တိတု​ဩဝါဒစာ-တိ-Titus – Titus

 

မာတိကာ (Table of Contents)
အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃

တိတု​ဩဝါဒစာ
TITUS

နိဒါန်း

INTRODUCTION

ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ ပေါလုရေးသားခဲ့သော စာအုပ်အားလုံးတွင်ရှိသည့်အတိုင်း၊ တိတုသြဝါဒစာတွင် မူလက ခေါင်းစဉ်တစ်စုံတစ်ရာ ပါရှိခဲ့ခြင်းမရှိပါ။ ပေါလု၏စာများကို အသင်းတော်များတွင် မိတ္တူကူးယူ ဖြန့်ဝေလာသည့်အခါ၊ စာတစ်စောင်ချင်းစီကို ခွဲခြားသိရှိနိုင်ရန် ခေါင်းစဉ်များ ထည့်သွင်းခဲ့ကြသည်။ အစောဆုံး လက်ရေးမူများတွင် ရိုးရှင်းစွာ “တိတုထံသို့” ဟူ၍သာ ရေးထားသည်။ နောက်ပိုင်းတွင် စာဖတ်သူများအား အချက်အလက်ကို ပိုမိုသိရှိစေရန် ကူးယူသူများက အသေးစိတ်ထပ်မံဖြည့်စွက်ခဲ့ကြသည်။ ဆယ်ရာစုနောက်ပိုင်းတွင် အသုံးများလာသော တိုးချဲ့ခေါင်းစဉ်မှာ “ကရေတေအသင်းတော်၏ ပထမဆုံးဘုန်းမှူးအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရသော တိတုထံသို့၊ မာကေဒေါနိယပိုလိမြို့မှ ရေးသားသည်” ဟူ၍ဖြစ်သည်။ သို့သော် ဤတိုးချဲ့ခေါင်းစဉ်သည် လုံးဝမမှန်ကန်ပါ။ပေါလုစာရေးစဉ်က နိကောပေါလိမြို့သို့ မရောက်သေးပါ (၃:၁၂)၊ တိတုသည်လည်း ဘုန်းမှူးတစ်ဦးထက် တမန်တော်ကိုယ်စားလှယ်တစ်ဦး ဖြစ်ခဲ့သည်။

Title and Authorship. As is the case with all of Paul’s letters, his letter to Titus did not originally have a title attached to it. As Paul’s letters were copied and circulated among the churches, titles were added to help readers distinguish each letter. Among the earliest manuscripts, it is simply titled “To Titus.” In an attempt to provide readers with more information about the letter, scribes expanded the title with additional details they believed were associated with the letter. The most common expanded title that emerged in the tenth century and later is “To Titus, appointed as first bishop of the church of the Cretans, written from Nicopolis of Macedonia.” Despite the good intentions of some later scribes, in this case the expanded title is not entirely correct. At the time Paul wrote this letter, he was not yet at Nicopolis (3:12), and Titus was more of an apostolic delegate than an actual bishop.

 

ခရစ်ယာန်အသင်းတော် အစောဆုံးခေတ်ကတည်းက ဤစာကို တမန်တော်ပါလုရေးသားခဲ့သည်ဟု လက်ခံခဲ့ကြသည်။ နှစ်ထောင်စုနီးပါးကြာ လက်ခံခဲ့ပြီးမှ၊ လူထွန်းကာလ (Enlightenment) နှင့် ဂျာမန်ပညာရှင်များ၏ သမ္မာကျမ်းစာဝေဖန်ရေး ပေါ်ပေါက်လာချိန်တွင် ဤအမြင်ပြောင်းလဲလာခဲ့သည်။ ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များက စကားလုံးအသုံးအနှုန်း၊ အသင်းတော်ဖွဲ့စည်းပုံ၊ စာပေပုံစံများသည် ပေါလု၏အခြားစာများနှင့် အလွန်ကွဲပြားသဖြင့် အခြားသူတစ်ဦးရေးသားခဲ့ရမည်ဟု ဆိုကြသည်။ ကွဲပြားမှုများရှိသည်မှန်သော်လည်း၊ ထိုကွဲပြားမှုများသည် ပေါလုရေးသားခြင်းမဟုတ်ဟူသော အဆုံးအဖြတ်ပေးနိုင်သော အထောက်အထားများ မဟုတ်ပါ။ ထိုကွဲပြားမှုများကို အလွယ်တကူ ရှင်းပြနိုင်သည်။ ပေါလုသည် စာရေးကူညီသူ (amanuensis) ကို အသုံးပြုခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (ရောမ ၁၆:၂၂ ကိုကြည့်)၊ ထိုစာရေးကူညီသူသည် ပေါလုပြောသည်ကို ရေးသားသော်လည်း တစ်ခါတစ်ရံ သူ့ကိုယ်ပိုင်စတိုင်နှင့် စကားလုံးများဖြင့် ရေးခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ ထို့ပြင် ပါလုသည် သူ့အနီးကပ်ဆုံး လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်တစ်ဦးကို ရေးသားခြင်းဖြစ်သည်။ ဤမှတ်ချက်စာအုပ်သည် တမန်တော်ပေါလုသည် သူ၏ဘဝနောက်ဆုံးကာလတွင်၊ ဖြစ်နိုင်လျှင် စာရေးကူညီသူ၏အကူအညီဖြင့်၊ အသင်းတော်ရင်ဆိုင်နေရသော သီးခြားစိန်ခေါ်မှုများကို တုံ့ပြန်ရန် ဤစာကို ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယူဆပါသည်။

From the earliest days of the Christian church, Paul was identified as the author of the letter to Titus. After nearly two millennia of acceptance, this view began to change with the rise of the Enlightenment and the development of biblical criticism among German scholars. Critical scholars claimed that the letter’s vocabulary, ecclesiology, and literary style were so different from Paul’s other letters that someone else must have written it. While differences certainly do exist, they are not the decisive evidence against Pauline authorship, as critical scholars claim. They can easily be accounted for by Paul’s probable use of an amanuensis (e.g., Rom. 16:22)—a scribe or literary assistant who would write what was dictated by an author, yet sometimes in their own style and words—and by the fact that he was addressing a personal colleague. It is the assumption of this commentary that the Apostle Paul wrote to Titus toward the end of his life, likely with the help of a scribe, in response to specific challenges facing the church.

 

ရေးသားသည့်ခုနှစ် တိတုသြဝါဒစာနှင့် ၁ တိမောသေ တို့တွင် ဆင်တူမှုများရှိသောကြောင့်၊ ဤစာနှစ်စောင်ကို ခန့်မှန်းခြေ အေဒီ ၆၅ ခုနှစ်တွင်၊ ပေါလုသည် မာကေဒေါနိယရှိ နိကောပေါလိမြို့သို့ ခရီးထွက်နေစဉ် ရေးသားခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (၃:၁၂)။

Date. Due to the similarities between Titus and 1 Timothy, it is likely that they were written about the same time, probably around A.D. 65, while Paul was on his way to the city of Nicopolis in Macedonia (3:12).

 

နောက်ခံသမိုင်း ၁ တိမောသေ နိဒါန်းကို ကြည့်ပါ။ ကရေတေကျွန်းသည် မြေထဲပင်လယ်အလယ်တွင်ရှိပြီး အေဂျီယံပင်လယ်၏တောင်ဘက်၊ ဂရိနှင့် အာရှမိုင်းနားကို ခွဲထားသည်။ ပေါလုသည် ကရေတေကျွန်းတွင် တိတုနှင့်အတူ အလုပ်လုပ်ခဲ့ပြီး၊ မပြီးမြောက်သေးသော အမှုများကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်ရန်နှင့် အကြီးအကဲများခန့်အပ်ရန် တိတုကို ထားခဲ့သည် (၁:၁:၅)။ ပေါလုသည် ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်များ ခန့်အပ်ခြင်းကို စိုးရိမ်ရုံသာမက၊ လူမှားသင်သူများက လွှမ်းမိုးနေသော ယုံကြည်သူများအတွက်လည်း စိုးရိမ်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ခရစ်တော်တွင်သာရှိသော မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် ယုံကြည်သူသစ်များကို ခိုင်မြဲစေရန် ဤစာကို ရေးသားခဲ့သည်။

Backgrounds. See 1 Timothy: Introduction. Crete, the original destination of the letter, is an island in the Mediterranean Sea that lies south of the Aegean Sea, separating Greece from Asia Minor. Paul had apparently worked in Crete with Titus and left him there to complete what was unfinished and to appoint elders (1:5). While Paul was concerned about the appointment of spiritual leaders, he also had concerns about believers who were being persuaded by false teachers. He wrote to anchor the new believers in the hope that is found only in Christ.

 

ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီနှင့် ရည်ရွယ်ချက် မျှော်လင့်ချက်နှင့် လက်တွေ့ဘုရားနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝဆိုင်ရာ သတင်းစကားများသည် ဤစာတွင် တစ်ပြိုင်နက် ထင်ရှားသည်။ ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၏ မျှော်လင့်ချက်သည် ယုံကြည်သူ၏နေ့စဉ်ဘဝကို သက်ရောက်မှုရှိစေလိုသည် (၂:၁၂-၁၃)။ စာ၏နိဒါန်းအပိုင်း (၁:၁-၄) တွင် စာတစ်အုပ်လုံးတွင် ဖော်ထုတ်မည့် အဓိကအကြောင်းအရာများကို ညွှန်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ သင်းအုပ်စာများ (၁ တိမောသေ၊ ၂ တိမောသေ၊ တိတု) တွင် အရှည်ဆုံး နိဒါန်းဖြစ်သည်။

Theology and Purpose. The messages of hope and practical godliness dovetail throughout this letter. Paul desired that the hope of the Second Coming of Jesus (2:13) would have an impact on the daily life of the believer (2:12). The introductory section of the letter (1:1–4) gives an indication of the message, with specific themes that are developed within the letter. It is the longest introduction of the Pastoral Epistles (1 Tim., 2 Tim., and Titus).

 

၁. မျှော်လင့်ချက်၏ အရေးကြီးပုံ တိတုစာတွင် အသိုင်းအဝိုင်း၏ မျှော်လင့်ချက်နှင့် ခွဲ၍မရသော ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီအကြောင်းအရာများ များစွာရှိသည်။ ယုံကြည်ခြင်း (faith) ကို အခန်း သုံးခန်းစလုံးတွင် တွေ့ရသည် (၁:၁၊ ၄၊ ၁၃၊ ၂:၂၊ ၁၀၊ ၃:၁၅)၊ အမှန်တရားကို သိကျွမ်းခြင်း (knowledge) ကို ၁:၁၊ ၁၆ တွင် တိကျစွာဖော်ပြထားပြီး ၂:၁-၁၀ တွင် သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြသည်၊ ဘုရားနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝ (godliness) ကို အခန်း ၁ နှင့် ၂ တွင် တိကျစွာဖော်ပြ၍ အခန်း ၃ တွင် သွယ်ဝိုက်ဖော်ပြသည် (၁:၁၊ ၂:၁၂၊ ၃:၃-၇)၊ မျှော်လင့်ချက် (hope) ကို အခန်းသုံးခန်းစလုံုးတွင် တွေ့ရသည် (၁:၂၊ ၂:၁၃၊ ၃:၇)၊ ထာဝရအသက် (eternal life) ကို ၁:၂ နှင့် ၃:၇ တွင်၊ ကယ်တင်ခြင်း (salvation) ကို ၁:၃-၄၊ ၂:၁၀-၁၁၊ ၁၃၊ ၃:၄-၆ တွင် တွေ့ရသည်။ ဘုရားနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝနှင့် ဆက်စပ်နေသော မျှော်လင့်ချက်ကို ထပ်ခါတလဲလဲ အလေးပေးထားသည် (၁:၁-၂၊ ၂:၁၁-၁၂၊ ၃:၁-၇)။ ဤအကြောင်းအရာများအားလုံးသည် “လိမ်ညာခြင်းမရှိသော” ဘုရားသခင်၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော ကတိတော်များပေါ်တွင် တည်ထားသော မျှော်လင့်ချက်ကို ထင်ရှားစေသည် (၁:၂)။ ဤဘုရားသခင်၏ပုံရိပ်သည် ကရေတေကျွန်းတွင် မွေးဖွားခဲ့ပြီး လှည့်စားတတ်သည်ဟု ကျော်ကြားသော ဂရိနတ်ဘုရား ဇိတ်နှင့် လုံးဝကွဲပြားသည်။

1. Importance of Hope. There are a number of theological topics that are inseparable from the hope of the community and that are mentioned several times in Titus: faith appears in all three chapters of the epistle (1:1, 4, 13; 2:2, 10; 3:15); knowledge is explicitly found in 1:1, 16, and it is implied in 2:1–10; godliness features explicitly in chapters one and two and implicitly in chapter three (1:1; 2:12; 3:3–7); hope is mentioned in all three chapters (1:2; 2:13; 3:7); and we also find references to eternal life (1:2; 3:7) and salvation (1:3, 4; 2:10–11, 13; 3:4–6). There is also an emphasis on hope in connection with a godly life (1:1–2; 2:11–12; 3:1–7). Each of these themes contributes to highlight the message of hope that is anchored on God, whose promises are reliable because He “cannot lie” (1:2). This picture of God is vastly different from Zeus, a Greek deity, who was born on Crete and was well-known for his deceptive ways.

 

၂. ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း တိတုစာတွင် ဘုရားသခင်ကို ထူးခြားစွာတင်ပြထားပုံကြောင့် စာကိုလက်ခံရရှိသော ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်း၏ လိုအပ်ချက်ကို အလေးပေးဖော်ပြထားသည်။ ကရေတေယုံကြည်သူများ၏ ယုံကြည်ခြင်းနှင့် အမှန်တရားကို သိကျွမ်းခြင်းသည် အသီးကိုသီးရမည်ဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတနား၏ ပြောင်းလဲပေးနိုင်သော တန်ခိုးကို ဘုရားနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝဖြင့် ထင်ရှားရမည်။ ကျန်းမာသော အယူဝါဒကို သင်ကြားပေးခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော် အလုပ်လုပ်ပုံ၏ ရလဒ်မှာ ဘုရားသခင်၏ကတိတော်အပေါ်တွင် တည်သော ထာဝရအသက်၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည် (တောလုပ်ကြံစဉ် ၂၆:၆၊ ရောမ ၁၄:၁၃-၂၀)။

2. The Community of Believers. The unique way in which God is presented in the letter to Titus brings to focus the need of the community of believers to whom it was addressed. The faith of the Cretan believers and their growth in the knowledge of the truth had to bear fruit. The transforming power of the gospel needed to be exhibited in godly lives. The end result of the outworking of the word of God—given through the teaching of sound doctrine (2:1)—is the hope of eternal life based on God’s own promise (Acts 26:6; Rom. 14:13–20).

 

ယုံကြည်သူအသိုင်းအဝိုင်းကို လိပ်မူပုံသည် ထိုခေတ်လူ့အဖွဲ့အစည်းဖွဲ့စည်းပုံနှင့် ထပ်တူထပ်မျှဖြစ်နေသည် (၂:၁–၃:၈၊ ဧဖက် ၅:၂၁–၆:၉၊ ကောလောသဲ ၃:၁၈–၄:၁၊ ၁ တိမောသေ ၂:၁-၁၅၊ ၅:၁-၂၊ ၆:၁-၂ နှင့် နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ သို့သော် ဤသည်မှာ ပထမရာစုလူ့အဖွဲ့အစည်းကို ဘုရားသခင်က ခွင့်ပြုတော်မူသည်ဟု နားလည်ရမည်မဟုတ်ပါ။ လူများရှိရာနေရာတွင် ဘုရားသခင်က သူတို့ကိုတွေ့ဆုံပြီး၊ သူအလိုရှိတော်မူသော လူမျိုးဖြစ်လာစေရန် ပြောင်းလဲပေးလိုခြင်းသာဖြစ်သည်။ ဧဝံဂေလိတနားသတင်းစကားမှာ မပြောင်းလဲပါ၊ သို့သော် နည်းလမ်းများကို ပရိသတ်၏လိုအပ်ချက်နှင့် ကိုက်ညီအောင် လိုက်လျောညီထွေဖြစ်အောင် ပြုလုပ်သည်။

The way the community of believers was addressed seems to resonate with the societal structures of the time (2:1–3:8; cf. Eph. 5:21–6:9; Col. 3:18–4:1; 1 Tim. 2:1–15; 5:1–2; 6:1–2). This should not be understood as a divine endorsement of first century society. It simply reveals that God meets people where they are, with the goal of transforming them into the people He wants them to be. The message of the gospel does not change, but the methods are adapted to meet the needs of the audience.

 

ပေါလုသည် သူ၏တမန်တော်ကိုယ်စားလှယ် တိတုအား ခေါင်းဆောင်များရွေးချယ်ခန့်အပ်ရာတွင် ကူညီရန်နှင့် ထိုသို့လုပ်ဆောင်ပုံနည်းလမ်းကို အကြံပေးခဲ့သည် (တိတု ၁:၅-၉)။ လူမှားသင်သူများ တိုးပွားလာခြင်းကဲ့သို့သော အသင်းသားများ၏ ဝိညာဉ်ရေးရင့်ကျက်မှုဆိုင်ရာ စိုးရိမ်စရာများလည်း ရှိခဲ့သည် (၁:၁၀-၁၆)။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် တိတုအား အုပ်စုအသီးသီးနှင့် လုပ်ကိုင်ရန်နှင့် အသင်းသားများကို သင်ကြားပြီး ယုံကြည်ခြင်းတွင် အမြစ်တွယ်စေရန် ညွှန်ကြားခဲ့သည် (၂:၁-၁၅)။

Paul assigned Titus, his apostolic delegate or representative, to facilitate the selection of leaders and counseled him on how he should go about this task (Titus 1:5–9). He also had other concerns relating to the spiritual growth of the members, like the threat of the false teachers who were already gaining ground (1:10–16). Paul therefore instructed Titus to work with the different groups and emphasized the importance of teaching the members and grounding them in the faith (2:1–15).

 

 

အခန်းကြီး - ၁

မှတ်ချက်စာအုပ်
COMMENTARY

1:1–4

Opening Greetings

၁:၁-၄ နိဒါန်းနှုတ်ဆက်စကား တိတု ၁:၁-၄ တွင် ပေါလုကိုယ်တိုင်က စာရေးသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပြီး၊ သူ၏တမန်တော်အမှုတော်၏ ရည်ရွယ်ချက် (အပိုဒ် ၁) နှင့် ထိုတမန်တော်အဖြစ်ခေါ်တော်မူခြင်း၏ အခြေခံအုတ်မြစ် (အပိုဒ် ၂-၃) ကို ဖော်ပြထားသည်။ စာလက်ခံရရှိသူကို တိတုဟု ဖော်ပြထားသည် (အပိုဒ် ၄)။ ဤအပိုင်းတွင် စာတစ်အုပ်လုံးတွင် ဆက်လက်ဖော်ထုတ်မည့် အဓိကအချက်များကို မိတ်ဆက်ထားသည်။

Titus 1:1–4 identifies Paul as the writer of the letter, states the purpose of his ministry as an apostle (v. 1), and establishes the foundation of his apostleship (vv. 2–3). Paul identifies the recipient of the letter as Titus (v. 4). In this section, Paul introduces the key concepts that will be developed throughout the epistle.

 

ပေါလုသည် ကိုယ်တိုင်ကို ခေါင်းစဉ်နှစ်ခုဖြင့် မိတ်ဆက်သည်။ “ဘုရားသခင်၏ကျေးကျွန်” နှင့် “ယေရှုခရစ်၏တမန်တော်” (၁:၁)။ “ဘုရားသခင်၏ကျေးကျွန်” ဟုခေါ်ခြင်းဖြင့် ဘုရားသခင်၏ စစ်မှန်သောကျေးကျွန်ဖြစ်တော်မူသော ခရစ်တော်နှင့် အတူတူတန်းတူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြသည် (ဖိလိပ္ပိ ၂:၇)။ ဤခေါင်းစဉ်သည် နှိမ့်ချခြင်း၊ မှီခိုခြင်း၊ အမှုတော်ဆောင်လိုစိတ်ကို အလေးပေးသည်။ “တမန်တော်” ဆိုသည်မှာ ချစ်ခြင်းမေတ္တာအမှုတော်ဖြင့် ဘုရားသခင်စေလွှတ်ခြင်းခံရသူဖြစ်ပြီး၊ ဧဝံဂေလိတနားကို ကြေညာရန်နှင့် အသင်းတော်တွင် ခေါင်းဆောင်အဖြစ် လုပ်ဆောင်ရန် အာဏာပေးခြင်းခံရသူဖြစ်သည်။ ဤခေါင်းစဉ်နှစ်ခုသည် အာဏာကို ဘုရားသခင်နှင့် အခြားသူများအပေါ် နှိမ့်ချ၍ အမှုတော်ဆောင်သောစိတ်နှင့် လေ့ကျင့်ခန့်သုံးရမည်ဟု သတိပေးသည်။ အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်မှုသည် ဘုရားအများပြည်သူတို့အား နှိမ့်ချစွာ အမှုတော်ဆောင်ခြင်းဖြင့် ထင်ရှားရမည်။

Paul used two titles to introduce himself: “servant of God” and “apostle of Jesus Christ” (1:1). By calling himself a “servant/slave” of God he identified himself with Christ, the true Servant/Slave of God (Phil. 2:7). The title emphasizes submission, dependence, and willingness to serve. “Apostle” designates Paul as one sent by God on a mission of love. It places the emphasis on the authority that God gave him to proclaim the gospel and to function as a leader in the church. The two titles together affirm the exercise of authority in the context of service and submission to God and to others. It reminds us that leadership in the church has to manifest itself in a spirit of humble service to the people of God.

 

ဤခေါင်းစဉ်များသည်ပေါလု၏တမန်တော်အမှုတော်၏ရည်မှန်းချက်ကို ဖော်ပြသည်။ သူလုပ်ဆောင်သမျှသည် “ဘုရားရွေးချယ်သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်း” အတွက်ဖြစ်သည် (တိတု ၁:၁)။ ယုံကြည်ခြင်း၏ အကြောင်းအရာနှင့် ခရစ်ယာန်ဘဝအတွက် သက်ရောက်မှုကို သင်ကြားပေးခြင်းဖြင့် ထိုယုံကြည်ခြင်းကို ပြုစုပျိုးထောင်ပေးရမည်။ ယုံကြည်သူများကို ဘုရားသခင်ရွေးချယ်ထားသူများဟု ဖော်ပြသည်။ ပေါလုသည် ကယ်တင်ခြင်းအမှန်တရားကို ကြေညာခြင်းဖြင့် ထိုအမှန်တရားကို သိကျွမ်းစေလိုသည် (၁ တိမောသေ ၂:၃-၆ နှင့်နှိုင်းယှဉ်)။ သို့သော် ဤသိကျွမ်းခြင်းသည် ကယ်တင်ခြင်းအကြောင်းအရာများကို သိရုံမျှသာမဟုတ်၊ ဘုရားနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝနှင့် ဆက်စပ်နေသည်။ သမ္မာကျမ်းစာအမှန်တရားသည် ထိုဘဝကို ဖြစ်ပေါ်စေရမည်။ မှားလျှင် အမှန်တရားကို အပြည့်အဝနားလည်ခြင်းမဟုတ်သေးပါ။ ဘုရားနှစ်သက်ဖွယ်ကောင်းသော ဘဝဆိုသည်မှာ သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်အညီ နှိမ့်ချစွာ နာခံသောဘဝဖြစ်သည်။ ဤစကားလုံးကို ပါလု၏အစောပိုင်းစာများတွင် မတွေ့ရသော်လည်း၊ သင်းအုပ်စာများတွင် အရေးကြီးသောနေရာယူထားသည် (၁ တိမောသေ ၄:၇-၈၊ ၆:၃၊ ၅၊ ၁၁၊ ၂ တိမောသေ ၃:၅)။ ပေါလုသည် သူ၏နောက်ပိုင်းနှစ်များတွင် အသင်းတော်၏ဘဝနှင့် လူမှားသင်သူများ၏ပြဿနာကို ဆင်ခြင်ရင်း၊ ကယ်တင်ခြင်းအမှန်တရားကကို သိကျွမ်းခြင်းနှင့် အသက်ရှင်တော်မူသော သခင်ယေရှု၏ဘဝနှင့်ကိုက်ညီသော ဘဝကို ခွဲခြားခြင်းမပြုရန် သတိပေးခဲ့သည်။

The titles lead to a description of the goal of the ministry of Paul the apostle. What he was doing was for the benefit of “the faith of God’s elect” (Titus 1:1). He would nurture their faith through instruction about its content and its implications for the Christian life. Believers are described as chosen or elected by God. They are His people. Paul also aimed at proclaiming the knowledge (or acknowledgment) of the truth. This is the rational understanding of the truth of salvation received through the proclamation of the gospel (cf. 1 Tim. 2:3–6). There is a body of biblical beliefs that should be understood and incorporated into life. But Paul wanted his readers to understand that this type of knowledge is more than knowing the facts of our salvation; it is related to a life of godliness. Biblical truth should lead to godliness; otherwise it has not been fully comprehended. Godliness designates the life that is pleasing to the Lord because it is lived in submission to His loving will. Although this specific term is not used in Paul’s earlier epistles, godliness plays an important role in the message of the Pastoral Epistles (1 Tim. 4:7–8; 6:3, 5, 11; 2 Tim. 3:5). As Paul reflected on the life of the church in his later years, and likely the growing problem with the false teachers, he reminded the followers of Jesus that they should never separate the knowledge of the truth of salvation from a life that corresponds to the life of our living Lord.

 

ပေါလုသည် လိမ်ညာခြင်းမရှိသော ဘုရားသခင်၏ကတိတော်များပေါ်တွင် တည်သော မျှော်လင့်ချက်ကို မိတ်ဆက်သည် (၁:၂)။ ထိုကတိတော်များသည် ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၏ “မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်” တွင် ပြည့်စုံမည် (၂:၁၃)။ ယုံကြည်သူများသည် ထာဝရအသက်၏ မျှော်လင့်ချက်အရ အမွေခံများဖြစ်သည်။ ခမည်းတော်ဘုရားသခင်နှင့် သားတော်ဘုရားသခင်အကြား ဆက်နွယ်မှုကို “ကယ်တင်ရှင်” ဟူသော စကားလုံးဖြင့် ဖော်ပြထားပြီး၊ ဤစကားလုံးကို တိတုစာတွင် ခြောက်ကြိမ်သုံးထားသည်။ ဘုရားသခင်ကို သုံးကြိမ် (၁:၃၊ ၂:၁၀၊ ၃:၄)၊ ယေရှုကို သုံးကြိမ် (၁:၄၊ ၂:၁၃၊ ၃:၆) ဖော်ပြထားသည်။

In his greeting, Paul introduced his message of hope based on the promises of a God who cannot lie (1:2). God’s promises would culminate in the “blessed hope,” ushering in the Second Coming of Jesus Christ (2:13). Believers are made heirs according to “the hope of eternal life.” The relationship between God the Father and God the Son is expressed in the usage of the word “Savior”—used six times in Titus: three times with reference to God (1:3; 2:10; 3:4) and three times to refer to Jesus (1:4; 2:13; 3:6).

 

၁:၅-၁၆ အရည်အသွေးပြည့်မီသော ခေါင်းဆောင်များ ပေါလုနှင့်တိတု၏ ဆက်ဆံရေးကို သခင်ယေရှု၏စပါးကျင်းတွင် အတူလုပ်ကိုင်ခဲ့စဉ်က စတင်ခဲ့သည် (၂ ကော်ရိန်သု ၇:၆၊ ၁၃-၁၅၊ ၈:၁၆-၁၇၊ ဂလာတိ ၂:၁၊ ၃၊ ၂ တိမောသေ ၄:၁၀)။ ကရေတေကျွန်းတွင် ပေါလု၏လမ်းညွှန်မှုအောက်တွင် တိတု၏အမှုတော်ဆောင်ခြင်းကို တွေ့ရသည် (တိတု ၁:၁၀-၁၆၊ ၃:၁၂-၁၄)။ ပထမရာစုတွင် ကရေတေကျွန်းတွင် ဂျူးလူမျိုင်းအသိုင်းအဝိုင်းရှိခဲ့ပြီးသားဖြစ်သည်ကို တောလုပ်ကြံစဉ် ၂:၁၁ တွင် ဖော်ပြထားသည်။ ထိုဂျူးယုံကြည်သူများသည် ယေရုရှလင်တွင် ပင်တေကုတ်ပွဲအတွက် လာရောက်စဉ် တမန်တော်များ၏ တရားဟောခြင်းကို ကြားပြီး ကျွန်းပေါ်ရှိ ဂျူးအသိုင်းအဝိုင်းများသို့ သတင်းစကားယူဆောင်သွားခဲ့ကြသည်။

1:5–16

Qualified Leaders

The relationship between Paul and Titus may be traced to the time when they worked together in the Lord’s vineyard (2 Cor. 7:6, 13–15; 8:16–17; Gal. 2:1, 3; 2 Tim. 4:10). The cooperation between these leaders is seen by Titus’s work in Crete under Paul’s guidance (Titus 1:10–16; 3:12–14). The island of Crete had a Jewish community already in existence by the first century. This is confirmed by the mention in Acts 2:11 of some Judeans from Crete who came to celebrate Pentecost in Jerusalem. After these devout Jewish Cretans heard the preaching of the apostles, they went back to share the message with the Jewish communities on the island.

 

တိတုအား ပေးအပ်သော တာဝန်တွင်ပေါလု၏တိကျသော လမ်းညွှန်ချက်များပါရှိသည်။ တိတုသည် ခေါင်းဆောင်များခန့်အပ်ရမည်ဖြစ်ပြီး၊ လူမှားသင်သူများ တိုးပွားလာမှုကို အသင်းတော်ကိုင်တွယ်နိုင်ရန် ပြင်ဆင်ပေးရမည်ဖြစ်သည်။ ဧဖက်မြို့တွင်လောက် ကျယ်ပြန့်ခြင်းမရှိသော်လည်း (၁ တိမောသေ ၁:၃-၁၁၊ ၁၈-၂၀၊ ၄:၁-၇၊ ၆:၃-၁၀၊ ၂၀-၂၁ နှင့်နှိုင်း)၊ မှန်ကန်သော ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်များရှိခြင်းသည် အသင်းတော်၏ကျန်းမာရေးနှင့် အသက်အတွက် အလွန်အဖိုးတန်ကြောင်း ပေါလုသိသည်။ ၏အမှုတော်၏ရည်မှန်းချက်မှာ ထာဝရအသက်၏ မျှော်လင့်ချက်ဖြင့် လှုံ့ဆော်သော ဘုရားရွေးချယ်သူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်သည် (၁:၁-၂)။ ထို့ကြောင့် ဒေသန္တရအသင်းတော်အကြီးအကဲများ ခန့်အပ်ရာတွင် လိုက်နာရမည့် စံနှုန်းများကို ပေးခဲ့သည်။ ဤစာရင်းသည် ဧဖက်မြို့တွင် တိမောသေအား ပေးခဲ့သော စံနှုန်းများနှင့် နီးပါးတူညီသည် (၁ တိမောသေ ၃:၁-၇)။ သို့သော် ၁ တိမောသေတွင် ဧဝံဂလိဆရာများ (deacons) အတွက် စံနှုန်းများလည်းထည့်သွင်းထားသည် (၃:၈-၁၃)။ ဧဖက်အသင်းတော်သည် ပိုကြီးပြီး ပိုခိုင်မာသောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်။

The task assigned to Titus came with specific guidelines from Paul on how to implement it. Titus was to appoint leaders and to equip the church to deal with the growing presence of false teachers. Although the problem with false teachers in Crete does not appear to have been as widespread as it was in Ephesus (cf. 1 Tim. 1:3–11, 18–20; 4:1–7; 6:3–10, 20–21), Paul still recognized that having the right kind of spiritual leaders plays an invaluable part in the health and life of the church. Paul demonstrated that the goal of his ministry was the faith of the elect motivated by the hope of eternal life (1:1–2). He gave a set of criteria to be followed in appointing church elders. The list is virtually identical to the guidelines Paul gave to Timothy in Ephesus (cf. 1 Tim. 3:1–7). One of the notable differences, however, is that in 1 Timothy, Paul also set forth the criteria for the selection of deacons (3:8–13). This is likely because the church in Ephesus was larger and better established, thus requiring additional leaders.

 

ဒေသန္တရအသင်းတော်အကြီးအကဲများရွေးချယ်ရာတွင် အကြံပြုချက်များကို မစဉ်းစားမီ၊ အကြံပြုချက်များသည် လက်ဆောင်များနှင့် စွမ်းရည်များထက် ကိုယ်တိုင်၏ အကျင့်စာရိတ်ကို ဦးစားပေးထားသည်ကို သတိပြုပါ။ လက်ဆောင်ရှိသော ခေါင်းဆောင်များမှ အသင်းတော်အကျိုးရှိသော်လည်း၊ အကျင့်စာရိတ်သည် အမြဲဦးစားပေးရမည်။ အကျင့်စာရိတ်ကို အကဲဖြတ်ရန် ပေါလုသည် မိသားစုဆက်ဆံရေးမှ စတင်သည် (တိတု ၁:၆)။ အကြောင်းမှာ လူကို အကောင်းဆုံးသိနိုင်သည်မှာ မိသားစုဆက်ဆံရေးမှဖြစ်သည်။ ကရေတေယုံကြည်သူများကို အိမ်ထောင်စုအလိုက် အဓိကဖွဲ့စည်းထားသည်။ ထို့ကြောင့် အိမ်ထောင်စုကို ဦးဆောင်နိုင်ခြင်းကို အသင်းတော်ခေါင်းဆောင်မှုအတွက် စံချိန်စံညွှန်းအဖြစ် ထားသည်။ အကြီးအကဲများသည် အိမ်ထောင်ဖက်ကို သစ္စာရှိရမည် (၁ တိမောသေ ၃:၂)၊ ယုံကြည်ပြီး ဖရိုဖရဲမဖြစ်၊ မိဘများကို မနာခံသော သားသမီးများမရှိရ (ထွက်မြောက်ရာ ၂၀:၁၂ နှင့်နှိုင်း)။

Before considering the criteria that should guide in the selection of local church elders, note that the focus is not on the type of gifts and abilities a person may have but rather on the character of the individual. While the church certainly benefits from gifted leaders, character is always more important. In order to assess a person’s character, Paul began with familial relations (Titus 1:6). The reason for this is simple: people are best known through their familial relationships. The Cretan believers were largely organized according to households. Therefore, Paul placed an emphasis on the ability to lead a household and used this as a criterion for leadership in the church. Elders were expected to be faithful to their spouse (see 1 Tim. 3:2) and to have faithful, believing children (grounded in the faith) who were not profligate or rebellious, particularly with regard to their parents (cf. Ex. 20:12).

 

ပေါလုသည် အကြီးအကဲများတွင် မရှိအပ်သော အဆိုးများနှင့် ရှိအပ်သော အဆိုးများကို ဖော်ပြသည် (တိတု ၁:၇-၈)။ ဤစာရင်းမှာ ပြည့်စုံသည်မဟုတ်သော်လည်း၊ ကရေတေကျွန်းတွင် ရင်ဆိုင်နေရသော ပြဿနာများကို ထင်ဟပ်စေသည်။ အကြီးအကဲများသည် အိမ်ထောင်ရမည်ဟု မဆိုလိုပါ။ အိမ်ထောင်ရှိလျှင်မူ ဖြစ်နိုင်သမျှ စံပြမိသားစုရှိရမည်။ လူမှားသင်သူများရှိနေခြင်းကို ပေါလုသိသောကြောင့်၊ ဧဝံဂေလိတရားမှန်ကန်စွာ သင်ကြားပေးနိုင်မည့် အပြုသဘောဆောင်သော သြဇာရှိသူများကို လိုလားသည် (၁:၉)။ ထိုခေါင်းဆောင်သစ်များသည် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို အားကိုးပြီး ခေါ်တော်မူခြင်းခံရသော ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစေရမည်။ သင်ကြားပေးခဲ့သည့်အတိုင်း မှန်ကန်၍ ယုံကြည်စိတ်ချရသော နှုတ်ကပတ်တော်ကို ထိန်းသိမ်းပြီး မီးရှူးမီးပန်းကဲ့သို့ ပွားများအောင် သင်ကြားရမည်။

Paul stated some vices that should not be found in an elder (Titus 1:7) and some expected virtues (1:8). This list is not exhaustive, but it gives an idea of what the church was grappling with on the island of Crete. The qualifications do not require that elders be married, but if married they should have—as much as possible—an exemplary family. Paul was aware of the presence of false teachers and wanted to have leaders for the Cretan church who would be a positive influence when imparting proper gospel teaching to the new converts. They should be qualified to deal with the false teachings that were threatening the young church (1:9). These new leaders had to rely on God’s word to achieve the purpose for which they were called to leadership. There is also an emphasis on maintaining the true, faithful word or message as it had been taught and passing it on like a torch of light through exhortation.

 

အကြီးအကဲများ၏ အရည်အချင်းတစ်ခုမှာ ဆုံးမသင်ကြားနိုင်ခြင်းဖြစ်သည် (၁ တိမောသေ ၃:၂ နှင့်နှိုင်း)။ တိတုစာတွင် နှုတ်ကပတ်တော်၏ ယုံကြည်စိတ်ချ reliability ကို ထပ်မံအလေးပေးထားသည် (၁:၉)။ ဤနှုတ်ကပတ်တော်သည် တမန်တော်များမှတစ်ဆင့်သာ လူမျိုးဆင်းသက်လာသော ဓလေ့မဟုတ်၊ ဘုရားသခင်ထံမှပင် ဆင်းသက်လာခြင်းဖြစ်သည်။ ခေါင်းဆောင်မှု၏ အရည်အသွေးများသည် ဤအရေးကြီးသော အချက်ပေါ်တွင် မူတည်သည်။ ယုံကြည်စိတ်ချရသော နှုတ်ကပတ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိမှုနှင့် ကတိကဝတ်ပြုမှုဖြစ်သည်။ အပိုဒ် ၉ သည် ခေါင်းဆောင်မှုဆိုင်ရာ အရည်အချင်းစာရင်းကို နိဂုံးချုပ်ပြီး အမှုတော်ဆောင်မှုတွင် ခေါင်းဆောင်မှု၏ လုပ်ငန်းတာဝန်ဆီသို့ ကူးပြောင်းပေးသည်။

Among the list of qualifications for an elder is the ability to teach (cf. 1 Tim. 3:2). In Titus, there is an added emphasis on the trustworthiness of the word (1:9). The word is not simply a tradition passed on from one apostle to the next but it is traced back to God. Paul acknowledged the importance of rightly maintaining the true word—something that God had commended to him and commanded he proclaim (1:3). The qualifications for leadership swing on this important hinge: faithfulness and commitment to the reliable word. Verse 9 ends the leadership profile required and offers a transition to the discussion of the function of leadership in ministry.

 

ပေါလု၏ရည်ရွယ်ချက်မှာ ကရေတေလူမျိုး၏ဒုစရိုက်များကို ဝေဖန်ရုံသက်သက်မဟုတ်။ အသင်းတော်အတွင်း လိမ်ညာနေသော လူမှားသင်သူများကို ဖော်ထုတ်လိုသည်။ ထို့ကြောင့် ကရေတေစာပေမှ ထင်ရှားသော ဆိုရိုးစကားကို ဟာသသဘောဖြင့် ကိုးကားပြီး၊ သူနှင့်အပေါင်းအသင်းများ တည်ဆောက်နေသော အမှုတော်ကို ဖျက်ဆီးလိုသူများကို ရှက်ရွံ့စေသည်။ လူမှားသင်သူများကို ပြင်းထန်စွာ ဆုံးမရန် ခေါင်းဆောင်များကို သတိပေးထားသည်။ ထိုသို့ပြုလျှင် အားလုံးသည် ယုံကြည်ခြင်းတွင် ကျန်းမာလာမည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဤနေရာတွင် ယုံကြည်ခြင်း (faith) တွင် တိကျသောအရာဝတ္ထုမပါသောကြောင့် ခရစ်ယာန်ဖြစ်ခြင်း၏ အနှစ်သာရကို အနှစ်ချုပ်ထားသည်။ ထို့ကြောင့် ယုံကြည်ခြင်းကို ဧဝံဂေလိတနားသတင်းစကား သို့မဟတ် အမှန်တရားဟုလည်း နားလည်နိုင်သည် (ရောမ ၁:၅၊ ဂလာတိ ၁:၂၃၊ ၁ တိမောသေ ၁:၂၊ ၄၊ ၂ တိမောသေ ၁:၅၊ ၂:၁၈ နှင့်နှိုင်း)။ အသင်းတော်တွင် မှားယွင်းသော အယူဝါဒနှင့် ကျန်းမာသော အယူဝါဒသည် တတွဲတည်း ယှဉ်တွဲနေထိုင်နိုင်မည်မဟုတ်ပါ။ ထို့ကြောင့် သမ္မာကျမ်းစာနှင့် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်အပေါ်အခြေခံသော ကျန်းမာသော အယူဝါဒကို စံချိန်စံညွှန်းအဖြစ် ထားပြီး လမ်းမှားနေသူများကို ဆုံးမရမည်ဖြစ်သည်။

Paul’s aim was more than to simply criticize the Cretan community for their evils. He wanted to expose the false teachers in the church for their lies. Therefore, in bringing up the riddle drawn from Cretan literature—known by the community—he humorously put to shame those who were trying to bring down the work that he and his associates were trying to build up. Paul warned and charged the leaders to rebuke the false teachers sharply so that they would all learn to be sound in the faith (v. 13). Faith, in this context, does not have an object; therefore it sums up what it means to be a Christian. With this in mind, faith can also be understood as the message of the gospel or the truth (cf. Rom. 1:5; Gal. 1:23; 1 Tim. 1:2, 4; 2 Tim. 1:5; 2:18). In the church, erroneous teaching cannot coexist with sound teaching. It is therefore imperative that Scripture and sound teaching, based on the word of God, become the standard by which deviating members are rebuked.

 

၁:၁၀–၁၆ တွင်းရှိ “အကြောင်းမူကား” ဟူသော ချည်နှောင်စကား (conjunction) သည် အပိုဒ် ၁၀–၁၆ တွင် လာမည့်အရာများသည် အသင်းတော့်ခေါင်းဆောင်များကို ရွေးချယ်ရန် ပလောင်ပေးခဲ့သော ညွှန်ကြားချက်များနှင့် တိုက်ရိုက်ဆက်စပ်နေကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ အသင်းတော့်တွင် မှန်ကန်သော ဝိညာဉ်ရေးခေါင်းဆောင်များ လိုအပ်ရခြင်းမှာ လူလိမ္မာဆရာများ၏ ဖျက်ဆီးတတ်သော ဩဇာကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် ပုန်ကန်တတ်သော၊ မနာခံတတ်သော၊ အချည်းနှီးစကားပြောတတ်သော၊ လိမ်ညာတတ်သောသူများ (အပိုဒ် ၁၀၊ တိမောသေပဌမ ၁:၆–၇၊ ၆:၄၊ ၂၀–၂၁ နှင့် နှိုင်းယှဉ်) ကြောင့်လည်း ဖြစ်သည်။ ဤဒုက္ခဖြစ်စေသောသူများ၏ ဇစ်မြစ်မှာ အထူးသဖြင့် “အရေဖျားလှီးခြင်းအပေါင်းတို့တွင်” ဖြစ်သည်။ ဤစကားသည် ပလောင်အသုံးပြုခဲ့ဖူးသော ယုဒလူမျိုးများကို ရည်ညွှန်းသည် (ရောမ ၄:၁၂) သို့မဟုတ် ယုဒလူမျိုးမှ ခရစ်ယာန်ဘာသာသို့ ကူးပြောင်းလာသူများကို ပိုမိုမကြာခဏ ရည်ညွှန်းသည် (ဂလာတိ ၂:၇–၉၊ ၁၂၊ ကောလောသဲ ၄:၁၁)။ ဤသူများသည် ရှုံးဖွဲ့သောအကျိုးအတွက် တားမြစ်ထားသောအရာများကို သွန်သင်ခဲ့ကြသည် (တိတု ၁:၁၁၊ တိမောသေပဌမ ၆:၅–၁၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သို့ရာတွင် ပြဿနာမှာ သူတို့ယုံကြည်ပုံ သွန်သင်ပုံသာမက သူတို့၏ အပြုအမူလည်း ဖြစ်သည်။ သူတို့၏ အပြုအမူတွင် ဘုရားသခင်ကို သိသည်ဟု ဝန်ခံခြင်းကို ဖျက်ဆီးခဲ့ကြသည်။ သူတို့သည် စက်ဆုပ်ရွံရှာဖွယ်၊ မနာခံ၊ အရည်အချင်းမပြည့်မီ၊ ထာဝရဘုရားအတွက် အလုပ်လုပ်ရန် မသင့်တော်သူများ ဖြစ်ခဲ့ကြသည် (တိတု ၁:၁၆)။ ဤလူလိမ္မာဆရာများသည် အိမ်ထောင်စုတစ်စုလုံး သို့မဟုတ် မိသားစုများကို အမှန်တရားမှ လှည့်စားနိုင်ခဲ့ကြသည် (အပိုဒ် ၁၁၊ တိမောသေဒုတိယ ၃:၆–၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည် ဒဏ္ဍာရီဆန်ဆန်၊ လူဗဟိုပြုသော အတွေးအခေါ်များကို လိုက်နာခဲ့ကြသည် (တိတု ၁:၁၄၊ တိမောသေပဌမ ၄:၇ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ သူတို့သည် ဘုရားသခင်ကို သိသည်ဟု ဝန်ခံကြသည်။ ထို့ပြင် အမှန်တရားကို သိသည်ဟုလည်း ဆိုလိုသည် (တိတု ၁:၁)။ သို့ရာတွင် သူတို့၏ အပြုအမူသည် ထိုဝန်ခံချက်ကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်။ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း မရှိခြင်းကြောင့် ထင်ရှားသည် (၁:၁၊ တိမောသေပဌမ ၄:၇–၈)။

The conjunction “for” in v. 10 indicates that what follows in vv. 10–16 is directly connected to Paul’s instructions regarding the selection criteria of church leaders. The church needed to have the right kind of spiritual leaders due to the corrupting influence of false teachers, as well as others identified as rebellious and insubordinate: vain talkers and liars (v. 10; cf. 1 Tim. 1:6–7; 6:4, 20–21). The origin of these troublemakers was particularly among “those of the circumcision”—an expression Paul uses elsewhere to refer to Jews (Rom. 4:12) but more frequently to Jewish converts to Christianity (Gal. 2:7–9, 12; Col. 4:11). These individuals were teaching forbidden things for the sake of dishonest gain (Titus 1:11; cf. 1 Tim. 6:5–10). But the problem was more than just what they believed and taught; it was also their behavior. In their actions, they undermined their profession of knowing God—being repulsive, disobedient, disqualified, and unfit for working for the Lord (Titus 1:16). These false teachers had been successful in persuading whole households or families to turn from the truth (v. 11; cf. 2 Tim. 3:6–7). They were following mythical, human-centered ideas (Titus 1:14; cf. 1 Tim. 4:7). They professed to know God, which also implied a claim to know the truth (Titus 1:1), but their behavior denied that claim, as revealed in their lack of godliness (1:1; 1 Tim. 4:7–8).

 

ဤပြဿနာများသည် ဧဖက်မြို့တွင်ရှိသော ပြဿနာများနှင့် ဆင်တူသော်လည်း ကရေတေကျွန်းတွင် ဤမျှလောက် ပြင်းထန်စွာ ဖြစ်ပွားနေခြင်း မရှိပုံရသည်။ ပလောင်သည် ဤကိစ္စကို များစွာအာရုံစိုက်မပြောခဲ့သောကြောင့် ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ဤသူများသည် ကရေတေကျွန်းရှိ များစွာသောသူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို မတည်မမြဲ ဖြစ်စေနေဆဲဖြစ်သည်။ ပလောင်သည် သူတို့ကို စကားမပြောရအောင် လုပ်သင့်သည်ဟု ခံစားခဲ့သည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားသော ဂရိစကားလုံးမှာ “epistomizō” ဖြစ်သည်။ ၎င်းသည် စကားပိတ်ရန် ပါးစပ်တွင် တစ်စုံတစ်ရာ တပ်ထားခြင်း၊ လူကို ပါးစပ်ပိတ်ခြင်း သို့မဟုတ် တိရစ္ဆာန်ကို ပါးစပ်ပိတ်ခြင်းကို စာသားအရ ဆိုလိုသည်။ ပလောင်သည် ဤကိစ္စကို မည်သို့ မြင်ယောင်ခဲ့သည်ကို သူတို့ကို ပြင်းထန်စွာ ဆူပဲ့ရန် ညွှန်ကြားချက်တွင် တွေ့နိုင်သည် (တိတု ၁:၁၃)။ ထို့ပြင် အမှန်တရားတွင် ခိုင်မြဲစွာ ရပ်တည်နိုင်သော အသင်းတော့်ခေါင်းဆောင်များကို ရွေးချယ်ရခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ရှင်းပြသည်။ ထိုသူများသည် အသင်းတော့်ကို မှန်ကန်သော သွန်သင်ချက်ဖြင့် လမ်းပြပြီး ဆန့်ကျင်သူများကို ဆီးတားနိုင်သည် (အပိုဒ် ၉)။ သို့ရာတွင် ဤပြင်းထန်သော ဆူပဲ့ခြင်း၏ ရည်ရွယ်ချက်မှာ ရွေးနှုတ်ခြင်း ဖြစ်သည်ကို သတိပြုရမည်။ ယုံကြည်ခြင်း၌ “ကျန်းမာသန်စွမ်း” စေရန် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ခရစ်ယာန်ဘာသာ သမိုင်းတစ်လျှောက် လူပုဂ္ဂိုလ်များနှင့် အဖွဲ့အစည်းများသည် ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်သော လမ်းကြောင်းများကို လိုက်ခဲ့ကြသည်။ ဤကျမ်းချက်တွင် ပလောင်သည် တိတုအား အသင်းတော့်သည် ဤကဲ့သို့ လမ်းမှားသောအဖွဲ့ဝင်များကို မည်သို့ ကိုင်တွယ်သင့်ကြောင်း ပုံသက်သေ ပြခဲ့သည်။ ရည်ရွယ်ချက်မှာ အမြဲတမ်း လမ်းမှားနေသော အဖွဲ့ဝင်များကို ပြန်လည်ရယူရန် ဖြစ်သည် (တိမောသေဒုတိယ ၂:၂၄–၂၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ကရေတေကျွန်းရှိ အခြေအနေကို ပလောင်အကဲဖြတ်ချက်အရ အဖွဲ့ဝင်များကို ယုံကြည်ခြင်းအသိုင်းအဝိုင်းမှ ဖယ်ရှားရမည့် အဆင့်သို့ မရောက်သေးပေ (ကောရိန္သု ၅:၁–၅၊ တိမောသေပဌမ ၁:၁၉–၂၀ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ တိတုနှင့် အသင်းတော့်အကြီးအကဲများ၏ အလုပ်သည် အခြေအနေကို ပြောင်းလဲပစ်နိုင်သည့် အပြုသဘောဆောင်သော ရလဒ်များ ထွက်ပေါ်လာနိုင်သည်ဟု မျှော်လင့်ချက် ရှိသေးသည်။ တိတုကျမ်းတွင် ပလောင်၏ အာရုံစိုက်မှုမှာ စည်းကမ်းထိန်းသိမ်းခြင်းထက် သွန်သင်ခြင်းကို ပိုမိုအာရုံစိုက်သည်။ အရည်အသွေးမြင့် ခေါင်းဆောင်မှု လိုအပ်ချက်သည် လမ်းမှားသော အပြုအမူနှင့် ယုံကြည်ချက်များကို ကိုင်တွယ်ရန် အခွင့်အရေးတစ်ခု ဖြစ်လာနိုင်သည်ဟု သူ နားလည်ခဲ့ပေမည်။ ထို့ကြောင့် တိတုအား “ချို့တဲ့နေသောအရာများကို စနစ်တကျ ပြုပြင်လော့” ဟု ညွှန်ကြားခဲ့သည် (တိတု ၁:၅)။

While these problems were similar to those in Ephesus, they do not appear to have been as developed in Crete, since Paul did not focus on them as much. Nevertheless, these individuals were still unsettling the faith of many in Crete, and Paul felt that they should not be allowed to speak. The Greek word used here is epistomizō. It literally means “to put something on the mouth” to silence it, such as gagging a person or muzzling an animal. The manner in which Paul envisioned this happening can be seen in his instructions to rebuke them sharply (Titus 1:13) It also explains the importance of selecting church leaders grounded in the truth and therefore able to guide the church with correct teachings and to oppose those contradicting them (v. 9). It is important to note, however, the redemptive purpose of such stern rebuke—to move them to be “sound (healthy) in the faith” (v. 13). Throughout the history of Christianity, individuals and groups have pursued paths contrary to the faith. Paul, in this passage, models to Titus how the church should deal with such deviant members. The aim should always be to reclaim the dissenting members (cf. 2 Tim. 2:24–26). Paul’s assessment of the situation in Crete had apparently not yet reached a point where the members had to be removed from the community of faith (cf. 1 Cor. 5:1–5; 1 Tim. 1:19–20). There was still hope that the labor of Titus and the elders of the church would yield positive results that would bring about a turnaround of the situation. Paul’s focus in Titus is more on teaching than on discipline. He may have realized that the need for quality leadership provided an opportunity to deal with deviant behavior and beliefs. He therefore instructed Titus to “set in order the things that are lacking” (Titus 1:5).

 

အခန်းကြီး - ၂

၂:၁–၁၀ အမျိုးမျိုးသော အဖွဲ့များအတွက် ညွှန်ကြားချက်များ

တိတုသည် ကျန်းမာသန်စွမ်းသော သွန်သင်ချက်နှင့် လျော်ညီသောအရာကို ဟောပြောရန် တာဝန်ပေးခံရသည် (အပိုဒ် ၁)။ ပလောင်သည် ယုံကြည်သူမိသားစုအား ပေးရမည့် အခြေခံညွှန်ကြားချက်များကို ပေးထားသည်။ ဤကဲ့သို့ အလားတူကျမ်းချက်များကို ကျမ်းစာအသစ်တွင် အခြားနေရာများတွင် တွေ့ရသည် (ဧဖက် ၅:၂၁–၆:၉၊ ကောလောသဲ ၃:၁၈–၄:၁၊ တိမောသေပဌမ ၂:၁–၁၅၊ ရှင်ပေတရုပဌမ ၂:၁၈–၃:၇၊ “ရှေးခေတ် အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများ” စာမျက်နှာ ၁၇၂၁ ကို ကြည့်ပါ)။ ဤအိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများ ပါဝင်သော ကျမ်းချက်များတွင် ထင်ရှားသော ဆင်တူမှုများ ရှိသော်လည်း သိသာထင်ရှားသော ကွဲပြားမှုများလည်း ရှိသည်။ ဥပမာ၊ ကောလောသဲ ၃:၁၈–၄:၁ တွင် မိသားစုဆက်ဆံရေး အတွဲများဖြင့် လိပ်စာပေးသည် (ယောက်ျား/မယား၊ သားသမီး/မိဘ၊ ကျွန်/သခင်)။ တိတု ၂:၁–၁၀ တွင်မူ အသင်းတော့်ကို အသက်အရွယ်နှင့် ကျား/မ အလိုက် ခွဲခြားထားသည် (တိမောသေပဌမ ၅:၁–၆ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

2:1–10

Instructions to Various Groups

Titus was charged with the responsibility of preaching what was fitting for sound doctrine (v. 1). Paul provides the basic instruction to be given to the household of believers. We find similar passages in other parts of the NT (e.g., Eph. 5:21–6:9; Col. 3:18–4:1; 1 Tim. 2:1–15; 1 Pet. 2:18–3:7; see “Ancient Household Codes,” p. 1721). While there are notable similarities between the passages that carry these household codes, there are also significant differences. For example, Colossians 3:18–4:1 addresses groups in pairs of familial relationships (husbands/wives; children/parents; slaves/masters). In Titus 1:1–10, the congregation is divided according to age and sex (cf. 1 Tim. 5:1–6).

 

တိတု ၂ တွင် အသက်ကြီးသော ယောက်ျားများ (အပိုဒ် ၂)၊ အသက်ကြီးသော မိန်းမများ (အပိုဒ် ၃၊ ၄)၊ အသက်ငယ်သော မိန်းမများ (အပိုဒ် ၄၊ ၅)၊ အသက်ငယ်သော ယောက်ျားများ (အပိုဒ် ၆)၊ တိတု သင်းအုပ်ဆရာ (အပိုဒ် ၇၊ ၈)၊ ကျွန်များ (အပိုဒ် ၉၊ ၁၀) အတွက် ညွှန်ကြားချက်များ ပါဝင်သည်။ တိတု ၃:၁–၂ တွင် အသင်းတော့်တစ်ခုလုံးအတွက် ညွှန်ကြားချက်များ ရှိသည်။ အထက်ပါ အိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများသည် အကြောင်းအရာနှင့် ပုံစံတွင် ကွဲပြားသည်။ ဤကွဲပြားမှု၏ အကောင်းဆုံး ရှင်းပြချက်မှာ ဤအိမ်ထောင်စုစည်းမျဉ်းများသည် အသင်းတော့်အတွင်း တကယ့်ရှိရင်းစွဲ၊ အကြောင်းအရာနှင့် လိုအပ်ချက်များကို ကိုင်တွယ်ခြင်း ဖြစ်သည်။

Titus 2 contains sets of instructions for older men (v. 2); older women (vv. 3, 4); younger women (vv. 4, 5); younger men (v. 6); Titus, the pastor (vv. 7, 8); and slaves (vv. 9, 10). In Titus 3:1–2 there are instructions for the entire congregation. The household codes listed above differ in content and form. The best explanation for this diversity is that these household codes deal with real, concrete, and contextual issues and needs within the church.

 

ညွှန်ကြားချက်များနောက်ကွယ်ရှိ နိယာမများကို ရှာဖွေရမည်မှာ အရေးကြီးသည်။ ထိုနိယာမများသည် အသင်းတော့်အတွက် အမြဲတမ်း သက်ဆိုင်နေမည် ဖြစ်သည်။ အဓိကအချက်မှာ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ယုံကြည်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသော ကျန်းမာသန်စွမ်းသော သွန်သင်ချက် ဖြစ်သည် (၂:၁–၂)။ ဤကဲ့သို့ ယုံကြည်ခြင်းကို ၂:၁၀ တွင် ခိုးယူခြင်းနှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ထပ်မံဖော်ပြထားသည်။ ဤနည်းဖြင့် ယုံကြည်ခြင်း၏ နောက်ဆုံးရလဒ်မှာ “ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်ဘုရားသခင်” ၏ သွန်သင်ချက်များကို kosmeō လုပ်ရန် ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၀)။ Kosmeō သည် “အလှဆင်ခြင်း”၊ “စနစ်တကျ ပြုလုပ်ခြင်း”၊ “ဂုဏ်ပြုခြင်း” သို့မဟုတ် “ဆွဲဆောင်မှုရှိစေခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ဤနေရာတွင် သုံးထားပုံအရ “ဂုဏ်ပြုခြင်း” သို့မဟုတ် “ဆွဲဆောင်မှုရှိစေခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ ခရစ်ယာန်သွန်သင်ချက်၏ တန်ဖိုးကို ခိုးယူမည့်အစား ဂုဏ်ပြုပြီး တကယ်ရှိသည်ထက် ပို၍ ဆွဲဆောင်မှုရှိအောင် ပြုလုပ်ရမည်။ ဤအရာကို ကျန်းမာသန်စွမ်းသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် သွန်သင်ချက်အပေါ် အခြေခံသော ကိုယ်ကျင့်တရားနေထိုင်မှုတွင် ထပ်မံသက်သေပြထားသည် (အပိုဒ် ၁–၁၀)။

It is imperative to seek the principles behind the instructions that will always be relevant to the church. The key element is the teaching of a sound doctrine that leads to sound faith (2:1–2). This kind of faith is further described in 2:10 in contrast to robbery. The end result of faith in this sense is that they would kosmeō the teachings from “God our Savior” (v. 10). Kosmeō can mean “to adorn,” “put in order,” “do credit to,” or “to make attractive.” The way the verb is used here suggests the meaning “do credit to” or “make attractive.” Instead of robbing Christian doctrine of its value, we ought to do credit to it and make it appear as attractive as it truly is. This is further demonstrated in the ethical life that finds its basis on sound faith and doctrine (vv. 1–10).

 

၂:၁၁–၁၄ မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်

ပလောင်သည် ဓမ္မသစ်ကျမ်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ယေရှုထဲတွင် ဗျာဒိတ်ပြုထားသည်ဟု သတင်းကောင်းဖြင့် စတင်လေ့ရှိပြီး ဧဝံဂေလိတရားအတွက် တုံ့ပြန်မှုအနေဖြင့် ဘဝကို မည်သို့နေထိုင်ရမည်နှင့် ပတ်သက်သော ကိုယ်ကျင့်တရားညွှန်ကြားချက်များ ပေးလေ့ရှိသည် (ရောမ ၃:၂၁–၈:၃၉၊ ၁၂:၁–၁၅:၁၃ နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။ ဤနေရာတွင်မူ လုပ်ငန်းစဉ်ကို ပြောင်းပြန်လှန်ထားသည်။ ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ ကိုယ်ကျင့်တရားတာဝန်များဖြင့် စတင်ပြီးနောက် (တိတု ၂:၁–၁၀)၊ ဖြောင့်မတ်သော ဘဝနေထိုင်ရခြင်း၏ အကြောင်းရင်း သို့မဟုတ် အခြေခံကို ရှင်းပြသည်။ ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်ကို လူသားအားလုံးအား ပုံဖော်ခြင်း စာပေနည်းလမ်းကို အသုံးပြု၍ အလေးပေးသည်။

2:11–14

The Blessed Hope

While Paul customarily begins with the good news of God’s grace as revealed in Jesus and then provides ethical instruction on how life should be lived in response to the gospel (cf. Rom. 3:21–8:39; 12:1–15:13), here the process is reversed. Having started with the ethical responsibilities of the Christian (Titus 2:1–10), the apostle next provides the reason or basis for living a virtuous life. He highlights his point by applying the literary device of personification to God’s grace.

 

ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်သည် လူအားလုံးအား ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ဤကျမ်းချက်သည် လူတိုင်းကယ်တင်ခြင်းကို မသွန်သင်သော်လည်း လူသားအားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးရှိသော စိတ်နေစိတ်ထားကို အတည်ပြုသည်။ ခရစ်တော်၏ ဖြောင့်မတ်ခြင်းကုန်ကျစရိတ်အားဖြင့် လူတိုင်းအား ကယ်တင်ခြင်းကို အလွတ်ပေးထားသည် (၃:၄–၇)။ ခရစ်တော်၏ လာခြင်းသည် ယောဟန် ၁:၁၄၊ ၁၆ တွင် မတွေ့ဖူးသော ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ သို့ရာတွင် ကျေးဇူးတော်ကို ကယ်တင်ရှင်အဖြစ်သာ မဟုတ်ဘဲ ကျွန်ုပ်တို့ကို သွန်သင်ဆုံးမသူအဖြစ်လည်း ပုံဖော်ထားသည် (တိတု ၂:၁၂)။ ဤပစ္စုပ္ပန်ခေတ်တွင် ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်စွာ၊ တရားမျှတစွာ၊ ဘုရားကိုးကွယ်စွာ နေထိုင်ရမည်ဟု သွန်သင်သည်။ ဤနေရာတွင် ပေးထားသော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်သည် နာခံခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို လျှော့ချသော ခွင့်လွှတ်သော ကျေးဇူးတော် မဟုတ်ပေ။ ကျန်းမာသန်စွမ်းသော သွန်သင်ချက်အားဖြင့် ကျေးဇူးတော်သည် ဘုရားသခင်၏ စံနှုန်းများနှင့် လိုက်လျောညီထွေ နေထိုင်ရန် သွန်သင်ပေးပြီး ခွင့်ပြုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဝတွင် ၎င်း၏ အလုပ်ကို လက်ခံသောအခါ ကမ္ဘာကို ကြည့်ပုံပြောင်းလဲစေသည်။ ဘုရားသခင်၏ လူများအတွက် ဤကမ္ဘာသည် ရည်မှန်းချက်မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် “မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်” ကို စောင့်မျှော်နေကြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။

God’s saving grace has appeared to all people (v. 11). While this passage does not teach universalism, it does affirm God’s gracious disposition to all humanity. It is by grace that salvation is freely offered to every human being on account of Christ’s atoning sacrifice (3:4–7). The coming of Christ was an epiphany of saving grace unlike anything before it (John 1:14, 16). But grace is not only personified as Savior. It also acts as an instructor who teaches us (Titus 2:12) that we should live sensibly, justly, and godly in this present age. The depiction of God’s grace offered here is not a permissive grace that downplays the importance of obedience. Through sound teaching, grace instructs and enables us to live in harmony with God’s ideals. As we submit to its work in our lives, it also changes the way we view the world. For God’s people the world is not an end in itself, for they are anticipating “the blessed hope” (v. 13).

 

ပလောင်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကြီးမြတ်သော ဘုရားသခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင် ယေရှုခရစ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်၏ အာရုံဟု ဖော်ပြခဲ့သည်။ ဤကျမ်းချက်တွင် ပလောင်သည် မည်သူ့ကို ရည်ရွယ်သည်ဟု များစွာ ရှုပ်ထွေးခဲ့ကြသည်။ ဘုရားအဖ နှင့် ယေရှု ကယ်တင်ရှင်ဟု လူနှစ်ယောက်ကို ရည်ရွယ်သလော၊ သို့မဟုတ် ယေရှုတစ်ပါးတည်းကို ဘုရားသခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်ဟု ဖော်ပြခြင်းလော။ လူနှစ်ယောက်ဟု ယူဆသူများက ပလောင်သည် ဘုရားသခင်နှင့် ခရစ်တော်ကို ဘေးချင်းကပ်လျက် မကြာခဏ ရည်ညွှန်းလေ့ရှိသည် (တိတု ၁:၄၊ ၃:၄–၆၊ ကောရိန္သုပဌမ ၁:၃၊ ဒုတိယ ၁:၂၊ သက်သာလောနိတ် ပဌမ ၁:၁၊ ဒုတိယ ၁:၁–၂၊ တိမောသေပဌမ ၁:၁–၂၊ ဒုတိယ ၁:၁–၂) ဖြစ်သော်လည်း အမြဲတမ်း ခွဲခြားထားသည်ဟု သတိပြုသည်။ ရောမ ၉:၅ ကို ဖြစ်နိုင်ခြေရှိသော ခြိန်အခါတစ်ခုအဖြစ် သတိပြုကြသည်။ ပလောင်သည် ခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်ဟု ရှင်းလင်းစွာ မခေါ်ဝေါ်ခဲ့ပေ။

Paul identified the appearing of our great God and Savior Jesus Christ as the focus of the blessed hope. Exactly whom Paul had in mind in this verse has puzzled many. Is he referring to two persons, that is, God the Father and Jesus our Savior—or one person, Jesus, who is identified as both God and Savior? Those who believe two persons are in view note that although Paul often refers to God and Christ side by side (e.g., Titus 1:4; 3:4–6; 1 Cor. 1:3; 2 Cor. 1:2; 1 Thess. 1:1; 2 Thess. 1:1–2; 1 Tim. 1:1–2; 2 Tim. 1:1–2), he always distinguishes between them. They also note that, with perhaps the exception of Rom. 9:5, Paul never explicitly refers to Christ as God.

 

ယေရှုကို ဘုရားသခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်ဟု ရည်ညွှန်းသည်ဟု အကြံပြုသော သက်သေများမှာ များပြားသည်။ ဂရိဘာသာတွင် “ကယ်တင်ရှင်” အလို့ “ဘုရားသခင်” ရှေ့တွင် နိပါတ်အသတ် မရှိခြင်းကြောင့် ဘုရားသခင်ရှေ့ရှိ နိပါတ်အသတ်သည် နာမ်စွဲနှစ်ခုလုံးကို အုပ်ချုပ်သည်။ ဂရိတွင် အခြားနေရာများတွင်လည်း ဤနည်းအတိုင်း ဖြစ်သည်။ ထို့ပြင် “ပေါ်ထွန်းခြင်း” (epiphaneia) ဟု ဘာသာပြန်ထားသော ဂရိစကားလုံးသည် အခြားနေရာအားလုံးတွင် ခရစ်တော်၏ ပေါ်ထွန်းခြင်းကို ဖော်ပြသည် (သက်သာလောနိတ်ဒုတိယ ၂:၈၊ တိမောသေပဌမ ၆:၁၄၊ ဒုတိယ ၁:၁၀၊ ၄:၁၊ ၈)။ ကျမ်းချက်၏ အကြောင်းအရာသည်လည်း ဤသို့ ဆိုလိုပုံရသည်။ နောက်ကျမ်းချက်တွင် ခရစ်တော်တစ်ပါးတည်းကို ဖော်ပြထားသောကြောင့် ဖြစ်သည် (တိတု ၂:၁၄)။ ဂရိအသင်းတော့်ဖခင်များအများစုသည် ဤနည်းအတိုင်း နားလည်ခဲ့ကြသည်။ ပဌမရာစုနှစ်တွင် “ဘုရားသခင်နှင့် ကယ်တင်ရှင်” ဟူသော စကားစုသည် တစ်ပါးတည်းသော နတ်ဘုရားကို သို့မဟုတ် ရောမဧကရာဇ်ကို ရည်ညွှန်းရန် သုံးခဲ့သည်ဟုလည်း သတိပြုကြသည်။

The evidence suggesting Paul was referring to Jesus as both God and Savior is significant. In Greek there is no definite article before “Savior,” implying that the one article before God governs both nouns, as it does elsewhere in Greek. Additionally, in every other place where the Greek word translated as “appearing” occurs (epiphaneia), it describes an epiphany of Christ (2 Thess. 2:8; 1 Tim. 6:14; 2 Tim. 1:10; 4:1, 8). The context of the passage also seems to imply this, since the following verse describes Christ alone (Titus 2:14). This is, in fact, the way the majority of Greek church fathers understood the passage. Finally, it is also noted that during the first century, the expression “God and Savior” was a phrase used to refer to a single deity, or at times to the Roman Emperor.

 

မည်သည့် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်ကို လက်ခံသည်ဖြစ်စေ နှစ်မျိုးလုံးတွင် ယေရှုခရစ်တော်ကို ဘုရားသခင်နှင့် တန်းတူထားသည်ကို သတိပြုရမည်။ ဒုတိယအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်သည် ခရစ်တော်၏ အဖနှင့် တန်းတူညီမျှခြင်းကို ပို၍ ရှင်းလင်းစေသည်။

Regardless of which interpretation an individual may find more convincing, it should be noted that in both cases Jesus Christ is still placed on an equal level with God. The second interpretation only makes Christ’s equality with the Father more explicit.

 

အပိုဒ် ၁၁ နှင့် ၁၃ တွင် “ပေါ်ထွန်းခြင်း” ကို နှစ်ကြိမ် ဖော်ပြထားသည်။ ပထမတွင် လူအားလုံးအား ကယ်တင်ခြင်းကို ပေးအပ်သော သမိုင်းတွင် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော် ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သည်ဟု ဆိုသည် (အပိုဒ် ၁၁)။ ဒုတိယတွင် ယေရှုခရစ်တော်သည် ဘုန်းအသရေနှင့် အဆုံးသတ်တွင် ပေါ်ထွန်းလာခြင်းကို ဖော်ပြသည် (အပိုဒ် ၁၃)။ ဤပေါ်ထွန်းခြင်းနှစ်ခုကြားတွင် ပညာသင်ကြားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ် ရှိသည် (အချို့က ကျေးဇူးတော်၏ ကျောင်းဟု ခေါ်ကြသည်)။ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ကျေးဇူးတော်သည် ယေရှုခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်နှင့် သူ့ကို လိုက်ခြင်း၏ စစ်မှန်သော အဓိပ္ပာယ်ကို တိုးပွားလာသော နားလည်မှုမရှိလျှင် အဓိပ္ပာယ်မရှိပေ။ ဒုတိယပေါ်ထွန်းခြင်း (အပိုဒ် ၁၃) တွင် ယေရှုခရစ်တော်ကို ရှင်းလင်းစွာ ဖော်ပြထားသည်တွင် ဤအရာ ထင်ရှားသည်။ ဤပေါ်ထွန်းခြင်းကို “မင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်” ဟု ဖော်ပြထားသည်။ ဤသည်မှာ ၁:၂ တွင် ထာဝရအသက်၏ မျှော်လင့်ချက်ကို ကတိပေးထားသော ဘုရားသခင်သည် သူ၏ စောင့်မျှော်နေသော သားသမီးများအား ကယ်တင်ခြင်း ကတိကို ပြည့်စုံစေမည် ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူ၏ ဘဝတွင် ကျေးဇူးတော်မှ ဖြစ်ပေါ်လာသော ပညာသင်ကြားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်၏ ရလဒ်သုံးမျိုးမှာ ကယ်တင်ခြင်း (၂:၁၁)၊ ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း (အပိုဒ် ၁၂)၊ မျှော်လင့်ချက် (အပိုဒ် ၁၃) ဖြစ်သည်။

Twice in vv. 11 and 13 an “appearance” is mentioned. In the first case, God’s grace in history offering salvation to all people is said to have appeared (v. 11), and in the second (v. 13), we read about Jesus Christ appearing in glory at the end. Sandwiched between these epiphanies is an educative process (some have called it the school of grace). Grace and salvation are meaningless without a growing understanding of the person of Jesus Christ and what it truly means to follow Him. This becomes clear in the second epiphany (v. 13), in which Jesus Christ is described explicitly. This appearance is described as the “blessed hope.” This implies that the God who is introduced in 1:2 as a God who promised the hope of eternal life to His expectant children will not fail to deliver His promise of salvation. The three specific outcomes of the educative process brought about by grace in the life of a believer are salvation (2:11), godliness (v. 12), and hope (v. 13).

 

ကျမ်းတစ်အုပ်လုံးတွင် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဘုရားမကိုးကွယ်ခြင်း ဆန့်ကျင်ဘက် ရှိနေသည်။ အပိုဒ် ၁၂ တွင် သုံးထားသော စကားလုံးသည် ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေးကို ရည်ညွှန်းပြီး ဘုရားကိုးကွယ်စွာ နေထိုင်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ဤနေထိုင်ပုံသည် ကိုယ်တိုင်ရည်မှန်းချက် မဟုတ်ဘဲ ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်း မျှော်လင့်ချက်တွင် အဓိပ္ပာယ် တွေ့ရှိသည် (Ev 220 နှင့် နှိုင်းယှဉ်)။

Throughout the epistle, there is a sense of godliness and ungodliness in contrast. The use of the word in v. 12 relates to the human relationship to God, and it means to live in a godly manner. This manner of living is not an end in itself but rather finds meaning in the hope of God’s salvation through Jesus Christ (cf. Ev 220).

 

ကတိဖောက်မှုနှင့် ဆက်ဆံရေးများ ပျက်စီးနေသော ကမ္ဘာတွင် ခရစ်တော်၏ လာခြင်း မျှော်လင့်ချက်သည် ဤပစ္စုပ္ပန်ခေတ်တွင် ကိုယ်တိုင်ထိန်းချုပ်နိုင်စွာ၊ တရားမျှတစွာ၊ ဘုရားကိုးကွယ်စွာ နေထိုင်ရန် ကူညီပေးသည် (အပိုဒ် ၁၂)။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် လိမ်ညာခြင်း မရှိသော ဘုရားသခင် (၁:၂) အပေါ် အခြေခံသည်။ ဤကမ္ဘာ၏ ငွေကြေးများသည် များစွာအတွက် မျှော်လင့်ချက် ပေးသော်လည်း စီးပွားရေး အခြေအနေ အမြဲပြောင်းလဲနေသဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဘဏ္ဍာကို ကောင်းကင်တွင် သိုထားသင့်သည် (မဿဲ ၆:၂၀)။ ဤမင်္ဂလာရှိသော မျှော်လင့်ချက်သည် ယေရှုခရစ်တော်၏ ပုဂ္ဂိုလ်တွင် လူအားလုံးအား ပေါ်ထွန်းလာခဲ့သော ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်၏ အထွတ်အထိပ် ဖြစ်သည် (တိတု ၂:၁၁)။ ဘုရားသခင်၏ ဗျာဒိတ်တော်၏ အထွတ်အထိပ်မှာ ယေရှုဖြစ်သည်။ သူသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို လူတိုင်း၏ မတရားသော ဒုစရိုက်မှ ရွေးနှုတ်ရန်နှင့် ကိုယ်တော်အတွက် သန့်ရှင်းစင်ကြယ်သော အထူးလူမျိုးတစ်မျိုး ဖြစ်စေရန် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို စွန့်ကြဲခဲ့သည်။ ထိုလူမျိုးသည် ကောင်းမှုပြုရန် စိတ်အားထက်သန်ပြီး တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်သူများ ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၁၄)။ ဤမျှော်လင့်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏ လူများကို ဤကမ္ဘာ၏ လူများနှင့် ခွဲခြားသည်။ ဝမ်းနည်းစရာမှာ ကရေတေအသင်းတော့်ဝင်များသည် လူလိမ္မာဆရာများက အိမ်ထောင်စုတစ်စုလုံးကို လှည့်စားပြီး ရှုံးဖွဲ့သော အကျိုးအတွက် တားမြစ်ထားသောအရာများကို သွန်သင်ခြင်းဖြင့် ဤမျှော်လင့်ချက်ကို ခိုးယူခံနေရခြင်း ဖြစ်သည် (၁:၁၀)။

In a world of broken promises and relationships, the hope of the coming of Christ helps us to live sensibly, justly, and godly in this present age (v. 12). This hope is based on a reliable source: a “God who cannot lie” (1:2). The currencies of this world provide the hope for many, but with the ever-changing economic climate, we should put our treasure in heaven (Matt. 6:20). This blessed hope is a climax of God’s grace that has appeared in the person of Jesus Christ to all people (Titus 2:11). The climax of God’s revelation is Jesus, who gave Himself for us to redeem us from all wicked lawlessness and to purify for Himself a special people, eager and zealous for doing what is right (v. 14). This hope separates God’s people from the people of the world. Tragically, the members of the Cretan congregation were being robbed of this hope by the false teachers, who persuaded entire families and households and who were teaching forbidden things for the sake of dishonest gain (1:10).

 

တိတု ၂:၁၄ နှင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတို့တွင် စိတ်ဝင်စားဖွယ် စာသားဆက်နွယ်မှု ရှိသည်။ ဆာလံ ၁၂၉:၈ နှင့် တိတု ၂:၁၄ ကို နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ရာ ပလောင်သည် ဓမ္မဟောင်း ဤကျမ်းချက်ကို ဆွဲယူခဲ့သည်ဟု အကြံပြုသည်။ ဆာလံ၏ ဂရိဘာသာပြန် (LXX) တွင် ဘုရားသခင်သည် “ဣသရေလကို ၎င်း၏ ဒုစရိုက်အားလုံးမှ ရွေးနှုတ်မည်” (lytrōsetai ton Israēl ek pasōn tōn anomiōn autou) ဟု ရှိသည်။ တိတု ၂:၁၄ တွင်မူ ခရစ်တော်သည် ကိုယ်တော်ကိုယ်ကို စွန့်ကြဲ၍ ကျွန်ုပ်တို့ကို ဒုစရိုက်အားလုံးမှ ရွေးနှုတ်သည် (lytrōsētai hēmas apo pasēs anomias)။ ဆာလံ ၁၂၉:၈ တွင် ရွေးနှုတ်ခြင်း၏ အကြောင်းအရာမှာ “ဣသရေလ” ဖြစ်ပြီး တိတု ၂:၁၄ တွင် “ကျွန်ုပ်တို့” ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းချက်နှစ်ခုကြား အတွေးအခေါ်နှင့် ဖော်ပြပုံ၏ ရှင်းလင်းသော ဆင်တူမှုသည် ပလောင်သည် ဘုရားသခင်၏ ကတိတော်များသည် ယခု ခရစ်တော်တွင် ပြည့်စုံလာသည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့ကြောင်း ညွှန်ပြသည်။ တိတုသည် ဘုရားသခင်၏ ကိုယ်တော်အတွက် အထူးလူမျိုးကို သန့်ရှင်းစေရန် ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြောဆိုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့ကို သန့်ရှင်းစေသော ထာဝရဘုရားရှေ့တွင် သန့်ရှင်းသော ဘဝနေထိုင်ခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို ညွှန်ပြသည်။ သမိုင်းတွင် မေရှိယ၏ ပေါ်ထွန်းခြင်း၊ ပထမလာခြင်း၏ ပညာသင်ကြားခြင်း လုပ်ငန်းစဉ်သည် ကောင်းမှုပြုရန် စိတ်အားထက်သန်ပြီး တက်ကြွစွာ လုပ်ဆောင်သော လူမျိုးတစ်မျိုးကို ပြင်ဆင်ပေးသည် (အပိုဒ် ၁၄)။

There is an interesting textual connection between Titus 2:14 and the OT. A comparison between Psalm 129:8 and Titus 2:14 suggests that Paul was drawing on this earlier OT passage. In the LXX translation of the psalm, it is God “who will redeem Israel from all its lawlessness/iniquity” (lytrōsetai ton Israēl ek pasōn tōn anomiōn autou), and in Titus 2:14, it is Christ who gave Himself to redeem us from all lawlessness and iniquity (lytrōsētai hēmas apo pasēs anomias). In Psalm 129:8, the object of redemption is “Israel,” while in Titus 2:14 it is “us.” The clear similarity in thought and expression between these two passages indicates that Paul believed God’s promises to His people were now being fulfilled in Christ. Titus speaks about God’s intention to cleanse a special people for Himself, indicating how important it is to live a holy life before the Lord, who is in charge of cleansing us. The outcome of the appearance of the Messiah in history, and the educative process implied in His first coming, prepares a people eager and zealous for doing what is right (v. 14).

 

 

အခန်းကြီး - ၃

 ၃:၁–၁၁ ခရစ်ယာန်အပြုအမူ

ပလောင်၏ တိတုအား ရေးသားသော စာတွင် ဤအပိုင်းကို စတင်သော ကိုယ်ကျင့်တရားညွှန်ကြားချက်များသည် အသင်းတော့်တစ်ခုလုံးကို ရည်ရွယ်ပြီး သီးခြားအဖွဲ့တစ်ခုကို မဟုတ်ပေ။ ညွှန်ကြားချက်များသည် အစပိုင်းတွင် “အုပ်ချုပ်သူများနှင့် အာဏာပိုင်များ” ကို နာခံရန် အရေးကြီးမှုကို အာရုံစိုက်ပြီး လူတိုင်းနှင့် ဆက်ဆံရန် ညွှန်ကြားချက်များအထိ တိုးချဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၊ ၂)။ အဖွဲ့ဝင်များ၏ နိုင်ငံရေးအရ အပြုအမူနှင့် နိုင်ငံရေးအာဏာပိုင်များကို လေးစားခြင်းသည် ဤလောကဆိုင်ရာ စိုးရိမ်မှုများဖြင့် မလှုံ့ဆော်ရဘဲ ခိုင်မာသော ဓမ္မပညာနှင့် ကိုယ်ကျင့်တရားအခြေခံဖြင့် လှုံ့ဆော်ရမည် (အပိုဒ် ၃–၇)။ ဤဓမ္မပညာအခြေခံကို တည်ဆောက်ရာတွင် ပလောင်သည် အစောပိုင်းတွင် သုံးခဲ့သော ပေါ်ထွန်းခြင်း ဘာသာစကားကို အသုံးပြုခဲ့သည် (၂:၁၁–၁၃)။ သူတို့သည် ယခင်က မိုက်မဲ၊ မနာခံ၊ ဆိုးယုတ်သော တဏှာနှင့် နှစ်သက်ဖွယ်များတွင် ကျွန်ခံနေခဲ့ကြောင်း၊ ရက်စက်ခြင်း၊ မနာလိုခြင်း၊ မုန်းတီးခြင်းတွင် နေထိုင်ခဲ့ကြောင်း ရှင်းပြသည်။ သို့ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကယ်တင်ရှင်ဘုရားသခင်၏ ကြင်နာခြင်းနှင့် လူသားတို့အပေါ် ချစ်ခြင်းကျေးဇူးတော် ပေါ်ထွန်းလာသောအခါ (၃:၃–၄)။ ကယ်တင်ခြင်း၏ နည်းလမ်းမှာ ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် ဖြစ်သည်။ ယခင်အခန်းတွင် ဖော်ပြခဲ့သည်နှင့်အညီ။ သို့ရာတွင် ယခုတွင် ယေရှုသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို ကရုဏာတော်ဖြင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ဆေးကြောခြင်း၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ အသစ်ပြုပြင်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခဲ့သည်ဟု ထပ်မံဖြည့်စွက်ထားသည် (အပိုဒ် ၅)။ ဝိညာဉ်တော်သည် ယုံကြည်သူထံ လာပုံကို ဖော်ပြထားသော ဘာသာစကားသည် ယေဇကျေလ ၃၆:၁၈၊ ၂၇ နှင့် ဆက်စပ်မှု ရှိနိုင်သည်။ တိတု ၃:၆ နှင့် ယေဇကျေလသည် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်ကို လောင်းချခြင်း (ယေဇကျေလ ၃၆:၁၈) နှင့် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ကို လောင်းချမည့် ကတိတော် (၃၆:၂၇) ကို ပြောဆိုသည်။ တိတု ၃:၃ တွင် ကရေတေလူများသည် သူတို့၏ ဆိုးယုတ်သော အပြုအမူကြောင့် ဘုရားသခင်၏ ဒေါသတော်၏ အကြောင်းအရာ ဖြစ်ခဲ့ကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထို့နောက် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ယေရှုခရစ်တော်အားဖြင့် လောင်းချခံရသည်ဟု ပလောင်ဆိုသည် (အပိုဒ် ၆)။

3:1–11

Christian Conduct

The ethical instructions that begin this section of Paul’s letter to Titus were directed to the congregation as a whole, not to any specific group. The instructions focus initially on the importance of being subject to the “rulers and authorities” (v. 1) and further extends to instructions for dealing with all people (v. 2). The civil conduct of the members and their respect for civil authorities was not to be motivated by earthly concerns but by a solid theological and ethical foundation (vv. 3–7). In developing this theological basis, Paul used the same epiphany language he had used earlier (2:11–13). He explained that they used to be foolish, disobedient, and enslaved to evil desires and pleasures—living in malice, envy, and hatred. But then the kindness and love of God our Savior appeared (3:3–4). The means of salvation is through Jesus Christ, as was mentioned in the previous chapter. But this time it is added that Jesus saved us in His mercy through the Holy Spirit’s washing, rebirth, and renewal (v. 5). The language used to describe how the Spirit comes to the believer suggests a possible connection with Ezekiel 36:18, 27. Titus 3:6 and Ezekiel speak about the pouring out of God’s wrath (Ezek. 36:18) and the promise of the outpouring of the Holy Spirit (36:27). In Titus 3:3 we read that the Cretans, because of their sinful behavior, were the objects of God’s wrath. Then Paul says that the Holy Spirit was poured out through Jesus Christ (v. 6).

 

အပိုဒ် ၃–၇ တွင် ဘုရားမကိုးကွယ်ခြင်းနှင့် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း ဆန့်ကျင်ဘက် ပါဝင်သော်လည်း စကားလုံးများ မသုံးထားပေ။ အပိုဒ် ၃ တွင် စာရင်းပြုထားသော ဒုစရိုက်များကို ဘုရားမကိုးကွယ်ခြင်းဟု အနှစ်ချုပ်နိုင်ပြီး ဘုရားသခင်၏ ကြင်နာခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်း (အပိုဒ် ၄) နှင့် ဆန့်ကျင်ဘက်ထားသည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ကိုယ်ပိုင်ကောင်းမှုများဖြင့် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်း မရရှိပေ။ ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်အားလုံး ဖြစ်ပြီး နောက်ဆုံးရလဒ် ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းကိုလည်း သူ့အား ဂုဏ်ပြုသည်။ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်၏ အထွတ်အထိပ်မှာ “ထာဝရအသက်၏ မျှော်လင့်ချက်” ဖြစ်သည် (အပိုဒ် ၇)။ ထို့ကြောင့် အပိုဒ် ၈ တွင် ကောင်းမှုများ ပြုလုပ်ရန် အလေးပေးမှုကို ကယ်တင်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်၏ အလုပ်ဖြစ်ပြီး ဘုရားကိုးကွယ်ခြင်းသည် ဘုရားသခင်ကို ယုံကြည်ခြင်း၏ ရလဒ်ဟု နားလည်ရမည်။

There is an implicit contrast between ungodliness and godliness in vv. 3–7, even though the words are not used. The vices listed in v. 3 that can be summed up as ungodliness are juxtaposed with the kindness and love of God (v. 4). It is not by our own virtues that godliness is achieved. Salvation is God’s work all the way, and the end result—godliness—is also credited to Him. The climax of God’s work in us is the “hope of eternal life” (v. 7). Therefore, the emphasis on good works in v. 8 is understood from the perspective that salvation is the work of God and godliness is the product of faith in God.

 

ဤကျမ်းချက်တွင် ကယ်တင်ခြင်းတွင် သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်ကို မီးမောင်းထိုးပြထားသည် (အပိုဒ် ၅–၇)။ ဧဖက်တွင် ပလောင်သည် အသင်းတော့်ဝင်များအား သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခံရပြီး လာမည့် အမွေခံခြင်း၏ အာမခံချက်ကို ပေးထားသည်ဟု ပြောခဲ့သည် (ဧဖက် ၁:၁၃–၁၄)။ ကျွန်ုပ်တို့၏ ထာဝရအသက် မျှော်လင့်ချက်ကို သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်ဖြင့် အာမခံထားသည်။ သူသည် တစ်ဦးချင်း အဖွဲ့ဝင်များ၏ နှလုံးသားတွင် အလုပ်လုပ်နေပြီး အပြစ်ဖြင့် သေဆုံးနေသော ဘဝများကို ဆေးကြောခြင်း၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်း၊ အသစ်ပြုပြင်ခြင်း ပြုလုပ်သည်။ သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ ဆေးကြောခြင်း၊ အသစ်ပြုပြင်ခြင်း၊ ပြန်လည်မွေးဖွားခြင်းအားဖြင့် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်ကျေနပ်မှု ရရှိခဲ့သည်။ ဤဆေးကြောခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ရေနှစ်ခြင်းတွင် ခရစ်တော်၏ သေခြင်းနှင့် တူသော မြှုပ်နှံခြင်း ဖြစ်သည်။ နောင်တရသူတိုင်း အပြစ်မှ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ခြင်းနှင့် ကယ်တင်ခြင်းကို သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်၏ အလုပ်အားဖြင့် လက်ခံရကြောင်း ကိုယ်စားပြုသည်။

In this passage, the work of the Holy Spirit in salvation is highlighted (vv. 5–7). In Ephesians, Paul told the church members that they were sealed with the Holy Spirit, who pledges a guarantee of our coming inheritance (Eph. 1:13–14). Our hope of eternal life is guaranteed by the work of the Holy Spirit. He is at work in the hearts of individual members—washing, regenerating, and renewing lives deadened by sin. We were brought again into favor with God by the washing, renewal, and rebirth of the Holy Spirit. This washing is the burial with Christ in the water in the likeness of His death, representing that all who repent of their sins receive purification and cleansing through the work of the Holy Spirit.

 

နှစ်ခြင်းခံခြင်းသည် စစ်မှန်သော ကယ်တင်ခြင်းကို ကိုယ်စားပြုပြီး အတည်ပြုသည်—သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်သည် ယုံကြည်သူ၏ ဘဝတွင် ပြီးစီးခဲ့သော အလုပ်ကို ဖြစ်သည်။ လူ့နှလုံးသားတွင် ဝိညာဉ်တော်၏ ဤအလုပ်သည် ထာဝရဘုရားကို ဝတ်ပြုရန် ကျွန်ုပ်တို့၏ ဆန္ဒနှင့် ခွဲမရပေ။ ခရစ်ယာန်များသည် ရှောင်ကြဉ်သင့်သော အရာများရှိသည်။ မိုက်မဲသော ငြင်းခုန်မှုများ၊ ဘိုးစဉ်ဘောင်ဆက်များ၊ ပညတ်တော်နှင့်ပတ်သက်သော အငြင်းပွားမှုများနှင့် စပ်တိုက်ကွက်ခြင်းများ (တိတု ၃:၉)။ ပလောင်သည် ခွဲထွက်တတ်သော လူတစ်ဦးကို ကိုင်တွယ်ရန် နည်းလမ်းကိုလည်း ဖော်ပြခဲ့သည်။ ထိုလူ၏ နောင်တရရန် အမြဲတမ်း မျှော်လင့်ချက်ရှိသောကြောင့် ပထမနှင့် ဒုတိယ သတိပေးချက်များအားဖြင့် အခွင့်အရေး ပေးရမည် (အပိုဒ် ၁၀)။ သတိပေးချက်များကို နားမထောင်သော ခွဲထွက်တတ်သော လူကို ယုံကြည်ခြင်း အသိုင်းအဝိုင်းမှ ဖယ်ရှားနိုင်သည်ဟု ပလောင်ဆိုသည်။

Baptism represents and certifies true conversion—the work that the Holy Spirit has accomplished in the life of the believer. This work of the Spirit in the human heart is inseparable from our willingness to serve the Lord. There are things that Christians should avoid: foolish arguments, genealogies, and controversies and fights over the law (Titus 3:9). Paul also outlined a method for dealing with a divisive person. Ever-present hope for the person’s repentance necessitates opportunity through the first and second warnings (v. 10). Paul said the divisive person who does not heed the warnings given may be excluded from the community of faith.

 

၃:၁၂–၁၅

 နိဂုံးစကား သူ၏နိဂုံးချုပ်စကားတွင် ပေါလုသည် သူ၏အလုပ်ဖော်အလုပ်မျှလုပ်ဖော်လေးဦးကို ဖော်ပြထားသည်။ ထိုသူများမှာ အာတေမ၊ တုခိကု၊ ဇေန၊ အပေါလု တို့ဖြစ်သည်။ ဤကျမ်းပိုဒ်သည် တမန်တော်ခေတ်အသင်းတော်များတွင် အလုပ်သမားများ ရွှေ့ပြောင်းသွားလာပုံကို ဖော်ပြထားသည်။ ပေါလုသည် တိတုအား နိကောပေါလိမြို့၌ သူနှင့်အတူလာရောက်ပူးပေါင်းရန် လိုလားခဲ့သည်။ သို့ရာတွင် တိတုမထွက်ခွာမီ အာတေမသို့မဟုတ် တုခိကုတို့အနက်မှ တစ်ဦးဦးသည် တိတု၏တာဝန်များကို ဆက်လက်ထမ်းဆောင်ရန် ပေါလုက သေချာစေလိုခဲ့သည်။ ထို့ပြင် အခြားအလုပ်ဖော်နှစ်ဦးဖြစ်သော ဇေနနှင့် အပေါလုတို့သည် ဓမ္မပြန့်ပွားရေးခရီးထွက်ခွာမည်ဖြစ်ရာ သူတို့လိုအပ်သမျှကို တိတုက ပြည့်စုံစွာပေးအပ်ရန်လည်း ပေါလုက တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ဤအချက်ကြောင့် အခြားသူများ၏လိုအပ်ချက်များကို ဖြည့်ဆည်းပေးခြင်းအားဖြင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် ကောင်းမှုပြုရန် အသင်းတော်အား ပေါလုက အားပေးခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ အကျိုးသဒ္ဓါတရားရှိသော ခရစ်ယာန်ဘဝ၏ ထူးခြားချက်တစ်ရပ်ဖြစ်သည်။

3:12–15

Last Words

In his closing remarks, Paul mentions four of his fellow workers: Artemas, Tychicus, Zenas, and Apollos. The passage discloses some of the ways in which the movement of workers took place in the apostolic churches. Paul wanted Titus to join him in Nicopolis; before Titus left, however, Paul wanted to make sure that either Artemas or Tychicus would take over Titus’s responsibilities. Paul also asked Titus to make sure that two other co-workers had all they needed before going out as missionaries. This moved Paul to encourage the church to do good deeds of loving service by providing for the needs of others. This is a characteristic of the fruitful Christian life.

 

ပေါလုနှင့် သူနှင့်အတူရှိသူများက တိတုအား၊ ထို့အပြင် “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ငါတို့ကို ချစ်သောသူများ” အား နှုတ်ဆက်စကားပေးပို့ခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၅)။ ဤနောက်ဆုံးစကားစုသည် အသင်းတော်အတွင်း ပေါလုကို မချစ်သောသူများလည်း ရှိကြောင်း၊ ထိုသူများအား နှုတ်ဆက်စကားမပို့ကြောင်းလည်း ဖြစ်နိုင်ကြောင်း အချို့က ထင်မြင်ကြသည်။ ဤအချက်မှာ မှန်ကန်းနိုင်သည်။ အကြောင်းမှာ လူမှားသင်ကြားသူများသည် ပေါလုကို စိတ်မဝင်စားကြသဖြင့် ခရစ်ယာန်များအဖြစ် သူတို့အား နှုတ်ဆက်ခြင်းဖြင့် ထောက်ခံနေသည်ဟု အထင်မခံလိုခြင်းကြောင့်ဖြစ်သည်။ ထိုသို့ဆိုလျှင် “ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့်” ဆိုသောစကားစုသည် “ခရစ်ယာန်များအဖြစ်” သို့မဟုတ် “ယုံကြည်သူများဖြင့်”၊ အခြားတစ်နည်းအားဖြင့် တူညီသောယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ နောက်ဆုံးဝါကျတွင် ကောင်းချီးပေးချက်ကို တွေ့ရသည်။ ပေါလုသည် သူတို့အားလုံးနှင့်အတူ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော် အစဉ်ရှိစေရန် ဆုတောင်းခဲ့သည်။ ခက်ခဲသောအခြေအနေများတွင် ယုံကြည်ခြင်းအတွက် ရုန်းကန်နေရချိန်၌ ဘုရားသခင်သည် အစဉ်ကျေးဇူးပြုတော်မူပါစေဟု ဆုတောင်းခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ခရစ်ယာန်ခရီးလမ်းတွင် သူတို့သည် တစ်ဦးတည်းမဟုတ်ကြောင်း သတိပေးခဲ့သည်။ ထိုခရီးလမ်းသည် “မင်္ဂလာရှိသောမျှော်လင့်ချက်” ပြည့်စုံခြင်း (၂:၁၃) ဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ဖြစ်သည်။

Paul and those who were with him sent their greetings to Titus and to “those who love us in the faith” (v. 15). This last phrase could suggest to some that there were people in the church who did not love Paul and that he was not sending greetings to them. This is probably true, because the false teachers would not be interested in Paul and he would not want to give the impression that he was supporting them by greeting them as Christians. In that case, the phrase “in the faith” could mean “as Christians” or “as believers,” or even in a common faith. The benediction is found in the last sentence: Paul’s wish that God’s grace be with them all. He asked God to always be gracious to them as they struggled for their faith in difficult situations. He reminded them that they were not alone in their Christian pilgrimage—a pilgrimage that will reach its climax in the realization of “the blessed hope” (2:13).