ဖိလေမုန်​ဩဝါဒစာ-ဖိလေ-Philemon – Philem.

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁

ဖိလေမုန်​ဩဝါဒစာ
PHILEMON

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ ဤစာသည် ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာစာဖြစ်သောကြောင့် မူလက ခေါင်းစဉ်မရှိခဲ့ပါ။ ဖိလေမုန်စာ၏ အစောဆုံးမိတ္တူဖြစ်သော တတိယမြောက်ရာစုနှစ်က ဂရိဘာသာဖြင့်ရေးထားသော ပါးပါးစာရွက်အပိုင်းအစ (P87) တွင်လည်း ခေါင်းစဉ်မရှိပါ။ စတုတ္ထမြောက်ရာစုနှစ်တွင်မှ စာမိတ္တူရေးသူတစ်ဦးက စာနောက်ဆုံးတွင် “ဖိလေမုန်ထံ” (pros philēmona) ဟု အတိုချုံးခေါင်းစဉ်ထည့်သွင်းခဲ့သည် (ကိုဒက်စိနာတိကု)။

Title and Authorship. As a personal letter, Paul’s epistle to Philemon did not originally have a title. The earliest copy of Philemon, a papyrus fragment written in Greek that dates to the third century (P87), also has no title. It is not until the fourth century that the title “To Philemon” (pros philēmona) appears as a short subscript added by a scribe to the end of the letter (Codex Sinaiticus).

 

ဝေဖန်ရေးပညာရှင်အချို့က ဖိလေမုန်စာ၏ စစ်မှန်မှုကို ယခင်က သံသယဝင်ခဲ့ကြသော်လည်း ယနေ့ခေတ်တွင် ဤစာကို တမန်တော်ပေါလုကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်ကြောင်း သံသယဖြစ်စရာမရှိတော့ပါ။ စတိုင်၊ ဝေါဟာရများနှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေး၊ ခွင့်လွှတ်ရေးဆိုင်ရာ ဓမ္မပညာဆိုင်ရာအကြောင်းအရာများသည် ပေါလု၏ထူးခြားချက်များဖြစ်သည်။ ပေါလုအပြင် တိမောသေလည်း နှုတ်ဆက်စကားတွင် တွဲဖက်ပေးပို့သူအဖြစ် ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၁)။ သို့ရာတွင် တွဲဖက်ပေးပို့သူဆိုသည်မှာ တွဲဖက်ရေးသားသူဟု မဆိုလိုပါ။ ဂရိမိတ္တူအချို့တွင် ပထမလူများစုပုဒ်ကို တစ်ကြိမ်သုံးထားသော်လည်း (အပိုဒ် ၇) ပေါလုက ဖိလေမုန်အား တိုက်ရိုက်ခေါ်ဆိုခဲ့သည်မှာ စုစုပေါင်း ဆယ့်တစ်ကြိမ်ရှိသည် (အပိုဒ် ၄၊ ၇၊ ၉၊ ၁၀၊ ၁၂၊ ၁၃၊ ၁၄၊ ၁၉၊ ၂၀၊ ၂၁၊ ၂၂)။ တိမောသေ၏နာမည်ကို ထည့်သွင်းရခြင်းမှာ အခြားပေါလု၏စာများတွင်ကဲ့သို့ (၂ကော ၁:၁၊ ဖိ ၁:၁၊ ကော ၁:၁၊ ၁သက် ၁:၁၊ ၂သက် ၁:၁) စာလက်ခံသူများနှင့် တိမောသေ၌ ဆက်ဆံရေးရှိသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ ဧဖက်မြို့၌ ပေါလုနေထိုင်ခဲ့သော သုံးနှစ်နီးပါးကာလအတွင်း (အေဒီ ၅၄–၅၇ ခန့်) ဖိလေမုန်သည် စီးပွားရေးကိစ္စဖြင့် ဧဖက်သို့လာရောက်ချိန်တွင် တိမောသေနှင့် ရင်းနှီးခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

Although critical scholars once questioned the authenticity of the Epistle to Philemon, there is little doubt today that Paul the apostle was its author. The style and vocabulary, as well as the theological themes of reconciliation and forgiveness that comprise the letter, are characteristically Pauline. In addition to Paul, Timothy is also identified in the salutation as a co-sender of the letter (1:1). Co-sender, however, should not be understood as joint author. While the first-person common plural is mentioned once in some Greek manuscripts (v. 7), Paul addressed Philemon directly a total of eleven times (vv. 4, 7, 9, 10, 12, 13, 14, 19, 20, 21, 22). Timothy’s name was likely included in the salutation—as it is in several of Paul’s other letters (2 Cor. 1:1; Phil. 1:1; Col. 1:1; 1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1)—on account of the relationship Timothy had with its recipients. It is not hard to imagine that during the nearly three years Paul spent in Ephesus, Timothy would have had the opportunity to become acquainted with Philemon, perhaps at a time when Philemon journeyed to Ephesus on business.

 

ရက်စွဲ။ ပေါလုသည် ဤပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာနှင့် စည်းရုံးသြဇာသက်ရောက်သောစာကို အကျဉ်းသားဘဝနှင့်အတူ ရေးသားခဲ့သည် (အပိုဒ် ၉၊ ၂၃)။ ဤစာတွင်ဖော်ပြထားသော နာမည်များနှင့် ကောလောသဲစာတွင်ဖော်ပြထားသည်တို့ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ ဤစာနှစ်စောင်သည် တူညီသောနေရာမှ၊ ခန့်မှန်းခြေတူညီသောအချိန်က ရေးသားခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (‌ေကာလောသဲ ၄:၇–၁၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ပညာရှင်အချို့က ကိုင်ဆာရီယသို့မဟုတ် ဧဖက်ကို အကျဉ်းချခံရသောနေရာဟု အကြံပြုခဲ့ကြသော်လည်း ဖိလေမုန်စာကို ရောမမြို့တွင် အကျဉ်းချခံရစဉ် ရေးသားခဲ့ခြင်းဟု လက်ခံကြသည် (တ ၂၈:၁၄–၃၁ ကြည့်ပါ၊ ကောလောသဲနိဒါန်းကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ဤစာနှစ်စောင်ကို အေဒီ ၆၀–၆၁ ခန့်က ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။

Date. Paul wrote this personal and persuasive letter to Philemon while a prisoner (vv. 9, 23). A comparison of the names in this epistle and those mentioned in Colossians indicate that the two letters were written from the same location, and at roughly the same time (cf. Col. 4:7–17). Although some scholars have suggested Caesarea or Ephesus as the place of imprisonment, it is almost universally accepted that the letter to Philemon was written during Paul’s imprisonment in Rome, described in Acts 28:14–31 (see Colossians: Introduction). Assuming this is the case, these two letters were likely written sometime between A.D. 60 and 61.

 

နောက်ခံသမိုင်း။ ကောလောသဲမြို့သည် ရောမအင်ပါယာ၏ အာရှပြည်နယ် (ယနေ့တူရကီနိုင်ငံအလယ်ပိုင်း) တွင်တည်ရှိသည်။ ၎င်းသည် ဧဖက်မြို့အရှေ့ဘက် မိုင် ၁၀၀ (ကီလိုမီတာ ၁၆၁ ကီလိုမီတာ) ခန့်နှင့် ရောမမြို့အရှေ့တောင်ဘက် မိုင် ၁၀၀၀ ကျော် (ကီလိုမီတာ ၁၆၀၉ ကျော်) အကွာရှိ လုကုမြစ်ချိုင့်ဝှမ်းတွင် တည်ရှိသည်။ ထိုချိုင့်ဝှမ်းအတွင်း အခြားအဓိကမြို့နှစ်မြို့မှာ လာအိုဒိကိယနှင့် ဟိယေရာပေါလိ တို့ဖြစ်သည်။ ဤမြို့များရှိ အသင်းတော်များကို ပေါလုကိုယ်တိုင်မတည်ထောင်ခဲ့ပါ။ ကောလောသဲဇာတိ ဧပဖြာလူမျိုးတစ်ဦးက တည်ထောင်ခဲ့သည် (ကောလောသဲနိဒါန်းကြည့်ပါ)။ ဧပဖြာသည် ပေါလု၏ဧဖက်တွင် ဓမ္မဟောပြောမှုကြောင့် ဧဝံဂေလိတရားကို လက်ခံခဲ့ပြီး ထိုသတင်းကောင်းကို လုကုချိုင့်ဝှမ်းရှိ သူ၏မိတ်ဆွေမိသားစုများထံ ပြန်လည်ယူဆောင်သွားခဲ့သည် (ကော ၁:၇)။

Backgrounds. Colossae was a city in the Roman province of Asia (part of modern Turkey). It was located about one hundred miles (161 km) east of Ephesus and more than one thousand miles (1,609 km) southeast of Rome in the Lycus River Valley. It was not far from the other two main cities in the valley: Laodicea and Hierapolis. The churches in these cities had been founded not by Paul but by a local inhabitant from Colossae named Epaphras (see Colossians: Introduction). Epaphras appears to have become acquainted with Paul and accepted the gospel due to the apostle’s ministry in Ephesus. Epaphras then took the good news back to his friends and family in the Lycus River Valley (Col. 1:7).

 

ဤစာ၏အကြောင်းရင်းမှာ အိုနေသိမု ဟုခေါ်သော လူငယ်တစ်ဦး၏ဘဝအကျပ်အတည်းဖြစ်သည်။ အိုနေသိမုသည် ချမ်းသာသော ခရစ်ယာန်စီးပွားရေးသမား ဖိလေမုန်၏ ကျွန်ဖြစ်သည်။ အိုနေသိမုက ဖိလေမုန်အား တစ်နည်းနည်းဖြင့် နစ်နာစေခဲ့ပါက ပေါလုက ထိုနစ်နာမှုကို ပြန်လည်ပေးဆပ်မည်ဟု ဆိုထားသောကြောင့် (အပိုဒ် ၁၈) အိုနေသိမုသည် ကျွန်များပြုလေ့ရှိသည့်အတိုင်း သခင်ကို နစ်နာစေပြီး ထွက်ပြေးခဲ့ဖွယ်ရှိသည်ဟု ယူဆကြသည်။ သူထွက်ပြေးစဉ် ငွေအချို့ကိုပါ ယူဆောင်သွားဖွယ်ရှိသည်။ သူဘာကြောင့် ရောမသို့ထွက်ပြေးရသည်ကို မသိရပါ။ အချို့က လွတ်လပ်မှုရရှိရန် ရည်ရွယ်ခဲ့သည်ဟု ဆိုလားကြသည်။ ကောလောသဲမှ အဝေးဆုံးသို့သွားလို၍ ရောမမြို့တော်၏ လူအများအပြားကြားတွင် ပျောက်ကွယ်သွားလို၍ ထွက်ပြေးခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့နောက် ဘုရားသခင်၏ကံကြမ္မာအစီအစဉ်ဖြင့် ပေါလု၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးက အိုနေသိမုအား တွေ့ဆုံပြီး ပေါလုထံသို့ ခေါ်ဆောင်လာခဲ့သည်။

The catalyst of the letter was a crisis in the life of a young man named Onesimus. Onesimus was a slave owned by Philemon, a wealthy Christian businessman. Due to Paul’s statement that if Onesimus had wronged Philemon in any way that Paul would provide reimbursement (Philem. 18), it has generally been assumed that Onesimus had wronged his master in some way, as slaves often did, and had fled, perhaps helping himself to some money as he left. We do not know why he fled to Rome. Some have suggested his motivation was to obtain his freedom. Wanting to get as far from Colossae as possible, he fled to Rome, hoping to disappear among the imperial capital’s teeming mass of nondescript slaves and start a new life. Then, through a stroke of providence, one of Paul’s colleagues happened upon Onesimus and brought him to Paul.

 

နောက်တစ်မျိုးမှာ အိုနေသိမုအား ဖမ်းဆီးခံရပြီး ပေါလုနှင့်အတူ အကျဉ်းချခံရခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ သို့မဟုတ် အိုနေသိမုသည် တင်းကြပ်စွာပြောရလျှင် ထွက်ပြေးသူမဟုတ်ခဲ့ပေ။ သခင်ဖိလေမုန်နှင့် ပြဿနာကြောင့် စိုးရိမ်ပူပန်မှုများလွန်းပြီး အဖြေမရှိသဖြင့် ရောမသို့သွား၍ ပေါလုအား ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ရောမဥပဒေအရ ထွက်ပြေးကျွန်များကို ပြင်းထန်စွာအပြစ်ပေးသော်လည်း ကျွန်များသည် ထင်ရှားသောပုဂ္ဂိုလ်တစ်ဦးထံ ကြားဝင်စေ့စပ်ပေးရန် အကူအညီတောင်းပိုင်ခွင့်ရှိသည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် ထိုကျွန်ကို ထွက်ပြေးသူဟု ဥပဒေအရ မယူဆပါ။ အကယ်၍ ဤသို့ဖြစ်ခဲ့ပါက အိုနေသိမု၏ ရောမခရီးစဉ်သည် သခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ရန်ဖြစ်သည်။

Another possibility is that Onesimus was captured and ended up imprisoned with Paul, although Onesimus might not have been a runaway slave at all, at least not in the strict sense of the term. Overcome with worry and seeing no way out of the trouble he faced with his master, Philemon, Onesimus fled to Rome to find Paul and to ask him to intervene on his behalf. While Roman law severely punished runaway slaves, and those who sought to harbor them, slaves had the legal right to seek the help of a prominent individual to act as an intercessor on their behalf. In these cases, a slave could not legally be considered a runaway. If this was the case, the purpose of Onesimus’s trip to Rome was to achieve reconciliation with his master.

 

မည်သို့ပင်ဖြစ်စေ အကျဉ်းထောင်အတွင်း၌ ပေါလုက အိုနေသိမုအား ဧဝံဂေလိတရားဟောပြောပြီး ခရစ်တော်ထံသို့ ဦးဆောင်ခဲ့သည်။ ထို့နောက် အိုနေသိမုသည် အကျဉ်းချခံထားသော ပေါလုအား သစ္စာရှိရှိ စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး နှစ်ဦးကြား ခိုင်မာသော ခရစ်ယာန်ဆက်ဆံရေး တည်ဆောက်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၀၊ ၁၁၊ ၁၆)။ သို့ရာတွင် အိုနေသိမုသည် တသက်လုံး ထွက်ပြေးသူအဖြစ် မနေချင်ပါက သူ၏အခြေအနေကို ဥပဒေအရ ဖြေရှင်းရမည်ဖြစ်သည်။ ရောမဥပဒေအရ ပေါလုတွင် ဖြေရှင်းနည်းသုံးသွယ်ရှိသည်။ (၁) အိုနေသိမုအား အသစ်သခင်ထံ ရောင်းချပြီး ရရှိငွေကို ဖိလေမုန်အား ပြန်လည်ပေးအပ်ခြင်း၊ (၂) အိုနေသိမုအား ဘုရားကျောင်းတွင် ခိုလှုံခွင့်ပေးပြီး အသစ်သခင်ထံရောင်းချရန်သို့မဟုတ် ကိုယ်တိုင်လွတ်ငွေပေးဝယ်ခွင့်ပြုခြင်း၊ (၃) ဖိလေမုန်ထံ ကြားဝင်စေ့စပ်၍ အခြေအနေပြင်ဆင်ပေးကာ နှစ်ဦးပြန်လည်သင့်မြတ်စေခြင်း။ ပေါလုသည် နောက်ဆုံးနည်းကို ရွေးချယ်ခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အိုနေသိမုအား လွတ်မြောက်စေပြီး ခရစ်တော်၌ ညီအစ်ကိုတူညီသူအဖြစ် လက်ခံရန် ဖိလေမုန်အား တောင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။

Whatever the exact circumstances may have been, it was while in prison that Paul appears to have shared the gospel with Onesimus and led him to Christ. Subsequently, Onesimus devotedly attended to Paul in his imprisonment, and the two men established a strong Christian bond (vv. 10, 11, 16). Unless Onesimus wanted to live the rest of his life as a fugitive, however, his situation had to be resolved legally. Roman law provided Paul with three possible solutions: he could arrange for Onesimus to be sold to a new master, with the proceeds from the sale being returned to Philemon; he could arrange for Onesimus to find refuge at a temple until he could be sold to another master or purchase his own freedom; he could intervene with Philemon to rectify the situation and reconcile the two men. Paul opted for the final option but even asked Philemon to grant Onesimus his freedom and to receive him as an equal brother in Christ (v. 16).

 

ဖိလေမုန်၏တုံ့ပြန်မှုမစောင့်ဘဲ အိုနေသိမုသည် ရောမမှ ကောလောသဲသို့ မိုင် ၁၀၀၀ ကျော် (ကီလိုမီတာ ၁၆၀၉ ကျော်) အကွာခရီးကို စတင်ခဲ့သည်။ ထွက်ပြေးကျွန်တစ်ဦးအတွက် တစ်ဦးတည်းခရီးသည် အန္တရာယ်များသောကြောင့် ပေါလုက တုခိကုနှင့်အတူ အိုနေသိမုအား ပို့ဆောင်စေခဲ့သည်။ အိုနေသိမုနှင့် တုခိကုသည် ဖိလေမုန်ထံစာ၊ ကောလောသဲသားများထံစာ၊ ဧဖက်သားများထံစာများကို သယ်ဆောင်ခဲ့ကြသည် (ကော ၄:၇–၉)။

Without waiting for Philemon’s response to Paul’s appeal on his behalf, Onesimus set out on the one thousand-mile (1,609 km) journey from Rome to Colossae. The journey would have been hazardous for Onesimus to make alone—especially as a runaway slave—so Paul arranged for Onesimus to return to Colossae with Tychicus. In addition to bearing Paul’s letter to Philemon, Onesimus and Tychicus also appear to have carried Paul’s letters to the Colossians and the Ephesians (Col. 4:7–9).

 

ကျမ်းစာတွင် အိုနေသိမု ကောလောသဲရောက်ရှိပြီးနောက် မည်သို့ဖြစ်သွားသည်ကို မဖော်ပြထားပါ။ သို့သော် ဖိလေမုန်စာကို ကျမ်းစာတွင် ထည့်သွင်းထားခြင်းကြောင့် ဖိလေမုန်သည် ပေါလု၏တောင်းဆိုချက်ကို အပြုသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်ခဲ့သည်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ နှစ်ပေါင်း ၅၀ အကြာတွင် ခရစ်ယာန်စောစဉ်ခေတ်က ဣဂနတိယုအမည်ရှိသူက ရောမခရီးစဉ်တွင် ဧဖက်မြို့ခရစ်ယာန်ဆရာတော် အိုနေသိမုနှင့် တွေ့ဆုံခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုသူသည် ဖိလေမုန်စာတွင် ဖော်ပြထားသော အိုနေသိမုနှင့် တူညီသူဖြစ်ပါက ကျွန်ခံရသောသူမှ ညီအစ်ကိုဖြစ်ရုံသာမက ခရစ်ယာန်ဆရာတော်ဖြစ်လာခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ အံ့ဖွယ်စွမ်းအားကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။

Unfortunately, Scripture says nothing about what happened once Onesimus arrived in Colossae. The fact that the book of Philemon was included in the biblical canon, however, makes it reasonable to assume that Philemon responded positively to Paul’s appeal. Fifty years later, an early Christian named Ignatius made reference to a trip to Rome in which he met the bishop of Ephesus—a much beloved man by the name of Onesimus. If this is the same person mentioned in the book of Philemon, as many believe, it would be a fitting conclusion to the amazing power of divine love, so transformative to the hearts of the Christians in Colossae that a lowly slave became not only a brother but a bishop.

 

ဓမ္မပညာနှင့် ရည်ရွယ်ချက်။ ဖိလေမုန်စာသည် တိုတောင်းသော်လည်း ဘဝပြောင်းလဲစေနိုင်သည်။ အဓိကအကြောင်းအရာမှာ အလယ်အလတ်ပုဂ္ဂိုလ်မှတစ်ဆင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ဤခွင့်လွှတ်ခြင်းသည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၊ ခရစ်ယာန်စည်းလုံးညီညွတ်ခြင်း၊ ယုံကြည်သူအားလုံးတန်းတူညီမျှမှုကို လက်တွေ့လက်ခံခြင်းတို့ကို ဖြစ်ပေါ်စေသည်။ ဤစိတ်ခြင်နှင့် စည်းရုံးသြဇာသက်ရောက်သော ဇာတ်လမ်းသည် ဧဝံဂေလိတရား၏စွမ်းအားကို လူမှုဓလေ့နှင့် လူမှုစံနှုန်းမလုံလောက်မှုများကို ကျော်လွှားနိုင်ကြောင်း အသက်ရှင်သက်သေပြသည်။ ၎င်းသည် အသင်းတော်နှင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းအတွင်း ခရစ်ယာန်ဆက်ဆံရေးအတွက် အခြေခံလမ်းပြမြေပုံတစ်ခုကို ပေးသည်။ အသင်းတော်တွင် ဤအချက်ကို အပြည့်အဝအကောင်အထည်ဖော်ပါက ဧဝံဂေလိတရားနှင့် မလိုက်လျောညီထွေဖြစ်သော လူမှုစည်းလူမျိုးစားမညီမျှမှုများမှ လွတ်ကင်းသော ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းဖြစ်လာမည်။

Theology and Purpose. The book of Philemon is brief but life-changing. Its primary theme is forgiveness through the work of a mediator. This forgiveness results in loving reconciliation, Christian unity, and the practical acceptance of the equality of all believers. This passionate and persuasive account provides a living example of the power of the gospel to overcome inadequate cultural and social norms and prejudices. It provides a foundational road map for Christian interpersonal relationships in the church and in society. Its full implementation in the church will define it as a community of believers free from social and racial inequalities that are incompatible with the gospel of Jesus Christ.

 

၁. ဖြစ်နိုင်သော ဓမ္မပညာရှုထောင့်များ။ ဤလက်တွေ့ကျသောစာကို ရှုထောင့်အမျိုးမျိုးမှ လေ့လာနိုင်သည်။ ကျွန်ပိုင်ရှင်ဖိလေမုန်၏ရှုထောင့်မှ ကျွန်စနစ်၏အဆင်ပြေမှုနှင့် ခရစ်ယာန်တန်းတူညီမျှမှု၏တာဝန်ကို ရင်ဆိုင်ရသောသူ၏အခက်အခဲကို ကြည့်နိုင်သည်။ နောက်တစ်ခုမှာ ကျွန်ဖြစ်ရခြင်း၏အရှက်ကွဲမှုကို နားလည်ပြီး ပြန်လည်ပေးဆပ်ရမည့်တာဝန်နှင့် ပဋိပက္ခဖြစ်နေသော အိုနေသိမု၏ရှုထောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့နောက် ခရစ်ယာန်ပုံစံကို ထောက်ခံသူပေါလု၏ရှုထောင့်ဖြစ်ပြီး ရှိပြီးသား လူမှုအဖွဲ့အစည်းဖြစ်သည့် ကျွန်စနစ်ကို တိတ်တဆိတ်စိန်ခေါ်ခြင်းဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် အကျပ်အတည်း၊ှိနှိုင်းမှု၊ ဖြေရှင်းမှု၊ လူပုဂ္ဂိုလ်ဆိုင်ရာအခက်အခဲများကို နားလည်သော တုခိကု၏ထူးခြားသောရှုထောင့်လည်းရှိသည်။

1. Possible Theological Perspectives. This practical letter can be studied from various perspectives. It can be approached from the vantage point of Philemon, a slave owner who faced the dilemma of the conveniences of slavery versus the obligations of Christian equality. Next is the viewpoint of Onesimus, the converted slave, who understood the indignity of being chattel and experienced conflict regarding the duty of restitution. Then there is the standpoint of Paul, advocate of the Christian paradigm, who subtly challenged the existing social institution of slavery. There is also the unique outlook of Tychicus, companion of Paul and traveling partner with Onesimus, who understood the dynamics of the crisis, its resolution, and the interpersonal dilemmas.

 

၂. ဓမ္မပညာဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများ။ ဖိလေမုန်စာတွင် တရားဟောခြင်း၊ သင်ကြားခြင်းအတွက် အသုံးဝင်သော ဓမ္မပညာဆိုင်ရာအကြောင်းအရာများလည်း ပါရှိသည်။ ပထမအချက်မှာ ခရစ်ယာန်တာဝန်နှင့် ပြန်လည်ပေးဆပ်မှုတို့နှင့် တန်းတူညီမျှမှု၊ လူ့အခွင့်အရေးတို့၏ အပြန်အလှန်ဆက်နွယ်မှုကို ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ဒုတိယအချက်မှာ လူသားဘဝတွင် ဘုရားသခင်၏ကံကြမ္မာအစီအစဉ် ပြည့်စုံခြင်းကို ဖော်ပြခြင်းဖြစ်သည်။ တတိယအချက်မှာ ခရစ်ယာန်စည်းရုံးနည်း၊ စိတ်ခံစားမှုဉာဏ်ရည်၊ ကျန်းမာသောရင်ဆိုင်မှုတို့၏ ဥပမာဖြစ်သည်။ စတုတ္ထအချက်မှာ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၏ အဘယ်နအဘယ်ကြောင့်နှင့် မည်သို့ဆိုသည်ကို လက်တွေ့ခရစ်ယာန်ဘဝတွင် ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ နောက်ဆုံးအချက်မှာ လိုအပ်နေသူများကို ကိုယ်တိုင်ထောက်ခံကူညီပုံဥပမာဖြစ်သည်။

2. Theological Topics. Philemon also contains other theological themes that can be helpful when studying, preaching, and teaching. First, it demonstrates the interplay of Christian duty and restitution with equality and human rights. Second, it reveals the outworking of God’s providence in the lives of human beings. Third, it provides an example of Christian persuasion, emotional intelligence, and healthy confrontation. Fourth, it exhibits the what, why, and how of forgiveness in practical Christian living. Finally, it illustrates how leaders can personally advocate for and assist those in need.

 

၃. ကြားဝင်စေ့စပ်ခြင်း၏ဓမ္မပညာ။ ဖိလေမုန်စာ၏ ဓမ္မပညာဗဟိုချက်မှာ အိုနေသိမုနှင့် ဖိလေမုန်ကြားတွင် ပေါလု၏ ကြားဝင်စေ့စပ်သူအခန်းကဏ္ဍဖြစ်ပြီး ခရစ်တော်၏ငါတို့အတွက် ကြားဝင်စေ့စပ်ခြင်းကို ပုံစံယူထားသည်။ ပြစ်မှုကျူးလွန်ခဲ့သည်၊ ဆက်ဆံရေးပြတ်တောက်ခဲ့သည်၊ ရလဒ်အနေဖြင့် အိုနေသိမုနှင့် ဖိလေမုန်ကြား ကင်းကွာခြင်းဖြစ်ပေါ်ခဲ့သည်။ ပေါလုသည် ဖိလေမုန်၏ဘဝတွင် ရှိပြီးသား ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အခြေခံ၍ အိုနေသိမုအတွက် ကြားဝင်စေ့စပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅၊ ၉)။ ထိုချစ်ခြင်းမေတ္တာမရှိပါက ဖိလေမုန်၏ဆုံးဖြတ်ချက်သည် အတင်းအကျပ်လုပ်ခြင်းဖြစ်လာမည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ပေါလုသည် သူနှင့် ဖိလေမုန်ကို ဆက်စပ်ထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အိုနေသိမုထံသို့လည်း သက်ရောက်စေလိုခဲ့သည်။

3. The Theology of Mediation. Perhaps the theological center of the Epistle to Philemon is found in the role of Paul as mediator between Onesimus and Philemon—using as a model the mediation of Christ for us. An offense was committed, a relationship was broken, and the result was alienation between Onesimus and Philemon. Paul interceded for Onesimus on the basis of the love characterizing the life of Philemon (vv. 5, 9). Without that love, Philemon’s decision would have been made under compulsion (v. 14). Paul simply wanted the love uniting him and Philemon to extend to Onesimus.

 

ပျက်စီးမှုအတွက်မူ မည်သို့နည်း။ ကြားဝင်စေ့စပ်သူသည် ထိုပျက်စီးမှုကို တာဝန်ယူပြီး အိုနေသိမုအစား ပေးဆပ်မည်ဟု ကတိပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈–၁၉)။ ပေါလုသည် အိုနေသိမုနှင့် ဖိလေမုန်ကြား ပြန်လည်သင့်မြတ်ရေးတွင် ခရစ်တော်၏အမှုကို ပုံစံယူထားကြောင်း ထင်ရှားသည်။ ခရစ်တော်သည် ငါတို့၏ကြားဝင်စေ့စပ်သူဖြစ်တော်မူပြီး လူသားတို့အား ချစ်ခြင်းမေတ္တာကြောင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်းနှင့် လက်ခံခြင်းကို ဘုရားသခင်ထံ တောင်းလျှောက်တော်မူသည်။ ခရစ်တော်သည် ငါတို့ကို ဒါယကာမှ လွတ်မြောက်စေပြီး အဆုံးမဲ့အကြွေးကို ကားတိုင်ပေါ်တွင် ပေးဆပ်တော်မူ၍ ငါတို့ကို ခမည်းတော်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်စေတော်မူသည်။ ထိုဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏တုံ့ပြန်မှုမှာ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းဖြစ်သည်။

But what about the damage done? The intercessor and mediator would assume responsibility for it and pay it on Onesimus’s behalf (vv. 18–19). It seems obvious that Paul is using Christ’s work on behalf of believers as a model of reconciliation between Onesimus and Philemon. Christ offered to be our Mediator and to intercede before God for us and, based on their mutual love for humanity, to ask that the divine Love grant us forgiveness and acceptance. Christ freed us from the power of sin and took our infinite debt; He paid that debt on the cross so we could be reconciled to the Father. The proper response to this divine expression of grace is gratitude.

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်ချက်စာအုပ်

COMMENTARY

၁–၂၅ ပြိုကွဲနေသော ဆက်ဆံရေးများကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခြင်း

1–25 RESTORING BROKEN RELATIONSHIPS

ဤစာဖြင့် ပေါလုသည် ဖိလေမုန်အား အိုနေသိမုကို ခရစ်တော်၌ညီအစ်ကိုအဖြစ် လက်ခံပြီး ထိုအတိုင်းဆက်ဆံရန် စည်းရုံးခဲ့သည်။ နှုတ်ဆက်စကားပြီးနောက် (အပိုဒ် ၁–၃) ပေါလုက ဖိလေမုန်၏ ခရစ်ယာန်ဘဝအရည်အသွေးနှင့် ယုံကြည်သူများအတွက် သူ၏ချစ်ခြင်းကို အသိအမှတ်ပြုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄–၇)။ ထို့နောက် ဖိလေမုန်အား တိုက်ရိုက်တောင်းဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈–၁၄) နှင့် အိုနေသိမုအတွက် တိုက်ရိုက်ကြားဝင်စေ့စပ်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅–၂၂)။ စာကို နှုတ်ဆက်စကားဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (အပိုဒ် ၂၃–၂၅)။

With this letter, Paul was attempting to persuade Philemon to receive Onesimus as a brother in Christ and to treat him as such. After the salutation (vv. 1–3), Paul recognizes the quality of the Christian life of Philemon and his love for believers (vv. 4–7). This is followed by a direct appeal to him (vv. 8–14) and a direct intercession on behalf of Onesimus (vv. 15–22). The letter closes with a farewell (vv. 23–25).

 

၁–၃

 ပေါလု၏နှုတ်ဆက်စကား

စာသည် ပထမရာစုနှစ်ဓလေ့အတိုင်း ရေးသားသူနှင့် လက်ခံသူများ၏နာမည်ကို နှုတ်ဆက်စကားတွင် ထည့်သွင်းထားသည်။ ကျမ်းချစာတွင် ပေါလုထံမှ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးစာရရှိသော သူသုံးဦးအနက် စတုတ္ထဦးမှာ ဖိလေမုန် (“ချစ်ဖွယ်” သို့မဟုတ် “မေတ္တာရှင်” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) ဖြစ်သည် (တိမောသေ၊ တိတုတို့နှင့်အတူ)။ စာကို ပေါလုအမည်ဖြင့် စတင်ထားသည်။ သူ၏လူသိများသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်သူ တိမောသေ၏နာမည်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ပေါလုသည် ရောမအား အကျဉ်းချခြင်းမဟုတ်ဘဲ ခရစ်တော်ယေရှု၏အကျဉ်းသားဟု သူ့ကိုယ်သူ ယူဆခဲ့သည် (ဧ ၃:၁၊ ဖိ ၁:၁၃၊ ကော ၄:၃ နှိုင်းယှဉ်ပါ၊ တ ၂၆:၃၂၊ ၂၈:၃၀၊ ၃၁ ကိုလည်းကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် သူ၏အကျဉ်းချမှုကို ဤစာတွင် ခြောက်ကြိမ်ဖော်ပြထားသည် (ဖိလေ ၁၊ ၉၊ ၁၀၊ ၁၃၊ ၂၂၊ ၂၃)။ ဖိလေမုန်သည် ပေါလု၏ရင်းနှီးသောမိတ်ဆွေ (“ချစ်လှစွာသောသူ” သို့မဟုတ် “ချစ်သူ”၊ အပိုဒ် ၁) ဖြစ်ပြီး ဧဖက်တွင် ပေါလု၏ဓမ္မဟောပြောချိန် (အေဒီ ၅၄–၅၇ ခန့်) က ကယ်တင်ခြင်းခံရဖွယ်ရှိသည် (အပိုဒ် ၁၉ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။

1–3

Paul’s Greetings

The letter follows the first-century practice of including the name of the author and the recipients as part of the salutation. Within the NT, Philemon (lit. “affectionate,” “loving”) is one of only three persons to have received a personal letter from the Apostle Paul (Timothy and Titus were the others). The letter opens with the name of its author, Paul. Reference is made to Timothy, Paul’s well-known companion and fellow leader. Paul considered himself to be a prisoner (desmios; “a captive in bonds”), not of Rome but of Christ, because of his providential call to His service (cf. Eph. 3:1; Phil. 1:13; Col. 4:3; see also Acts 26:32; 28:30, 31). Paul refers to his imprisonment six times (Philem. 1, 9, 10, 13, 22, 23). Philemon was apparently a close friend (agapētos; “beloved” or “dear”; v. 1) of Paul and may have been converted during the apostle’s ministry in Ephesus (ca. A.D. 54–57; cf. v. 19).

 

ပညာရှင်အများစုက အပ္ဖိယသည် ဖိလေမုန်၏ဇနီးဖြစ်ပြီး အာခိပ္ပုသည် သူ၏သားဖြစ်ကာ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်တစ်ဦးဟု ယူဆကြသည် (အပိုဒ် ၂၊ ကော ၄:၁၇ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ စာကို ဖိလေမုန်၏အိမ်တွင် စုဝေးသော အသင်းတော်သားများထံပါ ပို့ထားသည်။ လက်ခံသူစာရင်းကို ချဲ့ထွင်ခြင်းဖြင့် ပေါလုသည် တာဝန်ခံမှုစာရင်းကို ချဲ့ထွင်ခဲ့ပြီး ခွင့်လွှတ်ခြင်းအကြောင်းကို အသင်းတော်အား သင်ကြားခဲ့သည်။ ပေါလုက သူတို့အား ဖခမည်းတော်နှင့် သားတော်ထံမှ လာသော ကျေးဇူးတော် (“ထိုက်တန်မှုမရှိဘဲ ပေးသနားခြင်း”) နှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း (“သဟဇာတဖြစ်ခြင်း”) တို့ဖြင့် နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။

Most scholars suggest that Apphia was Philemon’s wife and Archippus was his son and a minister (cf. v. 2; Col. 4:17). The letter is also addressed to the church that met in Philemon’s home. By expanding the letter’s recipients, Paul widened the circle of accountability and was instructing the church on the subject of forgiveness. Paul greeted them with grace (charis; “unmerited favor”) and peace (eirēnē; “harmony”), as the gifts coming from the Father and the Son.

 

၄–၇

 ဖိလေမုန်အား ပေါလု၏ ချီးကျူးခြင်း ပေါလုသည် ဖိလေမုန်၏ ခရစ်တော်နှင့် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွက် ကတိကဝန်ခံချက်၏ အရည်အသွေးကို ရိုးသားစွာ အလေးပေးခြင်းအားဖြင့် ဖိလေမုန်အား မိမိ၏တောင်းဆိုချက်အတွက် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ သူသည် ဖိလေမုန်ကြောင့် ဘုရားသခင်အား ကျေးဇူးတင်ခဲ့ပြီး ဆုတောင်းချိန်တိုင်းတွင် ဖိလေမုန်ကို အမြဲသတိရနေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၄)။ ဖိလေမုန်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို သခင်ယေရှုအပေါ်တွင်သာမက သူတစ်ပါးတို့နှင့် ဆက်ဆံရာတွင်လည်း ထင်ရှားစွာ ပြသခဲ့သည်ကို ပေါလုသည် အထူးသဖြင့် စိတ်ထဲစွဲမှတ်ခဲ့သည်။ ဖိလေမုန်၏ နှိမ့်ချခြင်းနှင့် ကိုယ်ကိုယ်စွန့်လှူခြင်းတို့သည် လူသိများခဲ့သည် (အပိုဒ် ၅)။ ဤသို့သော အရည်အသွေများရှိသူများသည် ဘုရားသခင်နှင့် ယုံကြည်သူများအပေါ် ဆက်ကပ်အပ်နှံခြင်းကို ထင်ရှားစွာ ပြသသူများဖြစ်သည် (ရောမ ၅:၅၊ ဂလာတိ ၅:၂၂၊ ၁ယောဟန် ၃:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဖိလေမုန်အတွက် ပေါလုပေးနိုင်သော အကျိုးရှိဆုံး ဝန်ကျင်းမှုမှာ သူ၏ယုံကြည်ခြင်းသည် သူတစ်ပါးတို့အတွက် ဆက်လက်၍ အသီးတက်နိုင်ရန် ဆုတောင်းပေးခြင်းဖြစ်သည် (ဖိလေမုန် ၆)။ အောနေသိမု၏ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် ဖိလေမုန်သည် ခွန်အားအတွက် ဆုတောင်းခြင်းလိုအပ်မည်မှာ ထင်ရှားသည်။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းနှင့် ဆုတောင်းခြင်းများဖြင့် ပေါလုသည် ဆက်ဆံရေးကို တည်ဆောက်ပေးခဲ့ပြီး ဖိလေမုန်နှင့် အခြားနားထောင်သူများအား အောနေသိမုနှင့်ပတ်သက်၍ သူ၏အကြံပေးချက်ကို လက်ခံနိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးခဲ့သည်။ ထိုအကျပ်အတည်းသည် သူတို့၏ဝိညာဉ်ရေးတိုးတက်မှုကို စိန်ခေါ်လာမည်ဖြစ်သည်။

4–7

Paul’s Affirmation of Philemon

Paul prepared Philemon for his request by sincerely emphasizing the quality of Philemon’s commitment to Christ and to the church. He was grateful to God for Philemon, whom he mentioned constantly in his prayers (v. 4). He had been impressed by Philemon’s love and faith in the Lord, manifested in the way he dealt with others. Philemon’s humility and self-sacrifice were well-known (v. 5). Those who have such qualities manifest devotion to God and to believers (cf. Rom. 5:5; Gal. 5:22; 1 John 3:14). The most effective service Paul could provide for Philemon was praying that his faith might continue to be effective on behalf of others (Philem. 6). Clearly, Philemon would need prayer for strength when he met Onesimus, who had dishonored him. By providing thanks and prayers, Paul established a rapport, preparing Philemon and other hearers to accept his counsel concerning the crisis that would challenge their spiritual advance.

 

ပေါလုသိသည်မှာ ဖိလေမုန်၏ယုံကြည်ခြင်းကို မျှဝေခြင်းကြောင့် ခရစ်ယာန်အသိုင်းအဝိုင်း ဖြစ်ပေါ်လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၆)။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော စကားလုံး (koinōnia) ကို များသောအားဖြင့် “အတူယှဉ်တွဲခြင်း” သို့မဟုတ် “ပါတနာဖြစ်ခြင်း” ဟု ဘာသာပြန်ဆိုကြပြီး ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်အတွင်း ဘုံယုံကြည်ခြင်းနှင့် အမွေခံခြင်းကြောင့် ဘဝ၏ရှုးများကို အတူတကွ ခံစားခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ယုံကြည်သူများ မျှဝေလေလေ၊ သူတို့၏ ထိရောက်မှုနှင့် အသီးအနှံများ တိုးပွားလေလေဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ခရစ်တော်အတွင်း ဘုံပေါင်းစည်းခြင်းမှ ငါတို့ရရှိသော အကောင်းဆုံးအရာတိုင်း (agathos၊ အသုံးဝင်ခြင်း၊ အကျိုးရှိခြင်း) ကို epignōsis (“အသိပညာ”၊ “အသိအမှတ်ပြုခြင်း” သို့မဟုတ် “နားလည်ခြင်း”) ဖြင့် တိုးပွားစေသည် (အပိုဒ် ၆)။

Paul knew that the sharing of Philemon’s faith had resulted in Christian community (v. 6). The word used here (koinōnia) is generally translated “fellowship” or “partnership” and refers to believers enjoying all aspects of life together because of their common faith and heritage in Christ. As believers share, their effectiveness and fruitfulness increase by epignōsis (“knowledge,” “recognition,” or “understanding”) that every good thing (agathos; “useful, beneficial”) that is ours comes from our common union in Christ (v. 6).

 

ပေါလုသည် ဖိလေမုန်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ခွင့်လွှတ်ခြင်း လုပ်ဆောင်ချက်များ တိုးပွားလာရန် ဆန္ဒရှိခဲ့သည်။ သူသည် ဖိလေမုန်အား လာမည့်တောင်းဆိုချက်သည် ဝိညာဉ်ရေးအခွင့်အရေးတစ်ခုဖြစ်လာမည်ဟု သွယ်ဝိုက်ပြောခဲ့သည်။ ဖိလေမုန်၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာသည် အတူယှဉ်တွဲခြင်း (koinōnia) ကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့ပြီးဖြစ်သောကြောင့်၊ အောနေသိမုကို ခွင့်လွှတ်ရန် ဝိညာဉ်ရေးစိန်ခေါ်မှုကို အပြုသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်ပါက ရလဒ်သည် ထူးခြားလှစ်ွာ လှိုက်လှိုက်လှဲလှဲ ဖြစ်ပေါ်လာမည်—ပိုမိုနက်ရှိုင်းသော koinōnia နှင့် ခရစ်တော်အတွင်း ရရှိနိုင်သော အကောင်းဆုံးအရာတိုင်းကို ပိုမိုနားလည်လာခြင်းဖြစ်သည်။ အသိုင်းအဝိုင်းသည် ဖိလေမုန်၏ ချစ်ခြင်းမေတ္တာပြသမှုကြောင့် ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့် paraklēsis (“အားပေးခြင်း” သို့မဟုတ် “နှစ်သိမ့်ခြင်း”) ကို ခံစားခဲ့ရပြီးဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၇)။ ယခုမူ သူ၏စရိုက်ကို စမ်းသပ်ခံရမည့်အချိန်ရောက်လာပြီ။ သူသည် သူ့ကို လူအများရှေ့တွင် အသရေပျက်စေခဲ့သူတစ်ဦးကို ချစ်ခြင်း၊ ခွင့်လွှတ်ခြင်း၊ နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း ပြုရတော့မည်။ ယခင်က အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ ချီးကျူးခြင်း၊ နှင့် အတည်ပြုခြင်းစကားများဖြင့် ပေါလုသည် အောနေသိမုအတွက် မိမိ၏တောင်းဆိုချက်အတွက် လမ်းခင်းပေးခဲ့သည်။

Paul wanted Philemon’s actions of love and forgiveness to increase. He intimated to Philemon that his coming request would be a spiritual opportunity. Since Philemon’s faith and love had already resulted in fellowship, if he responded positively to the spiritual challenge to forgive Onesimus, the ripple effect would be extraordinary: deeper koinōnia and a better understanding of every good thing available in Christ. The community had already experienced joy and paraklēsis (“encouragement” or “comfort”) in Philemon’s demonstration of love (v. 7). Now, his character was to be tested. He would be asked to love, forgive, and be reconciled with one who had publicly wronged him. With the previous words of recognition, commendation, and affirmation, Paul paved the way for his appeal on behalf of Onesimus.

 

၈–၁၄ ဖိလေမုန်အား ပေါလု၏ တောင်းဆိုခြင်း ဤတောင်းဆိုချက်သည် ဝိညာဉ်ရေးအမှန်တရားသုံးချက်ပေါ်တွင် အခြေခံထားသည်။ သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အတွင်းပိုင်းအမှုတော်၊ ဖိလေမုန်ကိုယ်တိုင် ဘုရားသခင်၏ခွင့်လွှတ်ခြင်းကို မှီခိုနေရသည်ကို အသိအမှတ်ပြုခြင်း၊ နှင့် ဖိလေမုန်သည် ပေါလု၏ဝိညာဉ်ရေးသားသမီးဖြစ်ပြီး ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် လေးစားခြင်းအကြွေးကို ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်ခြင်း။ ပေါလု၏ဆန္ဒနှင့် ရည်ရွယ်ချက်မှာ ဖိလေမုန်သည် အောနေသိမုကို တန်းတူညီမျှသူအဖြစ် ပြန်လည်လက်ခံရန်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၇ ကိုကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် သူ၏တမန်တော်အခွင့်အာဏာကို သုံး၍ ဖိလေမုန်အား အမိန့်ပေးခြင်း သို့မဟုတ် အမိန့်ထုတ်ခြင်း မပြုခဲ့ပေ (အပိုဒ် ၈၊ ၂ကော ၁၁:၂၂–၃၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယင်းအစား သူ၏အသက်အရွယ်နှင့် ထိုအသက်အရွယ်နှင့်လိုက်ဖက်သော လေးစားမှုကို အခြေခံ၍ တောင်းဆိုခဲ့သည် (ဖိလေမုန် ၉)။ ခရစ်တော်အတွက် သူခံစားခဲ့ရသော ဆင်းရဲဒုက္ခများကိုလည်း အခြေခံခဲ့သည် (၂ကော ၁၁:၂၃–၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုအချိန်တွင် ပေါလုသည် အသက်ခြောက်ဆယ်ခန့်ရှိပြီး၊ ငါးဆယ်ကျော်သူတိုင်းကို အသက်ကြီးသူဟု ယူဆသည့်ခေတ်တွင် သူသည် သက်ကြီးရွယ်အိုဖြစ်သည်။ သူ၏တောင်းဆိုချက်ကို ရှင်းလင်းစွာဖော်ပြခဲ့သည်။ ပေါလုသည် မိမိ၏ “သားသမီး” အောနေသိမုအတွက် အောက်လက်အောက်ခံအဖြစ် ရပ်တည်ကာ ဖိလေမုန်အား ကျေးဇူးပြု၍ ခွင့်လွှတ်ပြီး ခရစ်တော်အတွင်း ညီအစ်ကိုအဖြစ် လက်ခံရန် parakaleō (“တိုက်တွန်းခြင်း”၊ “အားပေးခြင်း”) ပြုခဲ့သည်။ ဤတောင်းဆိုချက်သည် ချစ်ခြင်းမေတ္တာကို အခြေခံထားသည်။

8–14

Paul’s Appeal to Philemon

The appeal is based on three spiritual realities: the indwelling work of the Holy Spirit; recognition of Philemon’s own dependence on God’s forgiveness; and acknowledgment that Philemon was his spiritual child and owed him a debt of love and respect. Paul’s desire and intention were that Philemon welcome Onesimus back as an equal (see v. 17).

Paul did not command or order Philemon, even though he could have done so using his apostolic authority (v. 8; cf. 2 Cor. 11:22–33). Instead, he appealed (Philem. 9) to his age and the respect that should come with it and to his sufferings for Christ (cf. 2 Cor. 11:23–30). By now, Paul was approximately sixty years old, in an era when anyone over fifty was considered old. His request was clearly expressed: Paul appealed (parakaleō; “to exhort,” “to encourage”) to Philemon for his “child” Onesimus, taking the position of a subordinate and asking Philemon to graciously forgive and receive Onesimus as a brother in Christ. The appeal was based on love.

 

စာတစ်စောင်၏ သုံးပုံတစ်ပုံရေးပြီးမှ ပေါလုသည် အောနေသိမုအကြောင်းကို ထည့်သွင်းပြောဆိုခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ ဂရိဘာသာတွင် အောနေသိမု၏နာမည်ကို ဝါကျအဆုံးတွင်မှ ထည့်သွင်းဖော်ပြထားသည်။ အောနေသိမုကို “သားသမီး” ဟု ရည်ညွှန်းခြင်းသည် အောနေသိမုယုံကြည်ခြင်းသို့ ရောက်ရန် ပေါလုက ကူညီခဲ့သည်ကို ဆိုလိုပြီး ဖိလေမုန်၏ကျွန်အဖြစ်မဟုတ်ဘဲ ယုံကြည်ခြင်းအတွင်း သားသမီးအဖြစ် မိတ်ဆက်လိုခဲ့သည်။ အောနေသိမု၏ ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်ရှိမှု အသေးစိတ်ကို ပေါလုမဖော်ပြခဲ့ပေ။ ထိုအချက်၏အမှန်တရားကိုသာ ရည်ညွှန်းခဲ့သည်။

It was after writing a third of the letter that Paul finally raised the issue of Onesimus (v. 10). In the Greek, he doesn’t mention Onesimus’s name until the end of the sentence. Paul’s reference to Onesimus as his “son” or “child” implies that he was instrumental in the conversion of Onesimus, preferring to introduce him as his son in the faith and not as Philemon’s slave. Paul does not provide the details of Onesimus’s conversion; he simply refers to its reality.

 

စကားလုံးအပြောင်အလှန်ဖန်တီးမှုတွင် ပေါလုသည် အောနေသိမု (“အကျိုးရှိသော” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) သည် ယုံကြည်ခြင်းမရှိမီက အကျိုးမရှိ၊ အသုံးမဝင်ခဲ့ဘူးဟူ၍ မှတ်သားခဲ့သည်။ သို့သော် ယုံကြည်ပြီးနောက် သူ၏စရိုက်သဏ္ဌာန်သည် ပေါလုနှင့် ဖိလေမုန်နှစ်ဦးစလုံးအတွက် အကျိုးရှိ၍ အသုံးဝင်သောသူဖြစ်လာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ အောနေသိမုပြန်လာရသည့်အချိန်သည် အာရှမိုင်နာရှိ အသင်းတော်များသို့ ကောလောသဲနှင့် ဧဖက်စာများ ပို့ရန် တွန်ချိကုကို စေလွှတ်လိုသည့် ပေါလု၏ဆန္ဒနှင့် တိုက်ဆိုင်နေသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ အောနေသိမုသည် ကိုယ်တိုင်ဆန္ဒရှိ၍ တွန်ချိကုနှင့်အတူ ကောလောသဲသို့ ပြန်လာပြီး ဖိလေမုန်နှင့် တွေ့ဆုံရန် သဘောတူခဲ့သည် (ကောလောသံ ၄:၇–၉)။ ထိုလုပ်ရပ်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် သူ၏ယုံကြည်ခြင်းကို နက်ရှိုင်းစွာ ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုအတွက် အောနေသိမုသည် သူ၏ “နှလုံး” (splanchnon၊ အတွင်းကိုယ်တွင်းအင်္ဂါများ) ဖြစ်သည်။ သူတို့ကို ပေါင်းစည်းထားသော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ နက်ရှိုင်းသောချည်နှောင်မှုကို ညွှန်ပြသည်။ သူ့ကိုပြန်ပို့ခြင်းသည် ပေါလုကိုယ်တိုင် စွန့်လွှတ်ခြင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အောနေသိမု၏ဝန်ဆောင်မှုကို တန်ဖိုးထားပြီး ရောမမြို့တွင် မိမိ၏လက်ထောက်အဖြစ် ဆက်လက်ထားရှိလိုခဲ့သည်။ သို့သော် ပေါလု၏ကျင့်ဝတ်သည် ထိုသို့ပြုလုပ်ခွင့်မပြုခဲ့ပေ။ သူသည် အောနေသိမုနှင့် ဖိလေမုန်နှစ်ဦးစလုံးအတွက် ပိုမိုကောင်းမွန်သောအရာကို လိုချင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဖိလေမုန်၏သဘောတူခွင့်ပြုချက်မရှိဘဲ မည်သည့်အရာကိုမျှ မလုပ်လိုကြောင်း ပြောခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၄)။

In a creative play on words, Paul notes that Onesimus (“profitable”) was unprofitable or useless prior to his conversion, but upon his conversion he revealed traits of character that made him profitable and useful to both Paul and Philemon (v. 11). The timing for Onesimus’s return coincided with Paul’s desire to dispatch Tychicus to deliver letters to churches in Asia Minor, namely, Colossians and Ephesians (v. 12). Onesimus agreed to voluntarily accompany Tychicus (Col. 4:7–9) back to Colossae and to meet with Philemon—an act signifying His deep faith in God. For Paul, Onesimus is his “heart” (splanchnon; “the inward organs”), indicating the deep ties of love uniting them. Paul was sacrificing himself by returning him. He appreciated the services of Onesimus and would have gladly retained him as his assistant in Rome. However, Paul’s ethics would not allow him to do this. He wanted something even better for Onesimus and Philemon. So he told Philemon that he did not want to do anything without his consent (v. 14).

 

၁၅–၂၂ အောနေသိမုအတွက် ပေါလု၏ ထောက်ခံအကူအညီပေးခြင်း tacha (“ဖြစ်နိုင်သည်”၊ “တခါတရံ”) ဟူသော စကားလုံးသည် အောနေသိမု၏အခြေအနေတွင် မျက်စိဖြင့်မြင်ရသည်ထက် ပိုမိုရှိနေသည်ကို ညွှန်ပြသည်။ ယောသပ်ကျွန်အဖြစ်ရောင်းခံရခြင်းမှ ဘုရားသခင်သည် အံ့ဖွယ်အမှုကို ဖန်ဆင်းပေးခဲ့သည့်နည်းတူ (ကမ္ဘာဦး ၅၀:၁၉–၂၀ ကိုကြည့်ပါ)၊ အောနေသိမုနှင့်ပတ်သက်သော ဖြစ်ရပ်သည်လည်း ဘုရားသခင်၏စီမံခန့်ခွဲမှုတွင် ပိုမိုကြီးမားသော အကျိုးကို ရည်ရွယ်၍ အသုံးပြုခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ပေါလုသည် ခွင့်လွှတ်ခြင်းအကြောင်းနှင့် အောနေသိမု၏ ထာဝရကယ်တင်ခြင်းကို ရရှိစေရန် အသင်းတော်ကို ဉာဏ်အလင်းပေးရန် ဘုရားသခင်၏ ကရုဏာတော်နည်းလမ်းဖြစ်သည်ဟု အကြံပြုခဲ့သည်။

15–22

Paul’s Advocacy for Onesimus

The word tacha (“perhaps,” “maybe”) suggests that Onesimus’s situation involved more than meets the eye. Just as God brought something wonderful out of Joseph being sold into slavery (see Gen. 50:19–20), so the incident with Onesimus was also possibly being used in the divine economy for a greater good. Paul suggests it was God’s providential way of enlightening the church on the subject of forgiveness and the means to secure Onesimus’s eternal salvation.

 

အပိုဒ် ၁၆ ကို စာတစ်စောင်၏ အထွတ်အထိပ်ဟု ယူဆနိုင်သည်။ ပေါလုသည် ဖိလေမုန်အား “သင်သည် ငါ့ကိုချစ်သောကြောင့် အောနေသိမုကို ငါလက်ခံသည်နည်းတူ ကျွန်အဖြစ်မဟုတ်ဘဲ ချစ်လှစွာသော ညီအစ်ကိုအဖြစ် လက်ခံပါ” ဟု ပြောနေသည်ဟု ထင်ရသည်။ အောနေသိမုအား ဥပဒေအရ အပြစ်ပေးခွင့်ရှိကြောင်း ပေါလုသိသည်။ သို့သော် ခရစ်တော်၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၊ ပေါလုအပေါ် လေးစားချစ်ခင်မှု၊ နှင့် အောနေသိမုယုံကြည်ခြင်းသို့ရောက်ရှိမှု၏ အကျိုးသက်ရောက်မှုများကို အသိအမှတ်ပြုခြင်းအပေါ် အခြေခံ၍ ပေါလုသည် ဖိလေမုန်အား အောနေသိမုကို ခွင့်လွှတ်ပြီး ခရစ်တော်အတွင်း ညီအစ်ကိုအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ရှိရှိ လက်ခံရန် စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ အောနေသိမုနှင့် ဖိလေမုန်နှစ်ဦးစလုံးသည် ပေါလု၏ဝိညာဉ်ရေးသားသမီးများဖြစ်ပြီး ဝိညာဉ်ရေးညီအစ်ကိုများဖြစ်ကြောင်း ပေါလုအသိအမှတ်ပြုခဲ့သည်။ သူတို့၏ ကောင်းကျိုးသည် သူ့အတွက် အရေးကြီးသည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် လူမှုရေးနှင့် ခရစ်တော်ဆိုင်ရာ နိယာမများအပေါ် အခြေခံ၍ ရဲဝံ့စွာ တောင်းဆိုခဲ့သည် (ဂလာတိ ၃:၂၈၊ ဧဖက် ၂:၁၁–၂၂ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။

Verse 16 may be considered the climax of the letter. Paul seems to be saying to Philemon: “You love me, so I am asking you to receive Onesimus—not as a slave but as a beloved brother—even as you would receive me.” Paul knew Philemon had legal right to take punitive action against Onesimus. However, on the basis of the love of Christ, respect and affection for Paul, and a recognition of the implications of Onesimus’s conversion, Paul challenged Philemon to forgive and accept Onesimus as a brother in every sense of the word. Paul recognized that both Onesimus and Philemon were his spiritual sons and that they were spiritual brothers whose well-being was important to him. Consequently, Paul appealed boldly to Philemon based on sociological and christological principles (cf. Gal. 3:28; Eph. 2:11–22).

 

အောနေသိမု၏အခြေအနေသည် ဖိလေမုန်၏ယုံကြည်ခြင်းကို စမ်းသပ်ခြင်းဖြစ်သည်ဟု ပေါလုသံသယရှိခဲ့သည်။ သူ၏တောင်းဆိုချက်သည် ဖိလေမုန်နှင့် သူခံစားနေရသော အတူယှဉ်တွဲခြင်းကို အခြေခံထားသည်—အောနေသိမုကို ပေါလုကိုယ်တိုင် လက်ခံသည်နည်းတူ လက်ခံပါ (အပိုဒ် ၁၇)။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် အသိုင်းအဝိုင်းတစ်ခုလုံးတွင် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်ကို လူအများရှေ့တွင် ထင်ရှားစွာ ပြသခြင်းဖြစ်သည်။ အောနေသိမုအား လွတ်မြောက်ခွင့်ပြုရန် ပေါလုတောင်းဆိုသောအခါ၊ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းသည် အသင်းတော်တွင် ဖိလေမုန်၏ ဂုဏ်သိက္ခာနှင့် ဖြောင့်မတ်မှုကို ခိုင်ခံ့စေမည်ဖြစ်သည်။ ထိုအရာသည် ဝိညာဉ်ရေး doorဖြတ်ကျော်မှုတစ်ခုဖြစ်လာပြီး မရေတွက်နိုင်သော အကျိုးကို ဖြစ်ပေါ်စေမည်။

Paul suspected that the situation of Onesimus constituted a testing of Philemon’s faith. His request was based on the fellowship Philemon enjoyed with him—to receive and welcome Onesimus as he would receive and welcome Paul himself (v. 17). This would publicly demonstrate God’s saving grace in the community at large. When Paul asked for Onesimus’s emancipation, he was doing so in a way that would solidify Philemon’s honor and integrity in the church. This would constitute a spiritual breakthrough and create immeasurable good.

 

ထို့ပြင် ပေါလုသည် အောနေသိမုသည် ခရစ်တော်အတွင်း ညီအစ်ကိုဖြစ်ကြောင်း၊ ဖိလေမုန်သည် ပေါလုအား အကြွေးရှိနေကြောင်း ပြောခဲ့သည်။ သို့သော် အောနေသိမုသည် ဖိလေမုန်အား မတရားပြုကျင့်ခဲ့လျှင် (adikeō၊ မတရားသော သို့မဟုတ် ဆိုးယုတ်စွာ ပြုမူခြင်း) သို့မဟုတ် မပြည့်စုံသေးသော အကြွေးတစ်စုံတစ်ရာရှိလျှင် ထိုအကြွေးကို ပေါလု၏အကောင့်သို့ ellogaō (“သွင်းသည်”) ဟု သွင်းရမည်ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၈)။ တစ်စုံတစ်ယောက်သည် ပျက်စီးဆုံးရှုံးမှုအတွက် ပေးဆပ်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း အောနေသိမုမဟုတ်ဘဲ ပေါလုသည် ယေရှုနမူနာအတိုင်း ထိုအတွက် ပေးဆပ်ရန် အသင့်ရှိနေသည် (၂ကော ၈:၉၊ ဂလာတိ ၃:၁၃ ကိုကြည့်ပါ)။ အောနေသိမု၏အကြွေးကို ပေါလုကိုယ်တိုင် ထမ်းပိုးမည်ဟု ထပ်လောင်းအတည်ပြုခဲ့ပြီး၊ ကိုယ်တိုင်လက်မှတ်ရေးထိုးကာ အောနေသိမုအကြွေးကို အပြည့်အဝ ပေးဆပ်မည် (apotinō) ဟု ဆိုခဲ့သည်။ သူသည် အကြွေးလက်မှတ်စာချုပ်ကဲ့သို့ ကိုယ်တိုင်လက်ရေးဖြင့် တာဝန်ယူမည်ဟု ရေးသားခဲ့သည်။ ဤနေရာသည် ခရစ်တော်၏ ဆယ်နှစ်ခြင်းအမှုတော်ကို လှပစွာ ထင်ဟပ်စေသည် (ရောမ ၅:၆–၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ အလားတူပင် ပေါလုသည် ဖိလေမုန်အား အောနေသိမုကို အပြစ်ရှိသူအဖြစ်မဟုတ်ဘဲ အပြစ်ကင်းပြီး အကြွေးကင်းသူအဖြစ် မြင်ရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။

Paul further told Philemon that Onesimus was his brother in Christ, and even though Philemon was indebted to Paul, nevertheless if Onesimus had wronged (adikeō; “to act unjustly or wickedly”) him or if there was any outstanding debt, it should be ellogaō (“charged”) to Paul’s account (v. 18). Someone should pay for the damage done, but it would not be Onesimus; Paul, following the example of Jesus, was ready to do it for him (see 2 Cor. 8:9; Gal. 3:13). Paul reaffirmed his willingness to take on the debt, saying that he was writing with his own hand, and that he would repay (apotinō; “to pay off in its entirety”) anything that Onesimus owed Philemon. He used the language of a promissory note, saying that he was signing with his “own hand” that he would take responsibility for Onesimus’s debts. This passage beautifully mirrors Christ’s redemptive work for the sinner (see Rom. 5:6–11). In similar fashion, Paul asked Philemon to see Onesimus not as guilty but as guiltless and debt-free.

 

အောနေသိမုကို လက်ခံခြင်းနှင့် ခွင့်လွတ်ခြင်းသည် ပေါလုအား ဝမ်းမြောက်ခြင်းဖြစ်စေမည်။ ထိုအရာသည် သူ့အတွက် အကျိုးရှိမည်ဖြစ်ပြီး သူ့ကို အလွန်နှစ်သိမ့်ပေးမည် (anapauō၊ ပြန်လည်နာလန်ထူစေသည်) (အပိုဒ် ၂၀)။ ဖိလေမုန်သည် သန့်ရှင်းသူများ၏ နှလုံးကို “နှစ်သိမ့်ပေးခဲ့” သည် (အပိုဒ် ၇)။ ယခုမူ ပေါလုကို နှစ်သိမ့်ပေးရမည့်အချိန်ဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၂၀ တွင် ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်များ ပြုမူသမျှသည် ခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပေါင်းစည်းခြင်းအပေါ် အခြေခံရမည်ဖြစ်ကြောင်း (“ထာဝရဘုရားအတွင်း”၊ “ခရစ်တော်အတွင်း”) ညွှန်ပြသည်။ ဖိလေမုန်သည် သူတောင်းဆိုသည်ထက် ပိုမိုလုပ်ဆောင်မည်ဟု ပေါလုယုံကြည်ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၁)။ ဆိုလိုသည်မှာ အောနေသိမုကို ခရစ်ယာန်အတူယှဉ်တွဲခြင်းအပြည့်အဝဖြင့် ပြန်လည်လက်ခံပြီး ဥပဒေအရ လွတ်မြောက်ခွင့်ပေးမည်ဖြစ်သည်။ ဤနေရာတွင် ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်တန်းတူညီမျှမှု၏ အရည်အသွေးနှင့် နိယာမများကို ရှင်းလင်းစွာ ညွှန်ပြထားသည်။ ယုံကြည်သူများ၏ အသိုင်းအဝိုင်းအတွင်း ခရစ်တော်နှင့် အပြည့်အဝတူညီသော အတူယှဉ်တွဲခြင်းသည် လူမှုရေးနှင့် လူမျိုးရေးအတားအဆီးများကို ဖျက်ဆီးပစ်သည်။ ကျွန်သည် ယခုအခါ သူတို့နှင့် တန်းတူညီမျှဖြစ်လာမည်။ ပေါလုသည် အချစ်မဲ့သော မိတ်ဆွေဖွဲ့ခြင်းကို ပြောဆိုကာ ဧည့်ခန်းတစ်ခန်း ပြင်ဆင်ထားရန် တောင်းဆိုခြင်းဖြင့် အောနေသိမုကိစ္စတွင် တာဝန်ခံမှုကို သွယ်ဝိုက်စွာ ဖန်တီးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၂၂)။ ထိုသို့ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် ဖိလေမုန်နှင့် သူ၏ဆက်ဆံရေးကို ထပ်မံအတည်ပြုခဲ့ပြီး အောနေသိမုကိစ္စနှင့်ပတ်သက်၍ တာဝန်ခံမှုကို တပြိုင်နက် ဖန်တီးခဲ့သည်။

The acceptance and forgiveness of Onesimus would fill Paul with joy; it would benefit and be useful to him and would greatly refresh (anapauō; “to revive”) him (Philem. 20). Philemon had “refreshed” (v. 7) the hearts of the saints, and it was time now to refresh Paul. In v. 20, Paul indicates that whatever Christians do should be based on or determined by their union with God through Christ—“in the Lord,” “in Christ.” Paul was confident that Philemon would do even more than he had requested (v. 21). That is to say, Philemon would accept Onesimus back in full Christian fellowship and most probably grant Onesimus his legal freedom. Here, Paul clearly implies the qualities and principles of Christian equality. Full fellowship in Christ within the community of believers breaks down social and ethnic barriers. The slave would now be their equal. Paul then spoke of unconditional friendship and created a subtle accountability by expressing his desire to visit and fellowship with Philemon, requesting that a guest room be prepared for him (v. 22). By doing this, he reaffirmed his relationship with Philemon and simultaneously imposed a sense of accountability in regard to the Onesimus matter.

 

၂၃–၂၅

ပေါလု၏ နှုတ်ဆက်စကား

ပေါလုသည် မိမိနှင့်အတူ ဝန်ကျင်းနေသူများထံမှ နှုတ်ဆက်စကားများ ပေးပို့လေ့ရှိသည်။ ဤနေရာတွင် သူ၏တောင်းဆိုချက်နှင့် တစ်သံတည်းရှိပြီး ဖိလေမုန်နှင့် ကောလောသဲအသင်းတော်သည် အောနေသိမုအား အပြုသဘောဖြင့် တုံ့ပြန်မည်ဟု မျှော်လင့်နေသော နောက်ထပ်သက်သေ ငါးဦးရှိသည်။ ဧပဖြာသည် ပေါလု၏ယုံကြည်သူတစ်ဦးဖြစ်ပြီး ကောလောသဲအသင်းတော်၏ တည်ထောင်သူဖြစ်ကာ ဖိလေမုန်၏ဇာတိဖြစ်သူဖြစ်သည်။ သူသည် ကောလောသဲတွင် သွေးဆောင်မှုဆိုင်ရာ စိန်ခေါ်မှုများကို ပေါလုအား လာရောက်အသိပေးခဲ့သည် (ကောလောသဲ ၁:၄–၈၊ ၄:၁၂–၁၃၊ တမန်တော် ၁၉:၁–၃ ကိုကြည့်ပါ)။ မာကု (ယောဟန်မာကု) ကို စာရင်းတွင် ထည့်သွင်းခြင်းသည် ကောလောသဲလူမျိုးများသိပြီးသားဖြစ်သည် (ကောလောသဲ ၄:၁၀)။ ၎င်းသည် ပေါလုကိုယ်တိုင် ခွင့်လွှတ်ခြင်းကိစ္စကို အောင်မြင်စွာ ဖြေရှင်းနိုင်ခဲ့ကြောင်း ပြသသည်။ ယောဟန်မာကုသည် ပထမခရီးစဉ်တွင် ပင်ပန်းမှုကြောင့် ပေါလုထံမှ ခွဲခွာသွားခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ဒုတိယခရီးစဉ်တွင် ပေါလုသည် သူ့ကိုမခေါ်ခဲ့ပေ။ သို့သော် ယောဟန်မာကုနှင့် ဆက်ဆံရေးကို ပြန်လည်ပြုပြင်ခဲ့ပြီး ဝန်ကျင်းရေးအဖွဲ့တွင် ပြန်လည်ထည့်သွင်းခဲ့ကြောင်း ထင်ရှားသည် (တမန်တော် ၁၅:၃၆–၄၀၊ ၂တိ ၄:၁၁ ကိုကြည့်ပါ)။ အရိတ္တကုသည် မက်စီဒိုနိယလူမျိုး၊ သက်ဆလိုနိတ်မြို့သားဖြစ်ပြီး ပေါလု၏ ခရီးစဉ်များစွာတွင် အဖော်ဖြစ်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၉:၂၉၊ ၂၇:၂၊ ကောလောသဲ ၄:၁၀)။ ဒေမတ်သည် ထိုအချိန်က စွမ်းရည်ရှိသော အလုပ်သမားဖြစ်သော်လည်း နောက်ပိုင်းတွင် လောကီဆွဲဆောင်မှုကြောင့် ပေါလုနှင့် ဝန်ကျင်းမှုကို စွန့်ပစ်ခဲ့သည် (၂တိ ၄:၉–၁၀)။ လုကာသည် ပေါလု၏ ကိုယ်ပိုင်ဆရာဝန်ဖြစ်ပြီး သစ္စာရှိသော ခရီးဖော်ဖြစ်ကာ လုကာခရစ်ဝင်နှင့် တမန်တော်စွမ်းမှတ်တမ်း၏ စာရေးသူဖြစ်သည်။ ပေါလု၏စာသည် ဆုတောင်းချီးမွမ်းခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်သည် (အပိုဒ် ၂၅)။ “သင်တို့” ဟူသော ဗလဝရစ်ကို သုံးထားသည်။ ဖိလေမုန်နှင့် ကောလောသဲအသင်းတော်ဝင်များကို ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းရာတွင် ထည့်သွင်းထားပြန်သည် (အပိုဒ် ၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤစာ၏ အဓိကအနှစ်သာရမှာ သင့်မြတ်ရေးမျှော်လင့်ချက်တစ်ခုဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့် ဤစာ၏ရည်ရွယ်ချက်ကို ဖြည့်ဆည်းနိုင်ရန် လှုံ့ဆော်ပေးရန်ဖြစ်သည်။

23–25

Paul’s Farewell

It was common for Paul to end his letters by passing on greetings from those who ministered with him. Here was a band of five additional witnesses who were consonant with Paul’s appeal and counted on Philemon and the church at Colossae to respond positively to Onesimus. Epaphras, one of Paul’s converts and founder of the church in Colossae, was a compatriot of Philemon and a leader who traveled to Rome to inform Paul of the doctrinal challenges in Colossae (cf. Col. 1:4–8; 4:12–13; see Acts 19:1–3). The inclusion on the list of Mark (i.e., John Mark), whom the Colossians knew (Col. 4:10), illustrated that Paul had successfully worked through issues of forgiveness himself. John Mark had defected from Paul’s first missionary journey due to hardship, and therefore Paul did not take him on his second missionary journey. However, it is clear that he had repaired relations with John Mark and had reinstituted him on his ministry team (cf. Acts 15:36–40; 2 Tim. 4:11). Aristarchus, a Macedonian from Thessalonica, had been a companion of Paul on several missionary journeys (cf. Acts 19:29; 27:2; Col. 4:10). Demas was a capable worker at this time but later deserted Paul and the ministry for the attractions of the world (2 Tim. 4:9–10). Luke, Paul’s personal physician, was a faithful traveling companion and author of the Gospel of Luke and Acts.

Paul’s letter closes with a prayer and blessing (v. 25). The plural “your” is used: once again Philemon and the members of the church in Colossae are included in the dispensing of grace (cf. v. 3) so that they might be stimulated to fulfill the intent of this letter, which at its core is a message of the hope of reconciliation.