွင် အတွေးအခေါ်များ တစ်ဆင့်ပြီးတစ်ဆင့် တိုးတက်လာသည်ကို တွေ့ရသည်။ ၂:၁–၄ တွင် ကယ်တင်ခြင်းကြီးကို လျစ်လျူရှုပြီး တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားခြင်းကို စိုးရိမ်သည်။ ၃:၆–၄:၁၃ တွင် ယုံကြည်ခြင်းမရှိခြင်းကြောင့် နှလုံးမာကျောလာခြင်းကို စိုးရိမ်သည်။ ၅:၁၁–၆:၁၉ တွင် ခရစ်တော်၌ ကြီးထွားမှုမရှိခြင်းနှင့် ခရစ်တော်မှ ကျရှုံးနိုင်ခြင်းကို စိုးရိမ်သည်။ ဤနေရာတွင် ၁၀:၂၆–၃၁ တွင် အပြစ်သို့ တမင်တကာ ကျဆင်းခြင်း၊ ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်တင်ရှင်အသွေးတော်၏ အဓိပ္ပာယ်ကို အလွန်အမင်း မသိရှိနားမလည်ခြင်း ဟူသော အနိမ့်ဆုံးအဆင့်သို့ ရောက်ရှိသွားသည်။ ၆:၄–၆ တွင် ဖော်ပြထားသလို စာရေးသူသည် အပြစ်နှင့် နောင်တရခြင်းဆိုင်ရာ သီအိုရီတစ်ခုကို ချမှတ်ရန် ကြိုးစားခြင်းမဟုတ်ပါ။ ၁၀:၂၆ ၏ “အကယ်၍” ဟူသော စကားသည် ဖြစ်နိုင်ခြေကို ပြင်းထန်စွာ ဖော်ပြခြင်းဖြစ်ပြီး တကယ်ဖြစ်ပျက်ခဲ့သည်ဟု မဆိုလိုပါ။ သို့သော် သူ၏ဖော်ပြချက်သည် “တစ်ခါကယ်တင်ခြင်းရပြီးလျှင် အမြဲကယ်တင်ခြင်းရှိသည်” ဟူသော အယူဝါဒကို ဖြိုချပစ်သည်။ အမှန်တရားကို သိခဲ့ဖူးသူ (အပိုဒ် ၂၆)၊ ပဋိညာဉ်၏အသွေးကို သိခဲ့ဖူးသူ (အပိုဒ် ၂၉)၊ ကျေးဇူးတော်၏ဝိညာဉ်တော်ကို သိခဲ့ဖူးသူ (အပိုဒ် ၂၉) ပင်လျှင် တမင်တကာ ငြင်းပယ်နိုင်သည်။ ၆:၄–၆ တွင် ခရစ်ယာန်တန်ဖိုးများကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်းကို မီးမောင်းထိုးပြထားသလို၊ ၁၀:၂၆–၃၁ တွင် အပြစ်၏သဘောသဘာဝ၏ အရေးကြီးဆုံးအချက်များကို ရှင်းပြထားသည်။ တမင်တကာ၊ စိတ်တိုင်းကျ ကျူးလွန်ခြင်း (အပိုဒ် ၂၆)၊ ခရစ်တော်ကို ဒေါသတကြီး နင်းချေခြင်း (အပိုဒ် ၂၉)၊ ပဋိညာဉ်၏အသွေးကို “သာမန်” သို့မဟုတ် “ညစ်ညမ်းသော” အရာဟု ယူဆခြင်း (အပိုဒ် ၂၉)၊ ဝိညာဉ်တော်ကို ပုန်ကန်စွာ စော်ကားခြင်း (အပိုဒ် ၂၉) တို့ဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၂၈–၂၉ သည် ပထမဆုံး သွန်သင်ချက် (၂:၂–၄) ကို သတိတရစေသည်။ ဆင်ခြင်တုံတရားသည် ဆင်တူသော်လည်း ပို၍ အသေးစိတ်နှင့် ပြင်းထန်သည်။ ရိုးရိုး လျစ်လျူရှုခြင်း၊ ဂရုမစိုက်ခြင်း (၂:၃) သို့မဟုတ် ကယ်တင်ခြင်းမှ တဖြည်းဖြည်း လွင့်ပါးသွားခြင်း (၂:၁) သက်သက်မဟုတ်တော့ဘဲ၊ ၁၀:၂၆–၃၁ တွင် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို ပွင့်ပွင့်လင်းလင်း ငြင်းပယ်ခြင်းကို ဖော်ပြထားသည်။

As we trace the series of exhortations that laminate the argument of Hebrews, we note a progression of ideas. In 2:1–4, the apostle’s concern is with drifting away—neglecting the great salvation. In 3:6–4:13, it is with the gradual hardening of the heart through lack of faith. In 5:11–6:19, it is with a lack of growth in Christ and the possibility of falling away from Christ. Here, in 10:26–31, the slide reaches its lowest point: the abyss of open, willful sin, with gross insensitivity to the meaning of Christ’s atoning blood. As suggested in the discussion of 6:4–6, the apostle is not attempting to set forth a theology of sin and repentance. The “if” of 10:26 sets out starkly what might be, not what has indeed happened. Nevertheless, his presentation demolishes any teaching of “once saved, always saved.” Even those who have known the truth (v. 26), the blood of the covenant (v. 29), and the Spirit of grace (v. 29) may turn in wanton rejection of them. As 6:4–6 highlighted the flouting of Christian values, so 10:26–31 explains that the most important concepts of the nature of the offense are its willful, deliberate nature (v. 26), its angry trampling of Christ (v. 29), its assessing the blood of the covenant as a “common” or “unholy” thing (v. 29), and its rebellious insulting of the Holy Spirit (v. 29). Verses 28–29 recall the first exhortation (2:2–4). The reasoning is similar, but elaborated and heightened. Instead of merely neglecting, ignoring (2:3), or drifting away (2:1) from salvation, 10:26–31 describes an overt denial of the Christian faith.

 

၁၀:၃၂–၃၉။ ရဲရင့်ခဲ့သောအတိတ်။ အပိုဒ် ၃၂–၃၄ တွင် ဟေဗြဲကျမ်းစာဖတ်သူများ၏ နောက်ခံအကြောင်းအရာကို ခတ်တစ်ခဏ မြင်တွေ့ရသည်။ “ယခင်ကာလများကို သတိတရဖြစ်ကြလော့” ဟူသော တရားဟောသူ၏ ရည်ညွှန်းချက်သည် သူတို့သည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခဲ့သည်မှာ အနှစ်ချီ ကြာခဲ့ပြီဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ကြီးစွာသောဆင်းရဲဒုက္ခကို ခံစားခဲ့ရသည် (အပိုဒ် ၃၃)၊ ညှဉ်းဆီးခံရသူများကို ထောက်ပံ့ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၃)၊ ထောင်ချီခံရသူများကို ထောက်ပံ့ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၃၄)၊ သူတို့၏ပစ္စည်းဥစ္စာများကို လုယက်ခံခဲ့ရသည် (အပိုဒ် ၃၄)။ သူတို့အား phōtisthentes (phōtizō မှဆင်းသက်လာပြီး “ဉာဏ်အလင်းရခြင်း” သို့မဟုတ် “အလင်းပေးခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်၊ အပိုဒ် ၃၂) ဟု ခေါ်ဆိုခြင်းသည် နောက်ပိုင်းခရစ်ယာန်များတွင် နှစ်ခြင်းမင်္ဂလာကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အနည်းဆုံးတော့ ခရစ်တော်ကို သိခြင်းက သူတို့အား အသက်သစ်ကို ယူဆောင်လာခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၆:၄ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ခရစ်ယာန်ဖြစ်ပြီးနောက် သူတို့သည် ကြီးမားသော အခက်အခဲများကို ဖြတ်ကျော်ခဲ့ရသည်။ တရားဟောသူ ဖော်ပြထားသော ပုံရိပ်သည် နာကျင်ဖွယ်ရာ ဖြစ်ပြီး ပထမခေတ်ခရစ်ယာန်များသည် အသေးစားနှိမ့်ချခံရသော၊ တရားမဝင်ဂိုဏ်းတစ်ခုအဖြစ် ရှိနေခဲ့သည့် ထိုခေတ်ကို သတိတရစေသည်။ လူအများရှေ့တွင် အသရေဖျက်ခံရပြီး ဒုက္ခများကို ခံရသောအခါ သူတို့တွင် တရားဥပဒေအရ အယူခံဝင်ရန် အခွင့်အရေးမရှိခဲ့ပါ။ ရန်လိုသောလူ့အဖွဲ့အစည်းနှင့် ရင်ဆိုင်ရာတွင် ခရစ်ယာန်ညီအစ်ကိုမောင်နှမများနှင့်အတူ ခိုလှုံရာနေရာ ရှာတွေ့ခဲ့ကြသည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ ဆင်းရဲဒုက္ခနှင့် ပစ္စည်းဥစ္စာ လုယက်ခံရသောအခါ အချင်းချင်း အားပေးမှုရယူကြပြီး ကောင်းကင်၌ရှိသော ပို၍ကောင်းမြတ်ပြီး ထာဝရတည်တံ့သော ဥစ္စာပစ္စည်းများကို မျှော်ကြည့်ခဲ့ကြသည် (၁၀:၃၄)။

10:32–39. A Valiant Past. In vv. 32–34, we catch a glimpse of the background of the readers of Hebrews. The apostle’s reference to earlier times (v. 32) indicates that they had been Christian for some time—certainly several years. They had suffered terribly for their faith (v. 33), supporting those persecuted (v. 33) and in prison chains (v. 34) and having endured confiscation of their possessions (v. 34). Their being phōtisthentes (from phōtizō; “enlightened” or “illuminated”; v. 32) possibly refers to baptism; the term was so used later among Christians. It certainly indicates the knowledge of Christ that had brought them new life (cf. 6:4). After they became Christians, they had gone through great difficulties. The picture limned by the apostle is a poignant one, evoking that world when the early Christians were a small, despised, illicit sect. When abuse and hardships were heaped on them publicly, they had no civil rights to which appeal might be made. Faced with a hostile society, they found refuge in the company of fellow Christians. When subjected to physical suffering and plundering of their property, they looked to one another for encouragement and to the better, enduring possessions (10:34) in heaven.

 

ယခုအခါ ညှဉ်းဆီးခံရခြင်း၏ ခြိမ်းခြောက်မှု အသစ်တစ်ခု ရင်ဆိုင်လာရပေမည်။ တရားဟောသူသည် ဤဖြစ်နိုင်ခြေကို ထုတ်ဖော်ထားပုံရသည် (၁၀:၃၅–၃၉၊ ၁၂:၃–၁၃)။ ဤအတွေးသည် အချို့အတွက် အင်မတန် လေးလံလွန်းပေမည်။ ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ အစပိုင်းတွင် ရုန်းကန်ခဲ့ရပြီးနောက် အနှစ်ချီ အနားရခဲ့သည်။ ခက်ခဲသောကာလသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခြင်းကို သူတို့ မခံနိုင်တော့ပေ။ ဤသည်မှာ ၆:၄–၆ နှင့် ၁၀:၂၆–၃၁ တွင် ဤမျှ ပြင်းထန်စွာ သတိပေးရခြင်း၏ အကြောင်းတစ်ခု ဖြစ်ပေမည်။ ခရစ်တော်နှင့် ကိုယ်တော်၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်ကို လူအများရှေ့တွင် ငြင်းပယ်နိုင်ခြေကို သတိပေးခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။

Perhaps they faced a new threat of persecution. The apostle seems to hold out this possibility (10:35–39; 12:3–13). That thought may have been almost too much for some of them to bear. After the struggle at the dawn of their Christian life, they had enjoyed years of respite. They shrank from the prospect of a return to hard times. Perhaps this is why the apostle warned them so strongly in 6:4–6 and 10:26–31 about the possibility of their public renunciation of Christ and His cross.

 

၁၀:၃၂–၃၄ တွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရခြင်းကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ထပ်တလဲလဲ ပါဝင်နေသော သံစဉ်တစ်ခုနှင့် ပူးပေါင်းသွားသည်။ ရှင်ပေတရုသည် ခရစ်ယာန်ဖြစ်သည်ဟူသောအကြောင်းကြောင့်သာ ညှဉ်းဆီးခံရသူများကို အားပေးနေသည်ကို ကျွန်ုပ်တို့ ကြားနေရသည်။ ရှင်ပေါလုက ခရစ်တော်၏ဆင်းရဲဒုက္ခကို ပါဝင်ခံစားရခြင်း (ဖိလိပ္ပိ ၃:၁၀) နှင့် ခရစ်တော်၏ဆင်းရဲဒုက္ခ၌ ကျန်ရှိနေသေးသော အပိုင်းကို ကိုယ်ခန္ဓာဖြင့် ဖြည့်ဆည်းခြင်း (ကောလောသဲ ၁:၂၄၊ နှင့် ၂တိမောသေ ၁:၈၊ ၃:၁၂ ကိုလည်း ကြည့်ပါ) အကြောင်း ပြောဆိုထားသည်။ အနောက်နိုင်ငံရှိ ခရစ်ယာန်အများစုသည် ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ဤအချက်ကို နားလည်နိုင်ခြင်းမရှိပါ။ သူတို့၏ အတွေ့အကြုံတွင် လုံးဝမပါဝင်ပါ။ ဘာသာရေးလွတ်လပ်ခွင့် မရှိသော အခြားနိုင်ငံများရှိ ခရစ်ယာန်များအတွက်မူ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ဤဆင်းရဲဒုက္ခခံစားရခြင်း သံစဉ်သည် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း ပဲ့တင်ထပ်နေသည်။

The note of suffering in 10:32–34 joins a refrain that sounds throughout the NT. We hear Peter, in his first epistle, encouraging believers who were persecuted simply for being Christians; we catch Paul’s remarks about sharing in the sufferings of Christ (Phil. 3:10) and of filling up in his own body what was still lacking in the afflictions of Christ (Col. 1:24; see also 2 Tim. 1:8; 3:12). Most Christians in the West cannot comprehend this aspect of the NT; it is altogether outside their experience. For Christians in other countries who do not enjoy religious freedom, this NT refrain of suffering resonates deeply.

 

သူတို့၏ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဖော်ပြရာတွင် တရားဟောသူသည် အတိတ်ကာလကို သတိတရဖြစ်စေခဲ့သည် (၁၀:၃၂)။ သို့သော် သူသည် စာဖတ်သူများအား အခက်အခဲများကြားတွင် ပြသခဲ့သော သစ္စာရှိမှုကို သတိတရဖြစ်စေလိုခဲ့သည်။ သူ ဆက်စပ်မှုမပြုခဲ့သော်လည်း၊ သူတို့သည် အခန်း ၃ တွင် ဖော်ပြထားသော အဲဂုတ္တုမှ ထွက်လာသော ဣသရေလလူမျိုးနှင့် ဆင်တူသည်။ သူတို့သည် ကောင်းစွာ စတင်ခဲ့ကြသော်လည်း တောရှိ ခရီးရှည်ကြီး ရှေ့တွင် ရှိနေသေးသည်။ ၁၀:၃၅–၃၉ တွင် အတိတ်ကို ကြည့်ခြင်းမှ အနာဂတ်ကို ကြည့်ခြင်းသို့ ပြောင်းလဲသွားသည်။ ယိမ်းယိုင်ခြင်း၊ နောက်ဆုတ်ခြင်း (အပိုဒ် ၃၉) နှင့် ဆုလာဘ်ဆုံးရှုံးခြင်း (အပိုဒ် ၃၅) အစား၊ စာဖတ်သူများသည် စိတ်ရှည်ခြင်း (အပိုဒ် ၃၆) လိုအပ်သည်။ ဘုရားသခင်၏ကတိသည် သေချာသည်။ မကြာမီ ခရစ်တော်၏ ကြွလာခြင်း (parousia) ဖြစ်ပွားလိမ့်မည်။ ခရစ်တော်သည် ကြွလာတော်မူပြီး နှောင့်နှေးတော့မည် မဟုတ်ပါ (အပိုဒ် ၃၇)။

In mentioning their sufferings, the apostle reminded them of previous times (10:32); however, Paul wanted readers to reflect on the faithfulness that they had displayed in the midst of hardships. Although he did not make the link, they were like Israel fresh out of Egypt described in chapter 3. They had begun well, but the wilderness lay before them. In 10:35–39, the backward look gives way to a forward one. Instead of wavering, shrinking back (v. 39), and losing the reward (v. 35), the readers needed patient endurance (v. 36). God’s promise is sure: in just a little while the parousia would take place. Christ would come and no longer delay (v. 37).

 

ယုံကြည်မှု (အပိုဒ် ၃၅)၊ စိတ်ရှည်ခြင်း (အပိုဒ် ၃၆) နှင့် ယုံကြည်ခြင်း (အပိုဒ် ၃၈)—ဤအယူအဆ သုံးခုသည် သွန်သင်ချက်တွင် ထပ်နေသည်။ ပထမတစ်ခုသည် ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ အခြေခံဖြစ်သော ကောင်းကင်အမှန်တရားများ (ခရစ်တော်၏အသေခံခြင်းနှင့် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအမှုတော်) ကို သတိတရစေသည်။ ဒုတိယတစ်ခုသည် ယုံကြည်မှု၌ စိတ်တည်ကြည်ခြင်း—ရန်လိုသောပတ်ဝန်းကျင်၏ ဖိအားများနှင့် ကြာမြင့်စွာ စောင့်ဆိုင်းနေရသော သခင်ထံမပေါ်မလာခြင်းကို ခံနိုင်ရည်ရှိသော လမ်းကြောင်းတည်ကြည်မှုကို ဖော်ပြသည်။ သို့သော် တတိယတစ်ခုဖြစ်သော ယုံကြည်ခြင်းကို အထူးအာရုံစိုက်ရမည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် အထက်ပါ နှစ်ခုလုံး၏ အစိတ်အပိုင်းကို ပါဝင်စေသည်။ မမြင်ရသော်လည်း နောက်ဆုံးတွင် အမှန်ဖြစ်သော အရာများကို ဆုပ်ကိုင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ကတိများ ပြည့်စုံခြင်းကို မျှော်ကြည့်သည်။ ဆိုလိုသည်မှာ ယုံကြည်ခြင်းသည် သစ္စာရှိမှုနှင့် နီးစပ်သည်။

Confidence (v. 35), endurance (v. 36), and faith (v. 38)—these three concepts overlap in exhortation. The first reminds us of the heavenly realities on which Christian life is grounded (Christ’s death and High Priestly ministry). The second denotes perseverance in confidence—a steadiness of course that is able to withstand the pressures of a hostile environment and the relentless passage of time without the appearance of the long-awaited Lord. But it is the third of these, faith, which is to receive closest attention. We shall see that faith partakes of both of the above elements; it lays hold of the unseen but ultimately real, and it looks to the fulfillment of God’s promises, that is, it is close to faithfulness.

 

ဣသရေလလူမျိုး၏ တော၌လှည့်လည်ခြင်းမှ တရားဟောသူ ဆွဲထုတ်သော သင်ခန်းစာများကို လေ့လာချိန်တွင် (၃:၁–၄:၁၃) pistis (“ယုံကြည်ခြင်း”) နှင့် ဆက်စပ်စကားလုံးများသည် ဆွေးနွေးချက်ကို ပုံဖော်ထားသည်ကို တွေ့ရှိခဲ့သည်။ ခရီးသွားနေသော လူမျိုးစုများသည် မယုံကြည်ခြင်း (apistia) ကို ပြသခဲ့ကြသည်။ “အနားယူခြင်း” ဟု ခေါ်သော ကတိထားရာပြည်ထဲသို့ ဝင်ရန် ကြိုးစားနေကြသော ခရစ်ယာန်များကို “ယုံကြည်ခြင်း” ရှိရန် တိုက်တွန်းထားသည်။ ဤနေရာတွင် ၁၀:၃၅–၃၉ တွင်လည်း အတူတူပင် အကြောင်းအရာသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာသည်—ဘုရားသခင်၏ ခရီးသွားလျှက်ရှိသော လူမျိုး။ ၁၀:၃၄ တွင် ပို၍ကောင်းမြတ်ပြီး ထာဝရတည်တံ့သော ဥစ္စာပစ္စည်းကို ဖော်ပြထားခြင်းသည် ခရီးသွားအကြောင်းအရာသို့ တံခါးဖွင့်ပေးသည်။ အပိုဒ် ၃၅ တွင် ဆုလာဘ်၊ အပိုဒ် ၃၆ တွင် ကတိကို ခံစားရခြင်းအကြောင်း ဖော်ပြထားသည်။ အခန်း ၁၁ တွင် ဤအကြောင်းအရာနှင့် ယုံကြည်ခြင်းဟူသော တောင်းဆိုချက်ကို အပြည့်အဝ ဆက်လက်ဖော်ပြသွားမည် ဖြစ်သည်။

When we studied the apostle’s lessons drawn from Israel’s wanderings in the desert (3:1–4:13), we saw how pistis (“faith”) and its cognates shaped the discussion. The journeying tribes manifested un-faith (apistia); Christians, who are also striving to enter the promised “rest,” are exhorted to have “faith.” So here in 10:35–39 we return to the same theme—the pilgrim people of God. The reference to a better, enduring possession in 10:34 opens the door to the pilgrim theme, v. 35 tells of the reward, and v. 36 of receiving the promise. In chapter 11 this theme with its call to faith will be taken up and fully expounded.

 

အခန်းကြီး - ၁၁

၁၁:၁–၄၀။ ယုံကြည်ခြင်း—မရှိမဖြစ်သော အရည်အသွေး။ ဟေဗြဲကျမ်း အခန်း ၁၁ သည် စာအုပ်၏ အကျော်ကြားဆုံးအပိုင်းဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်နှင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်း၏ သူရဲကောင်းများနှင့် သူရဲကောင်းမများ စာရင်းကြောင့် မကြာခဏ ကိုးကားခံရတတ်သည်။ ဤအပိုဒ်သည် လှပစွာ ဖွဲ့စည်းထားသည်။ အစတွင် ထည့်သွင်းထားသော နှစ်ချက်သော အဖွင့်စာကြောင်းများသည် အပိုဒ်တစ်ခုလုံး၏ အနှစ်ချုပ်ဖြစ်ပြီး၊ ထို့နောက် “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်” ဟူသော စည်းချက်ဖြင့် စာဖတ်သူကို အချိန်အတိုင်းအတာအရ ရှေ့သို့ ဆွဲခေါ်သွားသည်။ သို့သော် ဤစည်းချက်သည် စက်မှုလုပ်ငန်းလို တိကျခိုင်မာခြင်းမဟုတ်ပါ။ ကျမ်းစာဇာတ်ကောင်များကို တူညီစွာ မကိုင်တွယ်ပါ။ အထွတ်အထိပ်သို့ ဦးတည်သွားသည်ကို ခံစားရသည်။ ရာဟပ်နှင့်အတူ စာရင်းသည် ရပ်တန့်သွားပြီး ဂိဒေါန်၊ ဗာရက်၊ ရှံဆုန်၊ ယေဗ္ဗတ်၊ ဒါဝိဒ်နှင့် ရှမွေလတို့ကို တစ်စုတစ်ဝေးတည်း စုစည်းထားကာ ပရောဖက်များ၊ အာဇာနည်များနှင့် မိခင်များ၏ ပြုမူချက်များကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည်။ ဤအထွတ်အထိပ်အနှစ်ချုပ်ပြီးနောက် နောက်ဆုံး နူးညံ့သော သံစဉ် (အပိုဒ် ၃၉–၄၀) ကို ကြားရပြန်သည်။ စာဖတ်သူ၏ ကိုယ်ပိုင်ခေတ်သို့ တံတားဆက်ပေးသော နောက်ဆုံးအသံများဖြစ်သည်။

11:1–40. Faith, the Indispensable Quality. The eleventh chapter of Hebrews is undoubtedly the best-known section of the book. It is often referred to for its definition of faith and for its depiction of the line of heroes and heroines of the OT. The passage is beautifully structured; after the two opening statements, which stand as a summary of the section, the rhythmic “by faith” pattern leads the reader forward in time. The pattern is not mechanical, however; Bible characters are not dealt with equally, and we sense movement toward a climax. With Rahab the listing breaks off, and Gideon, Barak, Samson, Jephthah, David, and Samuel are gathered together in an onrushing statement that highlights the exploits of prophets, martyrs, and mothers. And, after the surge of this climactic summary, we hear the last, gentle melody (vv. 39–40), the final notes that bridge the years to the reader’s own time.

 

စာရေးသူ၏ ယုံကြည်ခြင်းဆိုင်ရာ အယူအဆကို နားလည်ရန် ကြိုးစားရာတွင် pistis ဟူသော စကားလုံးသည် များပြားလှသော အသွင်အပြင်များ ရှိကြောင်း သတိရရမည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းစာရေးသူတစ်ဦးမှ တစ်ဦးသို့ ပြောင်းသွားသောအခါ ဤအရေးကြီးသော ခရစ်ယာန်အရည်အသွေးကို ဖော်ပြပုံများ ကွဲပြားမှုကို တွေ့ရသည်။ ရှင်ပေါလုတွင် pistis ကို အဓိကအားဖြင့် “ယုံကြည်ကိုးစားခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုလေ့ရှိသည်—ယေရှုခရစ်၌ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်ကို ကိုယ်ပိုင်ကတိကဝတ်ဖြင့် လက်ခံသော ယုံကြည်ကိုးစားခြင်း။ ထိုယုံကြည်ကိုးစားခြင်းသည် ကိုယ်ပိုင်အကျင့်ကို ကိုးစားခြင်းမှ လှည့်ထွက်ပြီး ဘုရားသခင်၏အစားထိုးကို လက်ခံခြင်းကို တစ်ပြိုင်နက် ဖော်ပြသည် (ရောမ ၁:၁၇၊ ၃:၁၉–၃၁၊ ၄:၁–၅ ကိုကြည့်ပါ)။ ရှင်ယာကုပ်တွင် pistis ၏ အသုံးပြုပုံသည် သိသာစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ နတ်ဆိုးများပင် ထိုယုံကြည်ခြင်းရှိသည်ဟု ဖတ်ရသည် (ယာကုပ် ၂:၄–၂၆ ကိုကြည့်ပါ။ “ယုံကြည်ခြင်း” နှင့် “ယုံကြည်ခြင်း” ဟူ၍ ဘာသာပြန်ထားခြင်းသည် တူညီသော ဂရိစကား pistis မှပေါက်ဖွားလာခြင်းကို သတိရပါ)။ ဤနေရာတွင် ဉာဏအလင်းရှိမှု အချက်က ထင်ရှားသည်—ထို့ကြောင့် အကျင့်မရှိဘဲ “ယုံကြည်ခြင်း” ရှိသူများကို ရှင်ယာကုပ် ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမသည်။ ဧဝံဂေလိတရားကျမ်းများတွင် pistis ၏ အလေးပေးပုံ ထပ်မံပြောင်းလဲသည်။ ယုံကြည်ခြင်းကို ယေရှု၏ အံ့ဖွယ်တန်ခိုးများ ပြုနိုင်စွမ်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည်။ ယုံကြည်သူအား အရာအားလုံး ဖြစ်နိုင်သည် (ဥပမာ၊ မာကု ၉:၂၄)။

As we attempt to understand the author’s idea of faith, we should keep in mind that pistis is a word with many facets. When we move from one NT writer to another, we discern the variety of ways of setting forth this vital Christian quality. With Paul, the interpretation usually applied to pistis is essentially “trust”—trust that accepts the divine gift of salvation in Jesus Christ in an act of commitment. That trust signifies at once a turning from confidence in one’s own works to an appropriation of the divine instead (see Rom. 1:17; 3:19–31; 4:1–5). With James, the use of pistis undergoes a marked shift. There we read that even the demons have it (see James 2:4–26; we must remember that “belief” and “faith” are translations of the same Gr. pistis). Here, the intellectual element is at the fore—hence James’s strictures against those who have “faith” without works. In the Synoptic Gospels, the emphasis in the use of pistis changes yet again. Faith is linked to the miracle-working ability of Jesus; all things are possible to the one who has it (e.g., Mark 9:24).

 

ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ ဤအပိုင်း သုံးခုကို တိုတိုရှင်းရှင်း လေ့လာကြည့်ခြင်းဖြင့် pistis ၏ အရောင်အသွေးစုံလင်သော အလှကို မြင်တွေ့နိုင်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် စိန်တစ်လုံးပမာ ဖြစ်ပြီး စာရေးသူတစ်ဦးပြီးတစ်ဦး လှည့်ပြသည်နှင့် အလင်းရောင်တွင် တောက်ပလျက်ရှိသည်။ ယခုအခါ ဟေဗြဲကျမ်းစာရေးသူ ပြသလိုသော ယုံကြည်ခြင်း၏ အသွင်ကို ပိုမိုကောင်းစွာ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်ပြီဖြစ်သည်။ ဓမ္မသစ်ကျမ်း၏ အခြားအပိုင်းများမှ အယူအဆများကို ထည့်သွင်းဖတ်ရှုနိုင်ခြေ လျော့နည်းသွားပြီဖြစ်သည်။

This quick survey of three parts of the NT helps us to see the multihued beauty of pistis. Faith is like a diamond, gleaming in the light as writer after writer turns it for examination. Now we are better prepared to discern the facet of faith that the author of Hebrews has to show us; we are less likely to read in ideas from other parts of the NT.

 

ဟေဗြဲ ၁၁ အခန်း၏ ပထမကျမ်းချက်ကို အမျိုးမျိုးဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ “ယုံကြည်ခြင်းသည် မျှော်လင့်သောအရာတို့၏ အနှစ်သာရဖြစ်၍၊ မမြင်ရသေးသောအရာတို့၏ သက်သေဖြစ်သည်”။ “ယုံကြည်ခြင်းသည် ငါတို့မျှော်လင့်သောအရာအတွက် ယုံမှားခြင်းမရှိခြင်းဖြစ်၍၊ ငါတို့မမြင်ရသေးသောအရာတို့ကို အာမခံချက်ရှိခြင်းဖြစ်သည်”။ “ယုံကြည်ခြင်းသည် မျှော်လင့်သောအရာတို့၏ အာမခံချက်ဖြစ်၍၊ မမြင်ရသေးသောအရာတို့၏ ယုံမှုပြည့်စုံခြင်းဖြစ်သည်”။ “ယုံကြည်ခြင်းသည် မျှော်လင့်သောအရာ၏ တကယ့်အမှန်တရားဖြစ်၍၊ မမြင်ရသေးသောအရာ၏ သက်သေဖြစ်သည်” (၁၁:၁)။ ဤနှစ်ခွန်းသည် အပြိုင်အဆိုင်ဖြစ်သော်လည်း ထပ်တူထပ်မျှမဟုတ်ပေ။ ပထမခွန်းသည် အချိန်နှင့်ဆိုင်၍၊ ဒုတိယခွန်းသည် နေရာနှင့်ဆိုင်သည်။ ပထမခွန်းသည် အနာဂတ်ကို ကြည့်၍ မျှော်လင့်ချက်သည် ဧကန်စင်စစ် ပြည့်စုံလာမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်း—ကတိသည် ပြည့်စုံခြင်းသို့ ရောက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဒုတိယခွန်းသည် မမြင်ရသောလောက၏ လက်ရှိအမှန်တရားကို ကြည့်၍ အာရုံခံနိုင်သောအရာထက် ပိုမိုတကယ့်အမှန်တရားရှိသည်ဟု ယုံမှားခြင်းမရှိခြင်းဖြစ်သည်။

The first verse of Hebrews 11 can be translated variously: “Faith is the substance of things hoped for, the evidence of things not seen.” “Faith is confidence in what we hope for and assurance about what we do not see.” “Faith is the assurance of things hoped for, the conviction of things not seen.” “Faith is the reality of what is hoped for, the proof of what is not seen” (v. 1). The two clauses, though in parallel, are not repetitious. Whereas the first is time-oriented, the second is space-oriented. The first looks to the future in the certainty that hope will become reality—promise becoming fulfillment. The second, however, looks to the present reality of the invisible world, confident that the truly real is beyond the sensory.

 

ဤထပ်တူကျသော အယူအဆနှစ်ခုကို ဟေဗြဲအခန်းတွင် ကျွန်ုပ်တို့ တွေ့ဆုံခဲ့ပြီးဖြစ်သည်။ တစ်ဖက်တွင် စာရေးသူသည် အာရုံခံနိုင်သောလောကသည် အမှန်ဖြစ်သော်လည်း အဆုံးစွန်သော အမှန်တရားမဟုတ်ကြောင်း အလေးအနက်ထုတ်ဖော်ခဲ့သည်။ မမြင်ရသော၊ ထာဝရလောက—ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်တော်မူသော ကောင်းကင်ဗိမာန်၏ လောက—သည်သာ တကယ့်အမှန်၊ စစ်မှန်သောအရာဖြစ်သည်။ လောကီဗိမာန်နှင့် ထိုဗိမာန်၏ အမှုတော်များသည် ထိုအရာတို့၏ အရိပ်သာဖြစ်သည် (၈:၁–၅)။ သို့ရာတွင် အချိန်၏စီးဆင်းမှုလည်း အရေးကြီးလှသည်။ စစ်မှန်သောအရာသည် လောကီအရာနှင့် ထာဝရအတူတကွ ရှိနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ ခရစ်တော်သည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်လာတော်မူသည်။ ထိုနည်းတူ ယေရှုသည် ကောင်းကင်ဗိမာန်ကို လူတိုင်းအတွက် ဖွင့်ပေးထားသော်လည်း၊ ခရစ်ယာန်များသည် ကတိဖြင့်နေထိုင်၍၊ သဲကန္တာရထဲရှိ ဣသရေလလူမျိုးကဲ့သို့ ကတိထားသောပြည်သို့ ခရီးဦးကြိုပြုနေကြသည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် လမ်းခရီးတွင် ဇွဲရှိရှိ ဆက်လက်ရှင်သန်ရမည်။ နေရာဆိုင်နှင့် အချိန်ဆိုင်အယူအဆများသည် ထပ်တူကျသည်။ မမြင်ရသောလောက၏ လက်ရှိအမှန်တရားသည်ပင် ကတိပြည့်စုံခြင်းကို အာမခံပေးသည်။ ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲ ၁၁:၁ တွင် စာရေးသူသည် ယုံကြည်ခြင်း၏ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို ရုံပေးနေခြင်းမဟုတ်ပေ။ စိတ်ပညာအရ ရှင်းပြရန်လည်း ကြိုးစားခြင်းမဟုတ်ပေ။ ယုံကြည်ခြင်း၏ သဘောတရားကို ဖော်ပြရာတွင် သူမြင်သည့်အတိုင်း ယုံကြည်ခြင်း၏ အဓိကလုပ်ဆောင်ချက်နှစ်ခုကို ညွှန်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ မျှော်လင့်ချက်ကို အာမခံချက်အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခြင်းနှင့် မမြင်ရသောအရာကို “မြင်ရသောအရာ” အဖြစ် ပြောင်းလဲပေးခြင်းဖြစ်သည်။

We have met these intersecting conceptions already in Hebrews. On the one hand, the author has taken pains to assert that, while the empirical world is real, it is not the ultimate reality. An unseen, eternal world, the world of the heavenly temple where Jesus is High Priest, is the true, the genuine. The earthly sanctuary and its services were but shadows of them (8:1–5). But the flow of time also is of crucial importance: the genuine does not stand in eternal juxtaposition with the earthly. Christ becomes High Priest; likewise, while Jesus has opened the heavenly temple to all, Christians live by promise, journeying like Israel in the desert toward the Promised Land. That is why they must persevere in the way. The spatial and temporal conceptions intersect; it is the present reality of the invisible world that guarantees the fulfillment of the promise. In Hebrews 11:1 then, the author is not merely giving a definition of faith. Nor is he attempting to explain it psychologically. Rather, his statement concerning the nature of faith points to its two preeminent functions, as he sees them: it turns hope to assurance and the unseen to the “seen.”

 

ဤအချက်များကို ဖော်ပြရန် သူသုံးသော စကားလုံးများသည် အလွန်အားကောင်းသည်။ ပထမစကားလုံး (ဟုပိုစတာစစ်) ကို “ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းစာချုပ်” (title deed) ဟု ဘာသာပြန်ဆိုနိုင်သည်။ ရှေးဟောင်းသုတေသနတွေ့ရှိချက်များအရ ဤဘာသာပြန်ဆိုချက်သည် စာရေးသူ၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ကောင်းစွာဖမ်းစားနိုင်သည်။ ဥပမာတစ်ခုက ကူညီပေးနိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ဟာဝိုင်ယီကို တစ်ခါမျှ မရောက်ဖူးပါ။ သို့ရာတွင် တစ်နေ့တွင် စာတစ်စောင်ရောက်လာသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မေ့နေသော အဒေါ်ဟယ်ရီယက်သည် ကွယ်လွန်ပြီး ဟာဝိုင်ယီ၌ သူမပိုင်ဆိုင်သော မြေကို ကျွန်ုပ်တို့အား အမွေခံစားခွင့်ပေးခဲ့သည်။ ထိုမြေကို ကျွန်ုပ်တို့ မမြင်ဖူးသော်လည်း ထိုမြေသည် ကျွန်ုပ်တို့ပိုင်သည်။ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းစာချုပ်က ကျွန်ုပ်တို့ ထိုမြေကို ပိုင်ဆိုင်ခွင့်ရှိကြောင်း အာမခံပေးသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည်လည်း ကတိထားသော ဆုလာဘ်အတွက် ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းစာချုပ်ဖြစ်သည်။ ထိုနည်းတူ ယုံကြည်ခြင်းသည် အလယ်အလတ်မှောင်မိုက်ကို ဖြတ်ကျော်၍ မမြင်ရသောလောကကို မြင်နိုင်သော မျက်စိဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် အမှန်တရားပေါ်တွင် အခြေခံ၍ ထိုအမှန်တရားကို မြင်နိုင်စေသော နည်းလမ်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆက်တွဲ ဥပမာများစာရင်းကို လေ့လာရာတွင် စာရေးသူသည် ဤယုံကြည်ခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုကို—တစ်ခုတည်း သို့မဟုတ် နှစ်ခုစလုံး—အမှုတိုင်း၌ အလေးပေးထားကြောင်း သတိပြုရမည်။

The words he uses to bring out these points are very strong. The first (hupostasis) may be rendered as “title deed,” as archeological findings have shown. It is likely that such a translation captures the force of the author’s intent. An illustration may help. We have never been to Hawaii, but one day the mail contains a letter. Our long-forgotten Aunt Harriet has died, leaving her property in Hawaii to us. We have never seen the land, but the property is ours. The title deed assures us that we will be able to claim it. So too is faith a title deed to the promised reward. Likewise, it is eyes that pierce through the intervening darkness to perceive the invisible world. Faith is both based on a reality and the means of seeing that reality. As we study the list of examples that follows, we will notice these two elements of faith, singly or together, that the author emphasizes in every case.

 

• ၁၁:၃ ဖန်ဆင်းခြင်းကိုယ်တိုင်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် နားလည်သည်—အာရုံခံနိုင်သောလောကသည် မမြင်ရသောအရာများမှ ဖြစ်ပေါ်လာခြင်းဖြစ်သည်။

• ၁၁:၄ အာဗေလ၏ ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကို သူ့ညီထက် လက်ခံခြင်းခံရသည်မှာ ယုံကြည်ခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ပစ္စတိစ် (ယုံကြည်ခြင်း) ကို မည်သို့ပြသခဲ့သည်ကို အတိအကျမေးခွန်းထုတ်စရာရှိသည်။ ဘုရားသခင်၏ ရှိတော်မူခြင်းကို ခံစားသိမြင်ခြင်းလား၊ လက်ခံခြင်းကို မျှော်လင့်ခြင်းလား။ စာရေးသူသည် အာဗေလ၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကို သက်သေခံခဲ့ပြီး ချီးကျူးခဲ့သည်ဟု ဖော်ပြထားသည်မှာ နောက်ဆုံးအချက်ကို ညွှန်ပြသည်။

• ၁၁:၅ ဧနုတ်သည်လည်း ဘုရားသခင်၏ ခွင့်မဲ့ချီးကျူးခြင်းကို ခံရပြီး ယုံကြည်ခြင်းရှိကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်စေခြင်းသည် မမြင်ရသောအရာကို မြင်ခြင်းနှင့် ဆုလာဘ်ကို မျှော်လင့်ခြင်း နှစ်ခုလုံးကို ညွှန်ပြသည်။ နောက်ကျမ်းချက်တွင် ထိုအတိုင်း ဖော်ပြထားသည်။

 • ၁၁:၆ ဤအထွေထွေ ထုတ်ပြန်ချက်သည် ဘုရားသခင်ကို ရှာဖွေသူတိုင်းအတွက် သက်ဆိုင်သည်။ ပစ္စတိစ်၏ အဓိကလက္ခဏာနှစ်ရပ်ကို ဤနေရာတွင် ရှင်းလင်းစွာ ခွဲခြားဖော်ပြထားသည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ရှိတော်မူသည်ဟု ယုံကြည်သည်—မမြင်ရသောအရာကို ယုံမှုပြည့်စုံခြင်း။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်သည် ဆုလာဘ်ပေးသည်ဟု ယုံကြည်သည်—မျှော်လင့်ချက်၏ အာမခံချက်ဖြစ်သည်။

• ၁၁:၇ နောဧသည်လည်း မမြင်ရသောအရာကို မြင်ခဲ့သည်။ အနာဂတ်ကို ကြည့်ခြင်းသည်လည်း သူ့ယုံကြည်ခြင်း၏ အသွင်ဖြစ်သည်။ • ၁၁:၈ အာဗြဟံသည် အဘယ်သို့သွားရမည်ကို မသိဘဲနှင့် အနာဂတ်နှင့် လာမည့်အမွေကို ကြည့်ခြင်းသည် သူ၌ရှိသော ပစ္စတိစ်၏ အစိတ်အပိုင်းများဖြစ်သည်။

 • ၁၁:၉–၁၀ ကတိထားသောပြည်သို့ ရောက်ပြီးနောက် အာဗြဟံ၏ ဘဝသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်ပင် ဖြစ်သည်။ တဲထိုးနေထိုင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်တည်ဆောက်ထားသော မြို့နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အာဗြဟံ၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် အနာဂတ်ကို ကြည့်၍ မမြင်ရသောအရာကို ကြည့်နေခဲ့သည်။ ဘုရားသခင်၏ မြို့ကို ပိုင်ဆိုင်ရန် စောင့်ဆိုင်းနေခဲ့သည်။

• ၁၁:၁၁–၁၂ ဆာရာသည် အသက်ကြီး၍ သားသမီးမရနိုင်ဟု အာရုံခံလောကက ဆုံးဖြတ်ထားသော အရာကို စွန့်လွှတ်ခဲ့သည်။ ယင်းအစား ဘုရားသခင်နှင့် သူ့ကတိကို ယုံကြည်ခဲ့သည်။

 • ၁၁:၁၃–၁၆ ဤအထွေထွေ ထုတ်ပြန်ချက်သည် ဘိုးဘေးများ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို အနှစ်ချုပ်သည်။ ၁၁:၁ ၏ အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုကို ထပ်မံတွေ့မြင်ရသော်လည်း မမြင်ရသောအရာ၏ အမှန်တရားကို အလေးပေးထားသည်။ စကားလုံးများသည် အားကောင်းသည်။ ထိုသူတို့သည် ကတိများကို ဝေးဝေးမှ မြင်၍ နှုတ်ဆက်ခဲ့ကြသည်။ အနာဂတ်ဆုလာဘ်ကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသည်။ ထိုဆုလာဘ်ကို မူလပြည် (ဂရိ—ပါတြစ်)၊ ကိုယ်ပိုင်ပြည် (၁၄)၊ ကောင်းကင်ပြည် (၁၆)၊ မြို့ (၁၆) ဟု ခေါ်ဆိုသည်။ သူတို့သည် မြေကြီးပေါ်တွင် ဧည့်သည်နှင့် ခရီးသွားမျှသာဟု မိမိတို့ကိုယ်ကို မှတ်ယူခဲ့ကြသည်။ ကတိများ၊ ရှာဖွေခြင်း၊ တောင့်တခြင်းဟူသော အယူအဆများနှင့်အတူ ယုံကြည်ခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်အာမခံချက်သဘောကို တွေ့မြင်ရသည်။

• ၁၁:၁၇–၁၉ အာဗြဟံနှင့် ဣဇာက်အကြောင်း ဤနေရာတွင် အလေးပေးသည်မှာ အနာဂတ်ဖြစ်သည်။ အာဗြဟံသည် သားကို ပူဇော်သက္ကာပြုခဲ့သော်လည်း ဣဇာက်ကို ထမြောက်စေမည်ဟု ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ယုံမှားခြင်းမရှိခဲ့ပေ။ ဒုတိယအစိတ်အပိုင်းလည်း ဝေးမနေပေ။ ဣဇာက်ကို ထမြောက်စေနိုင်သော ဘုရားသခင်၏ အစွမ်းကို ယုံကြည်သောကြောင့် (မမြင်ရသော ဘုရားသခင်ကို မြင်ခြင်း) သူသည် သားကို ပူဇော်ရန် အသင့်ဖြစ်ခဲ့သည်။

• ၁၁:၂၀ ဣဇာက်၏ ယာကုပ်နှင့် ဧသောကို ကောင်းကြီးမင်္ဂလာပေးခြင်းတွင် ယုံကြည်ခြင်းသည် မျှော်လင့်သောအရာတို့၏ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းစာချုပ်ဟူသော အယူအဆပေါ် အခြေခံသည်။

• ၁၁:၂၁ ယာကုပ်ကို ကောင်းကြီးမင်္ဂလာပေးခြင်းသည်လည်း အနာဂတ်ကို ဦးတည်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ထိုကောင်းကြီးမင်္ဂလာ ပြည့်စုံခြင်းကို အာမခံသည်။

• ၁၁:၂၂ ယောသပ်၏ နောက်ဆုံးစကားများသည်လည်း အနာဂတ်ကို ကြည့်သည်။ အဲဂုတ္တုမှ ထွက်ခွာခြင်းနှင့် ကာနာန်တွင် သူ့ကို သင်္ဂြိုဟ်ခြင်းကို ပြောဆိုခဲ့သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် လာမည့်အရာကို ဆုပ်ကိုင်ထားသောကြောင့် သူ့စကားသည် အနတ္တအလိုဆန္ဒသာမဟုတ်ပေ။

• ၁၁:၂၃ မောရှေ ကလေးဘဝအကြောင်းတွင် ယုံကြည်ခြင်း၏ အစိတ်အပိုင်းများကို အတိအကျမဖော်ပြထားသောကြောင့် စာရေးသူသည် နှစ်ခုစလုံးကို စိတ်ထဲထားနိုင်သည်။

• ၁၁:၂၄–၂၆ မောရှေသည် အဲဂုတ္တုဘုရင်သားအဖြစ် နေထိုင်ခြင်းကို ငြင်းပယ်၍ ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးနှင့်အတူ ဆင်းရဲခံခြင်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်မှာ ၁၁:၁ ၏ အစိတ်အပိုင်းနှစ်ခုလုံးကို ညွှန်ပြသည်။ သူသည် အသွင်အပြင်ကို ကျော်လွန်၍ နန်းတွင်းဂုဏ်နှင့် အပြစ်၏ ခဏတာပျော်ရွှင်မှုထက် ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော အမှန်တရားကို မြင်ခဲ့သည်။ အနာဂတ်—ဆုလာဘ် (၂၆) ကို ကြည့်ခဲ့သည်။ • ၁၁:၂၇ ဒုတိယအစိတ်အပိုင်းကို အလေးပေးထားသည်။ မောရှေသည် မမြင်ရသောဘုရားသခင်ကို မြင်သောကြောင့် ဘုရင်ကို ဆန့်ကျင်၍ ဇွဲရှိစွာ ရပ်တည်နိုင်ခဲ့သည်။

• ၁၁:၂၈ ပသခါပွဲကျင်းပ၍ သွေးကို ဖြန်းခြင်းသည် မမြင်ရသော ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်း—ချက်ချင်းအနာဂတ်အတွက် ပြင်ဆင်ရန် ခေါ်ဆိုသော နှုတ်ကပတ်တော်ကို ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည်။ • ၁၁:၂၉ ပင်လယ်နီတွင် ဖြတ်ကျော်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဖြစ်သည်။ အာရုံခံစနစ်ကို ပယ်ရှား၍ ဘုရား၏ ကတိ ပြည့်စုံခဲ့သည်။

 • ၁၁:၃၀ ယေရီကိုမြို့ရိုးများ ပြိုလဲခြင်းသည်လည်း ထိုနည်းတူဖြစ်သည်။ မမြင်ရသောလောက၏ အမှန်တရားကို ယုံမှုပြည့်စုံခြင်းက မြို့ကို သိမ်းပိုက်ရန် မျှော်လင့်ချက်ကို ဧကန်စင်စစ် ဖြစ်စေခဲ့သည်။

 • ၁၁:၃၁ ရဟပ်ကိုပင် စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ သူမသည်လည်း အနာဂတ်ကို ကြည့်ခဲ့သည်။ သူမအတွက်မှာ အတိုချုံးအနာဂတ်သာဖြစ်သည်။

• ၁၁:၃၂–၃၈ ဣသရေလသမိုင်းမှ အခြားသူရဲကောင်းများ၏ အမှုတော်များကို အနှစ်ချုပ်တွင် သူတို့၏ ပြုမူချက်များသည် အမျိုးအစားသုံးမျိုးရှိသည်။ ထူးကဲသော နိုင်ငံရေးနှင့် စစ်ရေးအောင်မြင်မှု (၃၃–၃၄)၊ သဘာဝလွန်အမှုများ (၃၃–၃၅)၊ ဆိုးရွားသော ညှဉ်းပန်းနှိပ်စက်မှုအောက်တွင် ဇွဲရှိစွာ ခံနိုင်ရည်ရှိခြင်း (၃၆–၃၈)။

•    v. 3 The creation itself is understood by faith—the sensory world results from invisible things.

•    v. 4 Here is the example of Abel, whose sacrifice was accepted over his brother’s because of his faith. The precise manner by which pistis was demonstrated is in question. Was it his sense of the presence of God or his hope of being accepted as righteous? The author’s reference to Abel’s righteousness being witnessed and commended points in the direction of the latter.

•    v. 5 Enoch likewise received divine approval, showing that he had faith. The element of pleasing God probably suggests faith as both seeing the invisible and putting hope in the reward, as the following verse states.

•    v. 6 This general statement applies to every seeker of God. The twin characteristics of pistis are clearly delineated here: faith believes that God exists, that is, the conviction of the invisible; and faith believes that God rewards, that is, the assurance of hope.

•    v. 7 Noah likewise saw the unseen. The aspect of looking to the future also characterized his faith.

•    v. 8 Here we see elements of the unseen—Abraham not knowing where he was going and looking toward the future and the coming inheritance similarly mark the pistis that he possessed.

•    vv. 9–10 After Abraham’s arrival in the promised land, his existence was still by faith. His living in tents contrasts with the city—which God has built. So Abraham’s faith looked forward and to the invisible as he awaited the possession of the city of God.

•    vv. 11–12 Sarah turned from the sensory world that had ruled out all possibility of her bearing a child in her old age. Instead she trusted in God and his promise.

•    vv. 13–16 This general statement sums up the faith of the patriarchs. Once again we detect the two characteristics of v. 1, although the emphasis falls on the reality of the unseen. The language is forceful; the worthies saw the promises and welcomed them from a distance. They hoped for the future reward, which is referred to as a homeland (or lit. “fatherland”; Gr. patris)—a country of their own (v. 14), a heavenly country (v. 16), and a city (v. 16). They regarded themselves as strangers and temporary residents on the earth. With the concepts of promises, seeking, and desiring in these verses, we also discern the aspect of faith as an assurance of hope.

•    vv. 17–19 Here in this reference to Abraham and Isaac, the accent falls on the future. Although Abraham offered up his son, by faith he was assured of Isaac’s resurrection. But the second element is not far away: it is because Abraham believed in God’s ability to raise Isaac (i.e., seeing the unseen God) that he was ready to sacrifice him.

•    v. 20 Here in Isaac’s blessing of Jacob and Esau, faith is predicated on the idea of a title deed of things hoped for.

•    v. 21 The blessing of Jacob is likewise future-directed. Faith guarantees its fulfillment.

•    v. 22 The final words of Joseph also looked to the future. They spoke of the Exodus from Egypt and of his burial in Canaan. Because faith laid hold of what was to come, his words were not merely an idle wish.

•    v. 23 Because the faith aspects of the story of the baby Moses are not specified, the author may have had both elements in mind.

•    vv. 24–26 Moses’s rejection of the pleasures of Egypt in favor of the company of the ill-treated people of God suggests both parts of Hebrews 11:1. He looked beyond appearances; he saw a reality deeper than the honor of the court and the fleeting pleasures of sin. He looked beyond these to the future—the reward (v. 26).

•    v. 27 The second aspect of faith is underscored: Moses was able to oppose the king and remain steadfast because he saw the unseen.

•    v. 28 Moses’s keeping of the Passover and sprinkling the blood likewise showed his confidence in the word of the unseen God—a word that called for provision for the immediate future.

•    v. 29 The crossing of the Red Sea was by faith. Once again, the empirical order was set aside and the divine promise fulfilled.

•    v. 30 In similar manner the walls of Jericho fell. The conviction of the reality of this unseen world made the Israelites’ hope of conquest of the city sure.

•    v. 31 Even Rahab is included in the list. She, too, looked to the future, though it was only a short-range one for her.

•    vv. 32–38 In this summary statement of the exploits of other great figures from Israel’s history, their deeds seem to be of three types: acts of unusual political or military greatness (vv. 33–34), acts outside the normal course of nature (vv. 33–35), and acts of great endurance under insult and extreme suffering (vv. 36–38).

 

ဤလှုပ်ရှားဖွယ်အမှုများ၏ မှတ်တမ်းဖြင့် စာရေးသူသည် အဘယ်အရာကို ပြောပြလိုသနည်း။ ယုံကြည်ခြင်းသည် သာမန်၊ အာရုံခံလောကကို ကျော်လွန်နိုင်စွမ်းရှိကြောင်း ဖြစ်သည်။ ဤသူရဲကောင်းများသည် လူသားမျိုးနွယ်၏ အစိတ်အပိုင်းဖြစ်သော်လည်း လောကသည် သူတို့ကို ထိုက်တန်သူမဟုတ်ပေ (၃၈)။ သူတို့သည် အခြားလောက—မမြင်ရသောလောက—သို့ ပိုင်ဆိုင်သည်။ ထိုလောက၏ အမှန်တရားကို ဆုပ်ကိုင်နိုင်စွမ်း—မြင်နိုင်စွမ်း—ကြောင့် ဤထူးကဲသော အမှုများကို ပြုလုပ်နိုင်ခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် အနာဂတ်ကတိကို မျှော်လင့်ခဲ့ကြသော်လည်း ဤလောကီဘဝတွင် မရရှိခဲ့ပေ။ ထိုအချက်ကို ၁၁:၃၉ တွင် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်။ သူတို့၏ သူရဲကောင်းဆန်မှုအားလုံး—အဆုံးစွန်လောကတွင် အမြစ်တွယ်နေသော သူရဲကောင်းဆန်မှု—ဖြင့် ဘုရားသခင်၏ လူမျိုးအားလုံး အတူတကွ ဆုလာဘ်ထဲသို့ ဝင်ရောက်မည့်အချိန်ကို ကြည့်နေခဲ့ကြသည်။ ထိုဆုလာဘ်သည် မမြင်ရသောလောကတွင် ကြိုတင်ပြင်ဆင်ပြီးဖြစ်၍ ထိုလောကက အာမခံပေးထားပြီးဖြစ်သည်။

What did the author wish to convey by this record of stirring deeds? Presumably, the manner in which faith is able to transcend the ordinary, sensory world. While these heroic men and women were part of humanity, the world was not worthy of them (v. 38). They belonged to another world: the invisible one. Because of their ability to grasp its reality—to see it—they performed these extraordinary feats. And they lived in hope of the future promise even though they did not receive it in their earthly lives; that point is made explicit in v. 39. With all their heroism—growing out of their roots in the ultimate world—they looked forward to the time when God’s people all together would enter into the reward already prepared in, and made sure by, the invisible world.

 

အခန်း ၁၁ ၏ ဥပမာများစာရင်းရှည်ကို လေ့လာခြင်းသည် ၁၁:၁ မှ ထွက်ပေါ်လာသော ပစ္စတိစ်၏ သဘောတရားကို အတည်ပြုသည်။ ဤစာအုပ်သည် ယုံကြည်ခြင်းကို ထူးခြားစွာ ဖော်ပြထားကြောင်း ယခုတွေ့မြင်ရသည်။ ရောမ နှင့် ဂလာတိ စာအုပ်များတွင် ယုံကြည်ခြင်းကို ခရစ်တော်၌ ကယ်တင်ခြင်းလက်ဆောင်ကို ယုံကြည်စွဲကိုင်ခြင်းဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဧဝံဂေလိတရားစာများတွင် ယုံကြည်ခြင်းသည် ယေရှု၏ အံ့ဖွယ်အမှုများကို အားကိုးခြင်းအားဖြင့် ထင်ရှားသည်။ ယာကုပ်စာအုပ်တွင် အသေယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် တကယ့်ယုံကြည်ခြင်းကို ဉာဏ်အလွန်အကျွံသာမဟုတ်ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ဟေဗြဲတွင်မူ ယုံကြည်ခြင်းကို ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ ဆက်လက်တည်ရှိသော အရည်အသွေးတစ်ခုအဖြစ် ပြသထားသည်—ဆင်းရဲဒုက္ခများထဲတွင် ဇွဲရှိစွာ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်စေသော အရည်အသွေး၊ တစ်ခါတစ်ရံ မဖြစ်နိုင်ဟုထင်ရသော အတားအဆီးများကို ကျော်လွှားနိုင်စေသော အရည်အသွေးဖြစ်သည်။ ဤယုံကြည်ခြင်း၏ ရှုထောင့်အားလုံးသည် အပြန်အလှန်ဖြည့်စွမ်းပြီး ခရစ်တော်ကို ကယ်တင်ခြင်းအတွက် ယုံကြည်စွဲကိုင်ခြင်းမှ စီးဆင်းလာသည်။ ထိုသခင်သည် သူကို ရှာဖွေသူများကို ဆုလာဘ်ပေးတော်မူသူဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းသည် ယုံကြည်စိတ်ချမှုနှင့် အလွန်နီးစပ်သည်။ မမြင်ရသောလောက၏ အမှန်တရားကို ယုံမှုပြည့်စုံခြင်းတွင် အမြစ်တွယ်နေသော ဇွဲရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် အနာဂတ်ဆုလာဘ်၏ ဘုရားကတိများကို ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းစာချုပ်အဖြစ် ဆုပ်ကိုင်နိုင်သည်။

Our study of the long list of examples of chapter 11 confirms the understanding of the nature of pistis arising out of v. 1. We now see how this book portrays faith in its own distinctive way. Faith in Romans and Galatians is presented as the act of trusting acceptance of the gift of salvation in Christ. In the Gospels, faith is manifested by reliance on the miracle-working power of Jesus. True faith (as opposed to dead faith) in James is presented as more than an intellectual assent. Here in Hebrews, faith is shown to be an ongoing characteristic of Christian life—a quality that enables people to persevere in the midst of hardship and, at times, against seemingly insurmountable odds. All these aspects of faith are complementary and flow out of the trust in Christ for salvation; He is the One who rewards those who seek Him. Faith is very close to faithfulness. It is an endurance rooted in the conviction of the reality of the unseen world. Therefore, it is able to appropriate as title deed the divine promises of future reward.

 

လိပ်မဲ့သူများ၏ ဝိညာဉ်ရေးအခြေအနေကို နားလည်သဘောပေါက်ခြင်းအားဖြင့် ဤအလေးပေးချက်၏ တန်ဖိုးကို ကျွန်ုပ်တို့ ခံစားနိုင်သည်။ ကောင်းကင်ဗိမာန်နှင့် အမှုတော်—ယေရှုသည် ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်တော်မူခြင်း၊ သူ့ယဇ်ပူဇော်ခြင်း၏ သာလွန်ကောင်းမွန်မှု—အားလုံးသည် မမြင်ရသောလောကကို မြင်နိုင်စွမ်းပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ယုံကြည်သူများသည် လောကီဆွဲဆောင်မှုနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို စွန့်လွှတ်၍ အထက်ကောင်းကင်အမှန်တရားများကို ရှုမြင်မှသာ ကြီးမားလှသော ကယ်တင်ခြင်း၏ အကြွင်းမဲ့ယုံမှားခြင်းမရှိမှုကို တွေ့ရှိနိုင်မည်။ ထိုသို့သော ယုံကြည်ခြင်းမျက်စိဖြင့် မည်သည့်အခက်အခဲမျှ မထဖြစ်နိုင်ဘဲ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ဇွဲရှိစွာ ဆက်လက်ရှင်သန်နိုင်မည်။ လာမည့်ဆုလာဘ်သည် မမြင်ရသောလောကက ကြိုတင်အာမခံပြီးဖြစ်ကြောင်း သိရှိနိုင်မည်။ ၁၁:၁ တွင် ပစ္စတိစ်၏ သဘောတရားကို အထွေထွေ သတ်မှတ်ပြီးနောက် ရှေးယုံကြည်သူများသည် ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ချီးကျူးခြင်းခံရကြောင်း စာရေးသူက ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၁:၂)။ အာဗေလမှ အထွေထွေ အနှစ်ချုပ်အထိ ဥပမာစာရင်းသည် ထိုအတွေးကို ထပ်ကာထပ်ကာ ဖော်ပြသည်။ အခန်းက ဖော်ပြသော ပစ္စတိစ်၏ သဘောတရားမှ အကြောင်းရင်းကို တွေ့မြင်နိုင်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်သာ မမြင်ရသော ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်ကို အသိအမှတ်ပြု၍ တွေ့ရှိနိုင်သည်။

With our grasp of the spiritual condition of the addressees, we can appreciate the value of this emphasis. The heavenly sanctuary and liturgy—Jesus as High Priest and the superior nature of His sacrifice—all rest on the ability to see the unseen world. Only as believers look away from earthly attractions and hardships to discern the transcendent realities will they find the absolute confidence of a salvation so great. With such faith-vision they will be able to persevere in hope, no matter what difficulties may arise, knowing that the reward to come is already guaranteed by the invisible world. After the general designation of the nature of pistis in 11:1, the author stated that the ancient believers were commended for their faith (v. 2). The list of examples, from Abel to the general summary, reiterates this idea. From the understanding of the nature of pistis that the chapter revealed, we can see the reason: only by faith can the invisible God Himself be acknowledged and found.

 

အခန်းကြီး - ၁၂

၁၂:၁–၂။ ယေရှုကို စောင်းမျှော်ကြည့်ခြင်း။ ဤကျမ်းချက်များကို အခန်း ၁၁ ၏ အတွေးနှင့် ဆက်စပ်၍ အကောင်းဆုံး နားလည်ရမည်။ အစပြုသော ဂရိ “ထို့ကြောင့်” (အုန်) သည် စာရေးသူသည် ယုံကြည်စိတ်ချမှု၏ ဥပမာများကို လက်တွေ့အသုံးချလိုကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ ဤအပိုဒ်သည် ဘဝပြိုင်ပွဲကို ကိုင်တွယ်ထားသည်။ သို့ရာတွင် ဗဟိုအကြံပေးချက်မှာ ယေရှုကို စိတ်နှလုံးအကြွင်းမဲ့ စောင်းမျှော်ကြည့်နေရန်ဖြစ်သည် (၁၂:၂)။ “သက်သေများ၏ တိမ်တိုက်” (၁) —အခန်း ၁၁ ၏ သူရဲကောင်းများ—သည် ပြိုင်ပွဲဝင်သမားများကို ဝိုင်းရံထားသော်လည်း သူတို့ကို မကြည့်ရ။ အမိန့်သည် ယေရှုကို ကြည့်ရန်ဖြစ်သည်။ ရှေ့သို့ တည့်တည့်ပြေး၍ ယေရှုကို မျက်စိမချင်း မှတ်ထားရ။ နောက်သို့ မကြည့်။ မိမိကိုယ်ကို အထဲပိတ်၍ ဆုတောင်းရန်၊ ကိုယ်ပိုင်အားနည်းချက်များနှင့် ရုန်းကန်ရန် မလိုပေ။ အခြားသူများကို သို့မဟုတ် မိမိကိုယ်ကို မကြည့်ဘဲ ပန်းတိုင်သို့ အပြေးအလွှား ရောက်အောင်ပြေး၍ ယေရှုကို မျက်စိမချင်း မှတ်ထားရန်ဖြစ်သည်။

12:1–2. Looking to Jesus. These verses are best considered as associated with the thought of chapter 11, rather than starting a new section. The Greek oun (“therefore”) with which they commence indicates that the apostle wishes his readers to apply the examples of faithfulness that he has just completed. The passage deals with the race of life. Its central advice, however, is to keep our focus intently on Jesus (12:2). Although the “cloud of witnesses” (v. 1)—presumably the heroes and heroines of chapter 11—surround the runners, they are not to look to them. The exhortation is to look to Jesus. They are to run straight ahead, eyes fixed on Him—not looking back. They are not to be occupied with introspection, shutting themselves in a corner to pray and struggle over their individual weaknesses. Instead of looking to others, or to themselves, they are to dash for the finish line with eyes firmly focused on Jesus.

 

ဤနေရာတွင် ခရစ်ယာန်များကို ခရစ်တော်ပြုတော်မူသည်ကို လိုက်လံပြုရန် သို့မဟုတ် ခရစ်တော်ပြုပြီးသော အမှုကို ယုံကြည်ရန် ခေါ်ဆိုထားသနည်း။ ဤခွဲခြားမှုသည် အရေးကြီးသည်။ ဟေဗြဲ အခန်း ၂ တွင် စာရေးသူသည် ယေရှု၏ လူ့ဘဝအတွေ့အကြုံများ—သွေးဆောင်ခံရခြင်း၊ ဆင်းရဲခြင်း၊ စွန့်ပစ်ခံရခြင်း၊ အသေခံခြင်း—တို့သည် ကျွန်ုပ်တို့နှင့် ဆင်တူကြောင်း ပြသခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် ထိုနေရာတွင် ဥပမာအနေဖြင့် အလေးပေးခြင်းမပြုခဲ့ပေ။ စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင်လည်း မည်သည့်နေရာတွင်မျှ မပြုခဲ့ပေ။ ယေရှု၏ ဆင်းရဲခြင်းကို ဆွေးနွေးခြင်းသည် သူ၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအမှုတော်၏ အမှန်တရားကို ပြသရန်ဖြစ်၍ ခရစ်ယာန်များ လိုက်လံအတုယူရန် ပုံစံအဖြစ် မဖော်ပြပေ။

Are Christians here called to do what Christ has done or to trust in what He has done? The distinction is an important one. In the second chapter of Hebrews, the apostle showed how similar the human experiences of Jesus were to ours: temptation, suffering, being forsaken, death. There, however, the author did not drive home the exemplary idea at what would have been the most fitting place for it. Nor does he anywhere else in the book. His discussion of the sufferings of Jesus is to show the reality of His High Priestly ministry, not to present a pattern for Christians to emulate.

 

ထိုနည်းတူ ဟေဗြဲ ၁၂:၁–၂ တွင် စာရေးသူသည် ယေရှုနှင့် ကျွန်ုပ်တို့ကြား အရည်အသွေးကွာခြားချက်ကို ညွှန်ပြထားသည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ယုံကြည်ခြင်း၏ အာခဲဂေါစ် (အစပျိုး၊ ဖွဲ့စည်းသူ၊ ရှေ့ဆောင်) နှင့် တေလေအိုတေ့စ် (ပြီးပြည့်စုံစေသူ၊ ပြည့်စုံသူ) ဖြစ်တော်မူသည် (၁၂:၂)။ ပထမအသုံးအနှုန်းသည် “အစပျိုး”၊ “ဖွဲ့စည်းသူ”၊ “ရှေ့ဆောင်”၊ “ရင်းမြစ်” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုသည်။ အခြားကျမ်းချက်များတွင် “မင်းသား” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဒုတိယအသုံးအနှုန်းသည် “ပြီးပြည့်စုံစေသူ”၊ “ပြည့်စုံသူ” ဟု ဆိုသည်။ သူ့ကိုယ်ပိုင်ဘဝပြိုင်ပွဲကြောင့် ဘုရားသခင်၏ လက်ျာတော်ဘက်၌ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်လာတော်မူသည်။ ၁၂:၂ တွင် ဂရိစကား “အန်တိ” ကို သတိပြုရန်။ အများစုသည် “အတွက်” (ကြောင့် သို့မဟုတ် အကြောင်းကြောင့်) ဟု ဘာသာပြန်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် ယေရှုသည် လာမည့်ပျော်ရွှင်မှုကြောင့် လက်ဝါးကပ်တိုင်၏ အရှက်ကွဲခြင်းကို သည်းခံခဲ့သည်ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ အခြားဘာသာပြန်ဆိုချက်—“အစား” (instead of)—သည် မူလအဓိပ္ပာယ်နှင့် ပိုမိုနီးစပ်နိုင်သည်။ ဤသို့ဆိုလျှင် အဓိပ္ပာယ်သည် ပြောင်းလဲသွားသည်။ သားတော်၏ ရှေးကျိန်း၍ရှိတော်မူစဉ် ပျော်ရွှင်မှု (၁:၅–၁၄ တွင် ဖော်ပြထားသည်) အစား လက်ဝါးကပ်တိုင်နှင့် အရှက်ကွဲခြင်းကို ခံယူခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းဖြစ်ရန် အရည်အချင်းရှိလာခဲ့သည်။ ဤကျမ်းချက်သည် အခန်း ၂ တွင် ဖော်ပြထားသော သားတော်၏ အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းမှု အနှစ်သာရကို အတိုချုံးဖော်ပြထားသည်။

Likewise, in Hebrews 12:1–2 the apostle indicated a qualitative distinction between Jesus and us: He is both the archēgos and the teleiōtēs of our faith (v. 2). The first term denotes (and has been translated as) “Author,” “Founder,” “Pioneer,” or “Source.” In other NT passages, it can have the connotation of “Prince.” The second term conveys the idea of “Perfecter,” “Completer,” or “Finisher.” By reason of His own race of life, He has become High Priest at the right hand of God. We should note the use of the Greek preposition anti in v. 2. Most translate this as “for” (meaning “for the sake of” or “because of”) which is a possible way of understanding it. This would convey the meaning that Jesus endured the shame of the cross because of the joy that would follow. An alternative translation—and one perhaps closer to the basic sense of anti—is “instead of.” This results in a sharp change of meaning. Instead of the joy of the Son’s preexistent status (described in 1:5–14), He took the cross and its shame, thus becoming qualified to be our High Priest. The verse then contains, in miniature, the course of the Son’s career as chapter 2 outlines it.

 

ဤအပိုင်း (၁၀:၁၉–၁၂:၂) အတွက် ကျွန်ုပ်တို့သည် “သာလွန်ကောင်းမွန်သော ပြည်” ဟူ၍ ခေါင်းစဉ်တပ်ခဲ့သည်။ ပါဝင်သော အကြောင်းအရာများကို ကြည့်လျှင် “ယုံမှားခြင်းမရှိဘဲ ပြည့်စုံစွာ” (၁၀:၂၂)၊ “ယုံကြည်ခြင်း”၊ သို့မဟုတ် “ယုံကြည်စိတ်ချမှုသို့ တိုက်တွန်းခြင်း” ဟုလည်း ခေါ်ဆိုနိုင်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေါင်းစဉ်သည် ၁၁:၁၆ မှ ဆင်းသက်လာပြီး ဤအပိုင်း၏ ခရီးသွားသဘောကို သတိပေးသည်။ ခရစ်ယာန်များသည် မြင်ရခြင်းအားဖြင့်မဟုတ်၊ ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် နေထိုင်ကြောင်း၊ ခရစ်တော်၏ ပြီးစီးမှုသည် ဘုရားသခင်နှင့် လူသားတို့ကြား အတားအဆီးအားလုံးကို ဖယ်ရှားပြီးဖြစ်သော်လည်း သူ့ဒုတိယတစ်ဖန်ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်သော လူများအတွက် စောင့်ဆိုင်းရသောကာလ ကျန်ရှိနေသေးကြောင်း၊ ထို့ကြောင့် ယေရှုကို ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းနှင့် ယဇ်ပွဲအဖြစ် ယုံကြည်၍ သာလွန်ကောင်းမွန်သော ပြည်၏ ပိုင်ဆိုင်ကြောင်းစာချုပ်ကို စွဲကိုင်ထားသူများအတွက် ဇွဲရှိခြင်းနှင့် သည်းခံခြင်း လိုအပ်ကြောင်း ဤအပိုင်း၏ အဓိကအတွေးများကို သတိပေးသည်။

For this section (10:19–12:2), we have employed the title “The Better Country.” In view of the material it contains, it might have been designated “In Full Assurance” (10:22), “Faith,” or “Exhortations to Faithfulness.” Our title comes from 11:16 and picks up the pilgrimage motif of the passage. It reminds us of the leading ideas of the section: that Christians live by faith, not by sight; that the accomplishment of Christ, while it has broken down all barriers between God and humanity, has still left a waiting time for the people who live in the hope of His Second Coming; and that perseverance and endurance are therefore necessary for those who, trusting in Jesus as High Priest and Sacrifice, hold to the title deed of the better country.

 

၁၂:၃–၁၃:၂၅

 ပိုမိုကောင်းမွန်သော မြို့တော် စာရေးသူသည် သူ၏ တရားဟောချက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ရောက်ရှိလာပြီ။ မြင့်မြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်ဆိုင်ရာ ငြင်းခုံချက်ကို တစ်ဆင့်ချင်း တဖြည်းဖြည်း တည်ဆောက်ခဲ့သည့်အတိုင်း သီအိုလော်ဂျီကယ် အခြေခံကို ကျွမ်းကျင်စွာ ချမှတ်ခဲ့သည်။ အဓိက လှုံ့ဆော်ချက်တစ်ခုစီကို အတိုချုံး မိတ်ဆက်ခဲ့ပြီး၊ သင့်လျော်သော အချိန်တွင် ယူဆောင်ခဲ့ကာ၊ ပြီးနောက် ပြီးစီးခဲ့သည်။ ယုတ္တိတရား၏ တိုးတက်မှုသည် တည်ကြည်ခဲ့သည်—မလွဲမသွေ—တမန်တော်သည် “ဤမျှ ကြီးကျယ်သော ကယ်တင်ခြင်း” (၂:၃) ဟု ဆိုလိုရန် ရှာဖွေခဲ့သည်။ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ်၊ သူသည် ခရစ်ယာန်ဘာသာ၏ သာလွန်မှုကို ပြသခဲ့ပြီး၊ အပြစ်ကို ဆုံးဖြတ်ချက်ချ ဖယ်ရှားပေးခြင်း နှင့် ဘုရားသခင်ထံ ချဉ်းကပ်ခြင်း ပေးသော သာလွန်ကောင်းမွန်သော ဝတ်ပြုရေး စနစ်ဖြင့် ပြသခဲ့သည်။ သို့သော် ဤ သီအိုလော်ဂျီကယ် အခြေခံ အားလုံးသည် လက်တွေ့ကျသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ရည်ရွယ်ခဲ့သည်။ ဝိညာဉ်ရေး အဆင့်ချို့တဲ့ခြင်း ပြဿနာကို ဖြေရှင်းရန်ဖြစ်သည်။ ဟေဗြဲများသည် သူတို့၏ ဘာသာတရား၏ အမြင့်ဆုံး တန်ဖိုးကို နားလည်နိုင်ပါက၊ သူတို့ မလျစ်လျူရှုကြပါ။ နှိပ်စက်ညှဉ်းပန်းမှု ဖြစ်ပွားလာနိုင်သော်လည်း၊ သူတို့သည် ပျက်ကွက်မှုကို လူသိရှင်ကြား ငြင်းပယ်မည် မဟုတ်ပါ။ ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်၊ သူတို့သည် ခရစ်ယာန်လမ်းစဉ်တွင် ဇွဲနပဲ ရှိကြလိမ့်မည်။ ထို့ကြောင့်၊ တိုက်တွန်းချက်များ၏ ဗဟိုစကားလုံး—စာရေးသူသည် သူတို့ အထက်တွင် အခြားသူများကို ပြသလိုသော အရည်အသွေး—သည် ပစ္စတိစ် (“ယုံကြည်ခြင်း”) ဖြစ်သည်။ တိုက်တွန်းချက်ကို အဆုံးသတ်ရန် ချဉ်းကပ်လိုက်သည်နှင့်အမျှ၊ စာရေးသူသည် သူတို့ကို တည်ကြည်မှုသို့ ခေါ်ဆိုခဲ့သည် (၁၂:၁–၁၇)၊ သူတို့ ရရှိခဲ့သော အခွင့်အရေးများကို အတိုချုံး ဖော်ပြခဲ့သည် (၁၂:၁၈–၂၄)၊ သူတို့ကို သတိပေးခဲ့သည် (၁၂:၂၅–၂၉)၊ နှင့် အကြံပေးခဲ့သည် (၁၃:၁–၉)။ နောက်ဆုံး ကောင်းချီးပေးချက်တစ်ခုသည် စာတမ်းကို အဆုံးသတ်သည် (၁၃:၂၀–၂၅)။

12:3–13:25

The Better City

The author has come to the close of his sermon. In masterful fashion he laid the theological foundation as, step by step, he developed the high priestly argumentation. Each leading motif was briefly introduced, taken up in due course, and then rounded off. The progression of logic was steady—inexorable—as the apostle sought to show what he meant by “so great a salvation” (2:3). Over and over, he showed the superiority of Christianity with its surpassing system of worship providing decisive removal of sin and access to God. But all this theological groundwork was aimed at a practical purpose: to address the problem of spiritual anemia. If the Hebrews could come to realize the supreme value of their religion, they would not neglect it; they would certainly not turn in public repudiation of it, even though persecution might break out. On the contrary, they would persevere in the Christian way. Hence, the central word of the exhortations—that quality that the author wanted them to display above all others—is pistis (“faith”). As he brought the exhortation to a close, the author called them to steadfastness (12:1–17), briefly described the privileges they had (12:18–24), warned them (12:25–29), and advised them (13:1–9). A final benediction closes the document (13:20–25).

 

၁၂:၃–၁၇။ တည်ကြည်မှုသို့ တိုက်တွန်းချက်များ။ တမန်တော်၏ သစ္စာရှိမှုသို့ ဆက်လက် ခေါ်ဆိုမှု၏ ကျန်ရှိသော အပိုင်းသည် စာဖတ်သူများကို ချစ်မြတ်နိုးသော ကောင်းကင်ခမည်းတော်မှ ဆုံးမတရား ခံနေရသော ကလေးများ၏ အခြေအနေ၌ ထားရှိသည်။ ပထမအပိုင်း (၃–၁၁ အခန်းငယ်များ) သည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် လက်ရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို အပြင်းထန်ဆုံး အကြံပြုချက်ကို ပေးသည်။ ကျွန်ုပ်တို့သည် ပဲဒီယာ (“ဆုံးမတရား၊” “ဆုံးမခြင်း၊” “ဆင်းရဲဒုက္ခ”; အခန်းငယ် ၇) ကို ခံနိုင်ရည်ရှိရန် အရေးကြီးမှုကို ဖတ်ရှုခဲ့သည်၊ ယင်းသည် ဖြစ်ပွားချိန်တွင် ပျော်ရွှင်မှု သို့မဟုတ် ပျော်ရွှင်မှု မရှိဘဲ နာကျင်မှုဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၁)။ အခန်းငယ် ၄ တွင် သွေးထွက်ခြင်း ရည်ညွှန်းမှုနှင့်အတူ ရှေ့ဆက်ရမည့် ဆင်းရဲဒုက္ခများသည် ယေရှု၏ နောက်လိုက်များကို သေခြင်းပင် ယူဆောင်လာနိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ သူတို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများဆိုင်ရာ ပြဿနာအတွက် စာရေးသူ၏ အခြေခံ တုံ့ပြန်မှုသည် ဘုရားသခင်ဆုံးမတရားဆိုင်ရာ စကားလုံးများတွင် ရှိသည်။ အခန်းငယ် ၅–၁၁ တွင် ဂရိစကားလုံး ပဲဒီယာ သည် ပညာရေးဆိုင်ရာ ကျွန်ုပ်တို့၏ အင်္ဂလိပ်စကားလုံးများနောက်တွင် ရှိသည်၊ ဥပမာ ပီဒဂေါ့ဂျီ။ ဆုံးမတရားကို လေ့ကျင့်မှုအဖြစ် နားလည်ပါက၊ အဆိုးဘက်မဟုတ်ပါ။

12:3–17. Exhortations to Steadfastness. The remainder of the apostle’s call to faithfulness places the readers in the context of children being disciplined by a loving heavenly Father. The first section (vv. 3–11) provides the strongest suggestion of present suffering in the entire book. We read of the importance of enduring paideia (“discipline,” “chastening,” “hardship”; v. 7), which is not pleasant or joyful at the time it occurs but painful (v. 11). Verse 4 with its reference to bloodshed implies that the hardships ahead may even bring death to the followers of Jesus. The author’s basic response to the problem of their suffering is in terms of divine discipline. The Greek word paideia in vv. 5–11 lies behind our English terms for education such as pedagogy. “Discipline” accurately conveys the meaning of the Greek if we understand discipline as training and not necessarily as something negative.

 

တမန်တော်သည် ကျမ်းစာသို့ တစ်ဖန် လှည့်ခဲ့ပြီး၊ ဟေဗြဲများကို သူတို့၏ လက်ရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခများကြောင့် အံ့သြမှု မရှိသင့်ကြောင်း ပြသရန် ပရောဗတ် ၃:၁၁–၁၂ ကို ကိုးကားခဲ့သည်။ ထို့နောက် သူသည် ဆုံးမတရားသည် အပြုသဘော လုပ်ဆောင်ချက်ကို ဆောင်ရွက်ကြောင်း ပိုမို ရှေ့ဆက်ခဲ့သည်။ ပထမ၊ ဆုံးမတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားသခင်၏ ကလေးများ အမှန်ဖြစ်ကြောင်း (ဟေဗြဲ ၁၂:၇) နှင့် တရားမဲ့ (အခန်းငယ် ၈) မဟုတ်ကြောင်း ပြသသည်၊ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့ကို စိတ်ဝင်စားနေသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဒုတိယ၊ ဘုရားသခင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အကျိုးအတွက် ဆုံးမတရားကို ယူဆောင်လာပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့ သူ၏ သန့်ရှင်းမှုတွင် ဝေစုရရှိနိုင်ရန် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ဆုံးမတရားသည် ငြိမ်သက်မှု နှင့် ဖြောင့်မတ်မှု၏ ရိတ်သိမ်းမှုကို ထုတ်လုပ်သော လေ့ကျင့်မှုဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၁)။

The apostle again turned to Scripture, quoting Proverbs 3:11–12 to show that the Christians to whom he wrote should not be surprised by their present hardship; rather, they should expect it. Then he went further, indicating that discipline serves a positive function. He showed, first, that discipline indicates that we are truly children of God (Heb. 12:7) and not illegitimate (v. 8), because God is taking an interest in us. Second, God brings discipline for our benefit, that we may have a share in His holiness (v. 10). Discipline is a training that produces the harvest of peace and righteousness (v. 11).

 

ခေါင်းစဉ်ကို ချဉ်းကပ်ပုံ (၃–၄ အခန်းငယ်များ) သည် အလွန်ကွဲပြားသော တုံ့ပြန်မှုလိုင်းကို ဦးတည်နိုင်ခဲ့သည်။ စာရေးသူသည် သားတော်၏ အလွန်ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၂။ အခန်းငယ် ၄ တွင် သွေးထွက်ခြင်းသည် သေခြင်းကို ဆိုလိုသည်)။ သူသည် ဤအရာကို တည်ဆောက်နိုင်ခဲ့ပြီး၊ သား/သားတော်များကို ကစားခဲ့သည်။ ယင်းအစား၊ ပရောဗတ် ၃:၁၁–၁၂ ကိုးကားချက်သည် ငြင်းခုံချက်ကို ပုံဖော်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ဆင်းရဲခံခဲ့သော သားတော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘုံရှိမှုကြောင့် များစွာ မယူဆောင်ခဲ့ပါ။ သို့သော် ဘုရားသခင်သည် သူ၏ ကလေးများကို ဆုံးမသော ခမည်းတော်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန် ပြိုင်ပွဲ အကြံပြုချက်နှင့်အတူ (ဟေဗြဲ ၁၂:၁–၂)၊ ယေရှု၏ ရုပ်ပုံသည် အဓိက စဉ်းစားရန် တစ်ဦးအဖြစ် ဆောင်ရွက်သည်၊ ပိုမို တုပရန်ထက်။ ပီတာ သည် သူ၏ ပထမ စာတမ်းတွင်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခများတွင် ခရစ်တော်၏ အခန်းကဏ္ဍကို ကျွန်ုပ်တို့၏ နမူနာအဖြစ် အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (၁ ပီတာ ၁:၂၀–၂၅)၊ သူ သို့မဟုတ် ဟေဗြဲ စာရေးသူ တစ်ဦးမျှ ခရစ်ယာန်များကို ခရစ်တော်၏ ဆင်းရဲဒုက္ခများကို တိုင်းတာ သို့မဟုတ် ညီမျှရန် မခေါ်ဆိုခဲ့ပါ။ ခရစ်တော်သည် ကျွန်ုပ်တို့ ဘယ်တော့မှ မတုပခဲ့သော နည်းလမ်းများဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဆင်းရဲခံခဲ့သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အစားထိုး ဖြစ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင် ဆင်းရဲဒုက္ခသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ အပြစ်အတွက် ဖြေရှင်းနိုင်မည် မဟုတ်ပါ—သူ၏ အရာတစ်ခုသာ နိုင်သည်။ တစ်ဖန်၊ ခရစ်ယာန် အတွေ့အကြုံ နှင့် ပတ်သက်၍ ဘုရားသခင်၏ ကြီးကြပ်မှု လက်ကို ကျွန်ုပ်တို့ သတိပြုမိသည်။ တမန်တော်သည် လက်ရှိ ဆင်းရဲဒုက္ခ၏ သဘော သို့မဟုတ် အရင်းအမြစ်ကို မပြောပါ။ နောက်ဆုံး၊ ဘုရားသခင်သည် လူများအတွက် ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော အရာအားလုံး နောက်တွင် ရှိပြီး (နည်းဗျူဟာ ခွင့်ပြုချက် နှင့် တိုက်ရိုက် ပါဝင်မှု မှတဆင့်) နှင့် သူတို့ကို ဖြစ်ပျက်ခဲ့သော မတော်တဆ ဖြစ်ရပ်များမှ ထာဝရ ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆန္ဒရှိသည်။

The manner in which the topic is broached (vv. 3–4) could have led to a very different line of response. The author referred to the exceeding sufferings of the Son (v. 2; bloodshed in v. 4 signifies death). He might have built on this, playing on Son/sons. Instead, the citation of Proverbs 3:11–12 shapes the argument: our sufferings are not taken up so much because of our commonality with the Son, who also suffered, but because God is a Father who disciplines His children. As with the advice of the Christian race (Heb. 12:1–2), the figure of Jesus serves primarily as One to contemplate, more than to emulate. While Peter, in his first epistle, acknowledges the role of Christ as our example in sufferings (1 Pet. 1:20–25), neither he nor the author of Hebrews called for Christians to measure up to or equal Christ’s sufferings. Christ suffered for us in ways that we could never emulate. He is our Substitute; our own suffering could never atone for our sin—only His could. Once again, we notice the overruling hand of God in regard to the Christian experience. The apostle does not tell us the nature or source of the present hardship. Ultimately, God is behind all that happens to people (through strategic allowance as well as direct involvement) and wills an eternal purpose from the apparently chance happenings that befall them.

 

ဟေဗြဲ ၁၂:၃–၁၁ သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခေတ်နှင့် ခေတ်တိုင်း၏ နှိပ်စက်မှု ပြဿနာကို ဖြေရှင်းသည်။ ကောင်းမှု နှင့် ဆိုးမှု၏ ဒဿနိက ကိစ္စများနှင့် မရုန်းကန်ပါ။ သီအိုဒီစီ တစ်ခု မတည်ဆောက်ပါ။ ယင်းအစား၊ ဘာသာရေး အဖြေ တစ်ခု အကြံပြုသည်။ ယင်း၏ သွန်သင်ချက်သည် ဆင်းရဲဒုက္ခ နှင့် သေခြင်း ပင် နောက်ဆုံး ရည်ရွယ်ချက်ကို ဆောင်ရွက်နိုင်သည်—ဂျော်ဒန် ရောင်ရမ်းမှုမှ တဆင့် သွားရန် ခေါ်ဆိုခံရသော ခရစ်ယာန်တစ်ဦးသည် ခမည်းတော်ဖြစ်သော ဘုရားသခင်၏ အလှအပ အသစ်နှင့် အသိဉာဏ်ကို ရှာဖွေနိုင်သည်။ နှင့် ယင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့အတွက် စမ်းသပ်မှုကို ခံနိုင်ခဲ့သော ယေရှုကို ညွှန်ပြပြီး ယခု ကျွန်ုပ်တို့အတွက် မြင့်မြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ်အဖြစ် ပလ္လင်တင်ခဲ့သည်။ အခန်းငယ် ၁၂–၁၄ သည် ယခင် ဆွေးနွေးချက်ကို ရှုမြင်ရန် ဇွဲနပဲ ဆိုင်ရာ ခေါ်ဆိုချက်ကို အသံပြုသည်။ တစ်ဖန် တမန်တော်သည် ရှေးဟောင်း ကျမ်းကို ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။ ပင်ပန်းနွမ်းနယ်သော လက်များ (စကားလုံး ဆွဲချ လက်များ) နှင့် အားနည်းသော ဒူးများ (အခန်းငယ် ၁၂) ဆိုင်ရာ တိုက်တွန်းချက်သည် ဟေရှာယ ၃၅:၃ မှ ဆွဲယူခဲ့ပြီး၊ ဖြောင့်မတ်ပြီး အဆင့်ညီ လမ်းကြောင်းများ (အခန်းငယ် ၁၃) ဆိုင်ရာ အရာသည် ပရောဗတ် ၄:၂၆ မှ လာသည်။ ထို့ကြောင့်၊ ဆင်းရဲဒုက္ခအတွက် အကြောင်းရင်းကို ရှင်းပြသော ကျမ်းချက်များက ခံနိုင်ရည်ရှိရန် တိုက်တွန်းသည်။

Hebrews 12:3–11 addresses a crushing problem of our age and of every age. It does not wrestle with the philosophical issues of good and evil; it does not develop a theodicy. Instead, it suggests a religious answer. Its teaching is that even suffering and death may serve an ultimate purpose—that a Christian called to go through the swelling of the Jordan may find a new beauty of character and awareness of the God who is Father. And it points us to Jesus, who Himself endured trial and is now enthroned as High Priest for us. Verses 12–14 sound a call to perseverance in view of the previous discussion. Again the apostle alluded to the OT: the admonition to tired hands (lit. hands that hang down) and weak knees (v. 12) is drawn from Isaiah 35:3, while that regarding straight and level paths (v. 13) comes from Proverbs 4:26. Thus, the same Scriptures that explain the reason for hardship exhort to endurance.

 

အခန်းငယ် ဆယ့်လေး သည် သန့်ရှင်းမှုအတွက် ကြိုးစားရန် စိန်ခေါ်ချက်ကို ထုတ်ပြန်သည်။ ဤသည်မှာ တမန်တော်သည် ၂:၁၁ နှင့် ၁၀:၁၄ တွင် ပြီးစီးခဲ့သော အဖြစ် ပြောခဲ့သော တူညီသော ဂရိ စကားလုံး (ဟဂီယစ်မိုစ်။ “သန့်ရှင်းမှု”) ဖြစ်သည်။ တစ်ဖန် ကျွန်ုပ်တို့သည် ခရစ်တော် ပြုခဲ့သော “ပြီးခဲ့သော”—နှင့် “မရှိသေး”—ကျွန်ုပ်တို့၏ အခြေအနေ အနေဖြင့် ဤကမ္ဘာ၌ ဘုရားဖူးများ၊ မျှော်လင့်ချက်တွင် ခရီးသွားမှုများကြားတွင် တင်းမာမှုကို ကြုံတွေ့ရသည်။

The fourteenth verse issues a challenge to strive for holiness. This is the same Greek word (hagiasmos; “sanctification”) that the apostle in 2:11 and 10:14 spoke of as already accomplished. Again we encounter the tension between the “already”—what Christ has done—and the “not yet”—our status as pilgrims on this earth, journeying in hope.

 

တတိယ အပိုင်း (၁၅–၁၇ အခန်းငယ်များ) နှင့်အတူ၊ တမန်တော်သည် ပြင်းထန်သော သတိပေးချက်ကို တစ်ဖန် မြှင့်တင်သည်။ သူ၏ ကုသမှုသည် ဤတစ်ကြိမ် အလွန်အတိုချုံး ဖြစ်သည်၊ သို့သော် တွန်းအားသည် ယခင် အပိုင်းနှစ်ခု (၆:၄–၆။ ၁၀:၂၆–၃၁) နှင့် တူညီသည်။ သူ၏ အီဆော ဆိုင်ရာ ကုသမှုသည် သူ၏ ခိုင်မာသော စကားလုံးများကို အစောပိုင်း သတိရစေသည်။ အပိုင်းသုံးခုစလုံးတွင်၊ ကျွန်ုပ်တို့သည် တန်ဖိုးရှိသော အရာ တစ်ခု၏ ဆုံးရှုံးမှုကို ရှာဖွေတွေ့ရှိပြီး ယင်းသည် ထာဝရ ပျောက်ဆုံးသွားနိုင်သည် ဟူသော ခက်ခဲသော အတွေးကို ရှာဖွေတွေ့ရှိသည် (၆:၄။ ၁၀:၂၆။ ဆ။ ၁၂:၁၇)။ ၆:၄–၆ သည် ယေရှု၏ ကယ်တင်ခြင်းနှင့်အတူ လာခဲ့သော မြင့်မြတ်သော အခွင့်အရေးများကို အာရုံစိုက်ခဲ့ပြီး၊ ၁၀:၂၆–၃၁ သည် ကျွန်ုပ်တို့ သူ၏ ကယ်တင်သော သေခြင်းကို မထီမဲ့မြင်ပြုပါက တရားစီရင်မှု၏ သေချာမှုကို အာရုံစိုက်ခဲ့သည်၊ ၁၂:၁၅–၁၇ သည် ကျွန်ုပ်တို့ မတန်ဖိုးထားပါက ဘုရားသခင်၏ ဝိညာဉ်ရေး ကောင်းချီးများကို သေချာ ဆုံးရှုံးမှုကို မီးမောင်းထိုးပြသည်။ ခါးသော အမြစ် (အခန်းငယ် ၁၅) သည် ဒဲတေရိုနောမီ ၂၉:၁၈ ကို ရည်ညွှန်းချက်ဖြစ်ပြီး၊ ရုပ်တုကိုးကွယ်မှု၏ အခြေအနေ ရှိသည်။ ဤ အခြေအနေ၌ ယင်း၏ အရေးပါမှုသည် မသေချာပါ။ သို့သော်၊ ဤ အခြေအနေ၌ တမန်တော်သည် စာအုပ်တွင် ထင်ရှားသော ညစ်ညမ်းမှု ဘာသာစကားသို့ ပြန်လည်ရောက်ရှိခဲ့သည် ဟု မှတ်သားရန် စိတ်ဝင်စားစရာ ဖြစ်သည်။

With the third section (vv. 15–17), the apostle again raises a note of severe warning. His treatment is very brief this time, but the thrust is identical to the two earlier passages (6:4–6; 10:26–31). His treatment of Esau reminds us of his strong words earlier. In all three passages, we find the loss of something precious and the grim thought that it may be gone forever (6:4; 10:26; cf. 12:17). Whereas 6:4–6 focuses on the high privileges that have come with Jesus’s salvation, and 10:26–31 on the certainty of judgment if we despise His saving death, 12:15–17 highlights the certain loss of God’s spiritual blessings if we do not value them. The bitter root (v. 15) is an allusion to Deuteronomy 29:18, with its context of idol-worship. Its significance at this point is uncertain. It is interesting to note, however, that in this context the apostle returns to the language of defilement that is prominent in the book.

 

၁၂:၁၈–၂၄။ ဝတ်ပြုရေး စနစ်အသစ်၏ အခွင့်အရေးများ။ အီဆော၏ ပယ်ချမှု၏ မှောင်မိုက်မှုမှ၊ တမန်တော်သည် ခရစ်တော်၏ အလုပ်၏ အကျိုးကျေးဇူးများကို အနုပညာရှင်စွာ အကျဉ်းချုံး ပြသခဲ့သည်။ ချဉ်းကပ်ခွင့် (အခန်းငယ် ၂၂)၊ ကြောက်ရွံ့မှု အစား ယုံကြည်မှု (၁၈–၁၉ အခန်းငယ်များ)၊ ပဋိညာဉ်သစ် (အခန်းငယ် ၂၄)၊ သွေး (အခန်းငယ် ၂၄)၊ သာလွန်မှု (ပိုကောင်း။ အခန်းငယ် ၂၄)—ရင်းနှီးသော စကားလုံးများ ပြန်လည်ပေါ်လာသည်၊ သို့သော် သစ်သားဖြင့် ထပ်ခါတလဲလဲ မပြုပါ။ သူသည် သူတို့ကို အသစ်သော၊ တီထွင်ဖန်တီးမှု ကြေညာချက်တွင် စုစည်းထားသော အပိုင်းတစ်ခု ဖန်တီးခဲ့ပြီး၊ ဟေဗြဲ၏ အခြား အမြင့်ဆုံး အချက်များနှင့်အတူ နေရာယူခဲ့သည်။ ၁:၁–၄။ ၄:၁၄–၁၆။ ၁၀:၁၈–၂၂။ ၁၁:၃၂–၃၄။

12:18–24. Privileges of the New System of Worship. From the darkness of Esau’s rejection, the apostle turns the spotlight to full strength as he brilliantly summarizes the benefits of the work of Christ. Access (v. 22), confidence rather than fear (vv. 18–19), the new covenant (v. 24), blood (v. 24), superiority (better; v. 24)—the familiar words reappear, but not in wooden reiteration. He has shaped a passage that gathers them up into a new, creative statement that takes its place alongside the other high points of Hebrews: 1:1–4; 4:14–16; 10:18–22; 11:32–34.

 

ကွဲပြားမှု၏ အင်အားသည် အမှားမရှိ ဖြစ်သည်။ “သင်တို့ မလာခဲ့ရာ” (၁၁:၁၈) သည် “သင်တို့ လာခဲ့ရာ” (အခန်းငယ် ၂၂) နှင့် သိသာစွာ ကွဲပြားသည်။ ဤသည်မှာ ကျွန်ုပ်တို့ တစ်ကြိမ်ပြီးတစ်ကြိမ် ကြားခဲ့သော ခရစ်တော်၏ သာလွန်မှု သီချင်း တစ်ပုဒ်ကို တစ်ဖန် ဖျော်ဖြေခဲ့ပြီး စာအုပ်တွင် “ပိုကောင်း” အတည်ပြုချက်များတွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ဝတ်ပြုရေး စနစ်ကို ရှင်းပြချက်တွင် မြင်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဤ ကွဲပြားမှု၏ အဓိက ဘာသာရေး ရလဒ်များမှာ ချဉ်းကပ်ခွင့် နှင့် ယုံကြည်မှု ဖြစ်သည်။ ပထမ၊ တမန်တော်သည် တရားကို ပေးချိန်တွင် ဆီနိုင်း တောင်ကို ပုံဖော်ခဲ့သည်။ သူသည် ယင်း၏ ခမ်းနားမှုကို မချမှတ်ခဲ့ပါ။ ယင်း၏ ချဉ်းကပ်မရမှု နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ်ကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ ယင်းကို ချဉ်းကပ်နိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ တောင်ကို ထိခဲ့သော တိရစ္ဆာန်ပင် ကျောက်ခဲနှင့် ပစ်ချ သို့မဟုတ် မြှားဖြင့် ပစ်ချရမည် (အခန်းငယ် ၂၀)။ ပါ၀င်သော ဖြစ်စဉ်များ—မီး၊ မှောင်မိုက်၊ မှောင်မိုက်၊ မုန်တိုင်း၊ နှင့် ကြောက်မက်ဖွယ် အသံ (၁၈–၁၉ အခန်းငယ်များ)—သည် မောရှေ ကြောက်ရွံ့မှုနှင့် တုန်လှုပ်ခဲ့စေခဲ့ပြီး ဣသရေလ လူများကို ကြောက်မက်ဖွယ် အသံ မပြောရန် တောင်းဆိုခဲ့စေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၉)။ ချဉ်းကပ်ခွင့် မရှိမှု နှင့် ရဲရင့်မှု မရှိမှု၏ ပိုမို ရှင်းလင်းသော ပုံဖော်မှုကို စိတ်ကူးရန် ခက်ခဲသည်။

The force of the contrast is unmistakable: Where “you have not come” (11:18) is significantly different from where “you have come” (v. 22). This plays again that refrain of the superiority of Christ that we have heard over and over and is embodied in the “better” affirmations of the book. As we saw in the exposition of the system of worship, the chief religious results of this contrast are access and confidence. First, the apostle painted a picture of Mount Sinai at the giving of the law. He did not set out its grandeur but, rather, its inaccessibility and terror. It could not be approached; even a beast that touched the mountain was to be stoned or shot with an arrow (v. 20). The accompanying phenomena—fire, darkness, gloom, storm, and a terrifying voice (vv. 18–19)—made even Moses tremble with fear and caused the Israelites to beg that the frightening voice not speak to them any further (v. 19). A more vivid portrayal of lack of access and lack of boldness is difficult to imagine.

 

စာရေးသူသည် ဆီနိုင်း အကောင့်တွင် ဘုရားသခင်ကို ဖော်ပြခြင်းကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ စကားလုံးများ ပြောဆိုသော အသံသာ (အခန်းငယ် ၁၉) သည် ကျမ်းစာ အကောင့်နှင့် ရင်းနှီးသော စာဖတ်သူကို ဘုရားသခင်ကို အကြံပြုခဲ့သည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ သွေးဖြင့် တည်ထောင်ခဲ့သော ဝတ်ပြုရေး စနစ်အသစ်နှင့် မဟုတ်ပါ။ ယင်းမှတဆင့်၊ ခရစ်ယာန်များသည် ဆီနိုင်း တောင်နှင့် အသက်ရှင်သော ဘုရားသခင်၏ မြို့တော်၊ ကောင်းကင် ဂျေရုဆလင်မြို့ (အခန်းငယ် ၂၂) သို့ လာကြသည်။ ယခု၊ ဘုရားသခင်သည် အမှန်တကယ် ချဉ်းကပ်နိုင်သည်။ ယင်းသည် ကြောက်မက်ဖွယ် တောင် မဟုတ်ပါ။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်ကိုယ်တော်တိုင်၏ နေရာ ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ကောင်းကင်တမန်များ၊ သူတော်စင်များ၊ နှင့် ယေရှုကိုယ်တော်တိုင် ရှိနေသော ပွဲတော် စုဝေးမှု ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် ကြောက်ရွံ့မှု မဟုတ်သော ကရုဏာ၏ နေရာ ဖြစ်သည်—နှင့် အားလုံးသည် အဗေလ၏ အရာ ထက် ပိုကောင်းသော အရာ ပြောဆိုသော သွေး ကြောင့် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၂၄)။

The author avoided mentioning God in his account of Sinai. Only the voice speaking words (v. 19) suggested God to the reader familiar with the account of Exodus 19–20. But not so with the new system of worship established by the blood of Christ. Through it, Christians come to Mount Zion and to the city of the living God, the heavenly Jerusalem (v. 22). Now, God is truly accessible. It is not a terrifying mountain; it is the place of God Himself. It is a festal gathering where angels, saints, and Jesus Himself are present. It is a place of grace—not of fear—and all because of the blood that speaks something better than that of Abel (v. 24).

 

တမန်တော်သည် အမှန်တကယ်၏ အစီအစဉ်ကို ပြောင်းပြန်ခဲ့သည်။ စမ်းသပ်မှု ရှုထောင့်မှ၊ ဆီနိုင်းသည် ဘာသာတရားအတွက် ခိုင်မာသော အခြေခံ ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ တောင်တစ်လုံး ရှိခဲ့ပြီး၊ မြင်နိုင်ပြီး ကြားနိုင်သော ဖြစ်စဉ်များတွင် ပတ်လည်ဝိုင်းရံခဲ့သည်—မထိနိုင်ပါက။ ပြောခဲ့သော အသံသည် လူသားအတွက် ဘုရားသခင်၏ ဆန္ဒကို ချမှတ်ခဲ့သည်။ ဘာသာရေး အသက်တာ အတွက် ပိုမို ကောင်းမွန်သော အခြေခံကို ရှာဖွေနိုင်မည် မဟုတ်ပါ။ သို့သော် တမန်တော်အတွက် မဟုတ်ပါ။ သူ့အတွက်၊ အမှန်တကယ်သည် ယခုအချိန်တွင် မမြင်နိုင်ပါ။ ယင်းကို ယုံကြည်ခြင်းဖြင့် သိမ်းယူခဲ့သည်၊ အာရုံခံစားမှုများဖြင့် မဟုတ်ပါ။ ယင်းသည် ဘုရားသခင်၏ ရှေ့မှောက်သို့ ချဉ်းကပ်ခွင့် ဖြစ်သည်၊ ကြောက်ရွံ့မှု ပျောက်ကွယ်သွားပြီး ကျွန်ုပ်တို့ လုံးဝ ယုံကြည်မှုနှင့် ချဉ်းကပ်သည်။ သို့သော် ယင်းသည် ကျော်လွန်သော အစီအစဉ်သို့ ပိုင်ဆိုင်သည်။

The apostle reversed the scheme of reality. From the empirical point of view, Sinai was a strong basis for religion. Here was a mountain, enveloped in phenomena to be seen and heard—if not touched! The voice that spoke laid down the will of God for humankind. What better basis for the religious life could be found? But not according to the apostle. For him, the real was for now invisible. It is appropriated by faith, not by the senses. It is access to the very presence of God, where fear dissipates and we approach with absolute confidence. But it belongs to the transcendent order.

 

၁၂:၂၅–၂၉။ နောက်ဆုံး သတိပေးချက်။ ယခင်ကကဲ့သို့၊ တမန်တော်သည် နည်းပါးမှုမှ ပိုမိုကြီးမားမှုသို့ ဆင်ခြင်ခဲ့သည်။ ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြောဆိုခဲ့သော တစ်ဦးကို ငြင်းပယ်ခဲ့သော သူများသည် မလွတ်မြောက်ခဲ့ပါ၊ နှင့် ကောင်းကင်မှ ပြောဆိုသော သူကို ငြင်းပယ်သော သူများသည် မလွတ်မြောက်နိုင်ခဲ့ပါ။ အချို့ ဘာသာပြန်သူများ နှင့် စကားပြန်များသည် ကမ္ဘာပေါ်တွင် ပြောဆိုခဲ့သော တစ်ဦးကို ဘုရားသခင် ဟု နားလည်ခဲ့သည် (နှင့် တစ်ခါတစ်ရံ “သူ” ကို စကားလုံး အမြဲတမ်း ရေးခဲ့သည်)၊ အခြားသူများက ရည်ညွှန်းချက်သည် မောရှေ ဖြစ်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ အပိုင်းသည် ၂:၁–၄ နှင့် ၁၀:၂၆–၃၁ နှင့် ပုံစံ နှင့် အကြောင်းအရာ၌ အတိအကျ ပြိုင်ဆိုင်သည်။ ဤ သတိပေးချက်တွင် ကွဲပြားမှု တစ်ခု မျက်နှာပြင် ရှိသည်။ အခြားသူများကို ခရစ်တော်တွင် ပေးအပ်ခဲ့သော ကယ်တင်ခြင်း၏ တန်ဖိုးရှိမှု အခြေခံဖြင့် ငြင်းခုံခဲ့သော်လည်း၊ ဤတစ်ခုတွင် အဆုံးခေတ်ဆိုင်ရာ အချက်အလက် ပါဝင်သည်။ ကောင်းကင်မှ ပြောဆိုသော သူ၏ သာလွန်မှု (အခန်းငယ် ၂၅) သည် ပထမ ကောင်းကင်တမန်များထက် ပိုကြီးသော သခင် (၂:၁–၄) နှင့် မောရှေထက် ပိုကြီးသော ဘုရားသခင်၏ သားတော် (၁၀:၂၆–၃၁) ကို အစောပိုင်း သတိရစေခဲ့သည်။ သို့သော်၊ စာရေးသူသည် နောင်တွင် တုန်ခါမှု တစ်ခု ဟု ခန့်မှန်းခဲ့သည်နှင့်အမျှ ဆင်ခြင်မှုသည် အသစ်သော အလှည့်ကို ယူခဲ့သည် (၂၆–၂၇ အခန်းငယ်များ)။ တစ်ဖန်၊ ရှေးဟောင်း ကျမ်းချက် တစ်ခု (ဟဂ္ဂဲ ၂:၆) သည် ဆွေးနွေးချက်ကို ပုံဖော်သည်။ တမန်တော်သည် ရှေးဟောင်း စာသားတွင် ဘုရားသခင် တရားစီရင်မှု၏ ပရောဖက်ပြုချက်ကို တွေ့ရှိခဲ့ပြီး၊ ယင်းသည် ကောင်းကင်နှင့် ကမ္ဘာ နှစ်ခုလုံးတွင် ခွဲခြားရန် ဖြစ်ခဲ့သည်။ ဆင်ခြင်မှုသည် အောက်ပါအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်သည် သူ အရာအားလုံးကို စမ်းသပ်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့ပြီး၊ သစ္စာရှိ မှ မသစ္စာ ကို ခွဲခြားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ကျွန်ုပ်တို့ လည်း ဘုရားသခင် တရားစီရင်မှုအောက် မရောက်ရှိရန် သူ၏ သတိပေးချက်ကို ဂရုစိုက်ပါ။

12:25–29. Final Warning. As before, the apostle reasoned from the lesser to the greater. Those who refused to listen to the one who spoke on earth did not escape, and those who refuse Him who speaks from heaven will have even less chance to escape. While some translators and interpreters understand the one speaking on earth to be God (and thus sometimes capitalize “Him”), others imply that the reference is to Moses. The passage is exactly parallel in form and content to 2:1–4 and 10:26–31. One difference surfaces in this warning, however. Whereas the others were argued on the basis of the preciousness of the salvation provided in Christ, this one includes an eschatological factor. The superiority of Him who speaks from heaven (v. 25) at first reminds us of the Lord, who is greater than angels (2:1–4), and the Son of God, who is greater than Moses (10:26–31). The reasoning takes a new turn, however, as the author predicts a future shaking (vv. 26–27). Once again, an OT passage (Haggai 2:6) shapes the discussion. The apostle found, in the ancient text, a prophecy of a future divine judgment that was to separate the permanent—the unshakeable things—from the transient—those things being shaken (Heb. 12:27). The reasoning is as follows: God promised that He will test everything in both heaven and earth, screening out the faithful from the unfaithful. Let us therefore heed His warning lest we also come under divine judgment.

 

တစ်ဖန် ကယ်တင်ခြင်း၏ လက်ရှိ ပိုင်ဆိုင်မှုကို ဆုံးရှုံးနိုင်သည်ဟု သတိပေးချက်ဖြင့် ချုပ်နှောင်ခဲ့သည်။ မည်သည့် ပျက်ကွက်မှုမဆို ဘုရားသခင်ဘက်မှ မဟုတ်ပါ၊ အကြောင်း နိုင်ငံတော်ကို တုန်ခါနိုင်မည် မဟုတ်ပါ (အခန်းငယ် ၂၈)။ ကျွန်ုပ်တို့ သတိထားရမည်။ ကျွန်ုပ်တို့ ဘုရားသခင်၏ ဆင့်ခေါ်ချက်ကို ငြင်းပယ်နိုင်သည် (၃:၆–၄:၁၃ ၏ ပဲ့တင်သံများ) သို့မဟုတ် ပေးအပ်ခဲ့သော အခွင့်အရေးများကို ငြင်းပယ်နိုင်သည်။ ဟေဗြဲတွင်၊ ဧဝံဂေလိ သည် ကတိအဖြစ် လာသည်—ယုံကြည်ခြင်း အသက်တာ မှတဆင့် ကွန်ကရစ် ဖြစ်ရန် ကတိ။ ထို့ကြောင့် ခရစ်ယာန် အသက်တာ သည် ရည်မှန်းချက်သို့ ရွေ့လျားမှု ဖြစ်ရမည်။ ယင်းသည် သစ္စာရှိမှု—ယင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ရိုသေမှု နှင့် ဒီယော့စ် (“ကြောက်ရွံ့မှု” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင် ကြောက်ရွံ့မှု”; အခန်းငယ် ၂၈) ဖြင့် လက်ခံနိုင်စွာ ဆောင်ရွက်ရန် ပူဇော်ချက် ဖြစ်သည်။

Once more the present possession of salvation is tempered by the caution that it may be lost. Any failure will not be on God’s part, for the kingdom cannot be shaken (v. 28). We must beware; we may refuse to heed the divine summons (echoes of 3:6–4:13) or reject the opportunities afforded. In Hebrews, the gospel comes as a promise—a promise to be made concrete through the life of faith. So Christian life is to be a movement toward the goal; it is faithfulness—it is an offering to God in which we serve Him acceptably with reverence and deos (“awe” or “godly fear”; v. 28).

 

အခန်းကြီး - ၁၃

၁၃:၁–၁၉။ အမျိုးမျိုး အကြံပြုချက်များ။ စာရေးသူသည် သူ၏ အဆုံးသတ် မှတ်ချက်များတွင် စာဖတ်သူများ စိတ်တွင် ထားရန် လိုအပ်သည်ဟု ယူဆသော လက်တွေ့ကျသော အကြံပြုချက်များ၏ မှတ်တမ်းများကို ပေးခဲ့သည်။ အလေ့အကျင့်များအားလုံးသည် စာအုပ်တစ်အုပ်လုံးတွင် သူတို့ ရှေ့မှောက်တွင် ကိုင်ဆောင်ခဲ့သော ခရစ်ယာန် သစ္စာရှိမှု အသက်တာ၏ အစိတ်အပိုင်း ဖြစ်သည်။ တမန်တော်၏ စာရင်းသည် ကမ္ဘာ၌ အသက်တာ၏ အမျိုးအစားကို လည်ပတ်သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ အလှည့်ကျ ခရစ်ယာန်များကြား ဆက်ဆံရေး (အခန်းငယ် ၁)၊ သူစိမ်းများအတွက် ဧည့်ဝတ်ကျေမှု (အခန်းငယ် ၂)၊ အကျဉ်းသားများ နှင့် နှိပ်စက်ခံရသူများအတွက် စိုးရိမ်မှု—နှစ်ခုစလုံး၌ ခရစ်ယာန် အဖော်များ ဖြစ်နိုင်ချေ ရှိသည် (အခန်းငယ် ၃)—လက်ထပ်ခြင်း နှင့် လိင်ဆက်ဆံရေး—လူပျိုကြီး ချီးမွမ်းမှု သို့မဟုတ် လူပျိုကြီး ချီးမွမ်းမှု မရှိပါ၊ မတရားမှု ငြင်းဆိုမှု (အခန်းငယ် ၄)—စီးပွားရေး ကိစ္စများ—ငွေကို ချစ်မှုမှ လွတ်မြောက်မှု၊ တပ်မက်မှု ရလဒ်၊ နှင့် ငွေကြေး စိုးရိမ်မှု (အခန်းငယ် ၅)—နှင့် သူတို့၏ ခေါင်းဆောင်များ၏ နေရာ—သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း၏ ခြေရာများတွင် လိုက်နာမှု (အခန်းငယ် ၇)။

13:1–19. Sundry Advice. The author took opportunity in his closing remarks to impart jottings of practical advice that he thought the readers needed to keep in mind. The practices are all part of the life of Christian faithfulness held up before them throughout the book. The apostle’s list runs the gamut of life in the world. We see, in turn, relations among Christians (v. 1), hospitality toward strangers (v. 2), concern for prisoners and the mistreated—probably fellow Christians in both cases (v. 3)—marriage and sexual relations—no praise of celibacy or denial of immorality (v. 4)—economic matters—freedom from both the love of money, resulting in covetousness, and financial anxiety (v. 5)—and the place of their leaders—following in the footsteps of their faith (v. 7).

 

ဤ မတော်တဆ တားမြစ်ချက်များကို မည်သည့် စနစ်ကိုမဆို အတင်း တွန်းအားပေးရန် အချည်းနှီး ဖြစ်သော်လည်း၊ ခရစ်ယာန် အသက်တာ၏ ပြည့်စုံမှုကို ပြသသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ မြင်ခဲ့သည့်အတိုင်း၊ ဟေဗြဲတွင် ကောင်းသော သတင်းသည် ယေရှုခရစ်တော်၏ သီအိုလော်ဂျီ ဖြင့် ပုံဖော်ခဲ့သော မြင့်မြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ် နှင့် ပူဇော်ချက်အဖြစ် လာခဲ့သည်။ သို့သော် သူ၏ ပြီးမြောက်မှု၏ “ဘာ” သည် သူ၏ နောက်လိုက်များအတွက် “ဒါကြောင့် ဘာ” ကို ထုတ်ပြန်သည်။ စာရေးသူ၏ တိုက်တွန်းချက်တွင် အဓိက စိုးရိမ်မှုများမှာ ခရစ်တော်ကို မတော်တဆ၊ လျစ်လျူရှုမှု၊ နှင့် သေချာ ငြင်းပယ်မှုကို တားဆီးရန် ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ပစ္စတိစ် ကို အလေးပေး ခဲ့သည်။ ခရစ်ယာန် အပြုအမူ အတွက် စျေးဝယ်စာရင်းသည် ပိုမို ကျယ်ပြန့်သော ရှုထောင့်ကို အကြံပြုသည်။ ယင်းသည် ဧဝံဂေလိ သည် ကမ္ဘာ၌ အသက်တာ အသစ်ကို ပရောဂျက် ဖြစ်စေကြောင်း ပြသသည်။ ယင်းသည် လူ့အဖွဲ့အစည်း၊ စီးပွားရေး၊ နှင့် လက်ထပ်ခြင်း ကမ္ဘာ မှ ဆုတ်ခွာမှု ကျင့်ဝတ် မဟုတ်ပါ။ ယင်းအစား၊ ယင်းသည် ဤ နယ်ပယ်အားလုံးတွင် ယေရှုခရစ်တော်မှ ပေးအပ်ခဲ့သော ကြီးကျယ်သော ကယ်တင်ခြင်း (၂:၃) မှ ပေါက်ဖွားလာသော ကျင့်ဝတ်အသစ်ကို မိတ်ဆက်သည်။

Although it is futile to press any system upon these incidental injunctions, they do show the comprehensiveness of the Christian life. As we have seen, in Hebrews the good news comes shaped by the theology of Jesus Christ as High Priest and Sacrifice. But that “what” of His accomplishment issues in a “so what” for His followers. The author’s leading concerns in exhortation are to prevent casualness, indifference, and certainly an overt rejection of Christ. Hence his accenting of pistis. The shopping list for Christian conduct suggests a wider perspective, however. It shows that the gospel projects a new way of life in the world. It is not an ethic of withdrawal from the world of society, business, and marriage; rather, it introduces in all these areas a new ethic that arises out of the great salvation (2:3) provided by Jesus Christ.

 

အခန်းငယ် ၈ တွင် ဟေဗြဲ၏ အဓိက အချက်အလက် ပါဝင်သည်။ ယေရှုခရစ်တော်သည် မနေ့က၊ ယနေ့၊ နှင့် ထာဝရ တူညီသည်။ တမန်တော်သည် ကယ်ဗရီ၌ ယေရှု၏ ပြီးမြောက်ခဲ့သော အလုပ်ကို ညွှန်ပြခဲ့သည်၊ ကောင်းကင် သန့်ရှင်းရာ၌ မြင့်မြတ်သော ယဇ်ပုရောဟိတ် ဝန်ဆောင်မှု၏ လက်ရှိ အလုပ်၊ နှင့် ပါရုစီယာ၊ သူ ထာဝရ အမွေဆက်ခံမှုသို့ ဝင်ရောက်မည့်အချိန်။ အခန်းငယ် ၉ တွင်၊ စာရေးသူသည် မှားယွင်းသော သွန်သင်ချက်များကို အသေးစိတ် မဖော်ပြပါ။ ထင်ရှားသည်မှာ၊ ကိုယ်ကျင့်တရားဆိုင်ရာ အလေ့အကျင့်များ ပါဝင်ပတ်သက်ခဲ့သည်၊ အကြောင်း သူ ကရုဏာ နှင့် အစားအစာ ကို ကွဲပြားခဲ့သည်။ ထို့နောက် ခရစ်ယာန် ယုံကြည်မှု နှင့် တောက်ပသော ကြေညာချက် တစ်ခု လာသည်။ “ကျွန်ုပ်တို့၌ ပလ္လင်တစ်လုံး ရှိသည်” (အခန်းငယ် ၁၀)။ အချို့ ကျမ်းစကားရှင်များသည် ဤ စကားလုံးများတွင် ယူကရိစ် ရည်ညွှန်းချက်ကို မြင်ခဲ့သည်၊ သို့သော် ကြေညာချက်သည် ဝတ်ပြုရေး စနစ် နှင့် ဆက်စပ်သော ငြင်းခုံချက်သာ ဖြစ်သည်၊ အစောပိုင်း အရာ များနှင့် ညီမျှသည် (ဥပမာ၊ ၂:၁၈။ ၄:၁၄)။ ဟေဗြဲ၏ ဆန့်ကျင်ဘက် အခြေအနေ သည် ဤ အပိုင်းတွင် ပြတ်သားစွာ ပေါ်ထွက်လာသည်။ ခရစ်တော်တွင် ဝတ်ပြုရေး စနစ်အသစ်ကို ဂျူးတစ်ခု နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက် ဖြစ်သည်။ ယင်းသည် တဲ (စကီနီ။ “တဲ”) တွင် ဆောင်ရွက် သို့မဟုတ် ဝန်ဆောင်မှု ပေးသော သူများကို “စားရန် အခွင့်မရှိ” သော ပလ္လင် ဖြစ်သည် (အခန်းငယ် ၁၀)။ ကျွန်ုပ်တို့ ခရစ်ယာန်ဘာသာ နှင့် ဂျူဒါဘာသာ ကြား အစောပိုင်း ပဋိပက္ခ၏ ပဲ့တင်သံများကို ဖမ်းမိခဲ့သည်။ စာရေးသူသည် စာအုပ်တွင် အခြားနေရာ၌ ရှိသကဲ့သို့၊ အသစ်သော သာလွန်မှုကို အတည်ပြုခဲ့သည်။ သူ၏ တင်ပြချက်သည် ဗိမာန်တော် နှင့် ယင်း၏ ဝန်ဆောင်မှုများသည် လည်ပတ်နေဆဲ ဖြစ်ကြောင်း ပြင်းထန်စွာ အကြံပြုသည်။

Verse 8 contains the gist of Hebrews: Jesus Christ is the same yesterday, today, and forever. The apostle points to the accomplishment of Jesus already made at Calvary, to the present work of High Priestly ministry in the heavenly sanctuary, and to the parousia, when He shall enter into His eternal heirship. In v. 9, the author alludes to false teachings without elaboration. Apparently, ascetic practices are involved, since he contrasted grace with food. Then comes another statement glowing with Christian confidence: “We have an altar” (v. 10). Some exegetes see a eucharistic allusion in these words, but the statement is merely the argument related to the system of worship in a nutshell, equivalent to earlier ones (e.g., 2:18; 4:14). The polemical setting of Hebrews emerges sharply in this passage. The new system of worship in Christ is consciously opposed to the Jewish one; it is an altar from which those who serve or minister at the tabernacle (skēnē; “tent”) “have no right to eat” (v. 10). We catch reverberations of the early conflict between Christianity and Judaism; the author, as elsewhere in the book, asserted the superiority of the new. His presentation strongly suggests that the temple with its services is still operative.

 

တမန်တော်သည် ရှေးဟောင်း စနစ်၏ အပြစ်ပူဇော်ချက်များမှ ဟောဒစ် သင်ခန်းစာ တစ်ခု ဆွဲယူခဲ့သည် (၁၁–၁၃ အခန်းငယ်များ)။ အပြစ်ပူဇော်ချက်ကို နည်းလမ်း နှစ်မျိုးဖြင့် ကိုင်တွယ်ခဲ့သည်။ ပူဇော်ခဲ့သော ယဇ်ပုရောဟိတ်သည် တဲ တရားရုံး၌ အသားတစ်စိတ်တစ်ပိုင်းကို စားခဲ့သည် (လေဝိ ၆:၂၄–၃၀)၊ သို့မဟုတ် သွေး အချို့ကို “သန့်ရှင်းရာ” (တ ဟဂီယာ) ထဲသို့ ယူဆောင်လာပြီး၊ ကုလားကာ ရှေ့တွင် ဖြန်း၍၊ မီးရှို့ ပူဇော်သက္ကာ ချိုင်များပေါ်တွင် ထားခဲ့သည် (လေဝိ ၄:၁–၇)။ နောက်ဆုံး လုပ်ထုံးလုပ်နည်းကို လိုက်နာချိန်တွင်၊ တိရစ္ဆာန် တစ်ကောင်လုံးကို စခန်း အပြင်ဘက်သို့ ယူဆောင်သွားပြီး သန့်ရှင်းသော နေရာ၌ မီးရှို့ခဲ့သည် (ဟေဗြဲ ၁၃:၁၁–၁၂)။ ယင်းသည် တမန်တော် ရည်ညွှန်းခဲ့သော ထုံးတမ်းစဉ်လာ ဖြစ်ပြီး၊ စခန်း အပြင်ဘက်တွင် မီးရှို့ခဲ့သော ပူဇော်ချက်များ နှင့် ဂျေရုဆလင် တံခါး အပြင်ဘက်တွင် ဆင်းရဲခံ ခဲ့သော ယေရှုကြား တူညီမှုကို ဆွဲယူခဲ့သည်။

The apostle next draws a homiletic lesson from the sin offerings of the old system (vv. 11–13). The sin offering was handled in one of two ways: either the priest who offered it ate a portion of the flesh in the court of the tabernacle (Lev. 6:24–30), or some of the blood was brought into the “sanctuary” (ta hagia), sprinkled in front of the veil/curtain, and put on the horns of the altar of incense (Lev. 4:1–7). When the latter procedure was followed, the whole animal was carried outside the camp to a clean place and burned (Heb. 13:11–12). It is this ritual that the apostle referred to, drawing a parallel between sacrifices burned outside the camp and Jesus suffering outside the gate of Jerusalem.

 

“စခန်း အပြင်ဘက်” ဟူသော စကားစု (၁၁–၁၂ အခန်းငယ်များ) သည် ရှေးဟောင်း ကျမ်းတွင် ခရီးလှည့်ကွက်များနှင့် ဆက်စပ်၍ ကန္တာရတွင် အကြိမ်များစွာ ဖြစ်ပွားခဲ့သည် (လေဝိ ၁၃:၄၆။ ၂၄:၁၄။ ဒဲတေရိုနောမီ ၂၃:၁၂)။ ယင်းသည် ညစ်ညမ်းသော နေရာ—ခွဲခွဲခွဲ နှင့် သေခြင်း နေရာ၊ နူ ရောဂါ လှည့်လည်မှု၊ ရာဇဝတ်မှု ကျူးလွန်ခဲ့သော နေရာ၊ နှင့် အပြစ်ပူဇော်ချက်များအတွက် အသုံးပြုခဲ့သော တိရစ္ဆာန်များ၏ အလောင်းများကို မီးရှို့ခဲ့သော နေရာ။ နှင့် ယင်းသည် ယေရှု သေဆုံးခဲ့သော နေရာ ဖြစ်သည်။ ဗိမာန်တော်တွင် မဟုတ်ပါ၊ ပူဇော်ချက်များအတွက် မြှုပ်နှံခဲ့သော နေရာ၌ မဟုတ်ပါ၊ သန့်ရှင်းသော မြို့ အတွင်း ပင် မဟုတ်ပါ—သို့သော် တံခါး အပြင်ဘက်တွင် (ဟေဗြဲ ၁၃:၁၂) ညစ်ညမ်းသော မြေ၌ ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ တမန်တော်က ပြောခဲ့သည်မှာ၊ ကျွန်ုပ်တို့ သူနှင့်အတူ စခန်း အပြင်ဘက်သို့ ပူးပေါင်း၍၊ သူနှင့်အတူ ကဲ့ရဲ့မှု နှင့် အရှက်တရားကို ခံရမည် (အခန်းငယ် ၁၃)။

The expression “outside the camp” (vv. 11–12) occurs several times in the OT (Lev. 13:46; 24:14; Deut. 23:12) in connection with the wandering tribes in the desert. It suggests an unclean place—a place of separation and death where lepers roamed, criminals were executed, and the bodies of animals used for sin offerings were burned. And that is where Jesus died. Not in the temple, not in the place consecrated for sacrifices, not even within the precincts of the holy city—but outside the gate (Heb. 13:12) on profane ground. So, says the apostle, let us join Him outside the camp, bearing reproach and disgrace with Him (v. 13).

 

ခရစ်ယာန် အသက်တာ အတွက် သက်ရောက်မှုများသည် နက်ရှိုင်းသည်။ ယေရှုသည် ညစ်ညမ်းသော နေရာ၌ သေဆုံးခဲ့သောကြောင့်၊ သူသည် ဤကမ္ဘာ၌ ဗိမာန်တော်များ နှင့် သန့်ရှင်းသော နေရာများ၏ ခွဲခွဲ အားလုံးကို ဖယ်ရှားခဲ့သည်။ သူ၏ လက်ဝါးကပ်တိုင်သည် လောက နေရာ တိုင်းကို သန့်ရှင်းစေခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့ သန့်ရှင်းမှု နှင့် ညစ်ညမ်းမှု၏ နှစ်ခန်း ကမ္ဘာ၌ မနေထိုင်ပါ။ အားလုံးသည် ခရစ်တော်ရဲ့ ဖြစ်သည်၊ နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ လုပ်ဆောင်ချက် တိုင်းသည် ခရစ်တော်အတွက် ဖြစ်ရမည်။ ထို့ကြောင့် ကမ္ဘာ သန့်ရှင်းသည်၊ ယင်းသည် သူ့ကို ပိုင်ဆိုင်သည်၊ နှင့် ကျွန်ုပ်တို့ အားလုံး ယဇ်ပုရောဟိတ်များ ဖြစ်သည်—ဘုရားသခင်ကို ချီးမွမ်းမှု ပူဇော်ချက်ကို ဆက်တိုက် ပူဇော်ခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၅)၊ ကောင်းမှု ပြု၍၊ မျှဝေခဲ့သည် (အခန်းငယ် ၁၆)။

The implications for Christian living are profound. Because Jesus died in a profane place, He removed all separations of temples and holy places on this earth. His cross has sanctified every secular spot. We no longer live in a two-compartment world of sacred and profane; all is Christ’s, and our every act is to be for Christ. So the world is holy, it belongs to Him, and we are all priests—continually offering the sacrifice of praise to God (v. 15), doing good, and sharing (v. 16).

 

 

နောက်ဆုံးအကြိမ်အဖြစ် တမန်တော်သည် ထိုမြို့ကို ထပ်မံရည်ညွှန်းသည် (အခန်း ၁၃:၁၄)။ အခန်း ၁၂:၂၂ တွင် ခရစ်ယာန်များသည် ရှေ့နေ့၌ ဇိအုန်တောင်သို့၊ ကောင်းကင်ယေရုရှလင်မြို့တော်သို့ ရောက်ရှိပြီးဖြစ်သည်ဟု ဆိုနိုင်ခဲ့သော်လည်း၊ ဤနေရာတွင်မူ အနာဂတ်ကာလ၌ ရောက်လာမည့်မြို့ကို ကျွန်ုပ်တို့သည် ရှာဖွေနေကြသည်ဟု ဆိုထားသည် (အခန်း ၁၃:၁၄)။ ဤတွင် ဆန့်ကျင်ဘက်တစ်စုံတစ်ရာမရှိချေ။ တမန်တော်သည် ခရစ်တော်၏ပြီးစီးခဲ့ပြီးသော အောင်မြင်မှု၏ “ရှိပြီးသား” နှင့် ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ၏ပြန်ကြွလာခြင်းကို တမြော်တဆုံးစောင့်မျှော်နေရသော “မရှိသေးခြင်း” တို့၏ တင်းမာမှုကို ထပ်မံဖော်ပြထားခြင်းဖြစ်သည်။ အမျိုးမျိုးသော တိုက်တွန်းချက်များစာရင်းကို ခေါင်းဆောင်ရာထူးရှိသူများအား နာခံရန် တိုက်တွန်းချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (အခန်း ၁၃:၁၇–၁၈) နှင့် စာရေးသူကိုယ်တိုင်အတွက် ဆုတောင်းပေးရန် တောင်းဆိုချက် (အခန်း ၁၃:၁၈–၁၉)။ အခန်း ၁၃:၁၇ တွင် ခေါင်းဆောင်များနှင့်ပတ်သက်၍ သုံးထားသော ဂရိစကားလုံး hēgeomai သည် အုပ်ချုပ်ခြင်းထက် ဦးဆောင်ခြင်းနှင့် လမ်းပြခြင်းကို ပို၍ဖော်ပြသည်။ ထိုခေါင်းဆောင်များ၏တာဝန်မှာ သူတို့၏ဝိညာဉ်များကို ကြည့်ရှုစောင့်ရှောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ဝမ်းနည်းခြင်းအစား ဝမ်းမးမြောက်စွာဖြင့် ထိုသို့ပြုလုပ်ရမည်ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူများကို ယုံကြည်ခြင်း (peithō – “ယုံကြည်ခြင်း”၊ “ယုံမှားခြင်း”၊ “အားကိုးခြင်း”) နှင့် နာခံခြင်း (hypeikō – “နှိမ့်ချခြင်း”၊ “လိုက်လျောခြင်း”) ပြုရန် ခေါ်တော်မူထားသည်။

Once more, for the last time, the apostle refers to the city (v. 14). Unlike 12:22, where he could say that Christians have already come to Mount Zion—to the city of the heavenly Jerusalem—here he states that we are seeking the one (that is, city) to come in the future (v. 14). There is no contradiction. He again expresses the tension between the “already” of Christ’s accomplishment and the “not yet” as we eagerly wait for His return. The list of sundry exhortations closes with an appeal for submission to those in positions of leadership (v. 17–18) and prayer for the author himself (vv. 18–19). The Greek verb hēgeomai, used in regard to the leaders in v. 17, expresses the idea not so much of ruling but of leading and guiding. The responsibility of such leaders is to keep watch over their souls, that is, to care for them and to do it with joy instead of grief. Believers are called to trust (peithō; “to be persuaded,” “to have confidence in,” “to depend on”) and submit (hypeikō; “to yield,” “to submit”) to them.

 

၁၃:၂၀–၂၅။ ကောင်းချီးပေးခြင်းနှင့် နိဂုံး။ ကောင်းချီးပေးခြင်း (အခန်း ၁၃:၂၀–၂၁) တွင် ဤစာတမ်းတစ်ခုလုံးတွင် ခရစ်တော်၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို တစ်ကြိမ်တည်းသာ တိုက်ရိုက်ရည်ညွှန်းထားသည်။ သို့သော် သူ၏လောကီအသက်တာနှင့် အပြစ်ဖိုးပေးသေခြင်းပြီးနောက် ခရစ်တော်သည် ဘုရားသခင်၏လက်ျာတော်ဘက်၌ အောင်မြင်စွာထိုင်တော်မူသည်ဟု ရည်ညွှန်းချက်များဖြင့် သွယ်ဝိုက်၍ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည် (၁:၃၊ ၁၀:၁၂၊ ၁၂:၂)။

13:20–25. Benediction and Closing. The benediction (vv. 20–21) contains the only direct reference to the resurrection of Christ in the entire document, though it is alluded to implicitly by references to Christ sitting down triumphantly at the right hand of God immediately following His earthly life and atoning death (1:3; 10:12; 12:2).

 

သိုးထိန်းနှင့်သိုးပုံစံ (အခန်း ၁၃:၂၀) သည် ယခင်အခန်းများတွင် မပေါ်ပြခဲ့ချေ။ စာရေးသူသည် စာဖတ်သူများနှင့် ရင်းနှီးပြီးသား ဓမ္မသဟန်းဆိုင်ရာ ဘာသာစကားကို အသုံးပြုခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ အခန်း ၁၃:၂၀ တွင် သွေးနှင့်ပဋိညာဉ်ပုံစံများသည် သူ၏အငြင်းအခုံ၏ အဓိကအကြောင်းအရာများကို ပြန်ပြန်သတိတရစေသည်။ နိဂုံးပိုင်းအခန်းငယ်များ (အခန်း ၁၃:၂၂–၂၅) တွင်သာ စာတစ်စောင်၏ပုံမှန်ပုဂ္ဂိုလ်ဆိုင်ရာ လက္ခဏာများကို တွေ့ရသည်။ သို့သော် ထိုအချက်များသည် ဤစာတမ်းတစ်ခုလုံး၏သဘောသဘာဝကို ပြောင်းလဲပစ်ရန် မလုံလောက်ချေ။ စာရေးသူကိုယ်တိုင်ဆိုသည့်အတိုင်း ဤသည်မှာ တိုက်တွန်းခြင်းစကား (အခန်း ၁၃:၂၂) ဖြစ်သည်။ အမှန်တကယ် ဤသည်မှာ ဘုရားသခင်ဆိုင်ရာ ရှင်းလင်းချက်သည် လက်တွေ့ညွှန်ကြားချက်များအတွက် အခြေခံဖြစ်လာသော ကျွမ်းကျင်စွာ ဖန်တီးထားသည့် တရားဒေသနာတစ်ခု ဖြစ်သည်။ ကြီးမြတ်သောကယ်တင်ခြင်း (၂:၃) သည် စာဖတ်သူများအား ပြည့်စုံသောယုံကြည်မှု (၁၀:၂၂) နှင့် ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်မှ သူတို့၏ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီး ပြန်ကြွလာခြင်းကို စောင့်မျှော်လျက် သစ္စာရှိသော ခရစ်ယာန်ဘဝနေထိုင်မှုအတွက် မျှော်လင့်ချက်ကို ပေးအပ်ရန် ရည်ရွယ်သည်။

The Shepherd/sheep (v. 20) motifs do not occur earlier. The author very likely calls upon liturgical language familiar to his readers; its motifs of blood and covenant (v. 20) recall the major ideas of his argumentation. Only in the closing verses (vv. 22–25) do we find personal marks characteristic of the epistolary form. They are not sufficient to change our conception of the work as a whole. It is, as the writer says, a word or message of exhortation (v. 22). Indeed, it is a masterfully wrought sermon, wherein theological exposition lays the basis for practical instruction. The great salvation (2:3) is to give the addressees full assurance (10:22) and hope for faithful Christian living in anticipation of the return of their High Priest from the heavenly temple.

ဟေဗြဲကျမ်း၏ သန့်ရှင်းရာဌာန ဓမ္မပညာ ဟေဗြဲကျမ်းစောင်သည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် ခရစ်တော်၏အမှုတော်ကို နားလည်ခြင်းနှင့် အဋ္ဌမနေ့အယူဝါဒီများ၏ သန့်ရှင်းရာဌာနအယူအဆအတွက် အရေးကြီးသော အထောက်အပံ့ပေးသည်။ ဟေဗြဲကျမ်းသည် အဋ္ဌမနေ့အယူဝါဒ၏ သန့်ရှင်းရာဌာနဓမ္မပညာအတွက် အရေးပါဆုံးဖြစ်သည်။ The Theology of the Sanctuary in Hebrews

The book of Hebrews makes an important contribution to the biblical understanding of the work of Christ in the heavenly sanctuary and, consequently, to the Adventist understanding of the sanctuary doctrine. Hebrews is in fact critical to the Adventist theology of the sanctuary.   ပထမအချက်၊ ၎င်းသည် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာန၏ တည်ရှိမှုအတွက် သမ္မာကျမ်းတွင် အတိအလင်းဆုံး သက်သေကို ပေးသည်။ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်အကြောင်း ရည်ညွှန်းသော ကျမ်းချက်များစွာ ရှိသော်လည်း၊ ဟေဗြဲ ၈း၁-၂ တွင် ခရစ်တော်သည် ငါတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းအဖြစ် အမှုတော်ထမ်းဆောင်နေသော စစ်မှန်သော တဲတော် သို့မဟုတ် ကောင်းကင်တဲတော်ရှိကြောင်း ပြတ်သားစွာ ဖော်ပြထားသည်။ First, it provides the clearest evidence in Scripture for the existence of the heavenly sanctuary. Although we find many biblical passages referring to the temple in heaven, Hebrews states the case categorically in 8:1–2: there is a true tabernacle or tent in heaven, where Christ serves as our High Priest.   ဒုတိယအချက်၊ ယေရှုသည် ငါတို့၏ ယဇ်ပုရောဟိတ်မင်းကြီးအဖြစ် ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် ဆက်လက်အမှုတော်ထမ်းဆောင်နေကြောင်း အသိပေးသည်။ သူသည် ဘုရားသခင့်ထံ ငါတို့ချဉ်းကပ်ခွင့်ကို ကြားခံပေးသည် (၁၀း၂၀)၊ သန့်ရှင်းခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်းကို ပေးသည် (၉း၁၄)၊ ကရုဏာနှင့် ကျေးဇူးတော်ကို ပေးသည် (၄း၁၆)၊ သွေးဆောင်ခြင်းကို အောင်မြင်စေရန် တပ်ဆင်ပေးသည် (၂း၁၈၊ နှိုင်းယှဉ် ၁၃း၂၀-၂၁)။ ဟေဗြဲကျမ်းသည် ထိုအမှုတော်၏ အသေးစိတ်အားလုံးကို မဖော်ပြသော်လည်း၊ ၎င်းကို ကြားဝင်ကယ်တင်ခြင်း သို့မဟုတ် ကြားခံခြင်းအဖြစ် ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားပြီး (၇း၂၅၊ ၉း၁၅)၊ ခရစ်တော်၏ ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင် တစ်ကြိမ်တည်း၊ လုံလောက်သော ယဇ်ပူဇော်ခြင်းကြောင့် ထိုအမှုတော်သည် ထိရောက်ကြောင်း အာမခံသည် (၉း၁၃-၁၄၊ ၁၀း၁၁-၁၂)။ ထို့ကြောင့် ငါတို့သည် ကယ်လ်ဗရီတောင်ပေါ်တွင် ဘုရားသခင်၏သမိုင်းပြီးဆုံးသွားသည်ဟု မယုံကြည်ရ။ ကောင်းကင်ဘုံသည် ဒုက္ခရောက်နေသော ကမ္ဘာအတွက် တက်ကြွစွာ အလုပ်လုပ်နေပြီး၊ ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ်လာခြင်းတွင် ဘုန်းကြီးသော အဆုံးသတ်အတွက် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်များကို ဆောင်ရွက်နေသည်။ Second, it informs us that Jesus is our great High Priest, who conducts an ongoing ministry in the heavenly sanctuary. He mediates our access to God (10:20); grants us cleansing and holiness (9:14) and mercy and grace (4:16); and equips us to be victorious over temptation (2:18; cf. 13:20–21). Although Hebrews does not detail everything that ministry entails, it clearly describes it as intercession or mediation (7:25; 9:15) and assures us that Christ’s ministry is effective because of the once-for-all, all-sufficient sacrifice of Himself (9:13–14; 10:11–12). We may therefore be confident that divine history did not come to a close at Calvary. Heaven is active on behalf of a world in distress as God works out His purposes for a glorious finale at the Second Coming of Jesus.   တတိယအချက်၊ ဟေဗြဲကျမ်းသည် ငါတို့၏ သန့်စင်ရန်လိုအပ်မှုကို ထောက်ပြသည်။ အပြစ်သည် ငါတို့ကို ညစ်ညူးစေခဲ့သည်။ သန့်ရှင်းသော ဘုရားသခင်၏ရှေ့တော်တွင် ငါတို့သည် မစင်ကြယ်ကြချေ (၁း၃)။ ဤအလေးပေးချက်ဖြင့် ဟေဗြဲကျမ်းသည် ညစ်ညူးခြင်းနှင့် သန့်စင်ခြင်းကို အဓိကအကြောင်းအရာအဖြစ် ထားရှိသော ဝတ်ပြုရာကျမ်းသို့ ငါတို့ကို ပြန်ပို့သည်။ ၎င်းသည် သန့်ရှင်းရာဌာန၏ နောက်ဆုံးကာလ သန့်စင်ခြင်းကို ဟောကြားထားသော ဒံယေလ ၈း၁၄ ကိုလည်း ပဲ့တင်ထပ်သည်။ Third, Hebrews points out our need of cleansing. Sin has defiled us; we are unclean in the sight of a holy God (1:3). With this emphasis Hebrews takes us back to the book of Leviticus, where defilement and purification are major motifs. It likewise echoes Daniel 8:14, which predicts the eschatological cleansing of the sanctuary.   စတုတ္ထအချက်၊ ဟေဗြဲကျမ်းသည် ယေရှု၏လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် သေဆုံးခြင်း၌ စကြဝဠာဆိုင်ရာ အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိကြောင်း ထောက်ပြသည်။ ဟေဗြဲကျမ်းတစ်လျှောက် တမန်တော်သည် ကယ်လ်ဗရီ၏ တန်ခိုးနှင့် ထိရောက်မှုကို အလေးပေးသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်ပေါ်တွင် ယေရှုသည် နတ်ဆိုးကို အနိုင်ယူခဲ့ပြီး၊ သူ၏နောက်လိုက်များကို သေခြင်းကြောက်ရွံ့ခြင်းမှ ကယ်တင်ခဲ့သည်။ မောရှယဇ်ပူဇော်စနစ်ကို အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ သူ၏သေခြင်းသည် အပြစ်မှ အပြည့်အဝသန့်စင်ခြင်းကို ပေးခဲ့သည်။ သို့သော် ဟေဗြဲကျမ်းသည် ထို့ထက်ပိုမိုသွားသည်။ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနကိုယ်တိုင်လည်း ခရစ်တော်၏ယဇ်ဖြင့် သန့်စင်ရန် လိုအပ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည် (၉း၂၃)။ Fourth, Hebrews indicates that the death of Jesus on the cross has cosmic ramifications. Throughout Hebrews, the apostle underscores the power and efficacy of Calvary. On the cross Jesus defeated the devil, delivered His followers from the fear of death, and brought the Mosaic system of sacrifices to an end. His death provided thorough cleansing from sin. But Hebrews goes further: it indicates that the heavenly sanctuary itself needed cleansing through the sacrifice of Christ (9:23).   ကောင်းကင်အရာများကို သန့်စင်ရန်လိုအပ်ကြောင်း ညွှန်ပြထားသော ဤကအခန်းခွဲ (၉း၂၃) သည် ဟေဗြဲကျမ်းအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသူများအတွက် အံ့သြဖွယ်ဖြစ်စေခဲ့သည်။ သို့သော် အဋ္ဌမနေ့အယူဝါဒီများအတွက်မူ လျှို့ဝှက်ဆန်းကြယ်ခြင်းမရှိချေ။ စကြဝဠာပဋိပက္ခဆိုင်ရာ ငါတို့၏နားလည်မှုသည် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းအစီအစဉ်သည် ကမ္ဘာမြေတစ်ခုတည်းသာမက စကြဝဠာတစ်ခုလုံးကို ပြန်လည်မှန်ကန်စေရန် လိုအပ်ကြောင်း မြင်သည်။ ခရစ်တော်၏ ပိုမိုကောင်းမွန်သောယဇ်သည် ကောင်းကင်နှင့်ကမ္ဘာမြေ အားလုံးကို သန့်စင်စေရန် ဖြစ်သည်။ This verse, indicating the need for cleansing of heavenly things, has caused great puzzlement among interpreters of Hebrews. For Seventh-day Adventists, however, it is not mysterious. Our understanding of the cosmic conflict sees the need for God’s salvation plan to set right not just the earth but the entire universe. Christ’s better sacrifice was for the purpose of cleansing all things—both in heaven and on earth.   ထို့ကြောင့် ဟေဗြဲကျမ်းစောင်သည် အဋ္ဌမနေ့အယူဝါဒ၏ သန့်ရှင်းရာဌာနဓမ္မပညာတွင် မရှိမဖြစ်အခန်းကဏ္ဍမှ ပါဝင်သည်။ ၎င်းသည် ခရစ်တော်၏ နှစ်ဆင့်ကောင်းကင်အမှုတော် (နေ့စဉ်နှင့်နှစ်စဉ်) ၏ ရှုထောင့်အားလုံးကို မရှင်းပြသော်လည်း၊ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာန၏ သန့်စင်ခြင်းဖြင့် သူ၏ကြားဝင်ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်၏ ပြီးဆုံးခြင်းနှင့် ယေရှု၏ ဒုတိယအကြိမ်လာခြင်းကို ညွှန်ပြသည် (၉း၂၃-၂၈)။ တရားစီရင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်မှုရှိသော်လည်း အလေးပေးမထားချေ။ ဟေဗြဲကျမ်းသည် လာမည့်တရားစီရင်ခြင်းအကြောင်း (၂း၂-၃၊ ၃း၁၂၊ ၁၇-၁၉၊ ၄း၁၊ ၁၁-၁၃၊ ၆း၇-၈၊ ၁၀း၂၆-၃၁၊ ၁၂း၂၅-၂၉၊ ၁၃း၁၇) ပြောဆိုပြီး၊ ကောင်းကင်ဗိမာန်တော်၏ သန့်စင်ခြင်းနှင့် ခရစ်တော်၏လာခြင်းနှင့် ဆက်စပ်မှုတွင် ထားရှိသည် (၉း၂၃-၂၈)။ ဝတ်ပြုရာ၊ ဒံယေလ၊ ဗျာဒိတ်ကျမ်းနှင့် ဟေဗြဲကျမ်းတို့ကို အခြားကျမ်းချက်များစွာနှင့် ပေါင်းစပ်မှသာ ကောင်းကင်သန့်ရှင်းရာဌာနတွင် ခရစ်တော်၏အမှုတော်ဆိုင်ရာ ငါတို့၏အယူအဆသို့ ရောက်ရှိနိုင်သည်။ Thus, the book of Hebrews plays an indispensable role in the Adventist theology of the sanctuary. Although it does not elaborate on every aspect of Christ’s two-phase heavenly ministry (daily and annual), it indicates the close of His work of mediation with the cleansing of the heavenly sanctuary followed by the Second Coming of Christ (9:23–28). The connection with judgment, although present, is not emphasized. Hebrews tells of the judgment to come (2:2–3; 3:12, 17–19; 4:1, 11–13; 6:7–8; 10:26–31; 12:25–29; 13:17), and places it in the context of the cleansing of the heavenly temple and the coming of Christ (9:23–28). It is only by bringing Leviticus, Daniel, and Revelation together with Hebrews and many other biblical passages that we arrive at our doctrine of the ministry of Christ in the heavenly sanctuary.