အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၄
၂ တိမောသေ ဩဝါဒစာ
2 TIMOTHY
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့် ရေးသားသူ။ တိမောသေအား ကိုယ်တိုင်ရေးသော စာတစ်စောင်ဖြစ်သောကြောင့် မူလက ခေါင်းစဉ်တစ်ခုမျှ မတွဲထားပါ။ ပေါလု၏ စာများကို စုစည်းစုဆောင်းစဉ် အစောပိုင်းစာရေးသူများက pros timotheon b (“တိမောသေသို့ ၂”) ဟု အမည်တပ်ခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် “တိမောသေအား ပေါလု၏ ဒုတိယစာ” ဟု တိုးချဲ့ခဲ့ပြီး နောက်ပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် “သန့်ရှင်းသော” သို့မဟုတ် “တမန်တော်” ပေါလု (တစ်ခါတစ်ရံ “သန့်ရှင်းသော တမန်တော်ပေါလု”) ဟု ရေးသားသူအဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
Title and Authorship. As a personal letter written to
Timothy, this epistle did not originally have a title attached to it. When
Paul’s letters were gathered together into a collection, early scribes entitled
it pros timotheon b (“To Timothy 2”). The title was later
expanded, identifying it as “the Second Epistle to Timothy,” with later
manuscripts also listing “holy” or “apostle” Paul (and in some cases “the holy
apostle Paul”) as the author.
ဤစာသည်ပေါလု၏ သစ္စာရှင်လုလင်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တိမောသေအား ရေးသားသော သူ၏ ဒုတိယစာဖြစ်သည် (၁:၁၊ ၂)။ စာ၏ ပထမအပိုဒ်တွင် ပေါလုပင် ရေးသားသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပြီး သူ၏ အခြားစာအများစုနှင့် မတူဘဲ အတူတွဲရေးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း မရှိပါ။ ၁တိမောသေ နှင့် တိတုတို့တွင်လည်း ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဘာသာစကား၊ ဝေါဟာရ၊ အကြောင်းချက်၊ ပုံစံတို့၌ ပေါလု၏ အခြားစာများနှင့် ကွဲပြားမှုများကှိသောကြောင့် ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များက တမန်တော်ပင် ရေးသားသူ မဟုတ်ဟု သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။ ထိုကွဲပြားမှုများ ရှိစေကာမူ ပေါလု ရေးသားခြင်းကို ငြင်းပယ်ရန် မလိုအပ်ပါ။ ၎င်းတို့သည် ပေါလု၏ ဘဝအခြေအနေအသစ်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ထူးခြားသော အခြေအနေများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် စာရေးရာတွင် အမှုတော်ယူသူ (amanuensis) ကို အသုံးစွဲခဲ့ခြင်း (ရော၁၆:၂၂) ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အစောပိုင်း ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများက ဤစာကို ပေါလုရေးသားခြင်းဟု တညီတညွတ်တည်း သက်သေခံခဲ့ကြသည်။
This epistle is Paul’s second letter
to his faithful younger colleague, Timothy (1:1, 2). The first verse of the
epistle states that Paul is the author and, unlike most of his other letters,
has no reference to a colleague helping him write it. As is the case in 1
Timothy and Titus, differences in language, vocabulary, themes, and style—in
comparison to Paul’s other letters—have led critical scholars to question
whether or not the apostle was its real author. While these differences are
certainly present, they need not undermine Pauline authorship. They are most
likely the result of the particular circumstances in Paul’s life as well as the
unique situations he was confronting in each of these letters, including his
probable use of an amanuensis in the writing process (Rom. 16:22). Early
Christian writers unanimously attest to Paul being the author of the letter.
ရက်စွဲ။ ဤစာကို ရောမမြို့တွင် ပေါလု၏ ဒုတိယအကျဉ်းချခံရစဉ် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယေဘုယျယူဆကြသည်။ တမန်တော်ဝတ္ထုက ပေါလုကို ရောမမြို့တွင် အိမ်အကျယ်ချခံထားရသည်အထိ ရောက်ရှိပြီး အေဒီ ၆၂ ခုနှစ်ဝန်းကျင်တွင် နိဂုံးချုပ်သည် (တမန်၂၈:၃၀)။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏ လွတ်လပ်ခွင့် ကန့်သတ်ခံရသော်လည်း ရောမမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့ပြီး ဧဖက် (၆:၂၀)၊ ဖိလိပ္ပိ (၁:၁၃၊ ၁၄)၊ ကောလောသဲ (၄:၁၈)၊ ဖိလေမုန် (၁၊ ၉) စာလေးစောင်ကို ရေးသားခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်အကြာတွင် လွတ်မြောက်သောအခါ ဂရိနှင့် အာရှမိုင်းနား ဒေသသို့ ပြန်သွားပြီး တိမောသေ နှင့် တိတုအား စာများ ရေးသားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် ထပ်မံဖမ်းဆီးခံရ၍ ရောမသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ပြီး အေဒီ ၆၆ သို့မဟုတ် ၆၇ တွင် ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသည်။ ၂တိမောသေသည် အေဒီ ၆၆ ဆောင်းဦးတွင် ပေါလု ကွပ်မျက်ခံရမည်ကို စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရေးသားခဲ့သော သူ၏ နောက်ဆုံးစာဖြစ်သည်။
Date. This epistle is generally believed
to have been written from Rome during Paul’s second imprisonment. The book of
Acts closes with Paul under house arrest in Rome (Acts 28:30) around the year
A.D. 62. Although his freedom was restricted during this time, Paul preached
the gospel in Rome and wrote four of his epistles: Ephesians (cf. 6:20),
Philippians (cf. 1:13, 14), Colossians (cf. 4:18), and Philemon (cf. 1, 9).
When finally released two years later, he returned to Greece and Asia Minor and
wrote letters to Timothy and Titus. He was later arrested again, taken back to
Rome, and executed in A.D. 66 or 67. Second Timothy is the last known document
Paul wrote as he awaited execution in the autumn of A.D. 66.
နောက်ခံသမိုင်း။ အေဒီ ၆၄ ခုနှစ် ရောမမြို့ မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြီးအပြီး နီရိုမင်းဧ။် ခရစ်ယာန်များကို ညှင်းပန်းနှိပ်စက်စဉ် ပေါလု ရောမမြို့တွင် အသေသတ်ခံရသည်ဟု ယေဘုယျ အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ရောမလူမျိုးများက နီရိုမင်းဧ။က မြို့၏ ကျယ်ပြန့်သောဧရိယာကို နန်းတော်များနှင့် အဆောက်အဦးသစ်များ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် မီးရှို့သည်ဟု သံသယရှိသော်လည်း သူက ခရစ်ယာန်များကို အပြစ်တင်ကာ သံသယကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။ သမ္မာကျမ်းစာတွင် နီရို၏ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း ဤစာ၏ ချက်ချင်းသမိုင်းနောက်ခံကို ပုံဖော်ပေးထားသည်။ ရောမမြို့တွင် ခရစ်ယာန်အများအပြား ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုက ပါဝလုနှင့် ပေတရု အသေသတ်ခံရခြင်းသို့ ဦးတည်ခဲ့သည်။ ၂တိမောသေသည် အကျဉ်းထောင်ထဲမှ ပါဝလု၏ နောက်ဆုံးစာဖြစ်ပြီး သူ၏ သေခြင်းကို ကြိုမြင်နေစဉ် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၄:၆)။ ၂တိမောသေရေးသားစဉ် ပေါလုသည် တရားစီရင်ခြင်းကို ခံယူပြီးဖြစ်သော်လည်း (၄:၁၇) သေဒဏ်မချမီဖြစ်သည်။ လုကာတစ်ပါးတည်းသာ အဖော်ရှိတော့သည် (၄:၁၁)။ တိမောသေထံ ရေးသားရင်း ဆောင်းမတက်မီ သူ့ထံသို့ လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၄:၂၁)။ ထရိုအာမြို့တွင် ထားခဲ့သော အင်္ဂတေ၊ စာအုပ်များ၊ “အထူးသဖြင့် သားရေစာလိပ်များ” ကို ယူလာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (၄:၁၃)။ ထရိုအာသည် ပေါလု ဖမ်းဆီးခံရရာ နေရာဖြစ်နိုင်ပြီး သူ၏ ပစ္စည်းအချို့ ထားခဲ့ရကြောင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ တိမောသေ ပေါလု၏ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း လာနိုင်ခဲ့သည် မလာနိုင်ခဲ့သည်ကို မသိရပါ။
Backgrounds. It is commonly acknowledged that
Paul was martyred in Rome during the persecution of Christians by Nero after
the great fire of A.D. 64. Although the people of Rome suspected that Nero
instigated the fire in order to rebuild a wide section of Rome with new
buildings and palaces, he diverted suspicion from himself by accusing the
Christians. Though the Bible makes no mention of Nero’s persecution, it shapes
the immediate historical background of this letter. It was the persecution of
countless Christians in Rome that ultimately resulted in the martyrdom of Paul
and Peter. Second Timothy is Paul’s last letter, written from prison at a time
when he was anticipating his own death (4:6). At the time Paul wrote 2 Timothy,
he had already stood trial (4:17) but apparently had not yet been sentenced to
die. He was alone, except for the companionship of Luke (4:11). Writing to
Timothy, Paul urged his younger colleague to come to him “before winter” (4:21)
and to bring his cloak and his books, “especially the parchments” he had left
in Troas (4:13). Troas may have been where Paul was arrested—leaving behind
some of his possessions. Whether Timothy was able to respond to Paul’s request
is unknown.
ဓမ္မသစ်ကျမ်း တိမောသေဒုတိယစာ အနက်ဖွင့်ချက်
ဘုရားသခင့်နှုတ်ကပတ်တော်နှင့် ရည်ရွယ်ချက် ဤစာသည် တမန်တော်ပေါလု၏ နောက်ဆုံးပဌေကထားချက်နှင့် အမွေအနှစ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသည်။ သူသည် တိမောသေကို လက်ရေးနှင့်ကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့ပြီး ဧဖက်မြို့ရှိ ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ထံလည်း ရည်ရွယ်သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေအား စာရေးသားရခြင်း အကြောင်းရင်း သုံးချက်ရှိသည်။ ပထမအချက်၊ သူသည် အထီးကျန်နေပြီး တိမောသေသည် ရောမမြို့သို့ လာရောက်စေလိုသည်။ ဒုတိယအချက်၊ အသင်းတော်များ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို စိုးရိမ်၍ ဧဝံဂေလိတရားကို စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် လိုအပ်ပါက ထိုတရားအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရန် တိမောသေအား သတိပေးခဲ့သည်။ တတိယအချက်၊ တိမောသေအားဖြင့် ဧဖက်အသင်းတော်ထံ သွယ်ဝိုက်၍ စာရေးလိုခဲ့သည်။ သူ၏သတင်းစကားကို အဓိကအကြောင်းအရာ သုံးချက်ဖြင့် အကျဉ်းချုပ်နိုင်သည်။
Theology and Purpose. This epistle has been called the
last will and testament of the apostle. He wrote it personally to Timothy and
to the church at Ephesus. Paul had three reasons for writing to Timothy: first,
he was lonely and wanted Timothy to join him in Rome; second, he was concerned
about the welfare of the churches and admonished Timothy to guard the gospel
and, if necessary, suffer for it; and third, indirectly, Paul desired to write
to the church at Ephesus through Timothy. His message can be summarized under
three main ideas.
၁. မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် သေခြင်း ရောမထောင်ထဲတွင် အကျဉ်းခံနေရပြီး ကွပ်မျက်ခံရတော့မည်ကို မျှော်လင့်နေသော ပေါလုသည် အထီးကျန်ပြီး အဖော်လိုအပ်နေသည် (၄:၉-၁၁)။ သူ၏ဓမ္မအမှုတော်ကို ပြန်တွေးကြည့်ရာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်း သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ယုံမှားခြင်းမရှိဘဲ ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်။ “ငါသည် မှန်ကန်သောစစ်တိုက်ခြင်းကို တိုက်ပြီးပြီ၊ ပြေးစရာပြိုင်ပွဲကို ပြီးဆုံးပြီ၊ ယုံကြည်ခြင်းကို စောင့်ရှောက်ပြီးပြီ” (၄:၇)။ သူသည် ယမကာရည်ကဲ့သို့ အသက်ကို လောင်းချရန် အသင့်ရှိပြီး စိတ်ငြိမ်သက်နေသည် (၄:၆)။ သူ၏ခွန်အားအရင်းအမြစ်မှာ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည် (၂:၁)။ ထိုကျေးဇူးတော်သည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ သေလျှင် ခရစ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရှင်ရမည်ဟု အာမခံချက်ပေးသည် (၂:၁၁)။ ဤသည်မှာ သေသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။ ဧဖက်မြို့၌ အချို့သော မှားယွင်းသောဆရာများက ထိုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ယခုပင် ဖြစ်ပြီးပြီဟု ဟောပြောနေကြသည် (၂:၁၈)။ သို့သော် ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိသည် (၁:၁၀၊ ၂:၈)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင်လည်းကောင်း၊ တိမောသေဒုတိယစာတွင်လည်းကောင်း၊ ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကိုသာ လုံးဝမှီခိုနေသည်။ ယခုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်နေကြသော်လည်း ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၌သာ ပြည့်စုံမည်ဖြစ်သည် (၄:၁)။ ပေါလုခေါ်သည့် “ထိုနေ့” ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ခြင်းလည်း ပါဝင်သည် (၁:၁၂၊ ၁၈၊ ၄:၈)။ ထိုနေ့၌ ဘုရားသခင်သည် အသက်ရှင်သူနှင့် သေသူတို့ကို တရားစီရင်မည် (၄:၁)။ ပေါလု၏မျှော်လင့်ချက်တွင် ထိုနေ့၌ ဘုရားသခင်သည် ကိုယ်တော်၏ကျေးကျွန်များအား ဆုချီးမြှင့်မည်ဟူသော အချက်လည်း ပါဝင်သည်။ ထိုဆုကို “ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏သရဖူ” ဟု သူကဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၌ ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်များ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကြောင်း ထင်ရှားစေခြင်းကို ဆိုလိုသည် (၄:၈)။ မျှော်လင့်ခြင်းသည် နောင်ကာလဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိဘဝကို သက်ရောက်မှုရှိသည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကြောင့်ပင် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကြေညာရာတွင် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရုံသာမက လိုအပ်ပါက ထိုတရားအတွက် အသက်ပေးရန်ပါ ခွန်အားရရှိခဲ့သည်။ ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ရှိဘဝနှင့် အတွေ့အကြုံများ၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းကို မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခံရသည်။
1. Hope and Death. Imprisoned in Rome and
anticipating his execution, Paul felt isolated and in need of companionship
(4:9–11). As he reflected on the nature of his ministry, he did not express
feelings of guilt or frustration. He declared with confidence: “I have fought
the good fight, I have finished the race, I have kept the faith” (4:7). He was
ready to pour out his life as a drink offering; he was at peace (4:6). The
source of his strength was the grace of God (2:1), which assured him that if he
died with Christ, he would also live with Him (2:11). This is the Christian
hope of the resurrection of the dead, which some false teachers in Ephesus were
saying had already occurred (in some sense not specifically identified in the
text; 2:18) but which was firmly established in the resurrection of Jesus
(1:10; 2:8). As in the rest of the NT, in 2 Timothy the Christian hope is
exclusively dependent on the salvific work of Christ. At the present time we
live in hope, but this hope will be realized only during His epiphany at the Second
Coming (4:1)—what Paul calls “that day” and which includes the establishment of
God’s kingdom (1:12, 18; 4:8). At “that day,” God will also judge the living
and the dead (4:1). Paul’s hope includes the reward that God will grant His
servants on “that day.” He defined it as “the crown of righteousness,” which
could refer to the vindication of God’s followers in the final judgment (4:8).
Hope is an eschatological expectation that impacts the present. It gave Paul
the strength not only to suffer in the proclamation of the gospel but also, if
necessary, to die for it. The significance of our present life and experiences
is determined by the hope of the coming of Christ.
၂. ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်း ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းသည် အထူးသဖြင့် လူငယ်ဓမ္မဆရာ သို့မဟုတ် ယုံကြည်သူအသစ်များအတွက် စိတ်ဓာတ်ကျစေနိုင်သည်။ ပေါလုခေတ်က လူအများက ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းကို ဘုရားသခင်ကို သစ္စာမဲ့သောဘဝ၏ ဘုရားသခင်၏ အပြစ်ဒဏ်ဟု ယူဆကြသည်။ ပေါလုကိုယ်တိုင်လည်း ဓမ္မအမှုတော်တွင် ခရစ်တော်အတွက် များစွာဆင်းရဲခဲ့ရကြောင်း မကြာခါး သက်သေခံတတ်သော်လည်း ထိုအယူအဆကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည် (၁:၈၊ ၂:၉)။ သူ၏အဆိုအရ ထာဝရဘုရားကို အမှန်တကယ်အမှုတော်ဆောင်သူတို့သည် ညှဉ်းဆီးခြင်းခံရမည် (၃:၁၂)။ ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသူများကို ရှက်စရာမဟုတ်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုတရားအတွက် ဆင်းရဲခံရလျှင် ရှက်စရာမဟုတ်ဟု ဆိုသည် (၁:၈၊ ၁၆)။ ပေါလုသိသည်မှာ အပြစ်မရှိသူများလည်း ဆင်းရဲဒုက္ခခံရနိုင်သည်။ ယေရှုကိုယ်တော်လည်း ဆင်းရဲခဲ့သည်။ သူသည် သည်းခံခဲ့ပြီး သူ့အတွက် သည်းခံသူတို့သည် သူနှင့်အတူ အုပ်စိုးမည် (၂:၁၂)။ ထိုသို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခသည် သဘာဝအရ ကောင်းသည်မဟုတ်၊ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည် ထိုဒုက္ခကို ကယ်နှုတ်နိုင်သည် (၃:၁၁၊ ၄:၁၈)။ သို့သော် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းက မထင်မှတ်သောနေရာများတွင် ဧဝံဂေလိကို ကြေညာခွင့်ပေးတတ်သည်။ ပေါလုအတွက် ရောမမြို့တွင် ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည် (၄:၁၇)။ ခရစ်ယာန်များလိုအပ်သည်မှာ ဆင်းရဲဒုက္ခမည်မျှပင်ရှိစေကာမူ ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သည် (၄:၅)။
2. Suffering for the Gospel. Suffering for the gospel could
be discouraging, particularly for a young minister or a recent convert. In
Paul’s day, many believed that suffering was a divine indictment against a life
of disloyalty to God. Paul often testified that he had suffered much for Christ
in the performance of his ministry, but he rejected that popular interpretation
(1:8; 2:9). According to him, those who truly serve the Lord will be persecuted
(3:12). Therefore no one should be ashamed of those who suffer for the gospel
or of their own suffering for it (1:8, 16; see “A Profile of Paul’s Ministry,”
p. 1670). Paul knew that the innocent could also suffer. Jesus suffered, but He
endured it, and those who endure suffering for Him will reign with Him (2 Tim.
2:12). Such suffering is not, by nature, good, and therefore God can deliver us
from it (3:11; 4:18). Meanwhile, suffering for the gospel may at times provide
the opportunity to proclaim the gospel in unexpected places, as it had for Paul
in Rome (4:17). What Christians need is perseverance in their faithfulness to
the Lord in spite of the suffering they will experience (4:5).
၃. ခရစ်ယာန်သတင်းစကား ပေါလုသည် မှန်ကန်သော ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာခြင်းကို အလေးထား အလေးပေးသည်။ အသင်းတော်အတွက် အကျိုးမရှိသော အချည်းနှီးဆွေးနွေးမှုများတွင် အချိန်ကုန်ခံနေကြသည့် မှားယွင်းသောဆရာများကို သူသတိပေးသည် (၂:၁၄)။ အချို့က ဧဝံဂေလိနှင့် ဆန့်ကျင်ရုံသာမက လူအချို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော မှားယွင်းသောအယူများကို ဟောပြောနေကြသည် (၂:၁၈)။ ထိုသူမျိုးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာသော်လည်း ခိုင်မာစွာ ရင်ဆိုင်ရမည် (၂:၂၄၊ ၃:၈)။ ထိုသို့သော အယူမှားများအတွက် ဆေးမှာ ကျမ်းစာကို ကောင်းစွာသိရှိခြင်းဖြစ်သည် (၃:၁၅-၁၆)။ တိမောသေသည် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို မှန် ကန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ရမည် (ဆိုလိုသည်မှာ မှန်ကန်စွာ သွန်သင်နိုင်ရမည်) (၂:၁၅)။ ပေါလုထံမှလည်း ကောင်း၊ ကျမ်းစာလေ့လာခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း ရရှိခဲ့သော တမန်တော်ဆိုင်ရာ သွန်သင်ချက်များကို သစ္စာရှိရှိ ဆက်လက်စောင့်ထိန်းရမည် (၁:၁၃၊ ၃:၁၀၊ ၁၄-၁၅)။ ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အခြားသူများထံ အပ်နှံရန် တိမောသေအား ညွှန်ကြားသည်။ ထိုသူများသည် အခြားသူများကို ထပ်မံသွန်သင်နိုင်ရမည် (၂:၂)။ ပေါလုအတွက် ခရစ်ယာန်သတင်းစကားသည် ထာဝရဘုရားထံမှ လက်ခံရရှိသောကြောင့် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ သွန်သင်ရမည်။ အသင်းတော်၏ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကြေညာရသော သတင်းစကားမှာ ကျမ်းစာအားဖြင့် ထာဝရဘုရားထံမှ လက်ခံရရှိသောအရာဖြစ်သည်။ ထိုသတင်းစကားကို ပြောင်းလဲရန်ကြိုးစားခြင်းသည် သေစေနိုင်သော ရောဂါကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားစေမည် (၂:၁၇)။ မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်သည် သွေစည်ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်လာမည်။ သွေစည်ယုံကြည်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ရန် တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း သိရှိခြင်းဖြစ်သည် (၃:၁၆-၁၇)။
3. The Christian Message. Paul placed significant
emphasis on the proclamation of the true gospel. He addressed the matter of
false teachers wasting their energy and time in unprofitable discussion on
matters of no value to the church (2:14). Others were promoting false teachings
not only opposed to the gospel but also resulting in the overturning of the
faith of some (2:18). These individuals needed to be confronted with gentleness
but firmness (2:24; 3:8), the antidote for such teachings being the knowledge
of the Holy Scriptures (3:15–16). Timothy should have been able to accurately
handle (that is, correctly teach) the word (2:15) and to remain loyal to the
apostolic teaching he received from Paul and through the study of the
Scriptures (1:13; 3:10, 14–15). Paul instructed Timothy to entrust the gospel
message to other individuals who could, in turn, pass it on to still others
(2:2). For Paul, the Christian message was to be taught without distortion
because he received it from the Lord. In the fulfillment of the mission of the
church, the message we proclaim is what we have received from the Lord through
the Scriptures. Any attempt to change it would result in a spreading, deadly
disease (2:17). False teaching would become heresy. Safety from heresy is found
only in a deep knowledge of the word of God (3:16–17).
အခန်းကြီး - ၁
1 ယေရှုခရစ်၌တည်သော အသက်ကိုပေးမည်ဟုဂတိတော်နှင့်အညီ၊ ဘုရားသခင်၏ အလိုတော် အားဖြင့်၊ ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော်ဖြစ်သော ငါပေါလုသည် ငါ့ချစ်သားတိမောသေကို ကြားလိုက်ပါ၏။
2 ငါတို့သခင် ယေရှုခရစ်နှင့် ခမည်းတော်ဘုရားသခင်အထံတော်က ကျေးဇူး၊ ကရုဏာ၊ ငြိမ်သက်ခြင်းရှိ ပါစေသော။
နိဒါန်း
၁:၁–၂။ နှုတ်ဆက်စကား။ ပေါလုသည် မိမိ၏ တမန်တော်ဓမ္မအမှု အတည်ပြုခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ သူသည် ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော်ဖြစ်သည်—ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်း—ထိုသခင်ဘုရားက ခန့်အပ်တော်မူပြီး ထိုသခင်ဘုရား၏ အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရန်အတွက်ဖြစ်သည်။ ယေရှုကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သော မူလတဆယ့်နှစ်ပါးသော တမန်တော်များတွင် မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပေါလုသည် ဒမာသက်လမ်းပေါ်တွင် ခရစ်တော်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ် ခရစ်တော်ထံမှ တိုက်ရိုက်ရရှိခဲ့သော တမန်တော်အဖြစ်သို့ ခေါ်တော်မူခြင်းကို ယုံကြည်ခဲ့သည် (တမန်တော် ၂၆:၁၂–၂၀၊ ဂလာတိ ၁:၁၂)။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်၊ သူ၏တမန်တော်အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် သူကိုယ်တိုင် ရှာဖွေလိုခြင်းမဟုတ်သလို၊ လူ့အကြံအစည်များကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်က ဤအမှုတော်အတွက် သူ့ကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ အသက်ပြောင်းလဲစေသော ဤအမှုတော်သို့ ခေါ်တော်မူခြင်းကို သူဘယ်တော့မျှ မေ့လျော့ခဲ့ခြင်းမရှိပြီး၊ အခက်အခဲများနှင့် ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သတ္တိနှင့် ယုံကြည်ချက်၏ အဓိကအရင်းအမြစ်အဖြစ် မကြာခဲ့ဘဲ ပြန်လည်ရည်ညွှန်းတတ်သည်။ တတိယအချက်အနေဖြင့်၊ ပေါလုသည် ခရစ်တော်ထဲတွင် ရှိသော အသက်၏ ကတိတော်အတိုင်း တမန်တော်အမှုတော်ကို နားလည်ခဲ့သည် (၁:၁)။ သူ၏အမှုတော်သည် ခရစ်တော်နှင့် တစ်သားတစ်ကျွန်းတည်း ဖြစ်သူများအတွက် ရရှိနိုင်သော အသက်၏ ကတိတော်ကို ခရစ်တော်အားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်ကို ထင်ရှားစေခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလု၏ တမန်တော်အမှုတော်သည် ခရစ်တော်ထဲတွင် ရှိသော အသက်နှင့်ဆိုင်သည်။ သူ၏အသက်တာ နိဂုံးချုပ်ခါနီးတွင်၊ ယုံကြည်သူတိုင်းတွင် ခရစ်တော်ထဲတွင် ရှိသော ထာဝရအသက်၏ ကတိတော်နှင့် လက်ရှိအသက်တာတွင် ရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏ အသက်သစ်အပေါ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။
Introduction
1:1–2. Greeting. Paul began by affirming his
apostolic ministry. He was an apostle of Jesus—as he first said—appointed by
Him and at His service. Although not one of the original twelve apostles chosen
by Jesus, Paul believed his calling to apostleship came directly from Jesus in
his encounter with Him on the road to Damascus (Acts 26:12–20; Gal. 1:12).
Second, his apostleship was an expression of the will of God for him. This was
not something he was seeking to obtain, nor was it the result of human
intrigues. God had chosen him for this task. He never forgot this life-changing
call to the ministry and often referred back to it as his chief source of
courage and conviction when faced with difficulties. Third, Paul also
understood his apostleship to be according to the promise of life in Christ
(1:1). His work consisted of making known the promise of life that comes to
those united to Christ—accessible only through Him. Paul’s apostleship was
about life in Christ. As he approached the end of his life, his focus was on the
promise of eternal life that every believer has in Christ, and also on the new
life of righteousness and peace one has in the present life.
ဤစာတမ်းကို တိမောသေသို့ ရေးသားထားသည်။ ပေါလုသည် ပထမအကြိမ် ဓမ္မအမှုခရီးစဉ်တွင် လုတ္တရမြို့နှင့် ဒေဗိမြို့သို့ သွားရောက်စဉ် တိမောသေကို တွေ့ဆုံပြီး ဧဝံဂေလိတရားကို မျှဝေခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (တမန်ကျမ်း ၁၄:၆)။ ထိုဒေသသို့ ဒုတိယအကြိမ် လည်ပတ်စဉ် (တမန်ကျမ်း ၁၆:၁) တိမောသေသည် ပေါလု၏ ဧဝံဂေလိတရားဟောဆရာအဖွဲ့တွင် ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပေါလုသည် သူ့ကို ချစ်လှစွာသော သူငယ်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။ တိမောသေသည် ကောရိန်သုမြို့သို့ ပေါလု၏ စေလွှတ်ရာတွင် (၂ ကောရိန်သု ၁:၁) နှင့် သက်သာလောနိတ်မြို့သို့ (၁ သက်သာ ၃:၂၊ ၆) စေလွှတ်ခံရသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ပေါလု၏ ပထမအကြိမ် ရောမမြို့တွင် အကျဉ်းချခံရချိန်တွင် ပေါလုနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။ အကြောင်းမှာ ဖိလိပ္ပိသို့ စာတမ်း (ဖိလိပ္ပိ ၁:၁)၊ ကောလောသဲ သို့ စာတမ်း (ကောလောသဲ ၁:၁) နှင့် ဖိလေမုန်သို့ စာတမ်း (ဖိလေမုန် ၁) တို့တွင် ပေါလုနှင့်အတူ ပူးတွဲရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တိမောသေသည် ဧဖက်မြို့တွင် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည် (၁ တိမောသေ ၁:၃)။ ဤစာတမ်းရေးသားချိန်တွင် တိမောသေသည် အသက်သုံးဆယ့်လယ်မှ နှောင်းပိုင်းလောက် ရှိဖွယ်ရှိသည်။ ပေါလု၏ နှုတ်ဆက်စကားသည် အမြဲတမ်းအတိုင်း ကျေးဇူးတော်၊ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ၊ ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ ဤကောင်းချီးများသည် ဘုရားသခင်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို လက်ခံခြင်း၏ အခြေခံ (“ကျေးဇူးတော်”၊ “ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ”) နှင့် ရလဒ် (“ငြိမ်သက်ခြင်း” သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၊ ကိုးကား ၂ ကောရိန်သု ၅:၁၇–၁၉) ကို ဖော်ပြသည် (၁:၂)။
The epistle is addressed to Timothy.
Paul likely met and shared the gospel with Timothy during his first missionary
journey to Lystra and Derbe (Acts 14:6). During his second visit to that area
(Acts 16:1), Timothy joined Paul’s team of evangelists. Thus, Paul claimed him
as a beloved, dear son. Timothy served as Paul’s messenger to Corinth (2 Cor.
1:1) and to Thessalonica (1 Thess. 3:2, 6). He must have been with Paul during
his first imprisonment in Rome, for he is mentioned as a coauthor of Paul’s epistles
to the Philippians (Phil. 1:1), to the Colossians (Col. 1:1), and to Philemon
(Philem. 1). Later, Timothy ministered in Ephesus (1 Tim. 1:3). At the time of
this letter, Timothy was likely in his mid to late thirties. Paul’s greeting
ends, as usual, with a blessing of grace, mercy, and peace. These blessings
express the foundation (“grace,” “mercy”) and the result (“peace” or
reconciliation with God; cf. 2 Cor. 5:17–19) of accepting God’s saving work
(1:2).
3 သင်၏မျက်ရည်ကို ငါအောက်မေ့သောအခါ၊ ဝမ်းမြောက်ခြင်းနှင့်ပြည့်စုံမည်အကြောင်း၊ သင့်ကို တွေ့မြင်ခြင်းငှါ အလွန်လွမ်းသောစိတ်ရှိသဖြင့်၎င်း၊
4 သင်၏အဘွားလောဣ၊ အမိဥနိတ်၌ အရင်တည်သော ယုံကြည်ခြင်းတည်းဟူသော၊ ငါသဘောကျသည်အတိုင်း၊ သင်၌လည်းတည်သော ယုံကြည်ခြင်းစစ်ကို မှတ်မိသဖြင့်၎င်း၊5 နေ့ညဉ့်မပြတ်ဆုတောင်း ပဌနာပြုသည်တွင်၊ သင့်ကိုမခြားမလပ် အောက်မေ့သည်ဖြစ်၍၊ ငါ့ဘိုးဘေးကိုးကွယ်သည်အတိုင်း၊ ကိုယ်ကိုကိုယ်သိသော စိတ်စင်ကြယ်ခြင်းနှင့်တကွ ငါကိုးကွယ်သော ဘုရား သခင်၏ ကျေးဇူးတော်ကို ငါချီးမွမ်း၏။
၁:၃–၅။ တိမောသေ၏ ယုံကြည်ခြင်းကို ကျေးဇူးတင်စွာ အောက်မေ့ခြင်း။ ပေါလုသည် ဆုတောင်းခြင်းကို နေ့စဉ်ဘဝ၏ မရှိမဖြစ်အစိတ်အပိုင်းဟု ယူဆခဲ့ပြီး တိမောသေသို့ ဤအရာကို သိရှိစေလိုခဲ့သည်။ မတွဲမကွဲ သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သူ့ကို အလားတူ လုပ်ဆောင်ရန် ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေအတွက် အမြဲတမ်း ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။ သူနှင့် စာဖတ်သူများကို ဆုတောင်းပေးခြင်းကို ကျင့်သုံးရန် လှုံ့ဆော်ရန်အတွက်ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော ဆုတောင်းခြင်းများသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက် စိုးရိမ်ခြင်းကို အမှန်တကယ် ခရစ်ယာန်အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရာတွင် အခြားသူများ၏ လိုအပ်ချက်များသို့ ပြောင်းလဲစေသည်။ ပေါလုသည် ယေရှုခရစ်၏ နမူနာကို လိုက်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည် မိမိနောက်လိုက်များအတွက် ဆုတောင်းခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၇:၆–၂၆) နှင့် လူသားနှင့် ခမည်းတော်ကြားတွင် အလယ်အဖြစ် ရပ်တည်သူ ဖြစ်သည် (၁ တိမောသေ ၂:၅)။ ပါဝလုနှင့် တိမောသေတို့သည် ပါဝလု နောက်ဆုံးလည်ပတ်ချိန်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဆက်နွယ်မှုကို ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေ၏ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေး၏ စစ်မှန်မှုကြောင့် အထင်ကြီးလေးစားပြီး အားတက်ခဲ့သည်။ သူ၏ စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုသည် အများစုမှာ သူ၏မိခင်နှင့် အဖွားတို့၏ သရုပ်ဆောင်ပြီး သင်ကြားပေးခဲ့သော အလားတူ သစ္စာရှိမှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် တတိယမျိုးဆက် ယုံကြည်သူ ဖြစ်သည်။ ပေါလုသည် ဆက်လက်ဇွဲလုံးခြင်းကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ပေါလု၏ အားပေးစကားများသည် အခြားသူများတွင် အားနည်းချက်များကိုသာ မြင်မည့်အစား ကောင်းမှုများကို မြင်ခြင်း၏ တန်ဖိုးကို သတဲ့ပေးသည်။ အခြားသူများတွင် အမှားများကို ရှာဖွေရန် လွယ်ကူသော်လည်း၊ နှုတ်ကောင်းစကား၊ အပြုံး သို့မဟုတ် နွေးထွေးသော ဖက်ရာခြင်း၏ စွမ်းအားသည် စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ကောင်းမွန်သောလမ်းကို ဆက်လက်သွားရန် ခွန်အားသစ်ကို ပေးသည်။
1:3–5. Thankful Memories of Timothy’s
Faith. Paul
considered prayer an essential part of his daily routine and wanted Timothy to
know this, no doubt indirectly inviting him to do the same. Paul prayed
constantly for Timothy, perhaps to motivate him and his readers to practice
intercessory prayer. Such prayers turn our concern from ourselves to the needs
of others in true Christian service. Paul followed the example of Jesus, who
prayed for His followers (John 17:6–26) and is the Mediator between humanity
and the Father (1 Tim. 2:5). Paul and Timothy had apparently formed a tender
bond the last time Paul had visited. Paul had been impressed and encouraged by
the sincerity of Timothy’s relationship with God. His sincere faithfulness to
God was, to a large extent, the result of the same faithfulness exemplified and
taught to him by his mother and grandmother; Timothy was a third-generation
believer. Paul implicitly exhorted him to persevere. Paul’s words of
encouragement remind us of the value of seeing the good in others instead of
seeing only their weaknesses. It is easy to find faults in others, but the
power of a kind word, a smile, or a warm embrace provides a boost in spirit and
a renewed strength to continue in the good path.
၁:၆–၂:၁၃ ဓမ္မအမှုတော်၌ သစ္စာရှိခြင်းအတွက် အားပေးခြင်း
တိမောသေ၏ အတိတ်အတွေ့အကြုံများမှ ရှေ့ဆက်သွားရင်း၊ ပေါလုသည် တိမောသေအား ဓမ္မအမှုတော်၌ သစ္စာရှိနေရန်နှင့် ခံစားခက်ခဲမှုများရှိသော်လည်း ခရစ်တော်အတွက် အလုပ်ကို ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ပေါလု၏ အဓိကရည်ညွှန်းချက်မှာ ခရစ်တော်၏အမှုတော်နှင့် ယုံကြည်သူ၏ဘဝအပေါ် ၎င်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်သည် (၁:၉–၁၀; ၂:၈–၁၃)။
1:6–2:13
Encouragement to Faithfulness in
Ministry
Moving on from Timothy’s past
experiences, Paul next exhorted him to remain faithful in ministry and to
continue his labor for Christ despite hardships. Paul’s point of reference is
the work of Christ and its impact on the life of the believer (1:9–10; 2:8–13).
8 ထိုကြောင့်၊ ငါတို့သခင်ဘုရား၏ သက်သေကို၎င်း၊ ထိုသခင်ကြောင့်အကျဉ်းခံရသောသူဖြစ်သောငါကို ၎င်း ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိနှင့်။ ဘုရားသခင်ပေးတော်မူသော တန်ခိုးကိုရသည်အတိုင်း ဧဝံဂေလိတရားနှင့် ဆက်ဆံ၍ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုခံလော့။
9 ဘုရားသခင်သည် ငါတို့ကျင့်သောအကျင့်ကို ထောက်တော်မမူ။ ရှေးကပ်ကာလမရောက်မှီ၊ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ငါတို့အဘို့ ကိုယ်တော်တိုင်ကြံစည်တော်မူသော ကျေးဇူးတော်နှင့်အညီ ငါတို့ကိုကယ်တင်၍၊ သန့်ရှင်းသောအရာ၌ ခေါ်သွင်းတော်မူ၏။
10 ထိုကျေးဇူးတော်ကား၊ ငါတို့ကိုကယ်တင်သော သခင်ယေရှုခရစ် ပေါ်ထွန်းသည်အရာမှာ ယခုထင်ရှား လျက်ရှိ၏။ ထိုသခင်သည် သေခြင်းအကြောင်းကို ပယ်ရှား၍၊ အသက်ရှင်ခြင်းအကြောင်းနှင့် မဖောက်ပြန် ခြင်းအကြောင်းကို ဧဝံရေလိတရားအားဖြင့် ထင်ရှားစေတော်မူပြီ။
11 ထိုတရားကို ဟောပြောသောသူအရာ၌၎င်း၊ တမန်တော်အရာ၌၎င်း၊ တပါးအမျိုးသားတို့၏ ဆရာ အရာ၌၎င်း ငါ့ကိုခန့်ထားတော်မူပြီ၊
12 ထိုအကြောင်းကြောင့် ဤဆင်းရဲဒုက္ခကို ငါခံရ၏။ သို့သော်လည်း ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိ။ အဘယ်သူကို ငါယုံကြည်သည်ဟု ငါသိ၏။ သူ၌ငါအပ်ထားသောအရာကိုလည်း၊ ထိုနေ့ရက်တိုင်အောင် စောင့်နိုင် တော်မူသည်ဟု ငါသဘောကျ၏။
13 ငါ့ထံ၌ကြားရပြီးသော၊ စင်ကြယ်သောတရား စကားအချုပ်အခြာကို၊ ယေရှုခရစ်၌ ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်းနှင့်တကွ စွဲလမ်းလော့။
14 သင်၌အပ်ထားသော အရာမြတ်ကို ငါတို့၌ ကျိန်းဝပ်တော်မူသော သန့်ရှင်းသော ဝိညာဉ်တော်အား ဖြင့် စောင့်ရှောက်လော့။
၁:၆–၁၄။ ခံစားခက်ခဲမှုကို ခါးခါးသီးသီး သည်းခံနိုင်ရန် ရဲဝံ့ခြင်း။ ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းသည် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခြင်းသို့ မထင်ရှားစွာ ပြောင်းလဲသွားသည်။ တိမောသေ၏ အမွေအနှစ်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို အခြေခံ၍ ပေါလုသည် ဓမ္မအမှုတော်ဆုကျေးဇူးကို မီးညှိပြန်လည်ထွန်းညှိပါဟု ပထမဦးစွာ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ယင်းမီးသည် ငြိမ်းတော့မည်ဟု မဆိုလိုပါ၊ မီးတောက်နေစေရန် ဖွံ့ဖြိုးအောင်လုပ်ပြီး အသုံးချရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုလိုသည် (မ၊ ၂၅:၁၄–၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအရာသည် ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့အား ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်ကြောက်ခြင်းစိတ်မျိုး မပေးဘဲ၊ အလုပ်လုပ်နိုင်သော တန်ခိုးနှင့် ဂရုစိုက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့် ဘုရားအမှားကင်းစင်သောနှုတ်ကပတ်တော်ကို နားလည်ပြီး သစ္စာရှိစွာ သွန်သင်နိုင်သော စိတ်နှလုံးကြံ့ခိုင်မှန်ကန်သော စိတ်ဓာတ်ကို ပေးထားသည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည် (၂တိ၊ ၁:၇)။ ဆုကျေးဇူးပေးခြင်းကို ပေါလု၏လက်တင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည် (အပိုဒ် ၆; ၁တိ၊ ၄:၁၄ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယင်းသည် တိမောသေတွင် ဝိညာဉ်တော်နှင့် ဆုကျေးဇူးမရှိခဲ့ဟု မဆိုလိုပါ၊ လက်တင်ခြင်းဖြင့် ဆုကျေးဇူးကို တရားဝင်လှုံ့ဆော်ပေးပြီး အသင်းတော်အမှုတော်အတွက် ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။ ဒုတိယအနေဖြင့် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ရှက်မနေရန်နှင့် အကျဉ်းချခံထားရသော ပေါလုကို ရှက်မနေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂တိ၊ ၁:၈)။ ရှက်ကြောက်ခြင်းသည် တိမောသေအား ပေါလုနှင့် သူ၏သတင်းစကားမှ ခွဲထွက်စေပြီး ၎င်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ငြင်းပယ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းအစား ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ခံစားခက်ခဲမှုကို အတူခံယူရန်၊ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့် ခွန်အားရရှိ၍ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
1:6–14. Boldness to Endure Suffering. The thanksgiving moves almost
imperceptibly into an exhortation. On the basis of Timothy’s heritage and
faith, Paul first exhorted him to stir up or keep burning the gift of ministry.
This means not that the fire was about die out but that it needed to be
developed and used in order to keep it aflame (cf. Matt. 25:14–30). This was
possible because God has given us a spirit not of fear or timidity but of power
that works and love that cares and a sound, disciplined mind to understand and
faithfully teach the word of God (2 Tim. 1:7). The giving of the gift is
associated with the laying of Paul’s hands on Timothy (v. 6; cf. 1 Tim. 4:14).
This means not that Timothy did not have the Spirit and the gift previously but
that through the laying on of hands, the gift was now officially activated and
could be developed for the service of the church. Paul secondly urged Timothy
not to be ashamed of the gospel or of Paul in his imprisonment (2 Tim. 1:8).
Shame would have led Timothy to distance himself from Paul and his message,
denying its efficacy. Instead, Paul invited Timothy to share in his sufferings
for the gospel, strengthened by the power of God.
ဧဝံဂေလိတရားကို ရည်ညွှန်းရင်း ပေါလုသည် ၎င်း၏အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ၊ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ဆောင်မှုဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌ ရှင်းရှင်းလင်းလင်ဖော်ပြမည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏ တစ်ဦးတည်းသောလုပ်ဆောင်မှုကို ဆိုလိုသည်။ ဒုတိယ၊ ဧဝံဂေလိတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို သန့်ရှင်းခြင်းသို့ ခေါ်ဆောင်ခြင်းလုပ်ဆောင်မှုလည်း ဖြစ်သည်။ တတိယ၊ ကယ်တင်ခြင်းနှင့် ခေါ်ဆောင်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ဟု ယူဆရသော အကျင့်များပေါ်တွင် အခြေမချပါ။ ဧဝဂေလိတရားမရောက်မီ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ထိုအကျင့်များ မရှိခဲ့ပါ။ စတုတ္ထ၊ ဧဝံဂေလိတရားသည် ဘုရား သခင်၏ အဆုံးမဲ့ကယ်တင်ခြင်းရည်ရွယ်ချက်၏ ထုတ်ဖော်မှုဖြစ်သည်။ ဤသည်မှာ ဒုစရိုက်သဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် သူ၏အဆုံးမဲ့အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမ၊ ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်သည် ခရစ်တော်၌သာ အဆုံးမဲ့ကာလမှ ကျွန်ုပ်တို့၏ဟူ၍ သတ်မှတ်ထားသည်။ သူသည် ဒုစရိုက်သူများထံ ဧဝံဂေလိတရား၏ ကယ် တင်နိုင်သောတန်ခိုးရောက်ရှိရန် အဆုံးမဲ့ခန့်အပ်ထားသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ ဆဌမ၊ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်သည် အဆုံးမဲ့ကာလတစ်လျှောက် ဘုရားသခင်၌ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ ပထမအကြိမ် ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်း—လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၊ ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်း၊ အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း—တွင် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ဗျာဒိတ်ပေးခဲ့သည်။ ဤနေရာ၌ အဓိကအလေးပေးချက်မှာ သူ၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊ ထိုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် သေခြင်းကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး အသက်ကို လူတိုင်းအတွက် ရရှိနိုင်စေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈၊ ၁၀၊ ၂ကော၊ ၅:၁၂–၁၅၊ ၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် အနာဂတ်၌ ကျွန်ုပ်တို့၏ကိုယ်ပိုင်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အာမခံရုံသာမက၊ ဘုရားသခင်ခေါ်ဆောင်ထားသော ပြည့်စုံသောအသက်တာကို အသက်ရှင်နိုင်ရန် တန်ခိုးလည်း ပေးသည်။
The reference to the gospel caused
Paul to review its content. It is, first, God’s saving activity, implying at
this point what will be explicitly stated, namely, that this is the exclusive
work of God. Second, the gospel is also God’s activity in calling us to
holiness. Third, the saving and the calling are not based on our alleged good
works, because before the coming of the gospel we did not have any. Fourth, the
gospel is the expression of God’s eternal saving purpose, which reaches us
through divine grace. This is about His eternal plan for the salvation of
sinners. Fifth, it was also established in eternity that saving grace was ours
only and exclusively in Christ. He is the eternally appointed channel through
which the saving power of the gospel will reach sinners. Sixth, the divine plan
of salvation through grace was hidden in God throughout eternity, but it was
revealed to us at the first epiphany of Christ: the incarnation, ministry,
death, and resurrection. Here, the main emphasis is on His resurrection,
through which death was overcome—making life available to all (vv. 8, 10; cf. 2
Cor. 5:12–15, 21). The resurrection of Jesus not only assures us of our own
resurrection in the future but also empowers us to live the fullness of life to
which God has called us.
ပေါလုက ကြေညာသူ၊ တမန်တော်နှင့် ဆရာအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၂တိ၊ ၁:၁၁)။ သူ၏အဆိုအရ ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်းသည် မကြာခဏ ခံစားခက်ခဲမှုကို ပါဝင်စေသည် (၂ကော၊ ၆:၄–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုခံစားခက်ခဲမှုကို ဂုဏ်မဲ့ဟု ယူဆနိုင်သည်။ သို့သော် ပေါလုသည် ယုံကြည်ထားသူကို သိမြင်သောကြောင့် ယခုခံစားနေရသော ခံစားခက်ခဲမှုများကို ရှက်မနေကြောင်း တိမောသေအား အာမခံခဲ့သည် (၂တိ၊ ၁:၁၂၊ ရော၊ ၁:၁၆–၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဧဝံဂေလိတရားကြောင့် ပေါလုသည် သူ၏တစ်ဘဝလုံးကို သခင်ဘုရားလက်တော်၌ အပ်နှံနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏သေခြင်းနီးကပ်နေသော်လည်း၊ ခရစ်တော်ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသော ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ပြန်လာမည့်နေ့၌ သူ၏အသက်ကို ပြန်ရရှိမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ ပေါလုက ဧဝံဂေလိတရားသည် ခရစ်တော်အတွက် ရှက်မနေဘဲ အမှုဆောင်ခြင်းနှင့် ခံစားခက်ခဲမှုကို ဖြစ်နိုင်စေကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေ—နှင့် ကျွန်ုပ်တို့—အား ဧဝံဂေလိတရား၏ ပုံစံကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန်၊ ပေါလုသွန်သင်ခဲ့ပြီး ကြေညာခဲ့သော ကျန်းမာသောစကားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၃)။ အသင်းတော်တွင် သတင်းစကားတစ်ခုသာရှိပြီး သခင်ဘုရားက ၎င်းကို အသင်းတော်ထံ အပ်နှံခဲ့သည်။ တိမောသေသည် ယေရှု၌ရှိသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့် တမန်တော်သွန်သင်ချက်များ သို့မဟုတ် ခရစ်ယာန်အယူဝါဒများကို ကြေညာရမည်။ ထို့ပြင် သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အကျိုးပြုသောတန်ခိုးအားဖြင့် ကြေညာရမည်။ ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့် အပ်နှံပြီး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြခြင်းခံရသူတစ်ဦး၏ အသုံးဝင်မှုနှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုတွင် ကန့်သတ်ချက် လုံးဝမရှိပါ။
Paul affirms that he had been
appointed as a preaching herald, apostle, and teacher (2 Tim. 1:11). According
to him, the proclamation of the gospel often entails suffering (cf. 2 Cor.
6:4–10), which could be considered dishonorable. But Paul assured Timothy that
he was not ashamed of the sufferings he now was enduring, knowing in whom he
had believed (2 Tim. 1:12; cf. Rom. 1:16–17). On account of the gospel, Paul
was convinced that he could place his entire life in the hands of the Lord. And
even though his death was imminent, he was confident that his life would be
given back to him on that day when Christ would return in glory. Paul indicated
that the gospel makes unashamed service to and suffering for Christ possible.
Paul also urged Timothy—and urges us—to keep the pattern of the gospel: the
sound words Paul had taught and proclaimed (v. 13) in the apostolic teachings
or Christian doctrines. The church has only one message, and the Lord entrusted
it to her. Timothy was to proclaim the apostolic teachings in the faith and
love found in Jesus, and by the effective power of the Holy Spirit. There is no
limit to the usefulness and influence of someone who is consecrated to the will
of God and guided by the Holy Spirit.
15 အာရှိပြည်၌နေသော သူအပေါင်းတို့သည် ငါ့ကိုပယ်ကြပြီဟု၊ သင်သည် ကြားသိ၏။ ထိုသူတို့တွင် ဖုဂေလုနှင့် ဟေရမောဂင်ပါသတည်း။
16 ထာဝရဘုရား၏ ကရုဏာတော်သည် ဩနေသိဖော်၏အိမ်၌သက်ရောက်ပါစေသော။ သူသည်ငါ့ကို အဖန်ဖန်သက်သာစေပြီ။ ငါ၌သံကြိုးချည်နှောင်လျက်ရှိသော်လည်း၊ သူသည် ရှက်ကြောက်ခြင်းမရှိဘဲ၊17 ရောမမြို့သို့ရောက်သောအခါ သာ၍ကြိုးစားလျက်ငါ့ကိုရှာ၍တွေ့၏။
18 သူသည်ထိုနေ့ရက်၌ သခင်ဘုရား၏လက်မှ ကရုဏာတော်ကို ခံရမည်အကြောင်း၊ ထာဝရဘုရားသည် ပေးသနားတော်မူပါစေသော။ သူသည်ဧဖက်မြို့၌လည်း ငါ့ကို အဘယ်မျှလောက် ပြုစုသည်ကို သင်သည် အမှန်သိ၏။
၁:၁၅–၁၈။ သစ္စာမရှိခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်း ဥပမာများ။ ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ရှက်ခြင်း သို့မဟုတ် မရှက်ခြင်း၏ ရလဒ်များကို သရုပ်ပြရန် ဥပမာသုံးခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ အာရှပြည်နယ် (မြို့တော်မှာ ဧဖက်မြို့) တွင် ဖုဂေလပြီး ဟေမောဂေနတို့သည် ပေါလုကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဖြစ်ရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမျှမသိရသော်လည်း၊ ပေါလု၏နောက်ဆုံးဖမ်းဆီးခံရခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင် သူတို့သည် ကိုယ်အသက်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ပေါလု၏အကျဉ်းချခံရခြင်းကို ရှက်သောကြောင့် စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျမ်းချက်၌ အကြောင်းပြချက်ကို မဖော်ပြထားပါ။ သို့သော် ဩနေသိဖော်ရပ်အိမ်သူအိမ်သားတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် သစ္စာရှိခြင်းနှင့် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ခံစားခက်ခဲမှုခံယူလိုခြင်း၏ ဥပမာဖြစ်သည်။ ဩနေသိဖော်ရပ်သည် ပေါလုကို ဂရုစိုက်မှုဖြင့် မကြာခဏ လန်းဆန်းစေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။ ပေါလုသည် ရောမမြို့ထောင်တွင်းရှိကြောင်း သိရှိပြီး ဩနေသိဖော်ရသည် ပေါလုကိုတွေ့သည်အထိ အန္တရာယ်များပြီး အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အလုပ်ကို ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ အခန်းကြီးကို ဩနေသိဖော်ရပ် ၏ သစ္စာစောင့်သိမှုကြောင့် လှုပ်ရှားခဲ့သော ပေါလုသည် တရားစီရင်မည့်နေ့၌ ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်နှင့် တွေ့ဆုံပါစေဟု ဆုတောင်းပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈; မ၊ ၂၅:၃၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ ဩနေသိဖော်ရပ်သေဆုံးပြီးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနိုင်ပြီး ပေါလုသည် တရားစီရင်ရာတွင် သူ့အတွက် ကောင်းမွန်စွာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
1:15–18. Examples of Disloyalty and
Loyalty. Paul
mentioned three examples to illustrate the results of being ashamed or
unashamed of the gospel. While in the province of Asia, whose capital was
Ephesus, Phygel [l] us and Hermogenes abandoned him. Nothing is known about
this incident, but it is possibly related to Paul’s final arrest. If so, it is
possible that they deserted Paul because they feared for their own lives or
were ashamed of his imprisonment. The text does not provide a motive. The
household of Onesiphorus, however, stood in contrast as an example of loyalty
and willingness to suffer for the gospel. Onesiphorus often refreshed Paul with
his care (v. 16). Knowing Paul was in prison in Rome, Onesiphorus searched
diligently until he found him (v. 17)—a hazardous and life-threatening endeavor.
The chapter ends with Paul, moved by Onesiphorus’s loyalty, commending him to
God’s mercy on the day of judgment (v. 18; cf. Matt. 25:36). This could
indicate that Onesiphorus was dead by then and that Paul was anticipating that
things would go well for him in the judgment.
အခန်းကြီး - ၂
1 ငါသား၊ သင်သည် ယေရှုခရစ်၌ရှိသော ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ခိုင်ခံ့ခြင်းရှိလော့။
2 သက်သေခံအများရှိသည်နှင့် ငါ့ထံ၌ကြားရပြီးသော အရာတို့ကို၊ သစ္စာနှင့်ပြည့်စုံ၍ သူတပါးတို့ကို သွန်သင်ခြင်းငှါ၊ တတ်စွမ်းနိုင်သော သူတို့၌ အပ်ပေးလော့။
3 ထိုသို့အလိုငှါ သင်သည်၊ ယေရှုခရစ်ထံ၌ ကောင်းသောစစ်သူရဲကဲ့သို့၊ ဆင်းရဲဒုက္ခကိုသည်းခံလော့၊
4 စစ်သူရဲမည်သည်ကား၊ မိမိကိုစစ်သူရဲအရာ၌ ခန့်ထားသောသူကို နှစ်သက်စေခြင်းငှါ၊ လောကီမှု ရေးနှင့်ပြွမ်းနှောရှုပ်ထွေးခြင်းကိုပယ်ရှားတတ်၏။
5 ပွဲ၌လူချင်းတိုက်သောသူမည်သည်ကား၊ ထုံးတမ်းအတိုင်းမတိုက်လျှင် ပန်းဦးရစ်ကိုမရ။
6 လယ်လုပ်သောသူသည်လည်းအရင်လုပ်ပြီးမှ အသီးအနှံကိုခံရမည်။
7 ငါ့စကားကိုဆင်ခြင်လော့။ ထာဝရဘုရားသည် အရာရာတို့၌ဥာဏ်ကို သင့်အားပေးသနား တော်မူ ပါစေသော။
၂:၁–၇။ ခွန်အားရှိပါ။ ဒုက္ခကို ခံနိုင်ရည်ရှိပါ။ ဤဥပမာများကို စိတ်ထဲထားရင်း ပေါလုသည် တိမောသေအား ယေရှုခရစ်၏ကျေးဇူးတော်၌ ခွန်အားရှိလော့ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁)။ ပေါလုထံမှ ကြားသိခဲ့ရသော သွန်သင်ချက်များ (များစွာသော သက်သေများလည်း အတည်ပြုခဲ့သည်) ကို သစ္စာရှိသောလူများထံ အပ်နှံလော့။ ထိုသူများသည် အခြားသူများကို သွန်သင်နိုင်စွမ်းရှိရမည် (အပိုဒ် ၂)။ ဤကျမ်းချက်သည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွင်း တမန်တော်သတင်းစကား၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လွှဲပြောင်းပေးခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို လှုံ့ဆော်ပေးသည်။ တမန်တော်များသည် သူတို့၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ (ဥပမာ တိမောသေ) ကို လေ့ကျင့်ပေးပြီး ယေရှု၌ ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကားကို အပ်နှံခဲ့သည်။ သူတို့သည် ထိုသတင်းစကားကို သစ္စာရှိပြီး အခြားသူများကို သွန်သင်နိုင်သောသူများထံ လွှဲအပ်ရမည်။ သွန်သင်ကြေညာခြင်းအမှုတော်၌ တိမောသေသည် ပေါလုနှင့်အတူ ခံစားခက်ခဲမှုကို ခွန်အားရှိရှိ ခံယူပြီး ယေရှုခရစ်၏ ကောင်းသောစစ်သည်တော်ကဲ့သို့ ဆင်းရဲဒုက္ခခံရန် သည်းခံရမည် (အပိုဒ် ၃)။ အပြစ်ရှိသောကမ္ဘာနှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို ဆန့်ကျင်မှုကြားတွင် ခရစ်ယာန်များသည် စမ်းသပ်မှုနှင့် ခံစားခက်ခဲမှုများနှင့် ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ထောက်မပေးသောကျေးဇူးတော်ကို ယုံကြည်၍ ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရမည်။
2:1–7. Be Strong and Endure Hardship. With these examples in mind, Paul
urged Timothy to be strong in the grace of Jesus Christ (v. 1) and to commit
the teachings he had heard from Paul (which were also attested by many other
witnesses) to faithful persons. These individuals would be able to teach others
(v. 2). This passage sets in motion the importance of the reliable transmission
of the apostolic message within the Christian church. The apostles trained
their colleagues (e.g., Timothy) and entrusted to them the Christian message of
salvation in Jesus; they, in turn, were to commit this message to faithful
individuals who could teach it to others. In his task of teaching and
proclaiming the gospel, Timothy had to be strong and ready to suffer along with
Paul, enduring hardship like a good soldier of Jesus Christ (v. 3). In a world
of sin and opposition to the gospel, Christians will confront trials and
hardship, but they should face them with courage and trust in God’s sustaining
grace.
ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အရေးကြီးမှုကို လူသုံးမျိုး၏ အတွေ့အကြုံဖြင့် သရုပ်ပြခဲ့သည်—စစ်သည်တော် (အပိုဒ် ၃–၄)၊ အားကစားသမား (အပိုဒ် ၅) နှင့် လယ်သမား (အပိုဒ် ၆)။ စစ်သည်တော်အနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို အမှုတော်ခေါ်ဆောင်သူကို နှစ်သက်စေရမည်။ နေ့စဉ်ဘဝအရေးကိစ္စများဖြင့် ရည်မှန်းချက်မှ အာရုံပျံ့လွင့်အောင် မပတ်သက်ရပါ။ အကြောင်းတစ်ခုအတွက် အပြည့်အဝနှစ်မြှုပ်ခြင်းလိုအပ်ပြီး ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ အားကစားသမားသည် သရဖူဆောင်းခံရရန် ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းအတိုင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမည်။ ဘုရားသခင်ကို အမှုဆောင်ရာတွင် ခံစားခက်ခဲမှုပါဝင်သော ကိုယ်ကျင့်တရားကြံ့ခိုင်မှုကို အလေးပေးသည်။ ခရစ်ယာန်ကို လယ်သမားနှင့်လည်း နှိုင်းယှဉ်ထားပြီး၊ အကျိုးခံစားခွင့်ရရန် ပထမဦးစွာ ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်ရမည်။ ယင်းသည် စိတ်ရှည်မှုနှင့် သည်းခံခြင်းလိုအပ်သည်။ ပေါလုသည် ဤညွှန်ကြားချက်စကားများကို ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန်နှင့် သခင်ဘုရားက � ပတ်လည်နားလည်မှုနှင့် ဉာဏ်အလင်းပေးပါစေဟု ဆုတောင်းပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော ဆုကျေးဇူးသည် ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။
Paul illustrates the importance of
Christian determination by highlighting the experience of three kinds of
individuals: the soldier (vv. 3–4), the athlete (v. 5), and the farmer (v. 6).
As a soldier, we need to please the One who called us to service and not become
entangled with everyday life to the extent that it distracts us from our
purpose. Total dedication to a cause is required, while self-indulgence is to
be set aside. The athlete, in order to be crowned in a competition, must
compete according to the rules of the event. The emphasis is on
self-discipline, manifested in service to God, that will involve hardship. The
Christian is also likened to a farmer, who is expected to labor first in order
to enjoy the benefits later. This requires patience and endurance. Paul asked
Timothy to carefully consider and reflect on these words of instruction, and he
prayed that the Lord would give him comprehensive insight and understanding (v.
7). The gift of discernment is indispensable for all believers.
10 ထိုကြောင့်ရွေးကောက်တော်မူသော သူတို့သည်၊ ထာဝရ ဘုန်းအသရေနှင့်တကွ ယေရှုခရစ်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းသို့ရောက်စိမ့်သောငှါ၊ သူတို့အဘို့ အရာရာကို ငါသည်းခံရ၏။
11 သစ္စာစကားဟူကား၊ ထိုသခင်နှင့်အတူသေလျှင်၊ အတူရှင်လိမ့်မည်။
12 သည်းခံလျှင်၊ ထိုသခင်နှင့်အတူ စိုးစံလိမ့်မည်။ ထိုသခင်ကို ငါတို့သည် ငြင်းပယ်လျှင်၊ ငါတို့ကို ငြင်းပယ်တော်မူလိမ့်မည်။
13 ငါတို့သည်မယုံကြည်သော်လည်း၊ ထိုသခင်သည် သစ္စာတည်သဖြင့် ကိုယ်ကို ငြင်းပယ်တော်မမူနိုင်။
၂:၈–၁၃။ ယေရှု၏ ခံစားခြင်းကို အောက်မေ့လော့။ ဤအပိုင်းကို ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏အမှုတော်နှင့် ကျွန်ုပ်တို့၏ ခရစ်ယာန်အသက်တာအတွက် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို ညွှန်ပြ၍ နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်—ခရစ်တော်လည်း ခံစားခဲ့သည်၊ သေခြင်းတိုင်အောင် ခံစားခဲ့သည်။ သို့သော် သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသည်။ ရှင်တော်မူသည်။ သူ၏အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ရွေးနုတ်ခြင်းကို ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပေါလုခံယူလိုသော အံ့ဖွယ်ကောင်းသော သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူသည် ရာဇဝတ်သား သို့မဟုတ် ရာဇဝတ်ကောင်ကဲ့သို့ သံကြိုးခတ်ခံထားရသည် (အပိုဒ် ၉)။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို သံကြိုးမခတ်နိုင်ပါ။ ပေါလုသည် ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ထောင်ချခံထားရသော်လည်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို ဆက်လက်ကြေညာနေဆဲဖြစ်သည် (ကတ်၊ ၂၈:၃၀–၃၁ ကြည့်ပါ)။ သူ၏ခံစားခက်ခဲမှုသည် နောက်ဆုံးတွင် ရွေးကောက်ခံရသူများ (ယုံကြည်သူများ) အား ခရစ်ယေရှု၌ရှိသော ကယ်တင်ခြင်းကို အဆုံးတိုင်အောင် ရရှိစေရန် ကူညီပေးနိုင်လျှင် ထိုက်တန်သည် (၂တိ၊ ၂:၁၀)။ ထိုကယ်တင်ခြင်းသည် ခရွေးနုတ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်တွင် ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။ ထိုကယ်တင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့်သာ လူတိုင်းရရှိနိုင်သည်။ ဧဝံဂေလိတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်ကြောက်စရာ အကြောင်းမရှိပါ (၁ကော၊ ၁:၆–၇၊ ဧဖက်၊ ၃:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။ ရွေးကောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ “ဘုရားသခင်၏ရွေးကောက်ခြင်း” စာ၊ ၁၅၉၄ ကြည့်ပါ)။
2:8–13. Remember Jesus’s Sufferings. Paul closes this section by
pointing to the work of Christ and its significance for our Christian life:
Christ also suffered—even to death—but was raised from the dead; He is alive!
By His death and resurrection, Jesus accomplished redemption for humanity. This
is the wonderful, good news for which Paul was willing to suffer. In fact, he
was already in chains, as if he were an evildoer or criminal (v. 9). The word
of God, however, is not chained. Even though Paul was in prison for his faith,
he was still proclaiming the word of God (see Acts 28:30–31). His suffering was
worthwhile if, in the end, he could assist the elect (the believers) so that
they might obtain the salvation that is in Christ Jesus with eternal glory (2
Tim. 2:10)—to experience the consummation of their salvation at the end. This
salvation is available to all only in union with Christ. There is no reason to
be fearful or ashamed of the gospel (see 1 Cor. 1:6–7; Eph. 3:13; on election,
see “Divine Election,” p. 1594).
ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏အမှုတော်၏ ယုံကြည်သူအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို ခံစားခက်ခဲမှုရင်ဆိုင်ရာတွင် သည်းခံခြင်းသီချင်းကဲ့သို့ ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့သည်။ ယုံကြည်စိတ်ချရသော သစ္စာတော်စကားဟု ဆိုလိုသည်မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။ သူသည် အခြေအနေလေးခုကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး ယင်းလေးခုစလုံးကို မှန်သည်ဟု ယူဆသည်။ ပထမအပိုဒ်တစ်ခုစီတွင် အခြေအနေနှင့် ရလဒ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ နှစ်ခုသည် ယုံကြည်သူများမှ မျှော်လင့်ထားသည်များဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ခုသည် မဖြစ်သင့်သည်များဖြစ်သည်။ အလေးပေးချက်မှာ ဘုရားသခင်၏သစ္စာရှိမှုဖြစ်ပြီး၊ ကျွန်ုပ်တို့လည်း သူ့အပေါ် သစ္စာထားရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။
Paul further developed the
implications of the work of Christ for the believer with what looks like a hymn
of endurance in the face of suffering. The trustworthy, faithful saying refers
to what follows. He set forth four conditional statements, and all four are
assumed to be true. The first part of each statement gives the condition and
the second part gives the result. Two describe what is expected of believers
and two describe what is not. What seems to be emphasized is God’s
faithfulness, implying that we should also be faithful to our commitment to
Him.
ပထမထုတ်ပြန်ချက်သည် အပြစ်သို့သေခြင်း—ဗတ္တိဇံအခမ်းအနားတွင်လည်း သင်္ကေကတဖြစ်သော—နောင်တရခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည် (ရော၊ ၆:၂–၇ ကြည့်ပါ)။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူနှင့်အတူ အသက်ရှင်ရမည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်တော်၌ အသစ်သောအသက်တာ (ရော၊ ၆:၅–၁၁) နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက် အဆုံးမဲ့အသက်တာ၏ ကတိကို ရည်ညွှန်းသည် (ယော၊ ၃:၁၆၊ ၁၄:၃ နှင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဒုတိယထုတ်ပြန်ချက်သည် ခရစ်ယာန်အသက်တာ၏ ခက်ခဲသောအချိန်များတွင် သည်းခံခြင်း သို့မဟုတ် ဇွဲရှိခြင်း၏ မရှိမဖြစ်လိုအပ်မှုကို အာရုံစိုက်သည်။ လက်ရှိခံစားခက်ခဲမှုနှင့် ခံစားခြင်းသည် ခရစ်တော်၏နိုင်ငံတော်၌ သူနှင့်အတူ အုပ်စိုးရမည်ဟူသော အချက်အလင် ယာယီသာဖြစ်သည် (၂တိ၊ ၄:၁၊ ၁၈၊ ရော၊ ၈:၁၆၊ ၁၇; ဗျာ၊ ၂၀:၄ ကြည့်ပါ)။
The first statement refers to
repentance, symbolized by dying to sin—also symbolized in the rite of baptism
(see Rom. 6:2–7). As a result of dying, we shall also live with Him. This is
both a reference to the new life in Christ (Rom. 6:5–11) and to the promise of
eternal life after the resurrection (cf. John 3:16; 14:3). The second statement
focuses on the necessity of endurance or perseverance during times of
difficulty in the Christian life. Present hardship and suffering are transitory
in light of the fact that we will reign with Christ in His kingdom (see 2 Tim.
4:1, 18; Rom. 8:16, 17; Rev. 20:4).
တတိယနှင့် စတုတ္ထထုတ်ပြန်ချက်များသည် ယုံကြည်သူများအတွက် လက်ခံ၍မဖြစ်သော အပြုအမူများကို ရည်ညွှန်းသည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကို ငြင်းပယ် သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်လျှင် (၂တိ၊ ၂:၁၂)၊ သူသည်လည်း တရားစီရင်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ငြင်းပယ် သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်မည် (မ၊ ၁၀:၃၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌ ငြင်းပယ်ခြင်းသည် ယုံကြည်ခြင်းမှ လုံးဝကျဆုံးခြင်း ဆိုလိုသည်။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ရှေ့၌ လူ့မျိုးနွယ်အတွက် ဖျန်ဖြေသူအဖြစ် သူ့ကို လုံးဝငြင်းပယ်သူများကို ဖျန်ဖြေပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပါ (၁တိ၊ ၂:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နောက်ဆုံးထုတ်ပြန်ချက်သည် ကျွန်ုပ်တို့၏ယုံကြည်ခြင်း၏ အားနည်းချက်ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ဘုရားသခင်အပေါ် ယာယီသစ္စာမဲ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့ ယုံကြည်ခြင်းမရှိဖြစ်လျှင်၊ ပေါလုက ဘုရားသခင်သည် အမြဲသစ္စာရှိတော်မူကြောင်း သတိပေးသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို ငြင်းပယ်၍ မဖြစ်နိုင်ပါ (၂တိ၊ ၂:၁၃)။ ကိုယ်တော်၏သဘာဝတော်ကြောင့် ကတိတော်များကို မဖြည့်ဆည်းပေးဘဲ မနေနိုင်ပါ (တ၊ ၂၃:၁၉၊ ဟေဗြဲ၊ ၆:၁၈၊ ၁၀:၂၃)။ ကျမ်းစာသစ္စာတွင် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိသည်ဟု ပြောရာတွင် ယုံကြည်သူများအပေါ်နှင့် သူပေးထားသော ကတိတော်များအပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ဆိုလိုသည် (၁ကော၊ ၁၀:၁၃၊ ၂ကော၊ ၁:၁၈–၂၀၊ ၁သက်၊ ၅:၂၃၊ ၂၄၊ ၂သက်၊ ၃:၃၊ ၁ပေ၊ ၄:၁၉)။ ပေါလု၏နောက်ဆုံးထုတ်ပြန်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏မေတ္တာကရုဏာတော်က ကျွန်ုပ်တို့ကို နောင်တရရန် လမ်းပြသမျှ (ရော၊ ၂:၄)၊ အပြစ်တစ်ခုမျှ ကျွန်ုပ်တို့ကို သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ ခွဲခွာစေနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံသည် (ရော၊ ၈:၃၁–၃၉)။
The third and fourth statements refer
to unacceptable behavior for believers. If we deny or disown Him (2 Tim. 2:12),
He will also deny or disown us in the judgment (cf. Matt. 10:33). The denial
here refers to apostasy. Jesus cannot mediate for those who have completely
rejected Him as Mediator before the Father (cf. 1 Tim. 2:5). The last statement
is about the frailty of our faith that occasionally manifests itself in
temporary lapses of faithfulness to God. If we are faithless, Paul reminds us
that God is always faithful to His word because He cannot deny or disown
Himself (2 Tim. 2:13). Because of His very nature, God cannot fail to fulfill
His promises (Num. 23:19; Heb. 6:18; 10:23). When the NT speaks of God as
faithful, in almost every case it is in terms of loyalty and trustworthiness to
the believer and the promises He has made to them (1 Cor. 10:13; 2 Cor.
1:18–20; 1 Thess. 5:23, 24; 2 Thess. 3:3; 1 Pet. 4:19). Paul’s last statement
assures us that as long as we allow God’s lovingkindness to lead us to
repentance (Rom. 2:4), there is no sin that can separate us from His love (Rom.
8:31–39).
၂:၁၄–၃:၉ မှားယွင်းသောဆရာများကို ကိုင်တွယ်ခြင်း
ဤအပိုင်းတွင် ပေါလုသည် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်နည်းဟု လမ်းညွှန်ပေးသည်။ သူသည် တိမောသေအား မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို ဆီးတားရန် (၂း ၁၄-၁၉)၊ အသင်းတော်၏ဝိညာဉ်ရေးရာအခြေအနေသည် ဤပြဿနာကို မည်သို့ပံ့ပိုးပေးသည်ကို ရှင်းပြပြီး (အခန်းငယ် ၂၀–၂၁)၊ တိမောသေ၏တာဝန်ကို ဖော်ပြကာ (အခန်းငယ် ၂၂-၂၆)၊ နောက်ဆုံးကာလတွင် လှည့်စားခြင်းအကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (၃:၁-၉)။
2:14–3:9
Dealing with False Teachers
In this section, Paul provides
guidance on how to deal with false teachings. He encouraged Timothy to resist
false teachings (2:14–19), explained how the spiritual condition of the church
contributes to this problem (vv. 20–21), described the responsibility of
Timothy (vv. 22–26), and concluded with a prophecy about deception in the last
days (3:1–9).
16 တရားမဲ့ဖြစ်သော အချည်းနှီးစကားကို ရှောင်လော့။ အကြောင်းမူကား၊ ထိုစကားသည် မတရားသော အမှုတို့ကို ပွါးများစေလိမ့်မည်။
17 သူတို့၏စကားသည် ခူနာကဲ့သို့ စားလိမ့်မည်။ ထိုသူတို့တွင် ဟုမေနဲနှင့်ဖိလက်ပါသတည်း။
18 သူတို့က သေလွန်သော သူတို့သည် ထမြောက်ကြပြီဟု ပြောလျက်၊ သမ္မာတရားလမ်းမှ လွဲသွား၍ အချို့သောသူတို့၏ ယုံကြည်ခြင်းကို မှောက်လှန်တတ်ကြ၏။
19 သို့သော်လည်း၊ သခင်ဘုရားသည် မိမိလူတို့ကို သိကျွမ်းတော်မူ၏ဟူ၍၎င်း၊ တံဆိပ်ခတ်လျက်ရှိသော ဘုရားသခင်၏ တိုက်မြစ်သည် ခိုင်ခံ့၍တည်၏။
၂:၁၄-၁၉။ မှားယွင်းသောဆရာများကို ဆီးတားခြင်း။ ဧဝံဂေလိတရား၏အမှန်တရားများကို ရည်ညွှန်းရင်း ပေါလုသည် တိမောသေအား ယုံကြည်သူများအား ဤအရာများကို ဆက်လက်သတိပေးရန် ဖိတ်ခေါ်သည်။ ညွှန် ကြားချက်များသည် အနုတ်နှင့် အပေါင်းစကားများကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ပထမမှာ စကားလုံးများအကြောင်း သို့မဟုတ် အသုံးမဝင်သော သွန်သင်ချက်များအကြောင်း စကားများရန်မကြရန်ဖြစ်သည်။ ယင်းများသည် နားထောင်သူများကို ပျက်စီးစေသည် (အနှစ် ၁၄၊ ကြည့်။ ၁တီ ၁:၆၊ ၆:၄၊ တိ ၃:၉)။ ဤစကားများသည် အသေးအဖွဲကိစ္စများ သို့မဟုတ် အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီဆိုင်ရာ တွေးခေါ်မှုများဖြစ်နိုင်ပြီး ပါဝင်သူများကို မထိခိုက်စေသော်လည်း နားထောင်သူများအပေါ် ဝိညာဉ်ရေးရာဆိုးကျိုးသက်ရောက်သည် (ကြည့်။ ၁တီ ၁:၄၊ တိ ၃:၉)။ ပေါလုသည် ဤအခြေအနေကို ဆီးတားရန် တီမောသေအား ဘုရားသခင်၏ခွင့်ပြုချက်ကို ရှာဖွေရန်နှင့် “အမှန်တရား၏နှုတ်ကပတ်တော်” ကို တိကျစွာ သွန်သင်ရန် တိုက်ျတယ်သည် (၂တီ ၂:၁၅)။ ဤစကားများရန်ခြင်းအတွက် ဆေးတစ်လက်မှာ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို မှန်ကန်စွာ အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း၊ နားလည်ခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယင်းက ယေရှုအပေါ် ယုံကြည်ခြင်းဆုံးရှုံးစေနိုင်သော မှားယွင်းအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုများကို ကာကွယ်ပေးသည်။
2:14–19. Resisting False Teachers. Referring to the truths of the
gospel, Paul next invited Timothy to keep reminding believers about these
things. The exhortations combine negative and positive statements. The first is
not to quarrel about words or teachings that are useless and lead to the ruin
of those who hear them (v. 14; cf. 1 Tim. 1:6; 6:4; Titus 3:9). These disputes
could be about trivial matters or pointless theological speculations that
perhaps do not seriously damage those involved but that have a negative
spiritual impact on those who listen to them (cf. 1 Tim. 1:4; Titus 3:9). Paul
exhorted Timothy to counter this situation by seeking God’s approval and by
accurately teaching the “word of truth” (2 Tim. 2:15). The antidote to these
disputes is correctly interpreting, understanding, and teaching the word of
God, and thus preventing misinterpretations that may cause one to lose faith in
Jesus.
ပေါလု၏ ဒုတိယအကြံပြုချက်ကို အနုတ်ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ လောကီဖြစ်သော အလဟဿစကားများကို ရှောင်ကြဉ်ရန်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၁၆)။ အသေးအဖွဲနှင့် တွေးခေါ်မှုဆိုင်ရာ အကြောင်းအရာများသည် တိမောသေ၏သွန်သင်ရေးအမှုတော်တွင် ပါဝင်မနေသင့်ပေ။ ထိုသို့သော စကားများသည် ဘုရားမဲ့မှုကို တိုးပွားစေရုံမှတစ်ပါး ယုံကြည်သူများ၏ယုံကြည်ခြင်းကို တည်ဆောက်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ဤအမှားများသည် ရောဂါကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး အသင်းတော်အတွင်း ကပ်ရောဂါကဲ့သို့ လှည့်လည်သည်။ ရှင်းလင်းသော တမန်တော်အမှန်တရားသာလျှင် ဘုရားနှစ်သက်ရာဘဝနှင့် ယုံကြည်သူများကြားတွင် သဟဇာတဖြစ်မှုကို ဦးတည်စေသည်။
Paul’s second recommendation to
Timothy is phrased in a negative form: avoid worldly, empty talk (v. 16).
Trivial and speculative topics were not to be part of Timothy’s teaching
ministry. Such conversations lead only to increased ungodliness and do not edify
the faith of believers. These errors spread like a disease; they sweep through
the church like a plague. Clear apostolic truth alone leads to godliness and
harmony among believers.
လောကီဖြစ်သော အလဟဿစကားများဖြင့် ဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့သော ဆရာနှစ်ဦးမှာ ဟုမေနဲနှင့် ဖိလေတု တို့ဖြစ်သည်။ ဤဟုမေနဲသည် ယုံကြည်ခြင်းကို သင်ဘဝပျက်စီးစေခဲ့သော ၁တီမောသေ ၁:၂၀ မှ ဟုမေနဲပင်ဖြစ်နိုင်ပြီး ပါလုသည် နောင်တရရန် အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။ ဟုမေနဲနှင့် ဖိလေတု၏ အမှားသည် အသေးအဖွဲ သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းသော အမှားမဟုတ်ဘဲ အယူဝါဒဆိုင်ရာ အရေးကြီးသော အမှားဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမှန်တရားလမ်းမှ လွဲချော်ခဲ့ပြီး ထမြောက်ခြင်းသည် ဤမှာပင် ဖြစ်ပျက်ပြီးဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည် (အနှစ် ၁၈)။ ၁ကော ၁၅ တွင် ပါလုသည် ယေရှု၏ခန္ဓာကိုယ်ထမြောက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်သူများကို စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်ထမြောက်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ယုံကြည်သူများသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ဤမှာပင် ထမြောက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် အနာဂတ်ထမြောက်ခြင်း မလိုအပ်ဟု ဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဤသို့ဆိုလျှင် ဤမှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်သည် ဂရိအယူအဆဖြစ်သော ဝိညာဉ်၏ သဘာဝအလျှင်မသေနိုင်မှုကို လွှမ်းမိုးခံရခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဟုမေနဲနှင့် ဖိလေတုတို့ သွန်သင်ခဲ့သည်မှာ ထမြောက်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူ၏ ခရစ်တော်နှင့် လက်ရှိဝိညာဉ်ရေးရာဆက်ဆံရေးသာဖြစ်သည်ဟု ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကျမ်းပိုဒ်တွင် သူတို့၏နိဂုံးချုပ်ချက်များ၏ အခြေခံကို မဖော်ပြထားသောကြောင့် အဆုံးစွန်တွင် သူတို့ဘာသွန်သင်ခဲ့သည်ကို မသိရပေ။ ရှင်းလင်းချက်မှာ သူတို့၏သွန်သင်ချက်သည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည် (၂တိ ၂:၁၈)။
Two teachers who had caused such
trouble by worldly and empty discussions were Hymenaeus and Philetus. This is
likely the same Hymenaeus of 1 Timothy 1:20, who made a shipwreck of his faith
and whom Paul excluded from the church in hopes that he might repent. The error
of Hymenaeus and Philetus was not a minor matter or a mere mistake but one of
doctrinal substance: they had deviated from the path of truth by teaching that
the resurrection had already taken place (v. 18). In 1 Corinthians 15, Paul
challenged those who denied the physical resurrection of Jesus. It is possible
that they were claiming that it was only a spiritual resurrection—that
believers were already resurrected with Christ and thus there was no need for a
future resurrection. If so, this false teaching may have been influenced by a
Greek understanding of the natural immortality of the soul. This might be what
Hymenaeus and Philetus were teaching: that the resurrection consisted only of
the believer’s present spiritual relationship with Christ. But ultimately, we
do not know what they were teaching because the text does not indicate the
basis for their conclusions about the resurrection. What is clear is that their
teaching opposed the Christian faith (2 Tim. 2:18).
ဤပျံ့နှံ့နေသော အမှားများကို ဆန့်ကျင်ရင်း ဘုရားသခင်၏အသိပညာနှင့် တန်ခိုးတော်၏ သေချာမှုရှိသည်။ အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ခိုင်မာသောအခြေတည်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည် (အနှစ် ၁၉၊ ကြည့်။ မတ် ၁၆:၁၈၊ ဧဖေ ၂:၁၉-၂၀)။ ထိုအခြေခံသည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏ ထုတ်ကုန်ဖြစ်ပြီး ထိုသခင်၏ အကြီးဆုံးစိုးရိမ်မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှု၏ အရာဝတ္ထုဖြစ်ကာ အဆုံးတွင် အောင်မြင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအခြေခံကို စစ်မှန်ကြောင်း တံဆိပ်ခတ်ထားပြီး အတည်ပြုထားသည် (ရော ၄:၁၁)။ ဘုရားသခင်၏ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခံရခြင်းသည် ယုံကြည်သူများအား ဘုရားသခင်နှင့်သက်ဆိုင်ကြောင်း အာမခံချက်ပေးသည်။ “ထိုသခင်သည် ကိုယ်တော်နှင့်သက်ဆိုင်သူများကို သိတော်မူသည်”။ ဤတံဆိပ်သည် ခရစ်တော်၏နာမကို ကိုးကွယ်သူများအား မတရားမှုမှ ဝေးရန် စိန်ခေါ်သည် (၂တိ ၂:၁၉၊ ကြည့်။ တောလည် ၁၆:၂၆-၂၇)။
Against such spreading error stands
the certainty of God’s knowledge and power. The church rests on God’s firm
foundation (v. 19; cf. Matt. 16:18; Eph. 2:19, 20). It is the product of God’s
grace and the object of His greatest concern and will ultimately triumph. This
foundation is certified by a seal or inscription of authenticity (Rom. 4:11).
To be sealed with the approval of God constitutes an assurance to believers
that they belong to God: the Lord knows those who are His. This seal challenges
believers, as those who claim to belong to Christ, to turn away from
unrighteousness (2 Tim. 2:19; see Num. 16:26–27).
20 ကြီးစွာသောအိမ်၌ ရွှေတန်ဆာ၊ ငွေတန်ဆာသာ ရှိသည်မဟုတ်၊ သစ်သားတန်ဆာ၊ မြေတန်ဆာရှိ၏။ အသရေရှိသောတန်ဆာ၊ အသရေမရှိသော တန်ဆာရှိ၏။
21 သို့ဖြစ်၍၊ အထက်ဆိုခဲ့ပြီးသောအကျင့်တို့ကို ပယ်၍၊ မိမိကို စင်ကြယ်စေသောသူမည်သည်ကား၊ အသရေရှိသောတန်ဆာ၊ သန့်ရှင်း၍ အိမ်ရှင်သုံးစရာ ကောင်းသောတန်ဆာ၊ ကောင်းသော အမှုများအဘို့ အလိုငှါ ပြင်ဆင်သောတန်ဆာ ဖြစ်လိမ့်မည်။၂:၂၀-၂၁။ အိမ်သုံးအိုးခွက်များ ဥပမာ။ ပေါလုသည် သူပြောခဲ့သည်များကို ပုံဆောင်ရန် အိမ်အိုးခွက်များအကြောင်း တိုတောင်းသော ဥပမာကို သုံးသည်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်တွင် အဖိုးတန်သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြင့်မြတ်သောရည်ရွယ်ချက်အတွက် အိုးခွက်များနှင့် သစ်သားနှင့်မြေအိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အနိမ့်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်အတွက် အိုးခွက်များရှိသည် (အနှစ် ၂၀)။ ဤဥပမာသည် အသင်းတော်၏ အိမ်ကြီးတွင် လူအမျိုးအစားနှစ်မျိုးရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုသခင်နှင့်သက်ဆိုင်သူများ၊ ကိုယ်တော်သိတော်မူသူများ၊ ကိုယ်တော်နှင့် ဆက်ဆံရေးရှိသူူူူသူများ၊ ဒုစရိုက်မှ ခွဲခွာသူများရှိသည်။ ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏နာမကို ကိုးကွယ်သော်လည်း ဒုစရိုက်လမ်းတွင် ဆက်လက်နေသူများလည်းရှိသည်။ အကယ်၍ ယုံကြည်သူများသည် သခင်ဘုရား၏ အကျိုးရှိသော အိုးခွက်များဖြစ်လိုပါက မမြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များမှ ကိုယ်ကိုကိုယ် စင်ကြယ်စေရမည်ဖြစ်ပြီး ဒုစရိုက်နှင့် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များမှ ဝေးကွာကာ ချစ်ခြင်းအမှုများဖြင့် ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ထမ်းရန် အသင့်ရှိနေရမည်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၂၁)။ ဤနည်းဖြင့် ဤအရာများမှ စင်ကြယ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အနှစ် ၁၉ တွင် ဖော်ပြထားသော ဒုစရိုက် သို့မဟုတ် မမြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ မမြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များကို ရည်ညွှန်းပါက ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် မြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များဖြစ်လာရန် ကိုယ်ကိုကိုယ် စင်ကြယ်စေခြင်း သို့မဟုတ် ပိုမိုဖြစ်နိုင်ချေမှာ မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်ရှိသော မမြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များကို ရှောင်ကြဉ်ရန်ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူ၏ဘဝသည် ဘုရားသခင်၏အမှုတော်အတွက် “သန့်ရှင်းစေခြင်း” သို့မဟုတ် “မြင့်မြတ်စေခြင်း” ခံရမည်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၂၁)။
2:20–21. Analogy of Household
Containers. Paul
used a brief metaphor to illustrate what he had been saying. In any large
house, there are containers for noble purposes made of precious metals and some
for less virtuous purposes made of wood and clay (v. 20). The illustration
indicates that in the church—the large house—there are two classes of people.
There are those who belong to the Lord, who are known of Him, who walk in
fellowship with Him, and who depart from wickedness. Then there are those who
profess His name but remain in their evil ways. If true believers are to be
useful containers for the Master, they must cleanse themselves from the
dishonorable containers by moving away from their wickedness and false
teachings and be ready to serve God through works of love (v. 21). In this way,
being purified from these things refers back to either the containers of
dishonor or to some other antecedent, such as the wickedness mentioned in v.
19. If it refers to the containers of dishonor, it could mean either that they
were to purify themselves and become honorable by the grace of God or, more
likely, that the believers were to avoid the false teachings of the containers
of dishonor. A believer’s life is to be set apart for God’s
service—“sanctified” or “made holy” (v. 21).
၂:၂၂-၂၆။ တိမောသေ၏ တာဝန်များ။ ပေါလုသည် တိမောသေအား လူငယ်ဘဝ၏ တပ်မက်ခြင်း (“တပ်မက်ခြင်း” သို့မဟုတ် “တဏှာရမ္မက်”) များမှ ပြေးဝေးရန် သူ၏ တိုက်တွန်းချက်ဆီသို့ ပြန်သွားသည် (ကြည့်။ ၁တိ ၆:၁၁)။ ဤဝေါဟာရကို များသောအားဖြင့် ကာမဂုဏ်ဆိုင်ရာ တပ်မက်ခြင်းအဖြစ် အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသော်လည်း လူငယ်ဘဝ၏ အမြန်လုပ်ဆောင်လိုခြင်း သို့မဟုတ် အလွန်အမင်းတုံ့ပြန်လိုခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်ပြီး မှားယွင်းသောဆရာများနှင့် အသုံးမဝင်သော စကားများရန်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ ယင်းအစား ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်ဂုဏ်တော်လေးပါးကို လိုက်လံရန် တောင်းဆိုသည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၊ ချစ်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
2:22–26. Timothy’s Responsibilities. Paul returns to his exhortation to
Timothy, urging him to flee from the epithymias (“desires” or
“lusts”) of youth (cf. 1 Tim. 6:11). This term is usually interpreted in the
context of sensual desires, but it could also refer to the youthful desire to
act quickly or to overreact, thus engaging in useless discussion with false teachers.
Instead of doing this, Paul asked Timothy to pursue four Christian virtues:
righteousness, faith, love, and peace.
ဖြောင့်မတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်၏ အကျင့်သီလသဘာဝနှင့် တရားတော်နှင့် ကိုက်ညီသော ဘဝဖြစ်သည်။ ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်အပေါ် တက်ကြွစွာ ယုံကြည်အားထားခြင်း သို့မဟုတ် သစ္စာရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အခြားယုံကြည်သူများအပေါ် ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ကတိကဝတ်ရှိသော သဘောထားနှင့် အပြုအမူဖြစ်သည်။ ငြိမ်သက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့်အခြားသူများနှင့် သဟဇာတဖြစ်သော ဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ဤဂုဏ်တော်များသည် အတွင်းစိတ်၏ စင်ကြယ်မှုကို နေ့စဉ်ဘဝတွင် ထင်ရှားစေသည် (၂တိ ၂:၂၂)။ တိမောသေ၏အမှုတော်သည် ဤဂုဏ်တော်များကို ပြသလျှင် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်ဖြင့် လှည့်စားခံနေရသူများအပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမည်ဖြစ်သည်။ သူသည် မိုက်မဲသောစကားများရန်ခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ယင်းသည် အသင်းတော်တွင် ခွဲခွာမှုနှင့် အငြင်းပွားမှုသာ ဖြစ်စေသည် (အနှစ် ၂၃)။ လှည့်စားခံနေရသူများနှင့် မည်သို့ဆက်ဆံရမည်နည်းဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များကို အနှစ် ၂၄-၂၆ တွင် တွေ့ရသည်။
Righteousness is conforming one’s
life to God’s moral character and law; faith is an active trust in God or
faithfulness to God; love is the self-sacrificing attitude and action of
commitment to other believers; and peace is the harmonious relationship with
God and others. These characteristics are ways in which the purity of the inner
being, the heart, manifests itself in daily life (2 Tim. 2:22). Timothy’s
service, if exemplifying these characteristics, would have a better effect
among those being deceived by false teachings. He would be able to avoid the
disputes of the fool that simply result in division and contention in the
church (v. 23). Instructions on how he was to relate to those who are deceived
are found in vv. 24–26.
ပေါလုသည် တိမောသေကို ထိုသခင်၏ “ကျွန်” (doulos) ဟု ခေါ်သည် (အနှစ် ၂၄)။ ယေရှုနှင့် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိအမှုတော်တွင် ပါဝင်သူများကို ဤဝေါဟာရဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (မတ် ၂၀:၂၇၊ ရော ၁:၁၊ ကော ၁:၇၊ ၄:၇၊ ၄:၁၂)။ ဤအမည်သည် ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးဝမြှုပ်နှံမှုကို ဖော်ပြပြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် “ထိုသခင်၏ကျွန်” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသူများကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည် (ယောရှေ ၁၄:၇၊ ၂ရာ ၁၇:၂၃)။ ကျွန်တစ်ဦးသည် စကားများရန်မကြရန် ပေါလု၏ ပထမအကြံပြုချက်ဖြစ်သည် (၂တိ ၂:၂၄)။ ယင်းအစား လူတိုင်းအပေါ် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘောထားရှိရမည်ဖြစ်ပြီး မနှစ်သက်ဖွယ်သူများကိုပင် သွန်သင်နိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သည်းခံနိုင်ခြင်း (anexikakos) နှင့် နှိမ့်ချခြင်း (prautēs) သည် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သော ဂုဏ်တော်များဖြစ်သည်။ ဤနည်းဖြင့် ပြုသောအမှုတော်သည် ဆန့်ကျင်သူများ၏ နှလုံးသားကို ထိမိနိုင်သည်။ ပေါလုသည် သူ၏သတင်းစကားကို ဆန့်ကျင်သူများသည် ဘုရားသခင်၏နောင်တရရန် ခေါ်တော်မူခြင်းကို မငြင်းပယ်ဘဲ အမှန်တရားကို သိရှိလာရန် မျှော်လင့်သည် (အနှစ် ၂၅)။ သူ၏တူညီသော နမူနာနှင့် မှန်ကန်သောသဘောထားဖြင့် တိမောသေသည် အမှားများကို ပြင်ဆင်ရာတွင် များစွာပြီးစီးနိုင်သည်။ ကောင်းသောနမူနာတစ်ခု၏ တန်ခိုးကို လျှော့တွက်၍မရနိုင်ပေ။ မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်ဖြင့် မူးယစ်နေသူများ သတိတရားရှိလာစေရန် (စာသားအရ “သတိတရားသို့ ပြန်လာခြင်း”) ကူညီပေးနိုင်သည် (အနှစ် ၂၆)။ ဤမှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို ရန်သူသည် အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်အောင် ဟန့်တားရန် သုံးသည်။ ဉာဏ်နှင့်နှလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် ဝိညာဉ်ရေးရာတိုက်ပွဲရှိသည်။ ထိုသခင်သည် အမှန်တရားဗဟုသုတဖြင့် လူများကို လွှတ်လပ်စေလိုသည် (ယော ၈:၃၂) ကိုယ်တော်၏အလိုတော်ကို ပြုစေရန်ဖြစ်သော်လည်း မာရ်နတ်သည် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များဖြင့် လှည့်စားလိုသည် (၂တိ ၂:၂၆)။ ဤအခြေအနေသည် နောက်ဆုံးကာလနီးလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်ဖြစ်သည်။
Paul called Timothy a servant or
“slave” (doulos) of the Lord (v. 24). Jesus and Paul used this term to
refer to those involved in the gospel ministry (Matt. 20:27; Rom. 1:1; Col.
1:7; 4:7, 12). The title indicates a complete dedication to God, just as it did
for those who were called “servants” of the Lord in the OT (e.g., Josh. 14:7; 2
Kin. 17:23). That a servant must not quarrel is Paul’s first counsel (2 Tim.
2:24). Instead, this person should possess a demeanor that is gentle or kind
toward all, and that enables the person to teach even those who are
disagreeable. Being anexikakos (“tolerant” or “patient”)
and prautēs (“considerate” or “humble”) are qualities that are
also needed to correct false teachings. Ministry/service done in this manner
can touch the hearts of opponents. Paul hoped that those in opposition to his
message would not reject God’s call to repentance and would come to know the
truth (v. 25). By his example and proper attitude, Timothy could accomplish
much in correcting errors. One cannot underestimate the power of a good example
in helping opponents to come to their senses (lit. “to return to soberness”)
after being intoxicated by false teachings (v. 26). These false teachings have
been used by the enemy to hinder people from seeing the truth. There is a
spiritual struggle for the control of minds and hearts. While the Lord seeks to
free people with a knowledge of the truth (John 8:32) so that they might do His
will, the devil seeks to deceive them through false teachings (2 Tim. 2:26).
This situation will deteriorate even more as we approach the last days.
အခန်းကြီး - ၃
1နောင်ကာလသည် ခဲယဉ်းသော ကာလဖြစ်မည်ဟု သိမှတ်လော့။ အဘယ်သို့နည်းဟူမူကား၊
2 လူတို့သည် ကိုယ်ကိုကိုယ်ချစ်သောသူ၊ ငွေကိုတပ်မက်သောသူ၊ ဝါကြွားသောသူ၊ ထောင်လွှားစော်ကားသောသူ၊ သူ့အသရေကိုရှုတ်ချသောသူ၊ မိဘစကားကို နားမထောင်သောသူ၊ ကျေးဇူးမရှိသောသူ၊ သန့်ရှင်းခြင်း မရှိသောသူ၊
3 ပကတိကြင်နာ စုံမက်ခြင်းနှင့်ကင်းသောသူ၊ ရန်ငြိုးဖွဲ့သောသူ၊ ချောစားတတ်သောသူ၊ ကိုယ်ဣန္ဒြေကို မချုပ်တည်းနိုင်သောသူ၊ ပြင်းထန်သူ၊ သူတော်ကောင်းကို မုန်းသောသူ၊
4 သစ္စာကိုဖျက်တတ်သောသူ၊ သတိပေးခြင်းကို မခံသောသူ၊ မာန်မနနှင့်ယစ်မူးသောသူ၊ ဘုရားသခင်ကို နှစ်သက်သည်ထက် ကာမဂုဏ်ခံစားခြင်းကိုသာ၍ နှစ်သက်သောသူ၊ ဘုရားဝတ်၌မွေ့လျော်ယောင်ဆောင်၍၊
5 မွေ့လျော်ခြင်းတန်ခိုးကို ငြင်းပယ်သောသူ ဖြစ်ကြလိမ့်မည်။ ထိုသူတို့ကို ရှောင်လော့။
6 ဒုစရိုက်အပြစ်ဝန်ကို ထမ်းရွက်၍၊ အထူးထူးအပြားပြားသော လောဘကိလေသာ သွေးဆောင်ရာ သို့လိုက်၍၊ အစဉ်သင်သော်လည်း၊
7 သမ္မာတရားကို လေ့ကျက်ခြင်းသို့ အလျှင်းမရောက်နိုင်သော မိန်းမမိုက်တို့ကို၊ အိမ်ထဲသို့ဝင်၍ ဘမ်းသွားသောသူတို့သည် ထိုသူတို့အဝင် ဖြစ်ကြ၏။
8 ယန္နေနှင့်ယံဗြေသည် မောရှေကိုဆီးတားသကဲ့သို့၊ ထိုသူတို့သည် သမ္မာတရားကိုဆီးတားကြ၏။ စိတ်နှလုံးယိုယွင်း၍ ယုံကြည်ယောင်ဆောင်သောသူဖြစ်ကြ၏။
9 ထိုသူနှစ်ယောက်တို့၏ မိုက်မဲခြင်းသည် လူအပေါင်းတို့ရှေ့မှာ ထင်ရှားသကဲ့သို့၊ ဤသူတို့၏ မိုက်မဲ ခြင်းသည်လည်း ထင်ရှားလိမ့်မည်။ သို့ဖြစ်၍ သူတို့သည် တိုး၍မလွန်မသွားရကြ။
၃:၁-၉။ နောက်ဆုံးကာလများတွင် ဒုက္ခရောက်သောအချိန်များ။ ဧဖက်အသင်းတော်အစောပိုင်းကာလတွင် “နောက်ဆုံးကာလ” ဟူသော အယူအဆသည် ပန်တေကုတ္တေပွဲတော်တွင် ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်သွန်းလောင်းခြင်းမှ ခရစ်တော်ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များပေါ်တွင် ပြန်ကြွလာမည့်နေ့အထိ ကာလကို ရည်ညွှန်းသည် (ကြည့်။ တမန် ၂:၁၇၊ ဟေဗြဲ ၁:၂၊ ယာကုပ် ၅:၃၊ ၂ပေ ၃:၃)။ ထိုကာလအတွင်း၊ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ပြောခဲ့သည်အတိုင်း၊ မာရ်နတ်၏ တိုးပွားလာသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင် အကျင့်သီလပျက်ပြားမှု တိုးပွားလာမည်ဖြစ်သည် (ကြည့်။ မာ ၁၃:၃-၁၃၊ ၂ပေ ၃:၃၊ ၁ယော ၂:၁၈၊ ယုဒ ၁၇-၁၈)။ ပေါလုသည် ဧဖက်တွင် ဖြစ်ပွားနေသော ဒုက္ခရောက်မှုများကို တိမောသေ အံ့သြမနေရန် သို့မဟုတ် အပြစ်မဲ့နေရန် မလိုလားပေ။ တီမောသေရင်ဆိုင်နေရသော အသင်းတော်ပြဿနာသည် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာမည့်အချိန်မတိုင်မီ အဆုံးသတ်တွင် ပြင်းထန်စွာ ရောက်ရှိမည့် ဒုစရိုက်၏ ပိုကြီးသော ပေါက်ကွဲမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်သည်။ ယနေ့လူသားတို့၏ တဖန်တဖန်အကျင့်သီလပျက်ပြားမှုမှုသည် ဤအမှန်တရားကို သက်သေခံပြီး လူသားများကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကိုကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။
3:1–9. Troublesome Times in the Last
Days. In the early
church, the concept of the “last days” referred to the time period between the
outpouring of God’s Spirit at Pentecost and the day when Christ would return in
the clouds of heaven (cf. Acts 2:17; Heb. 1:2; James 5:3; 2 Pet. 3:3). During
that time—as Jesus had told His disciples—the increasing activity of the devil
would lead to a moral breakdown in society (cf. Mark 13:3–13; 2 Pet. 3:3; 1
John 2:18; Jude 17–18). Paul did not want Timothy to be surprised or naïve
about the troubling events occurring in Ephesus. The challenge Timothy faced in
the church was merely a part of the larger outbreak of evil that would
ultimately reach a climax of intensity before Christ returned. The progressive
moral depravity of humanity today testifies to this truth and reveals the utter
inability of human beings to save themselves.
ပေါလုသည် ဤခေတ်ကို သဘောထားကျူးလွန်သူများနှင့် အပြစ်များကို ဖော်ပြရန် ဝေါဟာရ ၁၉ ခုကို သုံးသည် (၂တိ ၃:၂-၅)။ ဤစာရင်းတွင် ချစ်ခြင်းမှားယွင်းမှု ဝေါဟာရသုံးခုပါဝင်သည်။ ကိုယ့်ကိုယ်ကိုချစ်သူများ၊ ငွေချစ်သူများ (အနှစ် ၂)၊ ဘုရားသခင်ကိုချစ်ခြင်းထက် ကာမဂုဏ်ကို ချစ်သူများ (အနှစ် ၄) ဖြစ်သည်။ ဤအပြစ်များ၏ သဘောထားများသည် ခရစ်ယာန်စိတ်ဓာတ်၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်ခြင်း (၁ကော ၁၃:၅) နှင့် နှိမ့်ချခြင်း (မတ် ၅:၅) ၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ကိုယ် centred ဖြစ်မှုသည် နောက်ဆုံးကာလ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၏ အဓိကလက္ခဏာဖြစ်သည်။ ဤကိုယ်ကြိုက်မှုသည် ကြွားဝါခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက် တတ်နိုင်သမျှ ယုံကြည်ခြင်း၊ မာန်မာနဖြစ်ခြင်း၊ အခြားသူများကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း၊ ဘုရားသခင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် လူများကို စွပ်စွဲပြစ်တင်ခြင်း (blasphemos) အဖြစ် ထင်ရှားသည်။
Paul uses nineteen terms to describe
the sins and sinners that characterize this age (2 Tim. 3:2–5). Three terms in
this list speak of misdirected love: lovers of themselves, lovers of money (v.
2), and lovers of pleasure rather than lovers of God (v. 4). The
characteristics of these sins are the antithesis of the Christian spirit of
unselfishness (1 Cor. 13:5) and meekness (Matt. 5:5). Self-centeredness is the
key characteristic of end-time immorality. This self-absorption manifests
itself in people having a boasting attitude and trusting in their own abilities
regardless of the rights of others; they are proud, consider others with
contempt and disrespect, and blasphēmos. This term can refer
specifically to disrespecting God or more broadly to being disrespectful and
slanderous toward other people as well (i.e., speaking evil of others to damage
their reputation).
နောက်ငါးချက်သည် မိသားစုနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေး ယိုယွင်းလာမှုကို ပြောသည်။ မိဘများကို မနာခံသူများ၊ ကျေးဇူးမသိသူများ၊ မသန့်ရှင်းသူများ (၂တိ ၃:၂)၊ ချစ်ခင်မှုမရှိသူများ၊ ခွင့်မလွှတ်သူများ (အနှစ် ၃) ဖြစ်သည်။ စာရင်းသည် လူမှုဆန့်ကျင်သော အပြုအမူဆိုင်ရာ ဝေါဟာရခုနစ်ခုဖြင့် ပိုကျယ်ပြန့်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားမထိန်းနိုင်သူများ၊ စွပ်စွဲပြစ်တင်သူများ၊ ရက်စက်သူများ (“ရိုင်းစိုင်းသူများ”)၊ ကောင်းမှုကို မချစ်သူများ၊ သစ္စာမဲ့သူများ၊ မဆင်မခြင်လုပ်သူများ၊ မာနထောင်လွှားသူများ (အနှစ် ၃-၄) ဖြစ်သည်။ စာရင်းကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ပေါလုသည် ဤအကျင့်ပျက်ခြစားမှုအားလုံးကို ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ဆက်စပ်သည်။ ထိုသို့သော အပြစ်သားများသည် ဘာသာရေးကိုးကွယ်ဟန်ဆောင်သော်လည်း ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ ကတိကဝတ်ရှိပြီး ဘုရားသခင်အပေါ် မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဘာသာရေးသမားဟန်ဆောင်သော်လည်း စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏ စင်ကြယ်မှုမရှိပေ။ အမှန်တရားနှင့် သန့်ရှင်းသောဘဝကို ငြင်းပယ်သောကြောင့် ယုံကြည်သူများအား ထိုသူများမှ ဝေးရန်နှင့် မပတ်သက်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (အနှစ် ၅၊ ကြည့်။ ၁ကော ၅:၂၊ ၁၁၊ ၁၃)။
The next five characteristics speak
of the degeneration of family and social relationships, referring to people as
disobedient to their parents, ungrateful, unholy or impious (2 Tim. 3:2),
unloving, and unforgiving (v. 3). The list then widens with the next seven
words, indicating the terrible antisocial behavior of those who lack
self-control, are slanderous, are brutal (“savage”), do not love the good, are
treacherous, reckless, and conceited (vv. 3, 4). To conclude the list, Paul
then relates all this immorality to spirituality. Such sinners also profess to
be religious, but they are committed to self-pleasure and not to God. They may
appear to be pious but lack the purity of a life of true love. Since they have
repudiated truth and holy living, believers are instructed to turn away from
such people and have nothing to do with them (v. 5; see 1 Cor. 5:2, 11, 13).
မှားယွင်းသောဆရာများ၏ အတွေ့အကြုံတွင် လာမည့်အရာများ၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်ရသည်။ ပေါလုသည် ထိုမှားယွင်းသောဆရာများကို ပြန်လည်ဖော်ပြရင်း သူတို့၏ လက်ရှိလှုပ်ရှားမှုများကို အသင်းတော်တွင် ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် လှည့်ဖြားသော လမ်းပြများဖြစ်ပြီး ဘာသာရေးအမြင်များကို ပျံ့နှံ့စေကာ အိမ်ထောင်စုများထဲသို့ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်ကာ (အိမ်တွင်းအသင်းတော်အစည်းအဝေးများသို့ လာရောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်) အမျိုးသမီးများကို “လွယ်လွယ်လှည့်စားနိုင်သော၊ ပျင်းရိသော၊ မိုက်မဲသော” အမျိုးသမီးများကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီးများသည် အပြစ်များဖြင့် ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေသောကြောင့် မှားယွင်းသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့် ပိုမိုလွယ်ကူစွာ လှည့်စားခံရသည် (၂တီ ၃:၆)။ ပါလုသည် ဤအမျိုးသမီးများကို အမျိုးမျိုးသော တပ်မက်ခြင်းများဖြင့် လွှမ်းမိုးခံနေရကြောင်း ဖော်ပြသည်။ အသင်းတော်သွန်သင်ချက်များဖြင့် မကျေနပ်ဘဲ အခြားအသံများကို အမြဲနားထောင်ရန် အသင့်ရှိနေသည် (အနှစ် ၇)။ ဘာသာရေးအသစ်အဆန်းများနှင့် ဘာသာရေးဆန်သော ဘဝဖြင့် သူတို့၏အသိစိတ်ကို နှစ်နာစေနိုင်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘယ်တော့မှ တည်ကြည်သော ယုံကြည်ချက်မျိုးသို့ မရောက်နိုင်ပေ။ သေချာသည်မှာ ဤဆွဲဆောင်မှုသည် အမျိုးသမီးများသာ မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသားများလည်း မှားယွင်းသော ဘာသာရေးအတွေးများကို ဆွဲဆောင်ခံရနိုင်သည်။ ဤအကြောင်းအရာတွင် ပေါလုသည် ဤအခြေအနေသည် နောက်ဆုံးကာလ၏ ဘေးအန္တရာယ်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု တီမောသေကို သတိပေးသည်။
In the experience of the false
teachers we see the shadow of what is to come. Paul returned to these false
teachers, describing their current activities in the church. They are deceitful
guides, propagating their religious views and creeping or worming their way
into households (which could be a reference to false teachers attending
meetings of house churches)—succeeding in taking captive or deceiving gynaikaria (“gullible,”
“idle,” or “foolish”) women. These women were more vulnerable because they were
loaded down with or guilty of some sins, and thus more readily deceived by the
offer of false hopes (2 Tim. 3:6). Paul also describes these women as being led
away by various lusts or longings, possibly appeasing their consciences by
excursions into religious novelties and a quasi-religious life. They were not
satisfied by the teachings given to them in church and were always ready to
listen to other voices (v. 7). Every new religious fad or sensation captivated
them and, consequently, they never reached any settled convictions. Of course,
this was not a temptation only for women; men were also gullible and attracted
to false religious ideas. In this context, Paul warned Timothy that such a
scenario is also a sign of how perilous the last days will be.
ပေါလုသည် ဤမှားယွင်းသောဆရာများကို ဖာရိုဘုရင်၏ နန်းတွင်းပဉ္စမဆရာများကှဲ့သို့ မောရှေကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သော ပဉ္စမဆရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် (အနှစ် ၈၊ ထွက် ၇:၁၁)။ ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အမည်မဖော်ပြထားသော်လည်း ပေါလုသည် ဤဘုရားဆန့်ကျင်သူနှစ်ဦးကို ယန္နဲနှင့် ယမ္ဗဲ ဟု ယူဒအစဉ်အလာအရ ခေါ်ဝေါ်သည်။ မှားယွင်းသောဆရာများသည် ပျက်စီးယိုယွင်းသော ဉာဏ်ရည်ရှိပြီး စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းမရှိကြောင်း ပြသသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ မိုက်မဲမှုသည် ယန္နဲနှင့် ယမ္ဗဲကဲ့သို့ ထင်ရှားလာမည်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၉)။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျမ်းစာကို ကောင်းစွာသိသူများအတွက် အမှန်နှင့်အမှား၏ ကွဲပြားမှုကို ပိုမိုရှင်းလင်းလာမည်ဖြစ်သည်။ အမှုတော်၏ မရှိမဖြစ်အစိတ်အပိုင်းသို့ ပေါလုသည် နောက်တွင် အာရုံစိုက်မည်ဖြစ်သည်။
Paul likened these false teachers to
the magicians in Pharaoh’s court who opposed Moses (v. 8; Ex. 7:11). Although
not identified by name in the OT, Paul follows the Jewish tradition that
associates the names Jannes and Jambres with two of these pagan opponents to
God. The false teachers had corrupted or depraved ways of thinking that
demonstrated that the true Christian faith was not in them. Time would manifest
their foolishness, just as it did with Jannes and Jambres (v. 9). As time goes
on, the distinction between truth and error will become more visible to those
who know the Scriptures well. To this essential element of one’s ministry, Paul
next turned his attention.
၃:၁၀–၄:၈ တိမောသေအား နောက်ဆုံးတာဝန်ပေးခြင်း
ဤနောက်ဆုံးတာဝန်ပေးချက်၌ ပတ်လုသည် ထာဝရဘုရား၏ကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏အတွေ့အကြုံများကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြခဲ့ပြီး (၃:၁၀–၁၃)၊ တိမောသေအား သူသင်ယူခဲ့သော ကျမ်းစာမြတ်စွာဘုရားအဆုံးအမများကို ဇွဲရှိစွာဆက်လက်ကိုင်စွဲရန် တိုက်တွန်းခဲ့၏ (၃:၁၄–၁၅)။ ထို့နောက် ဘုရားအမှောင်ကို ဟောပြောရန် (၄:၁–၂) နှင့် သတိရှိရန် (၄:၅) တို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့၏။ ဤအပိုင်းကို ပတ်လု၏ ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သော သက်သေခံချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (၄:၆–၈)။
3:10–4:8
Final Charge to Timothy
In the final charge, Paul summarized
his experience as a servant of the Lord (3:10–13), then exhorted Timothy to
persevere in the teachings he had learned from the Holy Scriptures (vv. 14–15),
to preach the word (4:1–2), and to be watchful (v. 5). The section concludes
with Paul’s own testimony of faithfulness to Christ (vv. 6–8).
12 ယေရှုခရစ်၏ တရားတော်နှင့်အညီ၊ ဘုရားဝတ်၌ မွေ့လျော်၍ နေခြင်းငှါအလိုရှိသောသူ အပေါင်း တို့သည် ညှဉ်းဆဲခြင်းကို ခံရကြလိမ့်မည်။
13 ဆိုးညစ်သောသူ၊ လှည့်ဖြားသောသူတို့မူကား၊ သူတပါးကို၎င်း၊ ကိုယ်ကို၎င်းလှည့်ဖြား၍ဆိုးညစ်ခြင်း၌ တရွေ့ရွေ့ တိုးပွါးကြလိမ့်မည်။
14 သင်သည်အဘယ်သူထံ၌ နည်းခံခဲ့ပြီးသည်ကို၎င်း၊
15 ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအလိုငှါ ပညာကိုပေးနိုင်သော ဓမ္မကျမ်းစာကို ငယ် သောအရွယ်မှစ၍ လေ့ကျက် သည်ကို၎င်း သိမှတ်သည်နှင့်၊ အထက်ကသင်၍ နှလုံးသွင်းမိသော အယူဝါဒ၌ တည်နေလော့။
16 ထိုကျမ်းစာရှိသမျှသည် ဘုရားသခင် မှုတ်သွင်းတော်မူသော အားဖြင့်ဖြစ်၍၊
17 ဘုရားသခင်၏ လူသည်စုံလင်သောသူ၊ ကောင်းသော အမှုအမျိုးမျိုးတို့ကို ပြုစုခြင်းအလိုငှါ ပြင်ဆင်သောသူ ဖြစ်မည်အကြောင်း၊ ဩဝါဒပေးခြင်း၊ အပြစ်ကိုဘော်ပြခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်စွာ ပြုပြင်ခြင်း၊ တရားကို သွန်သင်ခြင်း၊ ဖြောင့်မတ်စွာ ပြုပြင်ခြင်း၊ တရားကိုသွန်သင်ခြင်း ကျေးဇူးများကို ပြုတတ်၏။
၃:၁၀–၁၇ နောက်ထပ်တိုက်တွန်းချက် ပေါလုသည် သူ၏အတွေ့အကြုံများနှင့် ခရစ်ယာန်အသက်တာဆောင်ရွက်ပုံကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြကာ၊ ဘုရားသခင်က သူ့ကို မည်သို့ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်ကို မျှဝေခြင်းဖြင့် တိုက်တွန်းချက်ကို စတင်ခဲ့သည်။ တိမောသေသည် ပေါလု၏ဘဝကို ကောင်းစွာသိရှိပြီးဖြစ်ရာ ထိုဘဝသည် မှားယွင်းသောဆရာများ၏ဘဝနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။ တိမောသေကြီးပြင်းရာဇာတိပြည်နယ်ရှိ မြို့သုံးမြို့၌ ညှဉ်းဆီးနှိပ်စက်ခြင်းနှင့် ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ပေါလုသည် မည်သို့ခိုင်ခံ့စွာရပ်တည်ခဲ့သည်ကို သူမြင်တွေ့ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၆:၁)။ ထိုမြို့များမှာ ပီဆိဒိယအန္တိအုတ်မြို့ (တမန်တော် ၁၃:၁၄–၅၀)၊ ဧကောနိမြို့ (တမန်တော် ၁၃:၅၁–၁၄:၆) နှင့် လုသ္တရမြို့ (တမန်တော် ၁၄:၈–၂၀) တို့ဖြစ်သည်။ ပပေါလုသည် ထိုဒုက္ခအားလုံးမှ ထာဝရဘုရားက သူ့ကိုကယ်နှုတ်တော်မူခဲ့သည်ဟု ဝမ်းမြောက်စွာသက်သေခံခဲ့ပြီး (၂တိမော ၃:၁၁)၊ ဧဝံဂေလိတရားအတွက် အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများကို သည်းခံရန် တိမောသေအား အားပေးခဲ့သည်။ ထိုနည်းတူ ခရစ်တော်ကို လိုက်လျှောက်သူ၊ ဘုရားကြောက်သောဘဝဖြင့် အသက်ရှင်သူတိုင်း ညှဉ်းဆီးခြင်းကို ခံရနိုင်သည် (၃:၁၂၊ မဿဲ ၅:၁၀–၁၂)။ ခရစ်တော်အတွက် တသမတ်တည်း အသက်ရှင်သူသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများထံမှ ရန်ငြိုးထားခြင်းနှင့် ဆိုးယုတ်ခြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်။ ခရစ်တော်၏ ဒုတိယလာရောက်ခြင်းနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မှားယွင်းသောဆရာများနှင့် လီဆယ်သူများ၏ ဆိုးယုတ်မှုသည် ပိုမိုဆိုးရွားလာလိမ့်မည် (၂တိမော ၃:၁၃)။ မျိုးဆက်တိုင်းတွင် ဆိုးယုတ်သူများသည် ယခင်မျိုးဆက်များထံမှ သင်ယူ၍ ဆိုးယုတ်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေပြီး ပမာဏများပြားစေသည် (မဿဲ ၂၄:၁၂)။
3:10–17. Another Appeal. Paul introduces his appeal by
summarizing his experiences and Christian conduct and sharing how God had
protected him. Timothy was well-acquainted with Paul’s life, which stood in
striking contrast to those of the false teachers. He had witnessed how Paul
stood firm in the face of persecution and suffering in three cities in the
province where Timothy grew up (Acts 16:1): Antioch of Pisidia (Acts 13:14–50),
Iconium (Acts 13:51–14:6), and Lystra (Acts 14:8–20). Paul rejoiced in
testifying that the Lord delivered him from all of them (2 Tim. 3:11) and
encouraged Timothy to be willing to endure humiliation and pain for the gospel.
The same applies to all believers because those who follow Christ by living a
pious life may have to face persecution (v. 12; Matt. 5:10–12). A life lived
consistently for Christ will generate antagonism and maliciousness from those
who do not share the Christian faith. As we approach the Second Coming of
Christ, the evilness of false teachers or impostors will increase (2 Tim. 3:13).
In each generation, evil people learn from their predecessors, adding to the
intensity and volume of evil (Matt. 24:12).
ပေါလုသည် ခရစ်ယာန်သတင်းစကားကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ကိုင်စွဲရန် တိမောသေအား ပထမဆုံးအကြိမ် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂တိမော ၃:၁၄)။ ထိုသတင်းစကား၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို ကျမ်းစာမြတ်စွာဘုရား၏ သက်သေခံချက်တွင် တွေ့ရှိရပြီး ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ ဘယ်တော့မျှ စွန့်ပစ်မထားသင့်ပေ။ စိန်ခေါ်ချက်မှာ သမ္မာကျမ်းစာညွှန်ကြားချက်များကို သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာရန်ဖြစ်ပြီး ယနေ့ရော အနာဂတ်ပါ ထိုစိန်ခေါ်ချက်ရှိနေဦးမည်။ ပေါလုရည်ညွှန်းသော ကျမ်းစာများမှာ အဓိကအားဖြင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းများဖြစ်သည်။ ထိုကျမ်းများသည် ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဆိုးယုတ်သူများ ကယ်တင်ခြင်းခံရမည့် ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်အစီအမံကို ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ ကျမ်းစာအားလုံး၏ အကြောင်းအရာသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော်မှထွက်သော နှိုးဆော်ခြင်းခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည် (၃:၁၆)။ ထိုကျမ်းစာထဲတွင်သာ ဘုရားသခင်သည် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် အစီအမံများကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက် ဖွင့်ဟပြသထားတော်မူသည်။
Paul next addressed Timothy with his
first appeal to remain faithful to the Christian message (2 Tim. 3:14). The
reliability of the message is found in the witness of the Holy Scriptures and
should never be left behind as we grow. The challenge is—and will continue to
be—faithfulness to the biblical instruction. The Scriptures Paul refers to are
primarily the OT. They reveal God’s wonderful plan for the salvation of sinners
through faith in Jesus Christ. This is possible because the content of all
Scripture was given by inspiration of God (v. 16). Only in it has God revealed
to us His salvific intentions and plans. (See “Revelation and Inspiration of
the Bible,” p. 11.)
၃:၁၆ တွင် “သော့ပန်နူတော့စ်” (theopneustos) ဆိုသည်မှာ “ဘုရားသခင်မှ အသက်ရှူပေးခြင်း” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်မှ နှိုးဆော်ခြင်း” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ကျမ်းစာ၏ ဘုရားသခင်မှ နှိုးဆော်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤနေရာသည် သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဘုရားသခင်မှ နှိုးဆော်ခြင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သင်ကြားပေးသော အဓိကကျမ်းချက်ဖြစ်သည်။ ၂ပေတရု ၁:၂၁ နှင့်အတူ ဤကျမ်းချက်သည် လူသားစာရေးသူများ၏ ဘုရားသခင်မှ အသက်ရှူပေးခြင်းကို သင်ကြားပေးပြီး ကျမ်းစာမြတ်စွာဘုရား၏ ဘုရားသခင်မှ အရင်းအမြစ်ကို ထောက်မတ်ထားသည် (ကမ္ဘာ ၂:၇၊ ဆာလံ ၃၃:၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ပေါလုသည် ကျမ်းစာ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက် လေးချက်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ကျမ်းစာသည် အဆုံးအမများသင်ကြားရန်၊ အပြစ်ရှိကြောင်း သတိပေးနှိုးဆီးရန်၊ အပြစ်မှ ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတွင် လေ့ကျင့်သင်ကြားရန် အကျိုးရှိသည် (၂တိမော ၃:၁၆)။ ကျမ်းစာသည် ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော တစ်ခုတည်းသော သစ္စာတရားသင်ကြားမှု၊ မှားယွင်းသောအဆုံးအမများကို ပယ်ချပြီး သစ္စာတရားကို ပြန်လည်ထူထောင်မှု၊ ခရစ်တော်နမူနာနှင့်အညီ ကြီးထွားစေမည့် အသက်ရှင်နည်းလမ်းကို ဖော်ပြပေးသည် (ဧဖက် ၄:၁၃ ကြည့်ပါ)။ ကျမ်းစာကို နာခံခြင်းသည် လူများအား ဘုရားသခင်နှင့် အခြားသူများအတွက် အသီးအနှံများသောဘဝ ရှင်သန်စေနိုင်သည် (၂တိမော ၃:၁၇)။ ခရစ်ယာန်များသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထွားမှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးမှုအတွက် ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဤအကျိုးရှိသောကိရိယာကို ကောင်းစွာသိရှိနားလည်ထားရမည်။
In v. 16, the word theopneustos (“God-breathed”)
is used to refer to the inspiration of the Scriptures. This is the classic
passage on the divine inspiration of the Bible. Along with 2 Peter 1:21, which
teaches the divine inspiration of the human writers, this passage upholds the
divine origin of the sacred Scriptures (cf. Gen. 2:7; Ps. 33:6). Paul expanded
on four functions of the underlying purpose of the Bible: it is profitable and
useful for doctrine or instruction in biblical truth, for reproof/rebuke
(making people aware of their sinfulness and need), for correction (improving
one’s life), and for instruction or training in righteousness or righteous
living (2 Tim. 3:16). Scripture provides the only truthful teaching about
salvation, refutes false teachings and restores truth, and outlines a way of
life that will help a person to grow into the likeness of Christ (see Eph.
4:13). Submission to the Scriptures will enable people to live fruitful lives
in the service of God and others (2 Tim. 3:17). Christians must be well
acquainted with such a God-given and profitable instrument for their spiritual
growth and development.
1 ကိုယ်တော်တိုင်ပေါ်ထွန်း၍ နိုင်ငံတော်ထင်ရှားသောကာလ၊ အသက်ရှင်သောသူ၊ သေသော သူတို့ကိုစစ်ကြော စီရင်တော်မူသော သခင်ယေရှုခရစ် ရှေ့မှာ၎င်း၊ ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ၎င်း၊ ငါသည် သင့်ကို သစ္စာပေးသည်ကား၊
2 နှုတ်ကပတ်တရားတော်ကို ပြောလော့။ အချိန်ရှိသည်ဖြစ်စေ၊ မရှိသည်ဖြစ်စေ၊ ကြိုးစားအားထုတ်လော့။ အပြစ်ကိုဘော်ပြလော့။ ဆုံးမခြင်းကိုပြုလော့။ အလွန်ရှည်သောစိတ်နှင့် ဩဝါဒမျိုးကိုပေး၍ တိုက်တွန်းသွေးဆောင်လော့။
3 အကြောင်းမူကား၊ နောင်ကာလ၌လူတို့သည် စင်ကြယ်သော ဩဝါဒကိုနားမခံနိုင်ဘဲ၊ ယားတတ်သော နားရှိလျှင်၊ မိမိတပ်မက်ခြင်းအတိုင်း များပြားသော ဆရာတို့နောက်သို့ လိုက်ကြလိမ့်မည်။
4 သမ္မာတရားကို နားမထောင်ဘဲ၊ ဒဏ္ဏာရီစကားကို နားထောင်၍ လွဲသွားကြလိမ့်မည်။
5 သင်မူကား၊ အရာရာ၌ သမ္မာသတိရှိစေလော့။ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သည်းခံလော့။ သာသနာပြုဆရာ ဆောင်ရွက်ရသောအမှုကို ဆောင်ရွက်လော့။ ဓမ္မဆရာအရာ၌ ခန့်ထား၍ ပြုရသောဝတ်များကို အကုန်အစင်ပြုလော့။
၄:၁–၅ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောလော့ တိမောသေအား ဒုတိယအကြိမ် တိုက်တွန်းချက် (၃:၁၄ ကြည့်ပါ) ကို ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယလာရောက်ခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် စတင်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်အယူဝါဒ၏ အရေးကြီးသော အချက်နှစ်ချက်ဖြစ်သည်။ တရားစီရင်ခြင်းသည် လူတိုင်းအတွက် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထာဝရဘုရားလာရောက်ခြင်းကို မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသူများအတွက်မူ ဤတရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးယုတ်သောကမ္ဘာမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။ ထာဝရဘုရားကို တရားသူကြီးအဖြစ် လာရောက်မည်ကို မျှော်လင့်လျက် ပတ်လုသည် တိမောသေအား နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည် (၄:၁–၂)။ မှားယွင်းသောအဆုံးအမများ ပြည့်နှက်နေသော အချိန်၌ တိမောသေသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောရမည်။ ဟောပြောရမည့် အကြောင်းအရာသည် ဘုရားသခင်မှ နှိုးဆော်ခြင်းခံရသော နှုတ်ကပတ်တော်မှ လာရမည်ဖြစ်ပြီး မှားယွင်းသောဆရာများ၏ နုတ်တိုက်ချက်များမှ မဟုတ်ပေ။ တိမောသေနှင့် ယုံကြည်သူတိုင်းသည် အချိန်ကောင်းရော အချိန်မကောင်းရော မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို အခြားသူများကို ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ရန် အသင့်ရှိနေရမည် (၄:၂)။ ဧဝံဂေလိတရားကို လူများမလိုချင်သည်ဖြစ်စေ အမြဲလိုအပ်နေသည်။ ဟောပြောသင်ကြားခြင်းဝန်ကြီးမှုတွင် အပြစ်ရှိကြောင်း သက်သေပြရန်၊ ဆုံးမရန်၊ အားပေးရန် (၄:၂၊ ၃:၁၆ ကြည့်ပါ) တို့ကို ပါဝင်စေရမည်။ ထိုသို့ ကြေညာသင်ကြားခြင်းကို စိတ်ရှည်ခြင်း၊ တည်ကြည်ခြင်းဖြင့် ပြုရမည်။ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်သော ဆုံးမခြင်းသည် အပြစ်သားကို ခရစ်တော်ချစ်ရန် ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေ။
4:1–5. Preach the Word. The second exhortation to Timothy
(see 3:14) is introduced by a reference to the Second Coming of Jesus and a
reference to the judgment. These are two important Christian doctrines. The
judgment is universal, but for those who wait for the coming of the Lord in
hope and love, the judgment means deliverance from an evil world. Anticipating
the Lord coming as Judge, Paul charged Timothy to proclaim the word (vv. 1–2).
In a context abounding with false teachings, Timothy was to preach the word of
God. The content of the preaching comes from the inspired word of God, not from
the foolishness of false teachers. Timothy, and every believer, should be able
and ready to minister to others under any circumstances, whether it is
convenient or inconvenient (v. 2). The gospel is always needed even though
people may not realize it. As part of his preaching and teaching ministry,
Timothy was to convict, rebuke, and encourage (v. 2; see 3:16). The
proclamation and teaching are to be done with long-suffering or in a state of
tranquility and patience. Harsh and severe rebukes never move a sinner to love
Christ.
လူများသည် သမ္မာတရားသင်ကြားချက်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိတော့သော အချိန်ရောက်လာလိမ့်မည်။ အဆုံးတိုင်အောင် မှားယွင်းသောအဆုံးအမများသည် လူများကို ဆွဲဆောင်နေဦးမည်။ လူများသည် အံ့ဖွယ်ရာများနှင့် ထူးဆန်းသောအရာများကို သဘောကျတတ်သည်။ ပျက်စီးသောဆန္ဒများသည် အသိဉာဏ်တိမ်ကောလာစေပြီး “နားယားနေသူ” မျိုးဖြစ်ကာ ထူးဆန်းသော သီအိုရီများနှင့် ကျမ်းစာအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ရှာဖွေတတ်သည် (၄:၃)။ ထိုသို့သောသူမျိုးသည် ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် လုံခြုံခြင်းကို ကတိပေးသော ကျမ်းစာအပိုင်းများကိုသာ စိတ်ဝင်စားပြီး နှလုံးသားထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင787 ဖြတ်တောက်နိုင်သော သမ္မာတရားသင်ကြားချက်၏ တောင်းဆိုချက်များကို လျစ်လျူရှုတတ်သည်။ သူတို့တွင် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထွားလိုစိတ်ရှိသော်လည်း သူတို့၏ ပျက်စီးနေသော နေ့စဉ်ဘဝကို မနှောင့်ယှက်ရုံမျှသာ လိုချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်လိုချင်ရာဆရာများကို ရှာဖွေကာ သစ္စာတရားကို စွန့်ပစ်ပြီး ဒဏ္ဍာရီပုံပြောင်များကို လက်ခံတတ်သည် (၄:၄၊ ၁တိမော ၁:၄ ကြည့်ပါ)။
The time will come when people will
not tolerate sound doctrine. Until the very end, erroneous teachings will
somehow attract people. People are attracted to the sensational and the exotic.
Perverted desires or lusts create a shallow-mindedness—“itching ears” seeking
fanciful theories and interpretations of Scripture (4:3). Such people are
interested only in those portions of Scripture that promise peace and security.
They neglect the demands of sound doctrine, which cut deep into a person’s
heart. They have a superficial desire for spiritual growth, but only for what
will not disturb the routine of their corrupt lives. Thus they seek their own
instructors, disregard the truth, and accept fables or legends/stories instead
of truth (v. 4; see 1 Tim. 1:4).
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့် ပတ်ကိုယ်တော်တိုင်ပေါ်ထွန်း၍ နိုင်ငံတော်ထင်ရှားသောကာလ၊ အသက်ရှင်သောသူ၊ သေသော သူတို့ကိုစစ်ကြော စီရင်တော်မူသော သခင်ယေရှုခရစ် ရှေ့မှာ၎င်း၊ ဘုရားသခင်ရှေ့မှာ၎င်း၊ ငါသည် သင့်ကို သစ္စာပေးသည်ကား၊
In contrast, Paul gave Timothy a
third exhortation formed by four imperatives (see 3:14 and 4:1). Verse 5 opens
with the command to nēphe (“to be sober” or “to be alert”).
The next three imperatives could be a development of the first one: there are
admonishments to endure suffering, particularly when encountering opposition to
the gospel; to do the work of an evangelist—preaching the gospel instead of
teaching fables; and to fulfill one’s ministry, that is, one’s service for the
church (v. 5).
6 အကြောင်းမူကား၊ ငါ့ကိုယဇ်ပေါ်မှာ လောင်းရသော အချိန်ရှိပြီ။ စုတေ့ရသောအချိန် ရောက်လေပြီ။
7 ကောင်းစွာသော တိုက်လှန်ခြင်းကို ငါပြုပြီ။ ပြေးရသောလမ်းကို အဆုံးတိုင်အောင်ပြေးပြီ။ ယုံကြည် ခြင်းတရားကို စောင့်ရှောက်ပြီ။8 ယခုမှစ၍ ဓမ္မသရဖူသည် ငါ့အဘို့သိုထားလျက်ရှိ၏။ ထိုနေ့ရက်၌ တရားသဖြင့် စီရင်သောသူတည်း ဟူသော သခင်ဘုရားသည် ထိုသရဖူကို ငါ၌အပ်ပေးတော်မူမည်။ ထိုမျှမက၊ ပေါ်ထွန်းတော်မူခြင်းကို တောင့် တသောသူအပေါင်းတို့၌လည်း အပ်ပေးတော်မူမည်။
၄:၆–၈ ပေါလု၏ နောက်ဆုံးသက်သေခံချက် ပေါလု၏ နောက်ဆုံးသက်သေခံချက်သည် အထက်ပါတာဝန်ပေးချက်အတွက် နောက်ထပ်အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး သူ၏လက်ရှိထောင်ချခံရမှုသည် အသေသတ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြောင်း ဖော်ပြသည်။ သူသည် ယဇ်ပူဇော်သောပုံရိပ်များဖြင့် သူ၏မျှော်လင့်ချက်ကို ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏အသက်ကို ယမကာပူဇော်သက္ကာအဖြစ် လောင်းချတော့မည် (၄:၆၊ ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၄၀၊ ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၁၃ ကြည့်ပါ)။ ကိုယ်ကိုကိုယ် သနားစရာမရှိဘဲ သူ၏သေခြင်းကို ဘုရားသခင်အား ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် မြင်ခဲ့သည်။ “ခရီးထွက်ခွာခြင်း” ဟူသော စကားသည် စခန်းချတဲကို ဖြုတ်သိမ်းရန် ကြိုးများဖြည်ခြင်း သို့မဟုတ် သင်္ဘောကို ဆိပ်ကမ်းမှ ဖြုတ်ထွက်ရန် ကြိုးများဖြည်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားပြီး မသေနိုင်သော ဝိညာဉ်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။
4:6–8. Paul’s Final Testimony. Paul’s final testimony gives
another reason for the preceding charge and indicates that he expected his
current imprisonment to end with his death. He used sacrificial images to
describe his expectation: his life was to be poured out as a drink offering, a
libation (v. 6; see Ex. 29:40; Lev. 23:13). There was no self-pity; rather, he
saw his death as an offering to God. The imagery of “departure” compares his
death to the loosening of ropes on tents when taken down or the releasing of
the mooring ropes of a ship preparing to sail. There is no suggestion here of
an immortal soul.
ထို့နောက် စကားလုံးသုံးခွန်းဖြင့် သူ၏ဘဝနှင့် အမှုတော်ကို အကျဉ်းချုပ်ခဲ့သည်။ သူသည် ကောင်းသောစစ်ပွဲကို တိုက်ခဲ့ပြီး အရှုံးမပေးခဲ့၊ ပြိုင်ပွဲကို ပြီးဆုံးအောင် ပြေးခဲ့ပြီး လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့၊ ယုံကြည်ခြင်းကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး အပ်နှံခြင်းခံရသောအရာကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ (၂တိမော ၄:၇)။ ခရစ်တော်၏ ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ဟု ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်လျက် သေရတော့မည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း အပ်နှံခြင်းခံရသော ဧဝံဂေလိတရားကို စောင့်ရှောက်ရန် မအောင်မြင်ခဲ့ဟု မဆိုနိုင်ပေ။ သူ၏ သစ္စာရှိမှု နမူနာသည် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်တိုင်းကို ယနေ့တိုင် စိန်ခေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။
Then in three graphic phrases, Paul
summarized his life and ministry: he fought a good fight and did not surrender;
he finished the race and did not stop or give up along the way; and he kept (or
guarded) the faith and did not betray what had been entrusted to him (2 Tim.
4:7). He was to die with the firm conviction that, by the grace of Christ, he
had fulfilled God’s plan for him. Though he had endured many afflictions and
hardships, he had not failed to guard the gospel entrusted to him. His example
of faithfulness continues to challenge any follower of Christ.
ပေါလုသည် မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသော ဆုလာဘ်၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ သရဖူဆုကို ဝမ်းမြောက်စွာ ခံယူခဲ့သည်။ လောကီတရားသူကြီးတစ်ဦးက အပြစ်တင်နိုင်သော်လည်း ဖြောင့်မတ်သော တရားသူကြီး ယေရှုခရစ်တော်က အခြားအမိန့်ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ပေါလုနှင့်အတူ ယေရှု၏ ပြန်လာခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးစွာ လိုလားတောင့်တနေသူအားလုံးသည် ထိုနေ့တွင် ဆုလာဘ်များ ခံစားရလိမ့်မည် (၄:၈)။ သေခြင်းတွင် ချက်ချင်းကောင်းကင်သို့ ဝင်ရောက်ခြင်းမရှိကြောင်း ပေါလုသိသည်။ ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယလာရောက်ခြင်းနေ့တွင်သာ ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများသည် ထာဝရအသက်ဆုကို ခံစားရမည်။ ထိုသည်မှာ အမှန်ပင် ဘုန်းကြီးသော မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်သည်။
Paul faced death with hope, rejoicing
in the reward awaiting him, namely, the crown of (or “that is”) righteousness.
Although an earthly judge may have condemned him, Jesus Christ, the righteous
Judge, had decided otherwise. Paul, along with all those who have loved and
longed for Jesus’s appearing, will receive their rewards on that day (v. 8).
Paul knew that there was no immediate entrance into heaven at death. The Second
Coming of Jesus will be the day when the redeemed will be rewarded with eternal
life. That is indeed a glorious hope.
၄:၉–၂၂ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ မှတ်ချက်များနှင့် နှုတ်ဆက်စကား
ဤနောက်ဆုံးအပိုင်းတွင် ပေါလုသည် တိမောသေအား ရောမမြို့သို့ လာရန်၊ မာကုကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာရန်၊ သူလိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကြေးနီလုပ်ငန်းသည် အလက်ဇန္ဒားအား နောက်ဆုံးသတိပေးခဲ့ပြီး မိတ်ဆွေအချို့အား နှုတ်ဆက်စကားပို့ခဲ့သည်။ သူ၏ရက်ပိုင်းမျှသာ ကျန်တော့မှန်း ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ပေါလု၏ ယုံကြည်ခြင်းသည် ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သည်။
4:9–22
Personal Remarks and Greetings
In this final section, Paul asked
Timothy to come to Rome and to bring along with him Mark, as well as some
personal effects he needed. He gave Timothy a final warning regarding Alexander
the coppersmith, sent greetings to a few friends, and told Timothy that his
days were numbered. In spite of this, Paul’s faith remained strong.
11 လုကာတယောက်တည်းသာ ငါ့ထံမှာရှိ၏။ မာကုကိုသင်နှင့် အတူခေါ်ခဲ့လော့။ သူသည်ဆရာအမှုကို ပြုရာမှာ ငါအကျိုးရှိ၏။
12 တုခိတ်ကိုလည်း ဧဖက်မြို့သို့ ငါစေလွှတ်ပြီ။
13 တရောမြို့တွင်ကာပုလက်၌ ငါထားခဲ့သော ဝတ်လုံကို၎င်း၊ စာစောင်ကို၎င်း၊ အထူးသဖြင့်သားရေစာ ကို၎င်း၊ သင်သည်လာသောအခါ ယူခဲ့လော့။
14 ပန်းတိမ်သမားအာလေဇန္ဒြုသည် ငါ၌မကောင်း သောအမှုအများကို ပြုလေပြီ။ ထိုသူကျင့်သော အကျင့် တို့၏ အကျိုးအပြစ်ကို သခင်ဘုရား ဆပ်ပေးတော်မူပါစေသော။
15 သူတို့သတိပြုလော့။ ငါတို့စကားကို အလွန်ငြင်းပယ်လေပြီ။
16 ပဌမအချိန်၌ အပြစ်တင်ခွင့်ကိုဖြေ၍ ငါသည် အစီရင်ခံရသောအခါ၊ ငါ့ဘက်၌ အဘယ်သူမျှမနေ။ လူအပေါင်းတို့သည် ငါ့ကို စွန့်ပစ်ကြ၏။
17 သူတို့၌ အပြစ်တင်တော်မမူပါစေနှင့်။ လူအပေါင်းတို့သည် စွန့်ပစ်ကြသော်လည်း၊ ဒေသနာတော် ကို အကုန်အစင်ဟောပြော၍၊ ခပ်သိမ်းသောလူမျိုးတို့သည် ကြားသိစေခြင်းငှါ၊ သခင်ဘုရားသည် ငါ့ဘက်၌ နေ၍ ငါ့ကို ခွန်အားနှင့် ပြည့်စုံစေတော်မူသောကြောင့်၊ ခြင်္သေ့ခံတွင်းမှ ကယ်နှုတ်ခြင်းချမ်းသာကို ငါရ၏။
18 ထိုမျှမက၊ သခင်ဘုရားသည် မကောင်းသော အမှုရှိသမျှကို ငါ့ကိုကယ်နှုတ်၍၊ မိမိကောင်းကင်နိုင်ငံ တော်သို့တိုင်အောင် မစပို့ဆောင်တော်မူလိမ့်မည်။ ထိုသခင်သည် ကမ္ဘာအဆက်ဆက်ဘုန်းကြီးတော် မူစေ သတည်း။ အာမင်။
၄:၉–၁၈ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ မှတ်ချက်နှင့် ညွှန်ကြားချက်များ ပေါလုသည် လူသားအဖော်အချွတ်ကို လိုလားသဖြင့် တိမောသေအား အမြန်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ အဖော်သုံးဦးသည် သူ့ကို စွန့်ခဲ့ကြသည်။ ဒေမတ်သည် ယခင်က ပေါလုနှင့် အတူလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် (ကောလောသဲ ၄:၁၄၊ ဖိလေမုန် ၂၄ ကြည့်ပါ)။ ဒေမတ်သည် ဤလက်ရှိကမ္ဘာကို (အတိတ် “ခေတ်ကာလ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) ချစ်မြတ်နိုးသဖြင့် စွန့်ခဲ့ခြင်းနှင့် ထာဝရဘုရား၏ ပြန်လာခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးသူများ (၄:၈) တို့အကြား ကွာခြားချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ကရက်စကန်၊ တိတုနှင့် တုခိကုတို့သည် ပေါလုကို ကူညီခဲ့ဖူးသော်လည်း အခြားဒေသများတွင် ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် ထွက်သွားကြသည် (၄:၁၀၊ ၁၂)။ တုခိကုသည် ဧဖက်သို့ လမ်းတွင် တိမောသေထံ စာကို ပို့ဆောင်ပေးမည့်သူ ဖြစ်နိုင်သည် (၄:၁၂)။ ပေါလု၏ လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များစွာအနက် လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် (၄:၁၁)။
4:9–18. Personal Remarks and
Instructions. Paul
longed for human companionship and asked Timothy to come quickly to visit him.
Three companions had left him. Demas was at one time a coworker of Paul (see
Col. 4:14; Philem. 24). The contrast between Demas, who loved this present
world (lit. “age”; 2 Tim. 4:10), and those who had loved the Lord’s appearing
(v. 8) is evident. Crescens, Titus, and Tychicus—who had helped Paul—had also
left, likely to preach the gospel in other regions (vv. 10, 12). Tychicus was
probably the bearer of the letter, entrusted with delivering it to Timothy on
his way to Ephesus (v. 12). Of his many colleagues, only Luke remained with
Paul (v. 11).
မာကုကို ခေါ်ဆောင်လာရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် အံ့သြစရာဖြစ်သည် (၄:၁၁၊ တမန်တော် ၁၃:၁၃၊ ၁၅:၃၇ ကြည့်ပါ) သို့သော် ပေါလု၏ စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲသွားကြောင်း ပြသသည်။ မာကု၏ အမှုတော်ကို တန်ဖိုးထားလာခဲ့သည်။ မာကုသည် ပေါလု၏ ပထမအကြိမ် ထောင်ချခံရစဉ် သူနှင့်အတူ ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည် ( pala ၄:၁၀၊ ဖိလေမုန် ၂၄)။ ပေါလုသည် မာကုသည် သူ့အတွက် ဆက်လက်အကျိုးရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ တိမောသေအားတရောမြို့သား ကာပုစ်မြို့သားတွင် ထားခဲ့သော ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်လာရန်လည်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရုတ်တရက် ထွက်ခွာခဲ့ရသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် လိုအပ်သော အင်္ကျီထူ၊ စာအုပ်များ (စာလိပ်များ) နှင့် သားရေစာရွက်များ (အများအားဖြင့် ကျမ်းစာစာလိပ်များ) တို့ကို ထားခဲ့ရသည် (၄:၁၃)။ ကြေးနီလုပ်ငန်းသည် အလက်ဇန္ဒားသည် ပေါလု၏ သတင်းစကားကို ဆန့်ကျင်သဖြင့် သတိပေးခဲ့သည် (၄:၁၄–၁၅)။ ဤသူသည် ဧဖက်အသင်းတော်မှ ပေါလုဖယ်ရှားခဲ့ဖူးသော အလက်ဇန္ဒား (၁တိမော ၁:၁၉–၂၀) သို့မဟုတ် တမန်တော် ၁၉:၃၃–၃၄ တွင် ဖော်ပြထားသော ဒုက္ခပေးသူ ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသူသည် ပေါလုအား အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။ သို့သော် ပေါလုသည် ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ပြုမူချက်အတိုင်း သူ့ကို ပြန်ဆပ်တော်မူမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည် (၄:၁၄)။
The request for Mark’s presence comes
as a surprise (v. 11; Acts 13:13; 15:37) but indicates a change of heart for
Paul, who had come to appreciate Mark’s ministry. Mark had already been with
Paul during his first imprisonment (Col. 4:10; Philem. 24), and the apostle
believed Mark could continue to be useful and helpful to him. Paul also
requested that Timothy bring along a few things he had left in Troas with
Carpus. Likely, he had had to leave unexpectedly and left behind his cloak—a
heavy overcoat needed in wintertime—and his books (i.e., scrolls) and
parchment, most likely a reference to scrolls of the Scriptures that Paul used
for his study (2 Tim. 4:13). Paul warned Timothy about Alexander the
coppersmith or metalworker because Alexander opposed Paul’s message (vv.
14–15). This man may be the Alexander Paul had earlier disfellowshipped from
the church in Ephesus (1 Tim. 1:19–20) or perhaps the troublemaker mentioned in
Acts 19:33–34. In any case, this man had caused Paul serious harm, but the
apostle trusted that the Lord would repay him according to his actions (2 Tim.
4:14).
၄:၁၆ တွင် ဖော်ပြထားသော ပထမအကြိမ် ခုခံကာကွယ်ခြင်းသည် သူ၏လက်ရှိ ထောင်ချခံရမှုနှင့် ဆိုင်သော ပထမဆုံး တရားခွင်စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏မိတ်ဆွေများ ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပေါလုက ဘုရားသခင်အား သူတို့ကို အပြစ်မတင်ဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (၄:၁၆၊ လုကာ ၂၃:၃၄ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အားလုံးက စွန့်ပစ်ခဲ့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သူ့အနားတွင် ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို စွန့်ပစ်နိုင်သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် အမြဲသစ္စာရှိတော်မူသည်။ ထိုအခါ ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားကို တရားခွင်တွင် မျှဝေခဲ့ရာ ယေဟုဒ္ဓမဟုတ်သူအားလုံး ကြားနာနိုင်ခဲ့သည် (၂တိမော ၄:၁၇)။ ဆိုးရွားသောအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူသည် ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူသော တာဝန်ကို ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ချက်ချင်းအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။ ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သေခြင်းရောက်လာသည်ဖြစ်စေ ထာဝရဘုရားသည် ဆိုးယုတ်ခြင်းအားလုံးမှ ကယ်နှုတ်ပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ လုံခြုံစွာ ပို့ဆောင်တော်မူမည်ကို သူသိသည် (၄:၁၈)။ မျှော်လင့်ခြင်းသည် ပတ်လု၏ ဘဝတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်။
The first defense mentioned in v. 16
is probably the first hearing of Paul’s case associated with his current
imprisonment. At that time, all his friends—probably out of fear—abandoned him,
but he here asks God not to hold it against them but to forgive them (v. 16;
cf. Luke 23:34). He was not abandoned by all, because the Lord stood with him.
Although all may fail us, the Lord will always be faithful to us. On that
occasion, Paul shared with the court his understanding of the gospel message so
that all the Gentiles might hear it (2 Tim. 4:17). Even under such adverse
circumstances, he fulfilled his divine calling. For the moment, he had been
delivered from imminent danger. Even if physical death came upon him, he knew
that the Lord would deliver him from every evil and bring him safely to His
heavenly kingdom (v. 18). Hope was deeply embedded in the fabric of Paul’s
life.
21 ဆောင်းကာလမရောက်မှကြိုးစား၍ လာခဲ့ လော့။ ဥဗုလု၊ ပုဒေ၊ လိနု၊ ကလောဒိမှစ၍ ညီအစ်ကို အပေါင်းတို့သည် သင့်ကို နှုတ်ဆက်ကြ၏။
22 သခင်ယေရှုခရစ်သည် သင်၏စိတ်ဝိညာဉ်နှင့် အတူရှိတော်မူပါစေသော။ သင်၌ကျေးဇူးတော် ရှိစေ သတည်း။ အာမင်။
၄:၁၉–၂၂ နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကား ပေါလုသည် စာကို လူအချို့အား နှုတ်ဆက်စကားဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ပြိသိလနှင့် အကွီလတို့၏ အိမ်ထောင်စု (တမန်တော် ၁၈:၁–၃၊ ၁၈–၂၆၊ ရောမ ၁၆:၃–၄ ကြည့်ပါ) နှင့် အိုနေသိဖုရု၏ အိမ်ထောင်စု (၂တိမော ၁:၁၆–၁၈) တို့အား နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူ၏မိတ်ဆွေ ဧရာတုသည် ကောရိန်သုမြို့တွင် ရှိနေပြီး ဧရတ္တုသည် ဖျားနာနေသဖြင့် မေလတုမြို့တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၂တိမောသေ ၄:၉ တွင် ဆောင်းရာသီမတိုင်မီ အမြန်လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်မှာ မုန်တိုင်းရာသီဖြစ်လာပါက ခရီးသွားရန် ခက်မည်ဖြစ်ရုံသာမက သူ၏အင်္ကျီလည်း မရောက်တော့မည်ကြောင့် ဖြစ်သည် (၄:၁၃)။ နောက်ဆုံး ရောမမြို့ရှိ ပေါလု၏ အဖော်များထဲမှ သုံးဦးသည် လက်တင်အမည်များရှိသဖြင့် ဒေသခံယုံကြည်သူများ ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ လိနုသည် ရောမမြို့၏ ပထမဆုံး သင်းအုပ်ဆရာ ဖြစ်သည် (၄:၂၁)။
4:19–22. Final Greetings. Paul concluded his letter with
greetings to several people: Priscilla (or Prisca) and Aquila (cf. Acts 18:1–3,
18–26; Rom. 16:3–4) and the household of Onisephorus (2 Tim. 1:16–18). His
friend Erastus had remained in Corinth, and his friend Trophimus remained in
Miletus due to sickness. In 2 Timothy 4:9, Paul had urged Timothy to come
quickly, before winter, as stormy weather would make his travel difficult and
prevent Paul from having his cloak (v. 13). Finally, a few other companions of
Paul in Rome—three of them with Latin names, suggesting they were likely local
believers—sent greetings to Timothy. Christian tradition identifies Linus as
the first bishop of Rome (v. 21).
ပေါလု၏ နောက်ဆုံးစကားများသည် တိမောသေအား ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမအပိုင်းသည် တိမောသေပုဂ္ဂိုလ်ရေးအတွက် ဖြစ်ပြီး ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ “ဝိညာဉ်” နှင့်အတူ အမြဲရှိစေရန် ဆုတောင်းထားသည်။ “ဝိညာဉ်” ဟူသည်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဓိကထားသော လူတစ်ဦးလုံးကို ဆို လိုသည် (ဂလာတိ ၆:၁၈၊ ဖိလိပ္ပိ ၄:၂၃၊ ဖိလေမုန် ၂၅၊ ၁သက် ၅:၂၃၊ ၂၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဒုတိယအပိုင်းသည် အသင်းတော်ရှိ လူအားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ရှိစေရန် ဆုတောင်းထားသည် (၂တိမော ၄:၂၂)။ ပေါလုသည် ထာဝရဘုရားအမှုတော်တွင် အသက်ပေးတော့မည်ကို သိလျက် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို မျှော်လင့်သော အသက်ရှင်သော မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် စာကို အသင်းတော်ကို ဂရုစိုက်လျက် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
Paul’s last words were a blessing to
Timothy. The first part concerns Timothy personally, asking that the Lord be
constantly with him—with his “spirit.” “Spirit” designates the whole person,
with an emphasis on the spiritual and mental aspects (see Gal. 6:18; Phil.
4:23; Philem. 25; cf. 1 Thess. 5:23, 28). The second part asks that the favor
of God, His grace, be with all those in the church (2 Tim. 4:22). Paul closed
the letter caring for the church, knowing that he would soon give his life in
the service of the Lord but encouraged by a living hope that anticipates the
heavenly kingdom.
No comments:
Post a Comment