အခန်းကြီး - ၁
အခန်းကြီး - ၂
အခန်းကြီး - ၃
အခန်းကြီး - ၄
၂
တိမောသေ ဩဝါဒစာ
2
TIMOTHY
နိဒါန်း
INTRODUCTION
ခေါင်းစဉ်နှင့်
ရေးသားသူ။ တိမောသေအား ကိုယ်တိုင်ရေးသော စာတစ်စောင်ဖြစ်သောကြောင့် မူလက
ခေါင်းစဉ်တစ်ခုမျှ မတွဲထားပါ။ ပါဝလု၏ စာများကို စုစည်းစုဆောင်းစဉ်
အစောပိုင်းစာရေးသူများက pros timotheon b (“တိမောသေသို့ ၂”) ဟု အမည်တပ်ခဲ့သည်။
နောက်ပိုင်းတွင် “တိမောသေအား ပါဝလု၏ ဒုတိယစာ” ဟု တိုးချဲ့ခဲ့ပြီး
နောက်ပိုင်းလက်ရေးမူများတွင် “သန့်ရှင်းသော” သို့မဟုတ် “တမန်တော်” ပါဝလု
(တစ်ခါတစ်ရံ “သန့်ရှင်းသော တမန်တော်ပါဝလု”) ဟု ရေးသားသူအဖြစ် ထည့်သွင်းခဲ့သည်။
Title
and Authorship. As a personal
letter written to Timothy, this epistle did not originally have a title
attached to it. When Paul’s letters were gathered together into a collection,
early scribes entitled it pros timotheon
b (“To Timothy 2”). The title was later expanded, identifying it as “the
Second Epistle to Timothy,” with later manuscripts also listing “holy” or
“apostle” Paul (and in some cases “the holy apostle Paul”) as the author.
ဤစာသည် ပါဝလု၏
သစ္စာရှင်လုလင်လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက် တိမောသေအား ရေးသားသော သူ၏ ဒုတိယစာဖြစ်သည် (၁:၁၊
၂)။ စာ၏ ပထမအပိုဒ်တွင် ပါဝလုပင် ရေးသားသူဖြစ်ကြောင်း ဖော်ပြထားပြီး သူ၏
အခြားစာအများစုနှင့် မတူဘဲ အတူတွဲရေးသော လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ကို ရည်ညွှန်းခြင်း
မရှိပါ။ ၁တိမောသေ နှင့် တိတုတို့တွင်လည်း ဖြစ်သည့်အတိုင်း ဘာသာစကား၊ ဝေါဟာရ၊
အကြောင်းချက်၊ ပုံစံတို့၌ ပါဝလု၏ အခြားစာများနှင့် ကွဲပြားမှုများကှိသောကြောင့်
ဝေဖန်ရေးပညာရှင်များက တမန်တော်ပင် ရေးသားသူ မဟုတ်ဟု သံသယဝင်ခဲ့ကြသည်။
ထိုကွဲပြားမှုများ ရှိစေကာမူ ပါဝလု ရေးသားခြင်းကို ငြင်းပယ်ရန် မလိုအပ်ပါ။
၎င်းတို့သည် ပါဝလု၏ ဘဝအခြေအနေအသစ်များနှင့် ရင်ဆိုင်နေရသော ထူးခြားသော
အခြေအနေများကြောင့် ဖြစ်ပေါ်လာခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထို့ပြင် စာရေးရာတွင်
အမှုတော်ယူသူ (amanuensis) ကို
အသုံးစွဲခဲ့ခြင်း (ရော၁၆:၂၂) ကြောင့်လည်း ဖြစ်နိုင်သည်။ အစောပိုင်း
ခရစ်ယာန်စာရေးဆရာများက ဤစာကို ပါဝလုရေးသားခြင်းဟု တညီတညွတ်တည်း သက်သေခံခဲ့ကြသည်။
This epistle is Paul’s second letter to his
faithful younger colleague, Timothy (1:1, 2). The first verse of the epistle
states that Paul is the author and, unlike most of his other letters, has no
reference to a colleague helping him write it. As is the case in 1 Timothy and
Titus, differences in language, vocabulary, themes, and style—in comparison to
Paul’s other letters—have led critical scholars to question whether or not the
apostle was its real author. While these differences are certainly present, they
need not undermine Pauline authorship. They are most likely the result of the
particular circumstances in Paul’s life as well as the unique situations he was
confronting in each of these letters, including his probable use of an
amanuensis in the writing process (Rom. 16:22). Early Christian writers
unanimously attest to Paul being the author of the letter.
ရက်စွဲ။ ဤစာကို
ရောမမြို့တွင် ပါဝလု၏ ဒုတိယအကျဉ်းချခံရစဉ် ရေးသားခဲ့သည်ဟု ယေဘုယျယူဆကြသည်။
တမန်တော်ဝတ္ထုက ပါဝလုကို ရောမမြို့တွင် အိမ်အကျယ်ချခံထားရသည်အထိ ရောက်ရှိပြီး အေဒီ
၆၂ ခုနှစ်ဝန်းကျင်တွင် နိဂုံးချုပ်သည် (တမန်၂၈:၃၀)။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏
လွတ်လပ်ခွင့် ကန့်သတ်ခံရသော်လည်း ရောမမြို့၌ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောခဲ့ပြီး ဧဖက်
(၆:၂၀)၊ ဖိလိပ္ပိ (၁:၁၃၊ ၁၄)၊ ကောလောသီ (၄:၁၈)၊ ဖိလေမုန် (၁၊ ၉) စာလေးစောင်ကို
ရေးသားခဲ့သည်။ နှစ်နှစ်အကြာတွင် လွတ်မြောက်သောအခါ ဂရိနှင့် အာရှမိုင်းနား ဒေသသို့
ပြန်သွားပြီး တိမောသေ နှင့် တိတုအား စာများ ရေးသားခဲ့သည်။ နောက်ပိုင်းတွင်
ထပ်မံဖမ်းဆီးခံရ၍ ရောမသို့ ပြန်ခေါ်ဆောင်ခံခဲ့ပြီး အေဒီ ၆၆ သို့မဟုတ် ၆၇ တွင်
ကွပ်မျက်ခံခဲ့ရသည်။ ၂တိမောသေသည် အေဒီ ၆၆ ဆောင်းဦးတွင် ပါဝလု ကွပ်မျက်ခံရမည်ကို
စောင့်ဆိုင်းနေစဉ် ရေးသားခဲ့သော သူ၏ နောက်ဆုံးစာဖြစ်သည်။
Date. This epistle is generally believed to have been
written from Rome during Paul’s second imprisonment. The book of Acts closes
with Paul under house arrest in Rome (Acts 28:30) around the year A.D. 62.
Although his freedom was restricted during this time, Paul preached the gospel
in Rome and wrote four of his epistles: Ephesians (cf. 6:20), Philippians (cf.
1:13, 14), Colossians (cf. 4:18), and Philemon (cf. 1, 9). When finally
released two years later, he returned to Greece and Asia Minor and wrote letters
to Timothy and Titus. He was later arrested again, taken back to Rome, and
executed in A.D. 66 or 67. Second Timothy is the last known document Paul wrote
as he awaited execution in the autumn of A.D. 66.
နောက်ခံသမိုင်း။ အေဒီ
၆၄ ခုနှစ် ရောမမြို့ မီးလောင်ကျွမ်းမှုကြီးအပြီး နီရိုမင်းဧ။် ခရစ်ယာန်များကို
ညှင်းပန်းနှိပ်စက်စဉ် ပါဝလု ရောမမြို့တွင် အသေသတ်ခံရသည်ဟု ယေဘုယျ
အသိအမှတ်ပြုကြသည်။ ရောမလူမျိုးများက နီရိုမင်းဧ။က မြို့၏ ကျယ်ပြန့်သောဧရိယာကို
နန်းတော်များနှင့် အဆောက်အဦးသစ်များ ပြန်လည်တည်ဆောက်ရန် မီးရှို့သည်ဟု
သံသယရှိသော်လည်း သူက ခရစ်ယာန်များကို အပြစ်တင်ကာ သံသယကို ရှောင်ရှားခဲ့သည်။
သမ္မာကျမ်းစာတွင် နီရို၏ ညှင်းပန်းနှိပ်စက်မှုကို ဖော်ပြထားခြင်း မရှိသော်လည်း
ဤစာ၏ ချက်ချင်းသမိုင်းနောက်ခံကို ပုံဖော်ပေးထားသည်။ ရောမမြို့တွင်
ခရစ်ယာန်အများအပြား ညှင်းပန်းနှိပ်စက်ခံရမှုက ပါဝလုနှင့် ပေတရု အသေသတ်ခံရခြင်းသို့
ဦးတည်ခဲ့သည်။ ၂တိမောသေသည် အကျဉ်းထောင်ထဲမှ ပါဝလု၏ နောက်ဆုံးစာဖြစ်ပြီး သူ၏
သေခြင်းကို ကြိုမြင်နေစဉ် ရေးသားခဲ့ခြင်း ဖြစ်သည် (၄:၆)။ ၂တိမောသေရေးသားစဉ်
ပါဝလုသည် တရားစီရင်ခြင်းကို ခံယူပြီးဖြစ်သော်လည်း (၄:၁၇) သေဒဏ်မချမီဖြစ်သည်။
လုကာတစ်ပါးတည်းသာ အဖော်ရှိတော့သည် (၄:၁၁)။ တိမောသေထံ ရေးသားရင်း ဆောင်းမတက်မီ
သူ့ထံသို့ လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၄:၂၁)။ ထရိုအာမြို့တွင် ထားခဲ့သော အင်္ဂတေ၊
စာအုပ်များ၊ “အထူးသဖြင့် သားရေစာလိပ်များ” ကို ယူလာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (၄:၁၃)။
ထရိုအာသည် ပါဝလု ဖမ်းဆီးခံရရာ နေရာဖြစ်နိုင်ပြီး သူ၏ ပစ္စည်းအချို့ ထားခဲ့ရကြောင်း
ဖြစ်နိုင်သည်။ တိမောသေ ပါဝလု၏ တောင်းဆိုချက်အတိုင်း လာနိုင်ခဲ့သည်
မလာနိုင်ခဲ့သည်ကို မသိရပါ။
Backgrounds. It is commonly acknowledged that Paul was
martyred in Rome during the persecution of Christians by Nero after the great
fire of A.D. 64. Although the people of Rome suspected that Nero instigated the
fire in order to rebuild a wide section of Rome with new buildings and palaces,
he diverted suspicion from himself by accusing the Christians. Though the Bible
makes no mention of Nero’s persecution, it shapes the immediate historical
background of this letter. It was the persecution of countless Christians in
Rome that ultimately resulted in the martyrdom of Paul and Peter. Second
Timothy is Paul’s last letter, written from prison at a time when he was
anticipating his own death (4:6). At the time Paul wrote 2 Timothy, he had
already stood trial (4:17) but apparently had not yet been sentenced to die. He
was alone, except for the companionship of Luke (4:11). Writing to Timothy,
Paul urged his younger colleague to come to him “before winter” (4:21) and to
bring his cloak and his books, “especially the parchments” he had left in Troas
(4:13). Troas may have been where Paul was arrested—leaving behind some of his
possessions. Whether Timothy was able to respond to Paul’s request is unknown.
ဓမ္မသစ်ကျမ်း
တိမောသေဒုတိယစာ အနက်ဖွင့်ချက်
ဘုရားသခင့်နှုတ်ကပတ်တော်နှင့်
ရည်ရွယ်ချက် ဤစာသည်
တမန်တော်ပေါလု၏ နောက်ဆုံးပဌေကထားချက်နှင့် အမွေအနှစ်ဟု ခေါ်ဝေါ်ခြင်းခံရသည်။ သူသည်
တိမောသေကို လက်ရေးနှင့်ကိုယ်တိုင် ရေးသားခဲ့ပြီး ဧဖက်မြို့ရှိ
ခရစ်ယာန်အသင်းတော်ထံလည်း ရည်ရွယ်သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေအား စာရေးသားရခြင်း
အကြောင်းရင်း သုံးချက်ရှိသည်။ ပထမအချက်၊ သူသည် အထီးကျန်နေပြီး
တိမောသေသည် ရောမမြို့သို့ လာရောက်စေလိုသည်။ ဒုတိယအချက်၊
အသင်းတော်များ၏ ကောင်းကျိုးချမ်းသာကို စိုးရိမ်၍ ဧဝံဂေလိတရားကို
စောင့်ရှောက်ရန်နှင့် လိုအပ်ပါက ထိုတရားအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရန် တိမောသေအား သတိပေးခဲ့သည်။ တတိယအချက်၊
တိမောသေအားဖြင့် ဧဖက်အသင်းတော်ထံ သွယ်ဝိုက်၍ စာရေးလိုခဲ့သည်။ သူ၏သတင်းစကားကို
အဓိကအကြောင်းအရာ သုံးချက်ဖြင့် အကျဉ်းချုပ်နိုင်သည်။
Theology
and Purpose. This epistle has
been called the last will and testament of the apostle. He wrote it personally
to Timothy and to the church at Ephesus. Paul had three reasons for writing to
Timothy: first, he was lonely and wanted Timothy to join him in Rome; second,
he was concerned about the welfare of the churches and admonished Timothy to
guard the gospel and, if necessary, suffer for it; and third, indirectly, Paul
desired to write to the church at Ephesus through Timothy. His message can be
summarized under three main ideas.
၁.
မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် သေခြင်း ရောမထောင်ထဲတွင် အကျဉ်းခံနေရပြီး
ကွပ်မျက်ခံရတော့မည်ကို မျှော်လင့်နေသော ပေါလုသည် အထီးကျန်ပြီး အဖော်လိုအပ်နေသည်
(၄:၉-၁၁)။ သူ၏ဓမ္မအမှုတော်ကို ပြန်တွေးကြည့်ရာတွင် အပြစ်ရှိသလို ခံစားရခြင်း
သို့မဟုတ် စိတ်ပျက်ခြင်း မရှိခဲ့ပေ။ သူသည် ယုံမှားခြင်းမရှိဘဲ ဤသို့ ကြေညာခဲ့သည်။
“ငါသည် မှန်ကန်သောစစ်တိုက်ခြင်းကို တိုက်ပြီးပြီ၊ ပြေးစရာပြိုင်ပွဲကို
ပြီးဆုံးပြီ၊ ယုံကြည်ခြင်းကို စောင့်ရှောက်ပြီးပြီ” (၄:၇)။ သူသည် ယမကာရည်ကဲ့သို့
အသက်ကို လောင်းချရန် အသင့်ရှိပြီး စိတ်ငြိမ်သက်နေသည် (၄:၆)။
သူ၏ခွန်အားအရင်းအမြစ်မှာ ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်ဖြစ်သည် (၂:၁)။ ထိုကျေးဇူးတော်သည်
ခရစ်တော်နှင့်အတူ သေလျှင် ခရစ်တော်နှင့်အတူ အသက်ရှင်ရမည်ဟု အာမခံချက်ပေးသည်
(၂:၁၁)။ ဤသည်မှာ သေသူများ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဆိုင်ရာ
ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်သည်။ ဧဖက်မြို့၌ အချို့သော မှားယွင်းသောဆရာများက
ထိုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် ယခုပင် ဖြစ်ပြီးပြီဟု ဟောပြောနေကြသည် (၂:၁၈)။ သို့သော်
ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် ယေရှု၏ ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းတွင် ခိုင်မြဲစွာ တည်ရှိသည်
(၁:၁၀၊ ၂:၈)။ ဓမ္မသစ်ကျမ်းတစ်ခုလုံးတွင်လည်းကောင်း၊ တိမောသေဒုတိယစာတွင်လည်းကောင်း၊
ခရစ်ယာန်မျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်၏ ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကိုသာ လုံးဝမှီခိုနေသည်။
ယခုအချိန်တွင် ကျွန်ုပ်တို့သည် မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် အသက်ရှင်နေကြသော်လည်း
ထိုမျှော်လင့်ချက်သည် ခရစ်တော်၏ ဒုတိယအကြိမ်ကြွလာခြင်း၌သာ ပြည့်စုံမည်ဖြစ်သည်
(၄:၁)။ ပေါလုခေါ်သည့် “ထိုနေ့” ဖြစ်ပြီး ဘုရားသခင်၏နိုင်ငံတော် တည်ထောင်ခြင်းလည်း
ပါဝင်သည် (၁:၁၂၊ ၁၈၊ ၄:၈)။ ထိုနေ့၌ ဘုရားသခင်သည် အသက်ရှင်သူနှင့် သေသူတို့ကို
တရားစီရင်မည် (၄:၁)။ ပေါလု၏မျှော်လင့်ချက်တွင် ထိုနေ့၌ ဘုရားသခင်သည်
ကိုယ်တော်၏ကျေးကျွန်များအား ဆုချီးမြှင့်မည်ဟူသော အချက်လည်း ပါဝင်သည်။ ထိုဆုကို
“ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏သရဖူ” ဟု သူကဖော်ပြသည်။ နောက်ဆုံးတရားစီရင်ခြင်း၌
ဘုရားသခင်၏နောက်လိုက်များ သန့်ရှင်းစင်ကြယ်ကြောင်း ထင်ရှားစေခြင်းကို ဆိုလိုသည်
(၄:၈)။ မျှော်လင့်ခြင်းသည် နောင်ကာလဆိုင်ရာ မျှော်လင့်ချက်ဖြစ်ပြီး လက်ရှိဘဝကို
သက်ရောက်မှုရှိသည်။ ထိုမျှော်လင့်ချက်ကြောင့်ပင် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကြေညာရာတွင်
ဆင်းရဲဒုက္ခခံရုံသာမက လိုအပ်ပါက ထိုတရားအတွက် အသက်ပေးရန်ပါ ခွန်အားရရှိခဲ့သည်။
ကျွန်ုပ်တို့၏ လက်ရှိဘဝနှင့် အတွေ့အကြုံများ၏ အဓိပ္ပာယ်သည် ခရစ်တော်ကြွလာခြင်းကို
မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် ဆုံးဖြတ်ခံရသည်။
1. Hope and Death. Imprisoned in Rome and anticipating his execution, Paul felt isolated and
in need of companionship (4:9–11). As he reflected on the nature of his
ministry, he did not express feelings of guilt or frustration. He declared with
confidence: “I have fought the good fight, I have finished the race, I have
kept the faith” (4:7). He was ready to pour out his life as a drink offering;
he was at peace (4:6). The source of his strength was the grace of God (2:1),
which assured him that if he died with Christ, he would also live with Him
(2:11). This is the Christian hope of the resurrection of the dead, which some
false teachers in Ephesus were saying had already occurred (in some sense not
specifically identified in the text; 2:18) but which was firmly established in
the resurrection of Jesus (1:10; 2:8). As in the rest of the NT, in 2 Timothy
the Christian hope is exclusively dependent on the salvific work of Christ. At
the present time we live in hope, but this hope will be realized only during His
epiphany at the Second Coming (4:1)—what Paul calls “that day” and which
includes the establishment of God’s kingdom (1:12, 18; 4:8). At “that day,” God
will also judge the living and the dead (4:1). Paul’s hope includes the reward
that God will grant His servants on “that day.” He defined it as “the crown of
righteousness,” which could refer to the vindication of God’s followers in the
final judgment (4:8). Hope is an eschatological expectation that impacts the
present. It gave Paul the strength not only to suffer in the proclamation of
the gospel but also, if necessary, to die for it. The significance of our
present life and experiences is determined by the hope of the coming of Christ.
၂. ဧဝံဂေလိတရားအတွက်
ဆင်းရဲဒုက္ခခံခြင်း ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းသည် အထူးသဖြင့်
လူငယ်ဓမ္မဆရာ သို့မဟုတ် ယုံကြည်သူအသစ်များအတွက် စိတ်ဓာတ်ကျစေနိုင်သည်။ ပေါလုခေတ်က
လူအများက ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းကို ဘုရားသခင်ကို သစ္စာမဲ့သောဘဝ၏ ဘုရားသခင်၏
အပြစ်ဒဏ်ဟု ယူဆကြသည်။ ပေါလုကိုယ်တိုင်လည်း ဓမ္မအမှုတော်တွင် ခရစ်တော်အတွက်
များစွာဆင်းရဲခဲ့ရကြောင်း မကြာခါး သက်သေခံတတ်သော်လည်း ထိုအယူအဆကို ငြင်းပယ်ခဲ့သည်
(၁:၈၊ ၂:၉)။ သူ၏အဆိုအရ ထာဝရဘုရားကို အမှန်တကယ်အမှုတော်ဆောင်သူတို့သည်
ညှဉ်းဆီးခြင်းခံရမည် (၃:၁၂)။ ထို့ကြောင့် ဧဝံဂေလိတရားအတွက်
ဆင်းရဲဒုက္ခခံရသူများကို ရှက်စရာမဟုတ်၊ ကိုယ်တိုင်လည်း ထိုတရားအတွက်
ဆင်းရဲခံရလျှင် ရှက်စရာမဟုတ်ဟု ဆိုသည် (၁:၈၊ ၁၆)။ ပေါလုသိသည်မှာ
အပြစ်မရှိသူများလည်း ဆင်းရဲဒုက္ခခံရနိုင်သည်။ ယေရှုကိုယ်တော်လည်း ဆင်းရဲခဲ့သည်။
သူသည် သည်းခံခဲ့ပြီး သူ့အတွက် သည်းခံသူတို့သည် သူနှင့်အတူ အုပ်စိုးမည် (၂:၁၂)။
ထိုသို့သော ဆင်းရဲဒုက္ခသည် သဘာဝအရ ကောင်းသည်မဟုတ်၊ ထို့ကြောင့် ဘုရားသခင်သည်
ထိုဒုက္ခကို ကယ်နှုတ်နိုင်သည် (၃:၁၁၊ ၄:၁၈)။ သို့သော် ဧဝံဂေလိတရားအတွက်
ဆင်းရဲဒုက္ခခံရခြင်းက မထင်မှတ်သောနေရာများတွင် ဧဝံဂေလိကို ကြေညာခွင့်ပေးတတ်သည်။
ပေါလုအတွက် ရောမမြို့တွင် ထိုသို့ဖြစ်ခဲ့သည် (၄:၁၇)။ ခရစ်ယာန်များလိုအပ်သည်မှာ
ဆင်းရဲဒုက္ခမည်မျှပင်ရှိစေကာမူ ထာဝရဘုရားအပေါ် သစ္စာရှိမှုကို
ဆက်လက်ထိန်းသိမ်းရန်ဖြစ်သည် (၄:၅)။
2. Suffering for the Gospel. Suffering for the gospel could be discouraging, particularly for a young
minister or a recent convert. In Paul’s day, many believed that suffering was a
divine indictment against a life of disloyalty to God. Paul often testified
that he had suffered much for Christ in the performance of his ministry, but he
rejected that popular interpretation (1:8; 2:9). According to him, those who
truly serve the Lord will be persecuted (3:12). Therefore no one should be
ashamed of those who suffer for the gospel or of their own suffering for it
(1:8, 16; see “A Profile of Paul’s Ministry,” p. 1670). Paul knew that the
innocent could also suffer. Jesus suffered, but He endured it, and those who
endure suffering for Him will reign with Him (2 Tim. 2:12). Such suffering is
not, by nature, good, and therefore God can deliver us from it (3:11; 4:18).
Meanwhile, suffering for the gospel may at times provide the opportunity to
proclaim the gospel in unexpected places, as it had for Paul in Rome (4:17).
What Christians need is perseverance in their faithfulness to the Lord in spite
of the suffering they will experience (4:5).
၃. ခရစ်ယာန်သတင်းစကား ပေါလုသည်
မှန်ကန်သော ဧဝံဂေလိတရားကို ကြေညာခြင်းကို အလေးထား အလေးပေးသည်။ အသင်းတော်အတွက်
အကျိုးမရှိသော အချည်းနှီးဆွေးနွေးမှုများတွင် အချိန်ကုန်ခံနေကြသည့်
မှားယွင်းသောဆရာများကို သူသတိပေးသည် (၂:၁၄)။ အချို့က ဧဝံဂေလိနှင့် ဆန့်ကျင်ရုံသာမက
လူအချို့၏ယုံကြည်ခြင်းကို ဖျက်ဆီးနိုင်သော မှားယွင်းသောအယူများကို ဟောပြောနေကြသည်
(၂:၁၈)။ ထိုသူမျိုးကို နူးညံ့သိမ်မွေ့စွာသော်လည်း ခိုင်မာစွာ ရင်ဆိုင်ရမည် (၂:၂၄၊
၃:၈)။ ထိုသို့သော အယူမှားများအတွက် ဆေးမှာ ကျမ်းစာကို ကောင်းစွာသိရှိခြင်းဖြစ်သည်
(၃:၁၅-၁၆)။ တိမောသေသည် ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို မှန်ကန်စွာ ကိုင်တွယ်နိုင်ရမည်
(ဆိုလိုသည်မှာ မှန်ကန်စွာ သွန်သင်နိုင်ရမည်) (၂:၁၅)။ ပေါလုထံမှလည်းကောင်း၊
ကျမ်းစာလေ့လာခြင်းအားဖြင့်လည်းကောင်း ရရှိခဲ့သော တမန်တော်ဆိုင်ရာ
သွန်သင်ချက်များကို သစ္စာရှိရှိ ဆက်လက်စောင့်ထိန်းရမည် (၁:၁၃၊ ၃:၁၀၊ ၁၄-၁၅)။
ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို အခြားသူများထံ အပ်နှံရန် တိမောသေအား ညွှန်ကြားသည်။
ထိုသူများသည် အခြားသူများကို ထပ်မံသွန်သင်နိုင်ရမည် (၂:၂)။ ပေါလုအတွက်
ခရစ်ယာန်သတင်းစကားသည် ထာဝရဘုရားထံမှ လက်ခံရရှိသောကြောင့် ပြောင်းလဲခြင်းမရှိဘဲ
သွန်သင်ရမည်။ အသင်းတော်၏ရည်မှန်းချက် ပြည့်စုံရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကြေညာရသော
သတင်းစကားမှာ ကျမ်းစာအားဖြင့် ထာဝရဘုရားထံမှ လက်ခံရရှိသောအရာဖြစ်သည်။
ထိုသတင်းစကားကို ပြောင်းလဲရန်ကြိုးစားခြင်းသည် သေစေနိုင်သော ရောဂါကဲ့သို့
ပျံ့နှံ့သွားစေမည် (၂:၁၇)။ မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်သည်
သွေဖည်ယုံကြည်ခြင်းဖြစ်လာမည်။ သွေဖည်ယုံကြည်ခြင်းမှ ကင်းလွတ်ရန်
တစ်ခုတည်းသောနည်းလမ်းမှာ ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း
သိရှိခြင်းဖြစ်သည် (၃:၁၆-၁၇)။
3. The Christian Message. Paul placed significant emphasis on the proclamation of the true gospel.
He addressed the matter of false teachers wasting their energy and time in
unprofitable discussion on matters of no value to the church (2:14). Others
were promoting false teachings not only opposed to the gospel but also
resulting in the overturning of the faith of some (2:18). These individuals
needed to be confronted with gentleness but firmness (2:24; 3:8), the antidote
for such teachings being the knowledge of the Holy Scriptures (3:15–16).
Timothy should have been able to accurately handle (that is, correctly teach)
the word (2:15) and to remain loyal to the apostolic teaching he received from
Paul and through the study of the Scriptures (1:13; 3:10, 14–15). Paul
instructed Timothy to entrust the gospel message to other individuals who
could, in turn, pass it on to still others (2:2). For Paul, the Christian
message was to be taught without distortion because he received it from the
Lord. In the fulfillment of the mission of the church, the message we proclaim
is what we have received from the Lord through the Scriptures. Any attempt to
change it would result in a spreading, deadly disease (2:17). False teaching
would become heresy. Safety from heresy is found only in a deep knowledge of
the word of God (3:16–17).
အခန်းကြီး - ၁
နိဒါန်း
၁:၁–၂။ နှုတ်ဆက်စကား။
ပါဝလုသည် မိမိ၏ တမန်တော်အမှုတော္ကို အတည်ပြုခြင်းဖြင့် စတင်ခဲ့သည်။ သူသည်
ယေရှုခရစ်၏ တမန်တော်ဖြစ်သည်—ပထမဆုံးအကြိမ်တွင် သူပြောခဲ့သည့်အတိုင်း—ထိုသခင်ဘုရားက
ခန့်အပ်တော်မူပြီး ထိုသခင်ဘုရား၏ အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရန်အတွက်ဖြစ်သည်။
ယေရှုကိုယ်တိုင် ရွေးချယ်ခဲ့သော မူလတဆယ့်နှစ်ပါးသော တမန်တော်များတွင်
မပါဝင်ခဲ့သော်လည်း၊ ပါဝလုသည် ဒမာသက်လမ်းပေါ်တွင် ခရစ်တော်နှင့် တွေ့ဆုံခဲ့စဉ်
ခရစ်တော်ထံမှ တိုက်ရိုက်ရရှိခဲ့သော တမန်တော်အဖြစ်သို့ ခေါ်တော်မူခြင်းကို
ယုံကြည်ခဲ့သည် (တမန်ကျမ်း ၂၆:၁၂–၂၀၊ ဂလာတိ ၁:၁၂)။ ဒုတိယအချက်အနေဖြင့်၊
သူ၏တမန်တော်အမှုတော်သည် ဘုရားသခင်၏ အလိုတော်အတိုင်း ဖြစ်သည်။ ဤအရာသည် သူကိုယ်တိုင်
ရှာဖွေလိုခြင်းမဟုတ်သလို၊ လူ့အကြံအစည်များကြောင့်လည်း မဟုတ်ပေ။ ဘုရားသခင်က
ဤအမှုတော်အတွက် သူ့ကို ရွေးချယ်တော်မူခဲ့သည်။ အသက်ပြောင်းလဲစေသော ဤအမှုတော်သို့
ခေါ်တော်မူခြင်းကို သူဘယ်တော့မျှ မေ့လျော့ခဲ့ခြင်းမရှိပြီး၊ အခက်အခဲများနှင့်
ရင်ဆိုင်ရချိန်တွင် သတ္တိနှင့် ယုံကြည်ချက်၏ အဓိကအရင်းအမြစ်အဖြစ် မကြာခဲ့ဘဲ
ပြန်လည်ရည်ညွှန်းတတ်သည်။ တတိယအချက်အနေဖြင့်၊ ပါဝလုသည် ခရစ်တော်ထဲတွင် ရှိသော အသက်၏
ကတိတော်အတိုင်း တမန်တော်အမှုတော်ကို နားလည်ခဲ့သည် (၁:၁)။ သူ၏အမှုတော်သည်
ခရစ်တော်နှင့် တစ်သားတစ်ကျွန်းတည်း ဖြစ်သူများအတွက် ရရှိနိုင်သော အသက်၏ ကတိတော်ကို
ခရစ်တော်အားဖြင့်သာ ရရှိနိုင်သည်ကို ထင်ရှားစေခြင်းဖြစ်သည်။ ပါဝလု၏
တမန်တော်အမှုတော်သည် ခရစ်တော်ထဲတွင် ရှိသော အသက်နှင့်ဆိုင်သည်။ သူ၏အသက်တာ
နိဂုံးချုပ်ခါနီးတွင်၊ ယုံကြည်သူတိုင်းတွင် ခရစ်တော်ထဲတွင် ရှိသော ထာဝရအသက်၏
ကတိတော်နှင့် လက်ရှိအသက်တာတွင် ရှိသော ဖြောင့်မတ်ခြင်းနှင့် ငြိမ်သက်ခြင်း၏
အသက်သစ်အပေါ် အာရုံစိုက်ခဲ့သည်။
Introduction
1:1–2. Greeting. Paul began by affirming his apostolic ministry.
He was an apostle of Jesus—as he first said—appointed by Him and at His
service. Although not one of the original twelve apostles chosen by Jesus, Paul
believed his calling to apostleship came directly from Jesus in his encounter
with Him on the road to Damascus (Acts 26:12–20; Gal. 1:12). Second, his
apostleship was an expression of the will of God for him. This was not
something he was seeking to obtain, nor was it the result of human intrigues.
God had chosen him for this task. He never forgot this life-changing call to
the ministry and often referred back to it as his chief source of courage and
conviction when faced with difficulties. Third, Paul also understood his
apostleship to be according to the promise of life in Christ (1:1). His work
consisted of making known the promise of life that comes to those united to
Christ—accessible only through Him. Paul’s apostleship was about life in
Christ. As he approached the end of his life, his focus was on the promise of
eternal life that every believer has in Christ, and also on the new life of
righteousness and peace one has in the present life.
ဤစာတမ်းကို
တိမောသေသို့ ရေးသားထားသည်။ ပါဝလုသည် ပထမအကြိမ် ဓမ္မအမှုခရီးစဉ်တွင်
လုတ္တရမြို့နှင့် ဒေဗိမြို့သို့ သွားရောက်စဉ် တိမောသေကို တွေ့ဆုံပြီး
ဧဝံဂေလိတရားကို မျှဝေခဲ့ဖွယ်ရှိသည် (တမန်ကျမ်း ၁၄:၆)။ ထိုဒေသသို့ ဒုတိယအကြိမ်
လည်ပတ်စဉ် (တမန်ကျမ်း ၁၆:၁) တိမောသေသည် ပါဝလု၏ ဧဝံဂေလိတရားဟောဆရာအဖွဲ့တွင်
ပါဝင်ခဲ့သည်။ ထို့ကြောင့် ပါဝလုသည် သူ့ကို ချစ်လှစွာသော သူငယ်ဟု ခေါ်ဆိုခဲ့သည်။
တိမောသေသည် ကောရိန်သုမြို့သို့ ပါဝလု၏ စေလွှတ်ရာတွင် (၂ ကောရိန်သု ၁:၁) နှင့်
သက်သာလောနိတ်မြို့သို့ (၁ သက်သာ ၃:၂၊ ၆) စေလွှတ်ခံရသူ ဖြစ်ခဲ့သည်။ သူသည် ပါဝလု၏
ပထမအကြိမ် ရောမမြို့တွင် အကျဉ်းချခံရချိန်တွင် ပါဝလုနှင့်အတူ ရှိနေခဲ့ဖွယ်ရှိသည်။
အကြောင်းမှာ ဖိလိပ္ပိသို့ စာတမ်း (ဖိလိပ္ပိ ၁:၁)၊ ကောလောသီ သို့ စာတမ်း (ကောလောသီ
၁:၁) နှင့် ဖိလေမုန်သို့ စာတမ်း (ဖိလေမုန် ၁) တို့တွင် ပါဝလုနှင့်အတူ
ပူးတွဲရေးသားသူအဖြစ် ဖော်ပြထားသောကြောင့်ဖြစ်သည်။ နောက်ပိုင်းတွင် တိမောသေသည်
ဧဖက်မြို့တွင် အမှုတော်ဆောင်ရွက်ခဲ့သည် (၁ တိမောသေ ၁:၃)။ ဤစာတမ်းရေးသားချိန်တွင်
တိမောသေသည် အသက်သုံးဆယ့်လယ်မှ နှောင်းပိုင်းလောက် ရှိဖွယ်ရှိသည်။ ပါဝလု၏
နှုတ်ဆက်စကားသည် အမြဲတမ်းအတိုင်း ကျေးဇူးတော်၊ ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ၊
ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည်။ ဤကောင်းချီးများသည် ဘုရားသခင်၏
ကယ်တင်ခြင်းအမှုတော်ကို လက်ခံခြင်း၏ အခြေခံ (“ကျေးဇူးတော်”၊ “ကောင်းကြီးမင်္ဂလာ”)
နှင့် ရလဒ် (“ငြိမ်သက်ခြင်း” သို့မဟုတ် ဘုရားသခင်နှင့် ပြန်လည်သင့်မြတ်ခြင်း၊
ကိုးကား ၂ ကောရိန်သု ၅:၁၇–၁၉) ကို ဖော်ပြသည် (၁:၂)။
The epistle is addressed to Timothy. Paul likely
met and shared the gospel with Timothy during his first missionary journey to
Lystra and Derbe (Acts 14:6). During his second visit to that area (Acts 16:1),
Timothy joined Paul’s team of evangelists. Thus, Paul claimed him as a beloved,
dear son. Timothy served as Paul’s messenger to Corinth (2 Cor. 1:1) and to
Thessalonica (1 Thess. 3:2, 6). He must have been with Paul during his first
imprisonment in Rome, for he is mentioned as a coauthor of Paul’s epistles to
the Philippians (Phil. 1:1), to the Colossians (Col. 1:1), and to Philemon
(Philem. 1). Later, Timothy ministered in Ephesus (1 Tim. 1:3). At the time of
this letter, Timothy was likely in his mid to late thirties. Paul’s greeting
ends, as usual, with a blessing of grace, mercy, and peace. These blessings
express the foundation (“grace,” “mercy”) and the result (“peace” or
reconciliation with God; cf. 2 Cor. 5:17–19) of accepting God’s saving work
(1:2).
၁:၃–၅။ တိမောသေ၏
ယုံကြည်ခြင်းကို ကျေးဇူးတင်စွာ အောက်မေ့ခြင်း။ ပါဝလုသည် ဆုတောင်းခြင်းကို
နေ့စဉ်ဘဝ၏ မရှိမဖြစ်အစိတ်အပိုင်းဟု ယူဆခဲ့ပြီး တိမောသေသို့ ဤအရာကို
သိရှိစေလိုခဲ့သည်။ မတွဲမကွဲ သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် သူ့ကို အလားတူ လုပ်ဆောင်ရန်
ဖိတ်ခေါ်ခဲ့ခြင်းဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည် တိမောသေအတွက် အမြဲတမ်း ဆုတောင်းနေခဲ့သည်။
သူနှင့် စာဖတ်သူများကို ဆုတောင်းပေးခြင်းကို ကျင့်သုံးရန်
လှုံ့ဆော်ရန်အတွက်ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုသို့သော ဆုတောင်းခြင်းများသည် ကိုယ်ကျိုးအတွက်
စိုးရိမ်ခြင်းကို အမှန်တကယ် ခရစ်ယာန်အမှုတော်ဆောင်ရွက်ရာတွင် အခြားသူများ၏ လိုအပ်ချက်များသို့
ပြောင်းလဲစေသည်။ ပါဝလုသည် ယေရှုခရစ်၏ နမူနာကို လိုက်ခဲ့သည်။ ယေရှုသည်
မိမိနောက်လိုက်များအတွက် ဆုတောင်းခဲ့သည် (ယောဟန် ၁၇:၆–၂၆) နှင့် လူသားနှင့်
ခမည်းတော်ကြားတွင် အလယ်အဖြစ် ရပ်တည်သူ ဖြစ်သည် (၁ တိမောသေ ၂:၅)။ ပါဝလုနှင့်
တိမောသေတို့သည် ပါဝလု နောက်ဆုံးလည်ပတ်ချိန်တွင် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော ဆက်နွယ်မှုကို
ဖြစ်ပေါ်စေခဲ့သည်။ ပါဝလုသည် တိမောသေ၏ ဘုရားသခင်နှင့် ဆက်ဆံရေး၏ စစ်မှန်မှုကြောင့်
အထင်ကြီးလေးစားပြီး အားတက်ခဲ့သည်။ သူ၏ စစ်မှန်သော ဘုရားသခင်အပေါ် သစ္စာရှိမှုသည်
အများစုမှာ သူ၏မိခင်နှင့် အဖွားတို့၏ သရုပ်ဆောင်ပြီး သင်ကြားပေးခဲ့သော အလားတူ
သစ္စာရှိမှု၏ ရလဒ်ဖြစ်သည်။ တိမောသေသည် တတိယမျိုးဆက် ယုံကြည်သူ ဖြစ်သည်။ ပါဝလုသည်
ဆက်လက်ဇွဲလုံးခြင်းကို သွယ်ဝိုက်သောနည်းဖြင့် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ပါဝလု၏
အားပေးစကားများသည် အခြားသူများတွင် အားနည်းချက်များကိုသာ မြင်မည့်အစား
ကောင်းမှုများကို မြင်ခြင်း၏ တန်ဖိုးကို သတဲ့ပေးသည်။ အခြားသူများတွင် အမှားများကို
ရှာဖွေရန် လွယ်ကူသော်လည်း၊ နှုတ်ကောင်းစကား၊ အပြုံး သို့မဟုတ် နွေးထွေးသော
ဖက်ရာခြင်း၏ စွမ်းအားသည် စိတ်ဓာတ်ကို မြှင့်တင်ပေးပြီး ကောင်းမွန်သောလမ်းကို
ဆက်လက်သွားရန် ခွန်အားသစ်ကို ပေးသည်။
1:3–5.
Thankful Memories of Timothy’s Faith. Paul considered prayer an essential part of his daily routine and wanted
Timothy to know this, no doubt indirectly inviting him to do the same. Paul
prayed constantly for Timothy, perhaps to motivate him and his readers to
practice intercessory prayer. Such prayers turn our concern from ourselves to
the needs of others in true Christian service. Paul followed the example of
Jesus, who prayed for His followers (John 17:6–26) and is the Mediator between
humanity and the Father (1 Tim. 2:5). Paul and Timothy had apparently formed a
tender bond the last time Paul had visited. Paul had been impressed and
encouraged by the sincerity of Timothy’s relationship with God. His sincere
faithfulness to God was, to a large extent, the result of the same faithfulness
exemplified and taught to him by his mother and grandmother; Timothy was a
third-generation believer. Paul implicitly exhorted him to persevere. Paul’s
words of encouragement remind us of the value of seeing the good in others
instead of seeing only their weaknesses. It is easy to find faults in others,
but the power of a kind word, a smile, or a warm embrace provides a boost in
spirit and a renewed strength to continue in the good path.
၁:၆–၂:၁၃ ဓမ္မအမှုတော်၌
သစ္စာရှိခြင်းအတွက် အားပေးခြင်း
တိမောသေ၏
အတိတ်အတွေ့အကြုံများမှ ရှေ့ဆက်သွားရင်း၊ ပေါလုသည် တိမောသေအား ဓမ္မအမှုတော်၌
သစ္စာရှိနေရန်နှင့် ခံစားခက်ခဲမှုများရှိသော်လည်း ခရစ်တော်အတွက် အလုပ်ကို
ဆက်လက်လုပ်ဆောင်နေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်။ ပေါလု၏ အဓိကရည်ညွှန်းချက်မှာ
ခရစ်တော်၏အမှုတော်နှင့် ယုံကြည်သူ၏ဘဝအပေါ် ၎င်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုဖြစ်သည် (၁:၉–၁၀;
၂:၈–၁၃)။
1:6–2:13
Encouragement to
Faithfulness in Ministry
Moving on from Timothy’s past experiences, Paul next exhorted him to
remain faithful in ministry and to continue his labor for Christ despite
hardships. Paul’s point of reference is the work of Christ and its impact on
the life of the believer (1:9–10; 2:8–13).
၁:၆–၁၄။
ခံစားခက်ခဲမှုကို ခါးခါးသီးသီး သည်းခံနိုင်ရန် ရဲဝံ့ခြင်း။
ကျေးဇူးတော်ချီးမွမ်းခြင်းသည် တိုက်တွန်းနှိုးဆော်ခြင်းသို့ မထင်ရှားစွာ
ပြောင်းလဲသွားသည်။ တိမောသေ၏ အမွေအနှစ်နှင့် ယုံကြည်ခြင်းကို အခြေခံ၍ ပေါလုသည်
ဓမ္မအမှုတော်ဆုကျေးဇူးကို မီးညှိပြန်လည်ထွန်းညှိပါဟု ပထမဦးစွာ တိုက်တွန်းခဲ့သည်။
ယင်းမီးသည် ငြိမ်းတော့မည်ဟု မဆိုလိုပါ၊ မီးတောက်နေစေရန် ဖွံ့ဖြိုးအောင်လုပ်ပြီး
အသုံးချရန် လိုအပ်သည်ဟု ဆိုလိုသည် (မ၊ ၂၅:၁၄–၃၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤအရာသည်
ဘုရားသခင်က ကျွန်ုပ်တို့အား ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်ကြောက်ခြင်းစိတ်မျိုး
မပေးဘဲ၊ အလုပ်လုပ်နိုင်သော တန်ခိုးနှင့် ဂရုစိုက်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာနှင့်
ဘုရားအမှားကင်းစင်သောနှုတ်ကပတ်တော်ကို နားလည်ပြီး သစ္စာရှိစွာ သွန်သင်နိုင်သော
စိတ်နှလုံးကြံ့ခိုင်မှန်ကန်သော စိတ်ဓာတ်ကို ပေးထားသည်ဖြစ်သောကြောင့် ဖြစ်နိုင်သည်
(၂တိ၊ ၁:၇)။ ဆုကျေးဇူးပေးခြင်းကို ပေါလု၏လက်တင်ခြင်းနှင့် ဆက်စပ်ထားသည် (အပိုဒ် ၆;
၁တိ၊ ၄:၁၄
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယင်းသည် တိမောသေတွင် ဝိညာဉ်တော်နှင့် ဆုကျေးဇူးမရှိခဲ့ဟု
မဆိုလိုပါ၊ လက်တင်ခြင်းဖြင့် ဆုကျေးဇူးကို တရားဝင်လှုံ့ဆော်ပေးပြီး
အသင်းတော်အမှုတော်အတွက် ဖွံ့ဖြိုးအောင် လုပ်ဆောင်နိုင်သည်ဟု ဆိုလိုသည်။
ဒုတိယအနေဖြင့် ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ရှက်မနေရန်နှင့် အကျဉ်းချခံထားရသော
ပေါလုကို ရှက်မနေရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂တိ၊ ၁:၈)။ ရှက်ကြောက်ခြင်းသည် တိမောသေအား
ပေါလုနှင့် သူ၏သတင်းစကားမှ ခွဲထွက်စေပြီး ၎င်း၏အကျိုးသက်ရောက်မှုကို
ငြင်းပယ်စေမည်ဖြစ်သည်။ ယင်းအစား ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ခံစားခက်ခဲမှုကို
အတူခံယူရန်၊ ဘုရားသခင်၏တန်ခိုးအားဖြင့် ခွန်အားရရှိ၍ ဖိတ်ခေါ်ခဲ့သည်။
1:6–14.
Boldness to Endure Suffering. The thanksgiving moves almost imperceptibly into an exhortation. On the
basis of Timothy’s heritage and faith, Paul first exhorted him to stir up or
keep burning the gift of ministry. This means not that the fire was about die
out but that it needed to be developed and used in order to keep it aflame (cf.
Matt. 25:14–30). This was possible because God has given us a spirit not of
fear or timidity but of power that works and love that cares and a sound,
disciplined mind to understand and faithfully teach the word of God (2 Tim.
1:7). The giving of the gift is associated with the laying of Paul’s hands on
Timothy (v. 6; cf. 1 Tim. 4:14). This means not that Timothy did not have the
Spirit and the gift previously but that through the laying on of hands, the
gift was now officially activated and could be developed for the service of the
church. Paul secondly urged Timothy not to be ashamed of the gospel or of Paul
in his imprisonment (2 Tim. 1:8). Shame would have led Timothy to distance
himself from Paul and his message, denying its efficacy. Instead, Paul invited
Timothy to share in his sufferings for the gospel, strengthened by the power of
God.
ဧဝံဂေလိတရားကို
ရည်ညွှန်းရင်း ပေါလုသည် ၎င်း၏အကြောင်းအရာကို ပြန်လည်သုံးသပ်ခဲ့သည်။ ပထမဦးစွာ၊
ဧဝံဂေလိတရားသည် ဘုရားသခင်၏ကယ်တင်ခြင်းလုပ်ဆောင်မှုဖြစ်သည်။ ဤနေရာ၌
ရှင်းရှင်းလင်းလင်ဖော်ပြမည့်အတိုင်း ဘုရားသခင်၏ တစ်ဦးတည်းသောလုပ်ဆောင်မှုကို
ဆိုလိုသည်။ ဒုတိယ၊ ဧဝံဂေလိတရားသည် ကျွန်ုပ်တို့ကို သန့်ရှင်းခြင်းသို့
ခေါ်ဆောင်ခြင်းလုပ်ဆောင်မှုလည်း ဖြစ်သည်။ တတိယ၊ ကယ်တင်ခြင်းနှင့်
ခေါ်ဆောင်ခြင်းသည် ကျွန်ုပ်တို့၏ ကောင်းမှုကုသိုလ်ဟု ယူဆရသော အကျင့်များပေါ်တွင်
အခြေမချပါ။ ဧဝဂေလိတရားမရောက်မီ ကျွန်ုပ်တို့တွင် ထိုအကျင့်များ မရှိခဲ့ပါ။ စတုတ္ထ၊
ဧဝံဂေလိတရားသည် ဘုရားသခင်၏ အဆုံးမဲ့ကယ်တင်ခြင်းရည်ရွယ်ချက်၏ ထုတ်ဖော်မှုဖြစ်သည်။
ဤသည်မှာ ဒုစရိုက်သဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းအတွက် သူ၏အဆုံးမဲ့အစီအစဉ်ဖြစ်သည်။ ပဉ္စမ၊
ကယ်တင်ခြင်းကျေးဇူးတော်သည် ခရစ်တော်၌သာ အဆုံးမဲ့ကာလမှ ကျွန်ုပ်တို့၏ဟူ၍
သတ်မှတ်ထားသည်။ သူသည် ဒုစရိုက်သူများထံ ဧဝံဂေလိတရား၏
ကယ်တင်နိုင်သောတန်ခိုးရောက်ရှိရန် အဆုံးမဲ့ခန့်အပ်ထားသော လမ်းကြောင်းဖြစ်သည်။ ဆဌမ၊
ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ဘုရားသခင်၏အစီအစဉ်သည်
အဆုံးမဲ့ကာလတစ်လျှောက် ဘုရားသခင်၌ လျှို့ဝှက်ထားခဲ့သော်လည်း၊ ခရစ်တော်၏ ပထမအကြိမ်
ဗျာဒိတ်ပေါ်ထွန်းခြင်း—လူ့ဇာတိခံယူခြင်း၊ ဓမ္မအမှုတော်ဆောင်ရွက်ခြင်း၊
အသေခံခြင်းနှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်း—တွင် ကျွန်ုပ်တို့ထံ ဗျာဒိတ်ပေးခဲ့သည်။
ဤနေရာ၌ အဓိကအလေးပေးချက်မှာ သူ၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းဖြစ်ပြီး၊
ထိုရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် သေခြင်းကို အောင်မြင်ခဲ့ပြီး အသက်ကို လူတိုင်းအတွက်
ရရှိနိုင်စေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၈၊ ၁၀; ၂ကော၊
၅:၁၂–၁၅၊ ၂၁ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ယေရှု၏ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းသည် အနာဂတ်၌
ကျွန်ုပ်တို့၏ကိုယ်ပိုင်ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းကို အာမခံရုံသာမက၊
ဘုရားသခင်ခေါ်ဆောင်ထားသော ပြည့်စုံသောအသက်တာကို အသက်ရှင်နိုင်ရန် တန်ခိုးလည်း
ပေးသည်။
The reference to the gospel caused Paul to review
its content. It is, first, God’s saving activity, implying at this point what
will be explicitly stated, namely, that this is the exclusive work of God.
Second, the gospel is also God’s activity in calling us to holiness. Third, the
saving and the calling are not based on our alleged good works, because before
the coming of the gospel we did not have any. Fourth, the gospel is the
expression of God’s eternal saving purpose, which reaches us through divine grace.
This is about His eternal plan for the salvation of sinners. Fifth, it was also
established in eternity that saving grace was ours only and exclusively in
Christ. He is the eternally appointed channel through which the saving power of
the gospel will reach sinners. Sixth, the divine plan of salvation through
grace was hidden in God throughout eternity, but it was revealed to us at the
first epiphany of Christ: the incarnation, ministry, death, and resurrection.
Here, the main emphasis is on His resurrection, through which death was
overcome—making life available to all (vv. 8, 10; cf. 2 Cor. 5:12–15, 21). The
resurrection of Jesus not only assures us of our own resurrection in the future
but also empowers us to live the fullness of life to which God has called us.
ပေါလုက ကြေညာသူ၊
တမန်တော်နှင့် ဆရာအဖြစ် ခန့်အပ်ခြင်းခံရကြောင်း အတည်ပြုခဲ့သည် (၂တိ၊ ၁:၁၁)။
သူ၏အဆိုအရ ဧဝံဂေလိတရားကြေညာခြင်းသည် မကြာခဏ ခံစားခက်ခဲမှုကို ပါဝင်စေသည် (၂ကော၊
၆:၄–၁၀ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ထိုခံစားခက်ခဲမှုကို ဂုဏ်မဲ့ဟု ယူဆနိုင်သည်။ သို့သော်
ပေါလုသည် ယုံကြည်ထားသူကို သိမြင်သောကြောင့် ယခုခံစားနေရသော ခံစားခက်ခဲမှုများကို
ရှက်မနေကြောင်း တိမောသေအား အာမခံခဲ့သည် (၂တိ၊ ၁:၁၂; ရော၊ ၁:၁၆–၁၇ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဧဝံဂေလိတရားကြောင့် ပေါလုသည် သူ၏တစ်ဘဝလုံးကို သခင်ဘုရားလက်တော်၌ အပ်နှံနိုင်မည်ဟု
ယုံကြည်ခဲ့သည်။ သူ၏သေခြင်းနီးကပ်နေသော်လည်း၊ ခရစ်တော်ဘုရားသခင်တစ်ပါးတည်းသော
ဘုန်းတန်ခိုးတော်နှင့် ပြန်လာမည့်နေ့၌ သူ၏အသက်ကို ပြန်ရရှိမည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။
ပေါလုက ဧဝံဂေလိတရားသည် ခရစ်တော်အတွက် ရှက်မနေဘဲ အမှုဆောင်ခြင်းနှင့်
ခံစားခက်ခဲမှုကို ဖြစ်နိုင်စေကြောင်း ညွှန်ပြခဲ့သည်။ ပေါလုသည် တိမောသေ—နှင့်
ကျွန်ုပ်တို့—အား ဧဝံဂေလိတရား၏ ပုံစံကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန်၊ ပေါလုသွန်သင်ခဲ့ပြီး
ကြေညာခဲ့သော ကျန်းမာသောစကားများကို ဆုပ်ကိုင်ထားရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၃)။
အသင်းတော်တွင် သတင်းစကားတစ်ခုသာရှိပြီး သခင်ဘုရားက ၎င်းကို အသင်းတော်ထံ
အပ်နှံခဲ့သည်။ တိမောသေသည် ယေရှု၌ရှိသော ယုံကြည်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းမေတ္တာဖြင့်
တမန်တော်သွန်သင်ချက်များ သို့မဟုတ် ခရစ်ယာန်အယူဝါဒများကို ကြေညာရမည်။ ထို့ပြင်
သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ အကျိုးပြုသောတန်ခိုးအားဖြင့် ကြေညာရမည်။
ဘုရားသခင်၏အလိုတော်နှင့် အပ်နှံပြီး သန့်ရှင်းသောဝိညာဉ်တော်၏ လမ်းပြခြင်းခံရသူတစ်ဦး၏
အသုံးဝင်မှုနှင့် ဩဇာလွှမ်းမိုးမှုတွင် ကန့်သတ်ချက် လုံးဝမရှိပါ။
Paul affirms that he had been appointed as a
preaching herald, apostle, and teacher (2 Tim. 1:11). According to him, the
proclamation of the gospel often entails suffering (cf. 2 Cor. 6:4–10), which
could be considered dishonorable. But Paul assured Timothy that he was not
ashamed of the sufferings he now was enduring, knowing in whom he had believed
(2 Tim. 1:12; cf. Rom. 1:16–17). On account of the gospel, Paul was convinced
that he could place his entire life in the hands of the Lord. And even though
his death was imminent, he was confident that his life would be given back to
him on that day when Christ would return in glory. Paul indicated that the
gospel makes unashamed service to and suffering for Christ possible. Paul also
urged Timothy—and urges us—to keep the pattern of the gospel: the sound words
Paul had taught and proclaimed (v. 13) in the apostolic teachings or Christian
doctrines. The church has only one message, and the Lord entrusted it to her.
Timothy was to proclaim the apostolic teachings in the faith and love found in
Jesus, and by the effective power of the Holy Spirit. There is no limit to the
usefulness and influence of someone who is consecrated to the will of God and
guided by the Holy Spirit.
၁:၁၅–၁၈။
သစ္စာမရှိခြင်းနှင့် သစ္စာရှိခြင်း ဥပမာများ။ ပေါလုသည် ဧဝံဂေလိတရားကို ရှက်ခြင်း
သို့မဟုတ် မရှက်ခြင်း၏ ရလဒ်များကို သရုပ်ပြရန် ဥပမာသုံးခုကို ဖော်ပြခဲ့သည်။
အာရှပြည်နယ် (မြို့တော်မှာ ဧဖက်မြို့) တွင် ဖုဂေလပြီး ဟေမောဂေနတို့သည် ပေါလုကို
စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ ဤဖြစ်ရပ်နှင့်ပတ်သက်၍ ဘာမျှမသိရသော်လည်း၊
ပေါလု၏နောက်ဆုံးဖမ်းဆီးခံရခြင်းနှင့် ဆက်စပ်နိုင်သည်။ အကယ်၍ ထိုသို့ဆိုလျှင်
သူတို့သည် ကိုယ်အသက်ကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ပေါလု၏အကျဉ်းချခံရခြင်းကို
ရှက်သောကြောင့် စွန့်ပစ်ခဲ့ခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ကျမ်းချက်၌ အကြောင်းပြချက်ကို
မဖော်ပြထားပါ။ သို့သော် အုနက်စဖိုရပ်အိမ်သူအိမ်သားတို့သည် ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်
သစ္စာရှိခြင်းနှင့် ဧဝံဂေလိတရားအတွက် ခံစားခားခက်ခဲမှုခံယူလိုခြင်း၏ ဥပမာဖြစ်သည်။
အုနက်စဖိုရသည် ပေါလုကို ဂရုစိုက်မှုဖြင့် မကြာခဏ လန်းဆန်းစေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၆)။
ပေါလုသည် ရောမမြို့ထောင်တွင်းရှိကြောင်း သိရှိပြီး အုနက်စဖိုရသည်
ပေါလုကိုတွေ့သည်အထိ အန္တရာယ်များပြီး အသက်အန္တရာယ်ရှိသော အလုပ်ကို
ကြိုးစားရှာဖွေခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၇)။ အခန်းကြီးကို
အုနက်စဖိုရ၏သစ္စာစောင့်သိမှုကြောင့် လှုပ်ရှားခဲ့သော ပေါလုသည် တရားစီရင်မည့်နေ့၌
ဘုရားသခင်၏ကရုဏာတော်နှင့် တွေ့ဆုံပါစေဟု ဆုတောင်းပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁၈; မ၊ ၂၅:၃၆
နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤသည်မှာ အုနက်စဖိုရသေဆုံးပြီးဖြစ်ကြောင်း ညွှန်ပြနိုင်ပြီး
ပေါလုသည် တရားစီရင်ရာတွင် သူ့အတွက် ကောင်းမွန်စွာ ဖြစ်လိမ့်မည်ဟု
မျှော်လင့်ခဲ့သည်။
1:15–18.
Examples of Disloyalty and Loyalty. Paul mentioned three examples to illustrate the results of being ashamed
or unashamed of the gospel. While in the province of Asia, whose capital was
Ephesus, Phygel [l] us and Hermogenes abandoned him. Nothing is known about
this incident, but it is possibly related to Paul’s final arrest. If so, it is
possible that they deserted Paul because they feared for their own lives or
were ashamed of his imprisonment. The text does not provide a motive. The
household of Onesiphorus, however, stood in contrast as an example of loyalty
and willingness to suffer for the gospel. Onesiphorus often refreshed Paul with
his care (v. 16). Knowing Paul was in prison in Rome, Onesiphorus searched
diligently until he found him (v. 17)—a hazardous and life-threatening
endeavor. The chapter ends with Paul, moved by Onesiphorus’s loyalty,
commending him to God’s mercy on the day of judgment (v. 18; cf. Matt. 25:36).
This could indicate that Onesiphorus was dead by then and that Paul was
anticipating that things would go well for him in the judgment.
အခန်းကြီး - ၂
၂:၁–၇။
ခွန်အားရှိလော့၊ ခဲခဲခဲခဲ သည်းခံလော့။ ဤဥပမာများကို စိတ်ထဲထားရင်း ပေါလုသည်
တိမောသေအား ယေရှုခရစ်၏ကျေးဇူးတော်၌ ခွန်အားရှိလော့ဟု တိုက်တွန်းခဲ့သည် (အပိုဒ် ၁)။
ပေါလုထံမှ ကြားသိခဲ့ရသော သွန်သင်ချက်များ (များစွာသော သက်သေများလည်း
အတည်ပြုခဲ့သည်) ကို သစ္စာရှိသောလူများထံ အပ်နှံလော့။ ထိုသူများသည် အခြားသူများကို
သွန်သင်နိုင်စွမ်းရှိရမည် (အပိုဒ် ၂)။ ဤကျမ်းချက်သည် ခရစ်ယာန်အသင်းတော်အတွင်း
တမန်တော်သတင်းစကား၏ ယုံကြည်စိတ်ချရသော လွှဲပြောင်းပေးခြင်း၏ အရေးကြီးမှုကို
လှုံ့ဆော်ပေးသည်။ တမန်တော်များသည် သူတို့၏လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များ (ဥပမာ တိမောသေ) ကို
လေ့ကျင့်ပေးပြီး ယေရှု၌ ကယ်တင်ခြင်းသတင်းစကားကို အပ်နှံခဲ့သည်။ သူတို့သည်
ထိုသတင်းစကားကို သစ္စာရှိပြီး အခြားသူများကို သွန်သင်နိုင်သောသူများထံ
လွှဲအပ်ရမည်။ သွန်သင်ကြေညာခြင်းအမှုတော်၌ တိမောသေသည် ပေါလုနှင့်အတူ
ခံစားခက်ခဲမှုကို ခွန်အားရှိရှိ ခံယူပြီး ယေရှုခရစ်၏ ကောင်းသောစစ်သည်တော်ကဲ့သို့
ခဲခဲခဲခဲ သည်းခံရမည် (အပိုဒ် ၃)။ အပြစ်ရှိသောကမ္ဘာနှင့် ဧဝံဂေလိတရားကို
ဆန့်ကျင်မှုကြားတွင် ခရစ်ယာန်များသည် စမ်းသပ်မှုနှင့် ခံစားခက်ခဲမှုများနှင့်
ရင်ဆိုင်ရမည်ဖြစ်သော်လည်း၊ ဘုရားသခင်၏ ထောက်မပေးသောကျေးဇူးတော်ကို ယုံကြည်၍
ရဲရဲဝံ့ဝံ့ ရင်ဆိုင်ရမည်။
2:1–7.
Be Strong and Endure Hardship. With these examples in mind, Paul urged Timothy to be strong in the
grace of Jesus Christ (v. 1) and to commit the teachings he had heard from Paul
(which were also attested by many other witnesses) to faithful persons. These
individuals would be able to teach others (v. 2). This passage sets in motion
the importance of the reliable transmission of the apostolic message within the
Christian church. The apostles trained their colleagues (e.g., Timothy) and
entrusted to them the Christian message of salvation in Jesus; they, in turn,
were to commit this message to faithful individuals who could teach it to
others. In his task of teaching and proclaiming the gospel, Timothy had to be
strong and ready to suffer along with Paul, enduring hardship like a good
soldier of Jesus Christ (v. 3). In a world of sin and opposition to the gospel,
Christians will confront trials and hardship, but they should face them with
courage and trust in God’s sustaining grace.
ပေါလုသည်
ခရစ်ယာန်ဆုံးဖြတ်ချက်၏ အရေးကြီးမှုကို လူသုံးမျိုး၏ အတွေ့အကြုံဖြင့်
သရုပ်ပြခဲ့သည်—စစ်သည်တော် (အပိုဒ် ၃–၄)၊ အားကစားသမား (အပိုဒ် ၅) နှင့် လယ်သမား
(အပိုဒ် ၆)။ စစ်သည်တော်အနေဖြင့် ကျွန်ုပ်တို့ကို အမှုတော်ခေါ်ဆောင်သူကို
နှစ်သက်စေရမည်။ နေ့စဉ်ဘဝအရေးကိစ္စများဖြင့် ရည်မှန်းချက်မှ အာရုံပျံ့လွင့်အောင်
မပတ်သက်ရပါ။ အကြောင်းတစ်ခုအတွက် အပြည့်အဝနှစ်မြှုပ်ခြင်းလိုအပ်ပြီး
ကိုယ်ကျိုးရှာခြင်းကို စွန့်လွှတ်ရမည်။ အားကစားသမားသည် သရဖူဆောင်းခံရရန်
ပြိုင်ပွဲစည်းမျဉ်းအတိုင်း ယှဉ်ပြိုင်ရမည်။ ဘုရားသခင်ကို အမှုဆောင်ရာတွင် ခံစားခက်ခဲမှုပါဝင်သော
ကိုယ်ကျင့်တရားကြံ့ခိုင်မှုကို အလေးပေးသည်။ ခရစ်ယာန်ကို လယ်သမားနှင့်လည်း
နှိုင်းယှဉ်ထားပြီး၊ အကျိုးခံစားခွင့်ရရန် ပထမဦးစွာ ပင်ပန်းစွာ လုပ်ကိုင်ရမည်။
ယင်းသည် စိတ်ရှည်မှုနှင့် သည်းခံခြင်းလိုအပ်သည်။ ပေါလုသည်
ဤညွှန်ကြားချက်စကားများကို ဂရုတစိုက် ဆင်ခြင်သုံးသပ်ရန်နှင့် သခင်ဘုရားက � all-ပတ်လည်နားလည်မှုနှင့်
ဉာဏ်အလင်းပေးပါစေဟု ဆုတောင်းပေးခဲ့သည် (အပိုဒ် ၇)။ ခွဲခြားသိမြင်နိုင်သော
ဆုကျေးဇူးသည် ယုံကြည်သူတိုင်းအတွက် မရှိမဖြစ်လိုအပ်သည်။
Paul illustrates the importance of Christian
determination by highlighting the experience of three kinds of individuals: the
soldier (vv. 3–4), the athlete (v. 5), and the farmer (v. 6). As a soldier, we
need to please the One who called us to service and not become entangled with
everyday life to the extent that it distracts us from our purpose. Total
dedication to a cause is required, while self-indulgence is to be set aside.
The athlete, in order to be crowned in a competition, must compete according to
the rules of the event. The emphasis is on self-discipline, manifested in
service to God, that will involve hardship. The Christian is also likened to a
farmer, who is expected to labor first in order to enjoy the benefits later.
This requires patience and endurance. Paul asked Timothy to carefully consider
and reflect on these words of instruction, and he prayed that the Lord would
give him comprehensive insight and understanding (v. 7). The gift of
discernment is indispensable for all believers.
၂:၈–၁၃။ ယေရှု၏
ခံစားခြင်းကို အောက်မေ့လော့။ ဤအပိုင်းကို ပေါလုသည် ခရစ်တော်၏အမှုတော်နှင့်
ကျွန်ုပ်တို့၏ ခရစ်ယာန်အသက်တာအတွက် ၎င်း၏အဓိပ္ပာယ်ကို ညွှန်ပြ၍
နိဂုံးချုပ်ခဲ့သည်—ခရစ်တော်လည်း ခံစားခဲ့သည်၊ သေခြင်းတိုင်အောင် ခံစားခဲ့သည်။
သို့သော် သေရာမှ ရှင်ပြန်ထမြောက်တော်မူသည်။ ရှင်တော်မူသည်။ သူ၏အသေခံခြင်းနှင့်
ရှင်ပြန်ထမြောက်ခြင်းအားဖြင့် ယေရှုသည် လူသားမျိုးနွယ်အတွက် ရွေးနုတ်ခြင်းကို
ပြီးမြောက်စေခဲ့သည်။ ဤသည်မှာ ပေါလုခံယူလိုသော အံ့ဖွယ်ကောင်းသော
သတင်းကောင်းဖြစ်သည်။ တကယ်တော့ သူသည် ရာဇဝတ်သား သို့မဟုတ် ရာဇဝတ်ကောင်ကဲ့သို့ သံကြိုးခတ်ခံထားရသည်
(အပိုဒ် ၉)။ သို့သော် ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို သံကြိုးမခတ်နိုင်ပါ။ ပေါလုသည်
ယုံကြည်ခြင်းကြောင့် ထောင်ချခံထားရသော်လည်း ဘုရားနှုတ်ကပတ်တော်ကို
ဆက်လက်ကြေညာနေဆဲဖြစ်သည် (ကတ်၊ ၂၈:၃၀–၃၁ ကြည့်ပါ)။ သူ၏ခံစားခက်ခဲမှုသည်
နောက်ဆုံးတွင် ရွေးကောက်ခံရသူများ (ယုံကြည်သူများ) အား ခရစ်ယေရှု၌ရှိသော
ကယ်တင်ခြင်းကို အဆုံးတိုင်အောင် ရရှိစေရန် ကူညီပေးနိုင်လျှင် ထိုက်တန်သည် (၂တိ၊
၂:၁၀)။ ထိုကယ်တင်ခြင်းသည် ခရွေးနုတ်ခြင်းကို အဆုံးသတ်တွင် ခံစားရမည်ဖြစ်သည်။
ထိုကယ်တင်ခြင်းသည် ခရစ်တော်နှင့်အတူ ပေါင်းစည်းခြင်းဖြင့်သာ လူတိုင်းရရှိနိုင်သည်။
ဧဝံဂေလိတရားကို ကြောက်ရွံ့ခြင်း သို့မဟုတ် ရှက်ကြောက်စရာ အကြောင်းမရှိပါ (၁ကော၊
၁:၆–၇; ဧဖက်၊
၃:၁၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ။ ရွေးကောက်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်၍ “ဘုရားသခင်၏ရွေးကောက်ခြင်း”
စာ၊ ၁၅၉၄ ကြည့်ပါ)။
2:8–13.
Remember Jesus’s Sufferings. Paul closes this section by pointing to the work of Christ and its
significance for our Christian life: Christ also suffered—even to death—but was
raised from the dead; He is alive! By His death and resurrection, Jesus
accomplished redemption for humanity. This is the wonderful, good news for
which Paul was willing to suffer. In fact, he was already in chains, as if he
were an evildoer or criminal (v. 9). The word of God, however, is not chained.
Even though Paul was in prison for his faith, he was still proclaiming the word
of God (see Acts 28:30–31). His suffering was worthwhile if, in the end, he
could assist the elect (the believers) so that they might obtain the salvation
that is in Christ Jesus with eternal glory (2 Tim. 2:10)—to experience the
consummation of their salvation at the end. This salvation is available to all
only in union with Christ. There is no reason to be fearful or ashamed of the
gospel (see 1 Cor. 1:6–7; Eph. 3:13; on election, see “Divine Election,” p.
1594).
ပေါလုသည်
ခရစ်တော်၏အမှုတော်၏ ယုံကြည်သူအတွက် အကျိုးသက်ရောက်မှုကို
ခံစားခက်ခဲမှုရင်ဆိုင်ရာတွင် သည်းခံခြင်းသီချင်းကဲ့သို့ ဆက်လက်ဖွံ့ဖြိုးစေခဲ့သည်။
ယုံကြည်စိတ်ချရသော သစ္စာတော်စကားဟု ဆိုလိုသည်မှာ အောက်ပါအတိုင်းဖြစ်သည်။ သူသည်
အခြေအနေလေးခုကို ဖော်ပြခဲ့ပြီး ယင်းလေးခုစလုံးကို မှန်သည်ဟု ယူဆသည်။
ပထမအပိုဒ်တစ်ခုစီတွင် အခြေအနေနှင့် ရလဒ်ကို ဖော်ပြထားသည်။ နှစ်ခုသည်
ယုံကြည်သူများမှ မျှော်လင့်ထားသည်များဖြစ်ပြီး၊ နှစ်ခုသည်
မဖြစ်သင့်သည်များဖြစ်သည်။ အလေးပေးချက်မှာ ဘုရားသခင်၏သစ္စာရှိမှုဖြစ်ပြီး၊
ကျွန်ုပ်တို့လည်း သူ့အပေါ် သစ္စာထားရမည်ဟု ဆိုလိုသည်။
Paul further developed the implications of the
work of Christ for the believer with what looks like a hymn of endurance in the
face of suffering. The trustworthy, faithful saying refers to what follows. He
set forth four conditional statements, and all four are assumed to be true. The
first part of each statement gives the condition and the second part gives the
result. Two describe what is expected of believers and two describe what is
not. What seems to be emphasized is God’s faithfulness, implying that we should
also be faithful to our commitment to Him.
ပထမထုတ်ပြန်ချက်သည်
အပြစ်သို့သေခြင်း—ဗတ္တိဇံအခမ်းအနားတွင်လည်း သင်္ကေကတဖြစ်သော—နောင်တရခြင်းကို
ရည်ညွှန်းသည် (ရော၊ ၆:၂–၇ ကြည့်ပါ)။ ရလဒ်အနေဖြင့် သူနှင့်အတူ အသက်ရှင်ရမည်။
ဤသည်မှာ ခရစ်တော်၌ အသစ်သောအသက်တာ (ရော၊ ၆:၅–၁၁) နှင့် ရှင်ပြန်ထမြောက်ပြီးနောက်
အဆုံးမဲ့အသက်တာ၏ ကတိကို ရည်ညွှန်းသည် (ယော၊ ၃:၁၆; ၁၄:၃ နှင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ဒုတိယထုတ်ပြန်ချက်သည် ခရစ်ယာန်အသက်တာ၏ ခက်ခဲသောအချိန်များတွင် သည်းခံခြင်း
သို့မဟုတ် ဇွဲရှိခြင်း၏ မရှိမဖြစ်လိုအပ်မှုကို အာရုံစိုက်သည်။
လက်ရှိခံစားခက်ခဲမှုနှင့် ခံစားခြင်းသည် ခရစ်တော်၏နိုင်ငံတော်၌ သူနှင့်အတူ
အုပ်စိုးရမည်ဟူသော အချက်အလင် ယာယီသာဖြစ်သည် (၂တိ၊ ၄:၁၊ ၁၈; ရော၊ ၈:၁၆၊ ၁၇; ဗျာ၊ ၂၀:၄ ကြည့်ပါ)။
The first statement refers to repentance,
symbolized by dying to sin—also symbolized in the rite of baptism (see Rom.
6:2–7). As a result of dying, we shall also live with Him. This is both a
reference to the new life in Christ (Rom. 6:5–11) and to the promise of eternal
life after the resurrection (cf. John 3:16; 14:3). The second statement focuses
on the necessity of endurance or perseverance during times of difficulty in the
Christian life. Present hardship and suffering are transitory in light of the
fact that we will reign with Christ in His kingdom (see 2 Tim. 4:1, 18; Rom.
8:16, 17; Rev. 20:4).
တတိယနှင့်
စတုတ္ထထုတ်ပြန်ချက်များသည် ယုံကြည်သူများအတွက် လက်ခံ၍မဖြစ်သော အပြုအမူများကို
ရည်ညွှန်းသည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့သည် သူ့ကို ငြင်းပယ် သို့မဟုတ် စွန့်ပစ်လျှင်
(၂တိ၊ ၂:၁၂)၊ သူသည်လည်း တရားစီရင်ရာတွင် ကျွန်ုပ်တို့ကို ငြင်းပယ် သို့မဟုတ်
စွန့်ပစ်မည် (မ၊ ၁၀:၃၃ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ ဤနေရာ၌ ငြင်းပယ်ခြင်းသည်
ယုံကြည်ခြင်းမှ လုံးဝကျဆုံးခြင်း ဆိုလိုသည်။ ယေရှုသည် ခမည်းတော်ရှေ့၌
လူ့မျိုးနွယ်အတွက် ဖျန်ဖြေသူအဖြစ် သူ့ကို လုံးဝငြင်းပယ်သူများကို
ဖျန်ဖြေပေးနိုင်မည်မဟုတ်ပါ (၁တိ၊ ၂:၅ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။ နောက်ဆုံးထုတ်ပြန်ချက်သည်
ကျွန်ုပ်တို့၏ယုံကြည်ခြင်း၏ အားနည်းချက်ကို ရည်ညွှန်းပြီး၊ ဘုရားသခင်အပေါ်
ယာယီသစ္စာမဲ့မှုများ ဖြစ်ပေါ်တတ်သည်။ အကယ်၍ ကျွန်ုပ်တို့
ယုံကြည်ခြင်းမရှိဖြစ်လျှင်၊ ပေါလုက ဘုရားသခင်သည် အမြဲသစ္စာရှိတော်မူကြောင်း
သတိပေးသည်။ အကြောင်းမှာ သူသည် ကိုယ်တော်ကိုယ်တိုင်ကို ငြင်းပယ်၍ မဖြစ်နိုင်ပါ
(၂တိ၊ ၂:၁၃)။ ကိုယ်တော်၏သဘာဝတော်ကြောင့် ကတိတော်များကို မဖြည့်ဆည်းပေးဘဲ
မနေနိုင်ပါ (တ၊ ၂၃:၁၉; ဟေဗြ၊
၆:၁၈; ၁၀:၂၃)။
ကျမ်းစာသစ္စာတွင် ဘုရားသခင်ကို သစ္စာရှိသည်ဟု ပြောရာတွင် ယုံကြည်သူများအပေါ်နှင့်
သူပေးထားသော ကတိတော်များအပေါ် သစ္စာစောင့်သိမှုနှင့် ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို
ဆိုလိုသည် (၁ကော၊ ၁၀:၁၃; ၂ကော၊
၁:၁၈–၂၀; ၁သက်၊
၅:၂၃၊ ၂၄; ၂သက်၊
၃:၃; ၁ပေ၊
၄:၁၉)။ ပေါလု၏နောက်ဆုံးထုတ်ပြန်ချက်သည် ဘုရားသခင်၏မေတ္တာကရုဏာတော်က
ကျွန်ုပ်တို့ကို နောင်တရရန် လမ်းပြသမျှ (ရော၊ ၂:၄)၊ အပြစ်တစ်ခုမျှ ကျွန်ုပ်တို့ကို
သူ၏ချစ်ခြင်းမေတ္တာမှ ခွဲခွာစေနိုင်မည်မဟုတ်ကြောင်း အာမခံသည် (ရော၊ ၈:၃၁–၃၉)။
The third and fourth statements refer to
unacceptable behavior for believers. If we deny or disown Him (2 Tim. 2:12), He
will also deny or disown us in the judgment (cf. Matt. 10:33). The denial here
refers to apostasy. Jesus cannot mediate for those who have completely rejected
Him as Mediator before the Father (cf. 1 Tim. 2:5). The last statement is about
the frailty of our faith that occasionally manifests itself in temporary lapses
of faithfulness to God. If we are faithless, Paul reminds us that God is always
faithful to His word because He cannot deny or disown Himself (2 Tim. 2:13).
Because of His very nature, God cannot fail to fulfill His promises (Num.
23:19; Heb. 6:18; 10:23). When the NT speaks of God as faithful, in almost
every case it is in terms of loyalty and trustworthiness to the believer and
the promises He has made to them (1 Cor. 10:13; 2 Cor. 1:18–20; 1 Thess. 5:23,
24; 2 Thess. 3:3; 1 Pet. 4:19). Paul’s last statement assures us that as long
as we allow God’s lovingkindness to lead us to repentance (Rom. 2:4), there is
no sin that can separate us from His love (Rom. 8:31–39).
၂:၁၄–၃:၉ မှားယွင်းသောဆရာများကို
ကိုင်တွယ်ခြင်း
ဤအပိုင်းတွင် ပါလုသည်
မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို မည်သို့ကိုင်တွယ်ရမည်နည်းဟု လမ်းညွှန်ပေးသည်။
သူသည် တီမောသေအား မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို ဆီးတားရန် (၂ဏန်း ၁၄-၁၉)၊
အသင်းတော်၏ဝိညာဉ်ရေးရာအခြေအနေသည် ဤပြဿနာကို မည်သို့ပံ့ပိုးပေးသည်ကို ရှင်းပြပြီး
(အနှစ် ၂၀-၂၁)၊ တီမောသေ၏တာဝန်ကို ဖော်ပြကာ (အနှစ် ၂၂-၂၆)၊ နောက်ဆုံးကာလတွင်
လှည့်စားခြင်းအကြောင်း ပရောဖက်ပြုချက်ဖြင့် နိဂုံးချုပ်သည် (၃:၁-၉)။
2:14–3:9
Dealing with False Teachers
In this section, Paul provides guidance on how to deal with false
teachings. He encouraged Timothy to resist false teachings (2:14–19), explained
how the spiritual condition of the church contributes to this problem (vv.
20–21), described the responsibility of Timothy (vv. 22–26), and concluded with
a prophecy about deception in the last days (3:1–9).
၂:၁၄-၁၉။
မှားယွင်းသောဆရာများကို ဆီးတားခြင်း။ ဧဝံဂေလိတရား၏အမှန်တရားများကို ရည်ညွှန်းရင်း
ပါလုသည် တီမောသေအား ယုံကြည်သူများအား ဤအရာများကို ဆက်လက်သတိပေးရန် တိုက်ျတယ်သည်။
ညွှန်ကြားချက်များသည် အနုတ်နှင့် အပေါင်းစကားများကို ပေါင်းစပ်ထားသည်။ ပထမမှာ
စကားလုံးများအကြောင်း သို့မဟုတ် အသုံးမဝင်သော သွန်သင်ချက်များအကြောင်း
စကားများရန်မကြရန်ဖြစ်သည်။ ယင်းများသည် နားထောင်သူများကို ပျက်စီးစေသည် (အနှစ် ၁၄၊
ကြည့်။ ၁တီ ၁:၆၊ ၆:၄၊ တိ ၃:၉)။ ဤစကားများသည် အသေးအဖွဲကိစ္စများ သို့မဟုတ်
အဓိပ္ပာယ်မရှိသော ဓမ္မသီအိုးလိုဂျီဆိုင်ရာ တွေးခေါ်မှုများဖြစ်နိုင်ပြီး
ပါဝင်သူများကို မထိခိုက်စေသော်လည်း နားထောင်သူများအပေါ်
ဝိညာဉ်ရေးရာဆိုးကျိုးသက်ရောက်သည် (ကြည့်။ ၁တီ ၁:၄၊ တိ ၃:၉)။ ပါလုသည် ဤအခြေအနေကို
ဆီးတားရန် တီမောသေအား ဘုရားသခင်၏ခွင့်ပြုချက်ကို ရှာဖွေရန်နှင့်
“အမှန်တရား၏နှုတ်ကပတ်တော်” ကို တိကျစွာ သွန်သင်ရန် တိုက်ျတယ်သည် (၂တီ ၂:၁၅)။
ဤစကားများရန်ခြင်းအတွက် ဆေးတစ်လက်မှာ ဘုရားသခင်၏နှုတ်ကပတ်တော်ကို မှန်ကန်စွာ
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုခြင်း၊ နားလည်ခြင်းနှင့် သွန်သင်ခြင်းဖြစ်ပြီး ယင်းက ယေရှုအပေါ်
ယုံကြည်ခြင်းဆုံးရှုံးစေနိုင်သော မှားယွင်းအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုမှုများကို ကာကွယ်ပေးသည်။
2:14–19.
Resisting False Teachers. Referring to the truths of the gospel, Paul next invited Timothy to keep
reminding believers about these things. The exhortations combine negative and
positive statements. The first is not to quarrel about words or teachings that
are useless and lead to the ruin of those who hear them (v. 14; cf. 1 Tim. 1:6;
6:4; Titus 3:9). These disputes could be about trivial matters or pointless
theological speculations that perhaps do not seriously damage those involved
but that have a negative spiritual impact on those who listen to them (cf. 1
Tim. 1:4; Titus 3:9). Paul exhorted Timothy to counter this situation by
seeking God’s approval and by accurately teaching the “word of truth” (2 Tim.
2:15). The antidote to these disputes is correctly interpreting, understanding,
and teaching the word of God, and thus preventing misinterpretations that may
cause one to lose faith in Jesus.
ပါလု၏
ဒုတိယအကြံပြုချက်ကို အနုတ်ပုံစံဖြင့် ဖော်ပြထားသည်။ လောကီဖြစ်သော အလဟဿစကားများကို
ရှောင်ကြဉ်ရန်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၁၆)။ အသေးအဖွဲနှင့် တွေးခေါ်မှုဆိုင်ရာ
အကြောင်းအရာများသည် တီမောသေ၏သွန်သင်ရေးအမှုတော်တွင် ပါဝင်မနေသင့်ပေ။ ထိုသို့သော
စကားများသည် ဘုရားမဲ့မှုကို တိုးပွားစေရုံမှတစ်ပါး ယုံကြည်သူများ၏ယုံကြည်ခြင်းကို
တည်ဆောက်ပေးမည်မဟုတ်ပေ။ ဤအမှားများသည် ရောဂါကဲ့သို့ ပျံ့နှံ့သွားပြီး
အသင်းတော်အတွင်း ကပ်ရောဂါကဲ့သို့ လှည့်လည်သည်။ ရှင်းလင်းသော
တမန်တော်အမှန်တရားသာလျှင် ဘုရားနှစ်သက်ရာဘဝနှင့် ယုံကြည်သူများကြားတွင် သဟဇာတဖြစ်မှုကို
ဦးတည်စေသည်။
Paul’s second recommendation to Timothy is
phrased in a negative form: avoid worldly, empty talk (v. 16). Trivial and
speculative topics were not to be part of Timothy’s teaching ministry. Such
conversations lead only to increased ungodliness and do not edify the faith of
believers. These errors spread like a disease; they sweep through the church
like a plague. Clear apostolic truth alone leads to godliness and harmony among
believers.
လောကီဖြစ်သော
အလဟဿစကားများဖြင့် ဒုက္ခဖြစ်စေခဲ့သော ဆရာနှစ်ဦးမှာ ဟုမေနဲနှင့် ဖိလေတု
တို့ဖြစ်သည်။ ဤဟုမေနဲသည် ယုံကြည်ခြင်းကို သင်ဘဝပျက်စီးစေခဲ့သော ၁တီမောသေ ၁:၂၀ မှ
ဟုမေနဲပင်ဖြစ်နိုင်ပြီး ပါလုသည် နောင်တရရန် အသင်းတော်မှ နှင်ထုတ်ခဲ့သည်။
ဟုမေနဲနှင့် ဖိလေတု၏ အမှားသည် အသေးအဖွဲ သို့မဟုတ် ရိုးရှင်းသော အမှားမဟုတ်ဘဲ
အယူဝါဒဆိုင်ရာ အရေးကြီးသော အမှားဖြစ်သည်။ သူတို့သည် အမှန်တရားလမ်းမှ
လွဲချော်ခဲ့ပြီး ထမြောက်ခြင်းသည် ဤမှာပင် ဖြစ်ပျက်ပြီးဖြစ်သည်ဟု သွန်သင်ခဲ့သည်
(အနှစ် ၁၈)။ ၁ကော ၁၅ တွင် ပါလုသည် ယေရှု၏ခန္ဓာကိုယ်ထမြောက်ခြင်းကို ငြင်းပယ်သူများကို
စိန်ခေါ်ခဲ့သည်။ သူတို့သည် ဝိညာဉ်ထမြောက်ခြင်းသာဖြစ်ပြီး ယုံကြည်သူများသည်
ခရစ်တော်နှင့်အတူ ဤမှာပင် ထမြောက်ပြီးဖြစ်သောကြောင့် အနာဂတ်ထမြောက်ခြင်း မလိုအပ်ဟု
ဆိုနိုင်သည်။ အကယ်၍ ဤသို့ဆိုလျှင် ဤမှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်သည် ဂရိအယူအဆဖြစ်သော
ဝိညာဉ်၏ သဘာဝအလျှင်မသေနိုင်မှုကို လွှမ်းမိုးခံရခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။ ဟုမေနဲနှင့်
ဖိလေတုတို့ သွန်သင်ခဲ့သည်မှာ ထမြောက်ခြင်းသည် ယုံကြည်သူ၏ ခရစ်တော်နှင့်
လက်ရှိဝိညာဉ်ရေးရာဆက်ဆံရေးသာဖြစ်သည်ဟု ဖြစ်နိုင်သည်။ သို့သော် ကျမ်းပိုဒ်တွင်
သူတို့၏နိဂုံးချုပ်ချက်များ၏ အခြေခံကို မဖော်ပြထားသောကြောင့် အဆုံးစွန်တွင်
သူတို့ဘာသွန်သင်ခဲ့သည်ကို မသိရပေ။ ရှင်းလင်းချက်မှာ သူတို့၏သွန်သင်ချက်သည်
ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းကို ဆန့်ကျင်ခဲ့သည်ဟူသောအချက်ဖြစ်သည် (၂တီ ၂:၁၈)။
Two teachers who had caused such trouble by
worldly and empty discussions were Hymenaeus and Philetus. This is likely the
same Hymenaeus of 1 Timothy 1:20, who made a shipwreck of his faith and whom
Paul excluded from the church in hopes that he might repent. The error of
Hymenaeus and Philetus was not a minor matter or a mere mistake but one of
doctrinal substance: they had deviated from the path of truth by teaching that
the resurrection had already taken place (v. 18). In 1 Corinthians 15, Paul
challenged those who denied the physical resurrection of Jesus. It is possible
that they were claiming that it was only a spiritual resurrection—that
believers were already resurrected with Christ and thus there was no need for a
future resurrection. If so, this false teaching may have been influenced by a
Greek understanding of the natural immortality of the soul. This might be what
Hymenaeus and Philetus were teaching: that the resurrection consisted only of
the believer’s present spiritual relationship with Christ. But ultimately, we
do not know what they were teaching because the text does not indicate the
basis for their conclusions about the resurrection. What is clear is that their
teaching opposed the Christian faith (2 Tim. 2:18).
ဤပျံ့နှံ့နေသော
အမှားများကို ဆန့်ကျင်ရင်း ဘုရားသခင်၏အသိပညာနှင့် တန်ခိုးတော်၏ သေချာမှုရှိသည်။
အသင်းတော်သည် ဘုရားသခင်၏ ခိုင်မာသောအခြေတည်ပေါ်တွင် တည်ရှိသည် (အနှစ် ၁၉၊ ကြည့်။
မတ် ၁၆:၁၈၊ ဧဖေ ၂:၁၉-၂၀)။ ထိုအခြေခံသည် ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်၏ ထုတ်ကုန်ဖြစ်ပြီး
ထိုသခင်၏ အကြီးဆုံးစိုးရိမ်မှုနှင့် ဂရုစိုက်မှု၏ အရာဝတ္ထုဖြစ်ကာ အဆုံးတွင်
အောင်မြင်မည်ဖြစ်သည်။ ဤအခြေခံကို စစ်မှန်ကြောင်း တံဆိပ်ခတ်ထားပြီး အတည်ပြုထားသည်
(ရော ၄:၁၁)။ ဘုရားသခင်၏ခွင့်ပြုချက်ဖြင့် တံဆိပ်ခတ်ခံရခြင်းသည် ယုံကြည်သူများအား
ဘုရားသခင်နှင့်သက်ဆိုင်ကြောင်း အာမခံချက်ပေးသည်။ “ထိုသခင်သည်
ကိုယ်တော်နှင့်သက်ဆိုင်သူများကို သိတော်မူသည်”။ ဤတံဆိပ်သည် ခရစ်တော်၏နာမကို
ကိုးကွယ်သူများအား မတရားမှုမှ ဝေးရန် စိန်ခေါ်သည် (၂တီ ၂:၁၉၊ ကြည့်။ တောလည်
၁၆:၂၆-၂၇)။
Against such spreading error stands the certainty
of God’s knowledge and power. The church rests on God’s firm foundation (v. 19;
cf. Matt. 16:18; Eph. 2:19, 20). It is the product of God’s grace and the
object of His greatest concern and will ultimately triumph. This foundation is
certified by a seal or inscription of authenticity (Rom. 4:11). To be sealed
with the approval of God constitutes an assurance to believers that they belong
to God: the Lord knows those who are His. This seal challenges believers, as
those who claim to belong to Christ, to turn away from unrighteousness (2 Tim.
2:19; see Num. 16:26–27).
၂:၂၀-၂၁။
အိမ်သုံးအိုးခွက်များ ဥပမာ။ ပါလုသည် သူပြောခဲ့သည်များကို ပုံဆောင်ရန်
အိမ်အိုးခွက်များအကြောင်း တိုတောင်းသော ဥပမာကို သုံးသည်။ အိမ်ကြီးတစ်အိမ်တွင်
အဖိုးတန်သတ္တုဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော မြင့်မြတ်သောရည်ရွယ်ချက်အတွက် အိုးခွက်များနှင့်
သစ်သားနှင့်မြေအိုးဖြင့် ပြုလုပ်ထားသော အနိမ့်ဆုံးရည်ရွယ်ချက်အတွက်
အိုးခွက်များရှိသည် (အနှစ် ၂၀)။ ဤဥပမာသည် အသင်းတော်၏ အိမ်ကြီးတွင်
လူအမျိုးအစားနှစ်မျိုးရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။ ထိုသခင်နှင့်သက်ဆိုင်သူများ၊
ကိုယ်တော်သိတော်မူသူများ၊ ကိုယ်တော်နှင့် ဆက်ဆံရေးရှိသူူူူသူများ၊ ဒုစရိုက်မှ ခွဲခွာသူများရှိသည်။
ထို့နောက် ကိုယ်တော်၏နာမကို ကိုးကွယ်သော်လည်း ဒုစရိုက်လမ်းတွင်
ဆက်လက်နေသူများလည်းရှိသည်။ အကယ်၍ ယုံကြည်သူများသည် သခင်ဘုရား၏ အကျိုးရှိသော
အိုးခွက်များဖြစ်လိုပါက မမြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များမှ ကိုယ်ကိုကိုယ်
စင်ကြယ်စေရမည်ဖြစ်ပြီး ဒုစရိုက်နှင့် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များမှ ဝေးကွာကာ
ချစ်ခြင်းအမှုများဖြင့် ဘုရားသခင်ကို အမှုတော်ထမ်းရန် အသင့်ရှိနေရမည်ဖြစ်သည်
(အနှစ် ၂၁)။ ဤနည်းဖြင့် ဤအရာများမှ စင်ကြယ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အနှစ် ၁၉ တွင်
ဖော်ပြထားသော ဒုစရိုက် သို့မဟုတ် မမြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များကို ရည်ညွှန်းခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
အကယ်၍ မမြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များကို ရည်ညွှန်းပါက ဘုရားသခင်၏ကျေးဇူးတော်အားဖြင့်
မြင့်မြတ်သော အိုးခွက်များဖြစ်လာရန် ကိုယ်ကိုကိုယ် စင်ကြယ်စေခြင်း သို့မဟုတ်
ပိုမိုဖြစ်နိုင်ချေမှာ မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်ရှိသော မမြင့်မြတ်သော
အိုးခွက်များကို ရှောင်ကြဉ်ရန်ဖြစ်သည်။ ယုံကြည်သူ၏ဘဝသည် ဘုရားသခင်၏အမှုတော်အတွက်
“သန့်ရှင်းစေခြင်း” သို့မဟုတ် “မြင့်မြတ်စေခြင်း” ခံရမည်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၂၁)။
2:20–21.
Analogy of Household Containers. Paul used a brief metaphor to illustrate what he had been saying. In any
large house, there are containers for noble purposes made of precious metals
and some for less virtuous purposes made of wood and clay (v. 20). The
illustration indicates that in the church—the large house—there are two classes
of people. There are those who belong to the Lord, who are known of Him, who
walk in fellowship with Him, and who depart from wickedness. Then there are
those who profess His name but remain in their evil ways. If true believers are
to be useful containers for the Master, they must cleanse themselves from the
dishonorable containers by moving away from their wickedness and false
teachings and be ready to serve God through works of love (v. 21). In this way,
being purified from these things refers back to either the containers of
dishonor or to some other antecedent, such as the wickedness mentioned in v.
19. If it refers to the containers of dishonor, it could mean either that they
were to purify themselves and become honorable by the grace of God or, more
likely, that the believers were to avoid the false teachings of the containers
of dishonor. A believer’s life is to be set apart for God’s
service—“sanctified” or “made holy” (v. 21).
၂:၂၂-၂၆။ တီမောသေ၏
တာဝန်များ။ ပါလုသည် တီမောသေအား လူငယ်ဘဝ၏ တပ်မက်ခြင်း (“တပ်မက်ခြင်း” သို့မဟုတ်
“တဏှာရမ္မက်”) များမှ ပြေးဝေးရန် ပြန်လည်တိုက်ျတယ်သည် (ကြည့်။ ၁တီ ၆:၁၁)။
ဤဝေါဟာရကို များသောအားဖြင့် ကာမဂုဏ်ဆိုင်ရာ တပ်မက်ခြင်းအဖြစ်
အဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုသော်လည်း လူငယ်ဘဝ၏ အမြန်လုပ်ဆောင်လိုခြင်း သို့မဟုတ်
အလွန်အမင်းတုံ့ပြန်လိုခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်ပြီး မှားယွင်းသောဆရာများနှင့်
အသုံးမဝင်သော စကားများရန်ခြင်းသို့ ဦးတည်စေသည်။ ယင်းအစား ပါလုသည်
ခရစ်ယာန်ဂုဏ်တော်လေးပါးကို လိုက်လံရန် တောင်းဆိုသည်။ ဖြောင့်မတ်ခြင်း၊ ယုံကြည်ခြင်း၊
ချစ်ခြင်း၊ ငြိမ်သက်ခြင်းတို့ဖြစ်သည်။
2:22–26.
Timothy’s Responsibilities. Paul returns to his exhortation to Timothy, urging him to flee from the epithymias (“desires” or “lusts”) of
youth (cf. 1 Tim. 6:11). This term is usually interpreted in the context of
sensual desires, but it could also refer to the youthful desire to act quickly
or to overreact, thus engaging in useless discussion with false teachers.
Instead of doing this, Paul asked Timothy to pursue four Christian virtues:
righteousness, faith, love, and peace.
ဖြောင့်မတ်ခြင်းဆိုသည်မှာ
ဘုရားသခင်၏ အကျင့်သီလသဘာဝနှင့် တရားတော်နှင့် ကိုက်ညီသော ဘဝဖြစ်သည်။
ယုံကြည်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်အပေါ် တက်ကြွစွာ ယုံကြည်အားထားခြင်း သို့မဟုတ်
သစ္စာရှိခြင်းဖြစ်သည်။ ချစ်ခြင်းဆိုသည်မှာ အခြားယုံကြည်သူများအပေါ်
ကိုယ်ကျိုးမဖက်သော ကတိကဝတ်ရှိသော သဘောထားနှင့် အပြုအမူဖြစ်သည်။
ငြိမ်သက်ခြင်းဆိုသည်မှာ ဘုရားသခင်နှင့်အခြားသူများနှင့် သဟဇာတဖြစ်သော
ဆက်ဆံရေးဖြစ်သည်။ ဤဂုဏ်တော်များသည် အတွင်းစိတ်၏ စင်ကြယ်မှုကို နေ့စဉ်ဘဝတွင်
ထင်ရှားစေသည် (၂တီ ၂:၂၂)။ တီမောသေ၏အမှုတော်သည် ဤဂုဏ်တော်များကို ပြသလျှင် မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်ဖြင့်
လှည့်စားခံနေရသူများအပေါ် ပိုမိုကောင်းမွန်သော အကျိုးသက်ရောက်မှုရှိမည်ဖြစ်သည်။
သူသည် မိုက်မဲသောစကားများရန်ခြင်းကို ရှောင်ရှားနိုင်မည်ဖြစ်ပြီး ယင်းသည်
အသင်းတော်တွင် ခွဲခွာမှုနှင့် အငြင်းပွားမှုသာ ဖြစ်စေသည် (အနှစ် ၂၃)။
လှည့်စားခံနေရသူများနှင့် မည်သို့ဆက်ဆံရမည်နည်းဆိုင်ရာ ညွှန်ကြားချက်များကို အနှစ်
၂၄-၂၆ တွင် တွေ့ရသည်။
Righteousness is conforming one’s life to God’s
moral character and law; faith is an active trust in God or faithfulness to
God; love is the self-sacrificing attitude and action of commitment to other
believers; and peace is the harmonious relationship with God and others. These
characteristics are ways in which the purity of the inner being, the heart,
manifests itself in daily life (2 Tim. 2:22). Timothy’s service, if
exemplifying these characteristics, would have a better effect among those
being deceived by false teachings. He would be able to avoid the disputes of
the fool that simply result in division and contention in the church (v. 23).
Instructions on how he was to relate to those who are deceived are found in vv.
24–26.
ပါလုသည် တီမောသေကို
ထိုသခင်၏ “ကျွန်” (doulos) ဟု
ခေါ်သည် (အနှစ် ၂၄)။ ယေရှုနှင့် ပါလုသည် ဧဝံဂေလိအမှုတော်တွင် ပါဝင်သူများကို
ဤဝေါဟာရဖြင့် ခေါ်ဝေါ်ခဲ့သည် (မတ် ၂၀:၂၇၊ ရော ၁:၁၊ ကော ၁:၇၊ ၄:၇၊ ၄:၁၂)။ ဤအမည်သည်
ဘုရားသခင်အပေါ် လုံးဝမြှုပ်နှံမှုကို ဖော်ပြပြီး ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင်
“ထိုသခင်၏ကျွန်” ဟု ခေါ်ဝေါ်ခံရသူများကဲ့သို့ပင်ဖြစ်သည် (ယောရှေ ၁၄:၇၊ ၂ရာ ၁၇:၂၃)။
ကျွန်တစ်ဦးသည် စကားများရန်မကြရန် ပါလု၏ ပထမအကြံပြုချက်ဖြစ်သည် (၂တီ ၂:၂၄)။
ယင်းအစား လူတိုင်းအပေါ် နူးညံ့သိမ်မွေ့သော သဘောထားရှိရမည်ဖြစ်ပြီး
မနှစ်သက်ဖွယ်သူများကိုပင် သွန်သင်နိုင်ရမည်ဖြစ်သည်။ သည်းခံနိုင်ခြင်း (anexikakos)
နှင့် နှိမ့်ချခြင်း
(prautēs) သည်
မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို ပြင်ဆင်ရန် လိုအပ်သော ဂုဏ်တော်များဖြစ်သည်။
ဤနည်းဖြင့် ပြုသောအမှုတော်သည် ဆန့်ကျင်သူများ၏ နှလုံးသားကို ထိမိနိုင်သည်။ ပါလုသည်
သူ၏သတင်းစကားကို ဆန့်ကျင်သူများသည် ဘုရားသခင်၏နောင်တရရန် ခေါ်တော်မူခြင်းကို
မငြင်းပယ်ဘဲ အမှန်တရားကို သိရှိလာရန် မျှော်လင့်သည် (အနှစ် ၂၅)။ သူ၏တူညီသော
နမူနာနှင့် မှန်ကန်သောသဘောထားဖြင့် တီမောသေသည် အမှားများကို ပြင်ဆင်ရာတွင်
များစွာပြီးစီးနိုင်သည်။ ကောင်းသောနမူနာတစ်ခု၏ တန်ခိုးကို လျှော့တွက်၍မရနိုင်ပေ။
မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်ဖြင့် မူးယစ်နေသူများ သတိတရားရှိလာစေရန် (စာသားအရ
“သတိတရားသို့ ပြန်လာခြင်း”) ကူညီပေးနိုင်သည် (အနှစ် ၂၆)။
ဤမှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များကို ရန်သူသည် အမှန်တရားကို မမြင်နိုင်အောင်
ဟန့်တားရန် သုံးသည်။ ဉာဏ်နှင့်နှလုံးကို ထိန်းချုပ်ရန် ဝိညာဉ်ရေးရာတိုက်ပွဲရှိသည်။
ထိုသခင်သည် အမှန်တရားဗဟုသုတဖြင့် လူများကို လွှတ်လပ်စေလိုသည် (ယော ၈:၃၂)
ကိုယ်တော်၏အလိုတော်ကို ပြုစေရန်ဖြစ်သော်လည်း မာရ်နတ်သည်
မှားယွင်းသောသွန်သင်ချက်များဖြင့် လှည့်စားလိုသည် (၂တီ ၂:၂၆)။ ဤအခြေအနေသည်
နောက်ဆုံးကာလနီးလာသည်နှင့်အမျှ ပိုမိုဆိုးရွားလာမည်ဖြစ်သည်။
Paul called Timothy a servant or “slave” (doulos) of the Lord (v. 24). Jesus and
Paul used this term to refer to those involved in the gospel ministry (Matt.
20:27; Rom. 1:1; Col. 1:7; 4:7, 12). The title indicates a complete dedication
to God, just as it did for those who were called “servants” of the Lord in the
OT (e.g., Josh. 14:7; 2 Kin. 17:23). That a servant must not quarrel is Paul’s
first counsel (2 Tim. 2:24). Instead, this person should possess a demeanor
that is gentle or kind toward all, and that enables the person to teach even
those who are disagreeable. Being anexikakos
(“tolerant” or “patient”) and prautēs
(“considerate” or “humble”) are qualities that are also needed to correct false
teachings. Ministry/service done in this manner can touch the hearts of
opponents. Paul hoped that those in opposition to his message would not reject
God’s call to repentance and would come to know the truth (v. 25). By his
example and proper attitude, Timothy could accomplish much in correcting
errors. One cannot underestimate the power of a good example in helping
opponents to come to their senses (lit. “to return to soberness”) after being
intoxicated by false teachings (v. 26). These false teachings have been used by
the enemy to hinder people from seeing the truth. There is a spiritual struggle
for the control of minds and hearts. While the Lord seeks to free people with a
knowledge of the truth (John 8:32) so that they might do His will, the devil
seeks to deceive them through false teachings (2 Tim. 2:26). This situation
will deteriorate even more as we approach the last days.
အခန်းကြီး - ၃
၃:၁-၉။
နောက်ဆုံးကာလများတွင် ဒုက္ခရောက်သောအချိန်များ။ ဧဖက်အသင်းတော်အစောပိုင်းကာလတွင်
“နောက်ဆုံးကာလ” ဟူသော အယူအဆသည် ပန်တေကုတ္တေပွဲတော်တွင်
ဘုရားသခင်၏ဝိညာဉ်တော်သွန်းလောင်းခြင်းမှ ခရစ်တော်ကောင်းကင်တိမ်တိုက်များပေါ်တွင်
ပြန်ကြွလာမည့်နေ့အထိ ကာလကို ရည်ညွှန်းသည် (ကြည့်။ တမန် ၂:၁၇၊ ဟေဗြ ၁:၂၊ ယာကုပ်
၅:၃၊ ၂ပေ ၃:၃)။ ထိုကာလအတွင်း၊ ယေရှုသည် တပည့်တော်များကို ပြောခဲ့သည်အတိုင်း၊
မာရ်နတ်၏ တိုးပွားလာသော လှုပ်ရှားမှုကြောင့် လူ့အဖွဲ့အစည်းတွင်
အကျင့်သီလပျက်ပြားမှု တိုးပွားလာမည်ဖြစ်သည် (ကြည့်။ မာ ၁၃:၃-၁၃၊ ၂ပေ ၃:၃၊ ၁ယော
၂:၁၈၊ ယုဒ ၁၇-၁၈)။ ပါလုသည် ဧဖက်တွင် ဖြစ်ပွားနေသော ဒုက္ခရောက်မှုများကို တီမောသေ
အံ့သြမနေရန် သို့မဟုတ် အပြစ်မဲ့နေရန် မလိုလားပေ။ တီမောသေရင်ဆိုင်နေရသော
အသင်းတော်ပြဿနာသည် ခရစ်တော်ပြန်ကြွလာမည့်အချိန်မတိုင်မီ အဆုံးသတ်တွင် ပြင်းထန်စွာ
ရောက်ရှိမည့် ဒုစရိုက်၏ ပိုကြီးသော ပေါက်ကွဲမှု၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာဖြစ်သည်။
ယနေ့လူသားတို့၏ တဖန်တဖန်အကျင့်သီလပျက်ပြားမှုမှုသည် ဤအမှန်တရားကို သက်သေခံပြီး
လူသားများကိုယ်တိုင် ကိုယ်ကိုကယ်တင်နိုင်စွမ်းမရှိကြောင်း ဖော်ပြသည်။
3:1–9.
Troublesome Times in the Last Days. In the early church, the concept of the “last days” referred to the time
period between the outpouring of God’s Spirit at Pentecost and the day when
Christ would return in the clouds of heaven (cf. Acts 2:17; Heb. 1:2; James
5:3; 2 Pet. 3:3). During that time—as Jesus had told His disciples—the
increasing activity of the devil would lead to a moral breakdown in society
(cf. Mark 13:3–13; 2 Pet. 3:3; 1 John 2:18; Jude 17–18). Paul did not want
Timothy to be surprised or naïve about the troubling events occurring in
Ephesus. The challenge Timothy faced in the church was merely a part of the
larger outbreak of evil that would ultimately reach a climax of intensity
before Christ returned. The progressive moral depravity of humanity today
testifies to this truth and reveals the utter inability of human beings to save
themselves.
ပါလုသည် ဤခေတ်ကို
သဘောထားကျူးလွန်သူများနှင့် အပြစ်များကို ဖော်ပြရန် ဝေါဟာရ ၁၉ ခုကို သုံုးသည် (၂တီ
၃:၂-၅)။ ဤစာရင်းတွင် ချစ်ခြင်းမှားယွင်းမှု ဝေါဟာရသုံးခုပါဝင်သည်။
ကိုယ့်ကိုယ်ကိုချစ်သူများ၊ ငွေချစ်သူများ (အနှစ် ၂)၊ ဘုရားသခင်ကိုချစ်ခြင်းထက်
ကာမဂုဏ်ကို ချစ်သူများ (အနှစ် ၄) ဖြစ်သည်။ ဤအပြစ်များ၏ သဘောထားများသည်
ခရစ်ယာန်စိတ်ဓာတ်၏ ကိုယ်ကျိုးမဖက်ခြင်း (၁ကော ၁၃:၅) နှင့် နှိမ့်ချခြင်း (မတ် ၅:၅)
၏ ဆန့်ကျင်ဘက်ဖြစ်သည်။ ကိုယ် centred ဖြစ်မှုသည် နောက်ဆုံးကာလ အကျင့်ပျက်ခြစားမှု၏
အဓိကလက္ခဏာဖြစ်သည်။ ဤကိုယ်ကြိုက်မှုသည် ကြွားဝါခြင်း၊ ကိုယ်ကျိုးအတွက်
တတ်နိုင်သမျှ ယုံကြည်ခြင်း၊ မာန်မာနဖြစ်ခြင်း၊ အခြားသူများကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း၊
ဘုရားသခင်ကို မထီမဲ့မြင်ပြုခြင်း သို့မဟုတ် လူများကို စွပ်စွဲပြစ်တင်ခြင်း (blasphemos)
အဖြစ် ထင်ရှားသည်။
Paul uses nineteen terms to describe the sins and
sinners that characterize this age (2 Tim. 3:2–5). Three terms in this list
speak of misdirected love: lovers of themselves, lovers of money (v. 2), and
lovers of pleasure rather than lovers of God (v. 4). The characteristics of
these sins are the antithesis of the Christian spirit of unselfishness (1 Cor.
13:5) and meekness (Matt. 5:5). Self-centeredness is the key characteristic of
end-time immorality. This self-absorption manifests itself in people having a
boasting attitude and trusting in their own abilities regardless of the rights
of others; they are proud, consider others with contempt and disrespect, and blasphēmos. This term can refer
specifically to disrespecting God or more broadly to being disrespectful and
slanderous toward other people as well (i.e., speaking evil of others to damage
their reputation).
နောက်ငါးချက်သည်
မိသားစုနှင့် လူမှုဆက်ဆံရေး ယိုယွင်းလာမှုကို ပြောသည်။ မိဘများကို မနာခံသူများ၊
ကျေးဇူးမသိသူများ၊ မသန့်ရှင်းသူများ (၂တီ ၃:၂)၊ ချစ်ခင်မှုမရှိသူများ၊
ခွင့်မလွှတ်သူများ (အနှစ် ၃) ဖြစ်သည်။ စာရင်းသည် လူမှုဆန့်ကျင်သော အပြုအမူဆိုင်ရာ
ဝေါဟာရခုနစ်ခုဖြင့် ပိုကျယ်ပြန့်သည်။ ကိုယ်ကျင့်တရားမထိန်းနိုင်သူများ၊
စွပ်စွဲပြစ်တင်သူများ၊ ရက်စက်သူများ (“ရိုင်းစိုင်းသူများ”)၊ ကောင်းမှုကို
မချစ်သူများ၊ သစ္စာမဲ့သူများ၊ မဆင်မခြင်လုပ်သူများ၊ မာနထောင်လွှားသူများ (အနှစ်
၃-၄) ဖြစ်သည်။ စာရင်းကို နိဂုံးချုပ်ရာတွင် ပါလုသည် ဤအကျင့်ပျက်ခြစားမှုအားလုံးကို
ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့် ဆက်စပ်သည်။ ထိုသို့သော အပြစ်သားများသည်
ဘာသာရေးကိုးကွယ်ဟန်ဆောင်သော်လည်း ကိုယ်ကျိုးအတွက်သာ ကတိကဝတ်ရှိပြီး ဘုရားသခင်အပေါ်
မဟုတ်ပေ။ သူတို့သည် ဘာသာရေးသမားဟန်ဆောင်သော်လည်း စစ်မှန်သော ချစ်ခြင်းမေတ္တာ၏
စင်ကြယ်မှုမရှိပေ။ အမှန်တရားနှင့် သန့်ရှင်းသောဘဝကို ငြင်းပယ်သောကြောင့်
ယုံကြည်သူများအား ထိုသူများမှ ဝေးရန်နှင့် မပတ်သက်ရန် ညွှန်ကြားထားသည် (အနှစ် ၅၊
ကြည့်။ ၁ကော ၅:၂၊ ၁၁၊ ၁၃)။
The next five characteristics speak of the
degeneration of family and social relationships, referring to people as
disobedient to their parents, ungrateful, unholy or impious (2 Tim. 3:2),
unloving, and unforgiving (v. 3). The list then widens with the next seven
words, indicating the terrible antisocial behavior of those who lack
self-control, are slanderous, are brutal (“savage”), do not love the good, are
treacherous, reckless, and conceited (vv. 3, 4). To conclude the list, Paul
then relates all this immorality to spirituality. Such sinners also profess to
be religious, but they are committed to self-pleasure and not to God. They may
appear to be pious but lack the purity of a life of true love. Since they have
repudiated truth and holy living, believers are instructed to turn away from
such people and have nothing to do with them (v. 5; see 1 Cor. 5:2, 11, 13).
မှားယွင်းသောဆရာများ၏
အတွေ့အကြုံတွင် လာမည့်အရာများ၏ အရိပ်အယောင်ကို မြင်ရသည်။ ပါလုသည်
ထိုမှားယွင်းသောဆရာများကို ပြန်လည်ဖော်ပြရင်း သူတို့၏ လက်ရှိလှုပ်ရှားမှုများကို
အသင်းတော်တွင် ဖော်ပြသည်။ သူတို့သည် လှည့်ဖြားသော လမ်းပြများဖြစ်ပြီး
ဘာသာရေးအမြင်များကို ပျံ့နှံ့စေကာ အိမ်ထောင်စုများထဲသို့ ချဉ်းကပ်ဝင်ရောက်ကာ
(အိမ်တွင်းအသင်းတော်အစည်းအဝေးများသို့ လာရောက်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းနိုင်သည်)
အမျိုးသမီးများကို “လွယ်လွယ်လှည့်စားနိုင်သော၊ ပျင်းရိသော၊ မိုက်မဲသော”
အမျိုးသမီးများကို ဖမ်းဆီးနိုင်ခဲ့သည်။ ဤအမျိုးသမီးများသည် အပြစ်များဖြင့်
ဝန်ထုပ်ဝန်ပိုးဖြစ်နေသောကြောင့် မှားယွင်းသော မျှော်လင့်ချက်များဖြင့်
ပိုမိုလွယ်ကူစွာ လှည့်စားခံရသည် (၂တီ ၃:၆)။ ပါလုသည် ဤအမျိုးသမီးများကို
အမျိုးမျိုးသော တပ်မက်ခြင်းများဖြင့် လွှမ်းမိုးခံနေရကြောင်း ဖော်ပြသည်။
အသင်းတော်သွန်သင်ချက်များဖြင့် မကျေနပ်ဘဲ အခြားအသံများကို အမြဲနားထောင်ရန်
အသင့်ရှိနေသည် (အနှစ် ၇)။ ဘာသာရေးအသစ်အဆန်းများနှင့် ဘာသာရေးဆန်သော ဘဝဖြင့်
သူတို့၏အသိစိတ်ကို နှစ်နာစေနိုင်သည်။ ရလဒ်အနေဖြင့် ဘယ်တော့မှ တည်ကြည်သော
ယုံကြည်ချက်မျိုးသို့ မရောက်နိုင်ပေ။ သေချာသည်မှာ ဤဆွဲဆောင်မှုသည်
အမျိုးသမီးများသာ မဟုတ်ဘဲ အမျိုးသားများလည်း မှားယွင်းသော ဘာသာရေးအတွေးများကို
ဆွဲဆောင်ခံရနိုင်သည်။ ဤအကြောင်းအရာတွင် ပါလုသည် ဤအခြေအနေသည် နောက်ဆုံုံးကာလ၏
ဘေးအန္တရာယ်ကို ညွှန်ပြသည်ဟု တီမောသေကို သတိပေးသည်။
In the experience of the false teachers we see
the shadow of what is to come. Paul returned to these false teachers,
describing their current activities in the church. They are deceitful guides,
propagating their religious views and creeping or worming their way into
households (which could be a reference to false teachers attending meetings of
house churches)—succeeding in taking captive or deceiving gynaikaria (“gullible,” “idle,” or “foolish”) women. These women
were more vulnerable because they were loaded down with or guilty of some sins,
and thus more readily deceived by the offer of false hopes (2 Tim. 3:6). Paul
also describes these women as being led away by various lusts or longings,
possibly appeasing their consciences by excursions into religious novelties and
a quasi-religious life. They were not satisfied by the teachings given to them
in church and were always ready to listen to other voices (v. 7). Every new
religious fad or sensation captivated them and, consequently, they never
reached any settled convictions. Of course, this was not a temptation only for
women; men were also gullible and attracted to false religious ideas. In this
context, Paul warned Timothy that such a scenario is also a sign of how
perilous the last days will be.
ပါလုသည်
ဤမှားယွင်းသောဆရာများကို ဖာရိုဘုရင်၏ နန်းတွင်းပဉ္စမဆရာများကှဲ့သို့ မောရှေကို
ဆန့်ကျင်ခဲ့သော ပဉ္စမဆရာများနှင့် နှိုင်းယှဉ်သည် (အနှစ် ၈၊ ထွက် ၇:၁၁)။
ဓမ္မဟောင်းကျမ်းတွင် အမည်မဖော်ပြထားသော်လည်း ပါလုသည် ဤဘုရားဆန့်ကျင်သူနှစ်ဦးကို
ယန္နဲနှင့် ယမ္ဗဲ ဟု ယူဒအစဉ်အလာအရ ခေါ်ဝေါ်သည်။ မှားယွင်းသောဆရာများသည်
ပျက်စီးယိုယွင်းသော ဉာဏ်ရည်ရှိပြီး စစ်မှန်သော ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းမရှိကြောင်း
ပြသသည်။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ သူတို့၏ မိုက်မဲမှုသည် ယန္နဲနှင့် ယမ္ဗဲကဲ့သို့
ထင်ရှားလာမည်ဖြစ်သည် (အနှစ် ၉)။ အချိန်ကြာလာသည်နှင့်အမျှ ကျမ်းစာကို
ကောင်းစွာသိသူများအတွက် အမှန်နှင့်အမှား၏ ကွဲပြားမှုကို
ပိုမိုရှင်းလင်းလာမည်ဖြစ်သည်။ အမှုတော်၏ မရှိမဖြစ်အစိတ်အပိုင်းသို့ ပါလုသည်
နောက်တွင် အာရုံစိုက်မည်ဖြစ်သည်။
Paul likened these false teachers to the
magicians in Pharaoh’s court who opposed Moses (v. 8; Ex. 7:11). Although not
identified by name in the OT, Paul follows the Jewish tradition that associates
the names Jannes and Jambres with two of these pagan opponents to God. The
false teachers had corrupted or depraved ways of thinking that demonstrated
that the true Christian faith was not in them. Time would manifest their
foolishness, just as it did with Jannes and Jambres (v. 9). As time goes on,
the distinction between truth and error will become more visible to those who
know the Scriptures well. To this essential element of one’s ministry, Paul
next turned his attention.
၃:၁၀–၄:၈ တိမောသေအား
နောက်ဆုံးတာဝန်ပေးခြင်း
ဤနောက်ဆုံးတာဝန်ပေးချက်၌
ပတ်လုသည် ထာဝရဘုရား၏ကျွန်တစ်ဦးအဖြစ် သူ၏အတွေ့အကြုံများကို
အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြခဲ့ပြီး (၃:၁၀–၁၃)၊ တိမောသေအား သူသင်ယူခဲ့သော
ကျမ်းစာမြတ်စွာဘုရားအဆုံးအမများကို ဇွဲရှိစွာဆက်လက်ကိုင်စွဲရန် တိုက်တွန်းခဲ့၏
(၃:၁၄–၁၅)။ ထို့နောက် ဘုရားအမှောင်ကို ဟောပြောရန် (၄:၁–၂) နှင့် သတိရှိရန် (၄:၅)
တို့ကို တိုက်တွန်းခဲ့၏။ ဤအပိုင်းကို ပတ်လု၏ ခရစ်တော်အပေါ် သစ္စာရှိခဲ့သော
သက်သေခံချက်ဖြင့် အဆုံးသတ်ထားသည် (၄:၆–၈)။
3:10–4:8
Final Charge to Timothy
In the final charge, Paul summarized his experience as a servant of the
Lord (3:10–13), then exhorted Timothy to persevere in the teachings he had
learned from the Holy Scriptures (vv. 14–15), to preach the word (4:1–2), and
to be watchful (v. 5). The section concludes with Paul’s own testimony of
faithfulness to Christ (vv. 6–8).
၃:၁၀–၁၇
နောက်ထပ်တိုက်တွန်းချက် ပတ်လုသည် သူ၏အတွေ့အကြုံများနှင့်
ခရစ်ယာန်အသက်တာဆောင်ရွက်ပုံကို အကျဉ်းချုပ်ဖော်ပြကာ၊ ဘုရားသခင်က သူ့ကို
မည်သို့ကာကွယ်စောင့်ရှောက်ခဲ့သည်ကို မျှဝေခြင်းဖြင့် တိုက်တွန်းချက်ကို
စတင်ခဲ့သည်။ တိမောသေသည် ပတ်လု၏ဘဝကို ကောင်းစွာသိရှိပြီးဖြစ်ရာ ထိုဘဝသည်
မှားယွင်းသောဆရာများ၏ဘဝနှင့် လုံးဝကွဲပြားခြားနားသည်။
တိမောသေကြီးပြင်းရာဇာတိပြည်နယ်ရှိ မြို့သုံးမြို့၌ ညှဉ်းဆီးနှိပ်စက်ခြင်းနှင့်
ဆင်းရဲဒုက္ခများကို ရင်ဆိုင်ရချိန်၌ ပတ်လုသည် မည်သို့ခိုင်ခံ့စွာရပ်တည်ခဲ့သည်ကို
သူမြင်တွေ့ခဲ့သည် (တမန်တော် ၁၆:၁)။ ထိုမြို့များမှာ ပီဆိဒိယအန္တိအုတ်မြို့
(တမန်တော် ၁၃:၁၄–၅၀)၊ ဧကောနိမြို့ (တမန်တော် ၁၃:၅၁–၁၄:၆) နှင့် လုသ္တရမြို့
(တမန်တော် ၁၄:၈–၂၀) တို့ဖြစ်သည်။ ပတ်လုသည် ထိုဒုက္ခအားလုံးမှ ထာဝရဘုရားက
သူ့ကိုကယ်နှုတ်တော်မူခဲ့သည်ဟု ဝမ်းမြောက်စွာသက်သေခံခဲ့ပြီး (၂တိမော ၃:၁၁)၊ ဧဝံဂေလိတရားအတွက်
အရှက်ကွဲခြင်းနှင့် နာကျင်ခြင်းများကို သည်းခံရန် တိမောသေအား အားပေးခဲ့သည်။
ထိုနည်းတူ ခရစ်တော်ကို လိုက်လျှောက်သူ၊ ဘုရားကြောက်သောဘဝဖြင့် အသက်ရှင်သူတိုင်း
ညှဉ်းဆီးခြင်းကို ခံရနိုင်သည် (၃:၁၂၊ မဿဲ ၅:၁၀–၁၂)။ ခရစ်တော်အတွက် တသမတ်တည်း
အသက်ရှင်သူသည် ခရစ်ယာန်ယုံကြည်ခြင်းမရှိသူများထံမှ ရန်ငြိုးထားခြင်းနှင့်
ဆိုးယုတ်ခြင်းများကို ဖြစ်ပေါ်စေတတ်သည်။ ခရစ်တော်၏
ဒုတိယလာရောက်ခြင်းနီးကပ်လာသည်နှင့်အမျှ မှားယွင်းသောဆရာများနှင့် လီဆယ်သူများ၏
ဆိုးယုတ်မှုသည် ပိုမိုဆိုးရွားလာလိမ့်မည် (၂တိမော ၃:၁၃)။ မျိုးဆက်တိုင်းတွင် ဆိုးယုတ်သူများသည်
ယခင်မျိုးဆက်များထံမှ သင်ယူ၍ ဆိုးယုတ်မှုကို ပိုမိုပြင်းထန်စေပြီး
ပမာဏများပြားစေသည် (မဿဲ ၂၄:၁၂)။
3:10–17.
Another Appeal. Paul introduces
his appeal by summarizing his experiences and Christian conduct and sharing how
God had protected him. Timothy was well-acquainted with Paul’s life, which
stood in striking contrast to those of the false teachers. He had witnessed how
Paul stood firm in the face of persecution and suffering in three cities in the
province where Timothy grew up (Acts 16:1): Antioch of Pisidia (Acts 13:14–50),
Iconium (Acts 13:51–14:6), and Lystra (Acts 14:8–20). Paul rejoiced in testifying
that the Lord delivered him from all of them (2 Tim. 3:11) and encouraged
Timothy to be willing to endure humiliation and pain for the gospel. The same
applies to all believers because those who follow Christ by living a pious life
may have to face persecution (v. 12; Matt. 5:10–12). A life lived consistently
for Christ will generate antagonism and maliciousness from those who do not
share the Christian faith. As we approach the Second Coming of Christ, the
evilness of false teachers or impostors will increase (2 Tim. 3:13). In each
generation, evil people learn from their predecessors, adding to the intensity
and volume of evil (Matt. 24:12).
ပတ်လုသည်
ခရစ်ယာန်သတင်းစကားကို သစ္စာရှိစွာ ဆက်လက်ကိုင်စွဲရန် တိမောသေအား ပထမဆုံးအကြိမ်
တိုက်တွန်းခဲ့သည် (၂တိမော ၃:၁၄)။ ထိုသတင်းစကား၏ ယုံကြည်စိတ်ချရမှုကို
ကျမ်းစာမြတ်စွာဘုရား၏ သက်သေခံချက်တွင် တွေ့ရှိရပြီး ကြီးထွားလာသည်နှင့်အမျှ
ဘယ်တော့မျှ စွန့်ပစ်မထားသင့်ပေ။ စိန်ခေါ်ချက်မှာ သမ္မာကျမ်းစာညွှန်ကြားချက်များကို
သစ္စာရှိရှိ လိုက်နာရန်ဖြစ်ပြီး ယနေ့ရော အနာဂတ်ပါ ထိုစိန်ခေါ်ချက်ရှိနေဦးမည်။
ပတ်လုရည်ညွှန်းသော ကျမ်းစာများမှာ အဓိကအားဖြင့် ဓမ္မဟောင်းကျမ်းများဖြစ်သည်။
ထိုကျမ်းများသည် ယေရှုခရစ်ကို ယုံကြည်ခြင်းအားဖြင့် ဆိုးယုတ်သူများ
ကယ်တင်ခြင်းခံရမည့် ဘုရားသခင်၏ အံ့ဖွယ်အစီအမံကို ဖော်ပြထားသည်။ အကြောင်းမှာ
ကျမ်းစာအားလုံး၏ အကြောင်းအရာသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်တော်မှထွက်သော
နှိုးဆော်ခြင်းခံရခြင်းကြောင့် ဖြစ်သည် (၃:၁၆)။ ထိုကျမ်းစာထဲတွင်သာ ဘုရားသခင်သည်
ကယ်တင်ခြင်းဆိုင်ရာ ရည်ရွယ်ချက်များနှင့် အစီအမံများကို ကျွန်ုပ်တို့အတွက်
ဖွင့်ဟပြသထားတော်မူသည်။
Paul next addressed Timothy with his first appeal
to remain faithful to the Christian message (2 Tim. 3:14). The reliability of
the message is found in the witness of the Holy Scriptures and should never be
left behind as we grow. The challenge is—and will continue to be—faithfulness
to the biblical instruction. The Scriptures Paul refers to are primarily the
OT. They reveal God’s wonderful plan for the salvation of sinners through faith
in Jesus Christ. This is possible because the content of all Scripture was
given by inspiration of God (v. 16). Only in it has God revealed to us His
salvific intentions and plans. (See “Revelation and Inspiration of the Bible,”
p. 11.)
၃:၁၆ တွင်
“သော့ပန်နူတော့စ်” (theopneustos) ဆိုသည်မှာ
“ဘုရားသခင်မှ အသက်ရှူပေးခြင်း” သို့မဟုတ် “ဘုရားသခင်မှ နှိုးဆော်ခြင်း” ဟု
အဓိပ္ပာယ်ရပြီး ကျမ်းစာ၏ ဘုရားသခင်မှ နှိုးဆော်ခြင်းကို ရည်ညွှန်းသည်။ ဤနေရာသည်
သမ္မာကျမ်းစာ၏ ဘုရားသခင်မှ နှိုးဆော်ခြင်းကို ရှင်းလင်းစွာ သင်ကြားပေးသော
အဓိကကျမ်းချက်ဖြစ်သည်။ ၂ပေတရု ၁:၂၁ နှင့်အတူ ဤကျမ်းချက်သည် လူသားစာရေးသူများ၏
ဘုရားသခင်မှ အသက်ရှူပေးခြင်းကို သင်ကြားပေးပြီး ကျမ်းစာမြတ်စွာဘုရား၏ ဘုရားသခင်မှ
အရင်းအမြစ်ကို ထောက်မတ်ထားသည် (ကမ္ဘာ ၂:၇၊ ဆာလံ ၃၃:၆ နှိုင်းယှဉ်ကြည့်ပါ)။
ပတ်လုသည် ကျမ်းစာ၏ အဓိကရည်ရွယ်ချက် လေးချက်ကို ရှင်းပြခဲ့သည်။ ကျမ်းစာသည်
အဆုံးအမများသင်ကြားရန်၊ အပြစ်ရှိကြောင်း သတိပေးနှိုးဆီးရန်၊ အပြစ်မှ
ပြန်လည်ပြုပြင်ရန်၊ ဖြောင့်မတ်ခြင်းတွင် လေ့ကျင့်သင်ကြားရန် အကျိုးရှိသည် (၂တိမော
၃:၁၆)။ ကျမ်းစာသည် ကယ်တင်ခြင်းနှင့်ပတ်သက်သော တစ်ခုတည်းသော သစ္စာတရားသင်ကြားမှု၊
မှားယွင်းသောအဆုံးအမများကို ပယ်ချပြီး သစ္စာတရားကို ပြန်လည်ထူထောင်မှု၊
ခရစ်တော်နမူနာနှင့်အညီ ကြီးထွားစေမည့် အသက်ရှင်နည်းလမ်းကို ဖော်ပြပေးသည် (ဧဖက်
၄:၁၃ ကြည့်ပါ)။ ကျမ်းစာကို နာခံခြင်းသည် လူများအား ဘုရားသခင်နှင့်
အခြားသူများအတွက် အသီးအနှံများသောဘဝ ရှင်သန်စေနိုင်သည် (၂တိမော ၃:၁၇)။
ခရစ်ယာန်များသည် ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထွားမှုနှင့် ဖွံ့ဖြိုးမှုအတွက်
ဘုရားသခင်ပေးသနားတော်မူသော ဤအကျိုးရှိသောကိရိယာကို ကောင်းစွာသိရှိနားလည်ထားရမည်။
In v. 16, the word theopneustos (“God-breathed”) is used to refer to the inspiration
of the Scriptures. This is the classic passage on the divine inspiration of the
Bible. Along with 2 Peter 1:21, which teaches the divine inspiration of the
human writers, this passage upholds the divine origin of the sacred Scriptures
(cf. Gen. 2:7; Ps. 33:6). Paul expanded on four functions of the underlying
purpose of the Bible: it is profitable and useful for doctrine or instruction
in biblical truth, for reproof/rebuke (making people aware of their sinfulness
and need), for correction (improving one’s life), and for instruction or
training in righteousness or righteous living (2 Tim. 3:16). Scripture provides
the only truthful teaching about salvation, refutes false teachings and
restores truth, and outlines a way of life that will help a person to grow into
the likeness of Christ (see Eph. 4:13). Submission to the Scriptures will
enable people to live fruitful lives in the service of God and others (2 Tim.
3:17). Christians must be well acquainted with such a God-given and profitable
instrument for their spiritual growth and development.
၄:၁–၅
နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောလော့ တိမောသေအား ဒုတိယအကြိမ် တိုက်တွန်းချက်
(၃:၁၄ ကြည့်ပါ) ကို ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယလာရောက်ခြင်းနှင့် တရားစီရင်ခြင်းကို
ရည်ညွှန်းခြင်းဖြင့် စတင်ထားသည်။ ဤသည်မှာ ခရစ်ယာန်အယူဝါဒ၏ အရေးကြီးသော
အချက်နှစ်ချက်ဖြစ်သည်။ တရားစီရင်ခြင်းသည် လူတိုင်းအတွက် ဖြစ်သော်လည်း၊ ထာဝရဘုရားလာရောက်ခြင်းကို
မျှော်လင့်ခြင်းနှင့် ချစ်ခြင်းဖြင့် စောင့်ဆိုင်းနေသူများအတွက်မူ
ဤတရားစီရင်ခြင်းသည် ဆိုးယုတ်သောကမ္ဘာမှ လွတ်မြောက်ခြင်းကို ဆိုလိုသည်။
ထာဝရဘုရားကို တရားသူကြီးအဖြစ် လာရောက်မည်ကို မျှော်လင့်လျက် ပတ်လုသည် တိမောသေအား
နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောရန် တာဝန်ပေးခဲ့သည် (၄:၁–၂)။ မှားယွင်းသောအဆုံးအမများ
ပြည့်နှက်နေသော အချိန်၌ တိမောသေသည် ဘုရားသခင်၏ နှုတ်ကပတ်တော်ကို ဟောပြောရမည်။
ဟောပြောရမည့် အကြောင်းအရာသည် ဘုရားသခင်မှ နှိုးဆော်ခြင်းခံရသော နှုတ်ကပတ်တော်မှ
လာရမည်ဖြစ်ပြီး မှားယွင်းသောဆရာများ၏ နုတ်တိုက်ချက်များမှ မဟုတ်ပေ။ တိမောသေနှင့်
ယုံကြည်သူတိုင်းသည် အချိန်ကောင်းရော အချိန်မကောင်းရော မည်သည့်အခြေအနေတွင်မဆို
အခြားသူများကို ဆောင်ရွက်ပေးနိုင်ရန် အသင့်ရှိနေရမည် (၄:၂)။ ဧဝံဂေလိတရားကို
လူများမလိုချင်သည်ဖြစ်စေ အမြဲလိုအပ်နေသည်။ ဟောပြောသင်ကြားခြင်းဝန်ကြီးမှုတွင်
အပြစ်ရှိကြောင်း သက်သေပြရန်၊ ဆုံးမရန်၊ အားပေးရန် (၄:၂၊ ၃:၁၆ ကြည့်ပါ) တို့ကို
ပါဝင်စေရမည်။ ထိုသို့ ကြေညာသင်ကြားခြင်းကို စိတ်ရှည်ခြင်း၊ တည်ကြည်ခြင်းဖြင့်
ပြုရမည်။ ကြမ်းတမ်းပြင်းထန်သော ဆုံးမခြင်းသည် အပြစ်သားကို ခရစ်တော်ချစ်ရန်
ဘယ်တော့မှ မဖြစ်ပေါ်စေနိုင်ပေ။
4:1–5.
Preach the Word. The second exhortation to Timothy (see 3:14) is introduced by a
reference to the Second Coming of Jesus and a reference to the judgment. These
are two important Christian doctrines. The judgment is universal, but for those
who wait for the coming of the Lord in hope and love, the judgment means
deliverance from an evil world. Anticipating the Lord coming as Judge, Paul
charged Timothy to proclaim the word (vv. 1–2). In a context abounding with
false teachings, Timothy was to preach the word of God. The content of the
preaching comes from the inspired word of God, not from the foolishness of
false teachers. Timothy, and every believer, should be able and ready to
minister to others under any circumstances, whether it is convenient or
inconvenient (v. 2). The gospel is always needed even though people may not
realize it. As part of his preaching and teaching ministry, Timothy was to
convict, rebuke, and encourage (v. 2; see 3:16). The proclamation and teaching
are to be done with long-suffering or in a state of tranquility and patience.
Harsh and severe rebukes never move a sinner to love Christ.
လူများသည်
သမ္မာတရားသင်ကြားချက်ကို ခံနိုင်ရည်မရှိတော့သော အချိန်ရောက်လာလိမ့်မည်။
အဆုံးတိုင်အောင် မှားယွင်းသောအဆုံးအမများသည် လူများကို ဆွဲဆောင်နေဦးမည်။ လူများသည်
အံ့ဖွယ်ရာများနှင့် ထူးဆန်းသောအရာများကို သဘောကျတတ်သည်။ ပျက်စီးသောဆန္ဒများသည်
အသိဉာဏ်တိမ်ကောလာစေပြီး “နားယားနေသူ” မျိုးဖြစ်ကာ ထူးဆန်းသော သီအိုရီများနှင့်
ကျမ်းစာအဓိပ္ပာယ်ဖွင့်ဆိုချက်များကို ရှာဖွေတတ်သည် (၄:၃)။ ထိုသို့သောသူမျိုးသည်
ငြိမ်သက်ခြင်းနှင့် လုံခြုံခြင်းကို ကတိပေးသော ကျမ်းစာအပိုင်းများကိုသာ
စိတ်ဝင်စားပြီး နှလုံးသားထဲသို့ နက်နက်ရှိုင်းရှိုင787 ဖြတ်တောက်နိုင်သော
သမ္မာတရားသင်ကြားချက်၏ တောင်းဆိုချက်များကို လျစ်လျူရှုတတ်သည်။ သူတို့တွင်
ဝိညာဉ်ရေးရာ ကြီးထွားလိုစိတ်ရှိသော်လည်း သူတို့၏ ပျက်စီးနေသော နေ့စဉ်ဘဝကို
မနှောင့်ယှက်ရုံမျှသာ လိုချင်သည်။ ထို့ကြောင့် သူတို့သည် ကိုယ်လိုချင်ရာဆရာများကို
ရှာဖွေကာ သစ္စာတရားကို စွန့်ပစ်ပြီး ဒဏ္ဍာရီပုံပြောင်များကို လက်ခံတတ်သည် (၄:၄၊
၁တိမော ၁:၄ ကြည့်ပါ)။
The time will come when people will not tolerate
sound doctrine. Until the very end, erroneous teachings will somehow attract
people. People are attracted to the sensational and the exotic. Perverted
desires or lusts create a shallow-mindedness—“itching ears” seeking fanciful
theories and interpretations of Scripture (4:3). Such people are interested
only in those portions of Scripture that promise peace and security. They
neglect the demands of sound doctrine, which cut deep into a person’s heart.
They have a superficial desire for spiritual growth, but only for what will not
disturb the routine of their corrupt lives. Thus they seek their own
instructors, disregard the truth, and accept fables or legends/stories instead
of truth (v. 4; see 1 Tim. 1:4).
ဆန့်ကျင်ဘက်အနေဖြင့်
ပတ်လုသည် တိမောသေအား တတိယအကြိမ် တိုက်တွန်းချက်ကို အမိန့်ပုဒ်လေးချက်ဖြင့်
ပေးခဲ့သည် (၃:၁၄၊ ၄:၁ ကြည့်ပါ)။ အပိုဒ် ၅ ကို “နေဖေး” (nēphe) ဆိုသည်မှာ
“သတိရှိလော့” သို့မဟုတ် “အသိစိတ်ထားလော့” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်။ နောက်ထပ်
အမိန့်ပုဒ်သုံးချက်သည် ပထမအမိန့်ကို ပိုမိုရှင်းလင်းစေခြင်းဖြစ်နိုင်သည်။
ဧဝံဂေလိတရားကို ဆန့်ကျင်သည့်အခါ ဆင်းရဲဒုက္ခကို သည်းခံရန်၊
ဒဏ္ဍာရီပုံပြောင်များမသင်ဘဲ ဧဝံဂေလိတရားကို ဟောပြောရန် ဧဝံဂေလိဆရာအမှုကို
ဆောင်ရွက်ရန်၊ အသင်းတော်အတွက် အမှုတာဝန်ကို ပြည့်စုံစွာ ထမ်းဆောင်ရန် တို့ဖြစ်သည်
(၄:၅)။
In contrast, Paul gave Timothy a third
exhortation formed by four imperatives (see 3:14 and 4:1). Verse 5 opens with
the command to nēphe (“to be sober”
or “to be alert”). The next three imperatives could be a development of the
first one: there are admonishments to endure suffering, particularly when
encountering opposition to the gospel; to do the work of an
evangelist—preaching the gospel instead of teaching fables; and to fulfill
one’s ministry, that is, one’s service for the church (v. 5).
၄:၆–၈ ပတ်လု၏
နောက်ဆုံးသက်သေခံချက် ပတ်လု၏ နောက်ဆုံးသက်သေခံချက်သည်
အထက်ပါတာဝန်ပေးချက်အတွက် နောက်ထပ်အကြောင်းပြချက်တစ်ခုဖြစ်ပြီး
သူ၏လက်ရှိထောင်ချခံရမှုသည် အသေသတ်ခြင်းဖြင့် အဆုံးသတ်မည်ဟု မျှော်လင့်ထားကြောင်း
ဖော်ပြသည်။ သူသည် ယဇ်ပူဇော်သောပုံရိပ်များဖြင့် သူ၏မျှော်လင့်ချက်ကို
ဖော်ပြခဲ့သည်။ သူ၏အသက်ကို ယမကာပူဇော်သက္ကာအဖြစ် လောင်းချတော့မည် (၄:၆၊
ထွက်မြောက်ရာ ၂၉:၄၀၊ ဝတ်ပြုရာ ၂၃:၁၃ ကြည့်ပါ)။ ကိုယ်ကိုကိုယ် သနားစရာမရှိဘဲ
သူ၏သေခြင်းကို ဘုရားသခင်အား ပူဇော်သက္ကာအဖြစ် မြင်ခဲ့သည်။ “ခရီးထွက်ခွာခြင်း”
ဟူသော စကားသည် စခန်းချတဲကို ဖြုတ်သိမ်းရန် ကြိုးများဖြည်ခြင်း သို့မဟုတ်
သင်္ဘောကို ဆိပ်ကမ်းမှ ဖြုတ်ထွက်ရန် ကြိုးများဖြည်ခြင်းနှင့် နှိုင်းယှဉ်ထားပြီး
မသေနိုင်သော ဝိညာဉ်ဟု ဆိုလိုခြင်းမဟုတ်ပေ။
4:6–8.
Paul’s Final Testimony. Paul’s final testimony gives another reason for the preceding charge and
indicates that he expected his current imprisonment to end with his death. He
used sacrificial images to describe his expectation: his life was to be poured
out as a drink offering, a libation (v. 6; see Ex. 29:40; Lev. 23:13). There
was no self-pity; rather, he saw his death as an offering to God. The imagery
of “departure” compares his death to the loosening of ropes on tents when taken
down or the releasing of the mooring ropes of a ship preparing to sail. There
is no suggestion here of an immortal soul.
ထို့နောက်
စကားလုံးသုံးခွန်းဖြင့် သူ၏ဘဝနှင့် အမှုတော်ကို အကျဉ်းချုပ်ခဲ့သည်။ သူသည်
ကောင်းသောစစ်ပွဲကို တိုက်ခဲ့ပြီး အရှုံးမပေးခဲ့၊ ပြိုင်ပွဲကို ပြီးဆုံးအောင်
ပြေးခဲ့ပြီး လမ်းတစ်ဝက်တွင် ရပ်တန့်မသွားခဲ့၊ ယုံကြည်ခြင်းကို စောင့်ရှောက်ခဲ့ပြီး
အပ်နှံခြင်းခံရသောအရာကို သစ္စာမဖောက်ခဲ့ (၂တိမော ၄:၇)။ ခရစ်တော်၏
ကျေးဇူးတော်အားဖြင့် ဘုရားသခင်၏ ရည်ရွယ်ချက်ကို ပြည့်စုံစွာ ဆောင်ရွက်ခဲ့သည်ဟု
ခိုင်မာစွာ ယုံကြည်လျက် သေရတော့မည်။ ဆင်းရဲဒုက္ခများစွာ ခံစားခဲ့ရသော်လည်း
အပ်နှံခြင်းခံရသော ဧဝံဂေလိတရားကို စောင့်ရှောက်ရန် မအောင်မြင်ခဲ့ဟု မဆိုနိုင်ပေ။
သူ၏ သစ္စာရှိမှု နမူနာသည် ခရစ်တော်၏ နောက်လိုက်တိုင်းကို ယနေ့တိုင်
စိန်ခေါ်နေဆဲဖြစ်သည်။
Then in three graphic phrases, Paul summarized
his life and ministry: he fought a good fight and did not surrender; he
finished the race and did not stop or give up along the way; and he kept (or
guarded) the faith and did not betray what had been entrusted to him (2 Tim.
4:7). He was to die with the firm conviction that, by the grace of Christ, he
had fulfilled God’s plan for him. Though he had endured many afflictions and
hardships, he had not failed to guard the gospel entrusted to him. His example
of faithfulness continues to challenge any follower of Christ.
ပတ်လုသည်
မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် သေခြင်းကို ရင်ဆိုင်ခဲ့ပြီး သူ့ကို စောင့်ကြိုနေသော ဆုလာဘ်၊
ဖြောင့်မတ်ခြင်း၏ သရဖူဆုကို ဝမ်းမြောက်စွာ ခံယူခဲ့သည်။ လောကီတရားသူကြီးတစ်ဦးက
အပြစ်တင်နိုင်သော်လည်း ဖြောင့်မတ်သော တရားသူကြီး ယေရှုခရစ်တော်က
အခြားအမိန့်ပေးထားပြီးဖြစ်သည်။ ပတ်လုနှင့်အတူ ယေရှု၏ ပြန်လာခြင်းကို
ချစ်မြတ်နိုးစွာ လိုလားတောင့်တနေသူအားလုံးသည် ထိုနေ့တွင် ဆုလာဘ်များ
ခံစားရလိမ့်မည် (၄:၈)။ သေခြင်းတွင် ချက်ချင်းကောင်းကင်သို့
ဝင်ရောက်ခြင်းမရှိကြောင်း ပတ်လုသိသည်။ ယေရှုခရစ်၏ ဒုတိယလာရောက်ခြင်းနေ့တွင်သာ
ရွေးနုတ်ခြင်းခံရသူများသည် ထာဝရအသက်ဆုကို ခံစားရမည်။ ထိုသည်မှာ အမှန်ပင်
ဘုန်းကြီးသော မျှော်လင့်ခြင်းဖြစ်သည်။
Paul faced death with hope, rejoicing in the
reward awaiting him, namely, the crown of (or “that is”) righteousness.
Although an earthly judge may have condemned him, Jesus Christ, the righteous
Judge, had decided otherwise. Paul, along with all those who have loved and
longed for Jesus’s appearing, will receive their rewards on that day (v. 8).
Paul knew that there was no immediate entrance into heaven at death. The Second
Coming of Jesus will be the day when the redeemed will be rewarded with eternal
life. That is indeed a glorious hope.
၄:၉–၂၂ ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ
မှတ်ချက်များနှင့် နှုတ်ဆက်စကား
ဤနောက်ဆုံးအပိုင်းတွင်
ပတ်လုသည် တိမောသေအား ရောမမြို့သို့ လာရန်၊ မာကုကိုလည်း ခေါ်ဆောင်လာရန်၊
သူလိုအပ်သော ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ကြေးနီလုပ်ငန်းသည်
အလက်ဇန္ဒြာအား နောက်ဆုံးသတိပေးခဲ့ပြီး မိတ်ဆွေအချို့အား နှုတ်ဆက်စကားပို့ခဲ့သည်။
သူ၏ရက်ပိုင်းမျှသာ ကျန်တော့မှန်း ဖော်ပြခဲ့သော်လည်း ပတ်လု၏ ယုံကြည်ခြင်းသည်
ခိုင်မာနေဆဲဖြစ်သည်။
4:9–22
Personal Remarks and
Greetings
In this final section, Paul asked Timothy to come to Rome and to bring
along with him Mark, as well as some personal effects he needed. He gave
Timothy a final warning regarding Alexander the coppersmith, sent greetings to
a few friends, and told Timothy that his days were numbered. In spite of this,
Paul’s faith remained strong.
၄:၉–၁၈
ပုဂ္ဂိုလ်ရေးဆိုင်ရာ မှတ်ချက်နှင့် ညွှန်ကြားချက်များ ပတ်လုသည်
လူသားအဖော်အချွတ်ကို လိုလားသဖြင့် တိမောသေအား အမြန်လာရန် တောင်းဆိုခဲ့သည်။
အဖော်သုံးဦးသည် သူ့ကို စွန့်ခဲ့ကြသည်။ ဒေမတ်သည် ယခင်က ပတ်လုနှင့်
အတူလုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်ဖြစ်ခဲ့ဖူးသည် (ကောလောသဲ ၄:၁၄၊ ဖိလေမုန် ၂၄ ကြည့်ပါ)။ ဒေမတ်သည်
ဤလက်ရှိကမ္ဘာကို (အတိတ် “ခေတ်ကာလ” ဟု အဓိပ္ပာယ်ရသည်) ချစ်မြတ်နိုးသဖြင့်
စွန့်ခဲ့ခြင်းနှင့် ထာဝရဘုရား၏ ပြန်လာခြင်းကို ချစ်မြတ်နိုးသူများ (၄:၈) တို့အကြား
ကွာခြားချက်ကို ထင်ရှားစေသည်။ ကရက်စကန်၊ တိတုနှင့် တုခိကုတို့သည် ပတ်လုကို ကူညီခဲ့ဖူးသော်လည်း
အခြားဒေသများတွင် ဧဝံဂေလိတရားဟောရန် ထွက်သွားကြသည် (၄:၁၀၊ ၁၂)။ တုခိကုသည် ဧဖက်သို့
လမ်းတွင် တိမောသေထံ စာကို ပို့ဆောင်ပေးမည့်သူ ဖြစ်နိုင်သည် (၄:၁၂)။ ပတ်လု၏
လုပ်ဖော်ကိုင်ဖက်များစွာအနက် လုကာတစ်ဦးတည်းသာ ကျန်ရစ်ခဲ့သည် (၄:၁၁)။
4:9–18.
Personal Remarks and Instructions. Paul longed for human companionship and asked Timothy to come quickly to
visit him. Three companions had left him. Demas was at one time a coworker of
Paul (see Col. 4:14; Philem. 24). The contrast between Demas, who loved this
present world (lit. “age”; 2 Tim. 4:10), and those who had loved the Lord’s
appearing (v. 8) is evident. Crescens, Titus, and Tychicus—who had helped
Paul—had also left, likely to preach the gospel in other regions (vv. 10, 12).
Tychicus was probably the bearer of the letter, entrusted with delivering it to
Timothy on his way to Ephesus (v. 12). Of his many colleagues, only Luke
remained with Paul (v. 11).
မာကုကို
ခေါ်ဆောင်လာရန် တောင်းဆိုခြင်းသည် အံ့သြစရာဖြစ်သည် (၄:၁၁၊ တမန်တော် ၁၃:၁၃၊ ၁၅:၃၇
ကြည့်ပါ) သို့သော် ပတ်လု၏ စိတ်နှလုံးပြောင်းလဲသွားကြောင်း ပြသသည်။ မာကု၏
အမှုတော်ကို တန်ဖိုးထားလာခဲ့သည်။ မာကုသည် ပတ်လု၏ ပထမအကြိမ် ထောင်ချခံရစဉ်
သူနှင့်အတူ ရှိခဲ့ပြီးဖြစ်သည် ( pala ၄:၁၀၊ ဖိလေမုန် ၂၄)။ ပတ်လုသည် မာကုသည် သူ့အတွက်
ဆက်လက်အကျိုးရှိနိုင်မည်ဟု ယုံကြည်ခဲ့သည်။ တိမောသေအား တြိုအာမြို့တွင် ကာပါထံတွင်
ထားခဲ့သော ပစ္စည်းအချို့ကို ယူဆောင်လာရန်လည်း တောင်းဆိုခဲ့သည်။ ရုတ်တရက်
ထွက်ခွာခဲ့ရသဖြင့် ဆောင်းရာသီတွင် လိုအပ်သော အင်္ကျီထူ၊ စာအုပ်များ (စာလိပ်များ)
နှင့် သားရေစာရွက်များ (အများအားဖြင့် ကျမ်းစာစာလိပ်များ) တို့ကို ထားခဲ့ရသည်
(၄:၁၃)။ ကြေးနီလုပ်ငန်းသည် အလက်ဇန္ဒြာသည် ပတ်လု၏ သတင်းစကားကို ဆန့်ကျင်သဖြင့်
သတိပေးခဲ့သည် (၄:၁၄–၁၅)။ ဤသူသည် ဧဖက်အသင်းတော်မှ ပတ်လုဖယ်ရှားခဲ့ဖူးသော အလက်ဇန္ဒြာ
(၁တိမော ၁:၁၉–၂၀) သို့မဟုတ် တမန်တော် ၁၉:၃၃–၃၄ တွင် ဖော်ပြထားသော ဒုက္ခပေးသူ
ဖြစ်နိုင်သည်။ မည်သို့ပင်ဆိုစေ ဤသူသည် ပတ်လုအား အကြီးအကျယ် ထိခိုက်စေခဲ့သည်။
သို့သော် ပတ်လုသည် ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ပြုမူချက်အတိုင်း သူ့ကို ပြန်ဆပ်တော်မူမည်ဟု
ယုံကြည်ခဲ့သည် (၄:၁၄)။
The request for Mark’s presence comes as a
surprise (v. 11; Acts 13:13; 15:37) but indicates a change of heart for Paul,
who had come to appreciate Mark’s ministry. Mark had already been with Paul
during his first imprisonment (Col. 4:10; Philem. 24), and the apostle believed
Mark could continue to be useful and helpful to him. Paul also requested that
Timothy bring along a few things he had left in Troas with Carpus. Likely, he
had had to leave unexpectedly and left behind his cloak—a heavy overcoat needed
in wintertime—and his books (i.e., scrolls) and parchment, most likely a
reference to scrolls of the Scriptures that Paul used for his study (2 Tim.
4:13). Paul warned Timothy about Alexander the coppersmith or metalworker
because Alexander opposed Paul’s message (vv. 14–15). This man may be the
Alexander Paul had earlier disfellowshipped from the church in Ephesus (1 Tim.
1:19–20) or perhaps the troublemaker mentioned in Acts 19:33–34. In any case,
this man had caused Paul serious harm, but the apostle trusted that the Lord
would repay him according to his actions (2 Tim. 4:14).
၄:၁၆ တွင်
ဖော်ပြထားသော ပထမအကြိမ် ခုခံကာကွယ်ခြင်းသည် သူ၏လက်ရှိ ထောင်ချခံရမှုနှင့် ဆိုင်သော
ပထမဆုံး တရားခွင်စစ်ဆေးခြင်း ဖြစ်နိုင်သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူ၏မိတ်ဆွေများ
ကြောက်ရွံ့ခြင်းကြောင့် သူ့ကို စွန့်ပစ်ခဲ့ကြသည်။ သို့သော် ပတ်လုက ဘုရားသခင်အား
သူတို့ကို အပြစ်မတင်ဘဲ ခွင့်လွှတ်ပေးရန် တောင်းဆိုခဲ့သည် (၄:၁၆၊ လုကာ ၂၃:၃၄
နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ အားလုံးက စွန့်ပစ်ခဲ့သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည် သူ့အနားတွင်
ရပ်တည်ပေးခဲ့သည်။ လူတိုင်းက ကျွန်ုပ်တို့ကို စွန့်ပစ်နိုင်သော်လည်း ထာဝရဘုရားသည်
အမြဲသစ္စာရှိတော်မူသည်။ ထိုအခါ ပတ်လုသည် ဧဝံဂေလိတရားသတင်းစကားကို တရားခွင်တွင်
မျှဝေခဲ့ရာ ယေဟုဒ္ဓမဟုတ်သူအားလုံး ကြားနာနိုင်ခဲ့သည် (၂တိမော ၄:၁၇)။
ဆိုးရွားသောအခြေအနေမျိုးတွင်ပင် သူသည် ဘုရားသခင်ခေါ်တော်မူသော တာဝန်ကို
ထမ်းဆောင်ခဲ့သည်။ ထိုအချိန်တွင် သူသည် ချက်ချင်းအန္တရာယ်မှ လွတ်မြောက်ခဲ့သည်။
ရုပ်ပိုင်းဆိုင်ရာ သေခြင်းရောက်လာသည်ဖြစ်စေ ထာဝရဘုရားသည် ဆိုးယုတ်ခြင်းအားလုံးမှ
ကယ်နှုတ်ပြီး ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်သို့ လုံခြုံစွာ ပို့ဆောင်တော်မူမည်ကို သူသိသည်
(၄:၁၈)။ မျှော်လင့်ခြင်းသည် ပတ်လု၏ ဘဝတွင် နက်နက်ရှိုင်းရှိုင်း
အမြစ်တွယ်နေခဲ့သည်။
The first defense mentioned in v. 16 is probably
the first hearing of Paul’s case associated with his current imprisonment. At
that time, all his friends—probably out of fear—abandoned him, but he here asks
God not to hold it against them but to forgive them (v. 16; cf. Luke 23:34). He
was not abandoned by all, because the Lord stood with him. Although all may
fail us, the Lord will always be faithful to us. On that occasion, Paul shared
with the court his understanding of the gospel message so that all the Gentiles
might hear it (2 Tim. 4:17). Even under such adverse circumstances, he
fulfilled his divine calling. For the moment, he had been delivered from
imminent danger. Even if physical death came upon him, he knew that the Lord
would deliver him from every evil and bring him safely to His heavenly kingdom
(v. 18). Hope was deeply embedded in the fabric of Paul’s life.
၄:၁၉–၂၂
နောက်ဆုံးနှုတ်ဆက်စကား ပတ်လုသည် စာကို လူအချို့အား
နှုတ်ဆက်စကားဖြင့် အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။ ပြိသိလနှင့် အကွီလတို့၏ အိမ်ထောင်စု (တမန်တော်
၁၈:၁–၃၊ ၁၈–၂၆၊ ရောမ ၁၆:၃–၄ ကြည့်ပါ) နှင့် အိုနေသိဖုရု၏ အိမ်ထောင်စု (၂တိမော
၁:၁၆–၁၈) တို့အား နှုတ်ဆက်ခဲ့သည်။ သူ၏မိတ်ဆွေ ဧရာတုသည် ကောရိန်သုမြို့တွင် ရှိနေပြီး
တြိုဖိမုသည် ဖျားနာနေသဖြင့် မေလတုမြို့တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့သည်။ ၂တိမောသေ ၄:၉ တွင်
ဆောင်းရာသီမတိုင်မီ အမြန်လာရန် တိုက်တွန်းခဲ့သည်မှာ မုန်တိုင်းရာသီဖြစ်လာပါက
ခရီးသွားရန် ခက်မည်ဖြစ်ရုံသာမက သူ၏အင်္ကျီလည်း မရောက်တော့မည်ကြောင့် ဖြစ်သည်
(၄:၁၃)။ နောက်ဆုံး ရောမမြို့ရှိ ပတ်လု၏ အဖော်များထဲမှ သုံးဦးသည်
လက်တင်အမည်များရှိသဖြင့် ဒေသခံယုံကြည်သူများ ဖြစ်နိုင်သည်။ ခရစ်ယာန်ဓလေ့အရ လိနုသည်
ရောမမြို့၏ ပထမဆုံး သင်းအုပ်ဆရာ ဖြစ်သည် (၄:၂၁)။
4:19–22.
Final Greetings. Paul concluded his letter with greetings to several people: Priscilla
(or Prisca) and Aquila (cf. Acts 18:1–3, 18–26; Rom. 16:3–4) and the household
of Onisephorus (2 Tim. 1:16–18). His friend Erastus had remained in Corinth,
and his friend Trophimus remained in Miletus due to sickness. In 2 Timothy 4:9,
Paul had urged Timothy to come quickly, before winter, as stormy weather would
make his travel difficult and prevent Paul from having his cloak (v. 13).
Finally, a few other companions of Paul in Rome—three of them with Latin names,
suggesting they were likely local believers—sent greetings to Timothy.
Christian tradition identifies Linus as the first bishop of Rome (v. 21).
ပတ်လု၏
နောက်ဆုံးစကားများသည် တိမောသေအား ကောင်းချီးပေးခြင်းဖြစ်သည်။ ပထမအပိုင်းသည်
တိမောသေပုဂ္ဂိုလ်ရေးအတွက် ဖြစ်ပြီး ထာဝရဘုရားသည် သူ၏ “ဝိညာဉ်” နှင့်အတူ
အမြဲရှိစေရန် ဆုတောင်းထားသည်။ “ဝိညာဉ်” ဟူသည်မှာ ဝိညာဉ်ရေးရာနှင့်
စိတ်ပိုင်းဆိုင်ရာ အဓိကထားသော လူတစ်ဦးလုံးကို ဆိုလိုသည် (ဂလာတိ ၆:၁၈၊ ဖိလိပ္ပိ
၄:၂၃၊ ဖိလေမုန် ၂၅၊ ၁သက် ၅:၂၃၊ ၂၈ နှိုင်းယှဉ်ပါ)။ ဒုတိယအပိုင်းသည် အသင်းတော်ရှိ
လူအားလုံးအတွက် ဘုရားသခင်၏ ကျေးဇူးတော်ရှိစေရန် ဆုတောင်းထားသည် (၂တိမော ၄:၂၂)။
ပတ်လုသည် ထာဝရဘုရားအမှုတော်တွင် အသက်ပေးတော့မည်ကို သိလျက် ကောင်းကင်နိုင်ငံတော်ကို
မျှော်လင့်သော အသက်ရှင်သော မျှော်လင့်ခြင်းဖြင့် စာကို အသင်းတော်ကို ဂရုစိုက်လျက်
အဆုံးသတ်ခဲ့သည်။
Paul’s last words were a blessing to Timothy. The
first part concerns Timothy personally, asking that the Lord be constantly with
him—with his “spirit.” “Spirit” designates the whole person, with an emphasis
on the spiritual and mental aspects (see Gal. 6:18; Phil. 4:23; Philem. 25; cf.
1 Thess. 5:23, 28). The second part asks that the favor of God, His grace, be
with all those in the church (2 Tim. 4:22). Paul closed the letter caring for
the church, knowing that he would soon give his life in the service of the Lord
but encouraged by a living hope that anticipates the heavenly kingdom.
No comments:
Post a Comment