မာကု ၉:၄၃-၄၄ Mark 9:43,44

 

Mark 9:43,44

And if thy band offend thee, cut it off: it is better for thee to enter into life maimed, than

Braving two bands to go into bell, into the fire that never shall be quenched: Where their

worm dieth not, and the fire is not quenched.

(မာကု ၉:၄၃-၄၄)

"သင့်လက်သည် သင့်ကို အပြစ်သို့ ရောက်စေလျှင်၊ ထိုလက်ကို ဖြတ်ပစ်လော့။ လက်နှစ်ဖက်ရှိလျက် မငြိမ်းနိုင်သောမီး၊ ငရဲသို့ ဝင်ခြင်းထက်၊ လက်တစ်ဖက်မဲ့စွာနှင့် အသက်တာသို့ ဝင်ခြင်းက သင့်အတွက် ပိုကောင်း၏။ ထိုနေရာ၌ သူတို့၏ပိုးသည် မသေရ၊ မီးလည်း မငြိမ်းရဟု ဆိုထားပြီ။"

Answer

In the days of Christ there were two places where people could be buried. One was the typical grave called bides, where people who could afford it were buried. The other was the local city dump just outside Jerusalem. It was called galena in the Greek. This was the name for the valley of Hinnom. Criminals that had been crucified and were still alive were cast over the cliff into this burial place. There along with the city refuse and dead animals they would die of exposure or the wounds, or both. This garbage dump was always smoldering, and what was not consumed by the fire was devoured by the maggots. The Lord is using this place of continual burning as an illustration of total destruction. The idea of unquenchable fire is that the fire, not the victim, is unquenchable. This is the case with Jerusalem. God said, “behold, mine anger and my fury shall be poured out upon this place, upon man, and upon beast, and upon the trees of the field, and upon the fruit of the ground; and it shall burn, and shall not be quenched" (Jeremiah 7:20).The fulfillment of the prophecy is recorded in the book of Chronicles. “And they burnt the house of God, and brake down the wall of Jerusalem, and burnt all the palaces thereof with fire, and destroyed all the goodly vessels thereof. And them that had escaped from the sword carried him away to Babylon; where they were servants to him and his sons until the reign of the kingdom of Persia" (2 Chronicles 36:19-20). Jerusalem, though burnt down, was rebuilt after the Jews returned back from the Babylonian captivity. (See Ezra 5:2;

Haggai 1:14,15.)

ယေရှုခရစ်တော်၏ ကာလတွင်၊ လူများကို မြှုပ်နှံရန် နေရာနှစ်မျိုးရှိခဲ့သည်။ တစ်ခုမှာ ပုံမှန်သင်္ချိုင်း (bides) ဖြစ်ပြီး၊ ထိုနေရာတွင် စည်းစိမ်ရှိသူများကို မြှုပ်နှံကြသည်။ အခြားတစ်ခုမှာ ယေရုရှလင်မြို့ပြင်ရှိ မြို့တော်၏ အမှိုက်ပုံဖြစ်သည်။ ထိုနေရာကို ဂရိဘာသာဖြင့် gehenna (ဂေဟိန္နမ်) ဟုခေါ်သည်။ ဤသည်မှာ ဟိန္နုမတောင်ကြားကို ရည်ညွှန်းသည်။ လက်ဝါးကပ်တိုင်တင်ခံရပြီး အသက်ရှင်နေသော ရာဇဝတ်သားများကို ဤသင်္ချိုင်းသို့ ချပစ်ခဲ့ကြသည်။ ထိုနေရာတွင် မြို့တော်၏အမှိုက်များနှင့် သေနေသောတိရစ္ဆာန်များနှင့်အတူ ထိုသူတို့သည် ဒဏ်ရာများကြောင့် သို့မဟုတ် ရာသီဥတုဒဏ်ကြောင့် သေဆုံးကြရသည်။ ဤအမှိုက်ပုံသည် အမြဲတမ်း မီးလောင်နေပြီး၊ မီးမှမလောင်ကျွမ်းသောအရာများကို ပိုးကောင်များက စားသောက်ကြသည်။ သခင်ဘုရားသည် ဤမငြိမ်းနိုင်သောမီးလောင်ရာနေရာကို လုံးဝဖျက်ဆီးခြင်း၏ ဥပမာအဖြစ် အသုံးပြုထားသည်။ မငြိမ်းနိုင်သောမီးဆိုသည်မှာ မီးသည် မငြိမ်းနိုင်သောမီးဖြစ်ပြီး၊ သားကောင်သည် မငြိမ်းနိုင်သောမီးမဟုတ်ပါ။ ဤအရာသည် ယေရုရှလင်မြို့နှင့်ပတ်သက်သည့် အချက်ဖြစ်သည်။ ဘုရားသခင်က “ငါ၏အမျက်ဒေါသသည် ဤနေရာ၌ လူအပေါင်းတို့အပေါ်၌လည်းကောင်း၊ တိရစ္ဆာန်အပေါ်၌လည်းကောင်း၊ လယ်ပြင်၌ရှိသော သစ်ပင်များအပေါ်၌လည်းကောင်း၊ မြေပြင်၌သီးသောအသီးအနှံများအပေါ်၌လည်းကောင်း သွန်းလောင်းခြင်းကို ခံရလိမ့်မည်။ ထိုအမျက်ဒေါသသည် လောင်ကျွမ်းလိမ့်မည်။ ငြိမ်းအေးခြင်းမရှိရဟု မိန့်တော်မူ၏” (ယေရမိ ၇:၂၀) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။ ဤပရောဖက်ပြုချက်၏ပြည့်စုံခြင်းကို ရာဇဝင်ချုပ်ကျမ်းတွင် မှတ်တမ်းတင်ထားသည်။ “ထိုသူတို့သည် ဘုရားသခင်၏အိမ်တော်ကို မီးရှို့ပြီး၊ ယေရုရှလင်မြို့ရိုးကို ဖြိုဖျက်ကာ၊ မြို့တော်အတွင်းရှိ နန်းတော်များအားလုံးကို မီးရှို့ပစ်ကြသည်။ ထို့အပြင်၊ လှပသောပစ္စည်းများအားလုံးကို ဖျက်ဆီးပစ်ကြသည်။ ထားနှင့်လွတ်သောသူများကို ဗာဗုလုန်သို့ သိမ်းယူသွားကြသည်။ ထိုသူတို့သည် ပါရှားနိုင်ငံ၏အုပ်စိုးခြင်းအထိ ဗာဗုလုန်ဘုရင်၏ကျေးကျွန်များဖြစ်ကြသည်” (၂ ရာဇဝင်ချုပ် ၃၆:၁၉-၂၀)။ ယေရုရှလင်မြို့သည် မီးရှို့ဖျက်ဆီးခံရသော်လည်း၊ ဂျူးလူမျိုးများ ဗာဗုလုန်အကျဉ်းသားဘဝမှ ပြန်လာပြီးနောက် ပြန်လည်တည်ဆောက်ခဲ့သည်။ (ဧဇရ ၅:၂၊ ဟဂ္ဂဲ ၁:၁၄၊ ၁၅ ကိုကြည့်ပါ။)ှှ

 

This text in question cannot be used as some try to, to support the doctrine of an immortal soul. Those who teach that doctrine teach that the soul is disembodied. The text contradicts that notion, for it mentions a body that worms eat. The idea is that death shall feed on them"(Psalm 49:14). Therefore it is the entire person that is cast into hell. The Psalmist declares, “Bur the wicked shall perish, and the enemies of the LORD shall be as the fat of lambs: they shall consume; into smoke shall they consume away"(Psalm 37:20).Christ affirms the truth that it is the entire person. He said, “And if thy right hand offend thee, cut it off, and cast it from thee: for it is profitable for thee that one of thy members should perish, and not that thy whole body should be cast into hell" (Matthew 5:30).

ဤကျမ်းပိုဒ်ကို အချို့လူများက ဝိညာဉ်သည် သေမသွားနိုင်ဟူသော အယူဝါဒကို ထောက်ခံရန် အသုံးပြုနိုင်သည်ဟု ယူဆကြသည်။ ထိုအယူဝါဒကို သွန်သင်သူများက ဝိညာဉ်သည် ခန္ဓာကိုယ်မှ ခွဲထွက်သွားသည်ဟု သွန်သင်ကြသည်။ သို့သော် ဤကျမ်းပိုဒ်သည် ထိုအယူအဆကို ဆန့်ကျင်သည်။ အကြောင်းမှာ၊ ဤကျမ်းပိုဒ်တွင် ပိုးများစားသောက်သော ခန္ဓာကိုယ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ ဤအယူအဆမှာ “သေခြင်းသည် သူတို့ကို ကျွေးမွေးလိမ့်မည်” (ဆာလံ ၄၉:၁၄) ဟူသော အဓိပ္ပာယ်ဖြစ်သည်။ ထို့ကြောင့်၊ လူတစ်ဦးလုံးကို ငရဲသို့ပစ်ချခြင်းဖြစ်သည်။ ဆာလံဆရာက “ဒုစရိုက်သားတို့မူကား၊ ပျက်စီးကြလိမ့်မည်။ ထာဝရဘုရား၏ ရန်သူတို့သည် သိုးသငယ်၏အဆီကဲ့သို့ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ မီးခိုးကဲ့သို့ ကုန်ခန်းကြလိမ့်မည်” (ဆာလံ ၃၇:၂၀) ဟု ကြေညာခဲ့သည်။ ခရစ်တော်သည်လည်း လူတစ်ဦးလုံးကို ဆိုလိုကြောင်း သက်သေပြခဲ့သည်။ သူက “သင်၏လက်ျာလက်သည် သင့်ကို အပြစ်သို့ရောက်စေလျှင်၊ ထိုလက်ကို ဖြတ်၍ ပစ်လော့။ သင်၏အစိတ်အပိုင်းတစ်ခုပျက်စီးခြင်းသည်၊ သင်၏ခန္ဓာကိုယ်တစ်ခုလုံး ငရဲသို့ပစ်ချခြင်းထက် သင့်အတွက် ပိုကောင်း၏” (မဿဲ ၅:၃၀) ဟု မိန့်တော်မူခဲ့သည်။